Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sa bilangguan, may mga kodigo.
Parang pagraranggo ng mga krimen
kung katanggap-tanggap o hindi sa mga bilanggo.
At kung masyadong malala, masyadong karumal-dumal ang krimen,
mapapahamak ka na, gaya nga ng sabi nila.
Kung mapahamak ang isang tao sa tindi ng kapahamakang naranasan ko,
responsabilidad ng isang mayor,
kung may pagkakataon, na patayin sila.
Gusto akong patayin ng lahat ng bilanggo, at kalahati ng mga guwardiya.
Sa tingin ko, normal na reaksiyon 'yon.
Pero,
hindi pa ako nakaranas ng panganib
katulad ng ilang beses kong naranasan noong nasa sekta ako.
Walang sinabi ang tindi ng pagkakabilanggo
sa tindi ng pang-aalipin sa loob ng isang sekta.
Ang pitong tagasekta na nakakulong sa mga piitan ng Santiago
ay nasa ilalim ng permanenteng proteksyon mula sa posibleng pag-atake sa loob.
Bakit nananahimik ka?
Isa itong nakakatakot at di mawaring pangyayari,
mas malala pa sa anumang krimeng naiulat namin.
Ayon sa PDI, ito ang unang beses na may nagsakripisyo ng tao sa Chile.
Para maiwasan, makinig kayong mabuti, ang katapusan ng mundo.
Napakasama ng krimen
na walang gustong tumingin pa nang mas malalim.
Hindi ito krimen dahil sa pag-ibig.
Hindi ito krimen na papatay ka para magnakaw ng kotse.
Isa itong krimen para iligtas ang mundo.
Kadalasan, ayaw kong pinag-uusapan ito
dahil hindi nila naiintindihan kung gaano ito kalala.
Kung sasabihin ko talaga sa 'yo ang lahat,
sasama ang loob mo. Alam mo 'yon?
THE DOOMSDAY CULT OF ANTARES DE LA LUZ
Ako si Verónica Foxley, isa akong journalist.
Inilaan ko ang huling 30 taon ng career ko sa investigative journalism.
At ang police journalism ang paborito ko.
Mahilig ako sa mga kuwento ng krimen dahil nauugnay ito sa kalagayan ng tao.
Sa mga kahinaang nangyayari sa isip ng mga tao,
ang mga sekretong dapat matuklasan para maintindihan
kung bakit gumagawa ng krimen ang mga tao.
At lalo na sa kasong ito, pagdating sa mga sekta,
ang isa sa pinakanakapukaw sa interes ko no'ng sinimulan ko ang kaso
ay ang motibo.
Pagligtas sa mundo ang motibo.
Doon mo masasabing, "Kahibangan ito, isang kuwentong dapat kong siyasatin."
SA ISANG LUGAR SA SOUTHERN CHILE
Di pa ako nakaranas ng saya sa buhay ko tulad no'ng sumali ako sa sekta.
DATING MIYEMBRO NG SEKTA NG COLLIGUAY
Isa 'yong grupo ng mga taong nagising
para...
para magsilbi para sa ikabubuti ng marami.
Para magsilbi sa liwanag, sa pag-ibig, para linisin ang buong mundo.
Pinasali nila ako.
Tinanggap nila kung sino ako.
At di pa ako napabilang sa kahit ano noon.
HIMPILAN INVESTIGATIONS POLICE NG CHILE
Naalala ko noong buwan ng December
may pumunta sa Brigade
na mga kapamilya ng isang tao,
sa kasong ito, isang babae,
na nagsimulang magsabing
kabilang sa isang sekta ang kapatid nila.
Isinasaad ng Batas ng Sekta, partikular sa Chile,
na wala dapat makaranas ng diskriminasyon dahil sa paniniwala sa relihiyon.
- Dito! - Sa likod.
Dahil walang mga restriksiyon,
mas komplikado ang pag-iimbestiga sa isang sekta.
Maghanap ka pa!
Sige lang!
Uy, halika!
Royal! Tingnan natin.
Bagong krimen ito sa lahat ng detective na nagtatrabaho sa unit na 'yon.
Wala kaming alam. Hindi namin alam kung paano mag-imbestiga ng isang sekta.
Ang nakatulong sa aming maimbestigahan ang sekta ng Colliguay
ay ang ayahuasca na ipinupuslit mula Peru papuntang Chile.
At nagbago ang lahat no'ng nalaman naming may pinatay.
Nagsagawa ng mga pagsusuri na nagkukumpirma ng mga buto ng tao.
Gano'n ba? Kumpirmado?
Hintayin natin ang piskal at simulan ang pagsusuri.
Malagim na pagpatay.
Noong April 2013,
may tumawag sa 'kin mula sa Santiago Metropolitan Prosecutor,
inaabisuhan ako sa isang malaking kasong ililipat
sa Quilpué Prosecutor's Office.
At makakatanggap ako ng impormasyon mula sa mga pulis na may hawak sa kaso,
ang Investigations Police.
Sinimulan ng Santiago Police
ang imbestigasyon sa huling bahagi ng 2012,
kung saan nalaman nilang may mga labi ng tao
sa Colliguay,
na halos tumutugma
sa pangunahing impormasyon namin tungkol sa sekta.
Binigyan kaagad kami ng Prosecutor ng arrest warrant
para sa mga miyembro ng sekta ng Colliguay.
Ang pinakanakaapekto sa 'kin sa kasong ito
ay ang kalupitan ng tao.
Nagsisisi ka ba?
Nagsisisi ka bang nabilang ka sa isang sekta?
Isa itong hamon sa amin,
dahil paano namin aaksyunan ang isang bagay na di pa nangyari noon?
Sa partikular, tungkulin kong kapanayamin 'yong kabataan.
At talagang masalimuot ito.
NILIKHA MULI ANG MGA TESTIMONYO NG MGA SANGKOT SA PAGLILITIS
GAMIT ANG MGA OPISYAL NA DOKUMENTO MULA SA KASO.
PINASIMPLE ANG ILANG PAHAYAG PARA MAS MALINAW.
David Pastén Rojas.
DATING MIYEMBRO NG SEKTA NG COLLIGUAY
Ilang taong dinanas ng mga taong ito
ang pagiging biktima ng panunupil sa kamay ni Antares.
Carolina Vargas San Martín, 15...
At ang panunupil na ito, naging pagbabanta...
Pablo Undurraga Atria.
...na lumikha ng takot na nagpapanatili sa kanila.
Josefina Isabel López Núñez.
Natalia Guerra Jequier.
DATING MIYEMBRO NG SEKTA NG COLLIGUAY
María del Pilar Álvarez Fuenzalida.
Sa partikular, si Pablo Undurraga,
ang pangalawang pinuno ng grupo ng sektang ito...
Karla Franchy Arana.
...ang pinakatakot sa lahat.
Nag-iisa ako noon.
At sa isang iglap, nagkaroon ako ng pamilya.
Agad-agad.
Kasama ang mga taong nagmahal sa akin at gustong naroon ako.
Napakasayang bata ni Pablo,
makakalikasan siya.
Masaya siya hanggang sa pumasok siya sa eskuwela...
TATAY NI PABLO UNDURRAGA
...noong grade 3 o 4.
Delikado ang kombinasyon ni Pablo noong elementary siya,
dahil maliit siya
na may braces at salamin, at ayaw niya ng soccer.
Halata naman.
Siya ang perpektong biktima ng pambu-bully.
Ginugol ko ang oras ko sa pagguhit, mahilig akong mag-aral,
matataas ang grado ko.
Lintik, madali akong punteryahin.
Hindi patas 'yon.
Galit na galit ako, di ko naintindihan kung bakit ako na-bully.
Di ko pa alam noon ang alam ko ngayon.
Masama ang loob ko, nadidismaya,
at maraming emosyon na di ko alam kung paano kokontrolin.
Na-depress na ako noong 18 ako, alam mo 'yon?
Kinalaunan, sa pagtatapos ng high school,
tumigil na akong makibagay sa eskuwelahan
at naghanap ng mga kaibigan sa ibang lugar.
Gustong-gusto ko nang umalis sa eskuwelahan.
At no'ng nakaalis na ako, nagkolehiyo ako.
Nadiskubre ko ang musika.
Kumanta ako sa banda...
Naisip ko, "Wow, nakakabuti ang musika sa 'kin." Nakahiligan ko ito.
Unti-unti, naging normal na ang mga relasyon ko.
Nagsimula akong makipag-date.
Nagkaroon ako ng tunay na mga kaibigan.
Hanggang, sa wakas, nakilala ko na ang ina ng panganay kong anak,
16-anyos na siya ngayon.
Nalaman kong magkakaro'n na ako ng anak sa edad na 23,
at naging ama na nang 24.
Iniisip ng mga tao na matanda ka na sa edad na 24.
Nakalagay sa ID ko na matanda na ako.
Pero sa pakiramdam ko, hindi pa.
Tiningnan ko ang sarili ko at sinabing, "Alam mo? Magulo pa ako.
Kailangan kong ayusin ang sarili ko.
Gusto kong maging mabuti para sa anak ko
at gusto kong maging maganda ang mundo para sa anak ko," alam mo 'yon?
Isang maliit na hakbang para sa sangkatauhan...
Pagbabago ng klima, deforestation,
ang mabilis na paglobo ng populasyon...
Sumabog ang oil rig na Deepwater Horizon.
Dalawang daan at labing-apat na tao ang inaresto...
Dapat gawin natin ang lahat para mapigilan ang lagim.
...inutusang maghanda ang mga sundalo.
Sinimulan na ng US MIlitary ang pag-atake...
World Trade Center ba 'yon?
May bumangga raw na eroplano!
Nagsimula akong maniwala sa lahat ng inaalok sa akin.
Nag-reiki ako, nagsimulang pumunta sa mga temazcal, nagbasa ng Budismo...
kahit anong hindi Katoliko.
At isang araw, sinabi ng Reiki master ko, "May perpektong workshop ako para sa 'yo.
Sa katunayan, medyo malapit 'yon sa bahay mo."
Kaya, pumunta ako nang walang alam tungkol do'n,
at nakilala ko si Antares.
Bago siya naging si Antares de la Luz,
Ramón Castillo Gaete ang pangalan niya.
Isang binatang manggagawa
mula sa Peñalolén na naglalaro ng soccer,
may mga kaibigan sa kapitbahayan, nagbibisikleta,
nagtuturo sa mga bata sa isang bayan sa Lo Hermida,
may paninindigan sa politika at lipunan.
Isang batang nag-aral ng musika.
Mahilig siya sa Andean music.
Miyembro siya ng bandang Amaru.
At magaling siyang musician.
Magaling siya sa clarinet, saxophone, at charango.
Hinangaan ko talaga ang katauhan ni Ramón, na bahagi ni Antares.
May kakayahan siyang matukoy ang pangangailangan ng iba
at matulungan sila.
Sa murang edad, nagsimulang makaramdam si Ramón Castillo Gaete
ng sakit sa katawan.
Sakit na pinipigilan siyang makagalaw, na nagpahirap sa kanya.
Sakit na nagpapuyat sa kanya.
Sinabi niya sa akin na sa sobrang sakit,
mas gusto na niyang mamatay.
Sabi niya, iinom daw siya ng ayahuasca
dahil nakainom na siya nito, dalawang taon ang nakararaan,
at nakatulong ito.
Mga dalawa o tatlong oras na hindi siya nakaramdam ng sakit.
At para sa kanya, napakaganda no'n.
Dumating si Ramón Castillo sa bahay ko minsan, tulad ng iba.
Noon, may mga lingguhang seremonya sa bahay ko.
Pumunta siya sa bahay para makakuha ng gamot, tulad ng iba.
Nagsagawa kami ng seremonya.
Nandito si Ramón, at nandoon ang namumuno sa seremonya.
Pumikit ako.
At mula sa alam kong kinauupuan ni Ramón,
nakaramdam ako ng matinding liwanag.
May libu-libong halaman sa gubat.
Nakakagamot ang bawat halaman.
May espiritu ang bawat halaman.
At ang ayahuasca, parang pagsasanib ng buong mundong 'yon,
taglay nito ang bawat halamang naroon.
Sa ilang paraan, nakahalo sila sa dalawang halamang ito:
chacruna at ayahuasca.
At ang paraan ng pagpapakulo nito ang sekreto para maabot ang karunungan.
Marami itong pakinabang,
pero pagpapagaling ang pangunahin nito,
at pagbibigay ng kamalayan.
Matapos uminom no'ng gamot nang ilang beses,
sinabi niyang di siya kumportable na Ramón ang tawag namin sa kanya.
Na mas gusto niyang tawagin namin siyang Antares.
Alam mo, matutulungan ka ng ayahuasca sa maraming paraan,
pero ang direkta nito, magkakaroon ka ng kamalayan sa sarili.
Tinawag ni Ramón Castillo ang sarili niya bilang si Antares de la Luz
batay sa pinakamaliwanag na bituin mula sa konstelasyon na Scorpio.
Pumunta sila ng dating partner niya, at ng isang kaibigan,
na masasabi nating mga naunang tagasunod niya,
sa pagtitipong tinatawag na Rainbow.
At doon, nakilala niya ang mga taong pareho ang pinagdaraanan.
Sobrang bukas ako roon
at madaling tumanggap.
Siyempre, sa nararanasan ko, tatlong tao ang nakikita ko.
Isa si Ramón, na may napakahabang balbas
at nakaupo sa isang bato sa gitna ng ilog.
Sabi nila, "Maupo ka at samahan kaming mag-meditate.
Tuturuan kita ng meditation."
Tinuruan niya ako ng meditation, at naisip ko, "Grabe, ano ito?
Ano itong nararamdaman ko?"
Pangalawang beses na niyang bumisita sa Rainbow Community.
At dumating siyang may kasamang dalawang tao.
At nagsimula siyang bumuo ng grupo na nagme-meditate kasama niya.
Naaalala kong may ilog do'n, malaking ilog.
Isang araw, naglalakad ako sa ilog
at nakita ko silang nagme-meditate.
Lumapit ako.
At 'yon ang mahalagang sandali kung saan naramdaman namin ang pagiging malapit.
May naramdaman ako sa loob ko, isang bagay na hindi mo maiintindihan.
Malakas ang hatak ni Antares de la Luz.
At maraming dahilan kung bakit nakakahatak siya.
Una sa lahat, ang hitsura niya. Medyo matangkad siya.
Kahanga-hanga ang katawan niya.
Nakakamangha ang presensiya niya. Ibang-iba siya sa lahat.
Gamit ang boses ng isang master, ang tindig ng isang master,
ang balbas ng isang master,
ang kalbong ulo ng isang master.
Ang kumpiyansa niya
sa pilosopiyang pinaniniwalaan niya, nagbibigay rin sa 'yo ng kumpiyansa.
Minahal ko siya.
Hindi ako nakipagrelasyon sa kanya dahil hiniling niya ito,
kung hindi, dahil naramdaman ko ang pagmamahal.
Dumating si Antares kasama ang mga taong may kapangyarihan din,
mga taong mas mataas na ang antas.
Para silang mga 'superyor'.
Nandoon ang Reiki master ko, at isa pang Reiki master.
May mga tao na pakiramdam ko,
mga bigatin. Alam mo 'yon?
At tinitingala nila si Antares nang may paggalang.
Isang daang porsiyento, kinakatawan niya ang ideya ko ng isang master.
Marami siyang kaalaman
na pinag-aralan at kinabisado niya.
At ginawa niya 'yong isang pastiche
o espirituwal na collage.
Marami siyang sinasabi tungkol kay Carlos Castaneda,
ang propesiya ng Maya...
DATING TAGASUNOD NI ANTARES DE LA LUZ
...at tungkol kay Viracocha.
Kahit anong puwede mong maitanong, bilang dumalo sa seminar,
ay sinasagot ng isang kaakit-akit na tao.
At palaging isang partikular na quote ang sagot.
Lagi itong may espesyal na nilalaman at pinagmumulan ng impormasyon.
Si Carlos Castaneda.
The Teachings of Don Juan,
sikat 'yon noong panahon ng mga hippie
sa United States.
Noong dekada '60, pinag-aralan ni Carlos Castaneda
ang mga ritwal ng ninuno ng mga Native American.
Ginulat niya ang modernong antropolohiya at nagpakilala bilang isang shaman.
Isang guru ng US counterculture si Carlos Castaneda.
Naging inspirasyon siya ng mga direktor ng pelikula, manunulat, at musician.
Maimpluwensiya siya sa panahong 'yon.
Ang kabuuan ng sansinukob ay isang pananaw lamang,
ang pagtingin natin sa mga bagay.
Walang katotohanan, puro interpretasyon lamang.
BOSES NI CARLOS CASTANEDA
Si Ramón, tulad ng ibang tao,
ay nagbasa nang nagbasa.
At sinasabi ni Ramón na ang layunin niya sa buhay...
ay tulungan ang mga tao.
JANUARY 2009
Limang minuto matapos magsimula ang workshop, tutok na tutok na ako ro'n.
'Yon ang mga instrumentong hinahanap ko.
Pagkamulat 'yon ng kalooban mo,
Ang Workshop ng Pagbubukas ng Chakra at Kalooban.
Pauupuin ka niya nang nakakrus ang binti
at magsasagawa ng ginagabayang meditation.
Kailangan naming isiping bumababa kami sa hagdan
at nakarating sa pinto.
Isipin n'yo
na pababa kayo sa hagdan.
Nakarating kayo sa pinto.
Maglalagay ako ng kahon sa kaliwang bahagi n'yo.
"May gintong susi sa kahon. Kunin n'yo ang susi.
Gamitin ang susi para makarating sa pinto sa dulo ng hagdanan."
Buksan n'yo ang pinto.
Pumasok kayo.
"Nasa isang espasyo na kayo,
ang espasyo kung nasaan ang kalooban n'yo."
Subukan n'yong yakapin ang kalooban n'yo.
Para akong may kayakap na katawan
at nakaramdam ako ng kalayaan.
Lagi niyang ipinapahiwatig
na nasa pagpapabuti sa kalooban mo ang sagot sa lahat ng mga tanong.
At nakadepende kung gaano ka kadisiplinado kung maaabot mo ang mga sagot,
kung gaano ka kahandang hanapin ang katotohanan.
Pakiramdam ko, nasa bingit na ako ng tunay na kaalaman.
Malalawak at malalalim na katotohanan.
Mga sagot sa buhay.
Naisip ko, "Baka ito na ang sagot kung bakit matagal akong na-depress."
Gumaan ang pakiramdam ko.
Isang taon kaming naging magkarelasyon ni Pablo Undurraga.
Puno ng pagpapahirap ang relasyong 'yon.
Ayokong humihithit siya ng marijuana.
Naghiwalay kami at hindi nagkita nang tatlong buwan.
Nagsimula ulit kaming magkita ni Pablo,
at sinabi niya sa aking dumalo siya sa isang self-healing seminar,
na talagang nakatulong sa kanya, at hindi na siya nasi-stress.
Sa isang banda, nahatak ni Pablo o naging koneksiyon siya
ng mga kaibigan o mga mahal niya sa buhay
na sumapi sa sekta.
Inimbitahan niya si David Pastén na tumira sa bahay niya,
sa apartment niya sa Calle de los Militares.
Nakita ko ang malaking pagbabago sa ugali niya.
Nasaksihan ko
kung gaano niya hinangaan si Antares.
Ipinakilala siya ni David sa girlfriend niyang si Pilar.
Bumuo ito ng grupo ng mga taong nakapaligid sa kanya
na puro kaibigan ni Pablo.
Gumaganda ang buhay ko. Alam mo 'yon?
Gusto kong makinabang din ang kaibigan ko rito,
ang girlfriend ko, silang lahat,
na mahanap itong totoong instrumentong ito.
Namulat na si Pablo at naging isa sa mga pinakadisiplinadong sundalo.
Ang pagkamulat ko ang nagdulot ng pagbabago.
'Yon ang puntong may sumali na sa grupo.
Ang pagkamulat ay ang sandaling malalaman mo
na si Antares ang
pagkakatawang-tao ng Diyos.
Ang Diyos ang kalooban ni Antares.
Sa isang punto, pinagbuklod niya kaming lahat.
Humigit-kumulang sampu kami sa mga meditation session.
May balita raw siya,
may gusto siyang ipakita sa 'min.
Naaalala kong nagsimula kaming uminom ng ayahuasca,
kaunti lang.
At nag-meditate kami.
Bago ang workshop, sinabi sa 'kin ni Antares, "Maupo ka sa likod.
Tanggapin mo lang ang enerhiyang ibibigay ko sa 'yo,
at ngayon, sasabihin ng kalooban mo ang pangalan niya.
Dumalaw ako sa kalooban.
Ginagawa ng lahat ang gawain, at naglakad sa kuwarto si Antares.
Nakapikit ako, at sinabi ni Antares,
"Tanungin mo siya kung sino ako."
Naaalala kong may nakita akong malaking nilalang,
naglalabas siya ng enerhiya sa kuwarto.
At no'ng sinabi niyang,
"Kilala n'yo ba ako?"
Para bang...
gusto namin siyang sagutin, pero walang gustong magsalita.
May nagbukas sa isip ko.
At nagsimula akong makakita ng magkakasunod na pangitain.
Napakatindi ng bawat isa.
Dalawa o tatlong segundong paglitaw ng ilang panahon.
Iba't iba ang pananamit, panahon, at tagpo.
Maraming nagpapakamatay.
Marami akong naramdamang...
Para bang nabalian ako ng leeg, ng braso,
at maraming pighati at kalungkutan.
Maraming sakit, maraming kahihiyan.
At pagkatapos ng lahat ng pagdaloy ng mga imahe,
sa dulo, nakakita ako ng parang eksena sa Bibliya.
May nagtitipong mga tao.
Sa gitna nila, may isang taong nakatalikod sa akin.
At nagniningning ang taong ito.
Lumingon siya
at kamukha ito ni Antares.
Kapareho ng tindig niya ang paglalarawan ko sa imahe ni Hesus.
Natapos na ang workshop,
at sinabi sa 'kin ni Antares, "Ano'ng sinabi ng kalooban mo?"
Sabi ko, "Marami itong ipinakita, pinoproseso ko pa. Sasabihin ko mamaya."
Pumayag akong ihatid si Antares pabalik sa tinutuluyan niya.
Tahimik lang ako.
Hinatid ko siya sa pintuan, sabi niya, "Ngayon na."
At tinanong ko, "Uy, Antares, ikaw ba si Hesus?"
Nagbago ang hitsura niya, nagbago ang ekspresyon niya.
Naging seryoso siya, naging mabagsik, at sinabing,
"Pablo, maupo ka at ikuwento ang nakita mo."
Sinabi ko sa kanya lahat ng ikinuwento ko.
"Ang totoo, oo, ako si Hesus.
Pero ako si Hesus
sa paraang si Hesus ay pagkakatawang-tao ng Diyos.
Ang totoo, Pablo, ako ang Diyos.
Nagdududa ka bang ako ang Diyos?"
"Hindi. Nakita kong ikaw ang Diyos.
Kaya, parang alam kong ikaw ang Diyos."
At, buwisit, napaiyak ako.
Sabi ni Antares, "Pablo, wag kang mag-alala.
Itong nangyari sa 'yo ay ang pagkamulat mo.
Kamumulat mo lang sa katotohanan ng nangyayari.
Maraming beses na akong nagkatawang-tao.
Pagtuturo ang layunin ng ilan sa pagkakatawang-taong 'yon.
Noong ako si Hesus, nagturo ako.
Noong ako si Buddha, noong ako si Krishna, nagturo ako.
Sa pagkakatawang-taong ito, di ako narito para magturo.
Sa pagkakatawang-taong ito, naparito ako para talunin ang kadiliman."
Sa mga taon bago ang 2012,
kumalat ang impormasyon sa social media, sa Google,
sa mga hindi opisyal na channel, sabihin na natin,
na malapit na ang katapusan ng mundo.
Maaaring tatlong taon na lang ang natitirang oras sa mundo,
dahil sa December 21, 2012...
Ayon sa sinaunang kalendaryo ng Maya,
sa December 21, 2012 ang katapusan ng mundo.
December 2012, ang araw na wala nang bukang-liwayway.
Maaaring ang pagbabangga ng asteroid at ng mundo
ang malagim na pangyayaring hinulaan sa isa pang talata sa Pahayag.
Magugunaw ba ang mundo gaya ng hinulaan ng mga sinaunang kultura?
Sinimulan niyang ihayag ang kontekstong ito.
Ang tunay na konteksto, ang konteksto
kung saan tinawag ako para tumulong.
Naglalaban ang liwanag at kadiliman, at malapit nang matapos ang labanang ito.
At noong December 21, 2012 ang katapusan.
Isipin mo 'yong taong nawalan ng kumpiyansa sa sarili,
tapos biglang darating ang guru na ito at sasabihing,
"Ililigtas mo ang mundo."
Nagpasiya akong maniwala sa kanya.
Akala ko, nakita ko na at nagpasiya akong kumilos.
Kaya, akala siguro nila, nakita na rin nila.
Nauna 'yong ilan, 'yong iba, sa kalaunan pa
nagpasiyang sumunod sa kanya.
No'ng nagising ako, sinabi sa akin ni Antares,
"Nakasali ka na sa pinakaeksklusibong club sa mundo.
Humanda ka, dahil
hindi ito tungkol sa pagsasaya, magsisikap ka rito."
Nagbago ang tono niya.
Mula sa isang master na kuripot, tutok, at malumanay magsalita,
naging malupit siya magsalita.
"Ang una mong dapat malaman
ay hindi ako nandito para humingi ng pabor.
Nag-uutos ako."
Ang Diyos ang taong kausap ko! Kaya sinabi ko,
"Sige, utusan mo ako!"
Marami akong natanggap na utos sa unang dalawang buwan,
pero maliliit lang. Alam mo 'yon?
Laging malapit sa hangganan ng kayang isakripisyo ng isang tao.
Halimbawa,
"Gusto kong burahin mo ang lahat ng litrato mo."
Mga litrato
ng kapanganakan ng anak ko, ng kabataan niya.
Mga litrato ko!
May maliit akong kuwarto sa apartment ko kung saan tumutuloy ang anak ko.
Madalas din siyang nakatira sa 'kin.
At sabi ni Antares, "Pablo, titira ako sa bahay mo."
"Lintik, Master Antares, naiintindihan ko na kailangan mo ng tirahan,
pero may responsabilidad ako sa anak ko
at sa tingin ko,
may dahilan kung bakit may anak ako. Naniniwala ako..."
"Sino ba sa tingin mo ang kausap mo?
Hindi kalokohan ang hinihingi ko.
Inuutusan kita, ipinapaalam ko sa 'yong
titira ako sa kuwartong 'yon.
Tandaan mo, ang Diyos ang kausap mo, alamin mo ang lugar mo."
Wala pang pisikal na karahasan noon.
Pero palagi siyang nagagalit.
Pagod na pagod.
Parang isang hamon.
Si Ramón, para bang laging,
di naman pinaparusahan, hinahamon niya ako.
Parang, "Hindi ka nakatutok. Hindi ka nagme-meditate."
Ang gusto talaga ni Antares, walang kumuwestiyon sa kanya,
kung hindi, sumunod sa utos niya na may disiplinang hinihingi niya,
isuko ang lahat ng materyal na pag-aari nila,
lahat ng mahalaga sa kanila,
at pigilin ang emosyon nila.
Si Antares ang pinuno namin.
Ang guro namin.
Ang espirituwal na gabay.
Itinuring kaming mga mandirigma
na kailangang labanan ang 'sarili' namin para pigilin ang ego.
Kaya, kailangan naming gawin ang anumang iutos niya.
Kahit na ayaw namin.
May protokol sa pamumuhay kasama siya.
Bawal siyang kausapin nang deretso, bawal siyang hawakan.
Kailangan naming basahin lahat ng libro ni Carlos Castaneda,
ang ilang bahagi ng Bibliya,
at lumayo sa mga taong 'natutulog'.
Kailangan naming itapon
lahat ng puwedeng itapong materyal na pag-aari.
Kailangan naming magpakalbo
dahil nag-iipon ng negatibong enerhiya ang buhok.
Makukulay lang ang puwede naming isuot, walang itim.
Pinagbawalan akong sumipol.
Bawal na akong sumipol o kumanta ulit.
Di na ako makapagsulat ng kanta. Parang, "Aba, ano ito? Nagrerekord ka?
Dapat tutukan mo lang ang pagtulong sa 'king iligtas ang mundo."
Gumagawa siya ng landas ng mga mandirigma.
At dapat maging perpekto at walang patumangga ang bawat mandirigma.
Ayon sa mga libro ni Castaneda, ang mandirigma
ay isang napakalakas na nilalang.
Napakalakas nila dahil wala silang ego,
dahil wala silang koneksiyon,
dahil wala silang labis na makamundong emosyon,
hindi nila sinasabotahe ang sarili batay sa moralidad
na binuo ng lipunan.
Kapag napagpasiyahan na ang gagawin,
hindi na kami nagtatanong
kung dapat ba itong gawin o hindi.
Lintik, halimaw siya.
May tatlong uri ng nilalang: dalisay, marumi, masama.
Noon pa man, laging nasa liwanag ang mga dalisay na nilalang.
Ang maruruming nilalang, gumawa ng krimen laban sa mga unibersal na batas
na idinikta ng Diyos sa panahon ng paglikha.
At ang masasamang nilalang, nilikha ni Lucifer, ang Demonyo,
at makipagdigma sa mga kaluluwa.
Sinabi niya na masama ang kalooban ng nanay ng isa sa mga babae.
Nakikita kong may iba pang mga mata sa loob ng mga mata niya, parang metal.
Kakausapin ko ang taong ito,
at kasabay nito, sa loob ko,
binabalot ko ang sarili ko ng pakpak ko at sumasangga sa mga pag-atake.
At nakakita ako ng mga ahas ng itim na enerhiya mula sa kanya.
Hinila ko sila at itinaboy.
Tapos, naramdaman kong may kumakapit sa 'kin.
Kaswal lang ang usapan at ako naman...
May nangyayaring digmaan, tuloy-tuloy na digmaan. Alam mo 'yon?
Sa isang punto, si Antares, pagkatapos niyang uminom ng ayahuasca,
nakita niya ang pusa ni Pablo at sinabing may sumpa ito.
Nakatira kami sa apartment
at nabuntis ang pusa ko.
Nagwala si Antares
at sinabi niyang, "Sa tingin mo ba, laro-laro lang ito?
Sino ang nasa loob ng mga kuting na isisilang dito?
Dahil puwedeng pag-atake ito ni Lucifer.
Ang kalooban ng pusang nakabuntis kay Witch,
maaaring si Lucifer ang nasa loob ng pusang 'yon
na may intensyong dalhin ang pangunahing limang masasamang nilalang
sa bahay ko para atakihin ako.
Kaya, tingnan natin kung ano ang mga kuting na ito, Pablo."
Kaya, inilagay niya ang pusa ko sa Tupperware box.
Pagkalagay pa lang niya,
may nakita akong ulap ng itim na enerhiya mula sa pusa ko.
Naisip ko, "Totoo ito!"
Tumindig ang balahibo niya habang nagpapaliit siya.
Galit na galit siya.
Dinala niya ako malapit sa San Carlos Canal.
Bumaba siya sa kotse,
pumunta sa tulay, at tinapon sa ilog ang Tupperware kung nasaan ang pusa ko.
'Yon ang unang beses na kinailangan naming pumatay ng masamang nilalang.
Noong March 2010,
nagpasiya kaming magpalit ng tirahan
at lumipat sa Olmué.
Kaya, lumipat kami mula sa lungsod na tinitirhan ng pamilya ko
at tumira sa malayo sa lungsod.
Ang paliwanag sa amin ni Antares para lumayo,
may kapangyarihan ang mga bahay.
Kaya, mas makapangyarihan ang inupahan namin sa Olmué
kaysa sa dati naming apartment.
Doon sinabi sa aking gusto nilang magtayo ng isang pagamutan sa Olmué.
Sa katunayan, doon nila ako tinanong
kung puwede ko silang pautangin ng pambayad para sa buong taon
dahil mas mura 'yon.
Isa sa mga bahagi ng landas ng isang mandirigma
ay ang pagmamanman,
na isang madiskarteng kasinungalingan para makamit ang kabutihan ng nakararami.
Binigyan nila ako ng plano sa negosyo na pinag-isipang mabuti.
Panloloko 'yon.
Alinsunod sa obligasyong magbasa ng mga libro ni Castaneda,
kailangan naming matutunan ang pagmamanman.
Kailangan naming 'manmanan' ang lahat ng 'natutulog.'
Tulad ni Neo sa The Matrix,
bawal naming sabihin ang totoo sa sinumang 'natutulog.'
Paano namin sasabihin ang totoo? Hindi nila maiintindihan.
Ang pinakamagandang magagawa namin para mamulat sila sa kalaunan
ay lokohin sila para sa ikabubuti nila.
At agad silang nagbayad, dahil parte 'yon ng plano.
Noong nagsama-sama na kami ro'n sa bahay,
itinuring naming isa kaming komunidad.
Inilaan namin ang oras namin sa pagbuo ng Calypso Production Company
sa audiovisual field.
Nagbenta kami ng sushi at nag-organisa ng self-healing seminars.
Sa huli, nasa anim o pitong katao kami,
nagtatrabaho para matugunan ang mga pangangailangan ng Antares.
At hindi masipag na tao si Antares,
kabaligtaran pa nga.
Kailangan siyang alagaan.
Kailangan siyang ipasyal ni Pablo.
Kailangan niyang magpamasahe palagi.
Kahit kailan, di nagwalis si Antares, ni hindi nakahawak no'n.
Di siya nagtrabaho.
Ang trabaho niya ay iligtas ang sangkatauhan.
At tungkulin niyang harapin ang kadilimang ito.
Trabaho niyang tiisin ang sakit
ng pagpapasan sa kadiliman sa loob niya.
Trabaho niyang mabuhay.
Trabaho niyang hindi mamatay.
Gano'n na lang ang paniniwala nila sa kuwento,
naniniwala sila sa kahit ano.
Sa loob ng anim, pito, walong buwan,
naniwala akong kailangan kong gawin
ang lahat ng sinabi ni Antares.
Parang nawalan ako ng kalayaang magpasiya.
Parang hindi ko na kailangang mag-isip
dahil may nagdidikta na sa 'yo ng gagawin.
At sasabihin mo,
"Para saan pa ang utak ko?
Para saan pa ang puso ko?
Para saan pa ang pagpapasiya ko?
Bakit pa ako malaya
kung idinidikta na ng Diyos lahat ng dapat kong gawin?"
FEBRUARY 2011
Tinawagan ako ni Pablo at sinabing,
"Sa isang seremonya,
kailangan niya kayong hampasin nang tatlong beses sa isang chakra.
Mapapagaling kayo no'n."
Una, nagpakalbo kami.
At sabi niya, "Maghubad kayo."
Kaya, naghubad kami.
Pagkatapos, hinampas nila kami
nang tatlong beses sa unang chakra, dito.
Tatlong hampas ng patpat.
Siyempre, masakit 'yon.
Higit sa natakot, nakonsiyensiya ako.
Kasi pakiramdam ko, hindi sapat ang ginawa ko
para tulungan si Ramón.
Kabaligtaran ang resulta.
Sa halip na bumalik siya sa dati,
lumala pa ang baluktot na pananaw niya sa realidad.
Naisip ko, "Grabe, nakakaloka na may naniniwala sa kanya sa gano'ng estado."
OCTOBER 2011
Isang araw, inutusan niya akong talikuran na ang anak ko.
"Dapat mawala na ang anak mo sa buhay mo.
Pasensiya na, alam kong mahal mo siya,
pero isang taon na lang bago ang 2012.
At sa misyon mo
bilang tagapaglingkod sa mahalagang misyong ito,
hindi dapat nahahati ang atensiyon mo.
Nagsasayang ka ng enerhiya sa anak mo. Kaya, pasensiya na.
Alam kong magiging masakit.
Pero,
kailangan mong humanap ng paraan
para lokohin ang nanay ng anak mo, magdahilan ka...
para maging permanente 'yon.
Dapat alisin mo na ang anak mo sa buhay mo.
Di na siya puwedeng pumunta rito."
Napakabait ng batang 'yon.
Madalas dumadalaw si Pablo. Dinadalaw siya kada dalawang linggo.
Dinadala siya sa Olmué.
Kung alam ko lang ang nangyayari sa Olmué,
kikilabutan ako, pero hindi ko pa alam noon.
Walang mga salitang makakapaglarawan ng kalungkutang 'yon.
Sa tingin ko, maiintindihan 'yon
ng sinumang may anak.
Nawasak ako ro'n. Sobrang nawasak ako ro'n.
Gustong-gusto kong maging ama.
At sa kabila ng pagiging tanga ko, at sa dami ng problema ko,
mahalaga sa aking maging ama.
Patuloy akong nakakaramdam ng labis na kaligayahan sa relihiyon,
ng matinding sakit.
Pero sakit ito na dala ng pagiging martir.
"Puta, nawala sa 'kin ang lahat, masakit ang lahat,
pero isipin mo ang pangmatagalang benepisyo." Alam mo 'yon?
Kaya...
Sa kakaibang paraan, isa ito sa mga sandaling naging pinakamasaya ako.
Mga sandaling umiyak ako dahil sa kasiyahan.
Nagpasiya si Antares na lumipat ulit.
Ngayon, kailangan nilang umupa ng bahay sa Mantagua.
Nagsasagawa sila ng mga seminar ng pagpapagaling.
Maraming pumunta.
Pero iilan lang sa kanila, ang mga pinili ni Antares,
ang pinayagang makasama ang grupo.
Sila lang ang nakakalabas-pasok sa bahay.
May mga sandali ng kasiyahan
kung saan naramdaman nila ang tunay na kaligayahan.
May mga kuwento ng pag-ibig na nakapaloob doon.
Dahil magkarelasyon sina Pablo at Natalia, at sina David at Pilar.
Kaya naman, may mga magkakarelasyon sa loob.
Parang pakikipagsapalaran,
nagsimula ang espirituwal na paglalakbay bilang magkasintahan.
Pero nagsimulang kontrolin ni Antares ang mga relasyong 'yon.
Noong panahong 'yon, nakipaghiwalay ako kay Pablo
dahil sabi ni Antares, kailangang bigyan ng therapy ni Pablo si Carolina.
At napamahal siya kay Carolina.
Inutusan siya ni Antares na maging magkarelasyon sila
dahil ito ang soulmate niya.
Pagdating sa mga relasyon,
pinagsama at sinira ni Antares ang mga relasyon ayon sa gusto niya
o para alisin ang bagay na gumugulo sa mga tagapaglingkod niya.
Isa sa mga gawaing isinasagawa sa komunidad
ay tinatawag na 'pag-inom',
kung saan iinom si Antares ng ayahuasca.
Matapos uminom ng ayahuasca, inutusan si Antares ng kalooban niya
na dapat mapasakanya si Natalia.
Sinabi sa akin ni Ramón na dapat ibigay ko ang sarili ko sa kanya.
Ibig sabihin, dapat maging magkarelasyon kami.
At mula sa kalooban niya ang utos na 'yon.
Na hindi ito maiiwasan, na siya ang Diyos.
Pinainom niya ako ng ayahuasca nang tatlong gabi.
Sa unang dalawang gabi, sinabi kong ayaw kong mapasakanya.
Pero sa pangatlong gabi, sinabi ni Antares na kung hindi ko susundin ang utos,
susunugin ako nang buhay ng kalooban niya sa araw ng paghuhukom.
DECEMBER 2011
At biglang...
nawalan na ng kontrol sa mga bagay.
Doon na nangyaring...
'yong babae, si Natalia Guerra, ay nabuntis.
Dito, sa palagay ko, nagsimulang gumulo ang mga bagay.
Dito nagsimulang sumama
ang kuwento.
Sabi ni Antares, di siya puwedeng magkaanak
dahil di pagkakaroon ng anak ang misyon niya sa pagkakatawang-taong ito.
Ang iligtas ang mundo ang misyon niya.
Nabuntis si Natalia.
At nasabi naming lahat, "Uy, ano'ng nangyari?
Sabi mo, di ka puwedeng magkaanak."
Sabi ni Antares, "Di ko alam ang nangyayari, kailangan ko ng ayahuasca.
Dahil alam kong di ito dapat mangyari sa mahabang panahon.
Kaya, hangga't di ko alam kung mula sa kadiliman o liwanag 'yong sanggol,
di ko puwedeng makasama ang buntis na si Natalia sa bahay.
Dahil kung masama ang kalooban nito
at atakihin ako nito sa gabi, masisira ang lahat.
Kailangan ni Natalia ng sariling bahay para sa ibang lugar siya magbuntis."
Kinailangang ituloy ni Natalia ang pagbubuntis,
na hindi naman niya ginusto.
At saka,
kinailangan niyang patuloy na magsinungaling sa pamilya niya.
JUNE 2012
Sabi niya, gumawa ako ng kuwentong sasabihin sa mga magulang ko,
dahil walang puwedeng makaalam na buntis ako.
At ang kuwento, maglalakbay ako sa Latin America.
Uminom si Antares ang ayahuasca,
at sinabi niyang nalaman niya na ang kalooban ng bata
ay si Lucifer.
Sinabi niya na, bilang tao,
puwede nitong mabigyan ng buhay si Lucifer anumang oras,
na magiging parang rurok ng kaligtasan ng mundo ito.
Dahil kung mabigyan nito ng buhay si Lucifer,
kailangan niyang patayin ito.
Palaging dumarating ang panahon, na pinakamahiwaga para sa akin,
na mahahanap mo ang taong magpapakita sa 'yo ng buong kaganapan.
At sa kaso ng kuwentong ito,
isang hindi kilalang babae.
Siya ang protektadong saksi.
Nagsampa siya ng reklamo
noong kumikilos pa ang sekta.
BAHAY SA LOS ANDES - 2012
Hindi na niya kaya ang sitwasyon.
Sobrang nakaka-stress, napakadelikado. Kaya, umalis siya.
Pero umalis siya nang alam niyang buntis si Natalia,
alam niyang pumapatay ng tuta si Antares.
Umalis siya nang alam niya kung gaano kagulo ang lahat.
Pumunta siya sa estasyon ng pulis para magkuwento.
Gusto niyang balaan ang mga pulis
na puwedeng may malalang mangyari dito.
Pumunta ang mga kapatid ni María del Pilar
sa Metropolitan Special Investigations Brigade,
kasama ang protektadong saksi,
na nagsabi sa amin sa pagkakataong 'yon ng tungkol sa sekta.
Malinaw ang impormasyong ibinigay ng saksi.
Mahalagang malaman agad-agad ang nangyari sa bata at kay Natalia.
Pagdating nila,
sinabi ni Antares, "Mahal ko, magpakatatag ka.
Karma mo ang lahat ng ito.
Kaya mo 'yan.
Naiintindihan ko na ang lahat. Alam ko na kung paano pagagalingin ang mundo.
Maaaring si Lucifer ang batang ito.
Sa wakas, nakulong ko siya sa 'yo."
Sa pagsikap naming bumuo ng tiwala at makipagtulungan
sa mga pamilya ng mga miyembro,
nakausap namin ang nanay ni Natalia.
Ang alam niya noon,
nasa ibang bansa ang anak niya.
Sinabi naming hindi totoo 'yon
at malaki ang posibilidad na may nangyari kay Natalia.
NOVEMBER 2012
Isang buwan bago isilang si Jesús,
sinabi niya, "Nakita ko ang lahat. Ayos lang ang lahat.
Isisilang si Jesús sa mismong December 18,
matapos ang 10-buwang pagbubuntis." "Anong 10-buwang pagbubuntis?"
"Anak ko ito, isa itong himala.
Isisilang siya makalipas pa ang isang buwan."
At inutusan siya ng kalooban niyang
magpahinga sa timog bago ang huling pakikipaglaban sa kadiliman sa Colliguay.
Kaya, dinala namin siya sa Icalma para magbakasyon.
At kinailangan naming umupa ng bahay ro'n nang isang linggo.
Tuwing tinatanong ko si Antares
sa gagawin namin kung manganak si Natalia bago ang December,
pinapagalitan niya ako.
Pero noong November, manganganak na si Natalia.
"Lagot ako. Hindi maaari. Pinakita sa 'kin ng kalooban ko.
Ibig sabihin, hindi siya ang nakita ko, pinakita sa akin ng kadiliman.
Pag-atake ito. Kailangan nating malaman ang gagawin.
Kunin mo ang mga gamit, aalis na tayo sa loob ng isang oras."
At kinabukasan, nagsimula ang walang katapusang marathon.
Kinailangan kong magmaneho nang 1,400 kilometro
para makainom ng ayahuasca si Antares.
Matapos magmaneho nang gano'n kalayo,
kinailangan kong uminom ng ayahuasca buong gabi.
Samantala, nanganganak na si Natalia.
Tatlong araw akong nanganganak.
Dumating si Antares na may ayahuasca.
Sabi niya, di ito puwedeng ipanganak doon kung di, sa isang makapangyarihang lugar.
At sa Colliguay 'yon.
Mahalaga ang mga lugar para kaya Antares.
May kapangyarihan daw ang ilang lugar.
Ang burol sa Colliguay,
'yong kubo sa Colliguay,
ang lugar kung saan siya namulat, ang pagliwanag niya,
kung saan idineklara niya ang sarili niya bilang master.
Kailangang ipanganak ang bata sa kubong 'yon.
Ako ang may-ari no'ng bukid sa Colliguay.
Ipinakilala ako sa lalaking ito.
Isang lalaking mapusyaw ang mga mata,
napakabait, na Ramón ang pangalan,
at guro siya ng musika.
Humingi siya ng permisong pumunta nang isang beses kada taon,
maganda raw ang bahay ko,
naglalabas daw ito ng magandang enerhiya.
At pinayagan ko siyang pumunta nang isang beses kada taon
para tumuloy ro'n.
Mga bandang 11:00 p.m. no'n.
Madilim 'yong lugar.
Nakarating kami sa bahay na bato
kung saan hindi sapat ang mga kondisyon
para sa anumang klase ng panganganak.
Walang tubig, wala ring kuryente.
Kami lang ni Natalia
sa loob ng bahay.
Nag-utos si Antares
na kailangang magsuot si Natalia ng Calypso tunic
na babalot sa buong katawan niya, maliban sa mga mata niya.
Kinailangan naming subukan ang natural na panganganak
na may di makatwirang tindi ng stress.
Siyempre, hindi mapapalagay ang isang ina na manganak nang gano'n.
Sinigawan ni Antares si Carolina na hilahin na ito palabas,
sinasabing malakas ang pag-atake nito sa kanya
at may dalawang ulo ito.
Inatasan ni Antares si Caro na bumuo ng contingency plan
ng pagsasagawa ng c-section.
Umayaw ako.
Hindi ako papayag sa c-section.
Pinilit ni Antares na hiwain ko ang tiyan niya.
Kung hindi ko raw gagawin, siya ang gagawa.
Hihimatayin na si Natalia sa sakit.
Napakahina na niya.
Napakababa ng pulso niya.
Kaya, sinabi ko kay Antares, sa pananalita niya,
na kung gagawin ko ang ipinag-uutos niya,
papatay ako ng nilalang ng liwanag.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Antares.
At sinabi niya, "Hindi!"
Di ako mapipilit ng bastardong 'yan na pumatay ng nilalang ng liwanag.
Ililigtas natin si Natalia."
Kaya, pumunta kami sa clinic sa Reñaca, mga dalawa't kalahating oras ang layo.
Nasa Colliguay kami,
mga 15 kilometro sa daanan papunta sa susunod na highway, tapos...
Malayo 'yon, nasa gitna kami ng kawalan.
Masama na ang lagay ko.
Sinigawan ako ni Antares na kailangan kong lumaban.
Na laging nahihigitan ng isang mandirigma ang limitasyon niya.
At isa akong perpektong mandirigma.
Ang nag-iisang nailigtas, at dalisay na ang kalooban ko.
Dalisay na ito ngayon. At kung mamamatay ako, bubuhayin niya ako.
Kailangan naming gumawa ng kuwento kung bakit naro'n kami
kasama ang isang babaeng nanganganak na di pa nagpatingin o pumunta sa doktor.
Nakaisip kami ng kuwento
na may nakita kaming babaeng naglalakad sa gitna ng kawalan.
At nanggaling siya sa grupo ng mga hippie
na nagtangka ng natural na panganganak, at di dumating ang komadrona.
Na may nangyari, isinakay namin siya, at iniligtas.
Nasa daan kami papunta sa clinic.
Bumaba sa truck si Antares at nagtago.
Dinala kami ni Pablo sa ER ng Reñaca Clinic at umalis na siya.
Calypso tunic lang ang suot ni Natalia.
Walang underwear, nakapaa.
Puno ng lupa, putik, at dugo.
At gano'n din ang kalagayan ko.
At walang nakapansin dito.
Ang naisip ko lang, tumawag sila ng pulis
para masabi ko sa kanila lahat.
Doon na sana natapos ang lahat.
Pero hindi,
gumana ang kuwento.
Nanganak siya nang 6:31 ng umaga.
Higit sa tatlong kilo at malusog ito.
Pinangalanan niya itong Jesús dahil 'yon ang sinabi ni Antares.
Binigay nila siya sa akin kinabukasan.
Mga bandang 3:30 p.m.
Sobrang nakakatuwa kasi
pinasuso ko siya at...
masarap sa pakiramdam.
Halo-halo na ang nararamdaman ko.
Napakalakas ng instinct ng isang ina.
NOVEMBER 21, 2012
At pag-alis nila sa clinic,
gustong limitahan ni Natalia ang ugnayan sa bata,
kasi...
nakaasta siyang mandirigma.
Sa bahay sa Mantagua,
kinalbo ako ni Antares
at pinaliguan ng malamig na tubig.
Dinala niya ako sa sala at pinapakinig ang kanta.
Sabi niya, sinabi ng kalooban niya ang dapat niyang gawin.
Sabi ko, wala akong pakialam.
Sabi niya, "Mahal kong anak, magiging maayos din tayo.
Mapupunta tayo sa liwanag at magiging malaya tayo."
Kinakausap niya ang sarili niya, nagmumura.
"Puta, hindi mo ako matatalo.
Alam ko kung paano kita matatalo."
Parang kausap niya si Lucifer, ang katauhan nito.
Nagkulong si Carolina.
Mga bandang 3:00 p.m., sinabi niyang kailangan naming pumunta sa Colliguay.
Hinihintay na kami
nina Josefina at Pablo, handa nang magsindi ng apoy pagdating namin doon.
May lumang kubeta,
isang metro kuwadradong butas na nasa dalawang metro ang lalim.
Nagsindi ng apoy si Antares sa butas na 'yon.
Bale, mga bandang 11:00 p.m.,
pinasakay niya kami sa truck,
naaalala kong truck ni Carla 'yon, para makapasok sa bukid.
Si Pablo ang nagmamaneho.
Nasa likod ako kasama sina Carolina at Pilar.
At nakaupo sa harap
sina Natalia at ang bata.
Kailangan naming manatili sa truck kasama si Natalia,
habang nagsisindi siya ng apoy.
Masama ang loob ko at naririnig ko ang boses ni Antares sa malayo.
Hindi ko marinig ang sinasabi niya, pero naririnig ko ang boses niya.
Naramdaman ko ang paglagitik ng apoy at nakita ko
ang liwanag nito mula sa malayo.
Tapos, lumabas si Pablo at sinabing,
"Ito 'yong mga utos...
Kailangan mong hubaran si Jesús,
itali ang mga paa at kamay niya,
busalan ng medyas sa bibig at takpan ang mga mata ng tape."
Kinailangan naming dalhin si Jesús
sa bandang kalagitnaan ng truck at ng apoy.
At doon...
Kinuha ni Antares ang bata sa akin
at inilayo ako ni Pablo sa abot ng makakaya niya.
Sa tingin ko, no'ng kinuha ni Antares ang anak niya,
nalaman na namin kung ano ang mangyayari.
Pumunta si Antares doon
para patayin ang anak niya.
NOVEMBER 23, 2012
Sa puntong 'yon, huli na para pigilan siya.
Hindi pa siya kayang pigilan
ng mga sarili namin noon.
At sa kalagitnaan pabalik sa truck,
umiyak si Natalia.
Pagdating namin sa truck,
napaiyak din ako.
Umiyak ako. Hindi ko mapigilang umiyak.
Para bang may bombang sumabog malapit sa amin at nalilito kami.
Di namin alam kung nasaan kami.
Tumingin ako sa harap ng truck
at lumitaw si Antares sa harap ng mga ilaw ng truck na may dalawang oven gloves.
Inutusan niya akong palakasin ang apoy at panatilihin itong
nagniningas.
Nakarating ako sa apoy,
mga isang minuto matapos niyang itapon do'n ang anak niya.
At walang ingay mula sa apoy.
Naniniwala akong
baka pinatay niya ito bago itinapon.
At saka, sinabihan niya kami no'ng umaga
na ibigay sa kanya ang pinakamatulis na kutsilyo namin.
Pumunta ako kay Antares para alamin ang nangyari.
Sabi niya, ayaw niya akong makita.
Nayanig si Natalia.
Alam ko kung gaano niya kagustong magkaanak.
Inutusan ni Antares na magluto sina Natalia at Josefina.
Kumain ang iba, 'yong iba, hindi.
Paulit-ulit na sinasabi ni Antares
na nagsisimula nang malinis ang mundo mula sa kadiliman.
At alam na niya kung bakit ipinanganak ang bata bago ang tamang panahon.
Tapos, sinabi niyang ayusin na namin ang tutulugan namin.
Kulang ng isang tent.
Kaya, tinanong ko si Antares kung puwede akong matulog sa truck.
Sa truck, napaiyak ako dahil
nakita ko ang ilang damit no'ng bata.
Bumigay na ako.
Isang bagay na hindi ko siguro magagawa sa tent
nang hindi napapagalitan.
Nakaramdam ako ng matinding kalungkutan, sobrang sakit.
Pero di ko maipakita dahil self-pity 'yon,
at ang self-pity ay ego.
Isang bagay na di ko puwedeng ipakita.
Nagising kami kinabukasan,
at sinabi ni Antares,
"Kailangan mong bumili ng kahoy sa Viña para gumawa ng mga muwebles."
Hindi pinag-usapan 'yong nangyari.
Wala.
Ibig kong sabihin, 'yong lugar kung saan nagningas ang apoy,
ni hindi kami lumapit.
Sa pag-aasta bilang mandirigma,
"Dali na. Dalawampu't isang araw na lang bago magunaw ang mundo.
Magiging malaya na tayo.
Matatapos na ang lahat ng ito."
Aakalain mong nagbago ang grupo pagkatapos ng gabing 'yon,
nahati, o nagkawatak-watak,
pero kabaligtaran pa nga.
Naging sobrang disiplinado ang lahat at naging...
Umasta bilang mga mandirigma.
Na parang ang nangyari
ay isa lang sa mga labanan sa digmaan.
Isang matindi at mahirap na labanan,
pero isa lang sa mga labanan sa digmaan.
Dadagdag lang sa maraming labanan namin noong nakaraang taon.
Ano'ng nangyari?
Ano'ng nagpabago...
Ano'ng nagpabago sa isip
ni Ramón o Antares de la Luz...
kaya naisip niya...
na ang pagsasakripisyo sa isang tatlong araw na sanggol
ang lulutas sa problema ng mundo?
May limang araw pang natitira sa November,
at inuutos ng kalooban ni Antares
na kailangan naming tumira doon mula December 1,
21 araw ro'n hanggang katapusan na.
May limang araw pa para ihanda ang bahay
para sa 21 araw ng pag-inom ng ayahuasca.
Kung masasabi pa nga ito, mas nagpakawala pa si Antares.
Inutusan ni Antares kami ni Carolina na samahan siya.
Isang sitwasyong nagdulot ng masamang epekto kay Carolina.
Nagdulot ito ng matinding parusa kung saan inutos ni Antares
ang pinakamatinding pambubugbog na nasaksihan ko.
Pinatayo kami nang nakahubad
at binugbog.
At nagsimula siya kay Caro.
Maliit lang ang girlfriend ko.
Mapayat siya.
Kasingtangkad ko ang gagong 'yon, 6'0".
At hiniwa ng tarantadong 'yon ang likod niya.
Nakabali ng kamay.
Ang reaksiyon ng katawan niya, magharang ng kamay sa likod.
Kaya, tinamaan nito ang pulso niya at nabali ito.
Isang buwang hindi nagamot ang bali na 'yon.
Hinampas niya si Caro nang 11 beses.
Tapos, ako naman.
Sa pang-anim o pangwalong paghampas,
unti-unting lumalabo ang paningin ko at nagdilim na.
Lintik, bumigay na ako at nawalan ng malay.
Sabi niya, "Gago, tumayo ka! Hindi pa tayo tapos."
At sabi ko, "Oo, patawad,"
habang sinasampal ko ang sarili ko, "Gumising ka lang."
Tapos, tinanggap ko ang natitirang 20 paghampas.
At pinasalamatan ko siya.
Tapos, umupo na ako.
Pinagbihis na niya kami. Nakahubad kaming lahat.
No'ng sinabi ko kay Antares na nabali niya ang kamay ko,
sabi niya, "Iha, karma mo 'yan.
Hindi mo ba nakikitang baliw ka?"
At sumang-ayon ako.
Sigurado akong kaya niya akong patayin.
Sasabihin mo, "Bakit di sila tumakas
kung nangyayari ang katakot-takot na mga bagay na ito?"
Dahil kumbinsidong-kumbinsido sila
na mga sundalo sila ng Diyos,
magugunaw na ang mundo,
at ito ang huling hakbang na kailangan nilang gawin.
Naghahanda kami para sa katapusan ng mundo.
Nagsimulang uminom ng ayahuasca si Antares no'ng December 1, 2012.
Tuwing gabi,
at magdadala ito ng kaliwanagan
sa December 21, sa araw na 'yon.
Nagsimulang uminom ng ayahuasca ang buong komunidad, pati ako,
mula December 11 hanggang 21, 2012.
Walang katapusang labanan
ang lahat ng pag-inom ng ayahuasca at ang mga araw na 'yon.
Na may mga anghel, mga pakpak, mga espada, mga demonyo,
mga labanang may sigawan, may dugo, may impiyerno,
may liwanag, may pag-asa, may...
Kabaliwan, puro kabaliwan.
Ito ang mga huling araw ng mundo.
Para sa akin, wala nang December 22, 2012.
Gayunpaman, no'ng huling araw, lumipas ang oras.
Walang...
Walang tumitingin sa orasan, kasi...
Walang tumitingin kung anong oras darating ang araw ng paghuhukom.
Mangyayari ito sa takdang oras.
Pero lumipas ang oras at walang nangyari, wala.
Tahimik kaming lahat.
Tapos, bigla na lang,
sinabi ni Antares...
Humalakhak siya at sinabing,
"Mga tanga, akala n'yo, pagkatapos ng apat na taong pagsisikap,
aakyat kayo sa langit at maaabot ang kalayaan.
Ang tatanga n'yo naman.
Hindi ganoon 'yon. Hindi agad magbabago ang mga bagay.
At kapapaliwanag lang sa akin ng kalooban ko
na ang kalayaan
ay hindi darating ngayon, aabutin pa ng tatlong buwan,
at sa Ecuador mangyayari."
At umasta siyang parang ayos lang 'yon.
Umasta siyang parang isang malaking biro lang ang lahat.
'Yon na 'yon.
Tinapos naming uminom ng ayahuasca at natulog na.
Kinabukasan, nakita kong December 22, 2012 na,
at di na dapat darating petsang 'yon.
Doon na nahati ang grupo.
Parang sinasabi ng utak ko,
"Pare, hanggang December 21, 2012 lang ang kontrata ko. 22 na!"
Nagtanong ang ilan sa amin, "Naku, ano na ang gagawin natin?
Hindi naman nagunaw ang mundo."
Nabaon na kaming lahat sa utang.
Kailangan naming mabuhay, at wala nang pera.
Sa petsang 'yon na di na umiiral, December 23,
sinabi namin sa mga pamilya namin na magpa-Pasko kami kasama sila.
Kasinungalingan ang lahat.
Sinabi ko sa pamilya kong magpa-Pasko kami kasama sila, kami ni Caro.
Sinabi ko kay Pablo na hindi ko na kaya,
ang makasama si Antares.
Na kung mag-uutos siya, gaya ng ibigay ko ulit ang sarili ko sa kanya,
magpapakamatay na ako.
At sinabi sa akin ni Caro,
"Laging binabanggit no'ng gago si Hesus at ang mga apostol,
na dapat tayong maging tulad ng mga apostol, dapat magsakripisyo.
Pero, sumusunod ang mga apostol kay Hesus dahil sa pag-ibig.
Ngayon, nandito ako dahil sa takot."
At grabe...
Dumagdag 'yon sa mga pagdududang nararamdaman ko no'n.
"Kung aalis tayo, di tayo puwedeng tumira sa Santiago.
Kailangan nating lumayo...
magtago sa timog sa gitna ng kawalan.
Dahil hahanapin tayo ng gagong 'yon at papatayin tayo."
No'ng tumakas sina Pablo at Carolina, sobrang napa-paranoid sila.
Nagtago kami sa bahay ng madrasta ko nang isang linggo.
Mula roon, nag-email kami sa bawat miyembro
na hindi na kami babalik
at ipinaalam kay Antares
na naniniwala pa rin kami sa kanya pero hindi na namin gagawin 'yon.
At tinawagan ako ni Natalia at sinabing,
"Lagot na ako. Kasama ko ang Investigations Police.
Alam na nila ang lahat."
Tapos, nag-email si Natalia sa sekretong address na ibinigay ko,
"Pablo. May problema ako.
Lintik, dumating ang PDI, kinakausap nila ang pamilya ko.
Nag-uusap sila, tinatanong kung nasaan ang bata.
Tinatanong nila kung ano'ng nangyayari, kung ano ito."
Sabi pa, "Nagtatanong sila tungkol sa sekta."
At sinabi ko, "Ang sekta
ay grupo ng mga satanista na nakasuot ng itim na hood,
sumasamba sa diyablo at nagpapakamatay.
Hindi tayo sekta."
Kaya, hinanap ko ang 'sekta' sa Google.
At nagbasa ako.
Isang daang porsiyento, ito ang buhay ko sa nakaraang apat na taon.
Nasa isang sekta ako.
Puta, nagulat ako.
Kasinungalingan ang lahat, pare.
'Yong sanggol,
hindi siya si Lucifer.
Ordinaryong sanggol lang siya.
Nagbago ang lahat
no'ng nalaman nila
na may...
na may pinatay na sanggol.
Noong February 19,
umalis si Antares sa Chile.
Dahil sinabi ni Natalia Guerra na iniimbestigahan sila ng PDI.
AIRPORT
FEBRUARY 19, 2013
Wala nang nagawa si Antares,
dahil alam niyang sasabihin nila ang nangyari sa sanggol,
kung hindi tumakas papunta sa Perú.
At naisip nilang may kanya-kanyang responsabilidad do'n ang bawat isa.
'Yong mga nandoon no'ng gabi ng krimen.
Naunang magbigay ng pahayag si Natalia,
dahil sa paranoia,
na mahalagang maunahang magsalita 'yong iba.
Kasi puwedeng iugnay ng ibang miyembro
ng sekta ang responsabilidad sa 'yo sa kontekstong ito.
Nakarating ako sa opisina kung nasaan si Natalia at mga detective,
at tinanong ko kung sinunog talaga nila 'yong bata.
At sumagot siya ng, "Oo."
Pero wala akong nakikitang pagsisisi,
walang magpapapaniwala sa akin
na meron talaga...
Dahil walang luha, wala.
Kinabukasan, no'ng dinala namin siya sa Colliguay,
nakita namin ang butas
kung saan sinunog 'yong bata.
Bumigay na siya at humagulgol.
Hindi siya mapatahan.
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Sabi nila, "Nangyari ito sa bukid mo."
Gano'n kasimple.
Sinugod ako sa ospital, inatake ako sa puso.
Narito nga.
- Talaga? - Oo.
Iwanan mo lang diyan.
Ang pinakamalaking ebidensyang nakalap namin sa pinangyarihan
ay isang buto.
Ang kaliwang ilium ng balakang ng bata.
Noong November 23, dinala nina Pablo at Carolina
'yong bata sa Reñaca Clinic
para sa masuri para sa mga genetic na sakit,
na kailangan sa mga bagong silang sa Chile.
Kinuhanan siya ng limang patak ng dugo.
At ang limang patak ng dugong 'yon
ang susi para malaman ang nangyari kay Jesús
at malaman kung ang DNA ng bata
ay tumutugma sa DNA nina Antares at Natalia.
Dahil doon,
nakuha namin ang lahat ng arrest warrant
para hulihin ang natitirang mga miyembro ng sekta.
No'ng 10:30 p.m., tinawagan ako ni Pablo
nang seryoso ang pananalita.
Sabi niya, "Samahan mo si Mama bukas.
Kailangan ito."
"Ano'ng problema?" "Di ko pwedeng sabihin sa telepono."
Habang nasa biyahe, magulo ang isip namin.
Pagdating namin sa airport, naroon sina Pablo at Carolina.
Wala sila sa sarili, para silang patay.
Sumakay kami sa Jeep ni Pablo.
At sa kalmadong boses, sinabi ni Pablo,
"Una, sasabihin ko sa 'yo ang mga bagay na totoo,
at ang mga kasinungalingan."
"Totoo, sa amin itong Jeep.
Totoo, nakatira kami sa Caburga,
sa isang bahay na inuupahan namin.
Kasinungalingan lahat ng sinabi ko sa 'yo sa nakaraang apat na taon."
At doon mo na nalamang nahaharap ka sa isang malaking krisis.
Isa itong nakakatakot at di mawaring pangyayari,
mas malala pa sa anumang krimeng naiulat namin.
Ito ang unang pagsasakripisyo ng tao sa kasaysayan natin.
At ang biktima, isang lalaking sanggol na tatlong araw pa lang.
Doon nila nalamang lumabas na ang balita sa lahat ng channel sa TV,
na hinahanap sila ng mga pulis.
Nakita nila ang mukha nila sa mga pader.
Apat na miyembro ng sekta ang inaresto ngayong araw
at kinasuhan sa diumano'y pagsunog ng dalawang araw na sanggol
dahil naniniwala silang siya ang antikristo.
Sabi niya, "Gusto kong sumuko." Sabi ko, "Sa Santiago na lang."
Sobrang hirap
ng biyaheng 'yon.
Sobrang hirap, dahil puno ito
ng magkahalong makatwirang desisyon at emosyon.
Huminto kami sa isang gasolinahan
at nakita ang balitang nagtatago ang anak mo.
Sobrang hirap.
Si Pablo Undurraga,
mula no'ng inilabas ang mga arrest warrant
hanggang sa sumuko siya,
pinaplano na niya ang sasabihin sa panayam sa pulisya.
Tumawag ang Brigade na sumuko na raw si Pablo
at kailangan naming kapanayamin.
Kaya, pumunta ako sa Brigade
at nakita ko ang kalmadong Pablo Undurraga.
"Hello, ako si Pablo Undurraga, ang taong hinahanap mo.
Kasali ako sa sekta ng Colliguay.
Nandito ako para sumuko."
APRIL 2023
Bandang alas-onse, pumasok ang magkasintahan
sa Supervisory Courthouse sa Quilpué.
Sumuko ang dalawa sa PDI nitong weekend,
matapos makita sa balita na pinaghahanap sila.
Mahirap gawin ang panayam na ito dahil napakatalino niyang tao
at marami siyang ibibigay na impormasyon.
Kaya, kinailangang gawin ang panayam nang paunti-unti at hati-hatiin ito
para maintindihan ang prosesong pinagdaanan niya sa komunidad na 'yon.
Kinasuhan sila bilang mga kasabwat sa pagpatay sa dalawang araw na sanggol,
sinasabing mapanganib silang dalawa sa lipunan.
Malupit silang minanipula
ng isang tampalasan at baluktot na pag-iisip.
At hindi sila kumikilos nang malaya,
na humahadlang na masisi sila mula sa kriminal na pananaw.
Sa iginigiit ng mga nasasakdal, lalo na ang nasasakdal ko,
nakikita ko na biktima sila ng pagmamanipula...
ABOGADO NI NATALIA
...ng taong ito na kasalukuyang tumatakas.
Alam nating umalis siya ng bansa,
papuntang Peru, at hindi pa bumabalik.
Kaya, nakipag-ugnayan kami sa INTERPOL para maglabas ng international warrant.
INTERPOL RED NOTICE
Isang intelligence group ng 1,500 pulis mula sa Pulisya ng Peru
ang tumutugis kay Antares de la Luz.
Ipinapalagay na nasa Cuzco siya.
Sa tingin ko, hinikayat ako ng lahat na pumunta sa Peru
dahil kasangkot silang lahat sa krimen, at ako, hindi.
Hindi ko talaga alam kung ano ang pinapasok ko
at kung ano ang makikita ko.
Nanatili sila ro'n nang halos isa o isa't kalahating linggo,
at umalis din,
pumunta sa bayan malapit sa Cuzco na tinatawag na Ollantaytambo.
Kumanta siya. Tumugtog siya ng mga instrumento
at kumanta sa mga bar, restaurant, kung saan-saan,
at nakakuha ng mga tip.
Masyado siyang stressed, napakarahas.
Masama ang trato niya sa akin.
Hinampas niya ako ng kahoy at ikinulong.
At sinabi niya sa aking hindi ako puwedeng umalis.
Wala ako ro'n.
Sa tingin ko, natakot siya
at sumakay sa unang flight pabalik sa Santiago.
Bumalik ako sa pag-aakalang susuko siya.
Dahil sinabi kong gawin niya 'yon.
Pagdating ko sa Chile, nakalagay sa mga diyaryo
na natagpuan na nila ang katawan ni Ramón.
Naiulat na may natagpuang bangkay sa Cuzco.
Ang lalaking ito.
Si Ramón Gustavo Castillo Gaete, 35 taong gulang,
ay nagpakamatay rito.
Inilarawan ng media ang malagim na katapusang ito sa maraming paraan.
Tatlong bata ang unang pumasok.
At sinabi nila sa akin, mukha itong nakasabit na manika.
Nag-iisa na lang siya, gaya ng iniisip mo.
Kaya naisip niya, "Hanggang dito na lang ako.
Ito na 'yon."
Natakasan niya ang kinahinatnan ng mga ginawa niya.
At hinayaan niyang kaming lahat ang magbayad para sa kanya.
Nang walang emosyon na parang robot, Inilarawan ng dalawang pangunahing salarin
sa pagsasakripisyo ng isang bagong silang sa Colliguay
ang gabing 'yon sa mga pulis sa mismong pinangyarihan ng krimen.
Kasama sina Pablo Undurraga at Natalia Guerra Jequier
sa muling pagsasagawa ng eksena no'ng araw na 'yon.
At sinabi nila kung paano nila inihanda ang bata
para sunugin.
Bumaba ka sa truck. At nagsindi ng apoy, tama?
Oo.
Nandoon siya, at sabi ni Antares, ilagay ko siya riyan.
Inilapag ni Natalia ang bata... inilagay niya riyan.
Pagkalapag niya sa bata,
hinawakan ko siya at tumakbo kami. Tumakbo kami pabalik do'n.
Para sa amin, bilang mga pulis, napakahalagang malaman
ang papel ng bawat isa.
Sino ang gumawa ng ano at kailan.
Para mabuo namin ang katotohanan.
Kalalagay pa lang namin ng kahoy,
paglipas ng limang minuto, dumating si David.
Inutusan siya ni Antares
na magdala pa ng kahoy para hindi ako maubusan ng panggatong.
Mas mataas nang 20 cm sa butas sa lupa 'yong apoy.
No'ng una akong tumingin sa itaas ng apoy,
nakita ko na may halong itim na apoy sa totoong apoy
na naging parang ulo ng itim na dragon.
At umangat ito.
Umangat?
'Yon ba ang nakita mo?
Nakita ko. Alam ko na ngayong guni-guni lang 'yon, pero nakita ko.
Normal lang ang gano'n.
Mahalagang maintindihan
ang papel na ginampanan ng bawat tao sa oras na ginawa ang krimen.
Ikuwento mo no'ng itinali mo ang bata.
Di maputol ng ngipin ko 'yong tape.
Kaya, si Pablo ang pumuputol ng tape habang itinatali ko 'yon sa paa ng bata.
At no'ng sinabi ni Pablo na lagyan ko ang braso,
nagtulungan kami, at si Pablo na ang tumapos.
Di pa ako nakaputol ng kahit ano gamit ang ngipin ko.
Totoo, pinutol ko ang tape.
- Gano'n pala. - Di niya maputol ng ngipin niya.
Ang naaalala ko mula sa...
sa konteksto kung sino ang nakakagawa ng ano ayon sa lakas nila,
may mahigpit na utos sa 'ming lahat
na sina Natalia at Carolina lang ang puwedeng humawak kay Jesús.
Oo, pero no'ng natapos na 'yon ni Pablo,
sabi niya, "Wag mong sasabihin kay Antares
dahil di natin nagawa nang maayos."
Hindi ko na maalala kung ano sana 'yong sasabihin ko.
Ang naaalala ko, hindi ko siya hinawakan.
Pero ang sinasabi ko...
Ibig kong sabihin, magulo 'yong konteksto.
Wala sa kanila ang umamin
sa pagtali sa bata, paglagay ng bulak at pagtakip sa bibig.
Pareho nilang sinasabi na 'yong isa ang gumawa.
Pareho nilang pinatahimik 'yong bata bago ito sinakripisyo.
Naiintindihan ko, sa sinabi ni Pablo,
binalewala niya
na alam naming lahat ang mangyayari sa araw na 'yon.
At masasabi kong hindi ako binigyan ng kahit anong impormasyon
tungkol sa mangyayari.
Dahil, bilang sinapian,
wala akong anumang paliwanag o impormasyon tungkol do'n.
Dahil maaaring may gawin sa akin ang kalooban ni Jesús,
gaya ng udyukang magpakamatay, tumakas, o anuman.
Kaya, wala akong kahit anong impormasyon.
Pasensiya na, may nakita ba kayo?
- Wala. - Wala.
Baka di n'yo alam, pero pinagtibay ito ni Natalia sa pahayag niya ngayon.
Sabi niya, nakikita niya ang liwanag.
- Hindi, si Carolina. - Sorry, si Carolina pala.
Di niya nakita ang apoy o anuman, pero nakita niya ang liwanag.
At narinig niya ang lagitik ng apoy.
- Nakikita niya ang enerhiya, alam n'yo ba? - Hindi.
Nakikita niya ang aura, mas sensitibo siya kaysa sa 'min.
Wala akong nakita. Nakikita n'yo ba 'yong bahay ro'n?
No'ng tinulungan mo si Pablo na ihagis ang mga bato,
isinakay mo sa karetilya, tama?
Nakasalansan ang mga bato rito.
- Sa puwesto nila ngayon? - Oo.
Tapusin na ba natin ito?
Maraming salamat.
Tara na.
AKUSADO
Ito ang ulat noong April 22, 2013.
CHIEF PROSECUTOR NG QUILPUÉ
'Yon ang araw na nakipagkita ako sa Investigations Police
sa opisina ko sa Quilpué.
Dinala nila ang impormasyong ito
kasama ng impormasyong napagsama-sama noon.
Sa pagkakaalam ko, wala itong katulad na kaso sa Chile.
Ang natitirang imbestigasyon
ay tungkol sa pagtukoy sa antas ng pananagutang kriminal
at kung ano ang ihahatol sa kanila.
Para malaman kung baliw ba sila o nasiraan ng ulo.
Kung matino sila o nasa kalagitnaan nito.
At mula roon, magdedesisyon alinsunod sa batas.
Ang isa sa mga argumentong ibinigay
ng karamihan sa mga depensa ng mga miyembro ng sektang ito
ay naimpluwensiyahan silang lahat ng mapanirang pagkontrol sa pag-iisip
at wala silang kakayahan noon
na kusang magpasiya sa nangyayari.
Dahil nasa ilalim din sila
ng tinatawag nilang 'shared delirium.'
May kasunduan ang mga nasasakdal
na sabihing lahat sila ay...
DOKTOR SA LEGAL AT FORENSIC PSYCHOLOGY
...masasabing mga biktima
ng shared psychosis
o folie à deux, na kabaliwan na magkakasama.
Ito ang strategy na may pinakamaraming posibilidad,
na hindi sila mismo mga baliw,
kung hindi, palalabasing gano'n sila no'ng oras ng mga pangyayari.
Sa legal na termino, hindi sila nagkasala.
Ipinapalagay ng batas na normal ang lahat ng tao, hindi baliw.
Kaya dapat, managot tayong lahat
sa mga kilos natin pagdating sa asal
na bumubuo sa isang krimen.
Kaya, kung sinasabi mong baliw ang isang taong iniimbestigahan,
kailangan itong mapatunayan.
Ang paglilitis ay hindi tungkol sa kung namatay ba ang bata,
o kung nandoon sila no'ng araw na 'yon.
Tungkol ito
sa diagnosis ng shared psychosis.
Malinaw, Your Honor,
na pinatutunayan ng bagong ulat na ito ang mga naunang kongklusyon.
Shared mystical delirium ito, pagkasira ng isip.
Sampung legal na kahihinatnan, ang una, hindi maaaring managot.
Nagpasiya lahat ng psychiatrist at psychologist
na nagkaroon ng sakit sa pag-iisip ang mga taong ito.
Kaya, hindi sila kayang panagutin.
Nahaharap kami sa akumulasyon ng ebidensiya at mga ulat
na ginawa ng depensa at na nagsasaad na pinapalaya
ang mga miyembro ng sekta sa anumang responsabilidad.
Sa kabila ng pagkakatukoy ng responsabilidad nila, di sila makukulong.
Siyempre, nararamdaman ang pressure.
Nandoon 'yon araw-araw.
Sa lahat ng pagdinig, palaging malaki ang atensiyon mula sa press.
Walang ibang paraan ang Prosecutor's Office kundi suriin
ang background na inpormasyon,
para makita kung puwede itong hanapan ng butas o siyasatin
mula sa ibang pananaw.
Nakarating sa akin ang kasong ito dahil tinawagan ako...
PSYCHIATRIST
...ni Prosecutor Juan Emilio Gatica at gusto niya akong makausap.
Ipinaliwanag niya ang tungkol dito.
Naisip kong mahalagang sagutin
ang mga tanong niya.
Ang ideya niya, sisiyasatin ko
ang dalawang pinakamahalagang tao, sina Natalia Guerra at Pablo Undurraga.
Pero tumanggi silang masiyasat,
kaya pinakiusapan niya ako na magsagawa ng meta-expertise.
Ito ang paggawa ng ekspertong opinyon sa mga ekspertong opinyon.
Ekspertong opinyon tungkol sa mga pangyayari.
NAGAWANG KASALANAN
Pero ang psychiatrist na gumagawa ng diagnosis tungkol sa pasyente
nang hindi pa ito nakikita,
sa tingin ko, kawalan ng pangunahing etika 'yon.
Ang tanong, noong panahong inabot nina Pablo at Natalia
ang bata kay Antares, may iba pa ba silang pagpipilian?
Puwede kayang di nila ibigay 'yong bata?
Naniniwala kami na oo, may iba pa silang pagpipilian.
Dahil kahit na ilang taon na sila
sa ilalim ng pananakop ng taong ito na kilala bilang si Antares,
may kaalaman at kamalayan sila sa gagawin nila
mula no'ng nagpasiya silang ilayo si Natalia Guerra at itago siya.
Isa itong konteksto
kung saan may mga patakaran,
pagsunod, isang hanay ng mga patakaran,
isang pinunong nasa banal na posisyon ng Diyos.
At minamanipula niya ang tao.
At ginagawa...
At hinahadlangan silang magkaroon ng sariling pananaw.
At mula roon, masasabi nating nasira ang pagkatao nila.
Walang sariling desisyon 'yong tao.
Sabi ni Doktor Otto Dörr, "Aba, oo.
Mukhang ito nga ang nangyari.
May shared psychotic disorder."
Pero wala tayong pagkakataon,
at hindi na magkakaroon,
para siyasatin si Ramón Castillo Gaete
dahil nagpakamatay na siya sa Cuzco, tama?
Hindi na natin matutukoy kung totoo ngang ang mga taong ito
ay napuwersa o mga sekondaryang kaso
at si Ramón Castillo Gaete ang pangunahing nagpakilos.
Ayaw naming makalusot sa parusa ang kasong ito.
Kung hindi ito mapaparusahan, sa aspetong ang mga taong ito
ay hindi mananagot
sa ginawa nila, dahil 'yon sa talagang nakumbinsi kami
na nagkaroon sila ng sira sa pag-iisip.
At doon, habang sinusuri ang mga ulat,
nakagawa ako...
ng unang argumentong sisira sa mga ulat.
Tinutukoy ng mga ulat
na ipapawalang-bisa ang diagnosis ng shared psychosis
kapag ang mga insidenteng binanggit nila
ay nakapaloob sa konteksto ng paggamit ng droga,
pag-inom ng alak o ibang uri ng stimulant.
Ito nga ang kaso.
Hinihikayat tayo ng mga katotohanan na pag-isipan
ang isyu ng pagbabawas ng pananagutan.
Hanggang saan natin matatanggap na ang kakayahan nilang magdesisyon
ay nahadlangan noong ginawa ang krimen
para makalusot sila sa hustisya sa batas, o mabawasan ang hatol?
Hanggang saan mabibigyan ng halaga ng hustisya
ang mga psychiatric theory
batay sa shared mystical delirium
para palayain ang mga kasangkot mula sa responsabilidad
para sa krimen laban sa karapatang pantao?
Kaya, alinsunod sa batas,
ang mga nasasakdal na sina Guerra at Undurraga
ay di nararapat mabigyan ng alternatibong hatol.
At ang huling sentensya ay limang taon para kina Pablo at Natalia,
at tatlong taon para sa iba, bilang mga kasabwat.
Siyempre, sa mundo ng nagkasala o hindi nagkasala,
makikita ko kung nagkasala ang isang tao o hindi.
At nawawala ro'n ang pagiging kumplikado ng pagsusuri ng sitwasyon.
Kung saan, sa tingin ko, hindi patas sa aspeto ng kalagayan ng pag-iisip.
Ang pangunahing nahatulan, si Natalia Guerra,
ang ina ng pinatay na sanggol,
ay tinakasan ang sentensiyang pagkakakulong
at naging pugante na nang pitong buwan.
Nagsasagawa na ng imbestigasyon ang pulisya para malaman kung nasaan siya.
Nagpahaba siya ng buhok at nagpalit ng kulay nito.
Di siya lumalabas para di siya makilala.
Gayunpaman, salamat sa isang papel na itinapon niya sa basurahan,
natunton na siya ng Investigations Police.
Itaas ang kamay!
Wag kang kikilos!
Itaas ang kamay!
Diyan ka lang.
Pupuntahan kita.
Lumuhod ka.
Itaas mo ang kamay sa ibabaw ng ulo.
Sinubukan niyang tumakas sa mga pulis, pero napalibutan na siya.
Inilipat si Natalia Guerra sa Gendarmerie.
Nakakulong siya sa San Joaquín Female Penitentiary Center.
Para sa akin, si Miguel Ampuero,
hindi ang PDI, ang Prosecutor's Office, o ang mga hukom,
nararapat na mahatulan ng habambuhay na pagkakakulong ang bawat miyembro
anuman ang pagkakasangkot nila,
dahil kailangan nating isipin na walang muwang ang taong 'yon.
Bilang isang lipunan, dapat nating tiyakin
na ang mga biktimang ito, dahil mga biktima sila,
sa tingin ko, dapat silang intindihin.
At dapat pag-usapan natin ng pamilya natin, "Ano'ng nangyari dito?
Ano ang papel natin sa ganito kalaking pangyayari?"
Sandali lang, pakiusap.
Kaunting pasensiya lang, ha?
Mahirap bumalik ulit sa lipunan.
Sinasabi nila, "Lintik, lumipat ka sa ibang bansa. Magpalit ka ng pangalan."
Ang proseso ng pagbabalik sa normal na buhay,
hindi magpabaya na lang, hindi malulong na lang sa droga,
tumira sa bahay ng magulang ko, sa kuweba, alam mo 'yon?
Sobrang hirap.
Sinasabi nila, "Kung ako 'yon, magpapakamatay ako."
Di ako puwedeng magpakamatay, kailangan ako ng mga anak ko.
Sa mapaminsalang pagkontrol sa pag-iisip, walang kaalaman tungkol dito
at lumilikha ito ng napakasamang pangyayari.
Kaya...
kailangan kong bumalik sa lipunang natatakot sa akin.
At tama lang 'yon!
Mahirap talagang ibalik ang sarili sa kapaligiran
na gusto kang atakihin ng ilang bahagi nito.
At ayaw nilang bumalik ka, gusto nilang magpakamatay ka.
Dahil kami ang pinakamasasamang tao sa mundo,
makatwiran para sa mga taong ilabas ang pinakamasahol nilang ugali
at makalusot dito.
Sampung taon na ang lumipas at nawasak na ako. Ayoko nang lumaban.
Gusto kong makapagtrabaho at mamuhay nang payapa.
Pero kung kailangan naming humingi ng tawad dahil buhay pa kami,
sobrang hirap mamuhay nang payapa.
Di ko maintindihan. Ayoko ring pinag-uusapan ito
dahil sa tuwing kinukuwento ko ito, nakakaramdam ako
ng matinding sakit.
At 'yong bahay sa Colliguay,
gigibain na lang namin
para wala nang kahit anong bakas ng paghihirap na ito.
Hindi basta-basta sumusulpot ang mga sekta.
Ang mga sekta ay tugon o epekto
ng isang bagay na nangyayari sa lipunan.
May malaking kakulangan
at malaking pangangailangan na mapabilang ka.
Habambuhay tayong napapaligiran
ng iba't ibang uri ng impluwensiya
na nagpapakita ng perpektong mundo,
pero sinasadya nilang itago
ang mga mekanismo ng pagkontrol ng pag-iisip.
NABILANGGO NANG DALAWANG TAON SI PABLO UNDURRAGA
AT PINALAYA NANG MABIGYAN NG PAROLE NOONG 2019.
NABILANGGO NANG DALAWANG TAON SI NATALIA GUERRA
AT PINALAYA NANG MABIGYAN NG PAROLE NOONG 2021.
ANG IBA PANG MGA MIYEMBRO NG SEKTA
AY NABILANGGO SA ILALIM NG PROBATION.
MALAYA NA SILANG LAHAT NGAYON
AT SUMASAILALIM SA PROSESO NG MULING PAGBABALIK SA LIPUNAN.
Nagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon