Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jako dorosły człowiek pewnego razu śniłem, że mam brata bliźniaka jednojajowego.
Obudziłem się zaciekawiony z myślą:
„Fajnie byłoby mieć takiego brata”.
Potem zdarzyło się coś niebywałego.
Nie uwierzyłbym, że to możliwe, gdyby nie przytrafiło się mnie.
Zobaczyłam te dwa zdjęcia i była zszokowana.
Byli tacy sami. Nie mogłam uwierzyć.
Wyglądał identycznie.
Nie mogłem zrozumieć, o co chodzi.
To rzecz bez precedensu.
To eksperyment,
o którym marzą naukowcy, ale niewykonalny ze względów etycznych.
Pomyślałem, że dotąd żyłem w kłamstwie.
Jakbym odkrył czyjeś podwójne życie.
Wierzysz w opery mydlane?
Bo po obejrzeniu tego twoje życie się zmieni.
Nikt nie zna bólu, z którym żyjesz.
Nie miałam prawa ingerować w życie ludzi.
Niełatwo pewnego dnia dowiedzieć się, że twoje życie to kłamstwo.
Nie wiedziałem, po której stronie lustra jestem.
BRACIA PO LATACH
BOGOTA, KOLUMBIA
Jestem Jorge Bernal,
urodzony w Bogocie 21 grudnia 1988 roku.
Pracowałem w firmie zajmującej się węglowodorami.
Miałem tam znajomą o imieniu Laura.
Pewnego dnia do mnie zagadała: „Widziałam cię w swojej dzielnicy”.
„Kiedy?”, spytałem.
„W ten weekend”.
Powiedziałem, że nie byłem w Kennedy. A ona: „Naprawdę cię widziałam”.
Zaczęło się,
kiedy szłyśmy z Yaneth na firmowego grilla.
Miałam przynieść mięso. Yaneth powiedziała:
„Kuzyn mojego chłopaka ma sklep mięsny i nam pomoże.
Da nam doskonałe mięso w świetnej cenie”.
Poszłyśmy do tego sklepu.
William przygotowywał nasze zamówienie.
Laura oniemiała na widok Williama.
Rzeźnik wyglądał identycznie jak mój kolega z pracy, Jorge.
Byłam w szoku.
Mówiłam: „Yaneth, ja z nim pracuję”. Próbowałam się przywitać z tym rzeźnikiem.
Spojrzał na mnie obojętnym wzrokiem.
Myślała, że to ja, tylko nie chcę się do niej przyznawać.
Uznałam, że Jorge wstydzi się ze mną przywitać,
bo zobaczyłam, że pracuje w sklepie mięsnym.
Tak sądziłam.
Nie dawała za wygraną i w końcu spytała:
„Wstydzisz się tego, że pracujesz w sklepie z mięsem?”.
Odparłem: „To żaden wstyd, ale nie pracuję w sklepie z mięsem.
To nie ja”.
Nie myślałem o tym zbyt wiele. Nie wierzyłem w to.
Mówił, że ma brata bliźniaka, ale nie są identyczni.
Ja na to: „Więc to jego widziałam”.
Odpowiedział: „Nie sądzę. Nie jesteśmy podobni”.
Długo go męczyłam o tego brata bliźniaka.
Snuliśmy różne przypuszczenia.
W pewnej chwili powiedział: „A jeśli mam gdzieś zagubionego brata,
o którym tata nigdy nam nie powiedział?”.
Jakiś czas później zaczęła u nas pracować Yaneth.
Nie witałem się z nią, bo jej nie znałem.
Ale zauważyłem, że nieraz się na mnie gapi.
Kiedy zobaczyłam Jorgego, byłam w szoku.
Powiedziałem Laurze:
„Rzeczywiście wygląda jak William, ale jednak to nie William”.
Nie dawało mi to spokoju.
I nagle wpadłam na pewien pomysł.
William urodził się w grudniu.
Spytałam Laurę, kiedy Jorge ma urodziny.
Mamy tablicę z datami urodzin.
Powiedziałam, że zaraz sprawdzę.
Poszłam i zerknęłam na tablicę. Oczywiście urodził się w grudniu.
STO LAT!
GRUDZIEŃ, 21 – JORGE
Powiedziałam: „Tu się dzieje coś dziwnego”.
Pewnego dnia Yaneth powiedziała:
„Mam zdjęcie Williama ze sklepu mięsnego.
Pokaż je Jorgemu i zobacz, co powie”.
Podeszła z rękami za plecami.
W dłoni miała telefon. Spytała: „Pamiętasz, jak ci opowiadałam
o facecie, którego wzięłam za ciebie?
To na pewno nie byłeś ty. Ale czy jesteś gotowy zobaczyć swojego sobowtóra?”.
„Pokażę ci zdjęcie”. On na to: „Pokaż tego mojego bliźniaka”.
Kiedy go zobaczył…
był kompletnie zaskoczony.
Byłem zdziwiony,
bo on wyglądał zupełnie jak ja. Był identyczny.
Zaczął pytać kolegów z pracy: „Jak wyszedłem na tym zdjęciu?”.
Odpowiadali: „Wyglądasz dobrze. Tak”.
Potem pytał innych: „Jak wyszedłem na tym zdjęciu?”.
Mówił do mnie: „Zdajesz sobie sprawę, że nikt nie zauważył, że to nie ja?”.
Spytałem znajomego:
„Co myślisz o tym zdjęciu?”.
Odpowiedział: „O co pytasz? To ty z paroma facetami”.
Ja na to: „Zabawne jest to, że to nie jestem ja”.
Przyjrzał się jeszcze raz i powiedział:
„On wygląda dokładnie jak ty”.
Potem zszedłem do niej i spytałem:
„Wiesz, jak on się nazywa, żebym mógł go gdzieś sprawdzić?
Na Facebooku czy gdzieś?”.
Ona na to: „William Cañas Velasco”.
Zacząłem go szukać i oglądać po kolei wszystkie zdjęcia.
W milczeniu oglądałem i analizowałem zdjęcia.
Znalazłem fotografie, na których nie miał wąsów jak na pierwszym zdjęciu.
Wyglądał zupełnie jak ja.
Wtedy trochę się przestraszyłem.
Zastanawiałem się, o co chodzi.
Kiedy już myślałem, że widziałem wszystko i nic więcej się nie wydarzy…
natknąłem się na zdjęcie, które zmieniło wszystko.
Wywróciło tę historię do góry nogami.
Koleżanka z biura napisała do mnie:
„Oglądamy zdjęcia kuzyna twojego chłopaka.
Wygląda zupełni jak Jorgito”.
Odpisałam: „Serio?
A wiesz co? William ma brata bliźniaka, który nie jest do niego podobny”.
Ona na to: „Jorgito też”.
Spytałam, czy ma zdjęcie Jorgego ze swoim bratem.
A ja przesłałam jej zdjęcie Williama z bratem.
Kiedy porównałam oba zdjęcia, pomyślałam:
„Boże, to są dwie pary bliźniaków, którzy zostali…
połączeni na krzyż”.
To nie był jeden problem.
Dwa problemy.
Sprawa była większa, niż sądziłyśmy.
Wysłałam zdjęcia do Laury i napisałam:
„To dwie pary bliźniaków, którzy zostali zamienieni”.
Byłem zszokowany. To było niebywałe.
Nie wierzyłem własnym oczom.
Na tamtym zdjęciu był ktoś, kto wyglądał identycznie jak mój brat.
Gapiłem się na to zdjęcie i myślałem: „Kto to jest?”.
Jeden z komentarzy brzmiał:
„Nierozłączni bracia”. Tak było napisane. „Bracia”.
Pomyślałem: „Coś tu jest nie tak.
Co to? Światy równoległe? Lustrzane odbicie?”.
Byłem zupełnie zdezorientowany.
Przez głowę przechodziły mi myśli: „Moje życie to farsa. O co tu chodzi?”.
Nie wiedziałem, kim oni są. Byłem skołowany i zszokowany.
Zaczęliśmy zbierać informacje,
które wskazywałyby, że są rodzeństwem.
Bliźniakami.
I że z jakiegoś powodu ich rozdzielono.
Zaczęliśmy od porównania dat urodzenia.
Ale nie wszystko się zgadzało. Na przykład miejsce urodzenia.
Oni urodzili się w Santander.
Nie rozumiałem, jak mogli urodzić się w Santander.
YANETH: JORGE URODZIŁ SIĘ W SANTANDER? LAURA: W BOGOCIE.
YANETH: NA PEWNO?
Laura napisała, że Jorge nie urodził się w Santander.
Zmartwiłam się, że nam się nie udało.
Zapytałam swojego chłopaka:
„Czy z jakiegoś powodu przewieziono ich do Bogoty?”.
Powiedział: „Zapytam Williama”.
LA PAZ SANTANDER, KOLUMBIA
Dosyć, Conchita.
Nazywam się William Cañas Velasco.
Yaneth często przychodziła do sklepu mięsnego, w którym pracowałem.
Zacząłem się zastanawiać i zadawać sobie te same pytania, które zadawała Yaneth.
Zaczęliśmy śledztwo,
bo zawsze sądziłem, że urodziłem się
i wychowałem w Santander.
A urodziłem się w Santander, a potem przewieziono mnie do Bogoty.
Zadzwoniłem do ciotki i spytałem:
„Czy wiesz, do którego szpitala w Bogocie mnie przewieziono?”.
Odpowiedziała:
„Przewieźli cię do Materno Infantil”.
MATERNO INFANTIL IZBA PRZYJĘĆ
Yaneth ustaliła, że drudzy bliźniacy
urodzili się w Santander.
Ale okazało się, że jeden z nich zachorował,
bo urodzili się w siódmym miesiącu.
Więc jeden z bliźniaków, ten chory, został przewieziony do Bogoty,
do tego samego szpitala, do Materno Infantil.
Gdy się tego dowiedzieliśmy,
byliśmy pewni, że to musiało się wydarzyć w szpitalu.
To było oczywiste.
Poszedłem do domu. Carlos tam był.
Oglądał telewizję, kiedy przyszedłem.
Jestem Carlos Alberto Bernal Castro. Mam 34 lata.
Kiedy Jorge przyszedł, rozmawiałem przez telefon.
Powiedział, że musimy pogadać.
Dobrze znam Jorgego. Lubi żartować.
To kawalarz.
Spytałem, o czym chce rozmawiać, bo jestem zajęty.
Spytałem: „Co słychać? Wszystko gra?
Wierzysz w opery mydlane?”.
A on: „Co się stało?”.
Był poważny, jak to on.
Powiedziałem: „Mów konkretnie”.
„Wierzysz w opery mydlane?” On na to: „Nie”.
„Pokażę ci coś i powiesz mi, co o tym myślisz”.
„Jorge, przestań mi zawracać głowę. Jestem zajęty. Mów”.
„Za chwilę twoje życie się zmieni”.
Mówiłem to ze śmiechem, ale w głębi duszy byłem poważny.
Wiedziałem, co chcę powiedzieć.
Otworzyłem Facebooka i pokazałem mu profil Williama.
Pokazałem zdjęcia. Zakrył twarz dłońmi.
Wybuchł śmiechem. Myślał, że to żart. Powiedział: „On wygląda jak ty”.
„Masz sobowtóra?
Może tata miał jeszcze jednego syna na boku”.
Powiedziałem: „Jeszcze nie widziałeś najlepszego”.
Dotarliśmy do zdjęcia, na którym stał obok innego faceta.
To był dla mnie szok.
Gdy zobaczył to zdjęcie, przestał się śmiać.
Spytał: „Skąd to masz? Kim oni są?”.
Facet, który wyglądał jak mój brat, był na zdjęciu
z facetem, który wyglądał jak ja.
W tamtej chwili skończyły się żarty. Poszedłem do swojego pokoju.
Tam zacząłem się zastanawiać.
Zrobiło mi się bardzo smutno.
Zacząłem płakać.
Wróciłem do Jorgego. Przytuliłem go i powiedziałem, że bardzo go kocham.
Taki gest był do mnie niepodobny.
Robiłem tak tylko po pijanemu.
Pierwszy raz powiedziałem, że go kocham na trzeźwo.
Powiedział: „Zostaw to.
Nie drąż dalej. Nic z tym nie rób.
Odpuść sobie”.
Natychmiast się domyśliłem, że jeśli kogoś podmieniono, to mnie.
Bo mój brat jest bardzo podobny do mojej siostry
i do mojej matki,
a jednocześnie ja zawsze byłem inny od nich.
Najbardziej przerażała mnie myśl,
że moja rodzina z Bogoty mnie odrzuci.
Że powiedzą: „Już nie jesteś nasz.
Nie jesteś synem Luz Mariny. Nic tu po tobie”.
Trzeba było zadać trudne pytania,
a odpowiedzi mogły być jeszcze trudniejsze.
Nie było łatwo przyjąć,
że nie jestem bratem swojego rodzeństwa
i nie jestem synem kobiety, którą tak podziwiałem.
Wiedziałem, że będę szukał dalej.
On tego nie chciał, ale ja chciałem dotrzeć do sedna sprawy
i dowiedzieć się prawdy.
Czasem z Laurą się zastanawiałyśmy:
„A jeśli to się skończy jakąś tragedią?
Na przykład czyimś samobójstwem?”.
Z tego względu okropnie to przeżywałyśmy.
Myślałam: „Nie powinnam była o nic pytać.
Po co się w to wtrącałam?”.
Nie wiedziałyśmy, jak to się potoczy.
Nie wiedziałyśmy, jak zareagują, kiedy w końcu się spotkają.
Co zrobią rodziny? Dużo myślałam o ich matkach.
Powiedziałam do męża: „Wyobraź sobie, gdyby to przytrafiło się tobie”.
Oburzony, pytał, czemu sądzę, że ich podmieniono.
Ja na to: „Spójrz na te zdjęcia”.
Upierał się, żebym nic nie robiła, że może z tego wyjść coś złego.
Że wywrócę czyjeś życie do góry nogami, a nie mam do tego prawa.
Oczywiście miał rację, ale i tak nie przestałam.
Po drugim zdjęciu postanowiłem zadzwonić do Yaneth
i poprosić ją o numer do mężczyzny, który wyglądał identycznie jak ja.
Dokładnie pamiętam,
że kiedy telefon zaczął dzwonić, nie wiedziałem, co powiedzieć.
Serce mi waliło,
bo po drugiej stronie był ktoś taki jak ja,
ale nie wiedziałem, co powiedzieć i co on mi odpowie.
Wiedziałem, że to on. Odebrałem.
Powiedziałem: „Cześć, co słychać, stary?”.
Gdy usłyszałem jego głos, przez chwilę pomyślałem,
że nie jesteśmy identyczni.
Czułem, że rozmawiam z kimś, kto jest inny niż ja.
Mówił łagodnym głosem: „Cześć, co słychać?
Jestem William, ten ze sklepu mięsnego. Widziałem twoje zdjęcia”.
Nagle spytałem: „Gdzie możemy się spotkać?
Bo jest tyle podobieństw,
więc chcę się spotkać i o tym pogadać”.
Powiedziałem: „Jasne! Może w kościele Lourdes? Wiesz, gdzie to?”.
„Tak, wiem, gdzie to”.
Spytałem, czy odpowiada mu wieczorna pora, około 21.
„Tak”.
Wtedy powiedział, że możemy się spotkać późno wieczorem.
Spytałem, czy przyjdzie sam. Powiedział, że tak.
Ja powiedziałem, że również przyjdę sam.
Powiedziałem: „Zadzwonię do Carlosa i powiem mu o spotkaniu.
Może też przyjdzie”.
Powiedziałem: „Carlos, co porabiasz? Spotykam się z nim dzisiaj”.
Pamiętam, że powiedział: „Mówiłem ci, żebyś sobie odpuścił”.
Ale ja już się umówiłem.
Powiedział, że umówił się z jednym z nich i spytał, czy też chcę iść.
Odpowiedziałem: „Nie dam rady. Piszę pracę. Nie mogę iść”.
Tak naprawdę mogłem, ale nie chciałem.
Powiedział: „Nie idę. Ty też nie powinieneś”.
Mówiłem: „Chodź. Nic się nie stanie”.
„Nie, nie idę. Mam dużo pracy. Jestem zajęty”.
On postanowił się z nimi spotkać,
a ja nie chciałem mierzyć się z nową rzeczywistością,
z nową sytuacją.
Bałem się odrzucenia.
On chciał ich poznać.
Oczywiście nie mogłem mu tego zabronić.
Powiedziałem: „Ufam ci. Bądź ostrożny i daj znać, jak poszło”.
Jestem Wilber Cañas Velasco. Urodziłem się w Vélez w Santander.
Wychowałem się w La Paz z Williamem.
Czasem nazywał nas bliźniakami jednojajowymi.
William pracował w Kennedy.
Zadzwonił i powiedział, że muszę do niego pilnie przyjść.
Poszedłem do sklepu.
Potem pokazał mi zdjęcie gościa, który był identyczny jak William.
Obok niego stał facet,
który wyglądał jak ja. I dziewczyna.
Powiedziałem tylko: „William, jesteś moim bratem
i nic tego nie zmieni”.
To wszystko, co mogłem wtedy powiedzieć.
Bliźnięta to nie tylko podobieństwo fizyczne,
ale również pokrewieństwo krwi, podobny sposób myślenia, podobny gust.
Z Wilberem nigdy tego nie czułem.
Zawsze się kłóciliśmy.
Rodzice próbowali ubierać nas w takie same ubrania.
Ale my nigdy nie byliśmy podobni. Nigdy się nie rozumieliśmy.
Kiedy się kłóciliśmy, myślałem:
„Chcę mieć kogoś takiego samego jak ja”.
Uważałem, że mój brat bliźniak powinien być taki jak ja.
Z Jorgem mieliśmy różne upodobania. Nie lubiliśmy się dzielić.
On lubi koszykówkę, ja – piłkę nożną.
On lubi hip-hop i rap, ja wolę rocka.
Powoli nasze drogi się rozchodziły.
Powiedziałem Wilberowi:
„Umówiłem się z tym facetem, który wygląda jak ja”.
Odpowiedział: „William, będziesz moim bratem do śmierci,
ale nie pójdę z tobą”.
Ja na to: „Ty nie chcesz, ale ja pójdę”.
Kiedy zobaczył, że wychodzę,
powiedział: „Zaczekaj, idę z tobą”.
„Martwię się, że idziesz sam. To może być jakiś przekręt”.
Mogli chcieć go obrabować.
Wolałem dmuchać na zimne.
Wzięliśmy taksówkę i pojechaliśmy na plac Lourdes.
Podczas jazdy rozmawialiśmy o tym.
Jak to może wyglądać? Jaki będzie ten facet?
Droga do kościoła Lourdes dłużyła mi się w nieskończoność.
Wydawało mi się to bardzo daleko, bo się denerwowałem i martwiłem.
William bez przerwy mówił. Paplał jak nakręcony.
Myślałem: „Nie wiemy, co to za człowiek”.
Kiedy szedłem do Lourdes,
spotkałem dobrego znajomego ze studiów.
Przywitaliśmy się.
Powiedziałem: „Chcesz iść ze mną?”.
I zacząłem opowiadać tę historię.
Nigdy nie opowiedziałem tej historii tak zwięźle jak podczas tamtego spaceru.
Poszedł ze mną.
Dotarliśmy do placu Lourdes.
Staliśmy, rozmawialiśmy. Nigdy nie zapomnę tego, co powiedział.
Coś w stylu: „Idzie. Widzę go”.
„To ty idziesz”. I obaj wybuchnęliśmy śmiechem.
Po cichu spytałem tego kolegę: „Wyglądam ja on?”.
„Tak”.
„Chodzę w ten sposób?”
„Jesteś taki sam”.
Zobaczyłem, że William przyszedł z bratem.
William nie poszedł sam.
Poszedł z Yaneth, z Brayanem, kuzynem.
Byłem zaskoczony, gdy go zobaczyłem.
Powiedziałem: „Przyprowadziłeś drugiego”, mając na myśli Wilbera.
„Ty też nie jesteś sam”, odpowiedział i się zaśmialiśmy.
Popatrz.
William ma jaśniejszą skórę.
To prawda.
Z zimna.
- To jest niesamowite. - Właśnie.
- Co? - Wygląda jak William.
Tylko te włosy.
Był dzisiaj u fryzjera.
Długo miałem długie włosy.
Gdyby ich nie ściął…
Do tego broda.
Kiedy zobaczyłem swojego sobowtóra, odebrało mi mowę.
Przywitaliśmy się, ale nie zamieniliśmy zbyt wielu słów.
To była bardziej wymiana uczuć.
Gdy spojrzałem na Jorgego, roześmiałem się.
To mnie bardzo rozśmieszyło, bo z wyglądu był identyczny jak William.
Wręcz rżeliśmy ze śmiechu, zwłaszcza Carlos. Nigdy tego nie zapomnę.
Widzę ciebie i jakbym widział swojego brata.
- Tak samo się śmieje! - Nie ma okularów.
Widziałem, jak podobny jest do Carlosa i to zszokowało mnie najbardziej.
Bo siebie zwykle nie widzimy, nie siedzimy stale przed lustrem,
żeby wiedzieć, jak się zachowujemy, jakie gesty wykonujemy.
Nie wierzę.
A Carlosa obserwowałem przez 25 lat.
Znałem każdy ruch Carlosa, widziałem, jak je wykonuje.
Nie wiem, czy lepiej było to zostawić, czy spotkać go na ulicy.
To mnie trochę przerażało.
To bardziej mnie zajmowało niż sam William.
Boże.
Ciągle na niego patrzę.
To był brakujący element.
W końcu mogliśmy zrozumieć, co się wydarzyło.
William powiedział:
„Kiedy byłem niemowlakiem, przywieźli mnie do Bogoty”.
Zostałeś porwany.
- Jaką masz grupę krwi? - Jesteście tacy sami.
Śmialiśmy się.
William i ja zrobiliśmy sobie zdjęcie.
A Wilber powiedział: „Ja też chcę poznać swojego bliźniaka”.
Pytali, gdzie jest Carlos.
„W domu. Jest zajęty”.
Nie mówiłem, że się źle czuje.
Powiedziałem: „Bardzo chcę poznać Carlosa.
Pójdziemy do niego?”.
Jorge zadzwonił do Carlosa: „Idziemy”.
Spytałem: „Czemu tu idą? Nie tak się umawialiśmy.
Nie chcę ich poznawać ani niczego o nich wiedzieć”.
Zadzwonił dzwonek.
Pomyślałem: „Cholera. To oni”.
Jorge zapukał, ale Carlos nie chciał otworzyć.
To tu.
Śmiał się i mówił: „Nie otworzę”.
To co teraz? Dalej, otwieraj!
Nie chciałem konfrontować się z nową sytuacją.
On się ciągle śmieje.
To niemożliwe.
Kiedy w końcu zobaczyłem Carlosa,
zobaczyłem odbicie Wilbera.
Tak samo się śmiał,
tak samo łapał się za głowę, kiedy był zaskoczony.
Też miałem włożyć szarą bluzę z kapturem.
To był szok.
Miałem wrażenie, że patrzę w lustro.
Było trochę żartów, śmiechów, ale też nerwów, skrępowania.
I chyba szczęścia.
Bo znalezienie kogoś,
kto fizycznie jest identyczny, jest intrygujące, prawda?
Tym bardziej w wieku 25 lat.
Poczułem się oszukany.
Nie wychowywałem się ze swoim bratem.
Moim bratem miał być William.
A teraz po 25 latach pojawia się człowiek i ma to być mój brat bliźniak?
Było mi trochę smutno.
Żałowałem, że z nim nie dorastałem.
Z moim prawdziwym bratem, z Carlosem.
Wychowałem się z Williamem.
Nie jest to mój prawdziwy brat,
ale dorastaliśmy razem i bardzo go kocham, jak brata.
Idą potwory.
Co słychać, piękny?
Jestem bardzo naturalny.
- Jesteś, bracie. - Zabiorę go na chwilę.
Jasne.
Wchodzimy.
Przystojniak.
Po tym, jak się odnaleźliśmy,
chcieliśmy opowiadać publicznie o tym, co się nam przytrafiło.
Uznaliśmy, że pora poszukać stacji telewizyjnej,
bo któraś na pewno będzie zainteresowana.
Wystąpiliśmy w stacji Caracol w programie Séptimo Día.
Wtedy nasza historia pierwszy raz pojawiła się w telewizji.
To jedna z najbardziej niezapomnianych historii,
jakie poruszyliśmy w Séptimo Día.
Na oddział noworodkowy szpitala Materno Infantil
przypadkowo przywieziono…
Juan Guillermo Mercado. Jestem dziennikarzem.
Zawsze szukam tematów nietypowych,
ludzkich historii z tajemnicą.
I zawsze interesują mnie historie o spotkaniach po latach.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Reżyser i producent powiedzieli:
„Juan, jest historia dwóch par bliźniąt zamienionych po urodzeniu,
którzy się odnaleźli po 25 latach”.
Powiedziałem: „To opowieść pasująca do realizmu magicznego.
Tylko że tutaj rzeczywistość jest ciekawsza od fikcji”.
Teraz niesamowita historia o dwóch parach bliźniąt jednojajowych.
Jeden brat z każdej pary trafił do niewłaściwej rodziny.
Byli w tym samym szpitalu.
Zostali zamienieni i wrócili do domów.
I tu zaczyna się nasza historia.
- Witajcie. - Dzięki.
- Cześć, Gigi. - Bardzo dziękuję.
- Jorge? - Carlos.
Fatalnie zaczęłam.
Zobaczyłem zdjęcie, na którym był on ze swoim bratem,
który wyglądał jak mój brat.
Tak jak wy zacząłem się śmiać,
kiedy zobaczyłem zdjęcie Wilbera, mojego bliźniaka.
A potem przestał się śmiać, gdy zobaczył mnie.
Koniec żartów.
OMYŁKOWO NAS ROZDZIELONO
Przywykliście do tego.
Wy dwaj w okularach wychowaliście się jako bliźniaki, choć nimi nie jesteście.
Mówili, że jesteśmy bliźniętami dwujajowymi.
Jasne. Cudowne zamieszanie.
GRUDZIEŃ 1988
SZPITAL MATERNO INFANTIL, BOGOTA
Wiemy, że dwóch bliźniaków urodziło się w Bogocie, w Materno Infantil,
a dwóch w szpitalu Vélez w Santander.
Szukaliśmy ich aktów urodzenia i kart pacjenta.
Znaleźliśmy kartę Luz Mariny Castro, matki bliźniąt z Bogoty.
Trudno było zdobyć dokumentację, bo szpital został zlikwidowany.
Był zamknięty, popadł w ruinę.
Ze szpitalnych dokumentów dowiedzieliśmy się, że byli wcześniakami.
Urodzili się w siódmym miesiącu ciąży.
Potwierdziliśmy też, że drugą parę ich matka, Ana Delina,
urodziła w szpitalu Vélez 22 grudnia o 22.00.
Można powiedzieć, że w 1988 roku
droga między miejscami, w których urodziły się te pary bliźniąt,
między Santander a Bogotą, zajmowała między 12 a 14 godzin.
Jeden z bliźniaków z Santander był chory.
W sobotę rano, około 8.00, lekarz powiedział mi:
„Jedno z dzieci jest chore”.
Spytałam, co mu jest.
Odpowiedział: „Ciągle płacze. Nie wypróżnił się.
Musimy go przewieźć do Bogoty”.
Lekarz spytał, czy ktoś może z nim pojechać.
Przyjechała moja mama i ona z nim pojechała.
Chore dziecko zostało przewiezione przez swoją babcię do Bogoty.
Ale podczas pobytu w szpitalu chłopcem opiekowała się jego ciocia.
W niedzielę moja siostra, która była w Bogocie,
poszła go odwiedzić.
Wtedy wydali dziecko mojej siostrze.
A ona oddała je mojej matce.
Oddała chłopca babci,
a babcia przywiozła go z powrotem do Santander.
Dali jej inne dziecko.
Ona się nie zorientowała. Nic dziwnego, to były noworodki.
Oddali jej dziecko. Ona zabrała je do Santander,
oddała mamie, a mama też nie zauważyła, że to inne dziecko.
Dziecko, które urodziło się w Bogocie,
przewieziono do Santander i ochrzczono jako William Cañas Velasco.
A jednocześnie dziecko, które urodziło się w Santander,
ale zostało przewiezione do Bogoty, zostało tu z drugą rodziną
i ochrzczono je jako Carlos Alberto Bernal.
Niełatwo obudzić się pewnego dnia z myślą, że twoje życie było kłamstwem.
Z uczuciem, że żyłeś czyimś życiem.
Że ktoś inny przeżył to, co ja powinienem był przeżyć.
Jaki to miało psychologiczny wpływ
na bliźnięta, które zamieniono?
I na ich rodzeństwo?
I kto prawnie odpowiadał za to, co się wydarzyło?
Dokonaliśmy wstępnej analizy sytuacji
i dostrzegliśmy, że było kilka pytań, na które nie znaliśmy odpowiedzi.
To sprawa o aspektach nie tylko psychologicznych czy emocjonalnych,
ale również prawnych.
Na to, kim jesteśmy, wpływają nasi rodzice, krewni, nasze historie.
Oni zostali z tego wyrwani, wbrew swojej woli,
i zmuszeni do życia w okolicznościach, które były im obce.
Narodziny tych chłopców odbyły się w placówkach medycznych
i powinni oni zostać otoczeni należytą opieką.
W tym wypadku tak się nie wydarzyło.
WYDZIAŁ SĄDOWNICZY KOLUMBII
Najważniejsze pytanie, jakie sobie zadaliśmy,
brzmiało: „Czy zdołamy ustalić, co się wydarzyło w szpitalu?”.
Jak doszło do zamiany chłopców?
Ponieważ to szpital specjalistyczny, urodziło się tu wiele dzieci.
Było dużo pracy.
Mieliśmy pacjentki z całego kraju.
Czasem musieliśmy umieszczać dwoje dzieci w jednym łóżeczku lub jednym inkubatorze.
Gdy rodzą się bliźnięta, są oznaczane jako „bliźniak 1” lub „bliźniak 2”.
Dziecko z Bogoty, które trafiło na pediatrię,
według dokumentów było „bliźniakiem 2”.
Możliwe,
że opaska jednego dziecka spadła
i tego nie zgłoszono.
Tak naprawdę nie wiem,
jak mogło dojść do zamienienia dzieci.
Mówi się między innymi o tym, że zamiana nie była celowa.
Wygląda na to, że doszło do zbiegu okoliczności.
Wydaje mi się, że jedno z dzieci urodziło się chore
i potrzebowało tlenu.
Przeniesiono je na oddział pediatrii.
Drugie zostało z matką.
Opaska mogła spaść.
Ale pielęgniarka lub lekarz powinni byli powiedzieć:
„Spadła opaska, a tu jest dwoje dzieci. Które jest które?”.
Tylko w ten sposób mogło do tego dojść.
Nie uważam, żeby taka zamiana mogła zostać dokonana celowo.
To niemożliwe.
Ile porodów odebrali przez te lata w tak dużej instytucji?
Ile razy doszło do takiej zamiany?
Ile jest osób, które nieświadomie żyją w takiej samej sytuacji?
Chcemy oficjalnie powiedzieć,
że żadna z nas nie brała udziału w tej zamianie bliźniąt.
To był nieszczęśliwy wypadek.
Ale bez wątpienia zdarzył się w Materno.
Z punktu widzenia prawa problem jest taki, że nikt nie poczuwa się do winy.
Oskarżeni, którzy byli pozywani,
zgodnie mówili jedno:
„To nie ma nic wspólnego z nami”.
To było Boże Narodzenie, okres świętowania.
Było trochę chaosu.
Personel mógł być nieco rozkojarzony ze względu na święta.
W wyniku śledztwa Juana Guillermo
ustaliliśmy, że nie urodziłem się w Santander,
ale tutaj, w Bogocie.
I tutaj dokonała się zamiana. Zostałem zabrany z Bogoty do Santander.
Tam się wychowywałem.
W miejscu, w którym nie powinienem się wychowywać.
Był inny.
Nigdy tego nie mówiłam otwarcie.
Ale nie wyglądał jak pozostali.
Opiekowałam się nim, aż stał się dorosłym człowiekiem.
I poznaliśmy prawdę.
I wciąż się nim opiekuję.
Potem spytałem o rodziców.
Jorge powiedział, że matka
zmarła cztery lata wcześniej.
Ojciec z nimi nie mieszkał, ale również już nie żył.
Nigdy nie poznałem swojej matki z Bogoty, co było trudne.
Bardzo chciałbym się z nią przywitać, przytulić ją, ponieważ…
bo to była moja krew.
Dla mnie najtrudniejsze było to,
że kobieta, którą tak bardzo podziwiałem, nie jest moją biologiczną matką.
Że z osobą, której wszystko zawdzięczam,
nie łączą mnie więzy krwi.
To był wstrząs emocjonalny.
To niełatwe, kiedy w jednej chwili
wszystko, co uważałeś za swoje,
przestaje do ciebie należeć.
Masz wrażenie, że ukradłeś życie.
Że ukradłeś komuś szczęście.
Zamknąłem się
w świecie, w którym żyłem tylko ja, w którym tylko ja istniałem.
Próbowałem odpowiedzieć sobie na wiele pytań.
Co by było, gdybym wychował się tam?
Co by było, gdyby moja matka ich poznała?
Jak by zareagowała na mnie? Czy zaakceptowałaby Williama?
William i Carlos odczuli poważne skutki psychologiczne
tej sytuacji.
Carlos, który dorastał w Bogocie, ale urodził się w Santander,
nie chciał zaakceptować swojego wiejskiego pochodzenia.
Okolica, w której mieszkali, to prowincja,
gdzie obecne były uzbrojone grupy,
zarówno partyzanckie, jak i paramilitarne, finansowane z handlu narkotykami.
Pojechanie do Santander też było skomplikowane.
Nikt nie wiedział, ile wysiłku psychicznego musiałem włożyć,
żeby choćby uśmiechnąć się do kogoś, kogo nie znałem.
Albo przytulić kogoś, kogo nie darzyłem bliższym uczuciem.
Nie chciał jechać do La Paz, nie chciał odwiedzić swojej matki.
Nie chciał uznać, że jest jego biologiczną matką.
- Anita. - Witaj.
Mówiłem, że przyjadę.
Gdy pierwszy raz pojechał do Santander, uznał, że to za daleko.
Nie czuł się swobodnie.
Może przez brak zaufania do mojego rodzeństwa,
do rodziców.
To delikatna sprawa, bo przez 25 lat
był przekonany, że jego rodzina, matka, ojciec byli tutaj, w Bogocie.
Kiedy okazało się, że nie,
było to dla niego bardzo skomplikowane.
RODZICE Z SANTANDER
Nie nazywa mnie mamą, ale ja to rozumiem. Wychował się z inną rodziną.
Więc nie nazywa mnie mamą.
Tak jak William.
Gdyby jego mama żyła, też nie mówiłby do niej „mamo”.
Rozumiem to.
On jest w stanie zaakceptować, że moja mama jest jego mamą,
ale jest mu trudno, bo tu miał matkę, która go wychowała.
I kiedy pani Luz Marina zmarła, bardzo cierpiał.
Czuł, że stracił matkę.
Wszyscy to rozumiemy.
Bo rodzice to ci, którzy cię wychowali.
A on nagle poznał inną matkę. I choć to jego prawdziwa matka,
to trudno mu jest się z tym pogodzić.
William cierpiał.
Zaczął odczuwać coś na kształt żałoby, bo nie znał swojej biologicznej matki.
Bardzo cierpiał.
Mówił: „Carlos poznał swoich biologicznych rodziców,
czyli moich przybranych rodziców, ale ja nie”.
Co jest, William?
Nic, muszę się wyładować. Mnie to najbardziej dotknęło.
Nie czuj się tak.
Płaczę, bo nie mogłem poznać swoich biologicznych rodziców.
To było niemożliwe.
Ale Bóg tak chciał.
William bardzo to przeżył.
Kiedy się dowiedział, że jego prawdziwi rodzice zmarli,
przestał jeść.
William był bardzo smutny.
Dowiedział się, że dorastał w nieswojej rodzinie.
Zaczął to analizować:
„Nie jestem podobny do swojego rodzeństwa.
Nie należę do tej rodziny”.
William, czy ta sytuacja zmieniła twoje życie?
Nie płaczę dlatego,
że już nie czuję się ich bratem.
To raczej przez adrenalinę.
Pamiętam, że przez kilka dni nie mogłem spać.
Trudno było również wtedy, gdy moi bliscy zaczęli się o tym dowiadywać.
Przychodzili i pytali:
„To prawda, że nie jesteś synem pani Any z Santander?
Masz inną mamę?”.
Dla ciotki, która odebrała dziecko ze szpitala,
to było okropne.
Myślała: „To moja wina. Wzięłam niewłaściwe dziecko”.
Obwiniała się. Czuła się okropnie.
Kiedy mi to powiedziała, wybuchłam płaczem. Myślałam, że umrę.
Pomyślałam, że William mnie odrzuci.
„William odejdzie”.
Myślałam, że nas opuści.
Spójrz, Carlos, to moje rodzeństwo.
Są twoi, ale również moi, prawda?
Tak, bracie.
Kiedy dowiedziałem się, co się stało, było mi bardzo ciężko.
Alcira, Wilber, Efraín, Edgar i…
Ancelmo.
Sądziłem, że go stracę.
Że sobie pójdzie, że odejdzie.
Straciłbym brata, z którym czułem największe porozumienie.
I którego kochałem. Byliśmy bardzo zżyci.
Mówili o innym bracie. Ale jaki on jest?
Zastanawiałem się: „A jeśli to jakiś ulicznik? Albo oszust?”.
Dużo o tym myślałem.
To są łzy szczęścia.
Jorgito, chodź, ty też jesteś moim bratem.
Tamta chwila była dla mnie trudna.
Nie chciałam, żeby komuś stało się coś złego.
Nie spodziewałam się tego.
Informacje spływały do nas jedna po drugiej. To stało się samo.
Nie chciałam nikomu robić przykrości.
Gdy zobaczyliśmy, jak smutny jest William i jego rodzina,
zaczęliśmy czuć się winni.
W pewnej chwili powiedziałam Laurze: „Niepotrzebnie to zrobiłyśmy”.
Ta cała historia musiała być dla pani bardzo wzruszająca.
Jak pani to przeżyła?
Na początku byłam bardzo smutna.
Gdy się dowiedziałam,
że wychowałam kogoś, kto nie jest moim synem.
Ze wszystkich dzieci jego kochałam najbardziej.
On mnie uwielbiał.
Zawsze był przy mnie, wszędzie ze mną chodził.
Zrobiła się smutna, zaczęła płakać.
Powiedziałem: „Mamo, nie płacz.
Albo wypłacz się, a potem idź odpocznij.
Ale nie myśl, że teraz pójdę do innej rodziny.
Nie, mamo, zostaję tutaj.
Będę robił wszystko, co trzeba tu robić.
Będziemy pracować i jakoś sobie radzić.
Jeśli dotąd zajmowałem się wami na 50%,
teraz będę to robił trzy razy bardziej”.
Co czujesz?
Serce wali mi jak oszalałe.
Gdy się z nimi spotkałem, Anita mnie przytuliła.
Pomodliła się za mnie.
Czułem spokój, ponieważ przez całe życie miałem matkę.
Która była wspaniała.
Przedstawisz ich, Wilber?
Carlos, to moi rodzice. Twoi rodzice.
Gdy Carmelo mnie przytulił, miałem mieszane uczucia,
bo pierwszy raz w życiu czułem ojcowski uścisk.
Carmelo to wysoki mężczyzna, były wojskowy.
To silny mężczyzna,
a jednak rozkleił się, widząc pierwszy raz swojego syna.
Niech Bóg cię błogosławi, mój synu.
Niech Bóg cię błogosławi i będzie z tobą, mój wspaniały synu.
Ktoś mnie spytał, czy brakowało mi ojca.
Nie mogło mi brakować czegoś, czego nigdy nie miałem.
Ale gdy poczułem ojcowski uścisk, było to dla mnie coś nowego.
Nowe wrażenie, wrażenie wyjątkowe.
Czekałem 25 lat, by poczuć, czym jest ojcowski uścisk.
To mnie bardzo wzruszyło.
Wielu ludzi mówi, że matka jest wyjątkowa,
a ojciec… I tak dalej.
Pierwszy raz poczułem ciepły uścisk ojca.
I było to coś bardzo podnoszącego na duchu.
Nie płacz. Tak chciał Bóg.
Choć byliśmy bardzo różni, w dzieciństwie i w młodości,
to jest moim bratem.
W chwili gdy uścisnąłem rękę Williama,
poczułem w nim charyzmę, dobrą energię.
Zobaczyłem w nim siebie i poczułem jedność.
Poza tym że odkryłem prawdę,
znalazłem prawdziwego brata.
Uścisnęliśmy się. Powiedziałem: „Bardzo cię kocham”. On też to powiedział.
W dniu, w którym się poznaliśmy.
Widziałem reakcję Carlosa.
Carlos nosi maskę twardziela,
ale w środku bywa wrażliwy.
I zorientowałem się,
że on się załamuje, że źle się czuje.
Bo myślał, że mnie traci.
Nagle zacząłem się bać,
że Jorge będzie szukał brata, jakiego nigdy nie znalazł we mnie.
Bo mieliśmy inne upodobania, inne priorytety, inne pasje.
Porównałem siebie do małego dziecka, które ma zabawkę, ale się nią nie bawi,
i ktoś ją zabiera.
Nie chciałem stracić brata.
Bałem się, że będzie wolał Williama ode mnie.
Że powie: „Już nie jesteś moim bratem. Mam Williama i ty go nie zastąpisz”.
Dzień dobry.
- Co słychać? - Jesteście identyczni!
Tak.
Wyglądacie tak samo.
Zawsze strzygli mnie tak samo jak mojego brata,
ale nie byliśmy podobni.
- Ciebie też? - Co?
Strzygli cię tak samo jak Carlosa?
Jasne.
Mama zabierała nas do fryzjerów stażystów.
Więc najłatwiej było ogolić się na łyso
i przez dłuższy czas nie musieliśmy się strzyc.
Gdy dorośliśmy, każdy miał własną fryzurę.
Wtedy zaczęliśmy się różnić.
Każdy miał własną osobowość.
Ale jako dzieci chodziliście…
Do początkujących fryzjerów. Za darmo.
Jesteśmy podobni?
- Identyczni. - Jak dwie krople wody.
William i ja zaczęliśmy się ubierać podobnie.
Z Carlosem było inaczej.
Gdybym go poprosił, pewnie powiedziałby „tak”,
ale nie prosiłem, bo zawsze był taki poważny.
Carlos zaczął mnie traktować bardziej oschle.
Było mu źle, czuł się zraniony.
Chciałem, żeby było mu lepiej. Myślałem o tym.
Zastanawiałem się, co zrobić, żeby poczuł się lepiej.
I żeby zrozumiał, że wciąż mi na nim zależy, że go kocham.
Wciąż był moim bratem.
Nie było nic lepszego niż wytatuowanie jego twarzy obok twarzy matki.
Zachowałem to miejsce na tatuaż mojej siostry.
Ale ze względu na to, co się stało, postanowiłem oddać to miejsce Carlosowi.
Chciałem, aby czuł, że wciąż jest częścią mojego świata.
Gdy zobaczył ten tatuaż, zrozumiał
i jego nastawienie się zmieniło.
Mam wrażenie, że to pomogło mu zaakceptować Williama.
Kiedy poznałem Williama, pojawiły się pewne różnice,
pewne rozbieżności po obu stronach.
Mówiłem o sprawach, o których nic nie wiedziałem.
Nie stawiałem się w sytuacji Williama.
„Dorastałeś w mieście, masz przewagę.
Nie poradziłbyś sobie na wsi”.
Mówił, że życie na wsi by mnie przerosło.
Obaj tak robiliśmy.
Z czasem nauczyliśmy się słuchać i zrozumieliśmy,
że życie każdego z nas miało wady i zalety.
Teraz mamy bardzo dobre relacje.
Jestem ojcem chrzestnym jego syna. Podróżujemy razem.
To sympatyczny układ.
Choć nie jesteśmy spokrewnieni ani biologicznie, ani formalnie.
Poszedłem do ich domów.
Poszedłem do sklepu mięsnego. I do domu Carlosa i Jorgego.
I wyraźnie zobaczyłem,
że należą do dwóch kompletnie różnych środowisk.
Jedna para wychowała się w Bogocie.
Pod koniec lat 80., kiedy doszło do zamiany,
było to trudne i niebezpieczne miasto.
Bogota była jednym z frontów wojny.
Być może był to najmroczniejszy okres w historii naszej stolicy.
W mieście tym był łatwy dostęp do edukacji, do opieki zdrowotnej,
ale było to też miasto, w którym ludzie przymierali głodem.
Taka była sytuacja bliźniaków z Bogoty,
którzy wychowywali się w rodzinie,
w której matka musiała robić wszystko.
Codziennie chodziła do pracy, żeby wyżywić rodzinę:
tych dwóch chłopców i starszą siostrę.
To był skromny dom.
Bez luksusów.
Ale było w nim dużo miłości.
Mama często mawiała:
„Nie potrzebuję faceta, mogę je wychować sama.
Jest ciężko. Wykonuję różne prace.
Czasem muszę się nagłowić, jak przed snem
dać wam choćby posłodzoną wodę i suchy chleb”.
Zawsze zajmowała się nami sama.
Wychowała troje dzieci.
Zawsze uważała,
że musimy iść na studia, aby później zarabiać na życie.
To prawdziwy feminizm.
Swoim życiem uczyła nas, co to znaczy być człowiekiem.
Jeżeli po sprzątaniu w domach
musiała iść zajmować się autami albo prać ubrania,
żeby zaspokoić nasze podstawowe potrzeby, robiła to.
Choć nie było przy nas ojca, starała się, żeby żyło się nam jak najlepiej.
Była zawsze pełna miłości.
Bardzo serdeczna.
Chociaż moja matka niewiele miała…
wyświadczała innym przysługi.
Nie oczekiwała niczego w zamian.
I wielokrotnie niczego nie dostawała w zamian, bo robiła to…
Przepraszam.
Była bardzo dobra.
Dlatego ludzie ją kochali.
William jest taki sam.
On też tak postępuje.
Po tym wszystkim, co się stało, zrozumiałem, że to może być genetyczne.
Ponieważ nie spodziewałem się, że William będzie taki sam.
14 LIPCA 1952 – 9 LISTOPADA 2009
Społeczeństwo nam mówi, że wszyscy się od siebie różnimy.
Więc gdy spotykamy dwóch tak podobnych ludzi,
podważa to naszą wizję świata.
WSZYSTKO JEST MOŻLIWE
Pomówmy o bliźniętach.
Bliźnięta wszędzie przyciągają uwagę.
Historia bliźniaków z Kolumbii
wyróżnia się spośród historii, jakie poznałam w trakcie kariery.
Badałam bliźnięta wychowane osobno i bliźnięta zamienione po urodzeniu.
Ale nigdy nie spotkałam takiej podwójnej pary.
UNIWERSYTET STANOWY W KALIFORNII
Bliźnięta jednojajowe są rzadkie.
Ale przypadek gdy dwie pary bliźniąt rodzą się dzień po dniu 150 km od siebie,
jedno dziecko jedzie do lepszego szpitala na oddział wcześniaków
i zostaje zamienione z innym bliźniakiem jednojajowym,
jest kompletnie wyjątkowy.
To eksperyment, o jakim marzą naukowcy.
ale wykluczony ze względów etycznych.
Nie wiem, czy można to nazwać eksperymentem,
gdy widzimy, jaki to miało wpływ na tych bliźniaków,
jak rozwijali w ich środowiskach,
jaki mieli stosunek do życia,
w zależności od warunków, w jakich żyli
i ich genetycznych uwarunkowań.
To nie eksperyment, bo je przeprowadza się w kontrolowanych warunkach.
Zawsze mamy hipotezę do udowodnienia.
Tutaj mamy przypadek,
a potem nastąpił dla nich koniec życia, jakie dotąd znali.
I tego, jak postrzegali życie.
Pojechaliśmy do Bogoty, żeby zbadać te bliźnięta.
Było dla mnie jasne,
że Jorge i William są świetnie dobrani.
Mają dużo energii, są towarzyscy.
Z kolei Carlos i Wilber są bardziej wycofani,
mają podobne zainteresowania.
Było widać, że pomimo różnych środowisk,
a były one diametralnie różne,
te dwie pary świetnie do siebie pasowały.
Graliście w tejo?
Niespecjalnie.
W dzieciństwie graliśmy w ośrodku sportowym,
ale nie na tak dużym boisku.
Nasze były gliniane.
I rzadko grywaliśmy.
Czyli nie umiecie grać.
To ulubiony sport mojego rodzeństwa w Santander.
Za każdym razem zostają mistrzami.
- Trochę się od nich nauczyłem. - Zmiażdży was.
Zobaczymy, co potraficie.
Zaczynasz. Pokaż, co umiesz.
Zobaczymy.
To było świetne.
Widać, że ćwiczyłem?
Pozbądźmy się gościa z Santander.
- Spokojnie. - Jestem z Santander.
Rzucę jak mój brat.
- Bez kłótni. - Carlos zaczął.
Ta sama krew.
Fatalnie.
Przynosisz mi wstyd.
Postaraj się.
- Dajesz, Wilber. - On to potrafi.
- Jest niezły. - Zaczynaj.
Nie trafi.
W końcu coś ci się udało.
W dniu, w którym się poznaliśmy,
zadawaliśmy sobie pewne pytanie.
W czym jesteśmy podobni i co nas różni?
Poza wyglądem.
Na przykład Wilber i ja
jesteśmy uporządkowani, nie znosimy bałaganu.
Jesteśmy poważniejsi.
Czasem bywamy bardziej zalotni.
Poważniejsi, bardziej punktualni.
Jorge zawsze opowiada o dniu, w którym kupił te same ubrania co William.
Pamiętam, jak Wilber powiedział: „Będę cię naśladować.
Chodźmy razem na zakupy. Znasz się na tym”.
Poszliśmy kupić coś do ubrania.
Powiedział: „Czorne buty”. Ja na to: „Czarne”.
Nabijałem się z niego.
Potem sprzedawca się z niego nabijał. Powiedziałem: „Tobie nie wolno.
Ja mam do tego biologiczne prawo. A ty go szanuj”.
My z kolei jesteśmy bardziej towarzyscy,
bardziej charyzmatyczni.
Zawsze dostrzegamy pozytywy.
Nawet gdy są trudności, mamy pozytywne nastawienie.
Częściej okazujemy uczucia swoim bliskim.
My jesteśmy powściągliwi.
Częściej skrywamy uczucia, w przeciwieństwie do nich.
Bliźnięta łączy specjalna więź.
Bliźniaki jednojajowe mają to samo genetyczne pochodzenie.
Podobnie myślą, rozumują i podobnie przetwarzają informacje.
Tak samo reagują i tak samo postrzegają świat.
Gdy bliźniaki jednojajowe spotykają się pierwszy raz,
nie mają kłopotów z tym,
żeby szybko nawiązać dobry kontakt.
To było widać po Jorgem i Williamie i po Carlosie i Wilberze.
Wyglądali, jakby znali się całe życie.
- Zbieraj. - Jorge!
Obiłeś mi szczękę.
- Podaj, bracie. - Rzucaj.
Czyściutko.
Graj.
- Rzucić jeszcze raz? - Spokojnie.
Spokojnie, bracie!
Wejdzie.
- Cholera. - Znowu!
- Wilber! - Nie.
Świetnie, Wilber.
Jak w masło.
Takie geny.
Więź genetyczna to więź kulturowa.
Geny odgrywają ogromną rolę. Bez wątpienia.
Ale środowisko, w którym człowiek dorasta,
i szanse, które otrzymuje w życiu,
też mają wpływ.
Ale genetyka jest ważna.
Inteligencja jest mocno powiązana z genami.
Ale trzeba dostać szansę.
We wszystkich zachowaniach i uwarunkowaniach medycznych
rolę odgrywają geny i środowisko.
Geny odgrywają znacznie ważniejszą rolę, niż się spodziewaliśmy.
Jorge i William mieli tak zbliżone osobowości.
Carlos i Wilber też mieli podobne osobowości,
zwyczaje, zainteresowania, gusta itd.
Ale środowiska również odcisnęły swoje piętno,
bo były tak różne.
Dwóch braci było wykształconych,
a dwóch nie.
Aby dotrzeć do szkoły rano, potrzeba godziny
i godziny, żeby wrócić.
Po powrocie ze szkoły mieliśmy prace do zrobienia,
swoje obowiązki w domu.
Trzeba było iść po drewno.
Nie było wodociągu doprowadzającego wodę do domu,
więc musieliśmy przynieść wodę.
Wieczorem zapalaliśmy małą świeczkę.
W domu nie mieliśmy prądu,
więc używaliśmy świec.
W latach 90. i na początku XX wieku
tereny te były pod kontrolą partyzantów.
Około 2000 roku zaczęli odchodzić,
a na ich miejsce przyszły oddziały paramilitarne.
W tamtych czasach istniały nielegalne uprawy koki.
Sytuacja wiele razy zmuszała nas do pracy przy zbiorach koki.
Chodziliśmy z konieczności, nie dla przyjemności.
Wiele razy mówiłem sobie: „To nie dla mnie. Chcę stąd odejść”.
Ale musiałem czekać do 18. urodzin.
Wtedy wstąpiłem do wojska i się wyrwałem.
Miałem brata, który też był w wojsku.
Był starszy ode mnie.
Los chciał, że zginął.
Miał 22 lata.
Dla nas wszystkich było to bardzo trudne.
William i ja ciągle myśleliśmy o zemście.
W dzieciństwie mawialiśmy: „Jak skończę 18 lat, wstąpię do wojska.
A potem pomścimy śmierć brata”.
Kiedy William powiedział, że idzie do wojska,
od razu pomyślałam, że jego też zabiją.
Jak Israela.
Mama bardzo cierpiała, kiedy William się zaciągnął.
Spytał: „Mamo, pozwolisz mi iść do wojska?”.
Powiedziałam: „Nie odpowiem ci.
Nie powiem, żebyś szedł lub nie”.
Bałam się, że jego też zabiją.
„Sam wybieraj”. Prosił: „Mamo, puść mnie.
Chcę służyć w wojsku.
Chcę zaliczyć służbę,
a potem wyjechać do Bogoty”.
Pamiętam, jak Wilber mnie odwiedził po czterech miesiącach.
Kiedy go zobaczyłem w mundurze, poczułem zazdrość.
Wróciłem do domu i powiedziałem, że też chcę iść do wojska.
Pojechaliśmy do południowego Bolívaru.
I podczas tej służby
się zżyliśmy.
Bo kiedy byliśmy dziećmi, często się kłóciliśmy.
Ale tam,
być może dlatego, że wokół czaili się wrogowie,
poczułem z nim braterską więź.
Ostatecznie nie mogłem kontynuować służby
i musiałem odejść z wojska.
Pojechałem do Bogoty do babci.
Sprzedawała arepas.
Zdradziła mi przepis, nauczyła je robić
i zacząłem z nią pracować.
Miałem stoisko
i też sprzedawałem arepas na ulicy w Bogocie.
Praca u rodziny otworzyła mi pewne drzwi.
Dzięki temu zacząłem pracę przy mięsie.
Namawiał do tego Wilbera.
Przecierał szlaki dla wszystkich,
ale nikt inny z rodzeństwa nie chciał się przenieść.
Każdy się rodzi z pewną pulą genów.
Ten zestaw sprawia,
że dana osoba jest bardziej skłonna do robienia pewnych rzeczy.
Co słychać, Don Félix?
William nie miał praktycznie żadnej edukacji, ale miał zapał.
Później poszedł więc na studia, skończył prawo
i jest magistrem prawa konstytucyjnego.
Miał taki sam zapał jak jego brat Jorge.
Znałem historię swoich braci bliźniaków.
Obaj mieli wolne zawody.
Więc wyznaczyłem sobie cel i powiedziałem:
„Też chcę mieć wolny zawód”.
Cześć.
Dzięki swoim oszczędnościom mogłem opłacić swoją edukację.
William!
- Jak leci? - Dobrze.
Studiował, jest teraz prawnikiem, ma specjalizację, jest zmotywowany.
- Jesteśmy umówieni. - Dzięki.
Z Bogiem.
- Cześć. - Na razie.
Ze wszystkich dzieci mojej matki
jestem jedynym, który ukończył studia. Przynajmniej na razie.
Ukończyłem prawo.
Dostałem szansę specjalizowania się w prawie konstytucyjnym.
Wtedy też postanowiłem wrócić tutaj, do La Paz.
Mieszkańcy wybrali mnie do rady miasta.
PREZYDENT
Teraz pracuję
i pomagam wielu rodzinom z La Paz, które chcą się rozwijać
tak jak ja.
Pracuję jako księgowy. Specjalizuję się w podatkach.
Skończyłem też inne kierunki.
Jestem zastępcą dyrektora finansowego związku zawodowego.
Poza tym lubię sport.
Gram w koszykówkę, pływam, uprawiam CrossFit.
W tej chwili pracuję jako wykrawacz mięsa.
Lubię tę pracę i jestem z niej bardzo zadowolony.
Chcę mieć własną firmę, być niezależny
i iść do przodu jak zawsze. Rozsądnie.
Trzeba mieć otwartą głowę, żeby zrozumieć,
że w jednej chwili twoje życie może się zmienić.
W tamtej chwili miałem się za wyjątkowego.
Nie było drugiego takiego, byłem najlepszy.
Ale życie pokazało, że to nieprawda.
Wcale nie byłem wyjątkowy.
Istniał ktoś dokładnie taki jak ja.
To była dobra lekcja.
Minęło parę lat.
Jorge i William oraz Carlos i Wilber są w bardzo dobrych relacjach.
To mi daje dużo satysfakcji.
Wydaje mi się, że zrobiłyśmy coś dobrego i tego nie żałuję.
Cześć, mamo!
Żartowałem.
- Zamknij drzwi. - Dzięki.
- Pani Anita! - Witaj, Carlos.
William nie chciał nic mówić.
Witaj, Carlitos.
Cześć, mamo!
- Co u ciebie? - W porządku.
Wszyscy czterej bracia, zwłaszcza William i Carlos,
byli wstrząśnięci tym, co się wydarzyło.
Wychowali się w domach, w których nie mieli się wychować.
Ale piękne jest to,
że się ze sobą zżyli.
We czterech.
Kochają się i to nas wiele uczy.
Ta piosenka jest dla pani Anity i pani Luz Mariny,
dwóch matek, które wydały na świat czterech bliźniaków.
Leci tak.
Opowiem wam Co się wydarzyło w tej historii
Historii zaskakującej Której nie zapomnicie
Historii bliźniaków Która wstrząsnęła Kolumbią
21 grudnia 1988 roku
Urodziło się czterech chłopców Aby zacząć swą podróż
Ale pomyłka w szpitalu Zmieniła ich los
Dziś tych czterech chłopców łączy głęboka miłość
Bo są czterema braćmi I nikt ich nie rozdzieli
Dwie matki wydały ich na świat
I dwie matki wydały ich na świat
Wilber i Carlos, drodzy państwo Urodzili się na tej ziemi
Tu, w La Paz w Santander W pięknej wiosce
Gdzie ludzie są skromni I zawsze patrzą z nadzieją na świat
Dziś, dziesięć lat później,
co dzień zadaję sobie pytanie, co się z nami stanie.
Zawsze z otwartą głową.
Dziś mam o dwóch braci więcej.
25 lat później Koleżanka Jorgego
Spotkała Williama I bardzo się zdziwiła
I wtedy wyszła na jaw historia Którą wszyscy znamy
Wyszła na jaw historia Którą znamy
Dziś się odnaleźli Wszyscy cieszą się życiem
Doskonale, powiedzieli ich rodzice Rodzina się rozrosła
Dziś są dumą La Paz I wszyscy o nich pamiętają
Napisy: Przemysław Rak