Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MEKSYK – 800 LAT TEMU
Szybko! Zaraz się zacznie!
Witaj, córko.
Radości z Nowego Ognia.
Tak, tak.
Punguari, to wielki dzień twojego ojca.
- Udawaj chociaż, że się dobrze bawisz. - Proszę.
Chodźmy, Eréndira.
Dobra, córeczko. Oko, chancla – cel, trafiasz!
Nie bawiłam się tak przednio, odkąd ludzie urządzili Festiwal Ziemi.
W twojej świątyni, na twoją cześć.
Już o tym rozmawiałyśmy.
Jesteś półboginią. I kropka.
Na boginię jesteś za mała.
Mam 12 tysięcy lat!
Jestem gotowa zostać boginią.
Mieć własną świątynię, święto i całą resztę boskiego tałatajstwa.
Twoje słowo to za mało.
Musisz pokazać ojcu i mnie, że już do tego dojrzałaś.
Jestem dojrzała!
Przez tydzień pilnowałam księżyca.
I trzy razy nie wzeszedł.
I narysowałaś na nim króliczka!
Bycie boginią to nie przelewki.
W grę wchodzi potężna magia.
Jeśli nie będziesz gotowa,
konsekwencje mogą być katastrofalne.
- Daj mi szansę... - Dosyć!
Jestem twoją matką i wiem, co dla ciebie dobre.
ĆŚŚ
Siemka, rodzinko!
Radości z Nowego Ognia!
Radości z Nowego Ognia, Chipiri.
Co z...?
Mniejsza. Nie chcę wiedzieć.
Ani słowa o byciu boginią.
Proszę, Punguari.
Cieszmy się Nowym Ogniem w spokoju.
Przepraszam.
Radości z Nowego Ognia, ojcze.
Dziękuję, córeczko. Radości z Nowego Ognia.
Obejrzymy meczyk ognistej piłki?
Idziesz, Punguari?
Za sekundkę.
Tylko się odświeżę.
Nie. Za mokro.
Za nowocześnie.
To jest to.
Mam w nosie, co mówi matka.
Jestem gotowa, by być boginią.
A jeśli ona tego nie załatwi, zrobię to sama!
Ja, Punguari, półbogini księżyca,
wzywam moc maski!
Rety, ale czadowo!
Masko Wielu Twarzy, proszę cię!
Daj mi swą moc! Uczyń mnie boginią!
Punguari, nie! Jesteś za młoda!
Dorastam, matko, czy ci się to podoba czy nie.
Nie jesteś gotowa na tę moc.
Oddaj maskę.
Przestań mi rozkazywać!
Traci kontrolę!
Powstrzymaj ją. Zdobędę ci trochę czasu.
Córko, proszę...
Nie!
WIELKODOMSCY – FILM
Ożeń się ze mną, Haniu!
Z tobą jestem taki szczęśliwy.
O tak.
Mam 12 lat!
- Cicho tam! - Nie krzycz!
Wracaj do łóżka!
Wszystkiego najlepszego.
Tobie dziękuję!
A resztę olewam.
Rozalko, nadeszła chwila, na którą czekałaś.
Lato dwunastki czas zacząć!
Mam 12 lat!
Masz 12 lat!
Obie mamy...
Kryć się!
- ...12 lat! - ...12 lat!
Co teraz robisz?
Wyprzedzam cię.
Orientuj się!
Przecież nie zostawię przyjaciółki samej w urodziny!
Rządzisz, Iga!
Nasze lato dwunastki będzie ekstra,
bo w końcu będziemy mogły codziennie siedzieć cały dzień w...
Pojechanym Po Bandzie Skateparku 12+ Ekstremalnego Edzia!
Podobno rok temu jeden dzieciak tak się wywrócił,
że zdrapał sobie skórę aż do śledziony!
Ekstra.
Teraz to mogą być nasze śledziony!
Popatrz tylko!
Puposinior, Rzepkołam, Karkoskręt i Śledzionoździer.
I czy ty to widzisz?
Mają własne ambulatorium!
Chwilunia. Cześć, mamo!
Gdzie jesteś, Rozalko?
Przyszłam dać ci buziaka i ucałowałam poduszkę.
Kolejne pudło balonów gotowe.
Cicho, Karol!
Jestem z Igą.
A mogłabyś wrócić do domu?
To bardzo ważne.
Kajtek, Lalo, spokój!
Wracaj, córeczko.
Tort gotowy!
Tort!
Dobra, mamo. Już jadę.
Szykują mi niespodziankę.
Zaraz wracam.
Tylko się nie spóźnij. Kolana same się nie zedrą.
Wszystkiego najlepszego!
Gdzie jesteście?
Musisz się do nas przebić!
Jak przez wielkie pryszcze!
Ohyda.
Dobra!
Do roboty, Papugu!
Uwaga pod nogi.
- Sto lat! - ¡Feliz cumpleaños!
Sto la...
Dziękuję!
Nie do wiary. Moja maleńka!
Dzięki, Kamilku.
Hektor!
Różo, jak mam stać tak blisko lukru i sobie nie uszczknąć?
Jestem tylko człowiekiem.
Pierwsze zdjęcie mojej młodej damy!
Drugie zdjęcie mojej młodej damy!
Dzięki, ciociu Fredziu.
Mamo! Psujesz mi lajwa.
Cześć! Jestem na urodzinach mojej słitaśnej kuzynki.
Pokażcie, jak ją kochacie!
Więcej tych serduszek! Już!
Dzięki.
Rozalko. Cały tydzień pisałem dla ciebie piosenkę.
Fajnie, Robert.
Dziś mojej siostry urodziny
I powiem, że takie rymy...
Nudy!
Potrzebujesz na urodziny prawdziwej muzy.
DJ Karol zapodaje bit!
Dosyć. Cisza.
Wszystkiego najlepszego, kochana.
Oby spełniły się dziś wszystkie twoje marzenia!
Dzięki, babciu.
Spełnią się. Bo idę z Igą...
Oszalałaś? Nie zdradzaj mi tego!
Idę zapalić świeczkę.
Rozalko, chcę ci podarować jedną z moich ulubionych książek.
To Kompletna i niewiarygodnie szczegółowa historia
prekolumbijskich cywilizacji mezoamerykańskich:
tom pierwszy.
Dzięki, wujku Krzychu.
A to prezent ode mnie.
Nie ma za...
Kochanie!
Tato, przyjechałeś!
Pomyślałem, że dostaniesz forsę w pudełku zagadce.
Ale zgubiłem instrukcję otwarcia.
Więc mam dla ciebie też to.
Miłego rozwalania!
Super!
Mamo, jestem umówiona z...
Ale pora na gwóźdź programu! Prezent ode mnie!
Usiądź na krześle urodzinowym.
To jest zwykłe krzesło.
Daj się mamie nacieszyć.
Kiedy skończyłam 12 lat,
twoja babcia zabrała mnie na wycieczkę do Mamy Lupe.
Na pewno było fajnie.
Jedzenie, muzyka...
To była najwspanialsza przygoda w moim życiu.
Zawsze chciałam podzielić się tym z moją córeczką.
Jedziemy do Meksyku!
Super! Kiedy?
- Teraz! - Pakuj się!
Że co?
Niespodzianka!
Tak. Odłożyłam pieniądze.
Wszyscy jedziemy na całe lato!
Ekscytujące, co?
Pierwsze zdjęcie młodej damy, która z radości się zawiesiła!
Komu w drogę, temu czas.
- Wezmę bagaże. - Wezmę tort.
Wynajęliśmy kampera.
Musimy ruszać akurat teraz?
Stop!
Mamo, nie możemy jechać do Meksyku.
Jak to? Dlaczego nie?
Bo to moje lato dwunastki.
Miałam plany. Chciałam spędzać czas po swojemu.
Spotykać się z Igą i chodzić do skateparku Ekstremalnego Edzia.
Kochanie, Ekstremalny Edzio nie ucieknie.
To będzie nasze wspólne lato.
A ja nie mam nic do gadania?
¡Adiós! Szkoda, że nie jadę!
Pamiętajcie robić zdjęcia z Płaskim Arturem.
Godnie mnie zastąpi!
„Będzie fantastycznie!”
Nie wierzę, że to się dzieje.
- Komu samochodowego tortu? - Mnie!
IGA: YO! CO JEST? DOKĄD JEDZIESZ? A EDZIO?
MEKSYK – USA
Już tylko 20 kilometrów!
Ile to mil?
Nikt nie wie.
Sprawdzę na telefonie.
Spodoba ci się w Meksyku, Rozalko.
Tyle ci tu chcę pokazać!
Mamo, mam już 12 lat.
Chcę spędzać czas po swojemu.
Oczywiście. Na pewno znajdzie się chwilka wolnego.
Wpisałaś czas na sen z pytajnikiem?
Tak. O śnie zapomniałam.
I o myciu. I toalecie.
Ale bez obaw, pomożesz je wcisnąć
w mój misternie zaplanowany, zalaminowany harmonogram.
Tu się drzemie dla urody!
Moje oko!
Gdzie hamulec?
SEÑOR MIĘCIUTKI
SEÑOR KOLCZASTY
Wszyscy cali?
Mam opuncję w pośladkach!
To dobrze. Bo chyba jesteśmy na miejscu.
JAPUNDA WITA! JEZIORO PÁTZCUARO, MICHOACÁN
Spójrz, Rozalko.
Nic a nic się tu nie zmieniło!
Mogłabym się przyzwyczaić.
Po co im tyle drewna?
Na największe ognisko, jakie widzieliście!
Wspaniale, co? Będziemy tu na Festiwal Nowego Ognia.
Możesz o nim przeczytać w książce, którą ode mnie dostałaś.
A niech to.
Zapomniałam jej zabrać.
Nie szkodzi. Zawsze mam zapasową kopię.
Biorę!
Festiwal Nowego Ognia to stara mezoamerykańska tradycja,
która powstała jako święto ku czci boga słońca Chipiriego.
Ogień reprezentuje nowy rok i nowy początek.
Co roku mieszkańcy budują ogromne ognisko.
Jest muzyka...
I jedzenie.
I to jakie jedzenie.
No i wielki turniej ognistej piłki.
- Co? - Co?
Ale genialnie!
Grają na dworze w gaciach?
Gdzie się zapisać?
Dobre wieści.
Zaplanowałam 24 minuty na zwiedzanie, zanim zjawi się Mama Lupe.
Dobra, Płaski Tato.
Pokażmy prawdziwemu tacie, jaką epicką podróż przegapił.
Podziel się światłem!
Robert, pomóc ci?
Nie umiem nawet zrobić zdjęcia.
Pozwolisz.
I proszę.
Patrz na ptaszka i uśmiech.
Jest piękne!
Ucz mnie, mistrzyni Karolino.
Zdradź mi tajniki selfików.
Dobrze, ale łatwo nie będzie.
„Nie boję się!”
Jeszcze zaczniesz.
„Co?”
Niemożliwe!
Dwunasta Znaczy Północ?
Dobry gust muzyczny, Japundo.
Super.
Znalazłaś mój największy skarb.
Kosztuje jedynie 20...
30 dolarów amerykańskich?
Trochę drogi ten kawałek obsydianu, nie sądzi pan?
Legenda głosi, że właśnie ten kawałek obsydianu
stanowi zaginiony pomost między bogami a ludzkością.
A nie mój naszyjnik?
No dobra, 25 dolarów.
- I tak go chcę. - Rozalko, nie.
Nie wydasz pieniędzy na ten szmelc.
Ale myślę...
Słuchaj się matki.
A teraz chodź.
Mama Lupe zjawi się za 24 sekundy.
O ja cię, ale matka.
„Słuchaj się matki”.
Ona mnie nigdy nie słucha.
- A to co? - W środku jest kasa.
Jak się to otwiera?
Moja rodzinka!
W samą porę.
Mama Lupe!
Rozalko! Mama Lupe już jest!
Chodźcie mnie mocno uściskać.
Nie mogę się doczekać, aż znów zobaczę hacjendę.
Tyle lat minęło.
- Daleko jest? - Po drugiej stronie jeziora.
- Jak się tam dostaniemy? - Moją łodzią.
Wskakujcie.
Lalo!
Możemy trochę zwolnić?
Nie ma zwalniania.
Don Tacho to zarządca mojej hacjendy.
Jest wspaniały.
Tylko nie patrzcie mu w oczy.
Kto wpadnie, płynie wpław.
To tu!
Robię miejsce na przekąski.
Uśmiech!
Chwila. Chyba zamknąłeś oczy.
Wszystko wygląda tak, jak zapamiętałam.
Pływanie w przystani,
wspinanie się po samolocie, bieganie po polu...
Nie ma pływania, wspinania ani biegania.
Nie przejmuj się.
Jest zbyt surowy.
Cześć! Paco! Paulina!
Siema, kuzynie!
Poznaj naszą rodzinkę.
Nie próżnowaliście, co?
Nie, nie, są adoptowane.
Co za widok.
Aż chce się odprężyć i malować wschody słońca, zachody słońca
i w ogóle różne słońca.
Patrz, wygląda jak half pipe.
To góra Punguari.
Nazwano ją po przeklętej półbogini z mitów ludu Purépecha.
Historia tych czasów jest niejasna, bo większość ludów...
Do brzegu, kotku.
Dobrze.
Punguari pragnęła zostać boginią, ale jej rodzice tego zabronili.
Wymknęła się i sama odprawiła rytuał.
Lecz straciła panowanie nad magią, przez co ziemia się rozstąpiła.
Słuszna reakcja!
Ale w ostatniej chwili matce Punguari, Sisiki,
udało się zapobiec katastrofie, zamieniając córkę w tę górę.
- Srogo. - Ale sprawiedliwie.
Mówią, że jeśli Punguari ucieknie
i przemieni się w pełnoprawną boginię,
dolinę spowije przeklęte, śmiercionośne zło.
Komu kolacyjkę?
- Mnie! - Jestem głodny!
I mnie!
Mój sweter.
Wybacz.
Jeszcze się uczą czystości.
Ale ogromniasty dom!
Patrz, Karol!
Kolacja gotowa, muchachos.
Mamo Lupe, to twoje kije do ognistej piłki?
Tak!
Do uarhukua ch’anakua.
Uwielbiałam ognistą piłkę.
To starożytny sport bogów,
który reprezentuje wschód i zachód słońca.
Patrzcie. Za każdym oparzeniem kryje się historia.
Ale skoro tak kochasz piłkę, czemu przestałaś grać?
Drużyna się rozpadła.
Nie wstyd wam tak się poddawać?
Mamo Lupe, musisz nas nauczyć grać!
No nie wiem.
Dni ognistej piłki są już za mną.
- Prosimy! - Prosimy!
Jedziemy.
UŚWINIONE CIUCHY
Cześć, Rozalka!
Iga, tak się cieszę, że...
Jesteś u Edzia?
Nie.
Moja śledziona!
Śledzionoździer.
Przepraszam, Rozalko. Musiałam.
Zew Ekstremalnego Edzia jest zbyt silny.
Rozumiem. Szkoda, że nie jesteśmy razem.
Ja też.
Chwila. Możesz być!
Zorganizujmy jutro wideojazdę!
Ja będę u Edzia, a ty gdzieś w Meksyku!
Genialny pomysł!
Już wiem, gdzie pójdę.
Buenos días, śpiochu.
Mamo, pięć minutek, co?
Nie. Pośpiesz się, mamy mnóstwo planów.
Ciocia maluje, chłopcy grają w ognistą piłkę,
a reszta już robi maski za domem.
To jest ogień.
To jest piłka.
A to ognista piłka.
Pokażcie, na co was stać.
Tak!
Nie widzicie, że się odprężam?
Gwiazda na boisku!
Kiedy mówiłaś o maskach,
myślałam o takich ze spa, nie na Halloween.
Założymy je podczas Danza de los Viejitos.
To moja ulubiona część Festiwalu Nowego Ognia.
Don Tacho!
Zademonstrujesz nam?
Staruszek umie się ruszać!
Gdzie Rozalka? Powinna już tu być.
- Cześć, Iga! - Obczaj tę rampę!
Podobno jest zrobiona z koszmarów i krzyków dzieci.
To jest życie!
Patrz, gdzie ja będę jeździć.
To się nazywa ekstremalny tor!
Czas zapisać się w annałach deskorolkarstwa!
Lato dwunastki!
Jesteś cała?
Ale bolało.
Co z moim naszyjnikiem?
Mój kamień...
Słyszałaś?
- Co? Co się dzieje? - Jakby trzęsienie ziemi.
Tak, to trzęsienie ziemi!
Oddzwonię. Na razie uciekam!
Chyba uderzyłam się w głowę.
Mam halucynacje.
Pomocy!
Trzymaj się! Już idę!
Pomocy! Utknęłam.
Nic ci nie jest?
Szłam sobie, a tu ziemia się zatrzęsła i drzewo zwaliło mi się na nogę.
A potem pojawiła się twarz z ciem.
Też ją widziałaś?
Chwila. Trzęsienie ziemi, ćmy...
Słyszałaś legendę o...
Pun-Ferrari, przeklętej półbogini, którą tu uwięziono?
„Punguari”.
No tak. O kurczę! Chyba pomogłam jej uciec!
Musimy wszystkich ostrzec! Chodź!
Jestem tuż za tobą.
Mamo! Nie uwierzysz!
Na taką reakcję liczyliśmy.
Brawo, moi viejitos.
Potem poćwiczymy taniec.
Cudownie!
Super!
Mamo, czekaj!
Nie uwierzysz.
Stało się coś szalonego.
To jest...
Tak pędziłyśmy, że nie zapytałam cię o imię.
No tak. Moje zwykłe, ludzkie imię.
To nazywam się...
Sha... ra?
- Jestem Rozalka. - Miło cię poznać.
Rozalko, pozwolisz na chwilkę?
Posłuchaj. Dziwaczna sprawa.
Na górze było trzęsienie ziemi i spod ziemi wyleciały miliony ciem.
Doprawdy?
A ja myślę, że nie wyleciały ćmy, tylko obleciało cię poczucie winy.
Wiem, że nie powinnam była iść, ale byłam umówiona z Igą.
Ale to już nieważne. Trzeba ustalić, co to było.
Dla mnie to ważne.
Miałyśmy spędzić to lato razem.
Nie. Miałam spędzić lato dwunastki po swojemu.
Mówiłam, ale ty nie słuchasz.
Nawet teraz, kiedy mówię ci o strasznym roju.
Olewanie rodziny nie jest odpowiedzialne.
Zacznij zachowywać się jak 12-latka, to porozmawiamy.
- Powiedziałaś jej, co widziałyśmy? - Próbowałam, ale nie słuchała.
Przynajmniej nie zamieniła cię w górę.
Co?
Mówię, że rozumiem, jak się czujesz.
Mama cię nie słucha, ale ja posłucham.
Kamilku!
Wujek! On się zna na takich rzeczach.
Wujku! Dzieje się coś dziwnego.
Trzęsienia ziemi, ćmy... Chyba uwolniłam Punguari.
Nie wierz w takie przesądy.
Takie mity służyły naszym przodkom do tłumaczenia naturalnych zjawisk.
Przeczytaj.
Masz kolejny egzemplarz?
Nie, wyłowiłem tamten.
Wszystko tu opisano. Bogów, półbogów, nawet magiczne maski.
Maski!
Są super.
Myśli pan, że Punguari szuka jakiejś maski czy coś?
Legenda głosi, że aby stać się boginią,
potrzebuje Maski Wielu Twarzy.
O, tej.
Maska Wielu Twarzy.
- Lepiej znajdźmy ją przed nią. - Słusznie.
A gdzie szukać takiej maski, wujku Krzychu?
Ja zacząłbym od lokalnego muzeum albo może...
Dobra robota, Mario,
ale czy następna corunda może być bardziej trójkątna,
a mniej... kluchowata?
Ktoś tu musi się wyładować.
Miałyśmy spędzić to lato razem!
Gotowe!
Zapomnij o kłopotach, maleńka.
Oko...
chancla...
cel, trafiasz.
Dobry rzut!
Rozalka miała być z nami i uczyć się robić corundy.
Ale oczywiście znów zniknęła.
Przywiozłam ją, żebyśmy pobyły razem,
a ją obchodzą tylko własne plany.
Pamiętam pewną dziewczynkę, która też miała „własne plany”
i poszła na wagary bez mojej zgody.
Wesołe miasteczko było u nas na jeden dzień!
Co miałam zrobić?
Genów nie oszukasz.
Że ja?
A kto uciekł mieszkać w stodole,
bo nie chciałam pozwolić, żeby osioł spał w jego pokoju?
Mamy to we krwi.
Setki lat temu, zanim zjawili się Hiszpanie,
władało tu plemię dzielnych kobiet,
które czciły boginię Sisiki.
To były Wojowniczki Chancli.
Ty nazywasz to uporem, ja – siłą.
W tej rodzinie są cztery pokolenia Wojowniczek Chancli.
Rozalka rozwija skrzydła.
Pozwól jej pofrunąć.
Oko,
chancla,
cel, trafiasz!
Tak!
To wszystko miało miejsce ponad 400 lat temu.
Stoją więc państwo w najstarszym budynku w tej części Meksyku.
Jeśli ktoś wie, gdzie jest Maska Wielu Twarzy,
to są to muzealnicy.
Dziś w muzeum w Japundzie mieści się największa kolekcja
artefaktów kultury Purépecha na świecie.
Purépecha zbudowali sanktuarium,
aby chronić najcenniejsze artefakty przed najeźdźcami.
Według legendy kryje się ono pod tym budynkiem.
Fajne rzeczy zawsze chowa się w piwnicy.
Musimy tam zejść.
Zapraszam do sklepiku, w którym znajdą państwo...
Może zaczniemy tam?
ZAKAZ WSTĘPU
Ty pierwsza.
MAMA: MUSIMY POROZMAWIAĆ
Wszystko gra?
Tak. Mama chce pogadać.
Pewnie się gniewa, że olałam jej durny plan dnia.
Mamy nic nie rozumieją. Myślą, że jesteśmy małe.
Właśnie! Mam już 12 lat. Moje zdanie się liczy.
Moje pragnienia się liczą.
Mogę już chodzić do skateparków.
Mogę już robić zaćmienia!
Mogę decydować o sobie i o tym, jak spędzę lato i...
- ...życie! - Życie!
Chwila. Zaćmienia?
Tak się tylko mówi.
Jesteśmy fajnymi, niezależnymi, potężnymi nastolatkami.
Nasze mamy nie mają pojęcia, na co nas stać.
Właśnie. W takich chwilach lubię się wyalienować.
Wyalienować?
Kiedy chcę odpocząć od mamy, idę do pokoju, zakładam słuchawki,
puszczam super zespół Dwunasta Znaczy Północ
i tak sobie...
BATERIA ROZŁADOWANA
A niech to.
Shara, co się dzieje?
Zluzuj, naszyjniku.
To ona! Maska Wielu Twarzy!
Patrz, na masce jest taki sam kamień jak mój.
Czacha dymi.
Chyba mam odsunąć gobelin.
To jak, przechodzimy przez drzwi, które przed chwilą nie istniały?
Dajesz.
Jestem tuż za tobą.
To ona.
Nie wierzę! Znalazłyśmy ją.
Co teraz? Bierzemy ją?
Chyba musisz włożyć w nią kamień.
Tak jak na gobelinie.
Czad.
Możemy wszystko naprawić i powstrzymać Punguari.
Udało się, Shara.
Co jest?
Dzięki, Rozalko.
Shara?
Bardzo mi pomogłaś.
Nareszcie!
Po tylu wiekach znów jestem sobą.
Punguari?
Niespodzianka.
Chwila. Od początku byłaś Sharą?
Przyjęłam postać kogoś, komu zaufasz, by się tobą posłużyć.
Kiedy mnie uwolniłaś...
Swoją drogą, dzięki.
...byłam tylko duchem.
Żebym odzyskała prawdziwą postać, musiał mnie tu doprowadzić człowiek.
Okłamałaś mnie?
Jedni się wymykają na deskę,
inni podstępem skłaniają ludzi do znalezienia starożytnych masek.
Zrobiłam, co musiałam.
Tak jak ty.
Jeśli cię to pocieszy, jak na człowieka jesteś spoko.
No, pora na mnie.
Pewna przyszła bogini musi dokończyć ceremonię.
Czekaj! Nie!
Papatki!
Wybacz, dziadku.
- Wezmę tylko plaster. - Plaster?
Zraniłeś się?
To nie dla mnie.
„Nie mogę z tymi selfikami!”
Bez nerwów, Płaski Tato.
Odpocznij sobie w mojej flanelowej koszuli.
„Pomocy!”
Widziałeś Rozalkę?
Staram się pozwolić jej odetchnąć,
ale teraz się martwię, bo nie odpisuje mi na SMS-y.
Nie widziałem jej.
Może jest z nową koleżanką.
Gdzie ona się podziewa?
Pomocy!
Czy ktoś mnie słyszy?
Jestem uwięziona w sekretnym podziemiu.
O którym nikt nie wie, bo jest sekretne.
To na nic. Nigdy się nie wydostanę.
Powinnam była słuchać się mamy i spędzać czas z rodziną.
Halo?
Jest tu kto?
Słyszę, jak nucisz.
Dziadek?
Dziadku!
Rozalka?
- Gdzie wlazłaś? - I jak?
- Żyjesz? - Nie zimno ci?
- Czy ty umarłaś? - Jesteś duchem?
Cisza!
Muszę wam coś powiedzieć, ale to zabrzmi wariacko.
To tak.
Kamień z mojego naszyjnika obudził Punguari,
która była duchem i potrzebowała maski, żeby odzyskać ciało,
więc udawała Sharę, znalazłyśmy maskę
i uwięziła mnie w sali pod muzeum, w której jest zaczarowane lustro.
Mówiłam, że to lustro jest zaczarowane.
Kasa!
Już dobrze, Rozalko.
Powiedz, gdzie jesteś.
Don Tacho, szykuj łódkę.
Nie łódkę. Polecimy samolotem.
Czy to na pewno się uda?
Na pewno.
Przestraszyliście mnie.
Ale muzeum zamknięte.
Musicie sobie pójść, viejitos.
Co się dzieje?
Podoba mi się!
Nieźle tańczycie.
Myślałem, że się bawimy.
To gobelin, o którym mówiła Rozalka.
Rozalko!
Mamo! Tu jestem!
Nie ma drzwi.
Wiem! Punguari sprawiła, że zniknęły.
Trzymaj się. Musimy zburzyć tę ścianę.
To się nie nada.
A wy coś macie?
- Nie. - Nic.
A ty, Rozalko?
Chyba znalazłam łyżkę.
Może zjem ścianę.
Nie żartuj o jedzeniu w takiej chwili!
Ma koła.
Możemy wepchnąć go na ścianę.
A może kryje się w nim pradawna magia i zniszczy ścianę, kiedy w nią uderzy.
Jasne, Mamo Lupe.
A to co?
Na trzy!
¡Uno, dos, tres!
Co się stało?
Kryła się w nim pradawna magia i zniszczył ścianę, kiedy w nią uderzył!
Mamo!
Jak dobrze, że jesteś bezpieczna.
Widzisz? Tak się kończy wymykanie się.
Mówisz poważnie?
Mój błąd.
A to co?
Historia Punguari.
Ukradła maskę i otworzyła ziemię,
żeby zesłać na dolinę ogień i spustoszenie.
Chwileczkę.
To nie wygląda, jakby zsyłała ogień i spustoszenie.
I co to za jeden?
Ucumu.
Bóg świata umarłych? Mówisz...
Legenda się myli. To nie Punguari jest zła.
Tylko Ucumu!
Punguari!
Musimy lecieć!
Tym razem nikt mnie nie powstrzyma.
Ja, Punguari, półbogini księżyca, wzywam moc maski!
Masko Wielu Twarzy, proszę cię!
Daj mi swą moc! Uczyń mnie boginią!
Przepraszam, bogini.
Może świątynię ku twojej czci?
A chętnie.
I wiem, od czego zacznę.
O nie. Spóźniliśmy się.
Rozjaśnijmy nieco tę sytuację.
To straszne! Punguari uwolni Ucumu.
Co to jest Ucumu?
To on.
Ale brzydal.
Ona kogoś torturuje!
Nie, to wycie demonów!
To Dwunasta Znaczy Północ!
Ona chce poimprezować.
Nie chce nikogo skrzywdzić.
Co?
Te ryby bez wody mogłyby się nie zgodzić.
Wierzcie mi, rozumiem ją.
Ale ona otworzyła drzwi Ucumu.
Niechcący.
To tak, jakby się wymknęła i niechcący uwolniła półboginię.
Zdarza się najlepszym.
O nie!
Muszę porozmawiać z Punguari.
Nie ma mowy. A jeśli się mylisz?
Nie mylę się. Przekonam ją, na pewno.
Ona jest boginią. A ty tylko dzieckiem.
Wcale nie!
Rozalko!
Rozalko, uważaj!
Odpłacamy się za zafajdany sweter.
Tato, pożyczam kampera.
To zbyt niebezpieczne.
Zapamiętaj, gdzie zaparkujesz!
Rozalce się uda, prawda?
Raczej nie.
No co? Ktoś musiał to powiedzieć.
Jak tam, imprezowicze?
Powodzenia!
Przyda ci się.
Rozalka?
Wydostałaś się.
W samą porę na imprezę.
Punguari, musisz przestać.
Inaczej uwolnisz Ucumu.
Boga świata umarłych? Absurd.
Naprawdę. Mam dowód. Już raz to zrobiłaś, bo nie byłaś gotowa.
Nie byłam gotowa?
Jestem teraz boginią.
Zaczynasz brzmieć jak moja mama.
A tutaj mamom wstęp wzbroniony!
Punguari, mama cię kochała.
Ona nie chciała cię ukarać.
Doprawdy?
Zamieniła mnie w górę.
Dosłownie mnie uziemiła.
Żeby cię ochronić.
Znalazłyśmy to w sali, w której mnie uwięziłaś.
Nawiasem, to było wredne.
Spójrz, co tak naprawdę stało ci się 800 lat temu.
To moi rodzice.
Niemożliwe.
Przestań mi rozkazywać!
Córko, proszę...
Nie!
Co się dzieje?
Nie! Mamo!
Przepraszam. Kocham cię.
Moja córka...
Mieszkańcy!
Powstrzymaj go!
Ja ocalę ludzi!
Jest zbyt potężny.
Razem możemy go pokonać.
Za Punguari!
Twoi rodzice się poświęcili, żeby wszystkich ocalić.
Ale nie mogłaś tego przewidzieć.
To nie twoja wina.
Ocaliła mnie przed Ucumu.
Tyle czasu myślałam, że...
No. Mamy chyba takie już są.
Wiem, że moja mama by...
- Rozalko! - Mamo!
Mamo!
Musimy jej pomóc! Ale jak?
Moją mocą.
Mocą bogini księżyca.
Razem ją uratujemy.
Gotowa?
Trzymaj się.
Mamo!
Rozalko!
Mamo!
SPĘDZAĆ CZAS Z ROZALKĄ
Trzymaj się, mamo.
Rety, to było niesamowite. Ale strasznie niebezpieczne.
Uratowałaś mnie.
Ale nigdy więcej.
Kocham cię.
Maria! Rozalka!
Jak dobrze, że jesteście całe!
Dobrze, że zalaminowałaś plan.
- Mam super siostrę. - Niesamowite!
Dzięki, Lalo.
Pytanko.
Co to za wielki pies?
Kojot.
To Punguari. Teraz jest w porządku.
Zawsze byłam w porządku.
Nie żeby coś, ale trzeba się zająć bogiem świata umarłych.
Dobra, nie panikujcie.
Złe wieści: nadchodzi Ucumu.
Dobre wieści: wiem, jak go powstrzymać.
Ale nie sama.
Jak?
Zwój mówi, że kiedy Ucumu się wydostał,
rodzice Punguari pokonali go wielką, płonącą chanclą.
To święty ogień taty!
Trzymał go w świątyni.
Ale gdzie ona teraz jest?
Ja wiem gdzie.
O, tam.
Mówiłam, że dom stoi na starożytnej świątyni.
Kasa.
Super! Teraz potrzebujemy tylko ogromnej chancli.
Chwila. Wiem, gdzie ona jest.
Przed muzeum.
Dalej, bądźmy bohaterami!
- Darujmy to sobie! - Nie uda się!
Mówiłam: nie panikujcie. Potrzebuję was.
Mama Lupe, babcia i mama pójdą poszukać chancli.
Reszta niech wsiada do samolotu i leci do hacjendy po święty ogień.
My powstrzymamy Ucumu do waszego powrotu.
Rozalko, ja...
Wiem, co powiesz.
Jest ogromny i się pali. To zbyt niebezpieczne. Ja...
Nie.
To dobry plan.
I potrzebuję Lalo.
Dzięki, mamo.
Słuchajcie!
Damy radę!
Wielkodomscy na trzy.
Raz, dwa, trzy...
Wielkodomscy!
Przyda ci się to.
Wyceluj i strzelaj.
Rozalko!
Powodzenia!
Ale uważaj!
Ty też, mamo.
Do ataku!
Oto broń, która pokona Ucumu.
Jeśli się nie mylę, to czubek bardzo, bardzo dużej chancli.
Lalo, kop!
Pamiętaj, że jesteś dobrą przyjaciółką.
I masz mięciutkie futerko.
Dzięki.
A teraz skopmy magmowy tyłek.
Super.
Jego oko!
Tangaxuan!
Święty płomień.
Ktoś przyniósł drabinę?
Dawaj, Lalo!
Dobra, kto ma świeczkę?
- Ja nie mam. - Myślałam, że ty masz!
Ja mam przekąski, a nikt nie docenia.
Dobra. Coś wymyślę.
„Nie przejmuj się, Robert.
Mam za sobą dobre, płaskie życie”.
„Pali!”
„Żartowałem. To magiczny ogień!”
Tak!
Dobry piesek!
Teraz potrzebujemy liny.
Idziemy!
Trzymaj się, Rozalko.
- Gotowa? - Gotowa.
- Punguari! - Punguari!
Punguari!
Nic ci nie jest?
Moi rodzice żyją.
Są uwięzieni w klejnotach.
Muszę ich uratować.
Rozalko!
Mamy święty ogień!
„Narobiłem w płaskie majty!”
Robert! Zanieś płomień mamie!
To działa!
Leci!
Tak!
Mamy święty płomień!
Świetnie! Przynieś go!
Ale jak się z nim przedostanę?
Pomożemy. Przelecimy nad lawą.
Jak to ptaki, nie?
Chrońcie płomień!
Szybko! Do środka!
Potwory!
Czytajcie i płaczcie!
Smacznego!
Lawowe szuje!
Ptaszek leci!
Poczujcie w sobie Wojowniczki Chancli.
Do góry!
Robert, szykuj się, żeby dać nam płomień!
Ale jak?
Ognista piłka!
Pomóż, Rozalko!
Trzymaj się, Punguari!
Mam cię!
Wojowniczki Chancli!
Potrzebujemy waszej siły!
- Dalej! - Idziemy!
Gracias.
Robert, potrzebujemy ognia!
Czekaliśmy na to cały film!
„To na pewno dobry pomysł?”
Nie!
Zaczekajcie tutaj.
Nikt nie będzie mi psuł lata dwunastki!
Coś tu pachnie jak kurczak.
Tyle spustoszenia.
A wszystko przeze mnie.
Dopilnujmy, żeby nie mógł wrócić.
Wiem, co zrobić. Daj laskę.
Twoja świątynia? Ale zawsze o niej marzyłaś.
Już nie.
Córko?
Mama! Tata!
Punguari!
Tak bardzo się myliłam.
Tyle czasu myślałam, że zmieniłaś mnie w górę za karę,
a ty mnie uratowałaś.
A teraz ty uratowałaś nas.
Moja córka, półbogini dawania wycisku.
Nie udałoby mi się bez mojej przyjaciółki, Rozalki.
I całej rodziny Wielkodomskich.
- Cześć! - Cześć!
Rozalko!
Mamo.
To wszystko moja wina, mamo.
Nie doszłoby do tego,
gdybym nie była taka nieznośna, tylko się ciebie słuchała.
Nie. Obie powinnyśmy się nawzajem słuchać.
Wbiłam sobie do głowy idealne lato i idealny harmonogram.
I chyba mnie poniosło.
Miałaś rację, matko.
Nie byłam gotowa zostać boginią.
Teraz to rozumiem.
Ale jeśli ciągle będę odmawiać, jak masz do tego dojrzeć?
Powinnam była widzieć, ile ta podróż dla ciebie znaczy.
Ale myślałam tylko o sobie.
Ja też.
Chciałam spędzać czas z moją małą córeczką,
ale ona już nie jest taka mała.
Jest niesamowitą młodą kobietą,
która czasem potrzebuje czasu dla siebie.
Cały czas myślałam tylko o tym, czego ja chcę.
Poświęcenie swojej świątyni to dowód wielkiej dojrzałości.
Jestem z ciebie dumna.
Wiem, że bywam nadopiekuńcza.
Mamy tak już mają.
Ale musimy też pomóc wam wzrastać.
A z czasem...
- Odejść. - ...odejść.
- Po trzydziestce. - Po 30 000 lat.
Podpiszesz mi chanclę?
Jesteśmy wielkimi fankami.
Uśmiech!
„Wróciłem!”
Idealnie.
Pewnie musisz wracać tam, gdzie mieszkają bogowie.
Gdybyś chciała kiedyś wpaść, ja będę tutaj.
Nigdzie nie idę.
Pewnie dostanę szlaban na 1000 lat,
ale nie przegapię Festiwalu Nowego Ognia.
Mamo, tato, posprzątajmy tu.
Robi się.
Żyła złota!
Wyszedłem z wprawy.
Obym wszystkiego nie podpalił.
Co?
Żartuję.
Potem Sisiki przywróciła jezioro.
A skoro wiemy, że świątynia jest tutaj, Festiwal urządzamy w hacjendzie.
A tam jest wielkie ognisko dla Chipiriego.
Żar z tego ogniska normalnie roztopiłby twarz.
Ale masz epickie lato dwunastki.
Tak, wyszło super.
Ale opowiadaj o Ekstremalnym Edziu.
Szczerze mówiąc, nie jest już taki ekstremalny.
Parę razy prawie rozbijesz sobie czaszkę, a zaczyna się robić nudno.
Wybacz, muszę lecieć.
Idziemy z mamą świętować.
Dobra, pa! Nie wypuść więcej półbogów!
Mam coś dla ciebie.
Ale super!
Sprzedawca dał mi słowo, że w środku nie ma nic dziwnego.
Jeszcze nie mówiłam: dziękuję, że mnie tu zabrałaś.
Ma ktoś zapałki?
Ekstra!
Napisy: Juliusz P. Braun
ZE SPECJALNYMI PODZIĘKOWANIAMI DLA RODZINY HARMIDOMU I WIELKODOMSKICH