Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
„Herdmanowie byli najgorszymi
dzieciakami w historii świata”.
Kłamali.
Kradli.
Wracaj tu!
MAŁY CHEMIK
Palili cygara.
Nawet dziewczynki.
Bili młodsze dzieci.
Nawet jeśli te dzieci były od nich większe.
Hej!
Wzywali imię Pana Boga nadaremno.
O mój Boże!
Przeklinali nauczycieli.
Podpalili nawet starą
szopę na narzędzia Freda Shoemakera.
Szczerze mówiąc, szopa była brzydka
i pewnie wkrótce i tak by się przewróciła.
Ojciec powiedział, że spalenie jej
to jedyna dobra rzecz, jaką zrobili Herdmanowie
i gdyby wiedzieli, że robią dobrze,
nie zrobiliby tego w ogóle.
Byli tak okropni,
że trudno było uwierzyć, że są prawdziwi.
Nikt nie wiedział, dlaczego tacy są.
Wyglądało na to, że wyszli z łona wredni.
STRZEŻCIE SIĘ KOTA
Skoro mowa o łonie matki,
my, dzieci, nigdy nie widziałyśmy ich rodziców.
Niektórzy myśleli, że się poddali i uciekli.
Według mnie byli pierwszymi rodzicami, których porwały,
związały i okradły ich własne dzieci.
Ralph,
Leroy,
Claude,
Ollie,
Gladys
i najtwardsza z nich wszystkich, Imogene.
Wszystkie takie same, różniące się tylko rozmiarem
i ciemnymi siniakami
po bójkach.
Dobra, siadajcie.
Dziś będziemy pokazywać i omawiać.
Zaczniemy od...
Ode mnie.
W porządku, zacznie Ollie Herdman.
Czekaj.
To mój kot.
Spike.
O co tyle hałasu?
Nic nie widzę.
To właśnie ja.
Hej!
Wspominałam, że kradli?
Wybieraj:
Naszyjnik
albo twoja szyja.
Wybrałam swoją szyję.
Uniknęłam kłopotów,
ale najwyraźniej mój ulubiony medalion zwrócił jej uwagę.
Imogene była ich niekwestionowaną liderką.
Budziła śmiertelny strach w każdym, kto stanął jej na drodze,
w tym w dorosłych.
Nie lubiła zwłaszcza Alice.
Cześć, robaczku.
Pewnie dlatego,
że Alice była przeciwieństwem Imogene.
Aż po sam jej...
Twoje dłonie znowu pachną mydłem.
Ukrywasz swoje wszy?
Miałam wszy raz, na letnim obozie.
Ale Imogene nigdy nie zapomina.
- Herdmanowie są... - No właśnie.
Herdmanowie
to najgorsze dzieciaki na świecie.
Co znowu zrobili, kochanie?
Mama dała mi ten medalion.
Nic takiego.
To, co zwykle.
Podpalili coś?
Wylali wodę z mydłem na szkolny korytarz?
Ukradli mi lunch i walnęli za to, że nie miałam cukierków?
Coś w tym stylu.
Odrób dziś pracę domową. Jutro wielki dzień.
- Kupię choinkę. - Świetnie, tato.
Jestem pewna, że Herdmanowie jakoś to zepsują.
Mało optymistyczne podejście.
Boże, to samolubna modlitwa.
Wiem, że nie powinnam się modlić, ale...
Możesz odesłać Herdmanów, dopóki nie dorosnę?
Gdzieś, gdzie nie ma ludzi.
Może na bezludną wyspę?
Z brutalnymi, niebezpiecznymi stworzeniami.
Albo to zrobisz, albo sprawisz, że będę niewidzialna aż do studiów.
To by to naprawiło.
Dzięki, Boże.
Przepraszam za tę okropną modlitwę.
Myśleliśmy, że Herdmanowie idą do piekła
przez więzienie stanowe,
aż wplątali się w moją matkę,
kościół i świąteczne widowisko.
Wytnij sobie własną
To moja rodzina.
Mój tata, Bob, księgowy na pełen etat,
mama, Grace, mama na pełen etat,
mój brat, Charlie, mądra lala.
Co roku.
Dobrze, kochanie.
Pomożesz mi?
Normalna rodzina w normalnym mieście.
A to jest nasze miasto.
Nie ma wiele.
Nasze miasto słynęło z corocznych
kościelnych konkursów piękności.
To była wielka rzecz.
DOROCZNY 75. KONKURS EMMANUELOWY NA 75. URODZINY
Większy w tym roku z powodu rocznicy.
Powiem ci wszystko, co musisz wiedzieć
o Dorocznym Emmanuelu.
CHRONOLOGIA ŚWIĄTECZNYCH KONKURSÓW PIĘKNOŚCI
To pierwszy dzień, w którym
otwarto nasz kościół i nasze miasto.
Legenda głosi, że konkurs miał znaczenie
i wszyscy w mieście cieszyli się, że go zobaczą.
Chcieli, by im przypominano o pięknie Bożego Narodzenia.
Nie wiem, czy konkurs był już tak piękny.
To my w zeszłym roku.
To Alice, poznałaś ją
na trzecim roku, grając Mary.
A to pani Armstrong,
reżyserka konkursu na zawsze
i pilnuje, żeby nic się nie zmieniło.
Moim zdaniem po 74. tym samym, starym konkursie,
miała całą głębię i radość kartki świątecznej z recyklingu.
Ale utrzymanie jej tak samo
jest tym, czego chciało miasto.
Ponieważ był 75., poświęcano mu więcej uwagi.
Przyjeżdżali ludzie z innych miast.
Byli członkowie obsady.
Pisali o tym w gazetach.
Ladies Aid pomagało przy kostiumach, żeby były ładniejsze.
- Czy to jest poziom? - Przechyla się w lewo.
- A teraz? - To jeszcze gorzej.
- W końcu... - Co takiego?
... to sezon przypominający o corocznych
bożonarodzeniowych jasełkach w emmanuelu,
które w tym roku spadną w Boże Narodzenie.
Reklamują się w telewizji?
Frekwencja i dawanie są w kościele.
Miasto potrzebuje gości.
Myślę, że są zdesperowani.
Powiedz mi, kiedy będzie trzeba. Nie mów, że jest źle.
Zakładam, że to złe, powiedz, jeśli nie jest złe.
To jest poziom.
Są dość gorące.
- Chwileczkę. - Słucham?
- Proszę. - Mają...
Czas powiedzieć ci coś o mojej mamie.
Trudno podsumować to, co robi w jednym zdaniu.
Czy to dekorowanie świąt,
czy zapewnianie udziału w konkursie,
nawet jeśli tego nie chcieliśmy,
dbała o naszą rodzinę.
To był jej główny cel w życiu,
ale to miało się teraz zmienić.
- Ostrożnie. - Co się dzieje?
- Czy to pożar Herdmana? - To dom Armstrongów.
O nie.
Pani Wendelken, mama Alice,
królowa miejskich supermam,
której jedno spojrzenie...
Właśnie.
... sprawia, że mama czuje się mała.
- Włóż koszulę. - Jest pod płaszczem.
Nic ci nie będzie.
Helen, boli cię?
- Tak. Okropnie. - Tak mi przykro. Co się stało?
Rozlałem się.
Złamała obie nogi.
- Obie? - Tak, obie rzeczy.
Zadzwoń do pana Armstronga z fabryki.
Wyłącz kuchenkę pod ziemniakami
albo cały dom spłonie.
Powiadom pomoc dla pań, że nie przyjdę.
Znajdź zastępstwo za kiermasz.
- To dużo. - Komitet Organizacyjny.
- Komitet Upiększający. - Oczywiście.
I świąteczny konkurs piękności.
Potrzebuję kogoś, kto wykona mój plan.
- Rebeccę? - Właśnie.
Możesz to zrobić. Zwłaszcza ze względu na Alice.
Nie mogę.
Jestem zajęty pracą i innymi komitetami.
Ale nie martw się, Helen. Znajdziemy kogoś.
Mogę spróbować.
W porządku, Grace.
Konkurs piękności to w tym roku poważna sprawa.
Przynieś ciastka. To twoja działka.
Przepraszam, „moja działka”?
Przynoszenie ciasteczek to „moje”?
Twoja marka ze sklepu z zeszłego roku była taka smaczna.
Będziesz świetna.
Znajdziemy kogoś, Helen.
Moja mama też wolała proste życie.
Ale gdyby jakaś osądzająca matka wyzwała ją na pojedynek,
zrobiłaby wszystko.
Nawet...
- Panią Armstrong? - Co zrobiłeś?
Zgłosiłeś się do kierowania świątecznym konkursem?
Potrzebowała pomocy.
Pani Wendelken miała znaleźć...
Nie musi robić wszystkiego,
a te panie muszą wiedzieć, że jestem w stanie...
Że Armstrong będzie dzwonił do domu dziesięć razy dziennie?
Nie dałeś jej naszego numeru?
Obiecałeś, że tego nie zrobisz.
Nic nie pamiętam po tym, jak pani Wendelken wspomniała o ciastkach.
Teraz muszę wziąć udział.
I znowu zobaczyć pasterza Charliego w moim szlafroku.
O nie, ktoś umarł?
Jest gorzej, synu.
Twoja mama prowadzi świąteczny konkurs.
Pewnie myślicie, że to zabawne,
ale świąteczne konkursy to tradycja,
a ja sobie z nimi poradzę.
Powiedziałam pani Armstrong,
że to będzie najlepszy świąteczny konkurs piękności.
Ciekawe, kto to jest.
Nie było dobrze.
Konkurs musiał być świetny w tym roku
i choć podziwiałem jej postępy,
mama nigdy czegoś takiego nie zrobiła
i nie wiedziała, z kim ma do czynienia.
Nie mogłem znieść jej porażki na oczach całego miasta.
- Ale... - Dasz radę, mamo.
Boże, spraw, żeby to był dobry konkurs,
żeby nie obwiniali mamy.
Czemu tyle czasu opowiadałam ci
o Herdmanach i miejskim smarze,
płukaniu, powtórkach bożonarodzeniowych?
Co jeden może mieć wspólnego z drugim?
Zobaczysz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak wiecie, raz w miesiącu prosimy Szkołę Niedzielną,
by przez pierwsze 15 minut
służyła i robiła coś wyjątkowego.
Zaśpiewamy piosenkę, zagramy przypowieść lub wyrecytujemy biblijne wersety.
Zanim o nich wspomnimy,
na pewno słyszałeś
o nieszczęśliwym wypadku pani Armstrong.
Dochodzi do siebie.
Ale chcę wspomnieć Grace, że zgłosiła się
na ochotniczkę do konkursu piękności.
Jesteśmy bardzo wdzięczni, zwłaszcza z uwagi,
jaką w tym roku poświęcamy.
Powodzenia, nie ma ciśnienia.
W tym miesiącu pani Warren
poprosiła dzieci,
by powiedziały, co najbardziej lubią w kościele.
Panią Warren.
Śmiało, kochanie.
Na górze. Tak, duży głos.
W szkółce niedzielnej najbardziej
lubię to uczucie, gdy tam chodzę.
Minnie, twoja kolej. Mów głośno.
Uwielbiam śpiewać hymny i kocham Jezusa.
Jak słodko.
Charlie, może ty?
W kościele najbardziej lubię...
Nie ma tu żadnych Herdmanów.
Herdmanowie Charlie
Charlie powie ci więcej rzeczy, które lubi następnym razem.
Szczęśliwej niedzieli.
Co takiego? Są inne rzeczy, które lubię,
ale powiedziała: „Co lubisz najbardziej”.
A to, co najbardziej lubię, to nie być Herdmanem.
To niezbyt chrześcijańskie.
To prawda, a ty mówisz: „Zawsze mów prawdę”.
Kiedy twój tata tak mówi,
nie chodzi mu o dobroć kosztem.
- Udało mu się. - Wyciągnąłeś to z...
Prawda jest taka, że przez ostatnie trzy dni
Leroy Herdman ukradł deser z pudełka Charliego.
Dzień
pierwszy Poddaj się, Charlie!
Charlie? W tym miesiącu przyszła jego kolej.
Dzień drugi
Dzień trzeci
Dzień trzeci oblężenia, Charlie się poddał.
Dobra, bierz, mam to gdzieś.
Dostaję przekąski z kościoła.
Jakie przekąski?
Tort czekoladowy, batoniki, ciastka, kool- Aid, lody, pączki,
popcornowe kulki.
Kościół daje mi wszystko, czego potrzebuję.
Szkoda, że nigdy się nie dowiesz.
Roztopiłbyś się, gdybyś pojawił się w kościele.
Kłamstwo Charliego nie mogło obrócić się bardziej spektakularnie.
DATKI NA ZBIÓRKI ŻYWNOŚCI
Ta niedziela była naszą zbiórką żywności.
Dzięki, że przyszedłeś.
Dzień dobry.
Dobrze cię widzieć. Dziękuję za przybycie.
Na pewno dobrze trafiliśmy?
Są tu.
O Boże.
Damy radę.
Uśmiechaj się.
- Skąd masz tort? - Ciasto?
Tam jest.
Dobry pomysł, Leroy. Coś wymyślimy.
Przyszłaś do szkółki niedzielnej?
Powiedział, że więcej szkoły. Wiedziałem, że będzie haczyk.
Chodźmy stąd.
Nie. To nie jest zwykła szkoła.
Dowiesz się o Jezusie i zaśpiewasz o nim piosenki.
- Są tu twoi rodzice? - Mama pracuje.
Powiedziano nam, że będą desery.
Darmowe desery dla każdego, kto je chce.
Mogę załatwić ci coś specjalnego po mszy,
jeśli chcesz zostać.
Pokażę ci, gdzie jest.
O kurczę.
Jezus mnie kocha,
to wiem Bo Biblia mi to mówi
Beth, usiądziesz z nimi, prawda?
Świetnie, chodź już.
BÓG JEST Z NAMI.
Jeszcze się nie roztopiliśmy.
Więc zostali.
Jezus mnie kocha...
Nie śpiewali żadnych hymnów.
Dla Biblii...
Ojcze, któryś jest w niebie...
... albo zmów modlitwę.
Dzieciątko Jezus...
Ćwiczyli rysowanie.
MOJŻESZ
JEZUS PIENIĄDZE
I trochę zarobił.
Dobra, dzieciaki.
Niedługo zaczynamy próby
do świątecznego konkursu.
Proszę dać znać rodzicom,
żeby w przyszłym tygodniu zostali z wami po kościele.
Mam nadzieję, że znów będziesz w chórze.
- Twój głos jest taki... - Rozpaczaj, Alice.
Nie gram Mary, bo moja mama prowadzi konkurs piękności.
Chcemy, żebyście wszyscy tam byli.
Co to jest konkurs?
- To sztuka. - Sztuka?
Jak w filmie.
- Ale przy ludziach. - Film, co?
Herdmanowie byli wielkimi kinomanami.
LĄD DALEKO STĄD, POWRACAJĄCY RUDOLF
Chodź tu, mały...
Chociaż nigdy nie zapłacili.
Stój!
Przestań.
Nie kłóć się.
Dość tego!
Kraina daleko stąd JUŻ NIEDŁUGO.
Wszyscy przychodzą popatrzeć.
Chodzi o Jezusa.
BOGA Z NAMI.
Wszystko tu jest.
Potem uznałem, że nie zależy jej na konkursie.
SZKOŁA EMMANUELA OD 1902 ROKU
Ale myliłem się.
W obozie mają szybką łódź. Jest szybsza niż samochód.
Byłem tylko na kajaku.
Jest tratwa, z której nurkujemy.
Mogę zrobić nurkowanie łabędzie.
- Brzmi ciekawie. - Potem zjadł cię niedźwiedź.
ZASADY PLACU ZABAW GRAJĄ OSTROŻNIE!
Cooties, Wallflower, jesteście na to gotowi?
W tym roku będę w waszym konkursie.
- Co takiego? - Cootie słyszały.
Będę w twoich jasełkach.
Co takiego? Nie możesz brać udziału w konkursie.
Będę mamą Małego Jezusa.
Jesteś zbyt brudna, by grać Marię, Imogene Herdman.
Wszyscy wiedzą.
Alicjo!
- Kim jest Mary? - Mamą dzieciątka Jezus.
Wszyscy o tym wiedzą poza tobą.
A ja zawsze jestem Mary w konkursie
i nic na to nie poradzisz.
Kochanie, powiesz im, że nie chcesz tego robić.
Chcesz, żebym była Mary.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Bo jeśli tego nie zrobisz,
to następnej wiosny, kiedy wyjdą cipki,
wsadzę ci ci cipkę tak głęboko do ucha,
że nie będą w stanie jej wyjąć.
Wykiełkuje i urośnie.
Spędzisz resztę życia
z krzakiem wierzby wyrastającym z głowy.
Wierz lub nie, ale robiła to już wcześniej.
- Złaź ze mnie! - Chwileczkę.
Co takiego?
Na co patrzysz?
Po co chcesz brać udział w konkursie?
Nie twoja sprawa.
NOTATKI
Z KONKURSU PIĘKNOŚCI DLA PANI ARMSTRONG
Dzieci były zmęczone,
a duże głodne, matki chciały
wrócić do domu, ugotować obiad,
a ojcowie chcieli wrócić do domu
i obejrzeć mecz w telewizji.
Stadni siedzieli cicho i czekali na mamę.
Modliłam się o cud, że Imogene będzie cicho,
a Herdmanowie nie spalą rzeczy,
nie zrujnują próby mojej mamy
i zawstydzą nas przy wszystkich.
To trzy cuda.
Witam wszystkich.
To nie zajmie długo.
Chwileczkę.
To z wielu telefonów w tym tygodniu.
Dobrze.
Po pierwsze, jak mówi pani
Armstrong: „Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy”.
Co to znaczy?
Nie wiem.
Nie mamy wielu prób,
więc musicie być obecni na każdej.
- A jeśli zachorujemy? - Nie zachorujesz.
A teraz, małe dzieciaczki,
będziecie aniołkami.
„Starsze dzieci będą pasterzami,
gośćmi w gospodzie i członkami chóru.
„Potrzebujemy Marii i Józefa,
Trzech Mędrców i Anioła Pańskiego.
„Nie są trudnymi częściami, ale ważnymi.
„Te dzieci muszą przychodzić na każdą próbę”.
A co, jeśli zachorują?
- Też nie zachorują. - A jeśli?
Nikt nie zachoruje, Davidzie.
„Zawsze zaczynamy od Mary.
„Musimy ostrożnie wybrać Marię,
„ponieważ Maria jest matką Jezusa.
„Powinna być słodką, szczęśliwą dziewczynką, która...”
Dość tego.
Wiem, że wielu z was chce zagrać Mary w naszym konkursie,
ale potrzebujemy tylko jednej.
Imogene, masz pytanie?
Nie. Chcę być Mary.
A Ralph chce być Joem.
Jak w filmie detektywistycznym,
w którym miła starsza pani wsadza broń w okno banku
i mówi: „Dawaj kasę”. Nie do wiary.
Moja matka nie mogła w to uwierzyć.
Musimy dać wszystkim szansę.
Czy ktoś jeszcze chce się zgłosić do Josepha?
Zwykle lubisz bawić się w Josepha.
Elmer nienawidził grać Josepha.
Jego ojciec był pastorem,
więc zrobił go, jak nikt inny.
Nikt inny nie zgłosił się na ochotnika.
To zaskakujące. Ktoś jeszcze?
Dobrze.
Ralph będzie naszym Josephem.
Czy ktoś jeszcze chciałby zgłosić się do Mary?
Alice, nie chcesz się zgłosić?
Nie.
Ktokolwiek?
Mama była w kiepskim stanie. Najgorszym.
Rodzice, konkurs, kościół, całe miasto obwiniłyby mamę,
gdyby konkurs się rozpadł.
Czy mogę pomóc?
To, co zrobię,
przesądzi o losie konkursu do dziś.
Dobrze.
Imogene będzie naszą Marią.
Teraz kolej na Mędrców.
Leroy, Claude i Ollie chcą ich zagrać.
Teraz musimy dać wszystkim szansę, Imogene.
Każdy miał swoją szansę.
Mieli wiele okazji.
- A anioł Pański? - Gladys.
Mnie!
Robby!
Michelle.
Podnieś rękę.
To by było na tyle.
Potrzebujemy pasterzy.
Charlie, wchodzisz.
David i Robby?
Przypomniało mi się, że jedziemy do Filadelfii.
- Nie jedziemy! - Pewnie się porzygam.
Pewnie zapiszę was oboje.
Mamo, Gladys Herdman uderza za mocno.
Mój Boże, Gladys nikogo nie uderzy.
Co za pomysł!
Anioł Pański odwiedza pasterzy w terenie
i mówi im, że Jezus się urodził.
I uderza ich.
Nie chcę słyszeć ani słowa.
Żaden pasterz nie zrezygnuje ani nie zachoruje.
Ani nie pojedzie do Filadelfii.
Żal mi było mamy. Częściowo to była moja wina.
Była tu pięć minut po tym, jak kryła panią Armstrong,
a Herdmanowie przejęli cały konkurs.
Bałam się, że będzie tak samo,
a teraz zrobię wszystko, żeby znów było nudno.
Wieści o tym, co się stało,
rozeszły się szybciej niż pożar trawy.
Dzieci powiedziały rodzicom, rodzice zadzwonili do sąsiadów,
a sąsiedzi zadzwonili do krewnych.
Jak mogłeś do tego dopuścić? Jak mogłeś...
Czy ktoś ma papierową torbę?
To nie fair, że cała rodzina, która nie chodzi do kościoła,
wtargnęła i przejęła konkurs.
Niesprawiedliwość została wyrządzona.
Wszyscy zgadzamy się, że to była farsa.
Bo Herdmanowie zgłosili się do konkursu piękności?
Chodzi jej o poważny atak
na proces bezstronnego castingu.
Z całym szacunkiem, nic w tym procesie
nigdy nie było bezstronne, pani Armstrong.
A jeśli chodzi o poważny atak,
dosłownie błagałam państwa dzieci, by brały w nim udział.
Byliśmy sparaliżowani z szoku.
Ale przemówiłeś.
To przyszło falami.
Przepraszam,
ale używamy trudnych słów, by mówić o konkursie,
w którym dzieci
co roku stoją w tym samym miejscu.
Traktujemy to poważnie.
Ja też, pani Slocum, dlatego się zgłosiłam.
Sądząc po tym, kogo obsadziłaś jako Mary, najwyraźniej nie.
Rebecco,
czy to możliwe, że jako mama Alice
interesujesz się tym, kto gra Mary?
Konkurs jest święty.
Czekaj.
Konkurs jest święty?
- Oczywiście. - Chodzi o społeczność.
- I zbieranie funduszy. - I Matka Maryja.
- I tradycję. - Co proponujecie?
Że wykopię Stadmanów z konkursu
i nie wpuszczę ich do kościoła?
Właśnie.
Nie mogę ich wyrzucić.
Racja. To może być katastrofa u Herdmanów.
Chciałabym zobaczyć ten konkurs.
Matka Mary dmucha na cygaro,
pasterze walą się nawzajem haczykami.
Za pięć dolców spalą żłóbka.
Czemu powiedziałeś, że dostaną jedzenie w kościele, głupku?
Bo nie sądziłem, że wejdą do kościoła!
Dziwne, że się nie spaliły.
Przepraszam, że się nie zgłosiłem.
Zepsułam konkurs?
O mój Boże, nie!
Beth, powiem ci to, co tym nadpobudliwym,
nadpobudliwym wścibskim ludziom
z kościoła. Helen Armstrong może być zaskoczona wschodem słońca,
choć nie nadzoruje,
ale nie tylko ona może prowadzić konkurs.
Jeśli myślą, że nie dam rady, to czeka ich ważna lekcja.
To twoje słowa?
Nie wszystko.
- Cokolwiek z tego? - Nieważne.
To była noc pierwszej próby.
Wielka noc dla mamy, żeby udowodnić, że jej się uda.
Byłam gotowa pomóc, jak mogę.
Ale najpierw, jak zwykle, dzieci wysłano na zewnątrz,
a rodzice spędzili razem czas na modlitwie.
Nie chodziło o modlitwę, tylko o to, że chcieli,
żebyśmy się zrelaksowali i zachowywali później.
Ale potem...
Teraz.
Przestańcie.
Dzieci, zaraz będą.
Udanej próby.
Pierwsza próba była równie fajna,
co trzygodzinna przejażdżka szkolnym autobusem.
I równie hałaśliwa i zatłoczona.
Ale po tym, z czym się zmierzyliśmy,
nikt nie wydał dźwięku i czekaliśmy w ciszy,
by zobaczyć, co zrobią Herdmanowie.
Dlatego nie powinni się pokazywać.
Czy wielebny Hopkins nie mówił, że Jezus powiedział:
„Pozwólcie dzieciom przyjść do mnie”?
Jezus nie cierpiałby Herdmanów.
- Dobrze. - Mamo?
Pomóc ci w czymś?
Dziś ignorujemy wszystko poza krwią.
Niedługo zacznę. Usiądź obok Imogene.
Mamo!
Twoja cisza może na niej wpłynąć.
Uciszcie się.
W takim razie dobrze.
Dobrze.
Witajcie. Cieszymy się, że was widzimy.
To największe kłamstwo w dziejach kościoła.
Po pierwsze, ta łatwa część.
Rozdzielmy wszystkich na anioły,
pasterzy i gości w gospodzie.
Kim byli pasterze? Skąd się tu wzięli?
- Co to jest gospoda? - Motel,
w którym ludzie spędzają noc.
Jacy ludzie?
Naprawdę! Jezus jeszcze się nie urodził!
Maria i Józef tam poszli.
- Dlaczego? - Co się stało?
- Zacznij od początku. - Od początku?
To wszystkich przeraziło, bo początek
to Księga Rodzaju,
gdzie jest „Na początku”.
Gdybyśmy tam zaczęli, bylibyśmy tam całe lata.
Zacznijmy od początku historii świątecznej.
Wszyscy słyszeliśmy to milion razy.
Powinniśmy to usłyszeć jeszcze raz.
Dobrze jest przypomnieć sobie, prawdziwe znaczenie Świąt.
„Udał się Józef z Galilei,
z miasta Nazaret, do Judei,
do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem,
ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida,
żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją,
która była brzemienna”.
- „Brzemienna”? - W ciąży, głupku.
Ralph, dość tego.
Nieładnie mówić, że Maryja była w ciąży.
Mojej mamie by się to nie spodobało.
To prawda.
Pani Wendelken nie lubiła,
gdy kotki się kociły albo gdy ptaszki składały jaja.
Nie pozwalała Alice się bawić z nikim, kto miał dwa króliki.
Zamkniesz się?
Słucham.
Nie wierzyłam.
Herdmanowie byli znani z tego, że nie umieli wysiedzieć na miejscu
i że nigdy nikogo nie słuchali.
Ani nauczycieli, ani rodziców, ani policjantów.
Jednak ta świąteczna opowieść sprawiła,
że uważnie słuchali każdego słowa.
Maryja i Józef musieli wejść do stajni,
bo w gospodzie nie było dla nich miejsca.
Boże! Nawet dla Jezusa?
Nie używamy imienia bożego w ten sposób, Imogene.
Co to jest żłób? To łóżko dla dziecka?
Skąd się wzięło w stajence?
W tym rzecz, Leroy.
W stajence nie było łóżeczka.
Musieli się zadowolić tym, co było.
Co wy byście zrobili, gdyby urodziło wam się dziecko
i nie mielibyście dla niego łóżeczka?
Gladys wkładamy do szuflady.
No proszę.
Maryja ułożyła Jezuska
w kamiennym korytku dla zwierząt.
Co to za puszki?
Mówiła pani, że owinęła Go w puszki.
W pieluszki.
Kiedyś mocno owijano dzieci w duży kawałek materiału,
żeby nie mogły się ruszać.
Związali Go i włożyli do pudełka?
Gdzie był wtedy MOPS?
„Naraz stanął przy nich anioł Pański
i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła”.
Shazam!
Shazam?
Z otchłani nocy
oto nadchodzi srogi i mściwy Niezwyciężony Marvo!
Nigdy tyle nie mówi.
To komiks.
Zgadza się.
Anioł Pański
jest jak bohater komiksu.
„Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei
za panowania króla Heroda,
oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy”.
To ty, Leroy. Claude, Ollie, skupcie się.
Dlaczego byli mądrzy? Byli nauczycielami?
Nie, głupku, to bardziej prezydenci.
Nie strzelajmy.
Ale było blisko. Byli królami.
Najwyższy czas.
Może ktoś w końcu naprostuje tego karczmarza,
a dziecko opuści stajenkę.
„Weszli do domu
i zobaczyli Dziecię
z Matką Jego, Maryją.
Upadli na twarz i oddali Mu pokłon.
I otworzywszy swe skarby,
ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę”.
Chwila. Co to takiego?
Olejki i perfumy.
Jaki król daje w prezencie olejki?
Lepsze prezenty są w schronisku.
To były dary od króla Heroda.
Wysłał mędrców, by znaleźli Jezuska.
Te beznadziejne prezenty to od niego?
Tak naprawdę było jeszcze gorzej.
Herod chciał zabić małego Jezuska.
- Mój Boże! - Imogene.
Kto zagra Heroda?
Nie będzie Heroda w naszych jasełkach.
- Co? - Co?
- Nie wierzę! - Nie!
Trzeba pokazać, jak dostaje łomot.
Charlie może być Herodem.
- Nie chcę nim być. - Nie!
Trzeba też dorwać karczmarza.
- Gladys, użyj anielskich mocy. - Nie, skarbie. Chyba nie musimy...
Dość tego!
Już dobrze.
Proszę, uspokójcie się.
- Może Jezus zabije Heroda. - Shazam!
- Ładny obraz. - Chyba tak.
Maryja była twarda.
Twarda?
Wiele przeszła.
Stawiła czoła przeciwnościom, by sprowadzić dziecko na świat.
Nie wygląda na twardą.
Wygląda na uroczą i ładną.
Na tym obrazie chyba tak.
Dlaczego nad obrazem jest nazwa naszego miasta?
- Wiesz, co oznacza słowo „Emmanuel”? - Nie.
„Bóg z nami”.
Taki był Jezusek.
A ty jesteś...
Postać, którą grasz,
pomogła to osiągnąć.
Całkiem nieźle.
Chyba tak.
W każdym razie...
Posłuchaj.
Zadaliście dziś wiele dobrych pytań.
Zastanawiałam się,
czy może nie wolałabyś obejrzeć jasełek,
zamiast w nich występować.
Wtedy dopiero
bardzo dokładnie poznałabyś tę historię.
Rozumiesz?
Nie. Zrobię to.
Moja postać powinna podpalić tę gospodę.
Może w trakcie spektaklu
przegoniłbyś gospodarza do innego kraju.
Imogene...
Oni muszą być grzeczni.
Jeśli mi w tym pomożesz,
- Wiesz, co oznacza słowo „Emmanuel”? - Nie.
Co ty na to?
Już to kiedyś słyszałam.
Imogene, idziemy!
Muszę lecieć.
- Co z wami? - Herdmanowie.
Znowu chcieli mnie zabić.
Tak działa show-biznes.
Jestem w rozsypce.
Nie widzę siniaków. To już coś.
Nawet nie ćwiczyliśmy. Opowiedziała tylko świąteczną historię.
Herdmanowie jej nie znali.
Wyobraźcie sobie, że to wy jej nie znacie, a ktoś wam o niej powiedział.
Bardziej by mnie zdziwił Święty Mikołaj.
Co byś sobie pomyślał?
Nie było w niej za grosz gościnności.
To żałosne, że ciężarna kobieta
mogła liczyć wyłącznie na stajnię.
Herdmanowie powiedzieli to samo.
Wcześniej o tym nie myślałam. To naprawdę żałosne.
Mówi się tylko o ciepłej stajence
ze zwierzętami i pachnącym siankiem.
Moi kuzyni dorastali na farmie.
To sianko wcale nie pachnie.
Muszę przyznać.
W głębi duszy te dzieciaki mają niezłe wyczucie.
Chcieli spalić Heroda żywcem.
Powiedziałam „w głębi duszy”.
Domyślili się, kto jest złoczyńcą. To już coś, prawda?
A co się stało z Herodem? Nawet nie wiem.
Kto może dzwonić o tej...
- Pani Armstrong. - Pani Armstrong.
Piąty raz w ciągu godziny.
Wendelken powiedziała jej, że jeszcze nie pozbyłaś się Herdmanów.
Chce wiedzieć, czemu to tyle trwa.
Skarbie, ten zapach przypomina mi o tym, że jesteś bardzo zajęta.
Boże,
mam przeczucie,
że to będzie prawdziwa katastrofa.
Nie śpisz?
Jak sobie radzisz z tym wszystkim?
Mama na pewno nie może znaleźć zastępstwa dla Herdmanów?
Trochę już na to za późno.
To moja wina, bo nie podniosłam głupiej ręki.
Pewien o wiele mądrzejszy ode mnie człowiek powiedział:
„Któż z was, martwiąc się, może dołożyć
choćby jedną chwilę do wieku swego życia?”.
To dotyczy też jasełek.
Nie znał Herdmanów.
Właściwie
zna ich lepiej niż ktokolwiek inny.
Pójdziesz ze mną rano coś zrobić?
Co takiego?
Muszę coś załatwić.
To będzie dobre dla ciebie i dla całej rodziny.
Chcę ci coś pokazać.
Dobra.
Wyśpij się.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Evan. Dajesz radę?
Tak.
- Dzięki, Bob. - Dziękuję. Wesołych Świąt.
- Po co to wszystko? - Ciekawska jesteś.
Nie wiedziałem, że jesteś tajnym Mikołajem.
Nie takim tajnym.
Kościelny komitet ds. działalności charytatywnej
zajmuje się tym od dziesięcioleci.
W ten sposób wychodzimy ze swojej strefy komfortu i robimy coś dobrego.
Poza tym pomyślałem, że zainteresuje was jeden z moich przystanków.
Mieszkają tu wasi koledzy z klasy.
Poważnie? To jest ten twój przystanek?
Nie mówiłeś, że odwiedzasz Herdmanów.
Nigdy to nie było istotne.
- Beth, pójdziesz ze mną? - To nie jest dobry pomysł.
Dobra.
Ale pamiętajcie, że Boże Narodzenie jest dla wszystkich.
- To pan od szynki! - Ja chcę!
- Dzień szynki! - Dawaj szynkę!
Dzień szynki!
Hej!
Ta szynka jest na święta,
więc jeśli ktoś jej dotknie wcześniej,
wymyślę nowy sposób, by was torturować.
- Mama jest w domu? - Nie o świcie.
- Przykro mi. - W porządku. Umiem gotować.
Z pewnością.
Dajcie jej znać, że wpadłem.
Zdobyłem dla was największą szynkę.
Wesołych Świąt.
Wgryzę się pierwszy!
Dawaj. Odsuń się, Imogene!
Złaź ze mnie, Ralph!
Odejdźcie!
W domu nie ma rodziców?
Wielebny Hopkins twierdzi, że ich mamy ciągle nie ma w domu.
Podobno w drugie urodziny Gladys
pan Herdman wsiadł do pociągu i już nie wrócił.
- Nikt go za to nie winił. - Dość tego, Beth.
Nie wierzę, że posłuchałam tych kobiet.
Co masz na myśli?
Mam na myśli to,
że pani Armstrong, pani Wendelken
i wszyscy inni mogą się wypchać.
W końcu
te dzieciaki podniosły ręce, a nikt inny tego nie zrobił.
To by było na tyle.
Co?
Jak wypożyczyć książkę z biblioteki?
Musisz mieć kartę biblioteczną.
- Masz taką? - Tak.
Dawaj.
To tak nie działa.
Już podchodzę.
PROSIMY O CISZĘ
O rany.
Nie mam pieniędzy, jeśli po nie przyszliście.
To biblioteka, prawda? Taka z książkami?
Potrzebujemy takiej o Jezusie.
I o jego mamie.
- I o mędrcach. - I o głupim Herodzie.
Używają takiej w kościele.
Mówisz o Biblii?
Dzień dobry, pani Graebner.
Imogene i jej bracia chcą wyrobić karty biblioteczne.
Ja też!
Oraz jej siostra.
Beth!
- A myślałam, że... - Spokojnie.
Musimy coś posprawdzać.
Imogene i Ralph grają Maryję i Józefa w jasełkach.
Wiem. Kupiłam bilety,
zanim się o tym dowiedziałam.
Nie chcieli zwrócić pieniędzy.
A teraz chcecie wyrobić karty biblioteczne?
Wy?
Będziecie coś sprawdzać w Biblii?
Mogę powiedzieć, że widziałam wszystko. Herdmanowie w bibliotece.
Oto historia Bożego Narodzenia.
Gdzie są obrazki?
„Obrazkowa Biblia” „ZBIÓR OPOWIEŚCI BIBLIJNYCH”
Niektóre słowa są dziwne, ale przyda nam się to.
- Ralph, znajdź książkę o Herodzie. - Jak?
Pokażę ci katalog.
Niczego nie kupuj!
To nie taki katalog.
Mama Beth miała rację. Ta Maryja jest twarda.
Herdmanowie wertowali książkę za książką
i szukali odpowiedzi na każde pytanie.
Moje palce były pocięte jak kanapka z indykiem,
bo tyle razy musiałam wracać do katalogu.
- Obrazki. - Obrazki są w wielu książkach.
Często odrabiałam lekcje
w bibliotece,
ale chyba nigdy nic mnie tak nie zainteresowało,
jak historia Bożego Narodzenia Imogene.
Słyszycie?
Pasterze robili swoje, a tu bum!
Rozumiem, ale my jesteśmy mędrcami.
Będziemy szli z pudłem gratów. Po co każesz nam to wszystko robić?
Ollie, podobał ci się taki film z wielorybem.
Zejście na ląd!
Myślisz, że kapitan w tym filmie
wybudował tratwę z głowy?
- Nie ma mowy. - Właśnie.
Musiał o tym poczytać.
Mieliśmy to zrobić dla tortu.
Chodzi o tort.
Ale chodzi też o to, że możemy stworzyć film.
W filmach, które oglądamy, aktorki mogą...
Aktorzy i aktorki mogą być kimś innym.
Mogą się przebrać za kogo chcą i żyć zupełnie inaczej.
Mogą uciec od swojego nędznego życia
i stać się kimś innym.
My też tak możemy.
Tak.
Więc to ja będę królem.
Tak. W Wigilię możesz nim być.
Gladys na pewno nie może być aniołem.
Mogę!
Na pewno możesz się postarać.
Świetnie. A ja będę biedakiem, który cię poślubił.
Ta postać jest na tyle ważna, że ktoś napisał o niej w książce.
A ja będę uroczą, piękną...
Później zabierzemy im całe jedzenie.
Poza tym mam teraz licencję na książki.
Zadławiłaś się?
Powinnam już iść.
Nikt cię nie prosił, żebyś została.
Claude cieszy się ze swojej licencji.
Tylko na takie podziękowanie mogłam liczyć.
Przepraszam za spóźnienie.
Podzielmy się na grupy.
Anioły, stoicie...
Dobrze. A reszta...
Dziękuję za punktualność.
Tak, Claude?
- Możemy powiesić Heroda? - Nie.
Nikt nie umrze podczas tego spektaklu.
Czeka nas dziś sporo pracy.
- Zabierajmy się do roboty. - Przepraszam.
Dlaczego oni nadal tu są?
Bo występują w jasełkach, Rebecco.
Tak już zostanie.
Naprawdę?
A co niby mam powiedzieć
pani Armstrong, pani Slocum i innym matkom?
Możesz im powiedzieć,
że to będą najlepsze jasełka, jakie kiedykolwiek widziały.
Dokonam tego z Herdmanami.
Wszyscy na miejsca.
RZYMSCY ŻOŁNIERZE
Czy anioł Pański nie powinien czegoś powiedzieć?
Hej!
Tak, nadal byli Herdmanami,
a niektórzy ludzie
nie zamierzali o tym zapominać ani na minutę.
Idźcie.
Odsuńcie się od dziecka!
Imogene, mędrcy przyszli wielbić Pana.
Nie chcą go skrzywdzić, na litość boską.
A gdybyśmy nie wrócili do domu inną drogą?
A gdybyśmy powiedzieli królowi, gdzie jest dzieciątko?
- Stary Herod by je zabił. - Nieprawda!
Przemyślałam to później
i zrozumiałam, że skoro król Herod
kazał zabić Jezusa, syna stolarza,
to gdyby wiedział, gdzie on jest, zrobiłby to.
Leroy zmusił nas do myślenia.
- Dość! - Nie byłoby Jezusa.
Uspokójmy się trochę.
Wstańcie. Nie słyszę was, gdy mówicie jednocześnie.
Alice uważała, że wszystko, co związane było z Herdmanami,
nie jest godne uwagi.
Możemy sprawić, żeby się uśmiechnęła?
Ona tego nie robi.
Przynajmniej inni się starali,
co było zaskoczeniem.
Wszyscy na miejsca!
Z kim mam rozmawiać o poprawkach?
Słyszałam, że w filmach poprawia się scenariusze.
Dobrze, Boże.
Robi się coraz bardziej przerażająco.
Proszę, zrób coś, co pomoże mamie
uratować jasełka.
To wszystko.
Amen.
Ostatnia próba
odbyła się w noc przed kolacją składkową.
Kościół jest wtedy pełen dzieci, rodziców
i członków Komitetu Składkowego.
To znaczyło, że pani Slocum mogła trochę powęszyć,
by znaleźć coś, co mogłaby skrytykować.
75. ROCZNICA DOROCZNEGO SPEKTAKLU BOŻONARODZENIOWEGO
Dzień dobry, pani Slocum.
Cześć!
Wybaczcie za to zamieszanie.
O tej porze roku sporo się dzieje,
a Komitet Składkowy postanowił przyjść dzisiaj,
by przygotować jedzenie.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy.
Nie.
Nie będziemy wchodzić do kuchni. Nie zorientujecie się, że tu jesteśmy.
Mama nie miała racji.
Daliśmy o sobie znać tamtego wieczora.
Słuchajcie. To będzie próba generalna.
Kto wie, co to znaczy?
- Kostiumy. - Przebieranki.
Zgadza się. Dla niektórych z was.
Ja nie mam przebrania.
Włóż szlafrok taty. Ja zawsze to robię.
Mój tata nie ma szlafroka.
A w czym chodzi po domu?
W bieliźnie.
W porządku.
To nic. W tym roku mamy rocznicę,
więc koło gospodyń przygotowało ładniejsze kostiumy.
Potrafisz być urocza.
Witaj, Imogene.
Nie powinnaś być w kostiumie?
Będę.
Gram Maryję.
Niemożliwe.
Nie wyglądasz mi na Maryję.
Muszę przygotować kolację składkową.
Dla 500 osób.
Dzięki temu moje oczy błyszczą w świetle.
Próby generalnej nie robimy
dla kostiumów.
Chodzi o to, żeby przećwiczyć spektakl od początku do końca.
- Rozumiecie? - Tak.
- Dobra.
Będę siedziała na widowni.
Do boju!
Dobrze.
Wielkie uśmiechy.
Trzymaj się poręczy.
Dobrze.
A niech mnie. Czas na występ!
Co się stało? Gdzie masz przebranie?
Gdzie jest dziecko?
Nie ma dziecka. Użyjemy lalki.
Wiem.
Przeze mnie nie ma prawdziwego dziecka.
- Nie. - To była prawda.
Na początku wielu rodziców się oferowało.
Eugene Sloper, który zapowiadał się obiecująco,
a nawet Junior Cottle, który miał prawie cztery lata.
Jego ojciec twierdził, że potrafi się skurczyć.
Podobno potrzebujemy dziecka. Mogę pomóc.
Naprawdę? Świetnie. Kto to będzie?
W supermarketach zawsze jest ich sporo w wózkach.
Wezmę jedno.
Mam nadzieję, że żartujesz.
Wiesz, że nie możesz zabrać komuś dziecka.
Wątpię, żeby o tym wiedziała.
Zabierała to, co chciała.
Gdy rodzice usłyszeli o Herdmanach,
wycofali się razem z dziećmi.
- Została nam nadzieja. - Halo?
Bernice Toole opiekowała się trzymiesięcznym dzieckiem.
Nie. To bez znaczenia, że jest Chinką!
- Dziękuję, Bernice! - Tak!
Jednak dziecko zostało adoptowane,
a Bernice powiedziała, że to zbyt wcześnie, by je pożyczać.
- Na tym stanęło. - Gdzie jest?
Beth przyniosła ją z auta.
Spytajmy ją o to.
Bracia Imogene ukryli lalkę,
bo stwierdzili, że nie przypomina Jezusa,
cokolwiek mieli na myśli.
Ale po bezowocnych poszukiwaniach musieliśmy zacząć.
- Daleko w stajence - Miasteczko małe Betlejem
- Bez kołyski... - Spowite w nocne mgły...
Stop.
Tylny rząd, najpierw śpiewamy „W odległej stajence”.
Mamy dziecko.
W końcu. To przez was, pacany.
Nie dotykaj go. To Dzieciątko Jezus.
Imogene, masz milczeć podczas spektaklu.
Mędrcy mają odejść w ciszy.
To ważne. Pamiętacie, co mówiłam?
Nikt nic nie mówi podczas spektaklu
oprócz anioła Pańskiego
i, oczywiście, chóru.
Maryja, Józef i inni
tworzą piękny obrazek, na który wszyscy mogą popatrzeć,
podczas gdy myślą o Bożym Narodzeniu i o tym, co znaczy.
A co znaczy?
Zaczynam się zastanawiać.
Zacznijmy od...
Nie możesz mieć kolczyków podczas przedstawienia.
Wiesz, że Maryja nie nosiła kolczyków.
- Muszę je mieć. - Dlaczego?
Mam przekłute uszy i nie chcę, żeby dziurki zarosły.
- Nie zarosną w 90 minut. - Lepiej je zostawię.
- Tak powiedział lekarz? - Jaki lekarz?
- A kto przekłuwał ci uszy? - Gladys.
W porządku.
Znajdziemy drobniejsze kolczyki.
Zacznijmy od początku.
Muszę im powiedzieć, jak go nazwałam.
Nie. Pamiętaj, że Maryja nie nazwała dziecka.
Mówiłem. To ja go nazwałem!
Nie! Józef też go nie nazwał.
Bóg zesłał anioła, by przekazał Maryi, jak ma go nazwać.
Ja nazwałabym go Bill.
Chwila, Gladys powiedziała Maryi, jak ma nazwać swoje dziecko?
Nie. Gladys jest aniołem,
który zszedł do pasterzy i powiedział:
„Dziecko bowiem narodziło się nam”.
Mnie się narodziło. Nie im.
To ja urodziłam dziecko.
To znaczy, że Jezus należy do całego świata.
Dziecko narodziło się nam wszystkim. Nawet biednym, takim jak...
Jak pasterze, których gracie.
Dlaczego nie pozwolili Maryi nazwać własnego dziecka?
Anioł po prostu przyszedł i powiedział:
„Nazwij go Jezusem”?
- Tak. - To nie tak.
Anioł powiedział:
„Nazwą go: Cudowny, Doradca,
Bóg Mocny, Ojciec Wieczności, Książę Pokoju”.
Mój Boże. Nie skończyłby pierwszej klasy,
gdyby musiał się tak podpisywać.
Przepraszam.
Przechodziłam obok i pomyślałam, że zaglądnę.
Lepiej sprawdzę, co z ciastem jabłkowym.
Mówiłam, żebyś nie używała imienia Pana nadaremno.
Jak możesz być Maryją, skoro wszystkich obrażasz?
Musimy zrobić sobie przerwę.
Spotkajmy się tu za pięć minut.
Zaczniemy od początku.
Mówiłam, że będzie katastrofa.
Z przyjemnością przejmę rolę Maryi.
Dobrze wiedzieć, Alice.
Imogene, mogłybyśmy...
Idę do kibelka,
żeby przebrać ten durny kostium.
No proszę. Potrzebujesz czegoś?
Wszystko jest nie tak.
Wszystko się wali.
Nie jestem pewna, czy miało się co zawalić.
Może Alice będzie Maryją?
Nie pozwólmy Herdmanom tego zepsuć.
Zróbmy to dla kościoła. Upokorzą cię.
Myślę, że Imogene nie wytrzymała napięcia.
Musi tylko przetrwać tę próbę.
Damy radę.
Pożar!
Co znowu?
Dlaczego?
Gęsty dym wydostaje się z łazienki!
Złapcie się wszyscy za ręce.
Chwyćcie rękę osoby obok.
Beth, prowadzisz.
Weźcie swoje kurtki.
Alice?
Beth, skarbie...
Chodźcie wszyscy.
Wszystko dobrze, skarbie?
Poczułam dym.
Dym w łazience?
Idź do taty.
- Wiadomo, co się stało? - Herdmanowie.
Chodźcie, aniołki.
- Imogene, jesteś cała? - Tak.
Odsuńcie się. To kolejny pożar Herdmanów.
- Boję się. - Wiem, skarbie.
Herdmanowie w kościele?
Tak. Wszyscy.
Niech Bóg ma nas w swojej opiece.
Co za koszmar. Herdmanowie to same kłopoty.
Beth, znajdź Herdmanów, dobrze?
- Dobrze. - Idź po nich.
Imogene?
Widziałaś Imogene Herdman w łazience?
Była tam.
Wiadomo, że te dzieci palą.
Tak właśnie było.
Mamo, nie mogę ich znaleźć.
Przed chwilą jeszcze tu byli, prawda?
Patrzyłam wszędzie. Nie ma ich.
Dianna zobaczyła tam Imogene.
Było tam pełno dymu.
Proszę was. Ona pali. To ona wznieciła pożar.
To przelało czarę goryczy.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
To by było coś nowego.
To jej Maryja to zrobiła.
Oraz milion innych rzeczy, pastorze.
Mam przeczytać?
- Co teraz będzie? - Naprawdę nie wiem.
Odwołają jasełka?
Będą próbować.
Grace powiedziała, że anioł Pański jest jak bohater komiksów.
Czy to sprawka Herdmanów?
Podobno ciągle mówią o bieliźnie.
Nie rozmawiają o bieliźnie podczas prób.
To był inny chłopiec.
Według Alice rozmawiali o morderstwie Jezusa.
To tekst Biblii.
Naprawdę nie powinno ich tu być.
- Nie. - Zgadzam się.
Nie ma dymu, bez ognia.
- Całkiem dosłownie. - Chwileczkę.
To ty odwaliłaś całą pracę, nie one.
Jeśli mi powiesz, że będzie dobrze, uwierzę ci.
Przepraszam, ale nie mogę.
Pastorze Hopkins, znaleźliśmy źródło.
Tak?
Moje ciasto jabłkowe!
Przecież widziałam dym wydobywający się z łazienki.
Dlatego zadzwoniłam.
Nie było pożaru w łazience.
Ciasto jednak zdążyło się spalić, gdy wszyscy wyszli.
Dziękuję, panowie. Idźcie już do domu.
Nic tu po nas.
Koniec próby generalnej.
Dobrze to powiedziałem?
Dobrze.
Nikt nawet nie przeprosi?
Chodźmy do domu.
75. ROCZNICA DOROCZNEGO SPEKTAKLU BOŻONARODZENIOWEGO
Cześć, skarbie.
Hej.
Świetnie ci idzie, mamo.
Dzięki, skarbie.
Ale chyba nikt się z tobą nie zgadza.
Pewnie nie.
Myślałam, że jakimś cudem dam radę.
I że to będą najlepsze jasełka.
Nawet z Herdmanami.
Czy wciąż jest za późno, żeby ich zastąpić?
To by nie było w porządku, kochanie.
W porządku nie było też to,
gdy te kobiety mówiły takie rzeczy o Herdmanach.
Nie zapominaj.
W tej historii najważniejsze jest to,
że Jezus urodził się tak samo dla Herdmanów
jak dla nas.
To wszystko nie miałoby sensu,
gdybym ich odtrąciła.
A jeśli wszystko zepsują?
Pewnie to zrobią.
Ale tu nie chodzi o mnie.
Świetnie ci idzie, mamo.
Zobaczymy, co będzie jutro.
O co chodzi, skarbie?
Mamo?
Modliłam się o to i zgadzam się z tobą.
Herdmanowie muszą wystąpić.
Dzięki, kochanie.
Ale nie mogę się do nich dodzwonić.
Odłączono im telefon?
Chyba nie.
Mam nadzieję, że nie słyszeli, co o nich wygadywano.
Co? Imogene zrezygnowała?
- Nie wiem. - Jak mogła odejść?
- Nie może ci tego zrobić! - Będzie dobrze.
Alice wie, jak zagrać Maryję. Będzie dobrze.
Albo będzie tak jak zawsze.
Nie może tak być!
Dokąd idziesz?
Beth?
Wyjaśnijcie mi to.
Wcześniej jasełka mogły się udać
bez udziału Herdmanów.
Teraz ma się udać tylko dzięki nim.
Może moja mama nie prowadziła komitetu, nie prowadziła firmy
ani nie nosiła sukni podczas zakupów,
ale robiła to, co należało, gdy innym się nie chciało.
Więc i ja musiałam.
A to oznaczało, że sama zmierzę się z Imogene Herdman.
Cześć, Gladys.
Chcę porozmawiać z Imogene.
No dobra.
Czego chcesz?
Po całej tej przejażdżce
zdawało mi się, że wiem, co powiedzieć.
Miałam natłok myśli.
Ale gdy otworzyła drzwi, wycedziłam tylko...
Cześć.
Chwila!
- Czemu wczoraj wyszłaś? - Było zimno.
Próbowali ustalić, co się stało.
To banda idiotów klepiąca się po tyłkach.
Zwalili to na nas i zaczęli dorabiać historię.
Nie, to ciasto się spaliło.
Nieważne. Uważali, że to ja.
Myślą, że palisz cygara. Założyli, że...
No jasne.
A paliłaś cygaro?
Owszem.
Nie powinnaś palić.
- Kumam. Nara. - Czekaj!
- Wystąpisz w jasełkach? - Nie.
- Co takiego? - Nie zamierzam.
Myślałam, że chcesz zostać aktorką.
Jak w filmach.
Przeszło mi. Pa.
- Weź nogę. - Nie!
Moja matka wstawiła się za tobą. Walczyła za ciebie.
Miasto jej za to nienawidzi.
Ale i tak to zrobiła. Bo jej na tobie zależy.
A co cię to obchodzi?
I tak nie chciałaś mnie w jasełkach.
Prawda?
- Przeszło mi. - Naprawdę?
Moja mama chce, żebyś była Maryją.
W porządku?
Tak, mówiłam jej, żeby ci nie pozwoliła.
Ale ona dała ci szansę.
Ludzie przyjeżdżają z daleka,
jest za późno, by zmienić role
i mieć nadzieję, że to te same staroświeckie jasełka...
Nie mogę tego zrobić!
Nigdy nie będę dziewczyną z obrazu.
Ale nie możemy mieć obrazu na scenie.
Potrzebujemy realnej osoby.
- Alice za mnie wystąpi. - Tak. Jasne.
Wszyscy kochają Maryję,
bo jest urocza i ładna.
Nigdy nie będę...
Myślisz, że nie możesz być miła, bo jesteś taką twardzielką.
Największa twardzielka na świecie, co?
Ale jeśli odejdziesz z jasełek, nie będziesz ani miła, ani twarda.
Poza tym Maryja,
ta prawdziwa,
nie dbała o to, co inni o niej myślą,
i robiła to, co trudne, mimo że była przerażona.
Też taka jesteś.
Przyjdź, proszę.
Dla mojej mamy?
Nawet jeśli to wszystkich rozzłości?
Przepraszam, jestem sobą. Po prostu nie jestem nią.
Przynajmniej świece będą wyglądać idealnie.
Cóż...
Już jesteśmy.
Bądź z tego dumna.
Prawda, Beth?
Ani razu nie przećwiczyliśmy całości.
Nie wiem, co się dziś wydarzy.
Jeśli zjawią się Herdmanowie,
to mogą być pierwsze jasełka,
w którym Józef i trzej królowie wdadzą się w bójkę,
a Maryja zapali cygaro i ucieknie z dzieciątkiem.
- Potrzyma pastor? - Tak.
- Połamania nóg. - Dziękuję.
To przenośnia.
Tak się mówi w teatrze.
Pani Armstrong napisała o tym w notatniku.
Hej, tylko spójrzcie.
Za ciasny.
Świetnie wyglądasz. Idź za kulisy.
Chyba nie przyjdą.
Potrzebuję Alice.
Rozumiem.
Alice?
Będziesz musiała zagrać Maryję.
75. ROCZNICA
- Zaczynamy. - Właśnie.
Pomocnica Shirley dzióbnęła mnie w oko.
Gdy się odwróci, schyl się.
Dobrze.
Maryja i Józef są gotowi.
Świetnie, Alice.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Przez 75 lat
jasełka były okazją
do przypomnienia, kto w Boże Narodzenie jest najważniejszy.
W tym roku
wyszło inaczej, niż planowaliśmy.
To wydarzyło się po raz pierwszy.
Szczerze mówiąc...
tak wiele się wydarzyło,
że nie wiem, co wydarzy się dziś.
Ale może to dobrze.
Bo Maryja i Józef też nie mieli pewności.
Dziękuję za przybycie.
Wesołych Świąt.
- Wszystko gra? - Nie wiem.
No dobra.
W ubogiej stajence
Nieziemski blask lśni
Maleńki Pan Jezus
Na sianku tam śpi
A z nieba rój gwiazdek...
Co ona robi?
Spogląda wciąż w dół
Co jest?
Gdzie w żłobie spoczywa
Maleńki Bóg-Król
Ryk bydląt obudził
To Dziecię ze snu
Lecz Jezus nie płacze...
Co ona ma na sobie?
Przyniosła coś z domu.
Mówiła, że jeśli to zrobi,
będzie wyglądać jak prawdziwa Maryja.
Wyglądają jak uchodźcy.
Właśnie.
Racja.
Za czasów Cezara Augusta
wydano dekret
o opodatkowaniu całego świata,
a Józef pojechał do Betlejem z Maryją, swoją żoną...
Miasteczko małe Betlejem
Spowite w nocne mgły
Ty spisz spokojnym, cichym snem
Nad Tobą gwiazd rój lśni
Lecz wśród tych ulic ciemnych
Jaśnieje dziwny blask...
Czemu klepiesz lakę po plecach?
Tak pomogłam Gladys, gdy była dzieckiem.
Bo w Tobie dziś spełniła się...
Litości!
Poklepuje Jezuska, jakby dostał kolki.
Tego na pewno nie było w programie.
Mnie się podoba.
A Jezuskowi się nie odbijało?
On jest...
W tym regionie
pasterze czuwali nocą
nad swoimi stadami.
Gdy pasterze strzegli nocą swych stad
Siedzieli na ziemi
I Anioł Pański zstąpił na ziemię
A wszelka chwała rozbłysła wokół
I ukazał im się Anioł Pański.
Cześć!
To dla was narodziło się dzieciątko!
Co tak stoicie? Idźcie je zobaczyć!
Pospieszcie się!
Trzej Królowie pod Gwiazdą szli
Przemierzali noce i dni
Niosąc dary pełni wiary
Aż do stajenki szli...
Wiedziałam, że tak będzie.
Nie mają kadzidła, mirry ani złota.
Przynieśli coś innego
i od razu wiedziałam skąd.
Pewnie nawet nie lubią szynki.
Uwielbiają ją.
Moja szynka jest w sztuce.
Gdy urodził się Jezus,
przyszli trzej królowie ze wschodu, by oddać mu cześć,
przynosząc w darze złoto, kadzidło i mirrę.
Mieli odejść. Wszystko psują.
Logiczne. Trzej królowie
powinni usiąść i odpocząć.
Przebyli długą drogę.
Mieli przynieść szynkę i odejść?
Nie przynieśli szynki!
A cóż to za dzieciątko leży w żłobie
I na kolanach Maryi śpi?
Które anioły...
Co do psucia wszystkiego
wydawało mi się,
że Herdmanowie ulepszyli jasełka.
Robiąc to, co przychodziło im naturalnie.
Na przykład klepiąc dzieciątko.
Albo pomysł, że żywność byłaby lepszym prezentem
niż mnóstwo perfum czy oleju.
Zazwyczaj do kolędy Cicha Noc
miałam już dość,
nie mogłam się doczekać, aż to się skończy.
Ale tym razem tak nie czułam.
Niemal chciałam, by jasełka trwały,
gdy grają w nich Herdmanowie,
by zobaczyć, co jeszcze zrobią.
Zrozumiałam, że nigdy wcześniej nie widziałam szopki.
Ale Imogene pomogła mi to dostrzec wyraźniej niż kiedykolwiek.
Cicha noc
Święta noc
Wszystko śpi
Atoli
Czuwa Józef i Maryja...
I wtedy to się stało.
Wszyscy tylko czekali, aż Herdmanowie
zrobią coś totalnie nieprzewidywalnego.
I oczywiście...
Patrz.
Ona płacze.
Maryja płacze.
W tamtej chwili...
Imogene Herdman po raz pierwszy doświadczyła
prawdziwej świątecznej opowieści.
I my także.
Panie, gdy się urodziłeś...
Cóż...
to były najlepsze jasełka.
Ukłoń się.
Ukłoń się, to tobie biją brawa.
Dziękuję.
Wszyscy zgodnie stwierdzili, że to były najlepsze jasełka,
ale nikt nie wiedział dlaczego.
Jedno wiem na pewno.
Dzięki mamie
i jej zrozumieniu bożonarodzeniowej opowieści
Herdmanowie dostali to, czego potrzebowali.
Poczucie wspólnoty.
A i nam dali coś, czego potrzebowaliśmy.
Przez lata myślałam o cudzie Bożego Narodzenia
i tajemnicy narodzin Jezusa, i nigdy tego nie rozumiałam.
Ale teraz nie było to już dla mnie takie tajemnicze.
Gdy Imogene zapytała mnie, o co chodzi w jasełkach,
powiedziałam, że chodzi o Jezusa.
Ale to tylko część prawdy.
Opowiadały o nowym dzieciątku
i jego biednej matce,
i ojcu, którzy mieli poważne kłopoty.
Nie mieli dokąd pójść, nie mieli pieniędzy ani lekarza,
nikogo znajomego. Odebrano im szacunek.
Ale to ich Bóg wybrał, by odmienili świat.
Jeśli chodzi o Imogene,
święta owładnęły ją w całej rozciągłości.
Dzięki, że wróciłaś.
Zmusiłaś mnie.
Nie sądzę.
Oto twoja szynka. Świetny rekwizyt.
To nie był rekwizyt. To był prezent od braci.
I...
mam coś innego.
Uznałam, że pora go zwrócić.
Dziękuję.
Jasełka dobiegły końca,
pewnie już tu nie przyjdziesz.
Ale może wpadniesz w przyszłym tygodniu?
Jeśli będą przekąski.
W pełni prawdziwa.
Prawda?
Że co?
Obraz.
Co miała na myśli?
Nie mam pojęcia.
Myślę, że Imogene spodobał się pomysł Maryi na obrazie.
Wszystko w czystej postaci.
Jakby nigdy niczego nie zrobiła
poza urodzeniem Jezusem w Wigilię.
Imogene powiedziała mi kiedyś:
„Nie jestem jak ona”.
Ale dla mnie...
Maryja zawsze będzie wyglądać jak Imogene Herdman.
Dlatego...
nadal używamy tego koca, nawet po tylu latach.
Przesłuchanie do corocznych jasełek
Skoro już
wiecie,
czemu jasełka są dla nas tak ważne...
To kto chciałby w nich zagrać?
Ile rąk w górze!
Na szczęście
mamy wiele ról i każda z nich się liczy.
Rodzice zabiorą teraz wszystkich
pod ołtarz,
gdzie dokonamy wyboru.
Przydzielimy wam role
i zrobimy pierwszą próbę.
No to chodźmy.
Mogę je przymierzyć?
To były skrzydła Gladys.
Nie pozwala nikomu ich nosić.
Ale na dole znajdziemy ci nowe.
„Hej, dla ciebie narodziło się dzieciątko”.
Koniec
Ollie Herdman jest teraz weterynarzem
specjalizującym się w badaniach kotów.
Claude Herdman jest teraz nauczycielem w szkole publicznej.
Uczniowie przy nim nie przeklinają.
Leroy Herdman był parę razy w więzieniu,
ale teraz wiedzie mu się lepiej.
(Szczerze, 1 na 6 Herdmanów, niezły wynik)
Gladys Herdman jest stewardessą.
Jej pasażerowie zawsze są skupieni.
Ralph Herdman jest pastorem największego kościoła na Środkowym Zachodzie.
Jego ostatnie kazanie brzmiało: „A co z Herodem?”.
Imogene Herdman grała w paru filmach,
zanim poprowadziła jasełka w kościele Ralpha.
Obecnie ma pięcioro dzieci
i nikt nie zastanawia się, gdzie jest.
Tłumaczenie napisów: Sławomir Apel