Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตอนที่ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมฝันว่าผมมีแฝดเหมือน
ผมตื่นขึ้นมาด้วยความสงสัย และคิดว่า
"การมีแฝดเหมือนมันคงเจ๋งมาก"
แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เรื่องที่ผมไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้ ถ้ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับผม
ฉันเห็นรูปสองรูปในโทรศัพท์ของฉัน แล้วตกใจมาก
พวกเขาเหมือนกันเปี๊ยบเลย "ไม่อยากเชื่อเลย!
เขาหน้าเหมือนฉันเลย"
ทุกอย่างกลับตาลปัตร ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
มันคือรูปแบบของการทดลอง
ที่นักวิทยาศาสตร์ฝันถึง แต่ทำอย่างมีจริยธรรมไม่ได้
บางทีผมก็คิดว่าชีวิตผมเป็นเรื่องโกหก
มันเหมือนการค้นพบชีวิตที่สอง
นายเชื่อในละครน้ำเน่าไหม
เพราะหลังจากนี้ ชีวิตนายจะเปลี่ยนไป
ไม่มีใครรู้ว่าคุณทนทุกข์ทรมานแค่ไหน
ฉันไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนชีวิตผู้คน
มันไม่ง่ายเลยที่ตื่นขึ้นมาวันนึง แล้วได้รู้ว่าชีวิตเราเป็นเรื่องโกหก
ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมอยู่ด้านไหนของกระจก
(โบโกตา โคลอมเบีย)
ผมฆอร์เฆ แบร์นัล
ผมเกิดที่โบโกตา วันที่ 21 ธันวาคม ปี 1988
ผมทำงานอยู่ที่บริษัทไฮโดรคาร์บอนแห่งนึง
ซึ่งเป็นที่ที่ผมมีเพื่อนชื่อเลาร่า
วันนึงเลาร่าพูดกับผมว่า "ไง เป็นไงบ้าง
ฉันเห็นนายแถวนี้ด้วยนะ" ผมถาม "เมื่อไหร่"
เธอบอก "เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา"
ผมบอก "แต่ฉันไม่ได้อยู่ที่เคนเนดีนะ" เธอบอกว่า "ฉันเห็นนายจริงๆ นะ"
เรื่องทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้น
เพราะงานบาร์บีคิวของบริษัท ที่ยาเนธกับฉันจะไปกัน
พวกเขาขอให้ฉันช่วยไปซื้อเนื้อสัตว์ ยาเนธบอกฉันว่า "ไม่ต้องห่วง
ลูกพี่ลูกน้องของแฟนฉัน มีร้านขายเนื้อ เขาช่วยเราได้
เขาจะขายเนื้อชั้นดีให้เรา ในราคาไม่แพงเลย" โอเค
เราเข้าไปในร้านขายเนื้อ
และวิลเลียมกำลังเตรียมของที่เราสั่งอยู่
เลาร่าตกใจมากที่เห็นวิลเลียม
ฉันเห็นคนขายเนื้อ และเขาหน้าตาเหมือนฆอร์เฆ เพื่อนร่วมงานของฉันเปี๊ยบเลย
ฉันตกใจมาก
"ยาเนธ ฉันทำงานกับเขา" ฉันบอก "หวัดดี!" ฉันพยายามทักทายคนขายเนื้อ
เขามองฉันด้วยสีหน้าว่างเปล่า
เธอออกไปจากร้านโดยคิดว่าเป็นผม และคิดว่าตอนนั้นผมไม่อยากทักทาย
ฉันคิดอยู่ตลอดว่าฆอร์เฆไม่ทักทายเพราะอาย
เพราะฉันไปทักเขา ตอนที่เขาทำงานอยู่ที่ร้านขายเนื้อ
ฉันคิดแบบนั้นอยู่ตลอด
เธอยืนกรานไม่เลิก เธอพูดกับผมด้วยว่า
"นี่ อายเหรอที่จะพูดว่า นายทำงานอยู่ร้านขายเนื้อ"
ผมบอกว่า "ฉันคงไม่อายหรอก แต่ฉันไม่ได้ทำงานที่ร้านขายเนื้อ
นั่นไม่ใช่ฉัน"
ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเท่าไหร่ ผมยังไม่เชื่อด้วยแหละ
เขาบอกฉันว่าเขามีพี่ชาย เป็นแฝดแต่ไม่ใช่แฝดเหมือน
ฉันเลยคิดว่า "อ๋อ เขาคือคนที่ฉันเห็นนั่นเอง"
แล้วเขาก็บอกว่า "ฉันว่าไม่ใช่นะ เราหน้าตาไม่เหมือนกันเลย"
ฉันกวนใจเขาอยู่นานเรื่องฝาแฝดของเขา
เรายังเดากันไปเรื่อยด้วย
แล้วมีทีนึง เขาพูดกับฉันว่า "หรือฉันจะมีพี่น้องที่พลัดหลงกันอยู่ที่ไหนสักแห่ง
พี่น้องที่พ่อฉันไม่เคยบอกเราว่ามีเขาอยู่"
หลังจากนั้น ยาเนธก็มาทำงานที่บริษัทผม
ผมไม่ได้ทักทายเธอเพราะผมไม่รู้จักเธอ
แต่ผมสังเกตว่าบางครั้งเวลาผมไปถึง
เธอจะจ้องผม
ฉันเห็นฆอร์เฆที่บริษัท แล้วฉันก็พูดว่า "พระเจ้าช่วย"
ฉันพูดกับเลาร่าเลยว่า
"เขาดูเหมือนวิลเลียมมากจริงๆ แต่เขาไม่ใช่วิลเลียมแน่ๆ"
ฉันไม่รู้ว่ามัน… มันเหมือนฝันไปน่ะค่ะ
แล้วจู่ๆ มันก็จุดประกายให้ฉันสนใจ
ฉันรู้ว่าวิลเลียมเกิดเดือนธันวาคม
ฉันเลยถามเลาร่าว่า "เธอรู้ไหมว่าฆอร์เฆเกิดวันที่เท่าไหร่"
ที่ทำงานเรามีกระดานวันเกิดอยู่
ฉันบอกเธอว่า "ฉันจะเอาคำตอบมาให้ มันง่ายมาก"
ฉันเดินไปดูที่กระดาน และแน่นอน
เขาก็เกิดเดือนธันวาคมเหมือนกัน
(สุขสันต์วันเกิด!)
(ธันวาคม 21 - ฆอร์เฆ)
ฉันเลยพูดว่า "ฉันคิดว่า มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นนะ"
แล้ววันหนึ่ง ยาเนธก็พูดกับฉันว่า
"นี่ ฉันมีรูปวิลเลี่ยม จากร้านขายเนื้อ
ช่วยเอาไปให้ฆอร์เฆดูหน่อยได้ไหม แล้วดูว่าเขาพูดว่าไง"
เธอมาหาผม เอามือไว้ข้างหลัง
ถือโทรศัพท์ไว้ในมือและพูดว่า "จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหม
เรื่องผู้ชายที่ฉันคิดว่าเป็นนายน่ะ
เขาไม่ใช่นายจริงด้วย
แต่นายพร้อมจะเห็นแฝดปีศาจของนายรึยัง"
"ฉันจะเอารูปให้นายดู" เขาก็แบบว่า "มาดูฝาแฝดของฉันกัน"
ตอนที่เขาเห็นวิลเลียม เขาแบบ…
เขาอึ้งไปเลย… อึ้งสุดๆ
แน่นอนว่าผมตกใจมาก
เพราะมีคนหน้าตาเหมือนผมจริงๆ เหมือนกันทุกประการ
เขาเริ่มถามเพื่อนร่วมงานของเรา ที่เดินผ่านไปมา
"รูปนี้ฉันดูเป็นไง"
และพวกเขาก็ตอบว่า "ดูดีนะ ใช่ เยี่ยมเลย" เจ๋ง
ไปถามคนอื่นดีกว่า "รูปนี้ฉันดูเป็นไง"
แล้วเขาก็พูดว่า "รู้ไหมว่า ไม่มีใครดูออกเลยว่าเขาไม่ใช่ฉัน"
ผมพูดกับเพื่อนคนนึงว่า
"ดูรูปนี้สิ บอกทีว่านายคิดว่าไง"
เขาดูรูปแล้วพูดว่า "อะไร ก็รูปนายกับคนอื่นๆ"
ผมบอก "ไม่ตลกนะ ในรูปนั้นไม่ใช่ฉัน"
เขากลับไปดูรูปอีกทีและพูดกับผมว่า
"แต่เขาหน้าเหมือนนายเลย"
ผ่านไปสักชั่วโมง ผมก็ลงไปข้างล่างและถามเธอว่า
"ขอชื่อเขาหน่อยได้ไหม เผื่อฉันจะหาข้อมูลของเขาได้
เฟซบุ๊กหรืออะไรสักอย่าง"
เธอบอกว่า "ค้นชื่อวิลเลียม กัญญัส เบลาสโก้" ได้เลย
ผมเริ่มตามหาเขาและดูเขาอย่างละเอียด และเช็กรูปถ่ายทีละรูป
ผมดูรูปนึงแล้วเงียบไปเลย ผมตรวจสอบมันอย่างละเอียด
ผมเจอรูปนึงที่เขาไม่มีหนวด แบบที่ผมเห็นในรูปแรก
เขาหน้าเหมือนผมเป๊ะเลย
นั่นคือตอนที่… ผมเริ่มกลัวมาก
แล้วก็คิดด้วยว่า "ต้องมีอะไรแน่ๆ"
ตอนที่ผมคิดว่าผมเห็นทุกอย่างแล้ว และจะไม่มีเรื่องอื่นเกิดขึ้นได้…
ผมก็ไปเจอรูปที่เปลี่ยนทุกอย่างจริงๆ
รูปที่ทำให้เรื่องทั้งหมดนี้ พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ผู้หญิงที่ฉันเคยกินมื้อเที่ยงด้วยที่ออฟฟิศ เขียนมาหาฉันว่า
"เรากำลังดูรูปถ่ายของลูกพี่ลูกน้องแฟนเธอ
เขาหน้าเหมือนฆอร์ฆิโต้เลย"
ฉันถามว่า "จริงเหรอ รู้ไหมว่าอะไรที่ตลก
วิลเลียมมีฝาแฝดที่หน้าตาไม่เหมือนเขาเลย"
เธอบอกว่า "ก็เหมือนกับฆอร์ฆิโต้เลย"
แล้วฉันก็ถามว่า "มีรูปของฆอร์เฆกับแฝดของเขาไหม
ฉันจะส่งรูปของวิลเลียมกับแฝดของเขาไปให้นะ"
พอฉันเห็นทั้งสองรูปในมือถือของฉัน ฉันก็แบบว่า
"พระเจ้า คือ… พวกเขาคือฝาแฝดสองคู่และพวกเขา…"
- สลับกัน - "พวกเขาถูกสลับคู่กัน"
มันไม่ได้มีแค่ปัญหาเดียว
- แต่มีถึงสอง - แต่มีสอง
ปัญหาใหญ่กว่าที่เราคิดไว้ซะอีก
ฉันส่งรูปพวกนั้นไปให้เลาร่าทันทีและบอกว่า
"นี่มันแฝดสองคู่ที่ถูกสลับตัวกันนะ"
ผมตกใจมาก มันเป็นอะไรที่เหลือเชื่อมาก
ผมไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น
เพราะในรูปนั้นมีคนที่ หน้าเหมือนน้องชายผมเปี๊ยบเลย
ผมเอาแต่จ้องรูปนั้นไม่หยุด แล้วผมก็คิดว่า "เขาเป็นใคร"
แล้วก็มีความเห็นนึงที่บอกว่า
"พี่น้องที่แยกจากกันไม่ได้" แต่มันเขียนว่า "พี่น้อง"
แล้วผมก็คิดว่า "ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ"
"นี่มันอะไรกัน โลกคู่ขนานเหรอ โลกกระจกเหรอ"
ผมไม่รู้ ผมสับสนมาก
ผมถึงกับคิดด้วยว่า
"ชีวิตฉันนี่มันตลกสิ้นดี" หรือ "ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ"
เพราะผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ผมสับสนและตกใจมาก
แล้วเราก็เริ่มถามคำถามหลายข้อ
เกี่ยวกับสิ่งที่อาจบ่งชี้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน
เป็นฝาแฝดกัน
ว่าพวกเขาถูกแยกจากกันด้วยเหตุผลบางอย่าง
แล้วก็แน่นอน เราเริ่มจากการจับคู่วันเกิด
แต่มันมีบางอย่างไม่ตรงกัน เช่น สถานที่เกิด
พวกเขาเกิดที่ซันตันเดร์
แต่ผมไม่เข้าใจ พวกเขาเกิดที่ซันตันเดร์ได้ยังไง
(ยาเนธ: ฆอร์เฆเกิดที่ซันตันเดร์เหรอ เลาร่า: คิดว่าโบโกตานะ)
(ยาเนธ: แน่ใจนะ)
แล้วเลาร่าก็บอกฉันว่า "ไม่นะ เขาไม่ได้เกิดที่ซันตันเดร์"
และฉันก็แบบ "เราล้มเหลวแล้วละ ไม่"
ฉันเลยถามแฟนฉันว่า
"นี่ รู้ไหมว่ามีคนพาพวกเขามาที่โบโกตา ด้วยเหตุผลบางอย่างรึเปล่า"
เขาบอกว่า "ผมคิดว่างั้นนะ ผมจะถามวิลเลียมให้"
(ลาปาซ ซันตันเดร์ โคลอมเบีย)
พอได้แล้ว กอนชิตา
ผมชื่อวิลเลียม กัญญัส เบลาสโก้
ยาเนธเคยแวะไปที่ร้านขายเนื้อ ที่ผมเคยทำงานอยู่
ผมเริ่มวิเคราะห์และถามตัวเอง แบบเดียวกับที่ยาเนธเคยถามผม
เราเริ่มค้นหาความจริงกัน
เพราะผมเชื่อมาตลอดว่าผมเกิดที่ซันตันเดร์
และโตในซันตันเดร์
ปรากฏว่าผมเกิดที่ซันตันเดร์ แล้วถูกพามาโบโกตา
ผมโทรหาป้าแล้วถามว่า
"ป้า รู้ไหมว่าผมถูกพาไป ที่โรงพยาบาลไหนในโบโกตา"
แล้วป้าก็บอกผมว่า
"รู้ พวกเขาพาแกไปที่ โรงพยาบาลเด็กมาเตร์โน"
(โรงพยาบาลเด็กมาเตร์โน)
ยาเนธได้ข้อมูลเกี่ยวกับแฝดอีกคู่ ว่าพวกเขาเกิดที่ไหน
พวกเขาเกิดที่ซันตันเดร์
แต่ปรากฏว่าแฝดคนนึงเกิดป่วยตอนอยู่ที่ซันตันเดร์
เพราะพวกเขาเกิดตอนอายุเจ็ดเดือน
แฝดคนนึงที่ป่วยหนักมากก็เลยถูกพาไปที่โบโกตา
และมาที่โรงพยาบาลเดียวกัน ที่โรงพยาบาลเด็กมาเตร์โน
พอเรารู้เรื่องนั้น เราก็พูดว่า
"ใช่แล้วละ ชัดเจนแล้วว่า มันเกิดขึ้นที่โรงพยาบาล
ไม่ต้องทำอะไรแล้วละ"
ผมกลับบ้าน การ์โลสอยู่ที่บ้าน
เขากำลังดูทีวีอยู่ ผมไปถึง
ผมการ์โลส อัลแบร์โต แบร์นัล กัสโตร อายุ 34 ครับ
ผมคุยโทรศัพท์อยู่ตอนที่ฆอร์เฆกลับมาจากมหาลัย
เขาบอกให้วางสาย เราต้องคุยกัน
และผมรู้ว่าฆอร์เฆค่อนข้าง… ไม่ค่อนข้างหรอก เขาเป็นคนขี้แกล้งมากๆ
เขาเป็นสายฮาตัวพ่อ
ผมเลยถามว่าจะคุยเรื่องอะไร ฉันยุ่งอยู่
ผมถาม "เป็นไงบ้าง การ์โลส สบายดีไหม"
"นายเชื่อในละครน้ำเน่าไหม" แล้วเขาก็ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
จริงจังมากตามประสาเขา
ผมถามว่า "เกิดอะไรขึ้น พูดให้ชัดเจนหน่อย"
"นายเชื่อในละครน้ำเน่าไหม" เขาบอก "ไม่"
ผมบอก "ฉันจะให้ดูอะไร บอกฉันนะว่านายคิดยังไง"
ผมบอก "อะไร ฆอร์เฆ เลิกกวนฉันได้แล้ว ฉันยุ่งอยู่ บอกมาเลยเหอะ"
"เพราะหลังจากนี้ ชีวิตนายจะเปลี่ยนไป"
ผมพูดไปหัวเราะไป แต่ลึกๆ แล้วผมจริงจัง
ผมรู้ว่าผมพูดอะไรกับเขาอยู่
ผมเปิดเฟซบุ๊ก และเอาโปรไฟล์ของวิลเลียมให้เขาดู
ผมเอารูปให้เขาดู เขาเอามือปิดหน้า
เขาหัวเราะ เข้าใจว่าเป็นเรื่องอำกัน เขาบอก "หมอนั่นเหมือนนายเลยว่ะ"
ผมถาม "ที่ว่ามีคนหน้าเหมือนนายคืออะไร ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
พ่อไปแอบมีลูกอีกคนเหรอ"
ผมบอก "ฉันยังไม่ได้เอารูปเด็ดสุดให้นายดู"
เราดูไปถึงรูปที่เขาถ่ายกับอีกคนนึง
กับผู้ชายอีกคน
และผมตกใจมาก
ทันทีที่เขาเห็นรูปนั้น เขาก็หยุดหัวเราะเลย
เขาถามผมว่า "ไปเอามาจากไหน พวกเขาเป็นใคร"
ผู้ชายที่หน้าเหมือนพี่ชายผมอยู่ในรูป
กับผู้ชายที่หน้าตาเหมือนผมเปี๊ยบ
ตอนนั้นแหละที่ขำไม่ออกแล้ว ไม่ตลกอีกต่อไป แล้วผมก็ไปที่ห้องผม
พอไปถึง ผมก็เริ่มค้นหาความจริงทันที
ผมคิดถึงวันเก่าๆ มาก
ผมเริ่มร้องไห้
ผมกลับไปที่ห้องของฆอร์เฆ ผมกอดเขา ผมบอกเขาว่าผมรักเขามาก
เป็นการแสดงออกของผมต่อเขาที่ไม่ปกติสุดๆ
ผมจะทำแบบนั้นแค่ตอนเมาเท่านั้น
นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมบอกเขาว่าผมรักเขาโดยที่ไม่เมา
เขาบอกผมว่า "หยุดเถอะ ช่างมัน
อย่าเริ่มค้นหาความจริงเลย อย่าทำอะไรแบบนั้นเลย
ช่างมันเถอะ"
ผมสรุปทันทีว่า ถ้ามีใครที่เคยโดนสลับตัวละก็ ต้องเป็นผมแน่ๆ
เพราะดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว พี่ชายผมหน้าเหมือนพี่สาวผมมาก
เขาเหมือนแม่มาก และในขณะเดียวกัน
ผมก็ดูแตกต่างจากพวกเขาตลอด
แน่นอนว่าสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือการคิดว่า
ครอบครัวผมจากโบโกตาจะปฏิเสธผม
กลัวพวกเขาจะพูดว่า "นายไม่ใช่ลูกบ้านนี้อีกต่อไปแล้ว
นายไม่ใช่ลูกชายของลุซ มารีน่า ที่นี่ไม่มีอะไรให้นาย"
มันมีคำถามที่ถามได้ยาก
กับคำตอบที่ยอมรับได้ยากยิ่งกว่าอีก
มันไม่ง่ายที่จะเผชิญความจริง
ว่าผมไม่ได้เป็นน้องชายของคนที่ผมเคยคิดไว้
และผมก็ไม่ใช่ลูกชาย ของคนที่ผมนับถือที่สุดในโลกด้วย
ลึกๆ แล้ว ผมรู้ว่าผมจะสืบต่อไป
เขาไม่อยากทำ แต่ผมอยากขุดคุ้ยหาความจริงให้เจอ
และหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น
บางครั้ง เลาร่ากับฉันก็คิดว่า
"ถ้าเรื่องนี้จบลงด้วยโศกนาฏกรรมล่ะ
เช่น ถ้าพวกเขาคนนึงฆ่าตัวตายจะทำยังไง"
พอคิดทุกอย่างแล้ว เราก็คิดว่ามันแย่มาก จริงๆ นะคะ
"ฉันมายุ่งกับเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ตอนนั้นฉันไม่น่าถามอะไรเลย
ฉันไม่น่าเข้าไปยุ่งเลย"
เพราะตอนนั้นเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไง เมื่อท้ายที่สุดแล้วพวกเขามองหน้ากัน
เรื่องครอบครัว ฉันคิดถึงแม่ของพวกเขามาก
ฉันบอกสามีฉัน อารมณ์เม้าท์ๆ ว่า "ลองคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคุณสิ"
เขาบอกว่า "กล้าดียังไง ถึงพูดว่าพวกเขาโดนสลับตัว"
ฉันบอก "ก็ดูหลักฐานสิ และรูปถ่ายด้วย"
เขายืนกรานไม่ให้ฉันทำอะไร ที่อาจเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นได้
ที่อาจเปลี่ยนชีวิตคนอื่นได้ และบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
ใช่ค่ะ เขาพูดถูกจริงๆ แต่ก็ไม่ค่ะ ฉัน… ฉันลุยต่อ
หลังจากเห็นรูปที่สอง ผมก็ตัดสินใจโทรหายาเนธ
และขอเบอร์โทรศัพท์ ของผู้ชายที่หน้าตาเหมือนผมจากเธอ
ผมจำได้แม่นเลย
ว่าตอนที่โทรศัพท์เริ่มดัง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะคุยกับเขายังไง
หัวใจผมเต้นแรงมาก
เพราะผมรู้ว่าที่ปลายสาย คือคนที่หน้าตาเหมือนผมเปี๊ยบ
แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะพูดยังไง เขาจะพูดกับผมว่าอะไร
ผมรู้ว่าเป็นเขา ผมรับสาย
ผมถาม "ว่าไงพวก สบายดีไหม"
ตอนที่ผมได้ยินเสียงเขา ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งว่า
เราไม่ได้เหมือนกันทุกอย่าง
ผมรู้สึกว่าผมกำลังคุยกับใครคนนึง นอกจากตัวผมเอง
เขาพูดจานุ่มนวลมาก แบบว่า "หวัดดี สบายดีไหม
ฉันวิลเลียมนะ คนที่ร้านขายเนื้อ พวกเขาเอารูปนายให้ฉันดู"
แล้วจู่ๆ ผมก็พูดว่า "นี่ เราเจอกันที่ไหนได้บ้าง
มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นหลายเรื่องแล้ว
และฉันอยากเจอนายเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
ผมบอกว่า "ได้สิ ที่ไหนล่ะ"
"ที่โบสถ์ลูร์เดสไหม รู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน"
"รู้สิ ฉันรู้มันอยู่ที่ไหน"
ผมถาม "โอเคช่วงค่ำๆ สะดวกไหม ประมาณสามทุ่ม"
"ได้เลยครับ"
และนั่นคือตอนที่เขาบอกผมว่า เขามาเจอผมได้ตอนกลางคืน
ผมถามว่า "นายจะไปคนเดียวเหรอ" เขาบอกว่า "ใช่ ฉันจะไปคนเดียว"
ผมบอก "ฉันก็จะไปคนเดียวเหมือนกัน" ผมบอกเขาแบบนั้น
ผมบอกว่า "ฉันจะโทรหาการ์โลส แล้วบอกเขาว่าฉันจะไปเจอพวกเขา
เขาอาจจะไปกับฉันก็ได้"
ผมถามกาโลส "ทำอะไรอยู่ วันนี้ฉันจะไปเจอพวกเขานะ ไปด้วยกันสิ"
ผมจำได้ว่าเขาพูดอยู่ประโยคนึงว่า "บอกแล้วไงว่าให้ช่างมัน"
แต่ก็นะ… ผมกำลังจะไปเจอพวกเขาแล้วละ
เขาบอกว่าจะไปเจอพวกเขาคนนึง และถามผมว่าอยากไปด้วยไหม
ผมบอก "ไม่ ฉันไปไม่ได้ ฉันทำวิทยานิพนธ์อยู่ ฉันไปไม่ได้"
ที่จริงไม่ใช่ว่าผมไปไม่ได้หรอก ผมแค่ไม่อยากไป
เขาบอก "ฉันไม่ไป นายก็ไม่ควรไปเหมือนกัน"
ผมก็แบบ "ไปเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก"
"ไม่ๆ ฉันไม่ไป ฉันมีเรื่องต้องทำและฉันงานยุ่ง"
ตอนที่เขาตัดสินใจจะไปเจอพวกเขาจริงๆ
ผมไม่อยากไป ผมไม่อยากเจอความจริงใหม่
ผมไม่อยากเจอสถานการณ์นั้น
ผมกลัวการปฏิเสธมากเกินไป
ตอนที่ฆอร์เฆตัดสินใจจะไปเจอพวกเขา
แน่นอนว่าผมห้าม ไม่ให้เขาทำสิ่งที่เขาตัดสินใจไม่ได้
ผมเลยบอกเขาว่า "ฉันไว้ใจนายนะ ระวังตัวด้วยละกัน และคอยส่งข่าวฉันด้วย"
ผมชื่อวิลเบอร์ กัญญัส เบลาสโก้ ผมเกิดที่เบเลซ ซันตันเดร์
ผมโตมากับวิลเลียมที่ลาปาซ
เขาเคยพูดว่าเราเป็นแฝดเหมือน
วิลเลียมทำงานที่เคนเนดี
เขาโทรมาและขอให้ผมไปที่นั่น บอกว่าต้องการตัวผมด่วน
ผมไปถึงร้าน ผมทักทายเขา
แล้วเขาก็เอารูป ของผู้ชายที่เหมือนกับเขาเปี๊ยบให้ผมดู
และข้างๆ เขามีผู้ชายอีกคน
ที่เหมือนผมเปี๊ยบ และผู้หญิงคนนึง
ผมพูดได้แค่ว่า "วิลเลียม นายจะเป็นน้องชายฉันไปจนวันตาย
และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมันได้"
ตอนนั้นผมพูดได้แค่นั้นครับ
การเป็นฝาแฝด นอกจากความคล้ายคลึงกันทางกายภาพแล้ว
ก็เหมือนการมีเลือดเดียวกัน มีความคิดและรสนิยมแบบเดียวกัน
และผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับวิลเบอร์เลย
เราทะเลาะกันตลอด
พ่อแม่เราพยายามให้เราแต่งตัวเหมือนกัน
แต่เราไม่เหมือนกัน เราไม่เคยเข้าใจกันเลย
เวลาเราทะเลาะกัน ในใจผมจะรู้สึกว่า
"ฉันอยากมีคนที่เหมือนฉัน"
ผมเคยรู้สึกว่า
ฝาแฝดของผมควจะเหมือนผม
ฆอร์เฆกับผมรสนิยมไม่เหมือนกัน เราไม่ชอบแบ่งปันกัน
เขาชอบบาสเกตบอล ผมชอบฟุตบอล
เขาชอบเพลงฮิปฮอปและแร็ป ผมชอบเพลงร็อก
เราก็เลยค่อยๆ เดินกันไปคนละเส้นทาง
ผมโทรหาวิลเบอร์เพื่อบอกเขาว่า
"วิลเบอร์ ฉันนัดเจอ กับคนที่หน้าตาเหมือนฉันแล้วนะ"
แล้วเขาก็ตอบว่า "วิลเลียม นายจะเป็นน้องชายฉันไปจนวันตาย
แต่ฉันจะไม่ไปกับนาย"
แล้วผมก็พูดว่า "ถึงนายจะไม่ไป แต่ฉันจะไปนะ"
ตอนที่เขาเห็นว่าผมกำลังจะไป
เขาบอกว่า "เดี๋ยวก่อน ฉันไปด้วย"
"ฉันเป็นห่วงที่นายไปคนเดียว โดยที่มีความไม่ปลอดภัยสูงมาก
อาจเป็นการจัดฉากก็ได้"
อาจเป็นการจัดฉากมาปล้นเขา เราไม่มีทางรู้หรอก
ผมระวังเรื่องนั้นมาก
เราขึ้นแท็กซี่และมุ่งหน้าไปที่จัตุรัสลูร์เดส
แน่นอนว่าเราคุยกันเรื่องนี้ ตลอดเวลาที่อยู่บนแท็กซี่
มันจะเป็นยังไง คนที่ผมกำลังจะเจอ
ผมรู้สึกว่าเส้นทางไปโบสถ์ลูร์เดส ยาวไกลแบบไม่รู้จบเลย
มันดูเหมือนไกลมาก เพราะผมกังวล เครียด และหนักใจมาก
และวิลเลียมก็พูดไม่หยุดเลย พูดมากสุดๆ เขาไม่ยอมหุบปากเลย
ผมคิดว่า "เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ใครจะรู้ว่าใช่เขารึเปล่า"
ตอนที่ผมเดินไปที่ลูร์เดส
ผมบังเอิญเจอเพื่อนที่สนิทมากสมัยเรียนมหาลัย
ผมทักทายเขา
ผมบอก "เพื่อน เกิดเรื่องนี้ขึ้นว่ะ อยากไปด้วยกันไหม"
แล้วผมก็เริ่มเล่าให้เขาฟัง
ผมไม่เคยเล่าอะไรรวบรัด อย่างที่ผมเล่าวันนั้นภายในสามช่วงตึกเลย
แล้วเขาก็ไปกับผม
แล้วเราก็ไปถึงจัตุรัสลูร์เดส
เรายืนคุยกัน และผมจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เขาพูดเลย
เขาพูดประมาณว่า "โอ้ เขามาแล้ว ฉันเห็นเขาแล้ว"
"นายมาแล้ว" แล้วเราก็ขำกลิ้งกันทั้งคู่
และผมแอบถามเพื่อนผมเบาๆ อยู่ตลอดว่า "ฉันหน้าตาแบบนั้นเหรอ"
เขาบอก "ใช่ แบบนั้นเลย"
"ฉันเดินแบบนั้นเหรอ" "พวกนายเหมือนกันเลย"
แล้วผมก็เห็นว่าวิลเลียมมากับพี่ชายเขา
วิลเลียมไม่ได้ไปที่นั่นคนเดียว
เขาไปกับยาเนธ และลูกพี่ลูกน้องชื่อบรายัน
ยังไงผมก็… ผมประหลาดใจมากที่ได้เจอเขา
ผมพูดว่า "นายพาอีกคนมาด้วยนี่" หมายถึงวิลเบอร์น่ะครับ
เขาบอก "นายก็ไม่ได้มาคนเดียวเหมือนกัน" แล้วเราก็หัวเราะกัน
ดูนั่นสิ
วิลเลียมผิวขาวกว่า
ใช่ เขาขาวกว่า
- จากความหนาว - ความหนาว
- เหลือเชื่อเลย พระเจ้า - ใช่เลย
ไม่ธรรมดา
- อะไร - เขาดูเหมือนวิลเลียมเวลาที่…
- เป็นเพราะเขา… - ผม…
เขาไปตัดผมมาวันนี้
- ไม่งั้น… - ผมฉันมันยาวมานานแล้ว
- เหรอ - แต่ฉันคิดว่าถ้าฉันไม่ตัดผม ฉันคง…
มีเคราแบบนี้
ตอนที่ผมเห็นคนที่หน้าเหมือนผมเปี๊ยบ ผมพูดไม่ออกเลย
ผมทักทายเขา แต่เราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก
แต่เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันมากกว่า
พอผมมองหน้าฆอร์เฆ ผมก็หัวเราะ
ผมขำมากเพราะว่า ภายนอกเขาเหมือนวิลเลียมเป๊ะเลย
มันเป็นเสียงหัวเราะแบบเดียวกับการ์โลสเลย ผมจะไม่มีวันลืมเลย
ไม่ ฉันเห็นนาย แล้วมันเหมือนฉันเห็นน้องชายฉันน่ะ
- พวกเขาหัวเราะเหมือนกันเลย - ขาดแค่แว่น
ผมเห็นความคล้ายคลึงของเขากับการ์โลส และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมตกใจที่สุด
เพราะเรามองไม่เห็นตัวเอง เราไม่ได้ส่องกระจกตลอด 24 ชั่วโมง
ที่จะรู้ว่าเราทำตัวยังไง ท่าทางเราเป็นยังไง เราขยับมือยังไง
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ในทางกลับกัน ผมเห็นการ์โลสมา 25 ปี
ผมรู้ทุกการเคลื่อนไหวของการ์โลส และผมก็เห็นเขาทำแบบนั้นเลย
ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันดีกว่า หรือแค่มองเขาบนถนนจะดีกว่า
นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมกลัวนิดหน่อย
แต่มันทำให้ผมสนใจมากกว่าการเจอวิลเลียม
โอ้ พระเจ้า
และฉันมองเขาไม่หยุดเลย
นั่นไง ชิ้นส่วนที่หายไป
ในที่สุดเราก็เข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เพราะตอนที่วิลเลียมพูดว่า
"ตอนฉันเพิ่งเกิด พวกเขาพาฉันมาที่โบโตกา"
นายไม่ได้ถูกพามาที่นี่ นายถูกพาไปต่างหาก
- พวกนายเลือดกรุ๊ปอะไร - พวกนายเลือดกรุ๊ปเดียวกัน
เราหัวเราะกัน
ผมจำได้ว่าวิลเลียมกับผมถ่ายรูปด้วยกัน
ผมจำได้ว่าวิลเบอร์พูดว่า "ตอนนี้ฉันอยากเจอ ฝาแฝดของฉันบ้างแล้วละ" อะไรประมาณนั้น
และพวกเขาก็ถามว่า "การ์โลสอยู่ไหนเหรอ"
ผมบอกว่า "เขายุ่งอยู่ที่บ้านน่ะ"
ผมไม่ได้บอกว่าเขาไม่สบาย
ผมสงสัยและพูดว่า "ฉันอยากเจอการ์โลสจริงๆ"
"เราไปกันได้ไหม"
ฆอร์เฆโทรบอกการ์โลสว่า "เรากำลังจะไปหานะ"
ผมถามว่า "พวกเขาจะมาที่นี่ทำไม เราไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนั้น
ฉันไม่อยากเจอพวกเขา หรือรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้"
แล้วกริ่งประตูก็ดัง
ผมก็แบบ "บ้าเอ๊ย แม่ง พวกเขามาแล้ว"
ฆอร์เฆเคาะประตู และการ์โลสไม่อยากเปิดประตู
ใช่ นั่นไง
เขาหัวเราะจากในบ้านและพูดว่า "ไม่ ฉันไม่เปิดหรอก"
แล้วใครจะเปิดล่ะ เร็วเข้า เปิดประตู!
ผมไม่อยากเปิดประตู และเผชิญหน้ากับความจริงนั้น
เขาหัวเราะไม่หยุดเลย ให้ตายสิ
ไม่มีทาง
ในที่สุดพอผมได้เจอการ์โลส ตอนที่ผมเห็นเขา
ผมเห็นภาพสะท้อนของวิลเบอร์เลย
วิธีที่เขาหัวเราะ
ที่เขาจับหัวตัวเองตอนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ตอนแรกฉันว่าจะใส่เสื้อฮู้ดสีเทาด้วยนะ เกือบแล้ว
ผมตกใจมากครับ
ผมมีพี่ชายที่เหมือนผม เหมือนเห็นตัวเองในกระจกเลย
มันก็มีทั้ง… เสียงหัวเราะ เรื่องตลก ความกังวล ความไม่สบายใจ
จะพูดว่าความสุขก็ยังได้เลยใช่ไหม
เพราะการเจอคนที่
รูปร่างหน้าตาเหมือนเรา มันก็แปลกใช่ไหมล่ะ
และยิ่งมาเจอกัน ตอนเราอายุเท่านั้นด้วย ตอนอายุ 25
ผมรู้สึกเหมือนถูกโกง เพราะว่า
ผมไม่ได้โตมากับน้องชายผม
ทุกคนบอกผมว่าน้องชายผมคือวิลเลียม
แล้วหลังจากนั้น 25 ปี คนที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนก็ปรากฏตัว
และเป็นแฝดของผมเนี่ยนะ
ผมค่อนข้างเสียใจ
เพราะผมก็อยากโตมากับเขา
กับน้องชายผม น้องชายของผมเอง กับการ์โลส
แต่ผมก็อยากโตมากับวิลเลียมเหมือนกัน
เพราะถึงแม้วิลเลียมจะไม่ใช่น้องแท้ๆ ของผม
แต่เขาก็โตมากับผมและผมก็รักเขามาก เหมือนน้องแท้ๆ เลย
สัตว์ประหลาดมาแล้ว
- เป็นไงบ้าง รูปหล่อ - ยิ้มหน่อย วิลเบอร์
- เป็นธรรมชาติมาก - แล้วไงต่อ
- อยู่นี่แล้ว พี่ชาย - ขอยืมตัวเขาแป๊บนึงนะ
- ได้เลย - ได้เลย
ผู้ให้สัมภาษณ์มาแล้ว
หนุ่มหล่อ
หลังจากเราได้กลับมาเจอกัน เราก็เริ่มคุยกัน
และเราอยากเปิดเผย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราให้ทุกคนรู้
แล้วเราก็พูดว่า ได้เวลาหาเครือข่ายทีวีแล้วละ
เพราะผมรู้ว่า พวกเขาต้องอยากทำเรื่องของเราแน่ๆ
และเราก็ได้ถ่ายเรื่องราวของเรา กับช่องการาโคล ในรายการเซปติโม ดิอา
นั่นเป็นครั้งแรกที่เรื่องของเราถูกเล่าทางทีวี
(เซปติโม ดิอา)
แน่นอนว่ามันคือหนึ่งในเรื่องราวที่น่าจดจำที่สุด
ที่เราเคยบอกเล่าในเซปติโม ดิอา
ครั้งหนึ่ง ในแผนกไอซียูเด็กแรกเกิด ของโรงพยาบาลเด็กมาเตร์โน
เกิดเหตุไม่คาดคิดในการส่ง…
ผมฆวน กิเยร์โม เมร์กาโด ผมเป็นนักข่าว
ผมเป็นนักข่าวที่มองหา เรื่องราวแปลกๆ อยู่ตลอดเวลา
ประวัติศาสตร์ เรื่องราวของมนุษย์ เรื่องราวเชิงสืบสวน
ผมมักจะได้ข้องเกี่ยวกับ เรื่องราวของการกลับมาเจอกัน
ผมยังจำได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเลย
โปรดิวเซอร์และผู้กำกับรายการบอกว่า
"ฆวน มีเรื่องเกี่ยวกับฝาแฝดสองคู่ ที่ถูกสลับตัวกันตั้งแต่แรกเกิด
แล้วได้มาเจอกันหลังจากนั้น 25 ปี"
ผมบอกว่า "เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ในดินแดนของสัจนิยมมหัศจรรย์
แต่นี่เราพูดได้ว่าความจริงนั้นยิ่งกว่านิยาย"
ฝาแฝดเหมือนสองคู่บอกเล่าเรื่องราวเหลือเชื่อ
และอาจเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พี่ชายของฝาแฝดคู่หนึ่ง กลับบ้านไปกับครอบครัวที่ไม่ใช่ของเขา
ทั้งคู่อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน
พวกเขาโดนสลับตัวกันแบบนี้ คนพวกนี้ก็เลยกลับบ้านด้วยกัน
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของเรา
- สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ - ขอบคุณครับ
- สวัสดี จีจี้ - สวัสดี ขอบคุณมากค่ะ ฆอร์เฆ
- การ์โลส - การ์โลส เราเริ่มต้นกันได้ไม่ดีเลย
ผมเห็นรูปถ่ายเขากับน้องชายผม
และเขาดูเหมือนน้องชายผมเลย
เหมือนคนดูเลยครับ ผมเริ่มหัวเราะ
ตอนที่ผมเห็นรูปวิลเบอร์ ฝาแฝดของผม
แล้วเขาก็หยุดหัวเราะตอนที่เขาเห็นรูปนั้น
เรื่องตลกจบแล้ว
("เราถูกแยกจากกันเพราะความผิดพลาด")
พวกคุณชินกับเรื่องนี้แล้ว
คุณสองคนที่ใส่แว่นถูกเลี้ยงมาด้วยกันแบบฝาแฝด แต่พวกคุณไม่ได้เป็นฝาแฝดกัน
ใช่ครับ พวกเขาเรียกเราว่าแฝดเทียม
โอเคครับ เป็นความวุ่นวายที่งดงามมาก
(ธันวาคม ปี 1988)
เรารู้ว่ามีแฝดสองคนเกิดที่โบโกตา ที่โรงพยาบาลเด็กมาเตร์โน
และอีกสองคนเกิดที่โรงพยาบาลเบเลซ ในซันตันเดร์
เราตามหาทะเบียนราษฎร และเวชระเบียนของพวกเขา
เราพบบันทึกของลุซ มารีน่า กัสโตร แม่ของฝาแฝดโบโกตา
มันเป็นข้อมูลที่เอามาได้ยาก เพราะโรงพยาบาลปิดตัวไปแล้ว
โรงพยาบาลปิดไปแล้ว และเป็นซากปรักหักพังแล้วด้วย
สิ่งที่เราพบในเวชระเบียนพวกนั้นคือ พวกเขาเกิดก่อนกำหนด
พวกเขาเกิดตอนเจ็ดเดือนจริงๆ
และเรายืนยันว่าแฝดอีกคู่หนึ่ง แม่ของพวกเขา อนา เดลิน่า
คลอดลูกที่โรงพยาบาลเบเลซ วันที่ 22 ธันวาคม ตอนสี่ทุ่ม
พูดได้ว่าในปี 1988
ระยะห่างระหว่างสถานที่ที่ฝาแฝดทั้งสองคู่เกิด
ในซันตันเดร์และโบโกตา อาจใช้เวลา เดินทางทางถนนเป็นเวลา 12 ถึง 14 ชั่วโมง
ฝาแฝดซันตันเดร์คนนึงไม่สบาย
ในเช้าวันเสาร์ ประมาณแปดโมงเช้า หมอบอกฉันว่า
อนา เดลิน่า เด็กคนหนึ่งป่วย
ฉันถามว่า "เด็กเป็นอะไรคะ"
หมอบอกว่า "เขาจะร้องไห้ไม่หยุดแน่ เขายังไม่ได้ถ่ายอุจจาระเลย"
หมอบอกว่า "เราต้องส่งเขาไปโบโกตา"
หมอถามว่า "มีใครที่นี่ไปกับเขาได้ไหม"
แม่ฉันมาถึง แล้วเขาก็ส่งลูกฉันไปกับแม่ฉัน
ยายของเด็กที่ป่วยเป็นคนพาเด็กไปจนถึงโบโกตา
แต่ระหว่างที่เขาอยู่ที่โรงพยาบาล คนที่ดูแลเขาคือป้าของเขา
แล้วในวันอาทิตย์ พี่สาวฉันที่อยู่ที่โบโกตา
ก็ไปเยี่ยมเขา
แล้วโรงพยาบาลก็ให้ลูกฉันกลับบ้านกับพี่สาวฉัน
แล้วพี่สาวฉันก็ส่งลูกฉันกลับมากับแม่ฉัน
เธอคืนเขาให้กับยาย
แล้วยายก็พาเขากลับไปซันตันเดร์ หลังจากรักษาตัวในโรงพยาบาล
โรงพยาบาลส่งเด็กให้เธอผิดคน
และเธอก็ไม่รู้เลย แหงละ ก็พวกเขาเป็นทารกนี่
เธอรับหลานตัวน้อยของเธอไป แล้วก็พาไปซันตันเดร์
ส่งเด็กให้แม่ และแม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เด็กทารกที่เกิดในโบโกตา
ถูกพาไปซันตันเดร์และเข้าพิธีตั้งชื่อที่นั่น ว่าวิลเลียม กัญญัส เบลาสโก้
และในทางกลับกัน เด็กที่เกิดในซันตันเดร์
ถูกย้ายไปโบโกตา และทิ้งไว้กับครอบครัวนี้ ในเมืองนี้
และพวกเขาทำพิธีตั้งชื่อให้เขา ว่าการ์โลส อัลแบร์โต แบร์นัล
มันไม่ง่ายเลยที่ตื่นขึ้นมาวันนึง แล้วรู้ว่าชีวิตเราเป็นเรื่องโกหก
รู้สึกเหมือนเราใช้ชีวิตของคนอื่นอยู่
หรือมีคนอื่นใช้ชีวิตที่เราควรจะได้ใช้
ผลกระทบทางจิตใจของฝาแฝด
ที่ชีวิตถูกสับเปลี่ยนกันเป็นยังไงบ้าง
แล้วพี่น้องของพวกเขาล่ะ
และใครคือผู้รับผิดชอบตามกฎหมาย สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น
เราได้วิเคราะห์สถานการณ์เบื้องต้นแล้ว
และเราสังเกตเห็นว่า มีบางคำถามที่ไม่มีคำตอบอยู่จริงๆ
เพราะมันไม่ใช่แค่ปัญหาด้านจิตวิทยา หรือปัญหาด้านอารมณ์
มันยังเป็นปัญหาทางกฎหมายด้วย
เราคือพ่อแม่ของเรา สภาพแวดล้อม ในครอบครัวเรา ประวัติศาสตร์ของเรา
และในกรณีนี้ พวกเขาถูกพรากจากสิ่งเหล่านั้น โดยไม่เต็มใจ
และถูกบังคับให้รับพฤติการณ์ ที่ไม่ใช่ของพวกเขา
การเกิดของเด็กพวกนี้เกิดขึ้นที่สถานพยาบาล
และพวกเขาควรได้รับการดูแล อย่างที่ควรได้รับในการคลอดบุตร
ในกรณีนี้ ก็คือการคลอดลูกแฝด และพวกเขาไม่ได้รับมัน
(สาธารณรัฐโคลอมเบีย ฝ่ายตุลาการแห่งอำนาจรัฐ)
บางทีคำถามที่สำคัญที่สุดที่เราถามตัวเอง
คือมันเป็นไปได้ไหมที่จะหาคำตอบว่า เกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาล
การสลับตัวเด็กครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นได้ยังไง
เพราะมันเป็นสถานพยาบาลที่มีความเชี่ยวชาญสูง จึงมีเด็กเกิดที่นั่นหลายคน
มีงานเยอะมาก
คนไข้มากมายจะมาจากทั่วประเทศ
บางครั้งเราก็ต้องให้เด็กสองคน อยู่ในเตียงเดียวกัน หรืออยู่ในตู้อบเดียวกัน
อีกอย่าง เวลาฝาแฝดเกิดมา
พวกเขาจะถูกทำเครื่องหมาย "แฝดหนึ่ง" หรือ "แฝดสอง" และ "บุตรของ…"
เด็กจากโบโกตาที่น่าจะไปที่แผนกกุมารเวชที่นี่
คือแฝดสองตามประวัติการรักษา
อาจเป็นไปได้ว่า
สายรัดข้อมือของเด็กคนนึงหลุดไป
และไม่มีการรายงาน
ฉันไม่รู้จริงๆ
ว่าอาจเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง กับการสลับตัวของฝาแฝด
ส่วนหนึ่งของสิ่งที่พูดกันที่นี่คือ การสลับตัวนั้นไม่ได้ทำโดยเจตนา
ดูเหมือนจะมีสถานการณ์ภายนอก มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
ฉันเข้าใจว่าเด็กคนนึงเกิดมาป่วยหนักมาก
เขาต้องการออกซิเจน
เด็กคนนั้นจึงเป็นคนที่ถูกย้ายไปแผนกกุมารเวช
ส่วนเด็กอีกคนก็อยู่กับแม่
สายรัดข้อมืออาจจะหลุดไป
แต่พยาบาลหรือหมอ หรือใครก็ตามที่อยู่ที่นั่น ควรพูดว่า
"สายรัดข้อมือของเด็กคนนี้หลุด และตรงนี้มีเด็กสองคน ตกลงใครเป็นใครกันแน่"
ไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นไปได้แล้ว
ฉันไม่คิดว่าการสลับตัวครั้งใหญ่แบบนั้น จะเป็นการจงใจทำ
ไม่มีทาง
พวกเขารับเด็กมากี่คนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในสถาบันที่ใหญ่ขนาดนี้
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกี่ครั้งแล้ว
มีกี่คนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน และพวกเขาไม่รู้
เราจึงอยากพูดอย่างเป็นทางการว่า
ไม่มีพวกเราคนไหนที่นี่ ที่เกี่ยวข้องกับการสลับตัวครั้งใหญ่นี้
มันเกิดขึ้นแล้ว และ… โชคร้ายที่มันเกิดขึ้นค่ะ
ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่ามันเกิดขึ้นที่มาเตร์โน
ในกรณีพิเศษนี้ ส่วนนึงของปัญหา พูดว่าในทางกฎหมายแล้วกัน
คือไม่มีใครอยากตอบสนอง
ทุกองค์กรและบุคคลที่แก้ต่างให้คดีนี้
ทุกคน… ไม่ว่าจะใช้คำพูดแบบไหนก็สรุปได้ว่า
"ปัญหานี้ไม่เกี่ยวกับฉัน"
ผมคิดว่าตอนนั้นเป็นช่วงคริสต์มาส เป็นฤดูแห่งปาร์ตี้
ไม่ค่อยมีระเบียบเท่าไหร่
ทีมแพทย์ไม่ค่อยมีสมาธินิดหน่อย เพราะมันเป็นช่วงคริสต์มาส
ผลจากการสืบสวนของฆวน กิเยร์โม
ผมเลยได้รู้ว่าผมไม่ได้เกิดที่ซันตันเดร์
แต่เกิดที่นี่ ที่โบโกตา
และนั่นคือที่ที่เกิดการสลับตัวกัน ผมถูกพาตัวจากโบโกตาไปซันตันเดร์
และผมโตที่นั่น
ในสถานที่ที่… ผมไม่ควรโตมา
เขาไม่เหมือนคนอื่น
ฉันไม่เคยยอมรับเลย
ทำไมเขาถึงไม่เหมือนคนอื่น
ฉันคอยดูแลเขาจนกระทั่ง… จนกระทั่งเขาโต
จนเราได้ค้นพบความจริง
และฉันก็ยังดูแลเขาอยู่ ฉันยังดูแลเขาอยู่
แล้วผมก็ถามถึงพ่อแม่
ฆอร์เฆบอกผมว่า "เอ่อ แม่ฉัน…
เสียไปสี่ห้าปีได้แล้วละ"
เขาบอกว่า "พ่อฉันไม่ได้อยู่กับเรา แต่เขาก็เสียไปแล้วเหมือนกัน"
การไม่เคยได้เจอแม่ผมที่อยู่ที่โบโกตา… ก็ทำใจยากเหมือนกันครับ
เพราะอย่างน้อยผมก็อยากได้ยินคำทักทาย และได้รับอ้อมกอดจากแม่ เพราะ…
เธอเป็นสายเลือดของผม
สำหรับผม ส่วนที่ยากที่สุดคือการรู้ว่า
คนที่ผมนับถือที่สุดในชีวิต ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของผม
ว่ามนุษย์ที่มีบุญคุณกับเราทุกอย่าง
ไม่ใช่แม่ผม ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
มีการกระทบกระเทือนทางอารมณ์ และกระทบกระเทือนอัตตา
มันไม่ง่ายเลยเวลาที่ จากช่วงเวลานึงไปสู่อีกช่วงเวลานึง
ทุกอย่างที่เราเคยคิดว่าเราเป็น
ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันไม่ใช่ของเรา
เรารู้สึกว่าเราขโมยชีวิตนึงมา
เรารู้สึกว่าเราขโมยความสุข ของใครคนนึงมาเลยด้วย
ผมขังตัวเองไว้ แบบว่า…
ในโลกที่มีแต่ผมอาศัยอยู่ ที่ที่มีแค่ผมอยู่เท่านั้น
ผมพยายามตอบคำถามหลายข้อให้ชัดเจน ปริศนามากมาย
จะเป็นยังไงถ้าผมโตที่นั่น
จะเป็นยังไงถ้าแม่ผมเคยเจอพวกเขา
เธอจะมีปฏิกิริยากับผมยังไง เธอจะยอมรับวิลเลียมไหม
วิลเลียมกับการ์โลส ได้รับกระทบทางจิตใจอย่างลึกซึ้งและรุนแรง
จากเรื่องนี้
และการ์โลส ที่เติบโตที่โบโกตา แต่เกิดที่ซันตันเดร์
ไม่อยากรับรู้ถิ่นกำเนิดของตัวเอง
ที่ที่พวกเขาเติบโตมาเป็นพื้นที่ชนบท
ที่เคยมีกลุ่มติดอาวุธอยู่ในอดีต
ทั้งกองโจรและทหารกองหนุน ที่ล้วนมีเงินทุนมาจากการค้ายาเสพติด
การไปซันตันเดร์ก็เป็นอะไรที่ยากมากด้วย
เพราะแทบไม่มีใครรู้เลยว่า ผมต้องเผชิญกับการต่อสู้ในจิตใจอะไรบ้าง
แม้แต่การที่สามารถยิ้มให้กับคนที่ผมไม่รู้จัก
หรือกอดคนที่ไม่ได้เป็นแรงบันดาลใจ เรื่องความรักแบบใดๆ ให้กับผมเลย
เขาไม่อยากไปลาปาซ เขาไม่อยากไปเยี่ยมแม่เขา
เขาไม่อยากรู้จักเธอที่เป็นแม่แท้ๆ ของเขา
- อนิต้า - ยินดีต้อนรับ เป็นไงบ้าง
- ยินดีต้อนรับ ลูก - บอกแล้วว่าผมจะมา
ตอนที่เขาไปซันตันเดร์ครั้งแรก เขาพบว่ามันไกลเกินไป
อยู่ที่นั่นเขาไม่สบายใจ
อาจเพราะไม่ไว้ใจในพี่น้องคนอื่นๆ ของผม
ในตัวพ่อกับแม่ผม
เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก เพราะตลอด 25 ปี
เขาเชื่อว่าครอบครัวของเขา พ่อกับแม่เขาอยู่ที่โบโกตานี้
แล้วพอเขารู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
มันก็เลยเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากมากสำหรับเขา
(การ์เมโลและอนา เดลิน่า พ่อแม่ที่ซันตันเดร์)
เขาไม่ยอมเรียกฉันว่า "แม่" แต่ฉันเข้าใจ
เขาโตมากับอีกครอบครัวนึง
เขาไม่ยอมเรียกฉันว่าแม่หรอก
วิลเลียมก็เหมือนกัน
ถ้าแม่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงไม่เรียกเธอว่าแม่เหมือนกัน
ฉันเข้าใจ
เขายอมรับเรื่องต่างๆ ได้ เขายอมรับว่าแม่ผมคือแม่เขา แต่…
มันยากสำหรับเขาเพราะเขามีแม่ อยู่ที่โบโกตาที่เลี้ยงเขามา
และตอนที่คุณนายลุซ มาริน่าเสีย เขาก็ทุกข์ใจมาก
เขารู้สึกถึงการสูญเสียแม่ของเขา
เราทุกคนเข้าใจเรื่องนั้น
เพราะพ่อแม่ไม่ใช่คนที่ทำให้เราเกิดมา แต่เป็นคนที่เลี้ยงเรา
แล้วการได้เห็นผู้หญิงอีกคนที่เป็นแม่เขา ต่อให้เป็นแม่แท้ๆ ของเขาก็เถอะ
มันยากที่เขาจะปรับตัวและยอมรับได้
วิลเลียมรู้สึกเจ็บปวด
มันแทบจะเจ็บปวดเหมือนความโศกเศร้า ที่เขาเริ่มรู้สึก
จากการไม่ได้รู้จักแม่แท้ๆ ขอเขา
เขาทุกข์ทรมานมาก
เขาพูดว่า "คนอื่นๆ… อย่างการ์โลส ก็ได้เจอพ่อแม่ตัวเอง
และรู้จักพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง
ซึ่งเป็นพ่อแม่บุญธรรมของฉัน แต่ฉันไม่มีโอกาสนั้น"
เป็นอะไร วิลเลียม
ไม่มีอะไร แค่ระบายอารมณ์น่ะ ผมได้รับผลกระทบมากที่สุดจากเรื่องนี้ แต่…
ไม่ อย่ารู้สึกแบบนั้นสิ
ผมร้องไห้เพราะไม่สามารถเจอ พ่อแม่ของพวกเขา ที่เป็นพ่อแม่ของผมเอง
มันเป็นไปไม่ได้ แต่…
แต่พระประสงค์ของพระเจ้าเป็นแบบนั้น ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง
มันกระทบกระเทือนจิตใจวิลเลียมมาก
ตอนที่เขารู้ความจริง และรู้ว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเขาเสียไปแล้ว
เขาไม่ยอมกินข้าวกินปลาเลย
วิลเลียมเศร้ามาก
ที่รู้ว่าเขาโตมาในครอบครัวที่ไม่ใช่ของตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าเขาเริ่มประเมินสถานการณ์ตัวเอง
แบบว่า "แน่นอน ฉันดูไม่เหมือน พี่น้องของฉันเลยสักคน
ฉันไม่ใช่คนในครอบครัวนี้"
วิลเลียม คุณรู้สึกไหมว่าผลกระทบของเรื่องนี้ เปลี่ยนแปลงชีวิตคุณ
ไม่ใช่ว่าผมร้องไห้
เพราะผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่พี่น้องของพวกเขา หรือพวกเขาไม่ใช่พี่น้องของผมแล้ว
มันเป็นเรื่องของอะดรีนาลีนที่เรารู้สึกมากกว่า
ผมจำได้แม่นเลยว่า ผมนอนไม่หลับอยู่สองสามวัน
และมันก็ยากด้วย เวลาที่ครอบครัว หรือคนที่ใกล้ชิดผมเริ่มรู้เรื่องนี้
พวกเขาจะมาคุยกับผม แบบว่า…
"จริงเหรอที่ว่านายไม่ใช่ลูกของ คุณนายอนาจากซันตันเดร์
"นายมีแม่อีกคนเหรอ"
สำหรับป้าที่เอาเด็กไปจากคลินิก
มันแย่มาก แน่นอนว่าเธอคิดว่า
"นี่เป็นความผิดของฉัน ฉันเอาเด็กที่ไม่ใช่ลูกของน้องสาวฉันมา
ดังนั้นทั้งหมดนี้เป็นความผิดฉันเอง" เธอก็เริ่มรู้สึกแย่เหมือนกัน
พระเจ้า ตอนที่เธอบอกข่าวนั้นกับฉัน ฉันร้องไห้เลย ฉันร้องไห้แทบตาย
คิดว่า "ชินิโยของฉันคงไม่รักฉันแล้วแน่ๆ"
"วิลเลียมต้องไปแน่ๆ"
ฉันคิดแบบนั้น ว่าเขาคงทิ้งเราไว้ตามลำพัง
ฟังนะ การ์โลส นี่คือพี่น้องของฉันทั้งหมด
นั่นพี่น้องของนาย แต่ก็เป็นพี่น้องของฉันเหมือนกัน
- เราทุกคน… - ใช่แล้ว
ตอนที่ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็ทำใจยากมากครับ
อัลซิรา วิลเบอร์ เอฟราอิน เอ็ดการ์ และ…
อันเซลโม
ผมคิดว่าผมอาจเสียเขาไป
เขาอาจจะไป เขาอาจจากไป และ…
ผมคงเสียน้องชายที่เข้าใจผมมากที่สุด
และรักกันมากที่สุดไป
เราสนิทกันมากครับ
พวกเขาบอกว่ามีน้องชายอีกคน เขาเป็นยังไงเหรอ
ผมคิดว่า ถ้าเขาเป็น… เขาอาจจะเป็นกุ๊ยข้างถนน หรือนักต้มตุ๋นก็ได้
ผมคิดมากเลยครับ
- ไม่ นี่คือน้ำตาแห่งความสุข - ขอบคุณ
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า…
- ฆอร์ฆิโต้ มาสิ นายก็เป็นน้องชายฉันเหมือนกัน - มา
การเห็นภาพนั้นในตอนนั้นเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน
ฉันไม่อยากให้อะไรแย่ๆ เกิดขึ้นกับใครเลย
มันเกินคาดจริงๆ
เราได้ข้อมูลทั้งหมดมาทีละนิด ฉันไม่ได้คาดคิดเลย
ฉันไม่อยากให้ไปถึงจุดที่มีคนได้รับบาดเจ็บ
ดังนั้นพอเห็นว่าวิลเลียมเศร้าแค่ไหน รวมถึงครอบครัวเขาด้วย
ทุกคนก็รู้สึกผิด
มีครั้งนึงฉันพูดกับเลาร่าเลยว่า "เราไม่น่าทำแบบนี้เลย"
คุณผู้หญิงครับ ผมรู้ว่าคุณสะเทือนใจมาก ที่ได้ยินทั้งหมดนี่
คุณเป็นยังไงบ้างครับ
คือ… ตอนแรกก็เศร้ามากค่ะ
ที่รู้ว่าลูกชายฉัน…
ฉันเลี้ยงคนที่ไม่ใช่ลูกฉันมา
ในบรรดาลูกๆ ของฉันทุกคน ฉันรักเขาที่สุด
เพราะเขารักฉันมาก
เขาอยู่กับฉันตลอด ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน เขาก็ไปด้วย
ยังไงก็ตาม แม่เศร้ามาก แม่เริ่มร้องไห้
ผมบอกแม่ว่า "แม่ อย่าร้องไห้"
"หรือร้องไห้แล้วก็พักนะ เพราะถ้าแม่ร้องไห้ แม่จะอยากพัก
แต่อย่าคิดว่าผมจะไปอยู่กับอีกครอบครัวตอนนี้"
ผมบอกแม่ว่า "ไม่ แม่ ผมอยู่ที่นี่
และผมจะทำสิ่งที่ต้องทำที่นี่
และเราจะสู้เพื่อก้าวไปข้างหน้า
ถ้าเมื่อก่อนผมเคยดูแลทุกคน ปกป้องทุกคน 50 เปอร์เซ็นต์
ตอนนี้ผมจะดูแลทุกคน เพิ่มขึ้นสองเท่าหรือสามเท่าเลย"
รู้สึกยังไงบ้าง
หัวใจฉันเต้นแรง
ตอนผมเจอพวกเขา อนิต้ากอดผม เธอสวดภาวนาให้ผม
บอกได้เลยว่าผมรู้สึกสงบนิ่ง เพราะผมเคยมีแม่มาตลอดชีวิต
ผมเคยมีแม่ที่ดีมาก
อยากแนะนำพวกเขาไหม วิลเบอร์
การ์โลส นี่พ่อแม่ฉัน พ่อแม่นาย
ตอนที่การ์เมโลกอดผม มันมีหลายความรู้สึกปนกัน
เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมรู้สึกถึงอ้อมกอดของพ่อ
การ์เมโลเป็นผู้ชายสูงประมาณ 190 เซนติเมตร เป็นทหารเก่า
การได้เห็นคนที่แข็งแรงขนาดนั้น
กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเป็นครั้งแรก เพราะลูกชายของเขา…
ขอพระเจ้าอวยพรลูกนะ ลูกชายที่รักของแม่
ขอพระเจ้าอวยพรและสถิตอยู่กับลูก ลูกชายที่รักและแก้วตาดวงใจของแม่
มีคนเคยถามผมว่า ผมพลาดโอกาสมีพ่อไปรึเปล่า
ผมตอบว่า "คนเราพลาด สิ่งที่ไม่เคยมีไม่ได้หรอก"
ใช่ไหมล่ะ แต่การรู้สึกถึงอ้อมกอดของพ่อ มันเป็นเรื่องใหม่สำหรับผม
มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ เป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร
ต้องใช้เวลาตั้ง 25 ปี กว่าจะรู้อ้อมกอดของพ่อคืออะไร
และนั่นก็ทำให้ผมประทับใจมากด้วย
หลายคนพูดว่า ไม่มีแม่คนไหนเหมือนแม่ของเราเอง
ในขณะที่พ่อ… เราก็รู้ว่าคนเขาพูดกันว่ายังไง
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกถึงอ้อมกอดที่ดีของพ่อ
และมันก็เป็นอะไรที่… ในทางจิตวิญญาณ มันน่าพอใจมาก
อย่าร้องไห้ครับ นี่คือพระประสงค์ของพระเจ้า โอเคไหม
ถึงเราจะต่างกันมากตั้งแต่วัยเด็ก ตั้งแต่วัยรุ่น
แต่เขาก็เป็นพี่ชายผม
ในตอนนั้น เวลาผมจับมือวิลเลียม
ผมรู้สึกถึงเสน่ห์ในตัวเขา รู้สึกถึงพลังงานดีๆ
แล้วผมก็เห็นตัวเองมากขึ้น และรู้สึกเข้ากันได้ทันที
ผมรู้สึกว่า นอกจากการค้นพบความจริงแล้ว
ผมเจอน้องชายแท้ๆ ของผมแล้ว
เรากอดลากัน แล้วผมก็พูดว่า "ฉันรักนายมากนะ" เขาก็พูดเหมือนกัน
นั่นคือวันแรกที่เราเจอกัน
ผมเห็นปฏิกิริยาของการ์โลส
บางครั้งการ์โลสก็ใส่หน้ากากว่าเป็นคนแกร่ง
แต่ผมรู้ว่าบางครั้งข้างในเขาก็เปราะบาง
และผมก็รู้ว่าเขา
ใจเขาแตกสลาย เขารู้สึกแย่
เพราะเขาคิดว่าเขากำลังจะเสียผมไป
จู่ๆ ผมก็กลัว เพราะรู้ว่าฆอร์เฆเป็นยังไง
เขาคงอยากสร้างความสัมพันธ์ แบบที่เขาไม่เคยมีกับผม
เพราะความชอบของเรา สิ่งสำคัญที่สุดของเรา เพราะความหลงใหลของเรา
แล้วผมก็เปรียบเทียบตัวเองกับเด็กน้อย ที่มีของเล่นและไม่เล่นมัน
แล้วก็มีคนมาเอามันไป
ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ไม่อยากเสียพี่ชายไป
ผมกลัวว่าเขาจะอยากอยู่กับวิลเลียมมากกว่าผม
กลัวเขาจะพูดว่า "นายไม่ใช่น้องชายฉันแล้ว
ฉันใช้ชีวิตแบบที่ฉันใช้กับวิลเลียม และนายแทนที่เขาไม่ได้"
หวัดดี
- สบายดีไหม - ดี โอ้ พวกคุณเหมือนกันเปี๊ยบเลย
ใช่ครับ
พวกคุณเหมือนกันมาก
พวกเขาพยายามให้ฉัน ตัดผมทรงเดียวกับพี่ชายฉัน
แต่เราดูไม่เหมือนกัน
- นายก็โดนเหมือนกันไหม - อะไร
พวกเขาพยายามจะให้นาย ไว้ผมทรงเดียวกับการ์โลสไหม
แน่นอน
ที่จริง แม่ฉันจะพาเราไปหาเด็กฝึกงาน
และการโกนหัวเราเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด
แล้วกว่าจะต้องกลับไปตัดผมอีก ก็ใช้เวลานานขึ้นหน่อย
พอเราโตขึ้น เราก็ตัดผมตามสไตล์ของตัวเอง
ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่มต่างจากการ์โลส
เราต่างก็สร้างบุคลิกของตัวเอง
แต่ตอนเด็กๆ พวกนายจะไป…
ไปตัดผมฟรีกับพวกมือใหม่
ไงครับ พวกเราดูเหมือนกันไหม
- เป๊ะเลย - เหมือนกันอย่างกับแกะ
ใช่
วิลเลียมกับผมเริ่มแบ่งปันกัน แต่งตัวเหมือนกัน
หลายอย่างที่การ์โลส…
ถ้าผมถามเขา เขาก็คงจะตอบตกลงแหละ
แต่ผมไม่เคยถามเพราะเขาจริงจังมาก ผมก็เลยไม่ถามน่ะ
กอร์ติโตส่งบอลให้โทบอนที่กลางสนาม… เข้าไปแล้ว!
การ์โลสเริ่มทักทายผมแบบจริงจังขึ้น หน้าตาบึ้งตึงขึ้น
เพราะเขารู้สึกแย่ เขาเจ็บปวดอยู่ข้างใน
ผมอยากให้เขารู้สึกดีขึ้น ผมคิด ผมวิเคราะห์
ผมพูดว่า "ฉันจะทำอะไรได้บ้าง เพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น
เพื่อให้เขาเข้าใจว่า ฉันยังห่วงใยเขาอยู่ ฉันยังรักเขาอยู่"
เพราะเขายังเป็นน้องชายผมอยู่
ไม่มีอะไรดีไปกว่า การสักเขาไว้ข้างๆ รอยสักรูปแม่ผมแล้ว
ตอนแรกผมเว้นที่ไว้เพื่อสักรูปพี่สาวผม
แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเลยอยากยกตำแหน่งนั้นให้การ์โลส
ผมอยากให้เขารู้สึกว่า เขายังคงเป็นส่วนนึงของโลกของผม
ทันทีที่เขาเห็นรอยสักนั้น เขาก็เข้าใจ
และทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไป
และผมก็รู้สึกด้วยว่า มันช่วยให้เขายอมรับวิลเลียมในทางนึง
ตอนผมเจอวิลเลียม พูดได้ว่ามันมีความแตกต่างบางอย่างอยู่
มีความเห็นที่ไม่ตรงกันทั้งสองด้าน
ผมพูดถึงเรื่องต่างๆ ที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ผมไม่ได้คิดว่าถ้าผมเป็นวิลเลียมจะเป็นยังไง
"นายโตมาในเมือง นายมีอภิสิทธิ์
นายรับมือการโตมาในชนบทไม่ได้หรอก"
การเติบโตในชนบทคงยากเกินไปสำหรับผม
ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราทั้งคู่
เมื่อเวลาผ่านไป เราเรียนรู้ที่จะรับฟังและเข้าใจ
ว่าเราต่างก็เติบโตมาพร้อมกับข้อดีและข้อเสีย
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราดีมากครับ
ผมเป็นพ่อทูนหัวของลูกชายเขา เราไปเที่ยวด้วยกัน แค่เราเลย
ความสัมพันธ์ดีมาก
โดยที่ผมก็ไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือด หรือทางนิตินัยกับวิลเลียมเลย
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู…
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู…
ผมเดินทางไปที่บ้านพวกเขา
ผมไปร้านขายเนื้อ ไปบ้านการ์โลสกับฆอร์เฆ
แล้วผมก็เริ่มเห็นอย่างชัดเจน
ว่าพวกเขาเป็นบุคคลของสองสภาพแวดล้อม ที่แตกต่างกันมากในโคลอมเบีย
คู่นึงถูกเลี้ยงมาในโบโกตา
ช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ที่การสลับตัวเกิดขึ้น
เมืองนั้นเป็นสถานที่ที่โหดร้ายรุนแรง และลำบากมาก
โบโกตาเป็นหนึ่งในปีกของสงคราม
มันอาจเป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด ที่เมืองหลวงเคยเจอมาเลยก็ได้
เมืองที่แน่นอนว่า เคยเข้าถึงการศึกษาได้ง่าย เคยเข้าถึงการบริการสุขภาพได้ง่าย
แต่เป็นเมืองที่ผู้คนต่อสู้กับความหิวโหยทุกวัน
และมันก็เป็นแบบนั้น สำหรับฝาแฝดจากโบโกตา
ที่อาศัยอยู่ในครอบครัว
ที่แม่ ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวทำแบบนั้น ดูแลเรื่องพวกนั้น
เธอไปทำงานทุกวันเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว
หาเลี้ยงเด็กผู้ชายสองคนนั้นกับพี่สาวคนโต
มันเป็นบ้านที่ยากจน
ไม่มีของฟุ่มเฟือยเลย
แต่ใช่ครับ ผมกล้าพูดเลยว่ามันมีความรักมากมาย
ใครๆ ก็รู้ว่าแม่ผมชอบพูดว่า
"ฉันไม่ต้องการผู้ชายมาเลี้ยงพวกเขาหรอก ฉันเลี้ยงของฉันคนเดียวได้"
"มันยากนะ บางครั้งแม่ก็ต้อง ไปทำงานบริการทั่วไป
บางครั้งแม่ก็ต้องหาทางเอาพวกลูกเข้านอน
โดยที่อย่างน้อยได้ดื่มน้ำอ้อยและกินขนมปังบ้าง"
แม่เลี้ยงพวกเราด้วยตัวเองมาตลอด
แม่เลี้ยงลูกสามคน
ด้วยความคิด
และนิสัยของแม่ แม่เลยมักจะพูดว่า เราต้องเรียนหนังสือ จะได้หาเลี้ยงชีพได้
นั่นคือสตรีสิทธินิยมของจริง
แม่ทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง แม่สอนเราให้เป็นมนุษย์ เป็นคน
หลังจากกลับมา จากการไปทำความสะอาดบ้านคนอื่นแล้ว
แม่ก็ต้องดูแลรถ หรือซักเสื้อผ้า
เพื่อให้เรามีปัจจัยสี่ แม่จะทำแบบนั้น
ถึงเราจะไม่มีพ่ออยู่ด้วย แม่ก็พยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อเรา
แม่น่ารักมากเสมอ
ใจดีมาก
ถึงแม้แม่ผม จะไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง แต่แม่ก็จะ…
แม่จะช่วยเหลือ โดยที่ไม่มีอะไร…
แม่จะทำโดยไม่หวังอะไรตอบแทนเลย
มีหลายครั้งที่แม่ไม่ได้อะไรตอบแทน เพราะแม่ทำมัน…
ขอโทษครับ
แม่จิตใจดีมากเลยครับ
ถึงได้มีคนรักแม่เยอะมาก
ตอนที่ผมเจอวิลเลียม ผมเห็นเลยว่าเขาก็เป็นเหมือนกัน
เขาทำแบบนั้น เขาทำแบบนั้นในวันนี้
แล้วจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ผมก็คิดว่ามันอาจเป็นเรื่องของพันธุกรรม
และจากนิสัยของแม่
เพราะผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า วิลเลียมจะนิสัยเหมือนกัน
(ลุซ มารีน่า กัสโตร 14 กรกฎาคม 1952 - 9 พฤศจิกายน 2009)
สังคมบอกเราว่า เราทุกคนมีหน้าตาและพฤติกรรมแตกต่างกัน
ดังนั้นเมื่อเราเจอคนสองคน ที่หน้าตาเหมือนกันและทำตัวเหมือนกันมาก
มันท้าทายความเชื่อของเราต่อวิถีของโลก
(อะไรก็เป็นไปได้ - แนนซี่ เซกัล เท็ดเอ็กซ์ แมนฮัตตัน บีช)
มาคุยเรื่องฝาแฝดกันดีกว่าค่ะ
ใครๆ ก็สนใจฝาแฝดไม่ว่าจะไปที่ไหน
สำหรับฉัน เรื่องราวของฝาแฝดชาวโคลอมเบีย
พิเศษกว่าเรื่องราวใดๆ ที่ฉันเคยเจอในอาชีพของฉัน
ฉันเคยศึกษาเรื่องฝาแฝดที่ถูกแยกกันเลี้ยงดู และที่ถูกสลับตัวตั้งแต่เกิด
(แนนซี่ เซกัล - นักจิตวิทยาและพันธุศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านฝาแฝด)
แต่ฉันไม่เคยเจอฝาแฝดที่ถูกสลับคู่เลย
(มหาวิทยาลัยรัฐแคลิฟอร์เนีย ฟูลเลอร์ตัน)
ฝาแฝดเหมือนนั้นหายาก
แต่การมีแฝดสองคู่ที่เกิดห่างกันวันเดียว โดยที่อยู่ห่างกัน 160 กิโลเมตร
แล้วเด็กคนนึงต้องเดินทาง ไปยังโรงพยาบาลที่ดีกว่า
เพื่อเข้าสู่สถานเลี้ยงเด็กเกิดก่อนกำหนด
จากนั้นก็ถูกสลับตัวกับแฝดเหมือนอีกคน
มันไม่ธรรมดาจริงๆ
มันเป็นรูปแบบของการทดลอง ที่นักวิทยาศาสตร์ฝันถึง
แต่ทำอย่างมีจริยธรรมไม่ได้
ผมไม่รู้ว่าเราเรียกมันว่าการทดลองได้ไหม
การได้เห็นว่าการสลับตัวมีผลกับฝาแฝดยังไง วิธีที่พวกเขาเติบโตในสภาพแวดล้อม
และวิธีที่พวกเขาเผชิญชีวิต
ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่
และภูมิหลังทางพันธุกรรมของพวกเขา
ผมเรียกมันว่าการทดลองไม่ได้ เพราะการทดลองมักจะถูกควบคุมเสมอ
มีสมมติฐานที่ต้องพิสูจน์เสมอ
อันนี้มันเกิดอุบัติเหตุขึ้น จากนั้น
ก็มาถึงตอนจบของชีวิตคนพวกนี้ อย่างที่พวกเขารู้กัน
และวิธีที่แต่ละคนเผชิญชีวิตของตัวเอง
เราไปที่โบโกตาเพื่อศึกษาฝาแฝดเหล่านี้
และมันชัดเจนมากสำหรับฉัน
ว่าฆอร์เฆและวิลเลียมเข้ากันได้ดีมาก
พลังงานที่สูงของพวกเขา บุคลิกที่ชอบเข้าสังคมของพวกเขา
และการ์โลสกับวิลเบอร์ จะนิ่งเงียบมากกว่านิดหน่อย
พวกเขามีความสนใจคล้ายกันในหลายๆ ด้าน
ดังนั้นคุณจะเห็นได้ว่า แม้สภาพแวดล้อมจะแตกต่างกัน
และเป็นสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันอย่างมาก
แต่แฝดทั้งสองคู่ก็เข้ากันได้ดีมาก
เคยเล่นเตโฮไหม
- เคย แต่ไม่บ่อย - แต่มัน…
ตอนเด็กๆ เราเคยเล่นที่ศูนย์กีฬา
แต่ไม่ใช่ในสนามใหญ่แบบนี้
ของเราเป็นดินเหนียว ใช่ไหม จำได้ไหม
ใช่ ส่วนใหญ่จะเล่นในโอกาสพิเศษ
- แสดงว่าพวกนายเล่นไม่เป็นน่ะสิ - ใช่
นี่คือกีฬาโปรดของพี่น้องฉันในซันตันเดร์เลย
แน่นอน พวกเขาเล่นทีไรก็ได้แชมป์ตลอด
- ฉันตามไปหัดเล่นด้วย แต่… - เขาชนะเราขาดลอยแน่
แล้วแต่ดวงแล้วละ มาดูฝีมือนายกัน
งั้นนายเริ่มก่อน โชว์ฝีมือหน่อย
โชว์ฝีมือหน่อย
เห็นไหม เจ๋งใช่ไหมล่ะ สุดยอดเลย
- ดูออกไหมว่าฉันซ้อมมา - เก่งมาก
เลิกพูดเรื่องคนจากซันตันเดร์กันเถอะ
- ใจเย็นๆ - ฉันมาจากซันตันเดร์
ฉันจะขว้างให้เหมือนน้องชายฉัน
- เล่นไป อย่าทะเลาะกัน - การ์โลสเป็นคนเริ่ม
เลือดข้นกว่าน้ำครับผม
ฝีมืออย่างห่วยอะ
ไม่นะ นายทำให้ฉันดูแย่นะ การ์โลส
- ไม่ใช่แบบนั้น - จัดเต็มเลยนะ
- โอเค เอาเลย วิลเบอร์ - เขาคือขั้นเทพ
เอาเลย เหยี่ยวริมถนน
- เขาเทพ - ขยับมือเลย
- ดูนะ… - ไม่สวยเลย
- ในที่สุดนายก็ทำสิ่งที่ถูกต้อง! - สไตรค์!
มีเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับวันแรกที่เราเจอกัน
นั่นก็คือคำถามแรกที่เราถามกัน
สิ่งที่คล้ายกัน และสิ่งที่เราแตกต่างกัน
แน่นอนว่า เป็นเรื่องที่นอกเหนือจากรูปลักษณ์ภายนอก
ตัวอย่างเช่น ในกรณีของวิลเบอร์กับผม
เรามีระเบียบมาก บ้าความเป็นระเบียบ
เราจริงจังมากกว่า
เราค่อนข้างจะ…
ตอนนั้นเราเจ้าชู้กันมากกว่า
จริงจังมากกว่า ระมัดระวังมากกว่า ในเรื่องของการตรงต่อเวลา
ฆอร์เฆชอบพูดถึงวันที่เขาซื้อชุดเหมือนกับวิลเลียม
ผมจำได้แม่นตอนที่วิลเบอร์บอกผมว่า "ฉันจะเลียนแบบนาย"
"ไปซื้อของด้วยกันเถอะ นายเก่งเรื่องนี้และนายเจ๋ง"
เราไปร้านค้าแถวนั้นเพื่อซื้อเสื้อผ้ากัน
เขาบอกผมว่า "ซื้อรองเท้าน้ำตาลสิ" แล้วผมก็พูดว่า "สีน้ำตาล"
ผมล้อเขา
แล้วสไตลิสต์ก็ล้อเขา ผมบอกว่า "อย่าล้อเขา ผมล้อได้คนเดียว
ผมมีสิทธิ์ทางสายเลือดที่จะล้อเขา ให้เกียรติเขาด้วย"
ในกรณีของเรา เราเข้าสังคมเก่งกว่า
มีเสน่ห์มากกว่า
เรามองทุกอย่างในแง่ดีเสมอ
ต่อให้มีความยาก เราก็จัดการสิ่งต่างๆ โดยที่มองโลกในแง่ดี
เราแสดงความรู้สึกต่อญาติพี่น้องมากกว่า
เราเก็บความรู้สึกมากกว่าในเรื่องพวกนั้น
ในเรื่องความรู้สึก เราเป็นส่วนตัวมากกว่า เก็บอาการมากกว่า ไม่เหมือนพวกเขา
มีความสัมพันธ์พิเศษระหว่างฝาแฝดอยู่จริงๆ
ฝาแฝดเหมือนมีภูมิหลังทางพันธุกรรมเดียวกัน
พวกเขาคิดเหมือนกัน มีเหตุผลเหมือนกัน พวกเขาประมวลผลข้อมูลด้วยวิธีเดียวกัน
พวกเขามีปฏิกิริยาต่อโลกเหมือนกัน พวกเขามองสิ่งต่างๆ แบบเดียวกัน
ดังนั้นเมื่อฝาแฝดเหมือนมาเจอกันครั้งแรก
มันก็เลยง่ายมากและไม่ต้องพยายามมาก
ที่พวกเขาจะรู้สึกผูกพันกันอย่างรวดเร็วมาก
และเราเห็นสิ่งนั้นในฆอร์เฆและวิลเลียม เราเห็นสิ่งนั้นในการ์โลสและวิลเบอร์
มันเหมือนพวกเขาอยู่ด้วยกันมาตลอดชีวิต ทั้งที่พวกเขาเพิ่งเจอกัน
- นั่นแหละ รับเลยพวก - ฆอร์เฆ!
นายทำกรามฉันเจ็บ
- โยนเลย พวก ทางนี้ โยนเลย - ชู้ตเลย!
ลงสวบเลยพวก
มาๆ!
- ฉันควรทำอีกแต้มไหม - ใจเย็นๆ
ใจเย็นน่าพวก
ลงแล้ว
- บ้าเอ๊ย - อีกที!
- วิลเบอร์! - นี่ ไม่ วิลเบอร์
- เย่! - ดีมาก วิลเบอร์
อ่อนมาก ไอ้หนู
พันธุกรรมน่ะ ไอ้หนู
ความเชื่อมโยงทางพันธุกรรม คือความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม
พันธุกรรมมีอิทธิพลมาก ไม่ต้องสงสัยเลย
แต่สภาพแวดล้อมที่คนเราเติบโตมา
และโอกาสที่คนคนนั้นมีในชีวิต
ก็จะมีผลกระทบด้วยเหมือนกัน
แต่พันธุกรรมมีอิทธิพลอย่างมาก
แน่นอนว่าองค์ประกอบทางพันธุกรรม มีผลต่อความฉลาดอย่างมาก
แต่คุณต้องมีโอกาส
สำหรับทุกพฤติกรรม และทุกโรคที่มองเห็นได้และมองไม่เห็น
ยีนและสิ่งแวดล้อมมีบทบาททั้งคู่
แต่ยีนมีบทบาทสำคัญกว่าที่เราคาดไว้มาก
ฆอร์เฆกับวิลเลียมมีความคล้ายกันมาก ในเรื่องของบุคลิกภาพ
การ์โลสกับวิลเบอร์ก็เช่นกัน ในเรื่องของบุคลิกภาพ
นิสัย ความสนใจและรสนิยม และอื่นๆ
แต่ในกรณีนี้ สภาพแวดล้อมก็ชัดเจนมากเช่นกัน
เพราะมันสุดโต่งมาก
มีพี่น้องสองคนที่มีการศึกษา
และอีกสองคนที่ไม่มีการศึกษา
ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการไปโรงเรียนตอนเช้า
และอีกหนึ่งชั่วโมงในการกลับบ้าน
เรากลับมาจากโรงเรียนและเรามีงานต้องทำ
มีงานบ้านต้องทำที่บ้าน
เราต้องไปเก็บฟืน
ไม่มีท่อส่งน้ำที่ดี หรืออะไรก็ตามที่จะส่งน้ำไปที่บ้านได้
เราเลยต้องไปที่ก๊อกน้ำที่ใกล้ที่สุดเพื่อตักน้ำ
ตอนกลางคืน เราจะใช้เทียนเล่มเล็กๆ ที่เราเรียกว่าตะเกียงน้อยของเรา
เพราะที่บ้านเราก็ไม่มีไฟฟ้าด้วยเหมือนกัน
เราจุดเทียนกันจริงๆ
ตั้งแต่ยุค 90 ถึงยุค 2000
พวกกองโจรครอบครองพื้นที่อยู่ตลอด
ประมาณปี 2000 พวกเขาเริ่มออกไป
แล้วกองกำลังกึ่งทหารก็เข้ามา
ตอนนั้นมีการทำไร่ผิดกฎหมาย มีการปลูกต้นโคคา
สถานการณ์ชีวิตบีบคั้นเราอยู่หลายครั้ง ให้ต้องเก็บเกี่ยวต้นโคคาและทำงานในพื้นที่นั้น
เราทำเพราะความจำเป็น ไม่ใช่เพราะเราอยากทำ
ผมบอกตัวเองเสมอว่า "นี่ไม่เหมาะกับฉัน ฉันอยากออกไปจากที่นี่"
แต่ผมต้องรอถึง 17 ปี จนกระทั่งผมอายุ 18
แล้วผมก็เข้าร่วมกองทัพเพื่อที่จะได้ออกมา
ผมเคยมีพี่ชายคนนึง เขาก็เคยเป็นทหารเหมือนกัน
เขาแก่กว่าผม
คงเพราะโชคชะตากำหนดไว้ เขาเสียชีวิตที่นั่น
เขาเสียชีวิตตอนอายุ 22 ปี
สำหรับผม มันคือ… สำหรับทุกคนแหละครับ มันทำใจยากมาก
ตอนนั้น วิลเลียมกับผมได้แต่คิดเรื่องการแก้แค้น
ตอนเราเด็กๆ เราจะพูดว่า "พอฉันอายุ 18 ฉันจะเข้ากองทัพ
แล้วเราจะแก้แค้นให้การตายของพี่ชายเรา"
ตอนที่วิลเลียมบอกฉันว่าเขาจะไปเป็นทหาร
ความคิดแรกของฉันคือ พวกเขาจะฆ่าวิลเลียมด้วยเหมือนกัน
พวกเขาฆ่าอิสราเอลไปคนนึงแล้ว
แม่ผมทุกข์ใจมากตอนที่วิลเลียมเข้ากรม
เขาถามว่า "แม่ แม่จะยอมให้ผมไปเป็นทหารไหม"
ฉันบอก "แม่จะไม่บอกว่ายอมหรือไม่ยอมหรอก
แม่จะไม่บอกลูกว่าไปได้หรืออย่าไป"
ฉันกลัวว่าพวกเขาจะฆ่าเขาด้วย
"แล้วแต่ลูกเลย" เขาบอก "แม่ครับ ให้ผมไปเถอะ
ผมอยากรับใช้ชาติ
ผมอยากมีประวัติการเกณฑ์ทหาร
แล้วพอผมปลดประจำการ ผมจะไปโบโกตา"
ผมจำวันที่วิลเบอร์มาถึงได้ หลังจากที่ผมอยู่ที่นั่นมาสี่เดือน
การได้เห็นเขาใส่เครื่องแบบ ผมรู้สึกอิจฉานิดๆ
บ่ายวันนั้นผมกลับบ้าน และบอกพ่อแม่ว่า "ผมจะไปเป็นทหาร"
แล้วเราก็ไปทางตอนใต้ของโบลิวาร์
ที่ตอนใต้ของโบลิวาร์ เรา…
เราสนิทกันมากขึ้น
เราพบความเป็นพี่น้องนั้น เพราะตอนเด็กๆ เราทะเลาะกันบ่อยมาก
แต่พออยู่ที่นั่น
อาจเป็นเพราะมันเป็นพื้นที่ที่ที่ศัตรูอยู่
ผมเลยรู้สึกถึงความเป็นพี่น้อง ที่สนิทสนมกับเขามากขึ้น
แต่สุดท้าย ผมก็ทำอาชีพทหารต่อไปไม่ได้
และต้องออกจากกองทัพ
ผมมาถึงบ้านแม่ทูนหัวที่โบโกตา
เธอขายอาเรปัส
เธอบอกสูตรผม สอนผมทำ
แล้วผมก็เริ่มทำงานกับเธอ
ผมตั้งแผงข้างถนน
ผมขายอาเรปัสข้างถนนในโบโกตาด้วย
ทำงานให้กับครอบครัวนึง ที่เปิดประตูต้อนรับผม
และพวกเขาทำให้ผมได้มาทำงานขายเนื้อ
จากนั้นเขาก็ให้กำลังใจวิลเบอร์
เขาเป็นคนนำทางให้วิลเบอร์มาที่นี่
และใครก็ตามที่อยากมา แต่พี่น้องคนอื่นๆ ไม่อยากมา
คนเราเกิดมาพร้อมกับกรรมพันธุ์
และกรรมพันธุ์นั้นอาจทำให้คนคนนั้น มีแรงขับในการทำสิ่งต่างๆ มากขึ้น
สบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง ดอน เฟลิกซ์
วิลเลียมแทบไม่มีการศึกษาเลยจริงๆ แต่เขามีแรงขับ
แล้วเขาก็ไปเรียนหนังสือต่อ และคว้าปริญญาด้านกฎหมายมาได้
และปริญญาโทด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญ
เขามีแรงขับแบบเดียวกันกับฆอร์เฆพี่ชายของเขา
และการได้รู้เรื่องราวของพี่น้องฝาแฝดของผม
ว่าทั้งคู่กำลังจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในอาชีพ
ผมเลยตั้งเป้าหมายนี้ไว้กับชีวิต และพูดว่า
"ฉันก็อยากเป็นผู้เชี่ยวชาญในอาชีพเหมือนกัน"
เพื่อนยาก
ผมใช้เงินที่ผมเก็บออมจากร้านขายเนื้อ และเอามาจ่ายเพื่ออาชีพของผมเอง
วิลเลียมเพื่อนยาก
- เพื่อน สบายดีไหม - ดี
เขาเรียนหนังสือ ตอนนี้เขาเป็นทนายแล้ว เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ เขามีแรงขับเยอะมาก
- งั้นก็ตามนี้นะ ไฟเซอร์ - ขอบใจนะ เพื่อน
- พระเจ้าอวยพร - ขอทรงอวยพรทุกคน
- ไปละ - แล้วเจอกัน
ในบรรดาลูกๆ ของแม่ผมที่โตมากับผม
ผมเป็นคนเดียวที่ได้ปริญญา… ที่มีปริญญา ในตอนนี้นะครับ
ผมได้ปริญญาด้านกฎหมาย
ผมยังได้รับโอกาสในการศึกษาเฉพาะสาขา ด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญด้วย
และนั่นคือตอนที่ผมตัดสินใจ กลับมาที่นี่ ที่ลาปาซด้วย
เมืองนี้เลือกผมเป็นสมาชิกสภา จากคะแนนนิยม
(วิลเลียม กัญญัส เบลาสโก้ ประธาน)
และจากจุดนั้น ผมทำงาน
และสามารถช่วยเหลือหลายๆ ครอบครัว ในลาปาซที่อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น
อย่างที่ผมทำได้
สำหรับเรื่องงาน ผมเป็นเจ้าหน้าที่บัญชี ผมเชี่ยวชาญด้านภาษี
และผมเรียนเพิ่มเติมด้วย
ผมทำงานเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ให้กับสหภาพแรงงาน
นอกจากการทำงานแล้ว ผมก็ชอบเล่นกีฬาเหมือนกัน
ผมซ้อมบาสเกตบอล ว่ายน้ำ ครอสฟิต
งานของผมตอนนี้คือ… ผมเป็นนักแล่เนื้อ
ผมชอบงานนี้ ผมหลงใหลมัน และผมมีความสุขในที่ทำงาน
แผนการของผมคือการมีธุรกิจของตัวเอง การเป็นอิสระ
และก้าวไปข้างหน้าอย่างที่ผมทำเสมอ อย่างสุขุมรอบคอบ
คุณต้องเปิดใจเพื่อเข้าใจและรู้ว่า
ในชั่วพริบตา บางอย่างอาจเปลี่ยนชีวิตคุณได้
ในตอนนั้น ผมเคยคิดว่าตัวเอง "ไม่เหมือนใคร"
ว่าไม่มีใครเหมือนผม และผมดีที่สุด
แต่ชีวิตทำให้ผมรู้ว่าผมคิดผิด และวิธีที่มันทำให้ผมรู้ก็แรงมากด้วย
มันไม่ได้แค่บอกว่าผมไม่ได้เหมือนใคร
แต่มันพาคนคนนึง ที่เหมือนผมทุกประการมาให้ผมเลย
และผมก็ได้เรียนรู้จากเรื่องนั้นด้วยเหมือนกัน
ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว
การได้เห็นความสัมพันธ์ที่งดงามของพวกเขา ฆอร์เฆกับวิลเลียม การ์โลสกับวิลเบอร์
ทำให้ฉันมีความสุขมากค่ะ
ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เราทำมันก็โอเคนะ และฉันไม่เสียใจเลย
- ขอบคุณครับ คุณซิโร - ขอบคุณ
- ทางนี้เหรอ - ใช่
หวัดดีครับแม่
ล้อเล่นน่ะ
- ปิดประตูด้วย - ขอบคุณ
- คุณนายอนิต้า - การ์ลิโตส สบายดีไหม
วิลเลียมไม่อยากบอกคุณ ดุเขาเลย
- ไง การ์ลิโตส - หวัดดี วิลเลียม
เป็นไงบ้างแม่
- ไง ลูกแม่ สบายดีไหม - ผมสบายดีครับแม่
ฉันได้เรียนรู้ว่าสี่พี่น้อง โดยเฉพาะวิลเลียมกับการ์โลส
ตกใจมากตอนที่พวกเขาเพิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาถูกเลี้ยงมาในบ้าน
ที่ไม่ควรจะถูกเลี้ยงมา
แต่สิ่งที่งดงามเกี่ยวกับพี่น้องพวกนี้คือ
ทุกคนรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียว
พวกเขาคือสี่พี่น้อง
พวกเขารักกัน และเราสามารถเรียนรู้จากเรื่องนี้ได้
ด้วยความรัก เพลงนี้สำหรับ อนิต้าที่รักและลุซ มารีน่าที่รัก
คุณแม่แสนสวยสองคน ที่ทำให้แฝดสี่คนเกิดมาบนโลกนี้
มันร้องแบบนี้ครับ
ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เกี่ยวกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น
สิ่งที่น่าประหลาดใจ สิ่งที่เราจะไม่มีวันลืม
เรื่องของฝาแฝด ซึ่งทำให้โคลอมเบียสั่นคลอน
วันที่ 21 ธันวาคม ปี 88 คือปีที่เกิดเรื่องขึ้น
เด็กชายสี่คนเกิดมา เพื่อเริ่มต้นการเดินทาง
และความผิดพลาดของโรงพยาบาล จะเปลี่ยนชะตาของพวกเขา
ในบรรดาเด็กสี่คนนั้น มีความรักที่ลึกซึ้งในวันนี้
เพราะตอนนี้พวกเขาเป็นสี่พี่น้อง ไม่มีใครแยกพวกเขาได้
แล้วก็มีแม่แค่สองคน ที่ทำให้พวกเขาเกิดมาบนโลกนี้
วิลเบอร์และการ์โลส ทุกท่านครับ เกิดที่นี่ในแผ่นดินของผม
ที่ลาปาซ ซันตันเดร์แห่งนี้ ในหมู่บ้านที่สวยงาม
ที่ที่ผู้คนถ่อมตัว คิดบวก ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ตอนนี้ สิบปีต่อมา
ผมถามตัวเองทุกวันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา
ด้วยใจที่เปิดกว้างเสมอ
และการรู้ว่าทุกวันนี้ผมมีพี่น้องเพิ่มมาอีกสองคน
25 ปีต่อมา วันหนึ่ง เพื่อนของฆอร์เฆ
ตอนที่เธอพบวิลเลียม เธอตกใจอย่างมาก
และนั่นคือตอนที่เรื่องราว ที่ทุกคนรู้ถูกค้นพบ
วันนี้กลับมาพบกันอย่างภาคภูมิใจ ทุกคนสนุกกับชีวิต
"ดีมาก" พ่อแม่ของพวกเขาพูด "ครอบครัวเติบโตขึ้น"
วันนี้พวกเขาคือความภูมิใจของลาปาซ และเรื่องราวนั้นจะไม่ถูกลืม
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล