Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Yetişkin yaşta gördüğüm bir rüyada tek yumurta ikizim olduğunu gördüm.
Merakla uyandım,
tek yumurta ikizim olsa harika olurdu.
Sonra akılalmaz bir şey oldu.
Başıma gelmese mümkün olduğuna inanmazdım.
Telefonumda fotoğrafları görünce çok şaşırdım.
İkisi de aynıydı. "Buna inanamıyorum.
Tıpkı bana benziyor."
Her şey değişti, ne olduğunu anlamadım.
Kesinlikle olağanüstü.
Bilim insanlarının hayal edip de etik olarak yapamadığı türden bir deney.
Hayatımın bir yalan olduğunu düşündüm.
İkili bir hayatı keşfetmek gibiydi.
Pembe dizilere inanır mısın?
Bundan sonra hayatın değişecek.
Yaşadığın acıyı kimse bilmez.
İnsanların hayatını değiştirmeye hakkım yoktu.
Bir anda hayatının yalan olduğunu öğrenmek kolay değil.
Aynanın hangi tarafındayım bilemedim.
TESADÜFİ İKİZLER
BOGOTÁ KOLOMBİYA
Ben Jorge Bernal.
21 Aralık 1988'de Bogotá'da doğdum.
Bir hidrokarbon şirketinde çalışıyordum.
Orada Laura adında bir arkadaşım vardı.
Bir gün Laura şöyle dedi, "Selam. Nasılsın?
Seni mahallemde gördüm." "Ne zaman?" diye sordum.
Geçen hafta sonu, dedi.
Kennedy'de değildim, dedim. Gerçekten seni gördüm, dedi.
Yaneth'le gittiğimiz şirket barbeküsü her şeyin başlangıcı oldu.
Benden eti almamı istediler. Yaneth dedi ki "Merak etme.
Sevgilimin kuzeni kasap, bize yardım eder.
Bize iyi fiyata harika et verir." Tamam, dedim.
Kasap dükkânına gittik.
William siparişimizi hazırlıyordu.
Laura, William'ı görünce şok oldu.
Kasabı gördüm, tıpkı meslektaşım Jorge'ye benziyordu.
Şok oldum.
"Yaneth, o bizim ofisten!" Selam, dedim. Kasaba selam vermeye çalıştım.
Bana boş bir ifadeyle baktı.
O kişinin ben olduğumu ve selam vermek istemediğimi düşündü.
Jorge'nin selam vermemesini utangaçlığına bağlamıştım.
Ne de olsa kasapta çalışıyordu.
Öyle düşündüm.
Israr etti. Bana dedi ki
"Kasapta çalıştığını söylemeye utanıyor musun?"
Utanmam ama kasapta çalışmıyorum, dedim.
"O ben değilim."
Üstünde durmadım. Henüz inanmamıştım.
Kardeşi olduğunu söyledi. Tek yumurta ikizi değildi ama ikiziydi.
Demek gördüğüm adam o, dedim.
Sanmıyorum, hiç benzemiyoruz, dedi.
Uzun süre ikizi konusunda üstüne gittim.
Hatta senaryolar yazık.
Bir ara bana şöyle dedi, "Ya bir yerde kayıp bir kardeşim varsa?
Babamın hiç bahsetmediği bir kardeş."
Bir süre sonra Yaneth şirkette işe girdi.
Onu tanımadığım için selam vermedim.
Ama bazen işe geldiğimde bana baktığını fark ettim.
Jorge'yi şirkette görünce "Aman tanrım!" dedim.
Hatta Laura'ya dedim ki
"William'a çok benziyor ama William olmadığı kesin."
Nasıl anlatsam… Rüya gibiydi.
Birden bire merakımı çekti.
William'ın Aralık'ta doğduğunu biliyordum.
Laura'ya Jorge'nin doğum gününü sordum.
İş yerinde doğum günü panomuz var.
Panoya bakayım. Çok kolay, dedim.
Panoya baktığımda onun da Aralık'ta doğduğunu gördüm.
İYİ Kİ DOĞDUN
ARALIK 21 - JORGE
Bu işte bir tuhaflık var, dedim.
Sonra bir gün Yaneth bana dedi ki
"William'ın bir fotoğrafı var, kasapta çekilmiş.
Jorge'ye onu gösterip fikrini sorsana."
Ellerini arkada kavuşturup yanıma geldi, elinde telefonu vardı.
"Ne dediğimi hatırlıyor musun? Kasaptaki adamı sen sanmıştım.
Kesinlikle sen değildin.
İkizini görmeye hazır mısın?" dedi.
Sana fotoğrafı göstereceğim, dedim. İkizimi görelim, dedi.
Onu gördüğünde…
Tam anlamıyla… Resmen şok oldu.
Açıkçası şaşırdım.
Cidden bana benzeyen biri vardı. Birebir aynıydık.
"Bu fotoğrafta nasıl çıkmışım?" diye ofistekilere sormaya başladı.
İyi görünüyorsun. Evet, harika, dediler. Müthiş.
Başkasına soralım. "Bu fotoğrafta nasıl çıkmışım?"
"Kimse onun ben olmadığımı anlamadı, farkında mısın?" dedi.
Bir arkadaşıma dedim ki "Şu fotoğrafa bakıp ne düşündüğünü söyle."
Baktı ve dedi ki "Ne var? Birkaç adamla birliktesin."
Komik olan bu, fotoğraftaki ben değilim, dedim.
Tekrar baktı ve dedi ki "Ama aynı sana benziyor."
Bir süre sonra aşağı inip ona sordum.
"Onu araştırmam için bana adını söyleyebilir misin?
Facebook'u falan var mı?"
William Cañas Velasco'ya bak, dedi.
Araştırmaya başladım ve fotoğraflarını tek tek inceledim.
Bir fotoğrafa sessizce baktım. Her detayını gözden geçirdim.
Bulduğum bazı fotoğraflarda ilk fotoğraftakinin aksine bıyığı yoktu.
Tıpkı bana benziyordu.
İşte o zaman çıldırmaya başladım.
Burada bir şeyler oluyor, dedim.
Her şeyi gördüğümü ve başka sürpriz olmayacağını düşündüm.
Her şeyi değiştiren fotoğraf işte o zaman karşıma çıktı.
O fotoğraf hikâyenin seyrini değiştirdi.
Ofiste öğle yemeği yediğim bir kız bana şöyle yazdı,
"Sevgilinin kuzeninin bazı fotoğraflarını gördük,
Jorgito'ya çok benziyor."
Dedim ki "Cidden mi? Komik bir şey söyleyeyim mi?
William'ın ona hiç benzemeyen bir ikizi var."
Jorgito'nun da var, dedi.
Dedim ki "Jorge'nin ikiziyle fotoğrafı var mı?
William ve ikizininkini göndereyim."
Fotoğrafları telefonumda gördüğümde
"Aman tanrım. İki ikiz var ve onlar…"
-Karışmış. -Karışmışlar.
Tek bir sorun yoktu.
-İki sorun vardı. -İki.
Sorun düşündüğümüzden daha büyüktü.
Onları hemen Laura'ya gönderip dedim ki
"İkiz kardeşler birbirlerine karışmışlar."
Şok oldum. İnanılmaz bir şeydi.
Gördüklerime inanamadım.
O fotoğraftaki kişi kardeşimin tıpatıp aynısıydı.
O fotoğrafa bakıp "Kim o?" dedim.
Yorumlardan birinde şöyle yazıyordu,
"Kardeşler, ayrılmaz ikili." "Kardeşler" yazıyordu.
Sonra dedim ki "Burada bir şeyler oluyor.
Ne bu? Paralel bir dünya mı? Dünyanın bir yansıması mı?"
Bilmiyorum. Kafam çok karıştı.
Şunu bile düşündüm,
"Hayatım bir yalan" ya da "Bir şeyler oluyor."
Kim olduklarını bilmiyordum. Kafam karıştı ve şok oldum.
Bir dizi soru sormaya başladık.
Kardeş olduklarına dair kanıtlar aradık.
İkizler.
Bir sebepten dolayı ayrılmışlar.
İlk etapta doğum tarihlerini eşleştirdik.
Ama doğum yeri gibi bazı şeyler birbiriyle uyuşmuyordu.
Santander'de doğmuşlar.
Anlam veremedim. Nasıl Santander'de doğmuş olabilirler?
YANETH: JORGE SANTANDER'DE Mİ DOĞDU? LAURA: SANIRIM BOGOTÁ'DA
YANETH: EMİN MİSİN?
Laura dedi ki "Hayır, Santander'de doğmadı.
Başaramadık, hayır, dedim.
Erkek arkadaşıma sordum,
"Bir sebepten dolayı Bogotá'ya getirilmiş olabilirler mi?"
Olabilir, William'a sorayım, dedi.
LA PAZ SANTANDER, KOLOMBİYA
Dur Conchita.
Adım William Cañas Velasco.
Yaneth eskiden çalıştığım kasaba gelirdi.
Yaneth'in sorduğu soruları irdeleyip aynı soruları kendime sormaya başladım.
Soruşturmaya başladık.
Santander'de doğduğumu ve Santander'de büyüdüğümü düşünürdüm.
Santander'de doğduğumu, sonra Bogotá'ya getirildiğimi öğrendim.
Teyzemi aradım ve sordum,
"Teyze, Bogotá'da götürüldüğüm hastaneyi sen biliyor musun?"
Bana dedi ki
"Evet, seni alıp Anne ve Çocuk Hastanesi'ne getirdiler."
ANNE VE ÇOCUK HASTANESİ KAYIT
Yaneth doğdukları yerden orada doğan ikizlerin bilgilerini aldı.
Santander'de doğmuşlar.
Santander'deyken bir kardeş hastalanmış.
Yedi aylıkken doğmuşlar.
İkizlerden biri ağır durumdayken Bogotá'ya getirilmiş.
Aynı hastaneye, Anne ve Çocuk Hastanesi'ne gelmiş.
Bunu öğrendiğimizde dedik ki
"Evet, işte bu. Belli ki hastanede olmuş.
Başka yolu yok."
Eve gittim. Carlos oradaydı.
O televizyon izlerken eve girdim.
Ben Carlos Alberto Bernal Castro. 34 yaşındayım.
Jorge okuldan geldiğinde biriyle telefondaydım.
Telefonu kapatmamı, konuşmamız gerektiğini söyledi.
Jorge biraz… Biraz değil, tam bir şakacıdır.
Şakaya bayılır.
Ne hakkında konuşacağımızı sordum, meşgul olduğumu söyledim.
"Nasılsın Carlos? İyi misin?
Pembe dizilere inanır mısın?" dedim. "Ne oldu?" diye sordu.
Her zamanki gibi ciddiydi.
Ne oldu? Açık konuş, dedim.
"Pembe dizilere inanır mısın?" Hayır, dedi.
"Sana bir şey göstereceğim, ne düşündüğünü söyle."
"Ne? Jorge, canımı sıkma. Meşgulüm, ne söyleyeceksen söyle" dedim.
"Bundan sonra hayatın değişecek."
Gülerek söyledim ama içten içe ciddiydim.
Ona ne söylediğimi biliyordum.
Facebook'u açtım ve William'ın profilini gösterdim.
Fotoğrafları gösterdim, yüzünü ellerinin arasına aldı.
Güldü, şaka olduğunu düşündü. Bu adam sana benziyor, dedi.
"Kopyan mı var?" diye sordum.
"Babamın bir oğlu daha olsaydı ne olurdu bilmiyorum."
Hâlâ en iyi fotoğrafı gösteremedim, dedim.
Başka biriyle olduğu bir fotoğrafa baktık.
Yanında bir adam vardı.
Şok oldum.
O fotoğrafı görür görmez gülmeyi kesti.
"Bunu nereden buldun? Kim bunlar?" dedi.
Fotoğrafta kardeşime benzeyen adam
bana benzeyen biriyle birlikteydi.
İşte o zaman eğlence bitti, şaka bitti ve odama gittim.
Odama gidince araştırmaya başladım.
Nostaljiye kapıldım.
Ağlamaya başladım.
Jorge'nin odasına gittim. Ona sarıldım. Onu çok sevdiğimi söyledim.
Benden beklemeyeceği bir hareketti.
Bunu ancak sarhoşken yapardım.
İlk kez onu sevdiğimi ayıkken söyledim.
Yapma, unut gitsin, dedi.
"Araştırma. Bunlarla uğraşma.
Peşini bırak."
O an anladım ki yanlış yere gitmiş biri varsa o da bendim.
Fiziksel olarak erkek kardeşim kız kardeşime çok benziyor,
anneme çok benziyor
ama ben oldum olası onlardan farklıyım.
Elbette ki en büyük korkum
Bogotá'daki ailemin beni reddetmesiydi.
"Artık çocuğumuz değilsin" demeleriydi.
"Luz Marina'nın oğlu değilsin. Buraya ait değilsin."
Sorması zor sorular vardı,
cevapları kabullenmek daha da zordu.
Bununla yüzleşmek kolay değildi.
Kardeş bildiğim kişi kardeşim değildi,
en hayran olduğum kişinin oğlu değildim.
Araştırmaya devam edeceğimi biliyordum.
O istemese de ben işin aslını öğrenmek ve neler olduğunu bilmek istedim.
Bazen Laura'yla derdik ki
"Ya bu iş trajik bir şekilde sonlanırsa?
Ya biri intihar ederse?"
Bunları düşünmek bizim için çok korkunçtu.
"Bu işe ne ara karıştım? Hiçbir şey sormamalıydım.
Bu işe karışmamalıyım."
Ne olacağını bilmiyorduk.
Birbirlerini gördüklerinde nasıl tepki vereceklerini bilmiyorduk.
Aileler! Annelerini çok düşündüm.
Dedikodu yaparcasına kocama dedim ki "Bunun başına geldiğini düşün."
"Karıştıklarını nasıl söylersin?"
"Kanıtlara ve fotoğraflara bak" dedim.
Bir şey yapmamam konusunda ısrar etti, kötü bir şey olabileceğini söyledi.
İnsanların hayatlarıyla oynayacağımı ve buna hakkımın olmadığını söyledi.
Evet, haklıydı. Yine de devam ettim.
İkinci fotoğraftan sonra Yaneth'i aradım.
Bana benzeyen adamın numarasını istedim.
Çok iyi hatırlıyorum.
Telefon çalmaya başladığında onunla nasıl konuşacağımı bilmiyordum.
Kalbim çok hızlı atıyordu.
Hattın diğer ucunda benim gibi biri vardı
ama nasıl konuşacağını, bana ne söyleyeceğini bilmiyordum.
Onun aradığını biliyordum. Telefonu açtım.
"Ne haber dostum? Nasılsın?" dedim.
Sesini duyunca içimden dedim ki
"Biz ikiz değiliz."
Âdeta kendimden başkasıyla konuşuyordum.
Çok sakin konuştu. "Merhaba, nasılsın?" dedi.
"Ben William, kasaptaki adam. Bana fotoğraflarını gösterdiler."
Birdenbire "Nerede buluşabiliriz?" dedim.
"Ortada yeterince tesadüf var.
Neler olup bittiğini anlamak için seninle görüşmek istiyorum."
"Tabii! Nerede?" dedim.
"Lourdes Kilisesi'ni bilir misin?"
"Evet, nerede olduğunu biliyorum."
"Peki, 21.00 gibi buluşalım mı?" dedim.
"Evet, tabii."
Benimle gece buluşabileceğini söyledi.
"Yalnız mı geliyorsun?" dedim. "Evet, yalnız geliyorum" dedi.
"Ben de yalnız olacağım" dedim. Bunu söyledim.
Carlos'u arayıp onlarla buluşacağımı söyleyeyim.
Belki o da benimle gelir, dedim.
Ne yapıyorsun? Bugün onlarla buluşacağım. Gelsene, dedim.
Dediği bir şeyi hatırlıyorum, "Sana o konuyu kapatmanı söylemiştim."
Onlarla buluşmayı kafama koymuştum.
Onlardan biriyle buluşacağını söyledi ve gelmek isteyip istemediğimi sordu.
Hayır, olmaz. Tez yazıyorum, gelemem, dedim.
Aslında gidebilirdim ama gitmek istemedim.
Ben gitmiyorum, sen de gitme, dedi.
Haydi, bir şey olmayacak, dedim.
"Hayır, gitmeyeceğim. İşim var, meşgulüm."
Onlarla buluşmaya karar verdiğinde ben bunu istemedim.
Yeni bir gerçekle yüzleşmek istemedim.
Bu durumla yüzleşmek istemedim.
Reddedilmekten çok korkuyordum.
Buluşmak için ısrar etti.
Onun fikrini değiştiremedim.
"Sana güveniyorum, dikkatli ol ve beni haberdar et" dedim.
Ben Wilber Cañas Velasco. Santander, Vélez'de doğdum.
La Paz'da William'la büyüdüm.
Tek yumurta ikizi olduğumuzu söylerdi.
William'ın işi Kennedy'deydi.
Beni arayıp oraya çağırdı, acilen bana ihtiyacı olduğunu söyledi.
Dükkâna gittim. Ona selam verdim.
Bana birinin fotoğrafını gösterdi, adam William'ın aynısıydı.
Yanında başka bir adam daha vardı.
O da bana benziyordu. Bir de kız vardı.
Tek bir şey söyleyebildim. "William, ölene kadar kardeşimsin.
Hiçbir şey bunu değiştiremez."
O anda söyleyebileceğim tek şey buydu.
İkiz olmak fiziksel benzerliğin ötesinde
kanının, düşüncenin, zevkinin bir kopyasının olmasıdır.
Wilber'da bunu hiç hissetmedim.
Hep kavga ederdik.
Ailemiz bize aynı kıyafetlerden alırdı.
Ama birbirimize benzemiyorduk. Birbirimizi hiç anlamıyorduk.
Kavga ettiğimizde içten içe derdim ki
"Kendime benzeyen birini istiyorum."
Şöyle düşünürdüm,
ikizim benim gibi olmalı.
Jorge ve benim zevklerimiz farklıydı. Paylaşmayı sevmezdik.
O basketbolu severdi, ben futbolu.
O hip-hop ve rap sever, ben ise rock.
Yavaş yavaş yollarımız ayrıldı.
Wilber'ı arayıp dedim ki
"Wilber, bana benzeyen adamı göreceğim."
Cevabı şu oldu, "William, ölene kadar kardeşimsin
ama seninle gelmiyorum."
Ben de dedim ki "Sen gelmesen de ben gideceğim."
Gitmek üzere olduğumu gördü.
Bekle, geliyorum, dedi.
"Bu belirsizlik içinde yalnız gitmeni istemiyorum.
Bir tuzak olabilir."
Onlar hırsız olabilirdi, belli olmaz.
Bu konuda çok temkinliyimdir.
Taksiye bindik ve Lourdes Meydanı'na doğru yola çıktık.
Taksi yolculuğu boyunca bunu konuştuk.
Nasıl bir şey olacağından, göreceğim adamdan bahsettik.
Lourdes Kilisesi'ne giden yol benim için bitmek bilmedi.
Yol çok uzun geldi çünkü çok dalgın, gergin ve endişeliydim.
William durmadan konuşuyordu. Makineli tüfek gibiydi, susmuyordu.
"Onun kim olduğunu bilmiyoruz. Kim bilir kimin nesi?" dedim.
Lourdes'e giderken
üniversiteden bir dostuma rastladım.
Onu selamladım.
"Dostum, böyle bir şey oldu. Gelmek ister misin?" dedim.
Ona hikâyeyi anlatmaya başladım.
Hikâyeyi o üç sokak boyunca en kısa ve öz şekliyle anlattım.
Benimle geldi.
Lourdes Meydanı'na geldik.
Ayakta konuşuyorduk, söylediği bir şeyi asla unutmayacağım.
"Geliyor, onu gördüm" gibi bir şey dedi.
"İşte geliyorsun." İkimiz de kahkahayı patlattık.
Sessizce arkadaşıma sordum, "Öyle mi görünüyorum?"
Evet, dedi.
"Böyle mi yürüyorum?" "Aynısınız."
William'ın kardeşiyle geldiğini anladım.
William oraya kendi başına gelmedi.
Yaneth ve kuzeni Brayan'la geldi.
Onu gördüğüme çok şaşırdım.
"Diğerini getirmişsin" dedim. Wilber'ı kastettim.
Sen de yalnız gelmemişsin, dedi. Güldük.
Şuna bak.
William'ın teni daha açık.
Evet, daha açık.
-Soğuktan. -Soğuktan.
-Bu inanılmaz. Tanrım! -Evet, aynen.
Olağanüstü.
-Ne? -William'a benziyor ama…
-O… -Saçı.
Bugün saçını kestirdi.
-Yoksa… -Saçı uzundu.
-Öyle mi? -Saçımı kestirmeseydim…
Böyle sakalla.
Tıpkı bana benzeyen o kişiyi gördüğümde ağzım açık kaldı.
Ona selam verdim ama mühim olan söylenen sözler değildi,
duygu alışverişiydi.
Jorge'ye baktığımda güldüm.
Beni çok güldürdü çünkü fiziken William'a benziyordu.
Kahkahası Carlos'unkine benziyordu. Bunu asla unutmayacağım.
Hayır, sana bakınca kardeşimi görüyorum.
-Gülüşleri aynı! -Gözlüğü yok.
Carlos'a olan benzerliğini gördüm ve beni en çok şaşırtan bu oldu.
İnsan kendini hep görmez, günün 24 saati aynaya bakmaz,
nasıl davrandığını, nasıl hareket ettiğini veya el jestlerini bilmez.
İnanamıyorum.
Öte yandan, 25 yıldır Carlos'u izliyorum.
Carlos'un her hareketini biliyorum, hepsine tanık oldum.
Böylesi daha mı iyi oldu yolda görmek daha mı iyi olurdu bilmem.
Beni biraz daha korkuttu.
Bir şekilde dikkatimi çekti, William'ı görmekten daha ilginçti.
Tanrım!
Ona bakıp duruyorum.
Eksik parça oradaydı.
Sonunda ne olduğunu anlayabildik.
Bir noktada William dedi ki
"Doğduğumda beni Bogotá'ya getirdiler."
Buraya getirilmedin, seni aldılar.
-Kan grubunuz ne? -Aynısınız.
Gülüyorduk.
William'la fotoğraf çektirdik.
Wilber "İkizimle tanışmak istiyorum" dedi.
"Carlos nerede?" diye sordular.
Evde işi var, dedim.
İyi olmadığını söylemedim.
Merak ettim ve "Carlos'la tanışmak istiyorum" dedim.
"Gidebilir miyiz?"
Jorge, Carlos'u arayıp "Geliyoruz!" dedi.
Neden buraya geliyorlar? Böyle konuşmamıştık, dedim.
"Onlarla tanışmak veya bir şey bilmek istemiyorum."
Sonra kapı çaldı.
Lanet olsun, buradalar, dedim.
Jorge kapıyı çaldı ama Carlos açmak istemedi.
İşte orası.
İçeriden güldü ve "Hayır, açmıyorum" dedi.
O zaman kim açacak? Hadi, aç!
Kapıyı açıp gerçekle yüzleşmek istemedim.
Sürekli gülüyor. Tanrım!
Yok artık!
Sonunda Carlos'la tanıştığımda, ona baktığımda
Wilber'ın yansımasını gördüm.
Gülüşünde,
olanlara şaşırarak kafasını tutuşunda.
Gri bir kapüşonlu kazak giyecektim. Neredeyse onu giyecektim.
Şok oldum.
Benim gibi bir kardeşim var. Aynada kendimi görmek gibi.
Yani biraz… Kahkaha, şaka, gerginlik, rahatsızlık vardı.
Mutluluk bile denebilir, değil mi?
Fiziken sizinle aynı birini bulmanız ilginç bir şey, değil mi?
Bunu bu yaşta, 25 yaşında bulmak daha da ilginçti.
Kardeşimle büyümediğim için
haksızlığa uğradığımı hissettim.
Kardeşimin William olduğu söylendi.
Hiç görmediğim biri 25 yıl sonra çıkageldi
ve biz ikiziz, öyle mi?
Biraz üzüldüm.
Onunla büyümek isterdim.
Kardeşimle, öz kardeşim Carlos'la.
William'la büyümüş olmak da güzel.
William öz kardeşim olmasa da
benimle büyüdü ve onu çok seviyorum, kardeşim gibi.
Canavarlar geliyor.
-Nasılsın tatlım? -Gülümse Wilber.
-Çok doğal. -Şimdi ne olacak?
-Buradasın kardeşim. -Onu ödünç alayım.
-Elbette. -Elbette.
Yetenek geliyor.
Yakışıklı.
Buluşmamızdan sonra konuşmaya başladık.
Başımıza gelenleri anlatmak istedik.
Bir TV kanalı bulmanın zamanı gelmişti.
Bunu yayınlamak isteyeceklerine emindim.
Caracol'da yayınlanan Séptimo Día için çekimlere başladık.
Hikâyemiz ilk kez televizyonda anlatıldı.
Séptimo Día'nın unutulmaz öykülerindendi.
Anne ve Çocuk Hastanesi'nin yenidoğan yoğun bakım ünitesinde
taburcu esnasında yapılan bir hata…
Ben Juan Guillermo Mercado. Ben bir gazeteciyim.
Bir muhabir olarak sıra dışı hikâyeler,
kayıtlar, insan öyküleri, soruşturma hikâyeleri ararım.
Hep kavuşma hikâyelerine dâhil oldum.
Dün gibi hatırlıyorum.
Programın yapımcısı ve yönetmeni dedi ki
"Juan, bir hikâye var.
Doğumda karışan ikizler 25 yıl sonra kavuşmuş."
Büyülü gerçekçilik diyarında bu mümkün
ama burada gerçeklik kurguyu aşmış, dedim.
İki tek yumurta ikizinin hikâyesi inanılmaz ve belki de eşsiz bir hikâye.
İki ikizden de birer kardeş yanlış aileyle eve gidiyor.
Hepsi aynı hastanede.
Bu şekilde karışıyorlar ve birlikte eve gidiyorlar.
Hikâyemiz burada başlıyor.
-Merhaba. Hoş geldiniz! -Teşekkürler.
-Merhaba Gigi. -Merhaba, çok teşekkürler. Jorge.
-Carlos. -Carlos, yanlış yerden başladık.
Kardeşiyle bir fotoğrafını gördüm.
Aynı kardeşime benziyordu.
İkizim Wilber'ı o karede görünce
seyirciler gibi ben de gülmeye başladım.
Fotoğrafı görünce gülmeyi kesti.
Şaka bitmişti.
KAZARA AYRI DÜŞTÜK
Buna alışıksınız.
Siz gözlüklü olanlar ikiz olarak büyüdünüz ama ikiz değilsiniz.
Evet, bize çift yumurta ikizi diyorlar.
Elbette. Ortalık karışmış.
ARALIK 1988
İkizlerden ikisi Bogotá'da, Anne ve Çocuk Hastanesi'nde doğdu.
Diğer ikisi de Santander'deki Vélez Hastanesi'nde doğdu.
Nüfus kayıtlarını ve tıbbi kayıtlarını araştırdık.
Bogotá ikizlerinin annesinin, Luz Marina Castro'nun kayıtlarını bulduk.
Hastane kapatıldığı için kayıtları bulmak zor oldu.
Hastane kapanmıştı, hatta harabeye dönmüştü.
O tıbbi kayıtlardan erken doğduklarını öğrendik.
Gerçekten de yedi aylıkken doğmuşlar.
Ayrıca şunu öğrendik ki diğer ikizlerin annesi Ana Delina
22 Aralık'ta saat 22.00'de Vélez Hastanesi'nde doğum yapmış.
Yani 1988 şartlarında
ikizlerin doğum yerleri arasındaki mesafe,
Santander ve Bogotá arası kara yoluyla 12 ila 14 saatlik bir yoldu.
Santander ikizlerinden biri hastaydı.
Cumartesi sabahı 08.00 gibi doktor bana dedi ki
"Bebeklerden biri hasta."
"Bebeğin nesi var?" dedim.
"Durmadan ağlıyor, hiç kaka yapmadı" dedi.
"Onu Bogotá'ya göndermeliyiz."
"Refakat edecek kimse var mı?" diye sordu.
Annem geldi ve doktor bebeği onunla yolladı.
Anneannesi hasta bebeği Bogotá'ya kadar götürmüş.
Ama hastanedeyken ona teyzesi bakmış.
Pazar günüydü, kız kardeşim Bogotá'daydı.
Bebeği ziyarete gitti.
Sonra bebeği kız kardeşime verdiler.
Onu annemle geri yolladı.
Teyzesi bebeği anneanneye veriyor,
anneanne taburcu olan bebeği Santander'e geri getiriyor.
Yanlış bebeği vermişler.
Bunu fark etmemiş. Çok normal, bebek yeni doğmuştu.
Küçük bebeğini alıp Santander'e götürdü.
Bebeği anneye verdi ve anne de durumu fark etmedi.
Bogotá'da doğan bebek
Santander'e götürülüp vaftiz edildi ve William Cañas Velasco adını aldı.
Öte yandan, Santander'de doğan bebek
Bogotá'ya taşındı ve bu aileyle birlikte bu şehirde kaldı.
Carlos Alberto Bernal adıyla vaftiz oldu.
Hayatının bir yalan olduğunu öğrenmek kolay değil.
Başkasının hayatını yaşamışsın
ya da yaşaman gereken hayatı başkası yaşamış gibi.
Birbirlerinin hayatlarını yaşayan ikizler
psikolojik açıdan nasıl etkilendi?
Ya kardeşleri?
Olanlardan yasal olarak kim sorumluydu?
Durumun ilk analizini yaptık.
Cevaplanmamış sorular olduğunu saptadık.
Bu sadece psikolojik ya da duygusal bir sorun değil,
hukuki bir yanı da var.
Ebeveynlerimiz, aile ortamımız, geçmişimiz bizi biz yapar.
Söz konusu kişiler rızaları dışında bunlardan koptular
ve kendilerine ait olmayan koşulları miras edinmeye zorlandılar.
Bu çocuklar bir sağlık kuruluşunda doğdu
ve doğumları esnasında gereken özenin gösterilmesi gerekirdi.
İkiz bebekler söz konusu. Onlar bu özeni görmemiş.
KOLOMBİYA CUMHURİYETİ ADLİ MAKAM
Muhtemelen sorduğumuz en önemli soru
hastanede neler olduğunu öğrenmenin mümkün olup olmadığıydı.
Bu büyük bebek karışıklığı nasıl oldu?
Donanımlı bir hastane olduğu için birçok bebek orada doğardı.
Çok iş vardı.
Ülkenin her yerinden hasta gelirdi.
Bazen tek beşiğe iki bebek veya tek kuvöze iki bebek koyardık.
Ayrıca doğan ikizler işaretlenirdi. "İkiz Bir" veya "İkiz İki", "Ebeveyn adı…"
Bogotá'dan gelip burada pediatriye gitmiş olabilecek bebek
tıbbi kayıtlara göre İkiz İki'ydi.
İhtimallerden biri şu,
bebeklerden birinin bilekliği düşmüştür
ve rapor edilmemiştir.
İkizlerin nasıl karıştığını,
buna neyin sebep olduğunu bilmiyorum.
Burada söylenenlerin bir kısmı karışıklığın kasıtlı olmadığı yönünde.
Görünüşe göre bir dış etken, bir kaza söz konusu.
Anladığım kadarıyla bebeklerden biri çok hasta doğmuş.
Oksijene ihtiyacı vardı.
Pediyatriye sevk edilen bebek oydu.
Diğeri anneyle kaldı.
Bileklik düşmüş olabilir
ama bir hemşire, bir doktor ya da orada olan biri şöyle demeliydi,
"Bu bebeğin bilekliği düşmüş ve burada iki bebek var, bu kim?"
Başka türlü olması mümkün değil.
Böyle büyük bir karışıklık kasıtlı olamaz.
Asla.
Bu kadar büyük bir kurumun kapısından yıllar içinde kaç bebek geçti?
Bu olay kaç kere yaşandı?
Aynı durumda olup da bunu bilmeyen kaç kişi var?
Resmî olarak şunu söylemek istiyoruz,
burada bulunan kimsenin bu büyük karışıklıkla bir ilgisi yok.
Oldu. Ne yazık ki oldu.
Hastanede olduğu inkâr edilemez.
Bu dava özelinde sorunun bir kısmı, yasal olarak diyelim,
kimsenin cevap vermemesi.
Davayı savunan kuruluşların hepsi
öyle ya da böyle dedi ki
"Bunun benimle ilgisi yok."
Sanırım Noel zamanıydı. Kutlama zamanıydı.
Pek düzen yoktu.
Noel zamanı olduğu için personelin dikkati biraz dağınıktı.
Juan Guillermo'nun soruşturması sonucunda
Santander'de doğmadığımı öğrendim.
Burada, Bogotá'da doğmuşum.
Karışıklık burada yaşandı. Bogotá'dan Santander'e götürüldüm.
Ve orada büyüdüm.
Büyümemem gereken bir yerde.
Oğlum farklıydı.
Asla kabul etmedim.
Neden diğerlerine benzemiyordu?
Büyüyene kadar ona bakmaya devam ettim.
Gerçeği keşfedene kadar.
Hâlâ ona bakıyorum.
Sonra ailesini sordum.
Jorge bana dedi ki "Annem…
O dört beş yıl önce vefat etti.
Babam bizimle yaşamazdı ama o da vefat etti."
Bogotá'lı annemle tanışmamış olmak benim için zordu.
En azından selamlaşmak, kucaklaşmak isterdim çünkü…
Ne de olsa kan bağımız var.
Benim için en zor kısmı
en çok hayran olduğum kişinin biyolojik annem olmadığını öğrenmekti.
Her şeyini borçlu olduğun insan annen değil,
kan bağınız yok.
Duygusal şok var, ego şoku da var.
Kolay değil,
bir anda öğreniyorsun ki benliğine dair hiçbir şey
bir şekilde senin değil.
Bir hayatı çalmışsın gibi.
Hatta birinin mutluluğunu çalmışsın gibi.
İçime kapandım.
Sadece benim yaşadığım, sadece benim olduğum bir dünyaya kaçtım.
Pek çok soruya, pek çok muammaya cevap aradım.
Orada büyüseydim ne olurdu?
Annem onlarla tanışsaydı ne olurdu?
Bana tepkisi ne olurdu? William'ı kabul eder miydi?
William ve Carlos psikolojik açıdan derin ve ciddi şekilde etkilendiler.
Bogotá'da büyümüş ama Santander'de doğmuş olan Carlos
kırsal kökenlerini kabul etmek istemedi.
Büyüdükleri yer kırsal bir yer.
Silahlı grupların uzun zamandır aktif olduğu bölgede
hem gerillalar hem de milisler uyuşturucu kaçakçılığından para kazanıyor.
Santander'e gitmek de benim için çok zordu
çünkü neredeyse hiç kimse içimde kopan fırtınaları bilmiyordu.
Tanımadığım birine bile gülümseyebilmek,
samimiyetim olmayan birine sarılmak gibi.
La Paz'a gitmek istemedi. Annesini ziyaret etmek istemedi.
Onu biyolojik annesi olarak kabullenmedi.
-Anita. -Hoş geldiniz. Nasılsın?
-Hoş geldin oğlum. -Geleceğimi söyledim.
Santander'e ilk gittiğinde orayı çok ıssız buldu.
Orada rahat değildi.
Diğer kardeşlerime, anneme ve babama güvenmediği için olabilir.
Çok hassas bir konu,
25 yıldır ailesi, annesi ve babasının Bogotá'da olduğunu düşünüyordu.
Öyle olmadığını öğrenmek
onun için çok karmaşık oldu.
CARMELO VE ANA DELINA SANTANDER EBEVEYNLERİ
Bana anne demiyor ama anlıyorum.
Başka bir ailenin yanında büyüdü.
Bana anne demiyor.
William'la aynı.
Annesi hayatta olsa ona da anne demezdi.
Bunu anlıyorum.
Baz şeyleri kabullenebilir. Annemin annesi olduğunu kabullenir ama…
Onun için zor, Bogotá'da onu yetiştiren bir annesi vardı.
Bayan Luz Marina öldüğünde çok acı çekti.
Annesinin yasını tuttu.
Hepimiz bunu anlıyoruz
çünkü seni yaratan anne baban değil, seni yetiştirendir.
Gerçek annesi olsa bile başka bir kadını anne olarak görmek
alışması ve kabullenmesi zor bir şey.
William acı çekiyordu.
Biyolojik annesini tanımadığı için
âdeta yas tutuyordu.
Çok acı çekiyordu.
Dedi ki "Diğerleri, Carlos ailesini gördü.
Biyolojik ailesini, evlatlık ailemi gördü. Ben bunu yapamadım."
Ne oldu William?
Hiç, sadece söyleniyorum. Tüm bunlardan en çok ben etkilendim ama…
Hayır, öyle düşünme.
Ağlıyorum çünkü onların ailesini kendi ailem gibi tanıyamadım.
Mümkün değildi ama…
Takdiriilahi bu. Her şey yolunda.
William çok etkilendi.
Gerçek ailesinin vefatını öğrendiğinde
önüne koyulan yemeği bile yemez oldu.
William çok üzüldü.
Onu büyüten ailenin kendi ailesi olmadığını öğrendi.
Hâliyle, parçaları birleştirmeye başladı.
"Tabii ki kardeşlerime benzemiyorum.
Ben bu aileden değilim."
William, bunun etkisinin hayatını değiştirdiğini düşünüyor musun?
Ağlamamın sebebi
kardeşlerimle bağımı kaybetmem değil,
hissettiğim adrenalin.
Çok iyi hatırlıyorum, iki üç gün uyuyamadım.
Ailemin, yakınlarımın bunu öğrenmesi de benim için zordu.
Benimle konuşmaya gelirlerdi.
"Santander'den Bayan Ana annen değil mi? Başka bir annen mi var?"
Bebeği klinikten alan teyze için korkunç bir durum.
Şöyle düşünmüştür,
"Bu benim hatamdı. Kardeşimin olmayan bir bebeği aldım.
Yani hepsi benim suçum." O da kendini kötü hissetmeye başladı.
Tanrım, bana bunu söylediğinde ağladım. Ölümüne ağladım.
"Chinillo'm beni silip atacak" dedim.
"William gidecek."
Bizi bırakıp gideceğini düşündüm.
Carlos, bunların hepsi kardeşim, değil mi?
Onlar senin kardeşin ama benim de kardeşim, değil mi?
-Hepimiz… -Evet.
Olanları öğrenmek beni çok yıprattı.
Alcira, Wilber, Efraín, Edgar ve…
-Ancelmo. -Ancelmo.
Onu kaybedeceğimi düşündüm.
Gidebilirdi, bizi bırakabilirdi ve…
En anlayışlı ve en sevgi dolu kardeşim
hayatımdan gitmiş olurdu.
Çok yakındık.
Bir erkek kardeş daha varmış. Nasıl biri?
Bir serseri veya bir dolandırıcı olabilir.
Bunu çok düşündüm.
-Hayır, bunlar mutluluk gözyaşları. -Teşekkürler.
Hiç düşünmedim ki…
-Jorgito, gel, sen de kardeşimsin. -Gel.
O anda bunu görmek benim için zordu.
Kimseye zarar gelsin istemedim.
Gerçekten beklenmedik bir şeydi.
Bilgiler bize parça parça geldi, bir şekilde oldu.
Bu işin sonunda kimsenin incinmesini istemedim.
William ve ailesinin üzüntüsünü görenler suçluluk hissetmeye başladı.
Bir ara Laura'ya "Bunu yapmamalıydık" dedim.
Bu sizin için çok duygusal bir konu.
Ne yaşadınız?
Başta çok üzücüydü.
Anladım ki oğlum…
Oğlum olmayan birini yetiştirmişim.
Çocuklarım arasında en çok onu sevdim.
Çünkü beni çok severdi.
Hep yanımdaydı. Her yere birlikte giderdik.
Öyle ya da böyle üzülüyor, ağlamaya başlıyor.
"Anne, ağlama" diyorum.
"Ya da ağla ve dinlen çünkü ağlarsan dinlenmek istersin.
Ama başka bir aileye gideceğimi sanma."
"Hayır anne, buradayım" diyorum.
"Burada ne gerekiyorsa yapacağım
ve ilerlemek için çalışacağız.
Daha önce size bakmak için gücümün yarısıyla çabaladıysam
bundan sonra size bakmak için onun iki katı, üç katı çabalayacağım.
Ne hissediyorsun?
Kalbim küt küt atıyor.
Onlarla tanıştığımda Anita bana sarıldı. Benim için dua etti.
Sakin olduğumu söyleyebilirim çünkü hayatım boyunca bir annem vardı.
Harika bir annem vardı.
Onları tanıtmak ister misin?
Carlos, bunlar ebeveynlerim. Senin ebeveynlerin.
Carmelo bana sarılınca karışık hislere kapıldım.
Hayatımda ilk kez baba şefkati hissettim.
Carmelo 1,90 boylarındaydı. Eski bir askerdi.
Böyle güçlü bir insanın
ilk kez oğlu için duygusal olarak yıkıldığını görmek…
Tanrı seni korusun oğlum.
Tanrı seni kutsasın ve seninle olsun canım oğlum.
Babamı özleyip özlemediğimi sordular.
"Sahip olmadığın şeyi özleyemezsin" dedim.
Öyle değil mi? Ama baba şefkati benim için yeni bir şeydi.
Yeni bir histi, eşsiz bir histi.
Baba şefkatiyle tanışmam 25 yıl sürdü.
Bu da beni çok etkiledi.
Anne gibi yâr olmaz derler.
Ama bir baba… Babalar için söylenenler malum.
Baba şefkatini ilk kez hissettim.
Ve bu çok… Ruhsal olarak çok tatmin ediciydi.
Ağlama. Takdiriilahi bu, tamam mı?
Çocukluğumuzdan, ergenliğimizden beri çok farklı olmamıza rağmen
o benim kardeşim.
William'ın elini sıktığımda
ondaki o karizmayı, o iyi enerjiyi hissettim.
Sonra kendimden daha çok parça gördüm ve o bağlantıyı hemen hissettim.
Gerçeği keşfetmekle kalmamıştım,
gerçek kardeşimi bulmuştum.
Sarılıp vedalaştık. Onu sevdiğimi söyledim, aynısını söyledi.
Tanıştığımız ilk gündü.
Carlos'un tepkisini gördüm.
Carlos bazen sert biri gibi görünür
ama içten içe kırılgan olduğunu biliyorum.
Dünyasının yıkıldığını fark ettim,
kendini kötü hissediyordu.
Çünkü beni kaybettiğini düşünüyordu.
Jorge'nin nasıl olduğunu bildiğimden
benimle kurmadığı bir ilişkiyi kurmak isteyecek diye korktum.
Tercihlerimiz, önceliklerimiz, tutkularımız yüzünden.
Kendimi kullanmadığı oyuncağı elinden alınmış bir çocuğa benzettim.
Kardeşimi kaybetmek istemedim.
Benimle olmaktansa William'la olmak ister diye korktum.
"Artık kardeş değiliz" diyebilirdi.
"William'la bir şey yaşıyorum ve onun yerini alamazsın."
İyi günler.
-Nasılsın? -İyi. Aynısınız!
Evet.
Çok benziyorsunuz.
Saçımı hep kardeşiminki gibi kestiler
ama hiç birbirimize benzemedik.
-Ya sen Jorge? -Ne?
Senin saçını da Carlos'unki gibi mi kestiler?
Tabii.
Hatta annem bizi çıraklara götürürdü,
en kolay yol saçımızı kazımaktı.
Tıraşlar daha uzun süre idare ederdi.
Büyüdüğümüzde farklı stiller benimsedik.
Carlos'tan farklılaşmam o zaman başladı.
Kendi kişiliklerimiz oluştu.
Ama çocukken…
Çıraklardan bedava saç kesimi.
Benzedik mi, benzemedik mi?
-Aynı. -Bir elmanın iki yarısı.
Evet.
William'la paylaşmaya, aynı giyinmeye başladık.
Bunların bir çoğu Carlos'la olsa…
Ona sorsaydım muhtemelen evet derdi
ama ciddi biri olduğu için sormadım, şansımı bile denemedim.
Cortito'dan Tobón'a pas. Ortaladı ve gol!
Carlos bana karşı ciddileşti. Daha sertti.
Kendini kötü hissediyordu, kırılmıştı.
Daha iyi hissetsin istedim. Düşündüm, analiz ettim.
"Daha iyi hissetmesi için ne yapabilirim?
Onu hâlâ önemsediğimi, onu sevdiğimi nasıl anlatabilirim?"
O hâlâ benim kardeşim.
Yapabileceğim en iyi şey annemin dövmesinin yanına onu eklemekti.
Kız kardeşimin dövmesi için orada yer ayırmıştım.
Ama olanlardan sonra o yeri Carlos'a vermek istedim.
Hâlâ dünyamın bir parçası olduğunu hissetmesini istedim.
Dövmeyi gördüğü an anladı
ve bir şekilde tavrı değişti.
William'ı kabullenmesine de yardımcı olduğunu düşünüyorum.
William'la tanıştığımda farklı görüşlerin olduğu söylenebilir.
İki tarafta da bazı anlaşmazlıklar vardı.
Bilmediğim şeylerden bahsediyordum.
Kendimi William'ın yerine koymadım.
"Şehirde büyüdün, ayrıcalıkların var."
"Taşra hayatı sana göre değil."
Taşrada büyümek benim için çok zor olurmuş gibi.
İkimize de aynı şey oldu.
Zamanla, dinlemeyi ve anlamayı öğrendik.
Hepimizin çocukluğuna dair iyi ve kötü şeyler var.
İlişkimiz şu an çok iyi.
Oğlunun vaftiz babasıyım. Baş başa seyahat ediyoruz.
İlişki çok hoş.
William'la aramda biyolojik ya da medeni bir bağ yok.
Mutlu yıllar sana
Evlerine kadar gittim.
Kasap dükkânına gittim. Carlos ve Jorge'nin evine gittim.
Açıkça gördüm ki
Kolombiya'da çok farklı iki ortama aitler.
Bir çift Bogotá'da büyümüş.
1980'lerin sonunda, bebekler karıştığında
o şehir karışık ve şiddet dolu bir yerdi.
Bogotá savaşın cephelerinden biriydi.
Başkentin en karanlık dönemi olabilir.
Eğitim ve sağlık hizmetleri olan şehirde
insanlar her gün açlıkla savaşıyordu.
Bogotá'daki ikizlerin durumu buydu.
Çekirdek bir ailede yaşıyorlardı
ve evin reisi olan anne tam da bunu yapıyordu.
Ailesini geçindirmek için, o iki oğlan ve ablaları için
her gün işe gidiyordu.
Mütevazı bir evdi.
Lüks yoktu.
Ama evet, sevgi doluydu diyebilirim.
Annem şöyle derdi,
"Bir erkek olmadan da onları büyütürüm, tek başıma yapabilirim.
Zor. Gündelikçilik bile yaptım.
Bazı akşam yemeklerinde sadece şekerli su ve ekmek olurdu."
Bizimle hep tek başına ilgilenirdi.
Üç çocuk büyüttü.
Duruşu ve yapısı gereği
geçimimizi sağlayabilmek için eğitime ihtiyacımız olduğunu söylerdi.
Gerçek feminizm budur.
Canlı bir örnek olarak bize insan olmayı öğretti.
Temizlikten eve geldikten sonra
arabalara ilgilenmesi ya da çamaşır yıkaması gerekirdi.
İhtiyaçlarımızı karşılamak için bunu yapardı.
Yanımızda bir babamız olmasa da bizim için en iyisini yapmaya çalışırdı.
Her zaman sevgi doluydu.
Çok nazikti.
Annemin hiçbir şeyi olmasa da…
Hiç düşünmeden iyilik yapardı.
Hiç karşılık beklemezdi.
Çoğu zaman karşılığını almazdı çünkü bunu yaparken…
Affedersiniz.
Çok nazikti.
Bu yüzden seveni çoktu.
William'la tanıştığımda onda da aynı şeyi gördüm.
O da öyle yapıyor. Şu an yapıyor.
Tüm olanlardan sonra bunun genetik olabileceğini fark ettim.
Annem öyleydi,
William'ın da aynı olmasını beklemiyordum.
LUZ MARINA CASTRO 14 TEMMUZ 1952 - 9 KASIM 2009
Toplum bize görünüş ve davranış olarak farklı olduğumuzu söylüyor.
Görünüş ve tavırları çok benzeyen iki insanla karşılaşmak
dünyanın işleyişine olan inancımıza meydan okuyor.
HER ŞEY MÜMKÜN - NANCY SEGAL
İkizlerden bahsedelim.
İkizler hep ilgi çeker.
Kolombiyalı ikizlerin hikâyesi
kariyerimde rastladığım en özel hikâye.
Ayrı yetişen ve doğumda karışan ikizleri inceledim.
NANCY SEGAL - PSİKOLOG VE GEN BİLİMCİ İKİZ UZMANI
Birbirine karışan iki ikize hiç rastlamadım.
CALIFORNIA DEVLET ÜNİVERSİTESİ FULLERTON
Tek yumurta ikizleri nadirdir.
Ama birbirinden bir gün arayla, 160 km uzakta doğan iki ikizden biri
prematüre ünitesinde yatmak üzere donanımlı bir hastaneye getirildiğinde
başka bir tek yumurta ikiziyle karışmış.
İşte bu olağanüstü bir şey.
Bilim insanlarının hayal edip de etik olarak yapamadığı türden bir deney.
Buna deney denebilir mi bilmem.
Karışıklığın ikizler üzerindeki etkisi, çevrede nasıl geliştikleri,
yaşam koşulları ve genetik geçmişlerine bağlı olarak
hayatla yüzleşme şekilleri gözlemleniyor.
Buna deney diyemem çünkü deneyler her zaman kontrollü olur.
Her zaman kanıtlanacak bir hipotez vardır.
Burada bir kaza oldu ve sonra…
Sonra bu insanların hayatları sonsuza dek değişti.
Hayatla yüzleşme şekilleri değişti.
İkizleri incelemek için Bogotá'ya gittik.
Açık bir şekilde gördüm ki
Jorge ve William çok uyumlu.
Enerjileri yüksek, kişilikleri dışa dönük.
Carlos ve Wilber biraz daha içe dönük,
birçok yönden benzer ilgi alanları var.
Açıkça belli oluyor ki farklı ortamlarda büyümelerine rağmen,
çok farklı ortamlarda büyümelerine rağmen
ikizlerin hepsi çok iyi uyum sağlamış.
Tejo oynadınız mı?
-Evet. Çok değil. -Ama o…
Çocukken spor merkezinde oynardık
ama bunun gibi büyük bir saha değildi.
Bizimki kildendi, değil mi? Hatırladın mı?
Evet, ara sıra oynardık.
-Kuralları bilmiyorsunuz. -Hayır.
Santander'deki kardeşlerimin favori sporu.
Ne zaman oynasalar şampiyon oluyorlar.
-Öğrenmek için geliyorum ama… -Canımıza okuyacak.
Şans işte. Oyna da görelim.
Sen başla, neler yapabildiğini göster.
Ne yapacağını görelim.
İyiydi, değil mi? Harikaydı.
-Pratik yaptığım belli mi? -Tebrikler.
Santander'li adamı geçelim.
-Sakin ol. -Ben Santander'liyim.
Kardeşim gibi atarım.
-Oyna. Kavga etme. -Carlos başlattı.
Aile bağı her şeyden üstündür.
Senden korkulur.
Hayır, beni kötü gösteriyorsun Carlitos.
-Öyle değil. -Elinden geleni yap.
-Tamam. Hadi Wilber. -En iyisi o.
Haydi atmaca!
-Biliyor. -Elini çek.
-Bak… -Kötü bir atış.
-Sonunda doğru bir şey yaptın! -Iska!
İlk tanışmamızda ilginç bir şey oldu.
Birbirimize sorduğumuz ilk soru şuydu,
"Hangi yönlerimiz benzer, hangi yönlerimiz farklı?"
Tabii ki fiziksel özellikler dışında.
Örneğin, Wilber ve ben çok düzenliyiz, düzen takıntımız var.
Daha ciddiyiz.
Biraz daha…
O zamanlar daha şakacıydık.
Daha ciddi, dakiklik konusunda daha özenli.
William'la aynı kıyafetleri aldığı gün Jorge'nin dilinden düşmez.
Wilber "Seni taklit edeceğim" demişti.
"Alışverişe çıkalım. Bu işten anlıyorsun ve havalısın."
Kıyafet almak için bir mağazaya gittik.
Kahverengi pabuç alalım, dedi. "Ayakkabı" diye düzelttim.
Dalga geçtim.
Sonra stilist de dalga geçti. Yo, sadece ben dalga geçebilirim, dedim.
"Bu benim biyolojik hakkım. Ona saygı göster."
Biz onlara kıyasla daha sosyaliz.
Daha karizmatik.
Her şeyi en iyi şekilde görürüz.
Zorluklar olsa da olaylara pozitif yaklaşırız.
Akrabalarımıza karşı hislerimizi daha çok belli ederiz.
Biz o konularda daha çekingeniz.
Hislerimizi pek belli etmeyiz. Onların aksine daha çekingeniz.
İkizler arasında özel bir bağ var.
Tek yumurta ikizleri aynı genetik altyapıya sahip.
Aynı düşünüyorlar, aynı şekilde akıl yürütüyorlar,
bilgiyi aynı şekilde işliyorlar.
Aynı tepkileri veriyorlar. Aynı bakış açısına sahipler.
Tek yumurta ikizleri ilk kez buluştuğunda
birbirleri arasında kurdukları ilişki
çok hızlı ve kolay bir şekilde gelişir.
Jorge ve William'da bunu gördük. Carlos ve Wilber'da da gördük.
Yeni tanışmış olsalar da ömür boyu birlikteymiş gibiydiler.
-Al bakalım kardeşim. -Jorge!
Çenemi acıttın.
-At hadi. Buraya, at! -At!
Tam isabet dostum.
Oyna!
-Bir sayı daha atayım mı? -Sakin.
Sakin ol. Kardeşim!
Gidiyor!
-Ah! -Tekrar!
-Wilber! -Buraya. Hayır, Wilber.
-Evet! -Aferin Wilber!
Acımak yok!
Genetik budur.
Genetik bağ, kültürel bağ demektir.
Genetiğin rolü büyük. Buna hiç şüphe yok.
Ama kişinin büyüdüğü çevre
ve o kişiye sunulan fırsatlar da
birer etken olacaktır.
Genetik büyük bir etken.
Genetik bileşenler zekâ konusunda belirleyicidir.
Ama fırsat olmazsa olmaz.
Tüm davranışların, tüm tıbbi ve görünür durumların oluşumunda
hem genler hem de çevre rol oynar.
Ama genlerin oynadığı rol sandığımızdan çok daha önemlidir.
Jorge ve William'ın kişilikleri birbirine çok benziyordu.
Carlos ve Wilber'ın da kişilikleri,
huyları, ilgi alanları ve zevkleri birbirine benziyor.
Ama bu örnekte çevrenin etkisi çok barizdi
çünkü aradaki fark çok büyüktü.
İki kardeş eğitim almıştı,
diğer ikisi eğitimsizdi.
Sabah okula gitmek bir saat sürüyor.
Dönüş yolu da bir saat sürüyor.
Okuldan gelince yapacağınız işler olur,
evde görevleriniz olur.
Odun toplamanız gerekir.
Eve su getirecek düzgün bir su kemeri ya da başka bir kaynak yoktu.
En yakın çeşmeden su taşımamız gerekirdi.
Geceleri küçük bir mum yakardık, o bizim küçük lambamızdı.
Evimizde elektrik de yoktu.
Mecburen mum yakardık.
1990'lardan 2000'lere kadar
bölgedeki egemenlik daima gerillalardaydı.
2000 civarında bölgeyi terk etmeye başladılar,
sonrasında milisler geldi.
O zamanlar kaçak tarım vardı. Koka vardı.
Hayat şartları yüzünden birçok kez koka toplayıp o işleri yapmamız gerekti.
Mecburiyetten yaptık, sevdiğimiz için yapmadık.
İçimden hep şunu söyledim, "Bu iş bana göre değil, bırakacağım."
Ama 18 yaşına gelene kadar 17 yıl beklemem gerekti.
Kaçış yolu olarak orduya katıldım.
Abim askerdi.
Benden büyüktü.
Maalesef askerdeyken şehit oldu.
22 yaşında hayatını kaybetti.
Benim için… Herkes için çok zordu.
O zamanlar William ve ben intikamdan başka bir şey düşünemiyorduk.
"Reşit olunca orduya katılacağım" derdik.
"Abimizin intikamını alacağız."
William askere gideceğini söylediğinde
onu da öldüreceklerini düşündüm.
Israel'i öldürdüler.
William askere gidince annem çok üzüldü.
"Anne, orduya katılabilir miyim?" dedi.
Dedim ki "Evet ya da hayır demem.
Sana git ya da gitme demiyorum."
Onu da öldürürler diye korktum.
"Sana kalmış." Anne, izin ver de gideyim, dedi.
"Asker olmak istiyorum.
Orduda görev yapmak istiyorum.
Görevim bitince Bogotá'ya gideceğim."
Dört ay orada kaldıktan sonra Wilber'ın geldiği günü hatırlıyorum.
Onu üniformalı görünce kıskandım.
O öğleden sonra eve gidip aileme "Orduya katılacağım" dedim.
Bolívar'ın güneyine gittik.
Bolívar'ın güney kesiminde…
Yakınlaştık.
O kardeşliği bulduk, çocukken çok kavga ederdik.
Ama oraya gidince,
belki de düşmanın yakınında olduğumuzdan,
kendimi kardeşime daha yakın hissettim.
Askerî kariyerime devam edemedim
ve ordudan emekli olmak zorunda kaldım.
Bogotá'da vaftiz annemin evine gittim.
Bazlama satardı.
Bana tarifini, nasıl yapılacağını öğretti.
Onunla çalışmaya başladım.
Sokakta stant kurdum.
Ben de Bogotá'da sokakta bazlama sattım.
Bir aile için çalışmak bana başka kapılar açtı.
Etle çalışmama vesile oldular.
Sonra da Wilber'ı cesaretlendirmiş.
Wilber'ın gelişine öncülük etmiş.
Herkese yol göstermiş ama diğer kardeşleri gelmek istememiş.
İnsanlar genetik bir yapıyla doğar.
Bir kişi genetik yapısından ötürü bir şeyler yapmaya daha istekli olabilir.
Nasılsın? Nasıl gidiyor Don Félix?
William eğitimsizdi ama hırslıydı.
Okula başladı ve hukuk diploması aldı.
Anayasa Hukuku alanında yüksek lisans yaptı.
O da kardeşi Jorge gibi hırslıydı.
İkiz kardeşlerimin hikâyesini öğrenince,
meslek sahibi olacaklarını öğrenince
hayatım için bir hedef koydum.
Ben de meslek sahibi olacağım, dedim.
Adamım.
Kasapta çalışıp para biriktirerek kendi kariyerimi finanse edeceğim.
William, dostum.
-Nasılsın dostum? -İyi.
Okuyup avukat oldu, uzmanlık alanı var, çok hırslı.
-Anlaştık Feiser. -Sağ ol dostum.
-Sağ ol. -Sen de sağ ol.
-Hoşça kal. -Görüşürüz.
Birlikte büyüdüğüm kardeşlerim içinde
an itibarıyla diploması olan tek kişiyim.
Hukuk diplomamı aldım.
Anayasa Hukuku alanında uzmanlaşmam için bir fırsat sunuldu.
Ben de La Paz'a dönmeye karar verdim.
Kasabadaki halk oylamasıyla meclis üyesi olarak seçildim.
WILLIAM CAÑAS VELASCO BAŞKAN
Orada çalışmaya başladım,
La Paz'daki birçok ailenin hayatta ilerlemesine yardım ettim.
Tıpkı benim gibi.
Aslen muhasebeciyim, vergi konusunda uzmanım.
Ek işlerim de var.
Bir işçi sendikasının finans bölümünde müdür yardımcısı olarak çalışıyorum.
Çalışmanın yanı sıra spor yapmayı da seviyorum.
Basketbol, yüzme, CrossFit ile ilgiliyim.
Şu anki işim… Et işliyorum.
İşimi seviyorum, işim konusunda tutkuluyum ve iş yerimde mutluyum.
Planım kendi işimi kurmak, bağımsız olmak
ve hep yaptığım gibi önüme bakmak. Sakin kafayla.
Şunu anlamak ve kavramak için açık görüşlü olmak gerekir,
bir sebepten ötürü hayatınız aniden değişebilir.
Kendimi eşsiz biri olarak tanımlardım.
Benim gibi kimse yoktu ve ben en iyisiydim.
Ama hayat aksini gösterdi ve gerçeği tokat gibi suratıma çarptı.
Eşsiz olmadığımı söylemekle kalmadı,
bana tıpatıp benzeyen birini getirdi.
Ben de bundan bir ders çıkardım.
Aradan yıllar geçtikten sonra
Jorge ve William'ın, Carlos ve Wilber'ın güzel ilişkilerini görmek
benim için çok tatmin edici.
Bence iyi bir şey yaptık, pişman değilim.
-Teşekkürler Bay Ciro! -Teşekkür ederim.
-Buraya mı? -Evet.
Merhaba anne!
Şaka!
-Kapıyı kapatın. -Teşekkürler.
-Bayan Anita! -Carlitos, nasılsın?
William söylemek istemedi. Onu azarlayın.
-Carlitos! -William!
Nasılsın anne?
-Merhaba oğlum. Nasılsın? -İyiyim anne.
Dört kardeş, özellikle de William ve Carlos
olanları öğrenince şaşkına dönmüş.
Ait olmadıkları evlerde büyümüşler.
Bu kardeşlerin en güzel yanı
hepsinin bir araya gelmesi.
Dörtlü bir ekip.
Birbirlerini seviyorlar, bundan ders çıkarabiliriz.
Bu şarkı dünyaya dört ikiz getiren iki güzel anne için,
Bayan Anita ve Bayan Luz Marina için.
Başlıyoruz.
Olan onca şeyin hikâyesini anlatacağım
Şaşırtıcı şeyler Unutamayacağımız şeyler
Kolombiya'yı sarsan ikizlerin hikâyesi
Takvimler 21 Aralık 1988'i gösteriyordu
Doğan dört oğlan için bir yolculuk başladı
Hastanedeki bir hata Kaderlerini değiştirdi
O dört oğlan arasında Bugün derin bir sevgi var
Artık dört kardeşler Kimse onları ayıramaz
Onları dünyaya getiren sadece iki anneydi
Wilber ve Carlos, bayanlar ve baylar Benim topraklarımda doğdu
Burada La Paz, Santander'de Güzel bir köyde
İnsanların mütevazi ve olumlu olduğu yerde Ne olursa olsun…
On yıl sonra bile her gün bize ne olacağını sorguluyorum.
Daima açık fikirli bir şekilde.
Artık biliyorum ki iki kardeşim daha var.
25 yıl sonra bir gün Jorge'nin bir arkadaşı
William'la karşılaşınca Hayatının şokunu yaşadı
Ve o meşhur hikâye ortaya çıktı
Bugün herkes gururla bir arada Hayatın tadını çıkarmakta
Aileleri şöyle buyurdu Madem öyle ailemiz büyüdü!
Bugün onlar La Paz'ın gururu Ve bu hikâye hiç unutulmadı
Alt yazı çevirmeni: Begüm Hanağasıoğlu