Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTO NA FAKTACH
Z PRZYCZYN PRAWNYCH WIELE POSTACI JEST FIKCYJNYCH
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
CHOLERNIE PRZYPADKOWE
Nazywam się Iván Márquez.
Urodzony w Vallecas. Parę dni temu skończyłem 30 lat.
Co robi facet z Vallecas
w kontenerze, który dotarł z Hiszpanii do Hongkongu
i zawiera 1,55 miliarda euro?
Miliard pięćset pięćdziesiąt milionów.
Moja prowizja kuriera wynosiła 3%.
Wiecie, ile to jest 3% od takiej góry hajsu?
To było w 2010 r., najlepszym okresie mojego życia.
Życie bywa cudowne,
ale zawsze ktoś będzie chciał cię wydymać.
HISZPAŃSKI KURIER
MADRYT, 2001 R.
Dzień dobry.
Dziękuję.
STADION PIŁKI NOŻNEJ W VALLECAS
APARTAMENTOWIEC W BUDOWIE
DAJEMY ZIELONE ŚWIATŁO TWOIM MARZENIOM
Siła nabywcza Argentyńczyków spada...
Myślisz, że te sukinsyny komukolwiek to wynagrodzą?
Nie ma na co liczyć.
Tymczasem państwo...
Cześć.
Kogo ja widzę?
Król dżungli.
Osoby prywatne i małe firmy przetrwały, unikając podatków...
- Cześć, synu. Jak twój dzień? - Świetnie.
- Naprawdę? - Zarobiłem 1000 peset z napiwków.
To dobrze.
- Tutaj też mógłbyś tyle zarobić. - Nie zaczynaj.
Tata za tobą tęskni.
Oczywiście, że kradną w supermarketach. Bez żartów.
Wiem.
Ale mam własne plany.
To go boli najbardziej.
Był czas, kiedy tata był moim bohaterem.
Nigdy nie zapomnę, jak złożył wniosek kredytowy,
żeby otworzyć salę bankietową, o której zawsze marzył.
To było w 1992 roku.
Roku Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie i Expo w Sewilli.
Roku obfitości.
Z chorizo i ze skwarkami. Wino stołowe?
Mój ojciec go wykorzystał.
A potem passa się odwróciła.
Kryzys gospodarczy w 1993 roku.
Dług państwowy wyniósł 30 bilionów peset.
Bezrobocie sięgnęło 25%.
Niech przyjadą gliny, do kurwy nędzy!
Niech mnie zakują!
Co za pierdolenie!
Może tylko podać się do dymisji.
Posłuchaj go.
Koniec, panie González.
Banda oszustów.
Widzisz? Nic, tylko kradną.
Cholerni złodzieje.
Biorą urząd, kradną,
nabijają sobie kieszeń i od nowa.
Sukinsyny.
Nie odbierajcie Hiszpanii szans.
- Uwaga, oto biznesplan roku. - Kolejny.
Kupujemy mieszkanie w fatalnym stanie.
Robimy remont. Kto się tym zajmie?
- Ty i twój kuzyn. - Przestań.
Po remoncie sprzedajemy mieszkanie i dzielimy się zyskami.
- Pogrzało cię. - Czemu?
Ty i te twoje biznesy.
Widzieliście ceny?
Lecą w górę. Gwarantowany zysk.
Skąd weźmiemy szmal?
Z banku.
- Tak po prostu. - Dają pożyczki każdemu.
No nie wiem.
- Nie chcę kłopotów. - Ja też nie.
- Ile to jest 50 euro? - Pokaż.
- Zapłacę w pesetach. Jeszcze mi zostało. - Dziesięć euro za osobę.
Albo 1660 peset.
Ruchają nas.
W 2002 roku przeszliśmy z peset na euro.
To był jeden z największych szwindli w historii.
Spójrz na Linaresa. Ale jest napruty.
Znasz go?
To członek parlamentu w Brukseli.
Nie byłem najmądrzejszy w klasie, ale miewam niezłe pomysły.
Zajmę się tym.
Daj mi kluczyki.
- Zamówić panu taksówkę? - Po co?
Mam się świetnie.
Szybko, muszę być w Brukseli na 9.00.
Zawiozę pana na lotnisko.
Na lotnisko?
- Ostrożnie. - Od 20 lat nie latałem.
Nie może pan prowadzić.
Proszę wstać.
Daj kluczyki.
Za 300 euro zawiozę pana do Brukseli.
Jeśli zdążę wziąć prysznic,
dam ci 500.
Umowa stoi.
BRUKSELA
Spóźniłeś się.
Wiem. Przepraszam.
- Kto to? - Nikt.
Zawsze się spóźniasz. To ma być ostatni raz.
Wchodź.
Proszę.
Dlaczego 300? Jechałem 180 km/h.
Bo nie zdążyłem wziąć prysznica.
Złap autobus i wypierdalaj.
Znasz to uczucie, kiedy wszystko może na zawsze się zmienić?
To była moja chwila.
Ten typ jest fatalny.
Nie wiem, jaki pani prowadzi interes,
ale mógłbym to robić lepiej.
On panią okrada.
Na pewno?
Na 100%.
Zaczekaj tu.
Ma rację.
Okrada nas.
Miałeś rację.
- Jak się nazywasz? - Iván Márquez.
Czym się zajmujesz?
Dobrze prowadzę.
I można mi ufać.
Nie to co jemu.
Chcesz zarobić 10 000 euro?
Pewnie.
Ten drań Linares nic nie ogarniał.
A ja jestem ciekawski.
I uwielbiam szmal.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Sto lat, córeczko.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Hej.
Cześć.
Jak długo pracujesz dla Anne?
To moja pierwsza trasa.
Carabanchel.
- Vallecas. - Tak.
Tam był mój pierwszy interes, punkt ksero.
- To niezły biznes. - Zwłaszcza jeśli się kombinuje.
W 1995 roku
przyszedł do mnie dziennikarz.
Chciał skserować dokumenty.
Przejrzałem je dyskretnie.
Po południu
poszedłem do radnego ds. planowania
i powiedziałem mu, co go czeka.
Był oszołomiony.
W ogóle mnie nie znał,
ale moje informacje uratowały mu dupę.
Tak zdobyłem jego zaufanie.
Ci wszyscy ludzie
mi ufają.
Zaufanie jest najważniejsze.
Mogę ci zaufać?
Oczywiście.
Los sprzyja ludziom profesjonalnym,
dyskretnym i pracowitym.
Taki właśnie jestem.
Jak tam koń?
To klacz.
10 000 euro za podróż z Brukseli do Madrytu i z powrotem.
Robota stulecia.
Nie mogło jednak być za łatwo.
Dobry wieczór. Policja.
Dowód rejestracyjny?
Ja nie...
Francuski?
Niderlandzki?
Angielski?
- Hiszpański? - Tak.
- Poproszę dokumenty. - Jasne.
To pańskie auto?
Nie, koleżanki.
Otworzyć bagażnik.
Dlaczego?
Proszę otworzyć.
To też koleżanki?
Nie. To...
Właśnie sprzedałem mieszkanie w Madrycie,
bo chcę założyć firmę w Brukseli.
Czemu wiezie pan gotówkę?
Nie ufa pan bankom?
Słyszał pan o Argentynie?
Banki nie wypłacają ludziom pieniędzy.
Odjeżdżam.
Natychmiast.
Albo dzwonię do konsulatu.
Chodźmy.
I tyle?
Tak łatwo poszło? Niemożliwe.
Skurwysyny mnie sprawdzały.
Wtedy zrozumiałem, że pakuję się w coś poważnego.
- Trochę przegięli. - Tak.
Te psy pracują dla naszej organizacji.
Myślałem, że mi pani ufa.
Teraz już w pełni.
Dorzuciłam trochę, żebyś kupił sobie jakieś ciuchy.
Wizerunek jest ważny.
Trzeba to uczcić.
Merci, Antoine.
Mezcal z robakiem.
Spędziłam w Meksyku dwa lata.
Moi rodzice byli dyplomatami.
Pół mojego życia jeździliśmy po świecie.
A ja pierwszy raz opuściłem Vallecas.
To była magiczna noc.
Co powiedział?
Koniec zakładów.
Tak!
Wszystko na 23.
- Na pewno? - Bez ryzyka nie ma wygranej.
Dajesz.
- Dwadzieścia trzy. - Tak!
Zajebiście magiczna.
Iván, poznaj mojego męża, François.
François Letissier.
Syn przemytnika diamentów,
makler giełdowy,
pośrednik w handlu obcymi walutami
i jebany dupek.
François, oto Iván. Ten młody człowiek, o którym ci mówiłam.
Chodź.
Tego dnia zostałem belgijskim kurierem.
Zarabiałem górę szmalu, jeździłem luksusowymi autami,
a robota była całkiem łatwa.
Francisco Escámez, dla przyjaciół Paco.
Dawał mi walizki pieniędzy, które zawoziłem do Belgii.
Dlaczego tam?
Bo to jedno z centrów nielegalnego handlu diamentami.
To także jeden z krajów
o największej liczbie transakcji bankowych na świecie.
I tylko dwie osoby
kontrolują cały system bankowy kraju.
Ci tutaj symulowali kupno diamentów i prali pieniądze,
które wysyłali na konta naszych klientów w Szwajcarii.
Brudna forsa stawała się czysta.
A skąd mieli tę gotówkę?
Jedna.
Paco Escámez był nazywany Panem 3%.
Pośredniczył między belgijskim przekrętem a hiszpańskimi klientami.
Drań obracał się w towarzystwie biznesmenów,
bankierów, polityków, deweloperów...
A tych łączyło jedno.
Jedni zmieniali przeznaczenie gruntów i zatwierdzali plany rozwoju.
Inni udzielali nisko oprocentowanych pożyczek.
Jeszcze inni budowali osiedla i centra handlowe na odzyskanych gruntach.
Dzielili między sobą
zawyżone koszty i prowizje.
Płacili pod stołem, żeby nie zostawiać śladu.
Escámez zbierał ten brudny szmal
i pobierał 3% prowizji za wysyłkę do Belgii.
A kto za to wszystko płacił?
ZWROT PODATKU
Zwykli frajerzy.
Podatnicy.
Lourdes, kończy nam się szynka.
Nazwałaś ją już?
Tę klacz.
To był samiec.
Na wyścigi czy skoki?
To ogier.
- Tak jak ja. - Ciekawe.
Skarbie, powiedz im, że wyjeżdżamy za pół godziny.
Jasne.
Ani mi się waż.
- Praca i dyskrecja. - Poważnie.
Proszę.
I drobna rada.
Idź do dentysty.
Uśmiech jest kluczowy.
Dobra.
GENEWA, 2003 R.
Szwajcarska punktualność.
- Co tu robimy? - Pewne rzeczy się zmieniają.
Belgia nie jest już bezpieczna, a tu mamy wspólnika.
Ile?
14 milionów.
Pięknie. Hiszpański cud.
To szaleństwo.
Nawet moi kumple z osiedla biorą kredyty na mieszkania.
Nowe mieszkania to więcej brudnej forsy.
Szampan.
- Skurwiel z ciebie. - Nie. Idziemy?
Tak, chodźmy.
Pójdziemy razem, dobrze?
Czemu Hiszpanie tak krzyczą?
- Rachunek? - Nie masz pojęcia, jakie to drogie.
Nie pasują do siebie.
To, co on ma w walizce, przypasuje każdej.
- Wróćmy do naszych spraw. - Pójdę z tobą.
To 14 milionów.
Chcę się uczyć.
Doskonale.
- Dzień dobry, pani Duprees. - Dzień dobry.
Piękna jak zwykle.
Ivánie, to nasz wspólnik, pan Stoffel.
Chodźmy.
Pan Stoffel z pomocą informatyka
stworzył w swoim oddziale doskonały system
do prania pieniędzy i równoległego prowadzenia ksiąg.
Za hiszpańskie euro kupujemy diamenty.
Wymieniamy na dolary i trzymamy w Szwajcarii.
Pieniądze mogą pochodzić z niepewnych źródeł.
Dlatego używamy diamentów.
Gwarantujemy, że nie ma w tym żadnego ryzyka.
Te diamenty
to kamyki dla naszych klientów,
a dla banku ogromna szansa.
W ten sposób mogli dokonywać różnych transakcji,
a ich szefowie ani potencjalni śledczy
niczego by nie znaleźli.
W zamian, oczywiście, za trzy procent prowizji.
PRYWATNY BANK GENEWSKI NOWY PRZELEW
Nie dam rady, mamo.
...z zagranicy i z Hiszpanii.
Jestem zawalony robotą.
Przyjadę do was, gdy tylko będę mógł.
Muszę kończyć.
Kocham cię. Ja też. Pa.
...nowa luksusowa inwestycja
na niewykorzystywanych terenach miejskich.
Nie byłoby to możliwe bez wsparcia mojej żony...
Jak mówiłem, nie byłem najmądrzejszy w klasie,
ale miewam niezłe pomysły.
Sukinsyn.
Musiałem uzbroić się w cierpliwość.
- Przestań, proszę. - Dobra.
Jeśli nie przestaniesz, zrobię scenę.
Posłuchaj.
Nie chcę o tym słuchać. Chcę tylko...
Espresso.
Pocałuj mnie.
Ale mnie wkurzasz.
Co?
- Co robisz, mistrzu? - Puść.
Kręcisz się tu od dawna. Czego chcesz?
Zajrzyj do plecaka.
- I co? - W małej kieszeni.
10 000 euro.
Są twoje, jeśli chcesz.
Co chcesz zrobić?
To sprawa biznesowa.
Muszę założyć kamery w pokoju.
Ja to zrobię.
Ty pilnuj drzwi.
Pogadamy później.
Jeśli nie chcesz, żebym była zła, to zdejmuj obrączkę, gdy się widujemy.
- Pogadamy w pokoju. - Jesteś niemożliwy.
Jesteście z Hiszpanii?
Nie, z Japonii.
Macie może papierosa?
Nie mogę dostać.
Masz taką buźkę, że mało kto ci odmawia, co?
- Ile? - Wystarczy jeden.
Proszę, przystojniaku.
Dzięki.
Bawcie się dobrze.
- Będziemy, z pewnością. - No już.
Drażni cię to, co?
Ja jebię.
Yannick.
Iván.
- Dobrze znasz hiszpański. - Wychowałem się w Madrycie.
No co ty, gdzie?
- W Carabanchel. - A ja w Vallecas.
- Ile im za to krzykniesz? - Nie chcę od nich hajsu.
To znaczy chcę,
ale w inny sposób.
Szukasz wspólnika?
Yannick też nie był najmądrzejszy w klasie,
ale miał pewne zalety.
Rozwiązywał problemy bez wahania.
Wszędzie miał przyjaciół.
Zwłaszcza w madryckich klubach.
Znał wiele języków.
I był królem każdej imprezy.
Pieprzonym królem imprezy.
BRUKSELA
Wiem, mamo.
Wiem, ale nic na to nie poradzę.
Dobra.
Dobrze, spróbuję.
Buziaki.
Cholera.
Mama nalega, żebym się z nią spotkał.
Weź tyle wolnego, ile chcesz.
Na pewno? Tylko tydzień.
Nie ma sprawy. Rodzina jest ważna.
Co o nim sądzisz?
Ten zegarek nie mówi o tobie nic dobrego.
Jak to?
- To dla mnie? - Tak.
Zegarek i buty mówią o człowieku wszystko.
Sto lat.
Jest piękny.
Miałem lepsze rzeczy do roboty niż odwiedzanie rodziców.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Pan Ocaña?
To tamten pan.
Dziękuję.
Przepraszam, pan Ocaña?
Mamy dla pana prezent.
Tędy, proszę.
Zobaczmy, co ma dla mnie ten Arab.
Wystarczy kilka słów po francusku, żeby wyłapać hiszpańskiego prostaka.
No dobrze, chłopaki, pomyślmy.
Nie róbcie sobie kłopotów. To nielegalne. Dzwonię na policję.
- Na pewno? - Jasne.
Pańska żona i córka nie powinny tego widzieć.
Ani przyjaciele.
Czego chcecie?
- Informacji. - Dziennikarze.
- Kto was nasłał? - Nie pracujemy w mediach.
Wozimy forsę z Hiszpanii do Szwajcarii.
Chcemy zacząć działać tutaj, w Marbelli.
Potrzebujemy kontaktów.
Dobra.
Wyjaśnię wam, jak to wszystko działa.
Słuchajcie, nikt,
ale to nikt nie powierzy swoich oszczędności obcym ludziom.
Ale nie będziemy już obcy.
A pan nam w tym pomoże.
Marbella.
Do lat 60. wioska rybaków i rzemieślników.
Do czasu, aż przybyli turyści.
Pieniądze.
Deweloperzy.
Więcej turystów,
więcej pieniędzy i więcej deweloperów.
Potem była śmietanka,
a na koniec
przybył on.
To wszystko, co mam. I mam to zawsze, bo nic nie wydaję.
W restauracjach zawsze ktoś za mnie płaci.
Ten grubas to doradca ds. urbanistyki.
Ten chudy – do spraw zdrowia.
A wysoki to deweloper.
Zwą go „Nienasyconym Kutasem”.
Okej?
Co teraz z tym nagraniem?
Przedstaw mnie.
Wszystkim.
Chodźcie.
Panowie, oto mój bratanek Iván i jego wspólnik Yannick.
Ogarnia liczby.
Zawsze wygrywał w Monopoly.
Sukinsyn. Prawda?
No i...
Wtedy nie zdawałem sobie sprawy,
że tę imprezę obserwowali moi przyszli znajomi z UDEF,
Wydziału ds. Przestępczości Gospodarczej.
Lucía, a ten młody?
Co to za jeden?
Nie wiem,
ale zajmę się nim.
Wtedy o moim istnieniu dowiedział się inspektor Roig.
Zapewniamy dyskrecję,
profesjonalizm,
bezpieczeństwo
i, co najważniejsze, natychmiastowy dostęp do pieniędzy.
Brzmi świetnie,
ale pracujemy z Escámezem od dawna.
Nie mieliśmy żadnych problemów. A ciebie, no wiesz...
Nie znamy.
Oczywiście, nie znacie go.
Tego gościa nie zna nikt.
Dlatego oferta Ivána jest bezpieczniejsza.
Po Escámezie trudno już oczekiwać dyskrecji i ostrożności.
Mówię poważnie.
To mój bratanek. Można mu ufać.
Powierzyłbym mu swoje życie, a także moje pieniądze.
Słuchajcie, panowie.
Potrzebuję zabezpieczenia, bo podejmuję ryzyko.
Ogromne ryzyko.
A każdy czegoś ode mnie chce.
„Ocaña, przekształć ten grunt”. Jasne.
„Ocaña, urbanistyka”. Proszę.
„Ocaña, pole golfowe”. Do kurwy nędzy.
Do kurwy nędzy.
Co sobie życzycie. Nigdy się nie wtrącałem.
Będzie po mojemu.
Moi ludzie, moja ekipa, rodzina.
Dostęp do szmalu w niecałe 24 godziny.
Czego chcieć więcej? Panowie, dobrze nam idzie.
Zajebiście.
A może być lepiej.
Ale trzeba mieć zaufanie, do cholery.
GENEWA
To kopalnia złota.
Escámezowi się nie spodoba, że kradniesz mu klientów.
Nie martw się nim. Pieniędzy starczy dla wszystkich.
Obiecuję, że nie tkniemy jego klientów.
Szybko się uczysz.
To dzięki tobie.
- Już wychodzisz? - Tak.
François na mnie czeka. Święta z rodziną.
Nie idź.
Zostań ze mną.
Zawsze tak wysoko mierzysz?
Chcę wszystkiego.
Przykro mi.
Muszę iść.
MADRYT, 2004 R.
To dla ciebie.
To też dla ciebie.
A to dla taty.
Czym ty się zajmujesz?
Pracuję z ludźmi z Brukseli.
Import, eksport.
A co importujecie?
Mamy bazę klientów.
Produkty finansowe. Przekazujemy pieniądze.
Jesteś jak ci politycy z telewizji.
Mówisz, a nie przekazujesz treści.
Świetnie mi idzie.
Widziałeś moje porsche? Spójrz na ten zegarek.
Nie wiem, co kombinujesz,
ale łatwe pieniądze
tylko przynoszą kłopoty.
Mylisz się, tato.
Pieniądze rozwiązują problemy.
Za kogo ty się masz?
Sprytni tworzą prawa i je łamią. A cwaniaki lądują w pace.
Wolę trafić za kratki,
niż skończyć jak ty.
Siedzieć na dupie i kląć do ekranu!
Nie obrażaj mnie!
Nigdy nikogo nie okradłem. Pracowałem uczciwie.
I na co ci to było?!
Przynajmniej mogę spać w nocy.
Nie interesuje mnie sen.
Wolę żyć.
- Pożałujesz tego. - Dość już.
Wkurwia mnie!
Bardzo mi się podoba. Dziękuję.
- Kogo tu przywiało. - Siema.
- Co to za fura? - No wiesz.
- Jak tam? - Cześć, Iván.
A raczej Don Ivánie.
- Pozmieniało się. - A co tam u was?
- Siedzimy na ośce, jak zawsze. - Weszliśmy w nieruchomości.
Bierzemy kredyty, kupujemy mieszkania, remontujemy je
i sprzedajemy z zyskiem.
Posłuchaliście mnie. Świetnie.
Twoja?
Co to za napis?
EL HUESO USŁUGI BUDOWLANE
Brawo, stary.
Czas obfitości.
Budowa była rozwiązaniem każdego problemu.
Wszyscy byli zadowoleni.
Nawet największy zamach w historii Hiszpanii
ani nowy rząd tego nie zmienił.
Zapewniam, że władza mnie nie zmieni.
Brudny szmal płynął jak rzeka.
To Iván Márquez.
Pochodzi z Vallecas w Madrycie.
Parkował samochody w klubie golfowym.
Był karany?
Nie, jest czysty.
Skąd się w tym wszystkim wziął?
Dostał błogosławieństwo Ocañi, żeby robić tu interesy.
Z tym Marokańczykiem.
Zawsze znajdzie się parkingowy łasy na łatwy zarobek.
Zapewniamy dyskrecję,
bezpieczeństwo
i natychmiastowy dostęp do pieniędzy.
Każda kwota w niecałe 24 godziny.
Chronimy wasze tożsamości.
Siema, Chechu. Jak tam?
I wasze pieniądze.
Zostało tylko kilka miejsc. Przemyślcie to.
...sytuacja jest fatalna.
Musimy to omówić.
- Co tu robisz? - A ty?
Jestem sobie.
Zmieniłeś się.
Dzięki. Ty wyglądasz pięknie jak zawsze.
Tata mówił, że dobrze ci idzie.
Tak. Przeszedłem na swoje i nieźle sobie radzę.
- Gra w Hérculesie? - Podpisał kontrakt z Realem.
Celujesz w najwyższą ligę.
Jestem wybredna.
- Też już gram w najwyższej lidze. - Widzę.
Proszę, Iván.
Dawno cię nie widziałem.
- Jak się masz? - Nieźle.
Ogarnąłeś sobie zęby. Brawo.
Wszystko ci wyjaśnię.
Spokojnie, nie ma co wyjaśniać.
To proste.
Ty zarabiasz, ja tracę.
Rozumiem podaż i popyt,
ale nie lubię konkurencji.
Podebrałeś mi klientów, poniesiesz konsekwencje.
Wszystko gra?
Tak. Chodźmy.
Zapomnij, Iván.
Z tą dupą będą kłopoty. Trzeba ci dziewczyny z sąsiedztwa.
Pieprzyć sąsiedztwo. Jedyne, co dobre, to że...
- Wiedziałeś, kiedy odejść. - Właśnie.
Nie wiem, co widzisz w tej bogolce.
Wszystko.
Zawsze chcesz tego, czego nie możesz mieć.
Kretyn.
Co ty odpierdalasz?
Co jest?
Spokojnie.
Wyjazd z Marbelli.
- Jesteś cały? - A ty?
Spokojnie. Chodź.
Przekombinowaliśmy.
Musieliśmy zmienić strategię.
Muszę przyznać, że macie jaja.
Jak wasze obrażenia?
- Lepiej. - Kości całe?
Takie są zasady gry.
Wiemy.
A więc co jeszcze jest niejasne?
Nie wyjedziemy z Marbelli.
Don Francisco, na Costa del Sol jest jak w jebanym raju.
Wszyscy to wiemy.
Nikt nie wchodzi do raju bez pozwolenia św. Piotra.
- Kontynuuj. - Zostawimy pańskich klientów.
- Są pańscy. - Świetnie. Co dalej?
Od naszych klientów przekażemy panu 10%.
- Trzydzieści. - Dwadzieścia.
Trzydzieści przez pierwsze dwa lata, a potem 20%.
Zgoda.
Święty Piotr rządzi rajem.
Dobrze to rozegrałeś.
Jeszcze jedno.
Łapy precz od mojej córki.
Życie bywa cudowne.
I od nowa.
I jeszcze raz.
Zapomnij, złotko. Nie staje mu.
Co ty tu robisz?
Musimy pogadać.
Wybacz ten bałagan.
Mieliśmy wczoraj imprezkę.
Co jest?
Nie mam prawa mówić ci, co masz robić,
ale powinieneś trochę przystopować.
To zaczyna mieć wpływ na nasze interesy.
Nie pierdol, Anne.
Nikt nie przynosi tyle, co ja.
Powinniście mi postawić pomnik.
Nie przypierdalaj się.
Przepraszam.
Iván.
Pieniądze są najlepsze na świecie,
ale bywają też niebezpieczne.
To co mam zrobić?
Zacząć oszczędzać?
Kupić dom? Znaleźć dziewczynę?
François dostał cynk.
Trwa śledztwo.
Policja szuka Escámeza,
ale wszyscy w jego otoczeniu mogą mieć kłopoty.
O kurwa.
Musimy zadbać o nasze interesy.
Dzięki za wieści.
Już idziesz?
Muszę.
Zostań chwilę.
Trzymaj się.
Kurwa, gdzie te mikrofony?
Cholera.
Skręcisz sobie kark.
- To szare auto nas śledzi. - Które?
Nie patrz teraz.
Mówię ci, ten skurwysyn nas śledzi.
Masz obsesję.
- Nie mam. - Owszem.
Mamy zaproszenie na imprezę roku.
Crème de la crème. Iván, wyluzuj.
Dobra.
Impreza roku odbywała się na targu miejskim.
Kosztowała krocie,
ale kto by żałował pieniędzy podatników
na wypromowanie Costa del Sol?
- Spotkajmy się w tym tygodniu. - Pewnie.
Iván, chodź, przedstawię cię. Cześć, Yannick.
To jest Carmen, zastępczyni burmistrza Malagi,
Manolo z Wydziału Ochrony Środowiska i Antonio z Przemysłowego w Sewilli.
A to jego żona,
Joana.
To mój bratanek.
Los ciągle krzyżuje nasze ścieżki.
Nic cię nie powstrzyma.
Nawet z diabłem się dogadam.
- Tak? - Jeśli ma pieniądze.
Kiedy się spotkamy?
Tata by mnie zabił.
Niemożliwe. Uwielbia cię.
To prawda. Zabiłby ciebie.
Nie sądzę.
Dzięki mnie zbija fortunę.
Daj mi rękę.
Zadzwoń kiedyś
i zaproś mnie na kolację.
Los mi sprzyja.
- A jej ojciec? - Co z nim?
Nie pamiętasz, co ci powiedział?
Pamiętam.
Jaja sobie robisz? Chcesz znowu dostać łomot?
Patrz.
I kto miał rację?
- Pogadam z nimi. - Co?
Iván.
Pogadam z waszym szefem.
Pojedziemy za wami.
Inspektorze.
Dzień dobry. Zapraszam.
Dziękuję, że chcecie współpracować.
Iván, Yannick,
jestem inspektor Manuel Roig i prowadzę to śledztwo.
- Jego celem... - Jakie śledztwo?
Jasne. Nie wiecie, o co tu chodzi.
Nie mamy pojęcia.
- Nie wiemy, czemu nas śledzono. - Już tłumaczę.
Śledzimy was, bo jesteśmy pewni,
że współpracujecie z Ocañą i Escámezem.
Co w tym złego?
Obrażasz mnie, traktując mnie jak głupca.
Dobrze wiesz, czym się zajmują.
- Nie wiem. - Nie?
Nie wiemy, czym się zajmują.
My jesteśmy od public relations.
Organizujemy imprezy, wydarzenia...
- Pracujemy z wieloma ludźmi. - Szkoda, Iván.
Szkoda, bo w tym biznesie takie pionki jak wy kończą w więzieniu,
a szefom wszystko uchodzi na sucho.
W tym przypadku
może być inaczej, ale to wasza jedyna szansa.
Pomogę wam, jeśli wy mi pomożecie.
Jesteśmy kurierami.
Wozimy torby, ale nie znamy ich zawartości.
To nie nasza sprawa.
Iván.
Pośredniczycie w przemycie walut i praniu pieniędzy.
Jesteście organizacją przestępczą,
grozi wam od ośmiu do dziesięciu lat więzienia.
Odsiedzielibyście jedną trzecią.
Wyobrażasz sobie, jak to jest
spędzić trzy lata w celi?
Albo wy, pionki...
albo wasi szefowie.
Decydujcie, bo jeśli ja zdecyduję,
wsadzę was wszystkich.
- Czego chcesz? - A jak, kurwa, myślisz?
A co dostaniemy?
Drugą szansę. Radzę skorzystać.
KOMISARIAT POLICJI
Nie myśl już o tym.
Albo oni, albo my.
Mamy przesrane.
Dlaczego niby mamy przesrane?
Gdy dorwą tego pieprzonego Escámeza,
interes będzie nasz.
Gdy się zorientuje, naśle na nas swoich ludzi.
- Nie zorientuje się. - Nie rozumiesz?
Co pomyśli, gdy dorwą jego, a nas nie?
Powodzenia.
Przytul się, mordo.
Tobie też powodzenia.
Trzymaj się.
Jedynym wyjściem było wyjechać z kraju.
Potrzebowałem tylko pretekstu.
- Halo? - Leti, lubisz niespodzianki?
Uwielbiam.
Weź paszport.
Rany.
Nie wierzę.
Znasz się na tym, co?
PARYŻ
Przepraszam, nie widziałam, że dzwoniłeś.
W Paryżu.
Leticia powiedziała ojcu, że jest ze mną,
że jest dorosła, więc może sama o sobie decydować,
i że spędzimy kilka tygodni w podróży.
Dzięki temu Escámez nie nabierze podejrzeń,
gdy aresztują jego, a mnie nie.
- Był bardzo zły? - Trochę.
Ale jestem dorosła, więc mogę sama o sobie decydować.
- To dla mnie? - Otwórz.
Podoba ci się?
Bardzo.
Jest przepiękny.
Loty, hotele, prezenty...
To alibi kosztowało mnie fortunę.
BRUKSELA
Pieniądze znikały.
- Dalej! - Tak!
Pieprzyć to, w końcu są po to, żeby je wydawać.
Iván?
Miło cię widzieć.
I nawzajem.
To pewnie Leticia.
Miło mi.
- Ładna z was para. - Dzięki.
Prawda?
Jak tam Don Francisco?
Zajęty, jak zawsze.
Na pewno się cieszy.
Z waszego związku.
- Idziemy? - Tak.
Co on tu robi?
Ładna jest.
W młodości musiała być olśniewająca.
Nadal jest.
Świetnie się bawiliśmy.
Czekałem tylko, aż wszystko wybuchnie.
W końcu inspektor Roig rozpoczął operację Malaya,
która obnażyła korupcję w urbanistyce,
począwszy od ratusza Marbelli.
Dziesiątki aresztowanych i setki milionów przejętych aktywów.
Przez 12 lat ich rządów żurawie na stałe zagościły w Marbelli.
Rocznie startuje 13 000 inwestycji,
którym według opozycji i przedsiębiorców
nie towarzyszą odpowiednie usługi i infrastruktura,
co prowadzi do upadku tej perełki na turystycznej mapie Hiszpanii.
Leti.
Czekaj.
Wracam do Madrytu.
...Juan Antonio Roca, zespół służb skarbowych...
Wiesz, że nie mogę jechać z tobą?
Wiem.
...strategię zbadania
struktury i metod działania siatki korupcyjnej.
W areszcie jest były doradca ds. urbanistyki...
Bądź grzeczny.
...Juan Antonio Roca, burmistrzyni Marisol Yagüe
i wiceburmistrzyni Isabel García Marcos.
Na fali operacji Malaya można się zastanawiać,
jak powstaje taki spisek...
Skoro Leticia wróciła do domu, ja mogłem wrócić do gry.
Nadszedł czas podbić stawkę.
Escámez wpadł w gówno,
ale nie martwmy się tym.
Mogę się zająć jego klientami.
Znam ich.
Odłożę mu jego część i tyle.
Mówi, że może się zająć klientami Escámeza.
Pionek chce zostać królem.
Co powiedział?
Musimy na chwilę zniknąć, Iván. Aż się uspokoi.
A co z pieniędzmi, które trzeba zawieźć do Szwajcarii?
Gospodarka jest cykliczna, przyjacielu.
Koniec imprezy.
Zbieramy zyski i czekamy, aż burza przejdzie.
Mówi, że nadchodzą ciężkie czasy.
Iván, bańka zaraz pęknie.
Europa zakręci kurek na czas kryzysu.
Jakiego kryzysu?
Wszyscy budują, banki rozdają kredyty.
Właśnie.
Musimy zniknąć na jakiś czas. Zaufaj mi.
Trzeba było jej posłuchać.
Ale miałem jeszcze hajs
i mogłem wrócić do Madrytu, więc zadzwoniłem do Yannicka.
MADRYT
Króla imprezy.
Impreza trwała, póki miałem szmal.
Co robisz w Madrycie?
Chujek.
Mamo.
Iván,
twój ojciec zmarł.
Nie miałem pracy, pieniędzy
ani koki,
za to wyrzuty sumienia, że nie pożegnałem się z tatą.
Mogłem zrobić tylko jedno.
Wrócić do domu.
Tak mi przykro, mamo.
Bardzo mi przykro.
Zostawię cię z nim na chwilę.
François miał rację. Nadchodziły ciężkie czasy.
W tej kadencji hiszpańska gospodarka weszła
do Ligi Mistrzów gospodarki świata.
Pierwszy poważny kryzys finansowy XXI w.
Bańka nieruchomości.
Lehman Brothers itd.
Okoliczności nie będą miały istotnego wpływu
na rozwój hiszpańskiej gospodarki.
Miały wpływ. I to duży.
MADRYT
Idę do łazienki na jachcie,
sikam i myślę: „Co to jest?”.
- Jebany Miró. - Nie.
- Żartujesz? - Poważnie.
- Miró na ścianie. - Niesamowite.
Grubo, co?
Powiedz, a co z Pantoją?
Poznałeś ją?
Co jest?
Pantoja jest świetna. Przysięgam. Julián też.
Niewiarygodne. Powinieneś napisać książkę.
- Może to zrobię. - Opisz mnie w niej.
Jasne. Nas wszystkich.
Za Ivána, który wrócił na stare śmieci.
Za Ivána.
Miło cię widzieć, stary.
- Sergio, pożycz mi samochód. - Po co?
Przypadek? Przeznaczenie?
Co za różnica?
Intuicja podpowiedziała mi, że jest okazja do interesów.
Nie zamierzałem jej przegapić.
SKLEP SPOŻYWCZY
Jeszcze raz cię zobaczę, a połamię ci kości.
Rozumiesz?
Zrozumiałem w pełni.
Nazywa się Yao Ming.
Poznałem go, gdy chciał kupić ziemię w Marbelli.
To, o czym mówisz, to dla niego grosze.
- Ile jest chińskich sklepów w Madrycie? - Grosze.
Yao Ming pierze tony brudnych pieniędzy,
ale większość z innego źródła.
Jakiego?
Hurtowy import.
Aby płacić niższe cła, deklaruje ceny znacznie niższe
niż faktyczna wartość importowanych towarów.
I co z tego?
Nadal musi płacić prawdziwą cenę swoim chińskim dostawcom.
Resztę pieniędzy musi im wysyłać w gotówce.
Jak to robią?
Tradycyjnie.
Przewożą ją na sobie,
w walizkach z podwójnym dnem,
przyklejoną do ciała,
wewnątrz zabawek, lalek.
Czasem kogoś złapią,
ale tak samo jest z narkotykami.
Jednego złapią, a dziesięciu się prześlizgnie.
A Chińczyków nie brakuje.
Widzisz, Yao Ming
jest kurewsko ambitny. Jak ty i ja.
Jeśli zaproponujesz mu lepszy system, na pewno cię wysłucha.
Kumasz?
Dziękuję.
Iván, nie zapomnij o mnie.
Muszę opłacić czesne córki i kredyt hipoteczny.
- Załatwione. - Świetnie.
„Brudna forsa”. Magiczne słowa.
GENEWA
Iván.
Wyglądasz wspaniale.
Dzięki. Ty też.
Szampana?
Wody.
Poważnie?
Co u ciebie?
Co robiłeś w ostatnich miesiącach?
Nic takiego.
A ta ważna sprawa, którą chciałeś omówić?
Mam propozycję.
Chińczycy obracają w Hiszpanii ogromną ilością brudnego szmalu.
Kurierzy wożą go do Chin.
Iván,
pozmieniało się.
Nie jest łatwo wwieźć forsę do Szwajcarii.
Wszystko sprawdzają.
Poza tym przez kryzys
pieniądze płyną teraz w przeciwnym kierunku.
Nasi klienci potrzebują gotówki,
więc musimy zwozić ją do Hiszpanii.
Mam rozwiązanie.
Anne chciała wozić szmal ze Szwajcarii do Hiszpanii,
a Yao Ming go stamtąd wywoził.
Rzecz w tym, że wszystkie pieniądze naszych klientów są w Szwajcarii.
Plan jest taki, że przeniesiemy je na pańskie konta w Chinach,
a pan odda nam gotówkę w Hiszpanii.
A my dostaniemy nasze słynne 3% prowizji.
Nie wiem, czy mnie nie oszukacie.
Poproszę numer konta.
Podaj mu.
Trzy miliony euro na start?
Trzy.
PRZELEW JEST W TOKU...
OTRZYMANO 3 000 000 EURO
Doskonały interes.
Madame.
Młodzieńcze.
Yannick? Co słychać, stary?
Nie, ty mnie posłuchaj.
Mam zajebisty pomysł na biznes.
Tak.
Przydałby mi się wspólnik.
Wchodzisz?
Dobra.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Dziękuję.
Życie bywa cudowne,
ale zawsze ktoś będzie chciał cię wydymać.
Cóż za niespodzianka.
Paco.
- Jak się masz? - Doskonale.
Świętujemy to, że sędzia oddalił sprawę.
No proszę.
A co u was?
Podobno robicie interesy z Chinami.
Wieści szybko się rozchodzą.
Uważajcie. Chińczykom nie można ufać.
Z drugiej strony komu dziś można?
Pół roku w więzieniu,
półtora roku w zawieszeniu.
Ani wizyty, ani telefonu...
Paco.
Musieliśmy zniknąć.
Jasne. Zrobiłbym to samo.
Ale jednego nie zrobiłbym nigdy.
Nikogo bym nie sprzedał.
- Iván. - Sukinsyn.
- Spokojnie. - Iván.
Widzisz?
W końcu wyszedł z niego chuligan.
- Chodźmy. - Tak.
Nie tylko Escámez chciał mnie wydymać.
Najbardziej wydymał mnie gość,
którego widziałem raz w życiu.
Falciani, informatyk, który pracował dla Stoffela.
Dobrze!
Nie zostawił mi dokumentów?
Co się stało?
Skurwysyn! Patrz!
„LISTA FALCIANIEGO”, OGROMNE OSZUSTWO
Co to jest?
Kim jest Falciani?
Ujawnił listę tajnych kont bankowych,
na której są wszyscy nasi klienci.
Spokojnie. Gadałaś ze Stoffelem?
Stoffel i François zwiali z pieniędzmi.
Przyjdą po nas.
Iván.
Musimy zniknąć.
Dzięki.
Do kurwy nędzy.
Wysiadać.
- Wysiadać. - Już!
Ruchy.
Idziemy.
Wsiadaj, szybko.
- Wsiadaj. - Dobra.
Jedziemy.
Wysiadamy, ruchy.
Dobrze.
Szybko.
Zostawcie ją. Spokojnie, Anne.
Siadaj.
Yao.
- Co tu się odpierdala? - Ściga nas policja.
To nie nasza wina. Przysięgam.
Mam informatorów w policji. Co im powiedziałeś?
Yao, jesteśmy przyjaciółmi. Niby czemu miałbym im coś mówić?
Prędzej czy później cię złapią.
Nie możesz im nic zdradzić.
Nie obchodzi mnie, czy mnie złapią, bo nic im nie powiem.
Będę milczał jak grób.
Jasne. Tak jak ostatnio.
Mówiłem, że mam kontakty w policji.
To było coś innego.
Escámez to skurwysyn.
Tylko tak mogłem się go pozbyć.
I ochronić dupę.
Ja muszę chronić swoją.
Zabić go.
Nie, czekaj, chwila.
Yao, posłuchaj.
Co zrobisz z pieniędzmi?
Policja szybko wszystko przeszuka.
Musisz natychmiast wywieźć forsę z Hiszpanii.
- Szwajcaria nie wchodzi w grę. - Wiem. Są inne rozwiązania.
Posłuchaj.
Wyjadę z kraju razem z pieniędzmi.
Pozbędziemy się szmalu i ryzyka, że mnie złapią.
Będę w twoich rękach.
Ciekawe. Kontynuuj.
Na poważne problemy
są poważne sposoby.
Jesteś pewien?
Tylko tak wywiozę szmal Yao
i jednocześnie opuszczę kraj.
Poza tym
wiesz, ile to 3% z 1,55 miliarda?
Wiem.
46,5 miliona.
Starczy nam do śmierci.
I tak nie przestaniemy.
Wiem.
Ale przydałyby nam się wakacje.
HONGKONG, 2010 R.
Iván Márquez!
To międzynarodowy nakaz wydany przez władze Hiszpanii.
Jest pan aresztowany!
Koniec imprezy.
Żądam adwokata.
Jasna sprawa.
Przysługuje ci.
Na tym etapie gry pewnie masz najlepszego z najlepszych.
Zgadza się.
Zostaniesz skazany
na jakieś 20 lat.
Z najlepszym prawnikiem może 15.
Dogadajmy się.
Gdy będziesz w więzieniu,
pamiętaj, że miałeś raz okazję się ze mną dogadać.
- Już za późno. - Dobra.
Milion euro.
W gotówce.
Możesz tyle zagwarantować w gotówce?
Oczywiście.
Kupi sobie pan dom
i samochód.
Wyśle dzieci na studia za granicę.
Panie inspektorze, to mnóstwo kasy.
Nigdy nie będę taki jak wy.
Nie jestem tak chciwy.
Nie potrzebuję do szczęścia aż tyle.
- Mówi pan jak mój ojciec. - Porządny człowiek.
- Przekaż mu to ode mnie. - Nie żyje.
Zmarł w wieku 60 lat.
Nie miał nic i gadał bzdury, jak pan.
Gdyby miał pieniądze, jego życie byłoby zupełnie inne.
Pańskie też może być.
Nie dowiemy się tego.
Chyba że wygram na loterii, ale nawet nie gram.
Wyjdę za 48 godzin.
Wracając do dogadywania się, skąd wiedzieliśmy o Hongkongu?
Kto mnie sprzedał?
Escámez, tak?
Albo Chińczycy. Kto?
Zaoferowaliśmy miłość albo wolność.
Nie kłam.
To nieprawda.
To niemożliwe.
Nie rób takiej miny. Zrobiłbyś tak samo.
SĄD
To prawda. Zrobiłbym to samo.
Policja! Na ziemię!
Osiemdziesiąt aresztowań i 120 przeszukań.
To dotychczasowy bilans operacji Emperador
przeciw siatce, która w ciągu czterech lat zdołała wyprać 1,2 miliarda euro.
Zaangażowani są głównie Chińczycy
oraz kilku Hiszpanów, w tym czterech urzędników państwowych.
To prawdopodobnie największa operacja...
Mój ojciec miał rację, skubany.
Takie cwaniaki jak ja kończą w pace.
Żałujesz czegoś, co zrobiłeś?
Tak.
Wielu rzeczy.
Ale pieniądze
są jak wirus.
Ten, kto się zarazi, nie pozbędzie się go.
To były fundusze publiczne,
za które można było budować szkoły i szpitale,
zatrudniać personel medyczny.
Pieniądze podatników.
Wiem, ale pieniądz deprawuje.
A im więcej pieniędzy, tym większa deprawacja.
Każdy odpowiada za siebie.
Dziękuję.
Nadużycia finansowe w sektorze publicznym przekroczyły dziewięć miliardów euro.
Falciani zdekonspirował nielegalne 1,8 mld euro
należące do Hiszpanów w Szwajcarii.
Hiszpania potrzebowała 58 miliardów euro dofinansowania z UE.
ERE ANDALUZJA
Dług państwowy się potroił.
Dokonano przyspieszonej reformy konstytucji,
żeby szybko spłacić dług.
Wszyscy są równi wobec sprawiedliwości.
Liczba eksmisji wzrosła.
Cięcia w służbie zdrowia i edukacji trwają do dziś.
Odpieprzyć się i się z tym pogodzić.
Wartość oszczędności Hiszpanów spadła, a nierówności wzrosły.
HISZPAŃSKI KURIER
Napisy: Zofia Sław