Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Można powiedzieć, że naszym wyróżnikiem jest harmonia
ze względu na rodzinny charakter.
Trzej bracia – Brian, Dennis i Carl –
kuzyn Mike Love i serdeczny przyjaciel Al Jardine.
Czyli moja rodzina.
ANAHEIM, KALIFORNIA 3 LIPCA 1976
Panie i panowie,
przywitajmy zespół rodem z Południowej Kalifornii,
naszych amerykańskich Beach Boys!
I to mi się podoba.
Nie ma drugiej takiej kapeli
bijącej rekordy rekordów.
Przed państwem Beach Boys!
Beach Boys uosabiali pewną fantazję.
Byli fenomenem na wskroś kalifornijskim.
Znamy się wszyscy od bardzo dawna.
Stanowimy dosłownie zgraną paczkę.
Wiele razem przeszliśmy.
Jest coś niewiarygodnego w tym, że ta historia trwa już 60 lat.
Tylko prawdziwa rodzina mogła odnieść podobny sukces.
Lecimy. Chcę w tym czuć moc.
Obserwujcie mnie teraz.
Dwadzieścia osiem.
Kiedy patrzę na to całościowo,
losy Beach Boys to dla mnie historia rodziny.
KUZYN
Oczywiście były wzloty i upadki.
Skreślali nas jako zespół dobre parę razy.
Kiedy byłem mały, nauczyłem się śpiewać w chórze z rodziną.
BRIAN WILSON autor sukcesu
Dawno temu.
NAJSTARSZY Z BRACI
Wciąż pamiętam tamte piosenki, teksty i radość, jaką dawały.
Jestem dumny z braci.
Jeszcze raz od początku.
Raz, dwa, raz, dwa...
HAWTHORNE, KALIFORNIA ROK 1955
Chciałem robić w życiu dwie rzeczy.
Zostać albo psychologiem,
albo baseballistą.
NAJSTARSZY Z BRACI
Muzyki nie było w planach.
Rodzice często puszczali muzykę z płyt,
a ja słuchałem, myśląc sobie: „Tego nie znam. Chcę więcej!”.
OJCIEC
Tata był autorem piosenek,
w tym małego przeboju R&B.
Ale to moja mama była muzykiem.
Grała, a ojciec tworzył.
MATKA
Dom był więc przepełniony muzyką.
Rodzice uwielbiali starsze kawałki.
Mnie pociągał jednak rock and roll.
NAJMŁODSZY Z BRACI
Nigdy nie zapomnę tego uczucia w ciele.
Jakby prąd elektryczny.
Nie znałem dotąd takiej ekscytacji.
To Chuck Berry sprawił, że sięgnąłem po gitarę.
Właściwie nigdy nie szukałem towarzystwa Briana.
Więcej czasu spędzałem z Carlem, bo potrafiłem go sprać.
ŚRODKOWY BRAT
Brain wpłynął na mnie swoją miłością do muzyki.
Dotarło to do mnie,
kiedy śpiewaliśmy na trzy głosy w samochodzie.
To były nasze muzyczne narodziny.
Miałem może z siedem lat,
kiedy zamieszkaliśmy w domu na granicy Inglewood z Hawthorne.
Po drugiej stronie ulicy stał dom Wilsonów.
SĄSIAD
Kiedy się wprowadzaliśmy, Carl i Dennis rzucali śmieci i złom
przez ulicę.
Wołali: „Hawthorn górą! Inglewood dołem!”.
Tak się poznaliśmy.
Wolałem spędzać czas u Wilsonów niż z rodzicami.
To był dom, jakich w Hawthorne wiele,
ale z garażu zrobili klub muzyczny.
KUZYN
Spędzaliśmy tam całe godziny, słuchając muzyki i śpiewając.
Doroczną atrakcją było Boże Narodzenie u Mike’a Love’a,
bo jego rodzice urządzali wielką imprezę z kolędowaniem.
POSIADŁOŚĆ LOVE’ÓW BALDWIN HILLS, KALIFORNIA
Jako kuzyn Wilsonów byłem częścią tego rodzinnego muzycznego hobby.
MIKE LOVE 16 LAT
Mieliśmy w salonie fortepian, organy i harfę.
Dogadywaliśmy się z Brianem, bo dzielił nas tylko rok różnicy
i lubiliśmy podobną muzykę,
czyli doo-wop. The Everly Brothers.
The Four Freshmen.
The Four Freshmen byli chyba najlepszym w historii kwartetem wokalnym.
Ścisłe współbrzmienie, ciepło i wibracja.
Wtórowanie im było naszą rozrywką.
Aż Brian jakimś sposobem rozpracował akordy The Four Freshmen ze słuchu.
To było jak wrota do innego świata.
Brian spędzał długie godziny przy fortepianie,
rozkładając kompozycje Four Freshmen na czynniki pierwsze.
Nie odpuszczałem.
MÓWI BRIAN WILSON
Do momentu, aż fortepian zgrał się idealnie z płytą.
Zrobiłem tak z 20 piosenkami
i to była cała moja edukacja muzyczna.
Następnie zaczął tworzyć własne kompozycje.
Prosił, żebym śpiewał to, co skomponował.
Kiedy wolałem wyjść się pobawić, skarżył się mamie.
Byliśmy z Brianem w jednej drużynie.
Jego zespół zagrał na szkolnym apelu
i to był dla mnie prawdziwy efekt „wow”.
PRZYJACIEL
Sam byłem gitarzystą i ten ich kwartet zrobił na mnie wrażenie.
Jego brat, Carl, i Brian ze swoim falsetem.
Chciałem do nich dołączyć.
Zgadaliśmy się już jako absolwenci.
Brian zaproponował, że przedstawi mnie braciom
i kuzynowi. Szukali nowego głosu.
Zaprosił mnie więc do siebie i tak to się zaczęło.
Byliśmy jak klawisze pianina.
Teraz spróbujmy naturalnie.
Bez hamulców.
Al Jardine jako jedyny
potrafił zachować idealną tonację i zmienną harmonię
inspirowane muzyką The Four Freshmen.
Nie myśl o rytmie.
Nie! O rytmie musimy pamiętać.
Gromadziliśmy się wokół fortepianu. Brian, jego bracia,
ja i ich kuzyn, Mike. Tak powstał nasz zespół.
Pierwszym utworem, jaki opanowaliśmy, było „Their Hearts Were Full of Spring”.
Brian przepięknie wyciągał góry.
Ja śpiewałem partię basową.
Carl i Al Jardine świetnie nakładali na to swoje głosy.
I ten efekt był nie mniej istotny od samych dzięków.
Wygładzasz swoją indywidualność na rzecz wspólnego harmonijnego brzmienia.
Dawało nam to pewność siebie
w tym naszym zgraniu.
Potem poszliśmy w innym kierunku.
Codziennie po szkole słuchaliśmy z Carlem
najnowszych nagrań surf rocka.
The Ventures.
The Marketts.
Dick Dale.
DICK DALE I DELTONES
Młodzież oglądała w szkołach filmy o surfingu.
I w tle leciała właśnie taka muzyka.
W Południowej Kalifornii surfing to nie był tylko sport.
Mieliśmy surfingową modę, surfingowy sposób mówienia
i surfingowy styl.
Próbowaliśmy surfować,
ale niespecjalnie nam wychodziło.
Wybrałem się do Manhattan Beach.
Wspaniały dzień na surfing. Wielkie fale przy molo!
Po kilku minutach straciłem deskę.
I prawie utonąłem. Brian miał podobnie.
Spróbowałem raz. Deska minęła moją głowę o centymetry.
Drugiej próby nie było.
Woda nie była naszym żywiołem. Jedynie Dennis to czuł.
Wkręciłem się w surfing.
Za tym poszły wagary,
wypady na plażę.
Uwielbiam ocean.
Któregoś dnia z Dennisem...
MÓWI MIKE LOVE
...wróciliśmy do jego domu i Dennis zagadnął Briana:
„Zróbmy coś muzycznego w klimatach surfingu”.
W tamtym czasie kapele surfowe
składały się głównie z instrumentalistów.
Rozmawiając o tym z Brianem, wymyśliłem słowa...
Surfing moim życiem Oprócz niego nie ma nic
I już
MEKSYK
Pierwsza próba zespołu odbyła się, kiedy zostaliśmy sami.
MÓWI CARL WILSON
Rodzice byli w Meksyku.
Zostawili nam 200 dolców na jedzenie.
Pieniądze skończyły się błyskawicznie.
Powiedziałem: „Brian, takie śpiewanie nie ma sensu.
Trzeba wypożyczyć sprzęt.
Moja mama, Virginia, mogłaby pomóc”.
MATKA ALA JARDINE’A
„Wystąpmy przed nią”.
Wybraliśmy „Their Hearts Were Full of Spring”.
Naszą piosenkę wyjściową.
Była urzeczona.
Dała nam swoje błogosławieństwo i 300 $ na wypożyczenie sprzętu.
Mam dreszcze na samo wspomnienie.
Włącz monitor.
Pierwsze Nagranie Surfin’ i Próba
Marnujesz taśmę.
Trzymaj tak cały czas.
Kiedy Murry i Audree wrócili po paru tygodniach,
mieliśmy już zespół.
Ojciec od razu spytał, na co wydaliśmy pieniądze.
Zagraliśmy dla niego i złapał klimat.
Tak naprawdę to wujek Murry załatwił nam występ w studiu.
Dobra, chłopaki, „Surfin'”, pierwsza próba.
SESJE SURFIN' 11.1961
Pierwsza sesja: Al grał na akustycznym basie,
ja – na akustyku,
Brian – z ołówkiem na perkusji,
a Michael robił wokal.
Występowaliśmy jako The Pendletones.
Takie koszule mieli wtedy wszyscy surferzy.
W końcu ktoś rzucił: „Piosenka ma tytuł »Surfin'«,
więc może »Beach Boys«?”.
Nie spodobało nam się,
ale tak już zostało.
„Surfin'” wypuściła mała niezależna wytwórnia.
Miesiąc później grali nas w radiu.
Jedna ze stacji radiowych grała cztery nowe kawałki tygodniowo.
Słuchacze głosowali telefonicznie na swój ulubiony.
Cóż, mieliśmy naprawdę dużą rodzinę.
I któregoś dnia słyszymy: „Wybór słuchaczy: »Surfin'«, Beach Boys!”.
Wtedy oszaleliśmy.
„Surfin'” wskoczyło na drugą pozycję w LA i posypały się propozycje.
OTO BEACH BOYS
Pierwszy występ daliśmy w Sylwestra.
W tym zamieszaniu
Dennis wprawiał się jako perkusista.
Zaimponował mi.
Sukces przyszedł tak nagle, że nie mieliśmy czasu się z tym oswoić.
Zmierzaliśmy do czegoś nieświadomie.
Biliśmy rekordy, trzymaliśmy się w pierwszej dziesiątce. Był szał.
Mimo tego wszystkiego czułem,
że muszę zdobywać wykształcenie.
Mój brat jest prawnikiem, ojciec – magistrem zarządzania, a mama...
Wszyscy są wykształceni.
Czułem, że się z czymś mijam.
I tak dla studiów rzuciłem zespół.
Ten jeden raz wkurzyłem Briana.
Nie grałem z nimi, ale zawsze kręciłem się koło zespołu.
Miałem ze 12 lat.
Po szkole zawsze graliśmy z Carlem na gitarze.
Pracowaliśmy nad własnym stylem.
Brian to wychwycił.
I nagle okazało się...
SĄSIAD
...że gram w zespole.
SAMMY DAVIS JR. ORAZ GEORGE SHEARING
HOLLYWOOD, KALIFORNIA 1962
Po sukcesie „Surfin'” Brian chciał zrobić karierę w muzyce.
Mój tata sprzedał więc swój interes, pozamykał wszystkie sprawy
i zaczął załatwiać nam kontrakt.
Obszedł wszystkie wytwórnie w Hollywood
i wszystkie odmówiły.
W końcu nasze kawałki przesłuchał Nick Venet z Capitol Records.
Wydali nam demo „Surfin' Safari”.
A&R/PRODUCENT
Czasem od razu wiadomo, że płyta jest strzałem w dziesiątkę.
Mówi do nas: „Mój Boże, to są murowane hity”.
Podpisaliśmy umowę z Capitol Records i to było coś.
Wytwórnia gwiazd.
Byli tam The Four Freshmen, Frank Sinatra, Nat King Cole.
Ja na to: „Rzucam studia”.
A za mną moi bracia – rzucili szkołę.
Jako jedyny z nas nie potrzebowałem zgody sądu.
Miałem 21 lat i byłem najstarszy w zespole.
Capitol Records natychmiast rozpoczęło nagrania.
SESJE SURFIN' SAFARI 07.1962
Dennis, pamiętaj o ostatnim wersie.
Pierwsza sesja odbyła się w piwnicy Capitol Records.
Startujemy, 38221.
Z pierwszej chwili nas to przytłoczyło.
Bycie świadkami całego tego procesu.
Za bardzo pędzimy. Spróbujmy trochę wolniej.
Wyczujcie gitarę basową i podbijajcie to.
No to już. 38221.
Genialne konstrukcje harmoniczne Briana i ja z Carlem na charkoczących gitarach.
To było coś nowego.
Dobra, to będzie próba pierwsza.
Murry dobrze nas promował jako nasz menadżer.
OJCIEC, MENADŻER
Rozdawał zdjęcia dzieciakom na parkingu.
Promował nas do oporu.
Przed wami Beach Boys ze swoim przebojem „Surfin' Safari”.
Wychowałem się w Los Angeles, ale nie przesiąkłem kulturą plażową.
Kiedy usłyszałem muzykę Beach Boys...
HISTORYK KULTURY - KRYTYK MUZYCZNY PROREKTOR USC
...odrzuciła mnie.
TAK BRZMI SURFING
Wpisywali się w ofensywę marketingową kultury, której nie kupowałem.
Wybór piosenek, zdjęcia na okładkach –
spójna koncepcja.
Ten wizerunek białego blondwłosego chłopaka z Kalifornii
przyjął się.
PIERWSZY WYSTĘP W TELEWIZJI PUBLICZNEJ
Słuchając ich dłużej, uświadamiałeś sobie, że nie o to chodziło.
Ich muzyka wyszła poza surfing.
Współtworzyli mit kalifornijskiego snu.
Pochodzę z Detroit. Zimą doręczałem gazety.
Do szkoły docierałem pieszo.
W weekendy chodziłem na Plażowe bingo
i podobne filmy.
Zdawałem więc sobie sprawę, że istnieją cieplejsze miejsca.
PRODUCENT, MUZYK
Ale najgłośniejszymi rzecznikami kalifornijskiego snu
byli Beach Boys.
Aż chciało się tam być – wśród tych samochodów,
dziewczyn w bikini i desek surfingowych.
W pełnym słońcu.
Pociągało mnie to.
Pochodzę z religijnej rodziny. Wolno mi było słuchać głównie gospelu.
Mama uznawała Beach Boys...
WOKALISTA, AUTOR TEKSTÓW, PRODUCENT
...bo byli pogodni, pozytywni.
To dużo dla mnie znaczyło, bo odkąd pamiętam, myślałem tylko o tym,
żeby wynieść się z Oklahomy.
Chyba w tych odciętych od oceanu stanach środkowych
takie klimaty wydawały się tym bardziej atrakcyjne.
Zupełna egzotyka.
Ta muzyka dokądś cię zabierała.
Słuchasz „Surfin’ U.S.A.”
i twój mózg odbywa podróż do słonecznej Południowej Kalifornii.
NAJLEPSZA KAPELA SURFINGOWA W KRAJU
Naprawdę byli na fali.
Sprzedawali pewną wizję, kusząc muzyką pełną życia i emocji.
Na całym świecie ludzie słuchali Beach Boys.
Zaczynałem żałować, że odszedłem.
Wtedy zadzwonił.
Brian, rozgorączkowany, przekonywał,
że muszę wrócić do zespołu.
Brian nie lubił wyjazdów.
Najchętniej nagrywałby piosenki, nie ruszając się z domu.
Zadzwonił do mnie, bo tylko ja znałem to wszystko na pamięć.
Pomyślałem, że chłopaki mnie potrzebują.
Tęskniłem do tego.
Zgodziłem się więc.
Wróciłem.
Nazajutrz byliśmy już w trasie.
TRASA W ROKU 1963
Graliśmy nad jeziorem Minnetonka.
Ludzie wybijali okna, żeby dostać się na koncert,
a łańcuch samochodów ciągnął się na dwa, trzy kilometry.
Dziewczyny piszczały i myśleliśmy,
że się pali.
Wypatrywaliśmy dymu.
Ale bawiliśmy się świetnie.
W tym czasie Brian w domu robił swoje.
Ciągiem pisał piosenki.
Dużo koncertowaliśmy,
więc nie tylko ja pisałem z nim teksty.
Współpracował z innymi.
TRASA W ROKU 1963 (HAWAJE)
Lubiłem być w trasie,
ale Murry nie był idealnym kompanem.
Na wielu poziomach Murry był ojcem naszego sukcesu.
Zaczął jednak ingerować w proces twórczy.
Ostro nas krytykował.
Mówił, że nie wiemy, co robimy.
Wiedzieliśmy, jak coś powinno brzmieć,
ale on wiedział lepiej.
Wchodził na scenę i majstrował mi przy wzmacniaczu.
Oczywiście przestawiałem go po swojemu.
Potrafił mnie obsztorcować za to, że się nie uśmiecham
albo źle ustawiłem potencjometr.
W końcu miałem dość jego krzyków
i powiedziałem: „Rzucam to wszystko”.
Murry na to: „Słyszeliście go? Odchodzi”.
Uwielbiałem Murry’ego, ale to nie było w porządku.
Czego się spodziewał po wyszczekanym 15-latku?
Po czterech wspólnych płytach odpadłem z Beach Boys.
Brian nieźle się wpienił, bo wiedział, co to oznacza.
Musiał od teraz więcej czasu spędzać w trasie.
Chodziłam wtedy do liceum.
Znajomy powiedział mi o Beach Boys...
BYŁA PREZES
BROTHER RECORDS
...i zaprosił na koncert.
DOMY GWIAZD – MAPY
Dorastałam w West Hollywood
i była tam taka kawiarnia, Pandora's Box.
Siedzieliśmy z przodu.
Pamiętam, że Brian spojrzał na mnie
i spytał: „Mogę łyka czekolady?”.
Dałam mu spróbować, a on niechcący mnie oblał.
Uśmialiśmy się.
Niedługo później byliśmy parą.
Miał świetny charakter.
I poczucie humoru.
Ale do muzyki podchodził z pewnym namaszczeniem.
W tamtym czasie
śpiewałam w zespole z moją kuzynką Ginger i siostrą Diane.
Zaczęłyśmy więc nagrywać z Brianem dla Capitol.
Przedstawiamy... THE HONEYS
Muzyka była całym naszym życiem.
Była wszystkim.
Brian powtarzał, że chce tylko nagrywać w domu
i pisać teksty.
Chłopaki nie mogli tego zrozumieć.
Uwielbiali te wszystkie wyjazdy.
Brian nie znajdował w tym przyjemności.
Próbowałem pracować wśród ludzi, mogę to robić.
Chociaż z pewnym trudem.
Dopiero w samotności mogę myśleć i z tego myślenia coś powstaje.
Uważam, że muzyka koi.
Przynosi spokój
pozwalający mi robić swoje.
Podczas wspólnej pracy
nauczyłem się, że do Briana przemawiać trzeba językiem muzyki.
Tak się do niego dociera.
To sekretny język.
Myślę, że Mike pojmował tę złożoną specyfikę Briana.
Podczas gdy Brian miał wrodzony talent muzyczny,
ja odpowiadałem za teksty i nowe pomysły.
Dobrze się uzupełnialiśmy.
Niektórzy wytykają im, że te pierwsze utwory były bardzo proste.
Dla mnie to ich zaleta.
To piosenki o zabawie i miłości, również tej nieodwzajemnionej.
Muzyka idealna dla nastolatków.
Oni ją rozumieli, odnajdywali się w niej,
czuli ją.
Ten prosty przekaz nas napędzał.
Cudowny talent Briana do tworzenia muzyki
i błyskotliwy styl tekstów Mike’a stanowiły połączenie doskonałe.
Jednak podczas występów na scenie
to Mike był liderem.
Szybko wszedł w tę rolę.
Brian był w mojej ocenie melancholikiem.
Równoważyłem więc melancholię Briana moją pozytywną energią.
Wszyscy uwielbialiśmy humor Mike’a.
Motywowali się nawzajem.
Według Briana Mike był idealnym frontmanem.
Osobiście zawsze wolałem występy przed publicznością.
W studiu muzyka trafia w próżnię.
Na żywo zaś natychmiast spotyka się z reakcją widowni.
To coś na wskroś pozytywnego. Fala radości.
CZEŚĆ, MIKE
Beach Boys w modzie
Beach Boys zaistnieli w powszechnej świadomości
jako element mitologii surfingu i kalifornijskiego stylu życia.
To działało na wyobraźnię młodzieży.
My, dzieciaki z Północnej Kalifornii,
mieliśmy swoje zdanie na temat Los Angeles.
Ale oni potrafili do nas dotrzeć, bo mieli w składzie Briana Wilsona.
Imponował mi jako rzemieślnik...
Brian – lider i kompozytor
...jako producent.
Jego muzyka miała na mnie wielki wpływ,
a on czerpał ze wspaniałych piosenek puszczanych wtedy w radiu.
Phil Spector to 25-latek...
PRODUCENT
...właściciel wytwórni płytowych wartych miliony.
Dziesiątki popularnych płyt
to dowód na to, że Spector wie, jak dostroić się do gustów młodych ludzi.
Spector stanowił dla ciebie inspirację?
Żartujesz?
On był jak... To był gość.
Siedzę sobie w aucie z moją dziewczyną i nagle słyszę w radiu:
„Zagramy teraz »Be My Baby« grupy The Ronettes”.
Od tej pory słuchał ich płyty każdego jednego dnia.
Doprowadzał mnie tym do szału.
Phil Spector tworzył muzykę niepojętą.
Potrafił łączyć ze sobą choćby i 25 instrumentów.
Powstaje z tego jeden dźwięk – efekt, który nazywał ścianą dźwięku.
To trafiało do duszy.
Kiedy Brian usłyszał „Be My Baby”,
stwierdził: „To ich potrzebuję”.
Grałem do „Be My Baby”
z grupą muzyków sesyjnych o nazwie Wrecking Crew.
To nas słychać było na tych płytach.
Większość muzyków przed nami była w studiu pod garniturem.
Nikt nie palił.
My weszliśmy tam zrelaksowani, rzucający żarcikami.
Mówili o nas: „Zdemolują tę branżę”.
Phil Spector miał trzech keyboardzistów grających tę samą partię.
Pięciu gitarzystów. Trzech basistów.
Wszystko wokół wlewało się do mikrofonów.
Zbudował muzyczny monolit.
Nie potrafiłem myśleć jak producent,
póki nie zaznajomiłem się z warsztatem Phila Spectora.
Wtedy zacząłem dostrzegać ogólny sens.
Chodzi o końcowy efekt.
Doświadczenie dźwiękowe odbierane przez te dwie i pół minuty.
Brian pragnął sam produkować płyty i to był dla niego wielki krok.
Capitol Records mocno oponowało.
Nie byli przekonani, czy podoła zadaniu.
Mając 21 lat, zwłaszcza w tych czasach, musisz być w towarzystwie dorosłego.
Taką mieli metodykę.
Capitol chciało tam mieć swojego człowieka.
Przypisali nam Nicka Veneta.
A&R/PRODUCENT, CAPITOL RECORDS
Takie wyznaczenie producenta nie odpowiadało najbardziej Brianowi.
Facet nie robił wiele
poza liczeniem, która to próba.
Trzy studia nagraniowe w budynku należą do najnowocześniejszych.
Mieliśmy użyć ich studia,
a nie byliśmy fanami akustyki wieży.
Osobiście wolałem studio Western Recorders na Bulwarze Zachodzącego Słońca.
Tata oznajmił wreszcie, że odchodzimy z Capitol.
Murry ścinał się z nimi przez pięć miesięcy.
MÓWI AUDREE WILSON
Słyszałam, jak Murry na nich wrzeszczy, ale postawił na swoim.
Gdyby nie byli rodziną,
pewnie obroniłbym swoje racje.
MÓWI NICK VENET
Ale w grę wchodziły więzy krwi, więc kiedy mówiłem, że gada głupoty,
cały zespół odbierał to jak atak na ich rodzinę.
Od tej pory sami produkowaliśmy płyty.
Produkcja: Brian Wilson
Z dzieciństwa w Kansas
pamiętam, jak moja babcia zdobywała stare winyle.
PIOSENKARKA, AKTORKA
Kiedy przyniosła płytę Beach Boys, pomyślałam: „Co to, u licha, jest?”.
Dopiero pisząc teksty,
zaczęłam ich naprawdę słuchać
oczarowana ich harmonijnością.
Pokazują, jaki osiąga się efekt,
kiedy każdy rozumie swoją rolę w zespole.
Jest coś wyjątkowego w każdym z osobna i w całości, jaką tworzyli.
Każdy pełnił istotną funkcję.
Wystarczy zabrać jednego,
żeby cały efekt się ulotnił.
Nagrywaliśmy „Don't Worry Baby”. Pomyślałem: „Cholera, to jest piękne”.
Punkt zwrotny dla zespołu.
I dla Briana.
Wiedział, czego chce.
Uczył się fachu producenta.
Na przeszkodzie stał jego ojciec.
SESJE SHUT DOWN VOLUME 2 LISTOPAD 1963
Wyprostuj się, Carl.
Nie przyszedłeś tu leżeć.
Niełatwo zarządzać własnymi synami
na miejscu i w trasie.
Łączenie funkcji ojca i menadżera to nie lada wyzwanie.
Zjawiał się na koncercie,
kazał Brianowi grać na gitarze basowej tak, jak jemu się podobało.
Dawał nam znaki z korytarza.
Używał latarki.
W świetle latarki wyglądał trochę jak Boris Karloff.
Z jednej strony młodzi rockandrollowcy, którzy chcą mieć swoje brzmienie,
z drugiej – czuwający tata.
Miał własny kod. „T” znaczyło „treble”.
Podbić treble.
Było jeszcze „więcej pokory”. Jego słynne powiedzenie.
Co jest? Za dużo zarabiasz?
MÓWI MURRY
Śpiewajcie z serca. Jazda.
Jak zrobili coś nie tak – kara.
Kiedy któryś przeklął – kara.
Kompletna głupota.
Brian zawsze szukał aprobaty ojca.
Ale w końcu miał dość grania pod dyktando Murry’ego,
bo jego ojciec muzycznie tkwił w latach 30. i 40.
Brian mówił często: „Jaki on jest zacofany. Nie wytrzymam”.
Nie byli szczęśliwi w tym układzie.
Podobnie zresztą jak Murry przez większość czasu.
Polecieliśmy grać w Australii.
Zmiana wisiała w powietrzu.
To był wielki ciąg niekończących się kłótni.
W końcu powiedzieliśmy: „Mamy dość.
Chcemy nowego menadżera”.
To była decyzja moja i Briana. Murry zajął się kwestiami wydawniczymi.
Sea of Tunes WYDAWNICTWO
Przestał być menadżerem.
Murry od początku ich chronił.
Gdyby nie czuwał nad nimi przez ten cały czas,
nie osiągnęliby tego wszystkiego.
Na pewno nie.
Poczuł się więc bardzo zraniony.
- To było traumatyczne. - Okropne.
Głęboko go dotknęło.
Odbiło się to mocno na Audree,
bo to na niej Murry się wyżywał:
„Za dobra dla nich byłaś”.
Chciałam, żeby pracowali nad sobą.
Żeby byli silni,
uczciwi.
Kładłam im to do głowy.
Nigdy nie bałem się braci, ale taty – na pewno.
Potrafił zdzielić mnie w twarz za brudne naczynia.
Obaj się go baliście?
- Potrafił być bardzo... - Zależy, czym akurat nas okładał.
Dla Carla miał cienką deseczkę, dla mnie – większą.
Carl był „dzieckiem”.
A Brian... „Brian nie jest taki jak ty, Dennis.
Nie zaszkodzi ci”. I łup!
Był bardzo przemocowy
i miało to mocno negatywny wpływ na poczucie własnej wartości jego synów.
U Carla objawiało się to inaczej niż w przypadku Briana.
Wypracował sobie pełen rezerwy styl bycia.
Dennis natomiast był buntownikiem.
Kiedy odnajdywał się w Beach Boys,
był prawdziwym motorem napędowym zespołu,
żywym srebrem.
W pewnym sensie to on był twarzą kapeli.
Symbolem seksu.
Musieliśmy to jakoś przełknąć.
„Szturm na scenę! Z drogi! Chcemy Dennisa!
Przesuniesz się z tą gitarą, Brian?”
Dennis tak grał na perkusji, że była cała jego.
Myślę, że to podnosiło sprzedaż płyt.
To był wulkan energii. Miał w sobie taką moc.
Był autentyczny w tym sensie, że surfował. Robił to, o czym śpiewaliśmy.
Problem w tym, że wolał spędzać czas nad wodą niż w studiu.
To Dennis miał każdy samochód i każdą dziewczynę.
Pławił się w tym.
Jesteśmy Beach Boys i dziękujemy wszystkim...
Koncertowaliśmy w Nowej Zelandii.
Nagrywaliśmy tam coś dla jednej stacji,
kiedy DJ rzucił: „Świeża kapela z Anglii
podbija Amerykę”.
Spojrzeliśmy na siebie: „Aha, OK”.
NOWY JORK ROK 1964
Trzy tysiące wrzeszczących nastolatków oblega lotnisko
w oczekiwaniu na Beatlesów.
Rockandrollowy zespół
zagarnął całe uwielbienie młodszej części społeczeństwa.
Usłyszałem ich u Eda Sullivana i kompletnie zwariowałem.
Jak ja im zazdrościłem.
Panie i panowie, Beatlesi. Dawać ich tu!
Byliśmy gdzieś na końcu świata,
a oni grali u Eda Sullivana.
Wzięli nas z zaskoczenia.
Nauczyło nas to trochę pokory, bo przed chwilą sami byliśmy na topie.
Byłem zdumiony, jak wszyscy.
Nie rozumiałem, jak to się mogło stać.
Beatlesi.
Ich muzyka...
„I Wanna Hold Your Hand”, na przykład, nie była wybitna.
Ale publiczność szalała.
Sprzedawali swój wizerunek tak jak my, ale różniło nas podejście.
Byli trochę nieoszlifowani, gdy my mieliśmy dopracowany styl.
U nas wszystko było tip-top.
My śpiewaliśmy, oni muzykowali.
Różne poziomy energii.
To nas otrzeźwiło.
Wtedy ruszyliśmy tyłki.
Powiedzieliśmy sobie: „Nie przejmujemy się Beatlesami.
Robimy dalej własną muzykę”.
Przywitajmy Beach Boys!
Rywalizacja to element branży muzycznej.
Zawsze tak było i zawsze tak będzie.
Zawsze liczysz, że twoja piosenka osiągnie szczyt,
ale konkurencja jest duża.
Czterej młodzieńcy z Liverpoolu znów stają
naprzeciwko tysiąca wrzeszczących fanów.
Nagrywaliśmy piosenkę, a Brian odpowiadał swoją.
MÓWI MCCARTNEY
Mieliśmy takie swoje współzawodnictwo.
Jeden zespół próbował przyćmić drugi.
Zapraszamy na scenę Beach Boys!
PIERWSZY SINGIEL NR 1
Na Zachodnim Wybrzeżu narodził się nowy dźwięk.
Dźwięki surfingu to istny szał,
który dotarł również tutaj.
Oto oni w swoim przeboju...
DEBIUT TELEWIZYJNY W EUROPIE
Beach Boys!
- Mike Love. - Brian Wilson.
Paul, Ringo.
Oto Beach Boys! OTO THE BEATLES!
BEATLESI W NATARCIU! „Amerykańscy Beatlesi”
Wiele zespołów chce nam dorównać. To ciągła rywalizacja.
Beach Boys krok w krok za Beatlesami
T.A.M.I. SHOW PAŹDZIERNIK 1964
Zna was praktycznie każdy, ale przedstawicie się na wszelki wypadek?
- Al Jardine. - Dzięki, Al.
Dennis Wilson.
Brian Wilson.
- Carl Wilson. - Mike Love.
To teraz... Co się stało?
Tutaj jesteś.
Jesteście prawdziwą kopalnią przebojów.
Brianie, kto decyduje o tym, co będzie dalej?
Nie wiem, chyba ja.
Piszę i produkuję piosenki, więc trochę ode mnie zależy.
Powiedzcie...
Wraz z upływem lat ciążyło na nim coraz więcej.
Brian pisał teksty.
Komponował.
Śpiewał.
Grał na instrumentach.
Potrafił wszystko.
W innych sferach życia nie szło mu tak dobrze.
Życie w trasie to ciągła zmiana.
Nie nadawał się do tego.
Był raczej domatorem.
Koszt, jaki ponoszą twój organizm, twoja rodzina, psychika
i twoje zdrowie fizyczne, nie jest czymś naturalnym.
Jeśli do tego jesteś domatorem, zniszczy cię to.
Któregoś ranka ze łzami w oczach
powiedział, że dłużej tak nie wytrzyma.
W grudniu 1964 roku lecieliśmy do Houston.
Brian przeżył w samolocie załamanie nerwowe.
Siedziałem obok niego.
Byłem przerażony,
widząc brata w stanie tak silnego lęku.
Po wylądowaniu chciał już tylko wracać do domu.
Byliśmy już małżeństwem, a jednak nie zadzwonił do mnie,
tylko do mamy.
Pojechał do rodziców
i nazajutrz było po staremu.
Powtarzał tylko: „Nie daję już rady, Mar”.
Kiedy wróciliśmy z trasy w 1964 roku,
powiedziałem, że od teraz piszę tylko muzykę.
Rezygnuję z tras. Nie zgodzili się.
Pamiętam wzburzenie Michaela. Był bliski płaczu.
To był duży cios, ale jako kuzyn i przyjaciel
nie mogłem nakłaniać go do czegoś, czego nie chciał
lub było dla niego szkodliwe.
SKŁAD WYJAZDOWY
Ustaliliśmy, że odłączy się od składu wyjazdowego
i poświęci więcej uwagi nagraniom.
Próba szósta.
Koncepcja była taka, że Brian przygotuje nam
ścieżkę pod nagrania,
a my tylko dołożymy swój wokal.
Z braku czasu wynajął Wrecking Crew.
Dla producenta to mało komfortowa sytuacja.
Zwłaszcza w przypadku Wrecking Crew.
Siedzisz w jednym pokoju z muzykami, z których każdy jest lepszy od ciebie.
Wszyscy byliśmy 12, 15 lat starsi od Briana.
Nam ta robota pasowała. To w końcu Capitol Records.
Z Brianem pracowało się nam wyjątkowo.
Nie wymyślaliśmy dla niego tyle,
ile zwykle w przypadku różnych zespołów.
Rozpisywał nam partie.
Wprawdzie niezbyt profesjonalnie,
co sugerowało brak wykształcenia muzycznego,
ale inni tego nie robili.
Brian z jakiegoś powodu umiał nami kierować.
Potrafił do nas dotrzeć.
Przejął dowodzenie.
W studiu rządził on.
Nie mogłem uwierzyć, jak wspaniałe jest tworzenie muzyki,
kiedy ma się dość czasu.
Nie czułem presji zmuszającej do robienia tego nie w moim rytmie.
Pozostała kwestia znalezienia zastępstwa.
W ekipie Wrecking Crew grał Glen Campbell.
Uznaliśmy, że to dobry kandydat.
Spytałem, co mam robić. „Grać na basie i śpiewać wysokie partie”.
Nie znałem całego tekstu, ale jakoś się zgraliśmy.
To był rasowy muzyk studyjny. Nie miał pojęcia, z czym się wiąże sława.
Kiedy wyszedł z garderoby
i otoczył go wianuszek dziewczyn, prawie zszedł na zawał.
Zmierzam ja sobie do samochodu,
a tu nagle opadają mnie piszczące nastolatki.
Zdarły ze mnie koszulę i wyrwały mi trochę włosów.
Dziwne doświadczenie.
Po tamtym dniu pierwszy czmychałem do samochodu.
Wrecking Crew było wybawieniem.
Kiedy wracaliśmy z miesięcznego tournée,
mogłem wreszcie odpocząć.
Byliśmy wyczerpani.
Już mogę. Przepraszam, Brian. Tak jest dobrze?
Carl grał z nami dość często.
Ale tylko on jeden.
Bardzo mi imponowali.
To były wspaniałe emocje,
bo wcześniej robiliśmy znacznie więcej prób.
Ewoluowało to w eksperymentalne nagrania, metodę prób i błędów.
Odbywało się to niemal organicznie.
Wspaniale było brać w tym udział.
Carl miał wielki talent muzyczny.
Był głównym gitarzystą,
a do tego miał anielski głos.
Carl był takim uroczym chłopcem w ich paczce. Nieśmiałym.
A serce miał złote.
Stał się spoiwem naszego zespołu.
Zawsze grałem w zespole drugie skrzypce.
Przez lata to się zmieniło.
Gdy zaczęliśmy koncertować bez Briana, nagle stałem się liderem.
W Beach Boys nastąpił podział na dwie grupy:
nagraniową i koncertującą.
Brian był wniebowzięty.
Nie musiał już działać pod presją.
Kiedy następnym razem zadzwonił, czekał niecierpliwie, aż wrócimy,
żeby zacząć pracę nad nową płytą.
SESJE HELP ME RHONDA LUTY 1965
- Co jest? - Śpiewamy razem?
Nie wiem.
Nagrywaliśmy wokale do „Help Me, Rhonda”.
Miałem problem z jednym fragmentem.
Al, synkopa ci nie weszła.
Próbujemy jeszcze raz.
Dobra, od nowa.
Radośnie i bez spinania się.
Murry chciał wrócić jako producent.
Zrobiło się niezręcznie.
- Jasne? - Jasne, Murry.
Śmiejesz się, ale rozumiesz.
Synkopę wykorzystaj.
Był pijany, po prostu.
A Brian robił w studiu genialną robotę.
Puść mu ścieżkę, Chuck.
Niech sam ją zaśpiewa.
- Brian, mam wyjść? - Masz pozwolić mu śpiewać.
- Możemy z mamą wyjść. - Naprawdę się upiłeś?
Instruowali mnie obaj naraz.
W końcu zaczęli brać się za łby.
Każdy chciał... Czułem się w jakiś sposób winny,
ale sam już nie wiem.
- Stonuj to, Chuck. - Też jestem geniuszem, Brian. Lecimy.
Ścisz to nagranie.
Murry zazdrościł Brianowi.
Nie od razu to zrozumiałam.
Kiedy to do mnie dotarło, byłam w szoku.
Brian, zapomnij, kim jesteś, możesz? Startuj.
Zastanawiam się, kim ty jesteś.
Murry bardzo pragnął zyskać uznanie jako kompozytor.
- Możemy? - Za dużo zarabiacie.
Myślicie, że czego nie dotkniecie, zmieni się w przebój.
- Brian... - Mam pytanie.
Daj spokój.
Chcę tylko, żeby to było na taśmie.
To ostatni kawałek, jaki z wami robię.
- Czemu? - Macie o sobie za duże mniemanie.
Nie śpiewacie z serca i pójdziecie na dno.
- Na dno? - Na dno!
Przepraszam cię, synu.
Chroniłem cię przez 22 lata, ale to koniec,
bo nie słuchasz mądrego człowieka.
Idziesz sobie?
Chcesz o coś zawalczyć? Jestem gotowy.
Nie tak to będzie wyglądało.
- Myślisz, że sukces sam przyjdzie? - Nie.
Wypuszczaliśmy z Chuckiem
jeden hit co 30 minut. Wam zabiera to pięć godzin.
- Czasy się zmieniają. - Bo polegacie na swoim „wizerunku”.
Pamiętaj o tym.
Czasy się zmieniają.
Dość wojen
POKÓJ
Ogromnym kosztem okupiliśmy wiedzę,
że słabością nie zaprowadzi się pokoju.
Ta lekcja zaprowadziła nas do Wietnamu.
Zmiany kulturowe zachodziły w wielu wymiarach.
Doświadczenie psychodeliczne to podróż
do niezliczonych galaktyk własnego układu nerwowego.
Częste zażywanie LSD może trwale wpłynąć na funkcje mózgu.
Start.
Czuję się jak milion dolców!
Marsz wolności z Selmy do Montgomery wreszcie ruszył.
MOST EDMUNDA PETTUSA
Połowa lat 60. to okres niebywale płodny muzycznie.
Świat muzyki się otworzył.
Obudziła się świadomość.
DOŚĆ MORDOWANIA
Społeczeństwo przestało trzymać się kurczowo status quo.
wybieramy miłość
Wróciliśmy właśnie z trasy.
MÓWI AL JARDINE
Zaczęliśmy podejrzewać, że Brian przyjmuje halucynogeny.
LSD i inne. Podobnie jak wielu twórców w tym czasie.
Zrobił ze 20 okrążeń wokół parkingu,
opowiadając mi o swojej cudownej „podróży”.
Tak, próbowałem LSD i efekt był piorunujący.
Konfrontujesz się z tym, kim jesteś i co leży w twoim zasięgu, a co poza nim.
Oznaczało to również ewolucję muzyczną.
To będzie dobre. Próba 43.
Brian słyszał te kompozycje w głowie.
Kto wie, skąd pochodził ten głos. Kto wie, co siedzi w głowie kompozytora.
Tylko że większość z nich po prostu się tego uczyła.
Przelewania pomysłu na pięciolinię.
Brian tymczasem nam to tłumaczył.
W tym tkwi cały sekret. Ma być...
Odpowiednie akcentowanie.
Naszym zadaniem było się do tego dostroić i grać to, co chciał usłyszeć.
Z Brianem było nam bardziej po drodze.
Wiedział, że gramy jazz.
Był jak Phil Spector w tym sensie, że podczas tych naszych 3-4 godzin
robił jedną melodię.
W inne dni w takim samym czasie robiliśmy trzy czy cztery.
Od Phila odróżniało go to, że Brian cały czas eksperymentował.
Zawsze był w procesie określania się.
Tylko on wiedział, dokąd to prowadzi.
Jeśli byłeś kreatywny, dawał ci przestrzeń do tworzenia
i umiał to wykorzystać.
To wymaga nie lada talentu.
Wybacz, ale to było do bani.
Do kitu, Carol.
Dziękujemy naszym wiernym widzom. Do zobaczenia.
A na zakończenie Shindig! w wykonaniu Glena Campbella.
Dziękuję.
Glen zaczął nagrywać własne przeboje.
Wypisał się z naszych wyjazdów.
Dzwoni do mnie Mike: „Jesteś z branży”.
PRODUCENT, MUZYK
„Kogo możesz polecić jako zastępstwo za Glena?”
Obdzwoniłem jakieś dziesięć osób.
Mówię: „Nie udało się nikogo znaleźć,
ale Bóg mi świadkiem,
jeśli trzeba, pakuję keyboard i jadę na lotnisko.
Sam go zastąpię”.
I tak się zaczęło.
Pamiętam tę wspólną trasę.
Poszedłem do jego pokoju w hotelu. Ćwiczył grę na basie
przed występem.
Dotąd grał tylko na klawiszach.
Marzyłem, żeby zarabiać w tydzień 250 $.
To było coś.
Carl ściągnął mnie na dwa tygodnie.
Po wszystkim chce mi wypisać czek. „Ile chcesz?”
„Dwieście pięćdziesiąt”.
No i wypisał czek na 3000 $, bo myślał, że podałem cenę za występ.
„Może być”.
I tak dostałem się do zespołu.
Mój kumpel, Terry Melcher...
PRODUCENT, WOKALISTA, TEKŚCIARZ
...dzwoni i mówi: „Moja mama, Doris Day, ma najlepsze stereo”.
AKTORKA
Zbieramy się w składzie: John i Michelle Phillips,
Mike Love, Brian Wilson, ja, Doris i Terry Melcher.
Słuchaliśmy Rubber Soul.
To był przełom w świecie Beatlesów.
I przełom dla Briana.
Wbiło mnie w fotel.
Mówię im: „Chcę nagrać taką płytę”.
Coś na kształt zbioru folkowych kawałków.
Dojrzał w tym płytę tematyczną.
Zapaliła się żaróweczka kreatywności.
Album koncepcyjny. Na wskroś.
Podejmują wyzwanie Beatlesów,
ale nie wyrośli jeszcze z pasiastych koszul?
Brian chyba uznał, że czas zerwać z tą tożsamością.
Nie chciał, by zespół definiowały pochodzące z zewnątrz etykietki.
Tak zrobiliście poprzednio i chcemy powtórki tego samego.
Nie mogę się doczekać, aż złapię jakąś falę.
Może dołączycie do naszego klubu.
Surfujecie? Brzmi całkiem klawo.
Ewolucja jest koniecznością,
ale kiedy osiągnęliście sukces w danym stylu,
zawsze znajdą się w zespole głosy:
„Słuchajcie, to znamy na wylot i wiemy, że działa.
Zróbmy to jeszcze raz”.
Wielu artystów
stających w obliczu takiego dylematu
często nie kieruje się względami sztuki.
Al Jardin wpadł na świetny pomysł.
Beach Boys mieli nagrać swoją wersję piosenki folkowej „Sloop John B”.
Nagrało to The Kingston Trio.
GRUPA FOLKOWA
Ukłon w stronę mojego dzieciństwa.
Grałem wtedy w grupie folkowej.
Odtwarzaliśmy nagrania Kingston Trio co do nuty.
Zostawiłem tamtą ekipę dla Beach Boys.
Do dziś mam wyrzuty sumienia.
No więc zagrałem Brianowi „Sloop John B”.
Nigdy nie przepadał za folkiem. W muzyce nie pociągało go opowiadanie.
Ale już przy fortepianie
zasugerowałem dostosowanie kawałka do stylu Beach Boys.
Spodobało mu się wpisanie piosenki w nasz wokal.
My ruszyliśmy w trasę, a Brian dopracowywał utwór w studiu.
Byliśmy w Japonii, kiedy Brian przesłał miks.
TOKIO, JAPONIA
WITAMY BEACH BOY'S
Stworzył z tego dzieło sztuki.
W mojej interpretacji to nadal byłby folk.
A teraz to klasyk.
Brian bardzo się rozwijał.
Wyrastał z kawałków popowych opartych na trzech czy czterech akordach.
To już nie wystarczało.
Nagle uświadomiłem sobie,
że mam dużo muzyki do napisania.
„Wouldn't It Be Nice”. Próba pierwsza.
SESJE PET SOUNDS STYCZEŃ 1966
Chciałem teraz wyrazić w piosenkach głębsze uczucia,
zamiast pisać o samochodach i surfowaniu. Zależało mi na introspekcji.
Mówię: „Mike, potrzebuję kogoś innego”.
Odpowiada: „Jak to? Przecież piszemy razem”.
A ja na to: „Przy tej płycie pracuję z Tonym Asherem”.
Byłem pod takim wrażeniem tego, co Brian grał,
co wymyślał i co śpiewał,
że nie zastanowiło mnie nawet...
TEKŚCIARZ, PET SOUNDS
...jak różne są te teksty od ich dotychczasowych.
Szukam nadal tego miejsca dla mnie
gdzie w pełni wyrażę się
Wiedziałem, że słyszy w głowie rzeczy, o których nie mam pojęcia.
„I Just Wasn't Made...” Próba pierwsza.
Wtedy dotarło do nas, że jest w tym pewien geniusz.
Lecisz: raz, dwa, trzy, bum. Ma być: raz, dwa, trzy, pam!
Stawali się coraz lepsi.
Próba druga. „Let Go of Your Ego”.
Uważam, że brak muzycznego wykształcenia był jego atutem.
Sam wyznaczał sobie granice. Nie wiedział, że nie robi się tak a tak.
Tam ma być ciasno.
Płyty Phila Spectora są wprawdzie genialne,
ale jednocześnie... jakby czarno-białe.
Brian z tą samą ekipą
był w stanie nagrywać piosenki,
że tak powiem, w technikolorze.
Pięknie.
Nadal byliśmy w Japonii,
a on nagrywał ścieżki do Pet Sounds.
Kiedy wrócili, wszystko już na nich czekało.
Wystarczyło, że nauczą się partii i zaśpiewają.
Było tam dużo dziwnych tekstów. Zwłaszcza dla wyczulonego na to Mike’a.
No to już. Próba 11.
Próba 19, proszę.
No to próba 27.
Briana cechował obsesyjny perfekcjonizm.
W „Wouldn't It Be Nice”
tło nagrywaliśmy ze 30 razy.
Zacząłem mówić do niego „Psie Ucho”, bo piosenki wydawały się idealne.
Brian słyszał dźwięki, których ludzki słuch nie wyłapuje.
Wokale z Pet Sounds należą do najlepszych, jakie kiedykolwiek nagrano.
Dla nas to była nie tylko płyta,
ale też nowa przestrzeń.
Muzyka popularna wkraczająca na nowy poziom.
Kiedy w Capitol Records przesłuchali nagrania,
powiedzieli: „Kurczę, dobre to jest,
ale macie coś w stylu »Surfin' U.S.A.«, »California Girls«, »I Get Around«?”.
Wytwórnia nie rozumiała
i nastawiona była na sukces komercyjny.
A my dojrzewaliśmy.
Pozwoliliśmy Capitol Records na kreowanie naszego wizerunku,
którego na tym etapie nie rozumieli.
Potrzebowaliśmy kogoś, kto rozumie, że Pet Sounds stanowi ewolucję.
AGENT GWIAZD
Derek Taylor był fenomenalny. Pracował krótko z Beatlesami.
Potem przeniósł się do Stanów i został naszym agentem.
Derek Taylor był autorem sloganu „Brian Wilson to geniusz”.
Geniusz popu!
Śledząc historię Beach Boys,
widzimy ciągłą opozycję: Brian kontra wszyscy inni.
Być może opinia geniusza przylgnęła do niego
częściowo ze względu na jego rozterki psychologiczne.
Wyizolowanie Briana.
Samotność Briana.
To w znaczący sposób podparło tezę o jego muzycznym geniuszu
jako część tego mitu
o wielkim indywidualiście wyodrębniającym się z grupy,
a to nie jest cała prawda.
Pierwszy zapiszę się do fanklubu Briana Wilsona,
ale każdy członek zespołu wnosił coś muzycznie nieodzownego.
Nie zaśpiewalibyśmy swoich partii, nie mając potrzebnych umiejętności.
To naszymi ustami Brian mógł wyśpiewać swoje ambicje.
Kiedy płyta była gotowa, Derek Taylor w rozmowie ze mną
zaproponował: „Lećcie do Anglii i wypromujcie Pet Sounds”.
- „Przecież tam nie znają płyty”. - „To poznają”.
A tam popularność zdobywał Keith Moon. Facet bardzo chciał grać w Beach Boys.
W końcu zjawił się w hotelu.
PERKUSISTA, THE WHO
Zaproponował, że pokaże mi Anglię
i pozna mnie ze wszystkimi.
Udzieliłem ze 20 wywiadów.
Byłem bohaterem.
„Hej, mam nową płytę Beach Boys. Pet Sounds”.
Pod koniec tygodnia wróciłem do hotelu.
„Stary, lepiej wracaj do pokoju”.
„A co jest?”
„Lennon i McCartney czekają, żebyś puścił im Pet Sounds”.
„Co? Ja ledwo w zespole miejsce zagrzałem”.
I faktycznie, w tych swoich staromodnych garniturach
przesłuchali kilka razy płytę.
Pomyślałem sobie, że to płyta wszech czasów.
Jak mamy na nią odpowiedzieć?
Na taki poziom inwencji muzycznej. Po prostu wow.
Słuchając „God Only Knows” po raz pierwszy, płakałam.
Słowa tej piosenki wyciskały łzy z oczu.
A jeśli mnie kiedyś zostawisz
Świat cały się nie zawali
Lecz dla mnie śnieg spadnie w lecie
Co mi po takim świecie?
Bóg jeden wie, co znaczyłbym bez ciebie
Kiedy po latach słuchamy Pet Sounds
i aranżacji tych utworów, myślimy sobie: „No spoko”.
Zapominamy, że on zrobił to jako pierwszy.
Zestawił ze sobą faktury niewystępujące dotąd w muzyce popularnej.
Brian zdecydował się na to, żeby igrać z oczekiwaniami słuchaczy.
Ta forma wyrazu artystycznego nie pozostała niezauważona.
Paul McCartney uznał „God Only Knows” za piosenkę doskonałą.
I zabrał się z ekipą za kolejną płytę.
Powstaje nowa płyta długogrająca Beatlesów
Ciekawiej jest postrzegać to nie jako rywalizację,
ale swoistą współpracę.
Takie partnerstwo stanowiło o rozwoju muzyki,
o rozwoju kultury.
To definiowało rocka, wyznaczając jego potencjał.
Zawsze mnie ciekawiło, czy gdyby któregoś partnera zabrakło,
taka muzyka mogłaby powstać.
KU NOWEMU Naprzód, Beatlesi
Jednak finansowo Sgt. Pepper's okazał się większym sukcesem.
JUŻ PONAD 200 MILIONÓW
To jedno z największych osiągnięć Beatlesów.
Ewoluowali, zrywając raz po raz z graniem wedle oczekiwań.
Nowa płyta odbiera mowę
Robili to stopniowo. Jako jednomyślny zespół.
Pet Sounds natomiast stanowiło przeskok.
Byli w jednym miejscu,
aż nagle ich wystrzeliło. Inaczej niż u Beatlesów.
BEACH BOYS W NOWYM WCIELENIU
BRIAN WILSON to genialny kompozytor,
którego teksty bywają warte tyle co stary szmelc.
Pet Sounds było radykalnym odejściem...
MÓWI BRUCE JOHNSTON
...od dotychczasowych płyt komercyjnych,
które Capitol z powodzeniem sprzedawało. Wytwórnia nie chciała zmian.
Zamiast promować Pet Sounds w Ameryce,
Capitol wypuściło pierwszą płytę z największymi przebojami
i na niej się skupiło. Wkrótce zyskała status złotej.
Pet Sounds nie promowano, tłumacząc to niekomercyjnością płyty,
tym, że nie trafi do ludzi.
NAJLEPSZY DŹWIĘK W STEREO
Nazywanie nas najlepszym zespołem surfrockowym było absurdalne
w kontekście toczącej się wojny wietnamskiej,
protestów studenckich, działań ruchu praw obywatelskich
i wszystkiego, co absorbowało ówczesną młodzież.
To już nie była idylla, o której śpiewaliśmy w początkach lat 60.
Nie mógł tego zrozumieć.
Włożył w tę płytę serce i duszę tak bardzo jak nigdy wcześniej,
a przyjęto ją dość chłodno.
Zapozytywnymi recenzjami nie poszły wyniki sprzedażowe
i mocno uderzyło to w Briana.
W tym okresie życia był bardzo podatny na zranienie.
Całe moje życie zależało od sukcesu Beach Boys,
a opinia ludzi bardzo mnie dotyka.
Chciałem zrobić coś, co spotka się z uznaniem,
ale nie branży, tylko słuchaczy.
Organy, proszę.
GOOD VIBRATIONS 07.1966
To była płyta schizofreniczna.
Nagrania odbywały się w trzech różnych studiach.
Dobra, stop.
Sama ścieżka kosztowałaby teraz z pół miliona dolców. Słowo daję.
Brian nie zamierzał się ograniczać.
Kto przy zdrowych zmysłach wykorzystałby theremin
na płycie popowej?
Od początku. Już wiecie jak. Dobra.
To będzie próba 25.
Nagrania „Good Vibrations” trwały trzy miesiące.
Nikt tak nie robi.
Wielu uznałoby, że gość zbzikował.
Ale nie ja.
Zawsze ufałem geniuszowi Briana Wilsona.
W końcu Brian był gotowy, żeby zaprosić nas do studia.
Mike był w drodze na nagrania, ale nie napisał słów.
Na miejscu pasażera siedziała jego żona, Suzanne,
więc Mike dyktował jej słowa, prowadząc samochód.
Wystarczyły nam dwa wieczory.
Brian kilka miesięcy składał to do kupy.
Spędził nad tym mnóstwo czasu. Nie mogłam zrozumieć dlaczego.
Ale Brian taki już był.
Świat popu będzie kompletnie urzeczony nową piosenką
„Good Vibrations” może stać się piosenką roku
Kiedy ją usłyszałam, od razu pomyślałam:
„To będzie megahit”.
Nie myliłam się.
Raz jeszcze
nasz twórczy duet odniósł wielki sukces.
Tekst/muzyka Wilson i Love
Kukiełki geniusza? Czy zespół za bardzo polega na Brianie?
Problem w tym, że Briana okrzyknięto geniuszem,
a reszta zespołu nie doczekała się uznania,
w tym Mike Love, autor tekstów.
Dobrze by się stało, gdyby ludzie zobaczyli ten rzeczywisty obraz.
Może wtedy Brianowi łatwiej byłoby poradzić sobie z etykietką geniusza.
LONDYN ROK 1966
W 1966 byliśmy w trasie.
Choć Pet Sounds nie zrobiło furory w Stanach,
Anglia nas nie zawiodła.
Okrzyknięto nas zespołem numer jeden. Za nami byli Beatlesi.
Uwielbiali nas tam,
a „Good Vibrations” wdarło się na sam szczyt.
W poczuciu, że nie możemy zawieść oczekiwań,
rozpoczęliśmy prace nad nową płytą, Smile.
Byliśmy zajęci koncertowaniem, więc nie tworzyłem wtedy z Brianem.
Zastąpił mnie Van Dyke Parks.
Dwadzieścia jeden. Ujęcie 250. Klaps.
Lubię każdą muzykę...
AUTOR TEKSTÓW, SMILE
...ale Beach Boys mają taką przyrodzoną skromność.
Napisałem coś dla Briana i to była najlepsza szansa, jaką dostałem.
Poznałem go przed domem Terry’ego Melchera.
Uderzyło mnie, jak świetnie się wysławia.
Spytałem: „Może napiszemy coś razem?”.
Odpowiedział: „Jasne. Spróbuję”.
W tym czasie zażywaliśmy dużo różnych substancji.
Przyjmowałem chętnie stymulanty,
sądząc, że nie mam własnych pokładów energii.
Łykałem więc tabletki i nagle...
Jest moc!
Weszło. Teraz jest świetnie.
Z takim wsparciem Van Dyke Parks i ja razem tworzyliśmy.
Do upadłego.
Wyprzedzaliśmy naszą epokę.
To były najbardziej zaawansowane eksperymenty w zakresie muzyki popularnej.
SESJE WOKALNE SMILE WRZESIEŃ 1966
Rzucił się na głęboką wodę.
Muszę dodać, że mierzył się z wewnętrznymi trudnościami,
ale muzyka była fantastyczna.
Nieźle wtedy odjechałem. Kazałem muzykom nosić hełmy strażackie.
Rozpalaliśmy ogień w wiadrze,
żeby w studiu czuć było dym.
Odbiło mi.
Los sprawił, że podczas tych nagrań
spłonął pobliski budynek.
Wmówiłem sobie, że jakoś magicznie go podpaliliśmy.
Miałem pieniądze, grube miliony,
więc byłem w stanie załatwić wszelką ilość narkotyków.
Rozpierdoliły mi...
Załatwiałem je sobie, aż mnie pokiereszowały.
Okaleczyły psychicznie.
Był przewrażliwiony, nieodporny.
Ale jako jeden z wiernych żołnierzy poszedłem na front.
Wykonałem wiele z tych piosenek.
Mówiło się, że Michael nie wspiera zespołu.
Były pewne rzeczy, których nie popierał.
Intensywne zażywanie narkotyków
i kwasowe kompozycje, jak je nazywam, Van Dyke Parksa.
Nie byłem dość blisko pozostałych.
Broniłem swoich tekstów.
Mike Love zagadnął mnie kiedyś: „Wyjaśnij mi coś.
»Wciąż i wciąż kracze wrona: Ujrzyj pole kukurydzy«”.
„Van Dyke, co to w ogóle znaczy?”
A on na to: „Nie mam pojęcia”.
No właśnie.
Jego zdaniem tekst nie trafiał do ludzi.
Mnie bardzo się podobał.
Był artystyczny i abstrakcyjny.
spowity w zasłonę z weluru
w świetle bladym z abażurów
budzę się – pieśń przechodzi w brzask
Zrozumiałem, że Brian i Van Dyke mówią nowym językiem poetyckim.
Ale mogło tak być, że to projekt nieodpowiedni dla Beach Boys.
Nadawałby się raczej na solową płytę Briana.
Chciałem robić swoją muzykę, a oni – swoją.
I tak się siłowaliśmy.
Aż mnie rozrywało od środka.
To był dla niego chaotyczny, burzliwy czas
i zwyczajnie nie mógł dokończyć prac nad Smile.
Odłożył projekt na półkę.
Nie mógł temu sprostać.
Po prostu odłożył to na później.
Przede wszystkim miał w sobie tę obawę, że jego muzyka zostanie odrzucona.
Uznałem, że to niewłaściwa dla nas muzyka.
Niewłaściwa dla ciebie czy Beach Boys?
- Dla Beach Boys. - Co w niej było niewłaściwego?
Piosenki oparte na zbyt dziwacznych pomysłach.
Ogień i inne żywioły. Odrzuciłem to. Zezłomowałem.
BEL AIR, KALIFORNIA
Byliśmy już wtedy wyczerpani.
Postanowiliśmy zbudować studio w domu Briana.
Cały zespół zebrał się razem i mogliśmy znów cieszyć się tym, co robimy.
Nasza mała reaktywacja.
Nagraliśmy niewielką płytę, Smiley Smile.
Były tam różne wariactwa.
Piosenka o ulubionym warzywie.
Wiem, niedorzeczne.
Smiley Smile to mnóstwo psychologicznych zawiłości,
dziwaczności, wymyślności.
Od razu czuć, że to coś z innej beczki.
Dla kogoś głodnego eksperymentalnych dźwięków
czy nieprzewidywalnych doznań,
ta płyta jest spełnieniem tego wszystkiego.
Pomysłowość Briana i jego obsesyjne przesuwanie muzycznych granic
pomogło im wspiąć się na nowe wyżyny.
W takie radykalne eksperymenty wpisane jest jednak ryzyko:
Można zupełnie przestrzelić i minąć się z oczekiwaniami fanów.
To długo wyczekiwana płyta i można spytać,
co Beach Boys robili przez ten prawie rok.
Tworzyłem do upadłego. Śpiewałem do granic możliwości.
podróbka Beatlesów
Dotarłem do granicy wyczerpania i wycofałem się.
Na tym etapie istnienia Beach Boys
zespołowi nie bardzo podobał się kierunek muzyczny, jaki obrał Brian.
Ciągle się wtedy sprzeczali.
Wreszcie Brian powiedział: „Proszę bardzo.
Niech sami zobaczą, jakie to łatwe”.
Okazało się nagle, że mózg operacji
nie ma pełnego wsparcia reszty zespołu.
Fakt, że była to jego rodzina, dodatkowo komplikował sprawę
i być może tym bardziej obciążało to jego psychikę.
Wielu spośród odnoszących sukces komercyjny artystów
zapomina, co skłoniło ich do rozpoczęcia kariery muzycznej.
Dlaczego w ogóle to robią.
I nagle łapią się na tym, że swoją wartość utożsamiają
z sukcesem finansowym.
Trwał wtedy Monterey Pop Festival.
3 DNI WSPANIAŁOŚCI
Mieli uświetnić sobotnie występy, ale zrezygnowali.
MÓWI DEREK TAYLOR
Nie mogłem w to uwierzyć. Nikt nie mógł. Prawdziwy punkt zwrotny.
Kto wie, co by było.
MONTEREY POP FESTIVAL CZERWIEC 1967
Byli tam The Who, Janis Joplin i Hendrix.
Jefferson Airplane i oczywiście The Dead.
Psychodelia eksplodowała i wystrzeliła nas w inną epokę.
Festiwal stanowił w kulturze moment przełomowy,
a ich zabrakło.
Hipisi celebrują Lato Miłości
Zespół był w takim nieładzie, że nie byliśmy w stanie się zebrać.
Nie szli z duchem czasu.
Nie parli w stronę, w którą wszystko zmierzało.
Na początku lat 60. stali się twarzami kalifornijskiego snu.
Pod koniec dekady sen się zmienił,
a oni nie wyszli swoim słuchaczom naprzeciw
i zostali na poboczu trendów.
WYSTĘP TELEWIZYJNY W 1969 ROKU
W tamtym czasie muzyka szła ramię w ramię z przemianami kulturowymi.
Śpiewano o prawach obywatelskich, tożsamości, wolności politycznej.
Ich wizerunek był od tego tak daleki, jak to tylko możliwe.
Osobny temat to Dennis.
Cześć. Jestem Dennis Wilson. Nagrywam płyty rockandrollowe.
Stał się dyżurnym rockandrollowcem Los Angeles.
Był częścią sceny rockowej.
Częścią świata Laurel Canyon.
Częścią kontrkultury Sunset Strip.
Był nieokiełznany.
Jednak co ciekawe,
to właśnie on zainteresował nas rzeczami takimi jak medytacja.
Nawet po pijaku zarządzał medytacje.
Kiedyś Dennis zabrał dwie autostopowiczki z Bulwaru Zachodzącego Słońca.
Opowiedział im o swoim guru, Maharishim, który nauczył nas wszystkich medytować.
INDYJSKI GURU
Odpowiedziały mu, że też mają guru.
Nazywa się Charlie Manson.
Spotkałem go tylko raz
i to mi wystarczyło.
Manson był aspirującym kompozytorem,
więc Dennis zaczął z nim tworzyć.
W tym czasie Beach Boys umieścili na płycie piosenkę Mansona,
„Never Learn Not To Love”.
Postać Mansona postrzegać można w kontekście kalifornijskiego snu.
Marzył o Hollywood. O byciu gwiazdorem.
Dennis miał być jego przepustką do Terry’ego Melchera.
Ostatecznie przedstawił Mansona producentowi,
ale Terry odesłał go z kwitkiem.
Potem stało się to, co się stało.
Miejsce zbrodni wywoływało skojarzenia
z dziwnym obrzędem religijnym.
8 SIERPNIA 1969
Wśród ofiar była aktorka Sharon Tate.
Manson szukał tam Terry’ego, ale ten zdążył się przeprowadzić.
Pięcioro zamordowanych
Tam dokonał tych morderstw.
To było coś okropnego
i myślę, że ciążyło Dennisowi na sumieniu,
bo to on wprowadził Mansona do naszego świata.
Ten ciężar już z nim pozostał.
A nic złego nie zrobił.
Przeżywaliśmy kryzys i Murry pomyślał chyba, że to koniec.
Pamiętajmy, że był wydawcą.
Przejął też katalog wydawniczy.
Kiedyś obiecał, że wszystko nam odsprzeda,
ale tak się nie stało.
Przez telefon Brian usłyszał od ojca, że ten sprzedał katalog.
Odpowiedział: „Sprzedałeś moje piosenki? Jak mogłeś mi to zrobić?”.
Bardzo to Briana dotknęło.
Źle to zniósł.
Murry kombinował tak: „Chłopaki nie będą tego ciągnąć bez końca.
Ich gwiazda zgaśnie, taka kolej rzeczy. Warto coś jeszcze z tego wyciągnąć”.
Napisałem słowa do wielu piosenek, o czym Murry nigdzie nie wspomniał.
Wykiwał mnie mój własny wujek,
a mój pogrążony w kryzysie psychicznym kuzyn
nie był w stanie wpłynąć na ojca.
Co mogłem w takiej sytuacji zdziałać?
Prawami dysponowali Brian i Murry.
Co można było zrobić? Pozwać własnego ojca?
Brian nie był do tego zdolny.
Bardzo to przeżył i nie wychodził z łóżka przez chyba trzy dni.
LSD wróciło do łask.
Słyszałem, że jestem słaby, niezdolny się z tym mierzyć.
Że zaszyję się w domu.
Brian miał swoje problemy.
Mówił chłopakom: „Ja zostaję w łóżku”.
Kiedy nagrywaliśmy u niego w Beverly Hills,
niechętnie do nas schodził, żeby w tym uczestniczyć.
Codziennie do niego chodziłem, prosząc, żeby dał sobie pomóc.
Mniejsza o nagrania.
Oddałbym wszystko, byle mojemu bratu się poprawiło.
Ciężko było patrzeć, jak Brian przez to przechodzi.
Wtedy poprosił mnie,
żebym zaangażował się mocniej w produkcję.
Carl był czeladnikiem Briana.
Po tylu latach nagrywania z Wrecking Crew
był gotowy.
- Dwa. Raz, dwa, trzy, już. - A ja prowadziłem zespół.
Od 1964, kiedy zrezygnował z tras. Ułożyło się to więc naturalnie.
Brian wycofał się z produkcji
i powstała przestrzeń do demokratycznego procesu tworzenia.
Dennis pisał piosenki.
Bruce Johnston i Al Jardine przejęli produkcję.
Oczywiście był w tym też mój wkład.
Spośród nas to Dennis przechodził najbardziej niesamowitą ewolucję muzyczną.
„Forever” było świetnym dowodem tego rozwoju.
Rzucił nas tym kawałkiem na kolana.
Dennis skrywał swój talent.
Byłam w szoku:
„Boże. Jak on gra na tym fortepianie!”.
Nie chwalił się.
Pewnie nigdy nie było mu łatwo.
Pozostawał w cieniu Briana i próbował dorównać mu muzycznie.
Dopiero później zyskał pewność siebie,
która pozwalała mu sięgać do własnego talentu.
Na płytach z przełomu lat 60. i 70. brzmią jak całkiem inny zespół.
Może ich popularność spadła dlatego, że ludzie nie wiedzieli, co z nimi począć.
Beach Boys przeszli długą drogę od czasów surf rocka
Beach Boys tak przypieczętowali swój los tymi wczesnymi płytami,
że byli jak dziecięcy aktorzy,
którzy nie potrafią uwolnić się od swoich pierwszych ról.
Beach Boys na mieliźnie
Prześladowało ich to jako niezbywalna tożsamość.
Ja ich karierę postrzegam tak:
„Potrzebujemy tego, żeby być sobą, ale »sobą« to znaczy kim?
W sensie artystycznym”.
To pytanie pozostało chyba aktualne.
Nam utwory bardzo się podobały.
Ale byliśmy w mniejszości.
Zeszliśmy do 5000 $ za występ. Dacie wiarę?
Wierzgaliśmy rozpaczliwie.
Robiliśmy wszystko, żeby przetrwać.
Nie byliśmy już Beach Boys. Zdążyliśmy dorosnąć.
Chcieliśmy nawet zmienić nazwę.
Zaproponowałem skrócenie do „Beach”.
To nie mogło się udać, choć Al miał rację.
Beach Boys nie wypadało już słuchać.
Uparcie wymyślaliśmy się na nowo.
Zostawmy już to całe Beach Boys.
Płyta ma w tytule „surf”,
ale w Surf's Up nie chodzi o radosne ujeżdżanie fal.
Już pierwszy utwór ostrzega w tytule: „byle dalej od wody”.
Czuliśmy, że robimy coś na serio.
Niestety, nie wpłynęło to na wyniki sprzedaży.
Potrzebny był nowy dźwięk.
Od początku to Brian był liderem w sensie muzycznym.
Ale niemal całkiem przestał przychodzić na sesje.
Żeby ocalić zespół, trzeba było kombinować,
angażować dodatkowe osoby.
WOKALISTA, GITARZYSTA
PERKUSISTA
Ricky Fataar i Blondie Chaplin grali razem w The Flames.
Poznaliśmy ich w Londynie.
Beach Boys plus dwa zmiana jakościowa
Chcieli włączyć do zespołu Blondsa i mnie,
co wydało mi się niedorzeczne.
I niemożliwe,
bo to była dosłownie jedna wielka rodzina.
Zdecydowaliśmy się, ale na początku było dziwnie.
Wspólna praca i cała reszta
to było wspaniałe doświadczenie.
Nie był to ten rodzaj energii, który znaliśmy...
WOKALISTA, GITARZYSTA
Taki nie nasz.
Z nami na pokładzie zespół zaczął grać trochę mocniej.
Na żywo wyciskaliśmy z siebie znacznie więcej niż dawni Beach Boys.
Bez urazy oczywiście.
Nie szło to jakoś rewelacyjnie.
Nie byliśmy na wielkiej fali. Osiedliśmy na spokojnym poziomie.
Beach Boys cierpieli.
Ciągnęliśmy na ostatkach.
Wszyscy czuliśmy, że musimy wymyślić się na nowo.
Nigdy nie nagrywaliśmy poza Stanami.
I tak polecieliśmy do Holandii.
Byliśmy wierni naszej muzyce, ale znaleźliśmy się na równi pochyłej.
Co z Beachboys?
Ze szczytów muzycznej popularności
trafili niemal w niebyt.
Zespołem nie kierowała żadna koncepcja twórcza,
która miałaby sens.
TO JUŻ KONIEC?
Wtedy Capitol, bez naszej wiedzy,
wypuściło coś na kształt największych przebojów.
Dwadzieścia piosenek Beach Boys, które pokochał świat,
w dwupłytowym zestawie Endless Summer.
20 PRZEBOJÓW
Utwory pochodziły z wczesnych płyt.
Z tego optymistycznego okresu.
płyta tygodnia
Endless Summer stało się płytą numer jeden.
Nagle wyrosło nowe pokolenie miłośników płyt.
Dla nich to było coś świeżego.
Ich beztroski, radosny styl uwalnia od trosk
i przenosi w stare dobre czasy.
Zabawne. To, od czego uciekaliśmy, ostatecznie nas ocaliło.
20 wielkich hitów BEACH BOYS
I reaktywowało.
Dostaliśmy drugą szansę.
Trzeba pamiętać, że od zawsze byli kapelą koncertującą.
Jako jedni z niewielu potrafili odtworzyć swój dźwięk.
Beatlesi zrezygnowali z tras.
Nie potrafili grać swojego na żywo.
Nie wiem, jak można nagrać choć połowę tego co Beach Boys.
Beach Boys w szczytowej formie
Wtedy wkroczyliśmy na stadiony.
Beach Boys wstrząsają L.A. Forum
Pierwszy koncert na stadionie Giants 61 128 widzów
Kalifornijski sen w Central Parku
Brawa 150 000 fanów
Staliśmy się zespołem „8 do 80”.
Graliśmy dla ośmio- i dla osiemdziesięciolatków.
Pomogło nam to,
że nasze piosenki trafiały do młodych ludzi niezależnie od pokolenia.
To cudowna świadomość.
Oraz to, że z Brianem, moim kuzynem, stworzyliśmy coś świetnego,
co nadal się podoba.
Jednak wskutek działań wujka Murry’ego nie mieliśmy praw do własnych utworów.
Okpił i swoich synów, i swoje wnuki.
Na początku polegali na nim.
Bez Murry’ego nie byłoby Beach Boys.
Zabrakło mu jednak wyobraźni, żeby dostrzec przyszłą wartość katalogu.
Setki milionów dolarów.
Sam uzyskał ze sprzedaży jakieś 700 000.
Murry nie zaznaczył nigdzie mojego współautorstwa,
więc jedyną ewentualną drogą wydawała mi się ta sądowa.
Love pozywa Briana Wilsona o tantiemy
Chyba wtedy coś dla nas umarło.
Beach Boys i rodzinne przepychanki sądowe
Sztormowe fale: walka sądowa trwa
Mówię do nich: „Chwila, chłopaki. Co wy wyprawiacie?”.
Walka na pozwy
Te wydarzenia trochę nas od siebie oddaliły.
W naszych relacjach bywało różnie...
ale teraz prawie ze sobą nie rozmawiamy.
Wiecie, gdybym mógł, pewnie powiedziałbym mu po prostu...
że go kocham.
I nic...
ani nikt już tego nie wymaże.
Spytałem raz Briana: „Jak myślisz, czemu nam się powiodło?”.
Odpowiedział: „Bo śpiewaliśmy o radości życia
w prosty sposób.
Zwyczajnie, o jej doświadczaniu”.
Ich muzyka wpisywała się w ogólne pragnienie
wiary w kalifornijski sen,
nawet jeśli droga do niego jest kręta.
Zespół niesurfujących surferów.
Automatycznie kojarzony z plażą,
śpiewający o spędzaniu czasu we własnym pokoju.
Prezentują sobą większą złożoność, niż przyjęło się uważać.
Jest tu z nami dziś ktoś,
dzięki komu my tu jesteśmy. Absolutnie.
Brawa dla Briana!
POWRÓT BRIANA
Przelewają na płyty to, co w życiu najlepsze.
Ubrali to w niepowtarzalną muzykę.
Myślę, że żaden z nich nie mógłby błyszczeć bez pozostałych.
PARADISE COVE, KALIFORNIA 2023
Wiele osób ma swojego ulubieńca w naszym zespole.
Ale zespół to całość.
Historia Beach Boys to historia rodziny,
ze wzlotami i upadkami,
ale to, co dobre, zdecydowanie przeważa.
POŚWIĘCONE PAMIĘCI
DENNISA WILSONA (1944–1983) CARLA WILSONA (1946–1998)
Witajcie!
Witamy 400 000 osób przybyłych tu w ten przepiękny dzień.
WASZYNGTON 4 LIPCA 1980
Mamy zaszczyt przedstawić niepowtarzalnych Beach Boys!
Dziękujemy serdecznie.
Podziwiajcie fajerwerki!
Dziękujemy.
W roku 2000, 34 lata po wydaniu, płyta Pet Sounds osiągnęła złoty status.
Dwa tygodnie później była już platynowa.
Należy do najbardziej uznanych nagrań w historii.
Beach Boys zrobili jedną z największych karier,
sprzedając ponad 100 milionów swoich płyt.
Dla Jimmy’ego
Napisy: Kamil Rogula