Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W więzieniu panują określone zasady.
Tworzy się nieoficjalny ranking przestępstw,
które osadzeni uznają za mniej lub bardziej dopuszczalne.
Jeśli ktoś zrobi coś wyjątkowo paskudnego,
trafia na czarną listę.
Gdy ktoś figuruje na niej tak wysoko jak ja,
to zadaniem więziennego bossa jest go zabić.
Mnie chcieli zabić wszyscy więźniowie
i co drugi strażnik.
Dla mnie to normalna reakcja.
Ale...
żadne z zagrożeń, jakie czyhały na mnie w więzieniu,
nie może się równać z nieustannymi zagrożeniami życia w sekcie.
Napięcie towarzyszące więźniowi jest niczym w porównaniu
z napięciem niewolnika sekty.
Siedmioro członków sekty osadzonych w Santiago
jest pod stałą ochroną przed możliwymi atakami w więzieniu.
Czemu milczysz?
To niewyobrażalna potworność.
Najgorsza zbrodnia, o jakiej donosiliśmy.
Według śledczych to była pierwsza w historii Chile ofiara z człowieka.
Miała ona zapobiec końcu świata.
To zbrodnia tak okropna,
że nikt nie chce dociekać jej przyczyn.
To nie była zbrodnia w afekcie.
To nie było zabójstwo podczas kradzieży auta.
Chodziło o ratowanie świata.
Nie lubię o tym mówić,
bo ludzie nie wiedzą, że było aż tak źle.
Jeśli opowiem wam wszystko,
będziecie wstrząśnięci.
SĄD OSTATECZNY WEDŁUG RAMÓNA CASTILLO
Nazywam się Verónica Foxley. Jestem dziennikarką.
Ostatnie 30 lat mojej kariery poświęciłam dziennikarstwu śledczemu,
a szczególnie dziennikarstwu policyjnemu.
Lubię pisać o zbrodniach, bo mówią wiele o kondycji ludzkiej i...
słabych punktach ludzkiego umysłu.
Odkrywam sekrety, które pozwalają nam zrozumieć,
dlaczego ludzie popełniają przestępstwa.
W tej szczególnej sprawie, jak w innych sprawach sekt,
jedną z rzeczy, które interesowały mnie najbardziej,
był motyw.
Motywem było ratowanie świata.
Musiałam przyjrzeć się bliżej temu szaleństwu.
GDZIEŚ W POŁUDNIOWYM CHILE
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy jak wtedy, gdy wstąpiłem do sekty.
BYŁY CZŁONEK SEKTY Z COLLIGUAY
To była grupa ludzi, którzy przebudzili się
do służby wyższemu dobru.
Chcieli służyć światłu i miłości, oczyścić cały świat.
Zaakceptowali mnie.
Takiego, jakim byłem.
Nigdy nie czułem takiej przynależności.
SIEDZIBA POLICJI ŚLEDCZEJ W CHILE
Pamiętam, że w grudniu
do naszej jednostki zgłosiła się
krewna pewnej kobiety,
która twierdziła, że jej siostra należy do sekty.
Chilijskie prawo stanowi,
że nikogo nie wolno prześladować z powodu przekonań religijnych.
- Tutaj! - Z tyłu.
Brak jakichkolwiek zakazów oznacza, że sprawy sekt bada się trudniej.
Szukaj!
Dalej!
Piesku!
Royal! Szukamy!
Nasi detektywi nie pracowali wcześniej nad podobną sprawą.
Brakowało nam wiedzy. Nie wiedzieliśmy, jak prowadzić śledztwo.
W przypadku sekty z Colliguay
zajmowaliśmy się tylko przemytem ayahuaski z Peru do Chile.
Wszystko zmieniło się po tym, jak odkryliśmy zabójstwo.
Badania potwierdziły,
że to ludzkie kości.
Macie potwierdzenie?
W takim razie czekamy na prokuratora.
Okropne zabójstwo.
W kwietniu 2013 roku
zadzwonił do mnie prokurator z Santiago.
Powiedział mi o poważnej sprawie, która miała do nas trafić z Quilpué.
Miałem otrzymać więcej informacji od miejscowych służb śledczych.
Policja w Santiago wszczęła śledztwo pod koniec 2012 roku,
po odkryciu w Colliguay ludzkich szczątków
pasujących do informacji, jakie mieliśmy o tamtejszej sekcie.
Prokurator natychmiast wydał nakaz aresztowania
członków sekty z Colliguay.
W tej sprawie szczególnie poruszyła mnie...
niezwykła brutalność.
Żałujesz?
Żałujesz, że dołączyłeś do sekty?
To było dla nas wyzwanie.
Jak zmierzyć się z czymś tak bezprecedensowym?
To ja miałem przesłuchać tamtych młodych ludzi.
To było bardzo skomplikowane.
ZEZNANIA OSÓB BIORĄCYCH UDZIAŁ W PROCESIE
ODTWORZONO NA PODSTAWIE AKT SPRAWY.
NIEKTÓRE OŚWIADCZENIA ZOSTAŁY UPROSZCZONE.
David Pastén Rojas.
Ci ludzie przez kilka lat
żyli pod całkowitą władzą Antaresa.
Carolina Vargas San Martín, 15...
Władza ta przerodziła się w groźby...
Pablo Undurraga Atria.
...groźby zaś zrodziły strach jednoczący grupę.
- Josefina Isabel López Núñez. - Natalia Guerra Jequier.
BYŁA CZŁONKINI SEKTY Z COLLIGUAY
María del Pilar Álvarez Fuenzalida.
Pablo Undurraga,
prawa ręka przywódcy sekty...
Karla Franchy Arana.
...był najbardziej przerażony.
Byłem samotnikiem.
I nagle znalazłem rodzinę.
Z dnia na dzień.
Ci ludzie mnie kochali i chcieli mojego towarzystwa.
Pablo był szczęśliwym dzieckiem,
silnie związanym z naturą.
Wszystko się zmieniło, gdy zaczął szkołę.
Łączył w sobie cechy zabójcze dla każdego dziecka.
Był niski, nosił aparat na zęby i okulary, a do tego nie lubił piłki.
Dla prześladowców był idealnym celem.
Lubiłem rysowanie i naukę. Miałem dobre oceny.
Byłem łatwym celem.
To budziło mój sprzeciw i złość. Nie rozumiałem tych ataków.
Teraz rozumiem to lepiej.
Byłem smutny, sfrustrowany i nie radziłem sobie z emocjami.
Jeszcze przed osiemnastką nabawiłem się depresji.
Pod koniec liceum odpuściłem sobie szukanie przyjaciół w szkole.
Zacząłem rozglądać się gdzie indziej.
Gdy w końcu skończyłem szkołę, poszedłem na studia.
Odkryłem muzykę.
Śpiewałem w zespole.
Zrozumiałem, że muzyka mi służy. Zakochałem się w niej.
Stopniowo zacząłem budować normalne relacje.
Chodziłem na randki.
Znalazłem prawdziwych przyjaciół.
Aż w końcu poznałem matkę mojego najstarszego syna,
który teraz ma 16 lat.
Gdy miałem 23 lata, usłyszałem, że zostanę ojcem.
I zostałem nim w wieku 24 lat.
Nie myślcie, że byłem już dorosły.
Może na papierze,
ale na pewno nie emocjonalnie.
Wiedziałem, że jestem w rozsypce
i muszę się ogarnąć.
Chciałem być dobrym ojcem
i żeby świat był dobry dla mojego syna.
To mały krok dla człowieka...
Zmiany klimatyczne, wylesianie,
przyspieszony wzrost populacji...
Wybuch platformy wiertniczej Deepwater Horizon.
Aresztowano dwieście czternaście osób...
Musimy zrobić wszystko, by powstrzymać terror.
...żołnierze są w gotowości.
Stany Zjednoczone rozpoczęły ostrzał...
To World Trade Center?
Samolot się rozbił!
Zacząłem wierzyć we wszystko, co mi proponowano.
Uczyłem się reiki, odwiedzałem temazcale, czytałem o buddyzmie...
Interesowało mnie wszystko poza katolicyzmem.
Pewnego dnia mój mistrz reiki powiedział, że ma dla mnie idealne warsztaty,
blisko mojego domu.
Wybrałem się, nie znając szczegółów, i poznałem Antaresa.
Antares de la Luz naprawdę nazywał się Ramón Castillo Gaete.
Był chłopakiem z klasy robotniczej z Peñalolén, który grał w piłkę,
miał znajomych z okolicy, jeździł na rowerze,
udzielał korepetycji dzieciakom i angażował się politycznie i społecznie.
Uczył się w szkole muzycznej i kochał muzykę andyjską.
Grał w zespole o nazwie Amaru.
Był całkiem dobrym muzykiem.
Świetnie grał na klarnecie, saksofonie i charango.
Naprawdę podziwiałam Ramóna, Antaresa.
Potrafił zrozumieć potrzeby innych i na nie odpowiadać.
Ramón Castillo Gaete we wczesnym dzieciństwie
zaczął odczuwać bóle,
które utrudniały mu poruszanie się, powodowały cierpienie i bezsenność.
Mówił, że tak go boli, że wolałby umrzeć.
Mówił, że zamierza pić ayahuascę,
bo spróbował jej dwa lata wcześniej
i mu pomogła.
Przez dwie, trzy godziny nie czuł żadnego bólu.
Było to dla niego coś wspaniałego.
Ramón Castillo przyszedł do mnie jak wielu innych.
Urządzałem u siebie cotygodniowe ceremonie.
Szukał u mnie leku, jak wielu przed nim.
Odbyliśmy ceremonię.
Obok mnie siedzieli Ramón
i mistrz ceremonii.
Zamknęłam oczy.
Z miejsca, w którym siedział Ramón,
napływała wielka fala światła.
W dżungli są tysiące roślin.
W każdej kryje się lekarstwo.
Każda roślina ma duszę.
Ayahuasca jest syntezą całego tego świata.
Zawiera w sobie odrobinę każdej z tych roślin.
To wszystko łączy się w dwóch składnikach:
w chacrunie i w ayahuasce.
Zdobywasz mądrość, odpowiednio je gotując.
Ayahuasca ma wiele zastosowań,
ale służy głównie uzdrawianiu i poszerzaniu świadomości.
Po kilkukrotnym zażyciu leku powiedział,
że źle się czuje z imieniem Ramón
i że mamy mu mówić Antares.
Ayahuasca pomaga na wiele sposobów,
ale przede wszystkim daje samoświadomość.
Ramón Castillo nadał sobie imię Antares de la Luz
w odniesieniu do najjaśniejszej gwiazdy z konstelacji Skorpiona.
On, jego ówczesna partnerka i przyjaciel,
czyli jego pierwsi zwolennicy,
pojechali na spotkanie o nazwie Tęcza.
Tam poznali ludzi w podobnej sytuacji życiowej.
Byłem bardzo otwarty,
bardzo wrażliwy na doświadczenia.
To sprawiło, że zobaczyłem trzy istoty.
Jedną z nich był Ramón. Miał długą brodę i siedział na kamieniu na środku rzeki.
Powiedział, żebym z nimi usiadł, a nauczy mnie medytacji.
Gdy to zrobił,
pomyślałem: „Jasna cholera! Co to za uczucie?”.
To było jego drugie spotkanie ze społecznością Tęczy.
Przyprowadził na nie dwie osoby.
Zaczął tworzyć grupę, która z nim medytowała.
Pamiętam, że była tam wielka rzeka.
Któregoś dnia szłam jej brzegiem
i zobaczyłam, jak medytują.
Podeszłam.
To był kluczowy moment, w którym wszyscy czuliśmy bliskość.
Poczułam w sobie coś, czego nie mogłam zrozumieć.
Antares de la Luz przyciągał innych.
Jego magnetyzm miał kilka źródeł.
Przede wszystkim jego wygląd. Był dość wysoki.
Miał imponującą budowę.
Robił wrażenie.
Różnił się od reszty.
Miał głos i postawę mistrza,
brodę mistrza
i łysą głowę mistrza.
Jego wiara
w filozofię, którą wyznawał,
udzielała się innym.
Byłam w nim zakochana.
Nie byłam z nim, bo mnie o to poprosił,
tylko z wielkiej miłości.
Antaresowi towarzyszyły inne osoby o mistycznych mocach,
bardziej zaawansowane, na wyższym poziomie wtajemniczenia.
Był tam mój mistrz reiki i jeszcze jeden mistrz.
Ludzie, których uważałem za...
prawdziwych guru.
Wszyscy patrzyli na Antaresa z wielkim szacunkiem.
Był stuprocentowym uosobieniem mojej idei mistrza.
Miał wielką wiedzę.
Uczył się wielu rzeczy na pamięć
i tworzył z nich pastisz, duchowy kolaż.
Dużo mówił o Carlosie Castanedzie,
o przepowiedni Majów...
BYŁA ZWOLENNICZKA ANTARESA
...i o Wirakoczy.
Gdy uczestnik warsztatów zadawał jakieś pytanie,
odpowiadała mu wyjątkowo atrakcyjna osoba.
Odpowiedź zawsze brzmiała jak cytat.
Kryła w sobie jakąś wyjątkową treść
i źródło informacji.
Carlos Castaneda.
Autor Nauk Don Juana.
Ikona amerykańskich hippisów.
W latach 60. Carlos Castaneda
badał rytuały przodków rdzennych Amerykanów.
Wstrząsnął współczesną antropologią i został samozwańczym szamanem.
Carlos Castaneda był guru amerykańskiej kontrkultury.
Był źródłem inspiracji dla reżyserów, pisarzy i muzyków.
Był wtedy bardzo wpływowy.
Cały wszechświat jest wyłącznie naszą percepcją.
Nie ma faktów, są tylko interpretacje.
GŁOS CARLOSA CASTANEDY
Ramón,
jak każdy inny człowiek,
mnóstwo czytał.
Uznał, że celem jego życia...
jest pomaganie ludziom.
STYCZEŃ 2009
Pięć minut po rozpoczęciu warsztatów wkręciłem się na całego.
To były narzędzia, których szukałem.
Chodziło o przebudzenie swojego wewnętrznego ja.
„Warsztaty aktywacji czakr i wewnętrznego ja”.
Kazał nam usiąść w pozycji lotosu
i prowadził medytację.
Mieliśmy wyobrażać sobie schody i drzwi.
Wyobraźcie sobie,
że idziecie schodami w dół.
Docieramy do drzwi.
Po waszej lewej położę skrzynkę.
„W środku jest złoty klucz, weź go.
Otwórz nim drzwi na końcu schodów”.
Otwórzcie drzwi.
Wejdźcie.
„Jesteś teraz w przestrzeni, w której żyje twoje wewnętrzne ja”.
Spróbujcie je objąć.
Czułem, że kogoś przytulam.
Zalało mnie poczucie wyzwolenia.
Antares twierdził,
że w pracy ze swoim wewnętrznym ja kryją się odpowiedzi na wszystkie pytania.
To, czy odnajdziemy odpowiedzi, zależy od naszego zdyscyplinowania
i tego, jak bardzo zależy nam
na odkryciu prawdy.
Czułem się, jakbym stał u progu prawdziwej wiedzy,
najgłębszych prawd i odpowiedzi na pytania o sens istnienia.
Myślałem, że dzięki temu odkryję, skąd wzięła się moja depresja.
Poczułem się lepiej.
Spotykałam się z Pablem Undurragą od roku.
Ten związek był dla mnie udręką.
Nie podobało mi się, że palił marihuanę.
Rozstaliśmy się na trzy miesiące.
Gdy do niego wróciłam,
powiedział mi, że chodzi na warsztaty samouzdrawiania,
które bardzo mu pomogły i uwolniły go od stresu.
MIESZKANIE PABLA
Pablo odgrywał rolę magnesu czy też ogniwa,
które łączyło z sektą jego bliskich i znajomych.
Przyjął Davida Pasténa do swojego mieszkania przy Calle de los Militares.
Zauważyłem zmiany w jego zachowaniu.
Widziałem, jak podziwiał Antaresa.
David przedstawił go swojej dziewczynie, Pilar.
W ten sposób utworzyła się grupa złożona z przyjaciół Pabla.
Moje życie ulegało poprawie.
Chciałem się tym dzielić z przyjacielem,
z dziewczyną, ze wszystkimi.
To było prawdziwe narzędzie.
Pablo doznał przebudzenia
i stał się jednym z najwierniejszych żołnierzy.
Przebudzenie było punktem zwrotnym.
Wtedy ktoś naprawdę dołączał do grupy.
Przebudzenie to moment, w którym dowiadujesz się,
że Antares jest...
wcieleniem Boga.
Wewnętrzne ja Antaresa to Bóg.
Zebrał nas w jednym miejscu.
W medytacji uczestniczyło z dziesięć osób.
Powiedział, że ma wieści.
Że chce nam coś pokazać.
Wypiliśmy odrobinę ayahuaski.
Zaczęliśmy medytację.
Wcześniej Antares kazał mi usiąść z tyłu.
„Przyjmij energię, którą ci przekażę,
a twoje wewnętrzne ja zdradzi ci jej imię”.
Zajrzałem w siebie.
Wszyscy medytowali, a Antares przechadzał się po pokoju.
Miałem zamknięte oczy. Usłyszałem...
„Zapytaj, kim jestem”.
Zobaczyłem ogromną istotę,
która emanowała energią.
Gdy Antares spytał:
„Wiecie, kim jestem?”,
to jakby...
Wszyscy chcieli to powiedzieć, ale bali się odezwać.
W mojej głowie jakby coś pękło.
Zacząłem doświadczać...
wielu następujących po sobie wizji,
wyjątkowo intensywnych.
Były to dwu-, trzysekundowe przebłyski różnych momentów.
Widziałem różne ubrania, czasy i scenariusze.
Widziałem samobójstwa.
Zalewały mnie różne uczucia.
Czułem, jakbym złamał kark, potem obie ręce.
Zalewało mnie cierpienie i smutek.
Fale bólu i wstydu.
Po całej tej...
kaskadzie obrazów
ujrzałem wreszcie biblijną scenę.
Tłum ludzi.
Pośrodku tego tłumu stał ktoś odwrócony do mnie plecami.
Ten ktoś promieniał.
Nagle się odwrócił i ujrzałem twarz Antaresa.
Jego postawa była wszystkim, co kojarzyło mi się z wizerunkiem Jezusa.
Po warsztatach
Antares spytał, co objawiło mi moje wewnętrzne ja.
Powiedziałem, że wiele rzeczy i muszę wszystko przemyśleć.
Zgodziłem się odwieźć Antaresa do domu, w którym mieszkał.
Całą drogę milczałem.
Przy drzwiach zażądał odpowiedzi,
a ja go spytałem, czy jest Jezusem.
Jego twarz natychmiast się zmieniła.
Zrobił się bardzo poważny.
„Siadaj i mów, co widziałeś”.
Powiedziałem mu.
„Tak, jestem Jezusem.
W tym sensie,
że Jezus był wcieleniem Boga.
Jestem Bogiem, Pablo.
Wątpisz w to?”
„Nie, widziałem to.
Wiem, że jesteś Bogiem”.
Cholera, zalałem się łzami.
Antares powiedział: „Nie martw się.
To było twoje przebudzenie.
Odkryłeś prawdę o tym, co się właśnie dzieje.
Miałem już wiele wcieleń.
Zadaniem niektórych z nich było nauczanie.
Nauczałem, gdy byłem Jezusem.
Gdy byłem Buddą i Kryszną.
W tym wcieleniu nie mam nauczać.
Przybyłem, by pokonać moce ciemności”.
Kilka lat przed rokiem 2012
pojawiły się pogłoski...
W mediach społecznościowych, w Google,
na nieoficjalnych kanałach...
Pogłoski o zbliżającym się końcu świata.
Możliwe, że pozostały nam tylko trzy lata.
Już 21 grudnia 2012 roku...
Według starożytnego kalendarza Majów 21 grudnia 2012 roku
nadejdzie koniec świata.
21 grudnia 2012 to dzień, w którym nie wstanie świt.
Możliwe, że zderzenie asteroidy z Ziemią
będzie katastrofą zapowiedzianą w wersecie z Apokalipsy św. Jana.
Czy świat skończy się jak w starożytnych proroctwach?
Antares zaczął ujawniać ten kontekst,
prawdziwy kontekst, zgodnie z którym
zostałem powołany do pomocy.
Zbliżał się kres bitwy światła i ciemności.
Koniec miał nadejść 21 grudnia 2012 roku.
Wyobraźcie sobie osobę o tak niskiej samoocenie,
że wierzy napotkanemu guru, który mówi jej:
„Ocalisz świat”.
Postanowiłam mu uwierzyć.
Myślałam, że widzę w nim boskość, i postanowiłam działać.
Myślę, że z innymi było podobnie.
Niektórzy wcześniej, inni później
zdecydowali się za nim pójść.
Gdy się obudziłem, Antares powiedział mi,
że dołączyłem do ekskluzywnego klubu.
„Musisz być gotowy,
bo nie będziemy się bawić, tylko ciężko pracować”.
Zmienił ton.
Nie był już powściągliwym mistrzem o łagodnym głosie.
Zrobił się szorstki.
„Po pierwsze: pamiętaj, że nie będę cię o nic prosił.
Wydaję rozkazy”.
Przemawiał do mnie Bóg! Powiedziałem mu: „Rozkazuj mi!”.
Przez pierwsze dwa miesiące wydał mi wiele rozkazów.
To były drobne rzeczy.
Zawsze bliskie granicy tego, co byłbym w stanie poświęcić.
Na przykład:
„Skasuj wszystkie swoje zdjęcia”.
Zdjęcia...
z porodu mojego syna, z jego dzieciństwa...
Moje zdjęcia!
PAŹDZIERNIK 2009
Mój syn nocował w małym pokoju w moim mieszkaniu.
Dzieliłem opiekę z byłą.
Antares powiedział, że u mnie zamieszka.
„Cholera, mistrzu, rozumiem, że musisz gdzieś mieszkać,
ale ponoszę odpowiedzialność za mojego syna i myślę...
Mam go nie bez powodu. Wierzę...”
„Za kogo ty mnie, kurwa, masz?
Nie proszę o jakieś bzdury.
Wydałem ci rozkaz i mówię ci,
że będę mieszkał w tym pokoju.
Pamiętaj, że rozmawiasz z Bogiem. Znaj swoje miejsce”.
Nie stosował jeszcze przemocy fizycznej,
ale było w nim dużo wściekłości.
Zamęczał nas, rzucał wyzwania.
Nie czułem, że Ramón mnie karze.
Rzucał mi wyzwania.
„Nie jesteś skupiony. Nie medytujesz”.
Antares chciał zdusić wszelki sprzeciw.
Wyznawcy mieli karnie wykonywać jego polecenia,
zrezygnować z wszelkich dóbr materialnych
i wszystkiego, co było im drogie,
oraz stłumić swoje emocje.
Antares był naszym przywódcą.
Nauczycielem. Duchowym przewodnikiem.
My byliśmy jego wojownikami,
których walka polegała na tłumieniu własnego ego.
Musieliśmy robić wszystko, co nam rozkazał.
Nawet wbrew sobie.
Życie z nim było pełne zasad.
Nie mogliśmy patrzeć mu w oczy ani go dotykać.
Musieliśmy przeczytać książki Castanedy i niektóre fragmenty Biblii,
unikać „nieprzebudzonych”
i pozbyć się większości rzeczy materialnych.
Musieliśmy ogolić głowy,
bo włosy gromadzą negatywną energię.
Mogliśmy nosić tylko kolorowe ubrania, nic czarnego.
Nie wolno mi było gwizdać.
Dostałem zakaz gwizdania i śpiewania.
Nie wolno mi było komponować. „Co jest? Nagrywasz coś?
Skup się na ratowaniu świata!”
Budował dla nich ścieżkę wojowników.
Mieli doskonalić swoją nieustępliwość i bezwzględność.
Według książek Castanedy wojownik był...
niezwykle potężną istotą,
która wyzbyła się ego,
wszelkich więzi ze światem
i zbędnych ziemskich uczuć.
Nie ograniczały jej zasady moralne narzucone przez społeczeństwo.
Gdy coś już postanowiliśmy,
przestawaliśmy się zastanawiać nad zasadnością naszych czynów.
Facet był potworem.
Są trzy rodzaje istot: czyste, nieczyste i mroczne.
Istoty czyste zawsze otaczało światło.
Istoty nieczyste popełniły zbrodnie przeciw prawom uniwersalnym
podyktowanym przez Boga w chwili stworzenia.
Istoty mroczne były tworami Lucyfera, diabła.
Jego żołnierzami w wojnie astralnej.
Do mrocznych miała należeć mama jednej z dziewczyn.
W jej oczach widziałem inne, metaliczne oczy.
Gdy z nią rozmawiałem,
moje wewnętrzne ja
owijało się skrzydłami, blokując jej ataki.
Z kobiety wydostawały się węże czarnej energii.
Wyciągałem je i przeganiałem.
Nagle coś do mnie przywarło.
To była zwyczajna rozmowa, a ja...
Jakbym był w stanie wiecznej, absolutnej wojny.
Pewnego razu Antares zażył ayahuascę
i uznał, że kot Pabla jest przeklęty.
Mieszkaliśmy w moim mieszkaniu,
a moja kotka była ciężarna.
Antares strasznie się wkurzył.
„Myślisz, że to jakaś zabawa?
Nie wiadomo, jakie istoty ukryły się w tych kociakach!
To może być atak Lucyfera!
We wnętrzu kota, który zapłodnił twoją Wiedźmę,
mógł się kryć Lucyfer.
Może chce tu sprowadzić piątkę najpotężniejszych mrocznych istot,
które mnie zaatakują.
Zobaczmy, z czym mamy do czynienia”.
Wsadził moją kotkę do pojemnika.
W tej samej chwili
zobaczyłem chmurę czarnej energii emanującą z pojemnika.
To była prawda! Kotka jakby się skurczyła, zjeżyła jej się sierść.
Była wściekła.
Antares zabrał mnie nad kanał San Carlos.
Wysiadł z auta,
poszedł na most i wrzucił pojemnik z kotem do wody.
Wtedy po raz pierwszy zabiliśmy mroczną istotę.
W marcu 2010 roku
postanowiliśmy przenieść się do Olmué.
Wyjechaliśmy z miejsca, w którym mieszkała moja rodzina,
do innego, odległego miasta.
Antares tłumaczył przeprowadzkę tym,
że domy skrywają w sobie moc,
a dom, który wynajęliśmy w Olmué, miał jej więcej,
niż nasze poprzednie mieszkanie.
Powiedzieli mi, że chcą założyć ośrodek uzdrawiania w Olmué.
Zapytali mnie,
czy pożyczę im pieniądze na roczny czynsz,
bo tak wyjdzie taniej.
Częścią ścieżki wojownika była sztuka zasadzki,
czyli strategicznego kłamstwa dla osiągnięcia większego dobra.
Przedstawili mi świetnie przemyślany biznesplan.
To był podstęp.
Poza czytaniem książek Castanedy mieliśmy uczyć się sztuki zasadzki
i oszukiwać „nieprzebudzonych”.
Jak Neo w Matriksie,
nie mogliśmy mówić prawdy „nieprzebudzonym”,
bo i tak by jej nie zrozumieli.
Jedynym sposobem na to, żeby pomóc im w przebudzeniu,
było oszukiwanie ich dla ich własnego dobra.
Płacili punktualnie, bo taki był plan.
Gdy zamieszkaliśmy razem w tamtym domu,
uważaliśmy się za wspólnotę.
Założyliśmy firmę produkcyjną Calypso,
w branży audiowizualnej.
Sprzedawaliśmy sushi i organizowaliśmy warsztaty samoleczenia.
Było nas sześcioro czy siedmioro.
Wszyscy pracowaliśmy, żeby zaspokoić potrzeby Antaresa.
Sam Antares nie należał do pracusiów.
Przeciwnie, inni musieli mu usługiwać.
Pablo zabierał go na spacery.
Trzeba go było często masować.
Antares nie wziąłby do ręki miotły.
Nigdy nie pracował.
Jego zadaniem było ratowanie ludzkości
i zwalczanie ciemności.
Miał znosić ból dźwigania mroku w swoim wnętrzu.
Miał tylko przetrwać.
Starać się nie umrzeć.
Wierzyli Antaresowi do tego stopnia,
że uwierzyliby we wszystko.
Przez sześć, siedem, osiem miesięcy
wierzyłam, że muszę robić wszystko, co rozkaże Antares.
Utraciłam wolną wolę.
Nie musiałam myśleć,
bo sterował mną ktoś inny.
Mówiłam sobie:
„Na co mi mózg?
Na co mi serce?
Na co mi wolna wola?
Czemu miałabym być wolna, skoro Bóg mówi mi, co mam robić?”
LUTY 2011
Pablo zadzwonił do mnie i powiedział:
„Podczas ceremonii
Antares trzykrotnie uderzy wasze czakry.
To przyniesie wam uzdrowienie”.
Najpierw ogoliliśmy włosy.
Potem kazał nam się rozebrać.
Zdjęliśmy ubrania.
Następnie przyjęliśmy trzy ciosy w pierwszą czakrę, tutaj.
Trzy razy kijem.
To oczywiście bolało.
Ale większy od strachu był wstyd.
Wciąż mi się wydawało, że za mało pomagam Ramónowi.
To miało odwrotny efekt,
bo on, zamiast wrócić do poprzedniego stanu,
ulegał coraz większym urojeniom.
Zadziwiało mnie to, jak ktokolwiek mógł wierzyć mu w takim stanie.
PAŹDZIERNIK 2011
Pewnego dnia kazał mi zerwać kontakty z synem.
„Przykro mi. Wiem, jak bardzo go kochasz,
ale za rok będzie 2012,
a twoja misja...
Twoja służba w tak ważnej misji
wymaga niepodzielnej uwagi.
Przykro mi, ale marnujesz za dużo energii na syna.
Wiem, że będzie ci ciężko, ale...
musisz w jakiś sposób
oszukać matkę chłopca, dać jej jakąś wymówkę.
Musisz na stałe usunąć syna ze swojego życia.
Nie może już tu przyjeżdżać”.
To był kochany dzieciak.
A Pablo często wpadał, widywał go co dwa tygodnie.
Zabierał go do Olmué.
Gdybym wiedział, co się tam działo,
włosy stanęłyby mi dęba.
Czułem nieopisany smutek.
Chyba każdy rodzic
wie, o czym mówię.
To kompletnie mnie zniszczyło.
Zawsze chciałem być tatą.
Może i byłem idiotą z problemami, ale ojcostwo było dla mnie ważne.
Byłem w ciągłym stanie religijnej ekstazy,
absolutnego bólu.
Ale to był ból męczennika.
Cierpiałem, bo wszystko straciłem,
ale wiedziałem, że cierpienie przyniesie owoce.
Dlatego...
Paradoksalnie to był jeden z moich najszczęśliwszych okresów.
Chwilami płakałem ze szczęścia.
Antares postanowił znowu się przenieść.
Tym razem wynajęli dom w Mantagui.
Prowadzili popularne warsztaty samoleczenia.
Ale tylko garstka wybranych przez Antaresa
mogła przebywać w jego najbliższym otoczeniu.
Tylko wybrane osoby mogły wchodzić do wspólnego domu.
W tamtych szczęśliwych chwilach odczuwały one prawdziwą ekstazę.
W grupie rodziły się miłości.
Pablo był z Natalią, a David z Pilar.
Członkowie sekty zaczęli tworzyć romantyczne związki.
Traktowali wszystko jak przygodę,
duchową podróż przeżywaną we dwoje.
Ale Antares przejął kontrolę nawet nad tymi związkami.
W tamtym czasie zerwałam z Pablem.
Antares polecił mu poprowadzić terapię Caroliny,
a on się w niej zakochał.
Antares kazał mu z nią być, bo była jego bratnią duszą.
Jeśli chodzi o relacje...
Antares tworzył i rozbijał związki według własnego widzimisię
albo po to, żebyśmy skupiali się na nim.
Jednym z działań podejmowanych w naszej społeczności
było tak zwane „branie”.
Antares pił ayahuascę.
Gdy Antares zażył ayahuascę, jego wewnętrzne ja rozkazało mu
uczynić Natalię jego kobietą.
Ramón powiedział, że muszę być jego kobietą.
Co oznaczało, że musieliśmy zostać parą.
Objawiło mu to jego wewnętrzne ja.
Nie mogliśmy się sprzeciwiać boskiej woli.
Kazał mi pić ayahuascę przez trzy noce.
Przez pierwsze dwie mówiłam mu, że nie chcę z nim być.
Trzeciej nocy powiedział mi, że jeśli nie wykonam rozkazu,
jego wewnętrzne ja spali mnie żywcem w dniu sądu ostatecznego.
GRUDZIEŃ 2011
I nagle...
wszystko zaczęło się wymykać spod kontroli.
Wtedy...
Natalia Guerra zaszła w ciążę.
To musiał być moment, gdy wszystko zaczęło się sypać.
Ta cała historia stała się dla wszystkich...
udręką.
Antares mówił, że jest bezpłodny, bo w tym wcieleniu nie miał płodzić dzieci.
Jego misją było ratowanie świata.
Natalia zaszła w ciążę,
a my byliśmy w szoku, bo Antares podobno nie mógł mieć dzieci.
Powiedział, że sam tego nie rozumie i że musi wypić ayahuascę,
bo od dawna wie, że coś takiego nie powinno się zdarzyć.
„Zanim odkryję, czy to dziecko światła, czy dziecko mroku,
Natalia nie może ze mną mieszkać.
Jeśli to mroczna istota,
może mnie zaatakować i wszystko zepsuć.
Natalia musi mieszkać sama, dopóki jest w ciąży”.
Natalia musiała przejść przez niechcianą ciążę.
W dodatku
musiała nieustannie okłamywać swoją rodzinę.
CZERWIEC 2012
Kazał mi nazmyślać coś rodzicom.
Nikt nie mógł się dowiedzieć o mojej ciąży.
Powiedziałam, że będę podróżować po Ameryce Łacińskiej.
Antares wypił ayahuascę i odkrył,
że wewnętrznym ja dziecka
jest Lucyfer.
Powiedział, że jako człowiek
może w każdej chwili dać życie Lucyferowi,
i że będzie to kulminacyjny punkt zbawienia Ziemi,
bo po spłodzeniu Lucyfera
będzie musiał go zabić.
W mojej pracy zawsze przychodzi magiczna chwila,
w której znajduję osobę
posiadającą pełny obraz.
W tym przypadku była to anonimowa kobieta,
świadek koronny.
Złożyła skargę w momencie, gdy sekta jeszcze działała.
DOM W LOS ANDES – 2012
Nie mogła już dłużej wytrzymać.
Miała dość poczucia zagrożenia, więc odeszła.
Ale odeszła, wiedząc, że Natalia jest w ciąży,
a Antares zabijał szczeniaki.
Wiedziała o całym tym szaleństwie.
Poszła na komisariat, żeby o wszystkim opowiedzieć.
Chciała ostrzec policję,
że może się wydarzyć coś strasznego.
Siostry Maríi del Pilar zwróciły się do Metropolitalnej Brygady Śledczej
razem ze świadkiem koronnym,
który opowiedział nam o sekcie.
Informacje świadka były jasne.
Musieliśmy szybko się dowiedzieć, co spotkało Natalię i jej dziecko.
Na miejscu Antares powiedział jej: „Musisz być silna, ukochana.
To wszystko twoja karma.
Dasz radę.
Już wszystko rozumiem. Już wiem, jak uzdrowię świat.
To dziecko może być Lucyferem. Wreszcie go w tobie uwięziłem”.
Zależało nam na współpracy i zdobyciu zaufania
rodzin członków sekty.
Udało nam się dotrzeć do matki Natalii,
która wiedziała tylko tyle,
że jej córka jest za granicą.
Powiedzieliśmy jej, że to nieprawda
i że możliwe, że coś jej się stało.
LISTOPAD 2012
Miesiąc przed narodzinami Jesúsa powiedział:
„Wszystko widziałem. Wszystko gra.
Jesús urodzi się dokładnie 18 grudnia,
po 10-miesięcznej ciąży”. Spytaliśmy, jak to możliwe.
„To moje dziecko, to cud. Urodzi się miesiąc później”.
Jego wewnętrzne ja rozkazało mu
wyjechać na południe, do Colliguay, i odpocząć przed ostateczną bitwą.
Dlatego musieliśmy go zabrać na wakacje do Icalmy
i wynająć mu na tydzień domek.
Za każdym razem, gdy pytałam Antaresa,
co zrobimy, jeśli Natalia urodzi przed grudniem,
on mnie karcił.
Tymczasem poród zaczął się w listopadzie.
„Mam przesrane.
To niemożliwe. Wszystko widziałem!
To znaczy, że tamtą wizję zesłały mi siły ciemności.
To atak. Musimy coś zrobić.
Pakujcie się, za godzinę wyjeżdżamy”.
Następnego dnia rozpoczął się niekończący się maraton.
Musiałem przejechać około 1400 kilometrów,
żeby Antares mógł wypić ayahuascę.
Po pokonaniu tak długiej drogi
musiałem zażywać ayahuascę przez całą noc.
Tymczasem Natalia rodziła.
Rodziłam przez trzy dni.
Antares przyniósł ayahuascę.
Powiedział, że muszę urodzić w miejscu wypełnionym mocą.
Czyli w Colliguay.
Antares wierzył, że pewne miejsca są wypełnione mocą.
Wzgórze w Colliguay i tamta chata
kojarzyły mu się z jego przebudzeniem i oświeceniem.
Były miejscem, w którym obwołał się mistrzem.
Dziecko musiało się urodzić właśnie tam.
Jestem właścicielem farmy w Colliguay.
Przedstawiono mi tego człowieka.
Miał jasne oczy,
był bardzo miły i miał na imię Ramón.
Był nauczycielem muzyki.
Pytał, czy może przyjeżdżać raz w roku.
Podobał mu się mój dom
i emanująca z niego energia.
Pozwoliłem mu przyjeżdżać co roku
i tam mieszkać.
Było około 23.00.
Wokół panowała ciemność.
Dotarliśmy do domu z suszonej cegły.
Nie było w nim warunków
na żaden poród.
Nie było wody ani prądu.
Ja i Natalia zostałyśmy tam same.
Antares rozkazał Natalii
przebrać się w specjalną tunikę,
która zakrywała jej całe ciało, z wyjątkiem oczu.
Mieliśmy odbierać poród,
będąc w gigantycznym stresie.
Nie ma mowy, żeby rodząca rozluźniła się w takich warunkach.
Antares wrzeszczał, że mamy się spieszyć.
Mówił, że dziecko go atakuje
i że ma dwie głowy.
Antares powiedział Caro, żeby na wszelki wypadek przygotowała się
do przeprowadzenia cesarki.
Odmówiłam.
Nie miałam żadnych narzędzi.
Antares nalegał, żebym rozcięła jej brzuch,
bo inaczej sam to zrobi.
Natalia prawie mdlała z bólu.
Była bardzo słaba.
Miała bardzo niski puls.
Powiedziałam Antaresowi, używając jego języka,
że jeśli wykonam jego rozkaz,
zabiję świetlistą istotę.
To podziałało na niego jak kubeł zimnej wody.
Powiedział: „Nie!
Ten drań nie zmusi mnie do zabicia jednej z moich świetlistych istot!
Ocalimy Natalię. Ochronię ją”.
Pojechaliśmy do kliniki w Reñace, oddalonej o dwie i pół godziny drogi.
Z Colliguay
musieliśmy przejechać do autostrady 15 kilometrów, a potem...
To kawał drogi, z totalnego odludzia.
Było ze mną źle.
Antares krzyczał, że muszę walczyć.
Że wojowniczka przekracza granice,
a ja jestem wspaniałą wojowniczką.
Tylko ja zostałam już zbawiona, a moje wnętrze jest czyste.
Gdybym zmarła, on by mnie wskrzesił.
Musieliśmy jakoś wyjaśnić, co robiliśmy z rodzącą,
która nie przeszła żadnych badań.
Powiedzieliśmy, że znaleźliśmy dziewczynę przy drodze,
gdzieś na pustkowiu.
Że należała do grupy hipisów,
która próbowała naturalnego porodu, ale położna nie dotarła.
Że coś się stało, a my ją uratowaliśmy.
W drodze do kliniki
Antares wysiadł z auta i się ukrył.
Pablo zawiózł nas na SOR i odjechał.
Natalia miała na sobie tylko tunikę.
Nie miała bielizny ani butów.
Była pokryta kurzem, błotem i krwią.
Ja wyglądałam podobnie.
Nikt nie zwrócił na to uwagi.
Miałam nadzieję, że szpital wezwie policję
i wszystko im opowiem.
Wszystko mogło się skończyć w tamtym szpitalu.
Ale nam uwierzyli.
O 6.31 rano Natalia urodziła zdrowego, ponad trzykilowego chłopca.
Nazwała go Jesús, zgodnie z życzeniem Antaresa.
Przynieśli mi go następnego dnia.
Około 15.30.
To było cudowne.
Nakarmiłam go piersią.
To niesamowite uczucie.
Miotały mną sprzeczne emocje.
Instynkt macierzyński jest bardzo silny.
21 LISTOPADA 2012
Gdy opuścili klinikę,
Natalia chciała mieć jak najmniejszy kontakt z dzieckiem,
bo...
była w trybie wojownika.
W domu w Mantagui Antares ogolił mi głowę
i obmył mnie zimną wodą.
Zabrał mnie do salonu i kazał mi posłuchać piosenki.
Jego wewnętrzne ja podyktowało mu dalsze kroki.
Miałam to gdzieś.
Antares powiedział, że wszystko będzie dobrze.
Że będziemy wolni, w blasku światła.
Mówił do siebie i przeklinał.
„Kurwa, nie pokonasz mnie.
Wiem, jak cię pobić”.
Jakby mówił do Lucyfera.
Carolina zamknęła się z małym.
Około 15.00 Antares powiedział, że jedziemy do Colliguay.
Josefina i Pablo
czekali na miejscu, żeby rozpalić ogień, gdy już dojedziemy.
Była tam stara latryna,
dziura metr na metr,
głęboka na dwa metry.
Antares rozpalił w niej ognisko.
Około 23.00
kazał nam wsiąść do samochodu.
To było auto Carli. Pojechaliśmy nim w głąb farmy.
Pablo prowadził.
Ja byłem z tyłu z Caroliną i Pilar.
Na przednim siedzeniu
siedziała Natalia z dzieckiem.
Siedzieliśmy z Natalią w samochodzie,
gdy on rozpalał ogień.
Byłam zdenerwowana. Słyszałam głos Antaresa.
Nie rozumiałam, co mówił, ale słyszałam jego głos.
Czułam trzask ognia i widziałam...
jego odległy blask.
Pablo wysiadł z auta i powiedział mi, jakie mamy rozkazy.
Miałam rozebrać Jesúsa,
związać mu nogi i ręce,
włożyć mu do ust skarpetkę i zakleić oczy taśmą.
Mieliśmy zabrać Jesúsa
w pół drogi z auta do ogniska.
A tam...
Antares zabrał mi dziecko, a Pablo odciągnął mnie na bok.
Dopiero gdy Antares zabrał swojego syna,
dotarło do nas, co zamierzał zrobić.
Pojechał tam,
żeby go zabić.
23 LISTOPADA 2012
Wtedy było już za późno, żeby go powstrzymać.
Ludzie, którymi wtedy byliśmy,
nie byliby w stanie tego zrobić.
W połowie drogi do auta Natalia wybuchła płaczem.
Już przy samochodzie ja też się rozpłakałem.
Nie mogłam przestać płakać.
Byliśmy zdezorientowani jak po wybuchu bomby.
Nie wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy.
Nagle zobaczyłem Antaresa
stojącego przed reflektorami auta, z dłońmi w rękawicach kuchennych.
Kazał mi podsycać ogień, żeby...
nie zgasł.
Dotarłem do ogniska
minutę po tym, jak wrzucił do niego swojego syna.
Nie słyszałem żadnego dźwięku.
Od początku sądziłem,
że zabił go przed wrzuceniem do ognia.
Tamtego ranka kazał nam znaleźć
jak najostrzejszy nóż.
Pytałam Antaresa, co się stało.
Ale on nie chciał mnie widzieć.
Natalia była wstrząśnięta.
Wiedziałem, jak marzyła o dzieciach.
Antares poprosił Natalię i Josefinę, żeby coś ugotowały.
Jedni jedli, inni nie.
Antares powtarzał, że świat zaczyna oczyszczać się z ciemności.
I że już wiedział, czemu dziecko urodziło się za wcześnie.
Potem kazał nam znaleźć sobie miejsca do spania.
Brakowało namiotu,
więc spytałam Antaresa, czy mogę spać w samochodzie.
W samochodzie się rozpłakałam,
bo zobaczyłam ubrania dziecka.
Załamałam się.
W namiocie...
nie mogłabym sobie na to pozwolić,
bo zostałabym ukarana.
Bardzo cierpiałam.
Ale nie mogłam się nad sobą użalać,
ulegać podszeptom ego.
Nie mogłam okazać uczuć.
Gdy wstaliśmy rano,
Antares powiedział mi:
„Jedź do Viñi po drewno na meble”.
Ani słowa o minionej nocy.
Nic.
Nawet nie zbliżyliśmy się do miejsca,
w którym było ognisko.
Był wojowniczo nastawiony.
„Ruszać się! Koniec świata już za 21 dni!
Będziemy wolni.
To wszystko się skończy”.
Można by pomyśleć, że tamta noc zmieniła naszą grupę.
Że doszło do rozłamu albo nawet jej rozpadu.
Ale było odwrotnie.
Wszyscy stali się bardzo zdyscyplinowani.
Weszliśmy w tryb wojownika.
Jakby to, co się stało,
było tylko kolejną bitwą w naszej wojnie.
Intensywną, ciężką bitwą,
ale tylko jedną z wielu.
Kolejną z naszych wielu potyczek.
Co się stało?
Co odmieniło...
Co odmieniło umysł Ramóna, czy też Antaresa, do tego stopnia,
by uznał,
że poświęcenie trzydniowego dziecka
rozwiąże problemy świata?
Zostało pięć dni listopada.
Wewnętrzne ja Antaresa
rozkazało nam zaszyć się w chacie od 1 do 21 grudnia, do samego końca.
Zostało nam pięć dni na przygotowanie domu do 21-dniowego zażywania ayahuaski.
To zabrzmi nieprawdopodobnie, ale Antaresowi odbiło jeszcze bardziej.
Ja i Carolina miałyśmy zostać z Antaresem.
To miało negatywny wpływ na Carolinę.
Skończyło się na ogromnej karze.
Nigdy nie widziałam tak ciężkich pobić.
Mieliśmy stać nago
i przyjmować razy.
Zaczął od Caro.
Moja dziewczyna była drobna.
Chudziutka.
A ten sukinsyn był mojego wzrostu, miał 1,85 metra.
Zostawił na jej plecach otwarte rany.
Złamał jej rękę,
gdy odruchowo próbowała się bronić.
Trafił prosto w rękę i złamał jej nadgarstek.
Przez miesiąc nikt go nie nastawił.
Antares uderzył Caro 11 razy.
Potem przyszła moja kolej.
Przy szóstym albo ósmym ciosie
zrobiło mi się ciemno przed oczami.
Zacząłem odpływać. Straciłem przytomność.
A on: „Wstawaj, dupku! To nie koniec!”.
Zacząłem go przepraszać i bić się po twarzy.
Przyjąłem jeszcze 20 ciosów.
I mu podziękowałem.
Później usiadłem.
Kazał nam się ubrać.
Gdy mu powiedziałam, że złamał mi rękę,
odparł, że to moja karma
i że jestem szurnięta.
Przyznałam mu rację.
Wiedziałam, że mógłby mnie zabić.
Zapytacie, czemu nie uciekli, skoro działy im się tak straszne rzeczy.
Bo byli przekonani,
że są żołnierzami Boga i zbliża się koniec świata,
a im pozostał ostatni krok.
Szykowaliśmy się na koniec świata.
Antares zaczął pić ayahuascę 1 grudnia,
każdego wieczoru.
To miało przynieść mu oświecenie
ostatniego dnia, 21 grudnia.
Reszta społeczności, w tym ja,
piła ayahuascę od 11 do 21 grudnia 2012 roku.
Tamte dni i sesje ayahuaski były niekończącymi się bitwami.
Widziałem anioły, skrzydła, miecze, demony,
pola walk pełne krzyczących ludzi, krew, piekło,
światło, nadzieję...
Czyste szaleństwo.
To były ostatnie dni świata.
Dla mnie 22 grudnia 2012 nie istniał.
Ostatniego dnia godziny mijały jak zawsze.
Nikt...
Nie patrzyliśmy na zegarki.
Bo kto sprawdza godzinę w dzień sądu ostatecznego?
Sam przyjdzie.
Ale czas mijał i nic się nie działo.
Siedzieliśmy w ciszy.
I nagle Antares powiedział...
Roześmiał się i mówi:
„Idioci! Myśleliście, że po czterech latach ciężkiej pracy
w jedną chwilę osiągniecie wolność?
Aleście naiwni!
To tak nie działa. Zmiany nie przychodzą od razu.
Moje wewnętrzne ja objawiło mi,
że wolność nie przyjdzie teraz, tylko za trzy miesiące,
w Ekwadorze”.
Jakby nic się nie stało.
Jakby to był jeden wielki żart.
I tyle.
Dopiliśmy ayahuascę i poszliśmy spać.
Następnego dnia zobaczyłem, że jest 22 grudnia 2012 roku,
dzień, który miał nigdy nie nadejść.
To wreszcie doprowadziło do rozłamu w grupie.
Jakby mój mózg uznał, że podpisałem umowę do 21 grudnia.
A był już 22!
Zaczęliśmy się zastanawiać, co dalej.
Świat się nie skończył.
Wszyscy tkwiliśmy po uszy w długach.
Musieliśmy żyć dalej, a nie mieliśmy forsy.
Obiecaliśmy bliskim,
że tamten nieistniejący dzień, 23 grudnia, spędzimy z nimi.
Okłamaliśmy ich.
Powiedziałem rodzinie, że ja i Caro przyjedziemy do nich na święta.
Powiedziałam Pablowi, że nie wytrzymam już dłużej z Antaresem.
Że jeśli znowu powie, że mam być jego kobietą,
to się zabiję.
Caro powiedziała:
„Sukinsyn wciąż gada o Jezusie i apostołach,
że musimy poświęcać się jak oni.
Ale apostołowie byli z Jezusem z miłości.
Mnie trzyma tu tylko strach”.
Wtedy poczułem jeszcze większe wątpliwości.
Nie mogliśmy wrócić do Santiago.
Musieliśmy zwiać.
Gdzieś na południe, na odludzie,
bo inaczej skurwiel nas znajdzie i zabije.
Pablo i Carolina uciekli na południe w stanie totalnej paranoi.
Przez tydzień ukrywaliśmy się w domu mojej macochy.
Stamtąd wysłaliśmy e-maile do wszystkich członków sekty.
Napisaliśmy, że już nie wrócimy.
Zapewniliśmy Antaresa,
że nadal w niego wierzymy, ale nie możemy mu już pomagać.
Natalia zadzwoniła i powiedziała mi:
„Mam przerąbane.
Siedzę na policji. O wszystkim już wiedzą”.
POLICJA ŚLEDCZA W CHILE
Natalia wysłała mi maila na mój sekretny adres.
„Pablo, mam problem.
Były u mnie gliny. Rozmawiają z moją rodziną.
Pytają, gdzie jest dziecko
i co się z nami dzieje.
Pytają o jakąś sektę”.
A ja na to: „Sekta?
Nie jesteśmy idiotami w czarnych kapturach,
którzy czczą diabła na czarnych mszach. Nie jesteśmy sektą”.
Wyszukałem słowo „sekta” w Google.
Zacząłem czytać.
To był dokładny opis ostatnich czterech lat mojego życia.
Należałem do sekty.
Cholera, to był szok.
Uwierzyłem w cholerne kłamstwo.
Tamto dziecko...
nie było Lucyferem, tylko zwykłym bobasem.
Wszystko się zmieniło,
gdy wyszło na jaw,
że doszło do zabójstwa dziecka.
Antares opuścił Chile 19 lutego,
po tym, jak Natalia Guerra powiedziała wszystkim o śledztwie.
LOTNISKO
19 LUTEGO 2013
Antares nie miał wyboru.
Wiedział, że inni zdradzą, co się stało z dzieckiem.
Musiał uciec do Peru.
Wszyscy zrozumieli, że każde z nich ponosi część odpowiedzialności.
A przynajmniej ci, którzy byli na miejscu w noc zbrodni.
Natalia złożyła zeznania pierwsza, kierowana paranoją.
Uznała, że musi wyprzedzić pozostałych,
zanim inny członek sekty
przypisze jej jakąś odpowiedzialność.
Poszedłem do biura, w którym Natalia siedziała z detektywami,
i zapytałem jej, czy naprawdę spalili dziecko.
Odpowiedziała, że tak.
Ale nie widziałem w niej żalu,
niczego, co by mnie przekonało,
że naprawdę...
Nawet nie płakała.
Nazajutrz zabraliśmy ją do Colliguay,
do dołu, w którym spalili dziecko.
Wtedy się załamała i zalała łzami.
Nie mogliśmy jej uspokoić.
To było jak kubeł zimnej wody.
Powiedzieli mi: „To się stało na pańskiej farmie”.
Tak wprost.
Wylądowałem w szpitalu z atakiem serca.
Tutaj.
- Masz? - Tak.
Nie ruszaj.
Największym dowodem, jaki udało nam się znaleźć,
był fragment lewej kości biodrowej noworodka.
23 listopada Pablo i Carolina zabrali dziecko do kliniki Reñaca
na badanie wykluczające choroby genetyczne,
obowiązkowe dla noworodków w Chile.
Pobrano mu pięć kropli krwi.
Ta odrobina pozwoliła ustalić,
co się stało z Jesúsem.
Śledczy mogli sprawdzić, czy DNA dziecka
pasowało do DNA Antaresa i Natalii.
Dzięki temu zdobyliśmy wszystkie nakazy aresztowania,
które pozwoliły nam zatrzymać pozostałych członków sekty.
Pablo zadzwonił do mnie o 22.30.
Brzmiał poważnie.
„Musicie przyjechać tu jutro z mamą.
Koniecznie”.
„Co się stało?” „Nie powiem przez telefon”.
Podczas lotu w naszych głowach kłębiły się tysiące myśli.
Pablo i Carolina czekali na nas na lotnisku.
Wyglądali jak żywe trupy.
Wsiedliśmy do jeepa Pabla, a on powiedział nam spokojnym głosem:
„Najpierw powiem wam, co było prawdą,
a potem – co było kłamstwem”.
„To prawda, że mamy tego jeepa.
To prawda, że mieszkaliśmy w wynajętej chacie w Caburdze.
Poza tym przez cztery lata mówiłem wam same kłamstwa”.
Wtedy zrozumieliśmy, że mają ogromne kłopoty.
To niewyobrażalna potworność.
Najgorsza zbrodnia, o jakiej donosiliśmy.
Pierwsza w historii Chile ofiara z człowieka.
Zamordowano trzydniowego chłopca.
Zorientowali się, że mówią już o tym na wszystkich kanałach
i że szuka ich policja.
Ich twarze pojawiły się na ścianach.
Dziś aresztowano czworo członków religijnej sekty,
których oskarża się o spalenie dwudniowego dziecka,
uznawanego przez nich za antychrysta.
Poradziłem mu, żeby zgłosił się na policję w Santiago.
Ta podróż była dla nas...
niezwykle trudna.
Wypełniała nas
mieszanka racjonalnych decyzji i emocji.
Na stacjach benzynowych
pokazywali w telewizji mojego syna-uciekiniera.
To było trudne.
Pablo Undurraga planował, co powie na przesłuchaniu,
od momentu wydania nakazu aresztowania
do chwili, w której oddał się w ręce policji.
Zadzwonili do nas z brygady.
Pablo się zgłosił i mieliśmy go przesłuchać.
Pojechałem na miejsce
i zobaczyłem spokojnego Pabla Undurragę.
„Cześć, jestem Pablo Undurraga. To mnie szukacie.
Byłem członkiem sekty Colliguay.
Aresztujcie mnie”.
KWIECIEŃ 2013
O jedenastej para weszła do sądu w Quilpué.
Oboje zgłosili się na policję w ten weekend,
gdy dowiedzieli się z mediów, że są poszukiwani.
To nie było łatwe przesłuchanie. Miałem do czynienia z bystrym facetem,
który miał dla mnie wiele informacji.
Musieliśmy pracować etapami i segregować informacje tak,
by zrozumieć to, co podejrzany przeżył w sekcie.
Parę oskarżono o pomocnictwo w zabójstwie dwudniowego dziecka.
Prokurator sądzi, że są zagrożeniem dla społeczeństwa.
Ci ludzie padli ofiarą brutalnej manipulacji przewrotnego umysłu.
Nie działali dobrowolnie,
dlatego nie można pociągnąć ich do odpowiedzialności karnej.
Słowa oskarżonych, a w szczególności mojego klienta,
sugerują, że para padła ofiarą manipulacji
ze strony osoby, która aktualnie ukrywa się przed organami ścigania.
Wiemy, że ta osoba wyjechała z kraju,
udała się do Peru i jeszcze nie wróciła.
Współpracowaliśmy z Interpolem, by wydać międzynarodowy nakaz.
CZERWONA NOTA
Grupa wywiadowcza składająca się z 1500 funkcjonariuszy peruwiańskiej policji
poluje na Antaresa de la Luz.
Możliwe, że ukrywa się w Cuzco.
Myślę, że wszyscy namawiali mnie na wyjazd do Peru,
bo byli zamieszani w zbrodnię, w przeciwieństwie do mnie.
Nie wiedziałam, w co się pakuję
i na co się natknę.
Spędzili tam półtora tygodnia,
a następnie przenieśli się
do miasteczka w okolicach Cuzco, Ollantaytambo.
Ramón śpiewał. Grał na instrumentach,
śpiewał w barach i restauracjach,
i zbierał napiwki.
Był bardzo zestresowany i agresywny.
Okropnie mnie traktował.
Pobił mnie kijem i zamknął w domu.
Powiedział, że nie mogę odejść.
Nie było mnie tam.
Ale myślę, że dziewczyna się wystraszyła
i wróciła pierwszym samolotem do Santiago.
Wróciłam, myśląc, że Ramón odda się w ręce policji.
Mówiłam mu, żeby to zrobił.
Gdy dotarłam do Chile, gazety podały,
że policja znalazła jego ciało.
Policja w Cuzco donosi o znalezieniu ciała.
To ten człowiek.
Ramón Gustavo Castillo Gaete, lat 35,
odebrał sobie życie.
Media opisały jego tragiczny koniec na wiele sposobów.
Do domu weszła trójka dzieci.
Mówiły, że wyglądał jak wisząca lalka.
Został sam jak palec, co było do przewidzenia.
Zrozumiał, że nic już nie zrobi.
Że to koniec.
Uniknął konsekwencji swoich czynów.
Pozwolił, żebyśmy to my za wszystko płacili.
Dwójka głównych podejrzanych nie okazała żadnych emocji,
opisując policji rytualne zabójstwo noworodka
na miejscu zbrodni w Colliguay.
Pablo Undurraga i Natalia Guerra Jequier
wzięli dziś udział w rekonstrukcji.
Opowiedzieli nam, jak przygotowali dziecko
do spalenia.
Wysiadłeś z auta, a ogień już się palił?
Tak.
Dziecko było tam. Antares kazał położyć je tutaj.
Natalia położyła je... Jesúsa tutaj.
Gdy tylko to zrobiła,
złapałem ją i pobiegliśmy w tamtą stronę.
Jednym z najważniejszych zadań policji
jest określenie roli każdej z osób.
Tego, kto, co i kiedy zrobił.
W ten sposób ustalamy fakty.
Zaczęliśmy dorzucać patyków, a pięć minut później przyszedł David.
Antares rozkazał mu
nazbierać ich więcej, żeby nie zabrakło nam drewna.
Płomień sięgał 20 centymetrów nad krawędzią dołu.
Gdy spojrzałem nad ognisko,
zobaczyłem czarne płomienie zmieszane z prawdziwymi.
Zmieniły się w coś, co przypominało smoczą głowę.
Unosiła się.
Pofrunęła w górę?
Właśnie to widziałeś?
Tak. Chociaż teraz już wiem, że to były halucynacje.
Wtedy uznałem je za coś normalnego.
Trzeba zrozumieć,
jaką rolę odgrywała każda z osób w momencie popełnienia przestępstwa.
Opowiedz, jak związałaś dziecko.
Nie potrafię przegryźć taśmy.
Pablo ciął taśmę zębami, a ja związałam nią dziecku nogi.
Potem kazał mi zająć się rękami.
Zrobiliśmy to razem, a Pablo dokończył.
Ja nie potrafię przegryźć taśmy.
Tak, ja się tym zająłem.
- Rozumiem. - Ona nie potrafi.
Pamiętam, że...
Robiliśmy to, na co pozwalała nam nasza energia.
Dostaliśmy wyraźne polecenia.
Tylko Natalia i Carolina mogły dotykać Jesúsa.
Tak, ale gdy Pablo dokończył,
zakazał mi mówić Antaresowi, że złamaliśmy jego zasadę.
Chciałem powiedzieć, że tego nie pamiętam.
Wiem tylko, że nie dotykałem dziecka.
Ale...
To było czyste szaleństwo.
Żadne z nich nie przyznało się
do związania i zakneblowania dziecka.
Jedno zwalało winę na drugiego.
Oboje uciszyli dziecko przed złożeniem go w ofierze.
Ze słów Pabla wynika, że był pewny,
że wszyscy wiedzieliśmy, co się wydarzy.
A ja nie miałam o niczym bladego pojęcia.
Uznali mnie za opętaną,
więc nie mogli mi o niczym powiedzieć.
Inaczej wewnętrzne ja Jesúsa mogło mi coś zrobić:
zmusić mnie do samobójstwa albo ucieczki.
Nie mogłam o niczym wiedzieć.
Widzieliście coś?
- Nie. - Nie.
Może o tym nie wiecie, ale Natalia potwierdziła dziś,
że widziała światło ogniska.
- To była Carolina. - Przepraszam, Carolina.
Nie widziała ognia, ale widziała jego blask.
Słyszała trzask ogniska.
- Wie pan, że Carolina widzi energię? - Nie.
Widzi aurę, jest wrażliwsza od nas.
Ja nic nie widziałem. Widzi pan stąd dom?
Pomagałeś Pablowi z kamieniami.
Przywieźliście je na taczkach?
Kamienie leżały tutaj.
- Tam, gdzie teraz? - Tak.
Kończymy?
Dziękuję.
Idziemy.
OSKARŻONY
To raport z 22 kwietnia 2013 roku.
Spotkałem się wtedy z przedstawicielami policji
w moim biurze w Quilpué.
Przynieśli mi wszystkie zebrane dotąd informacje.
W Chile nie było podobnego przypadku.
W dalszej części śledztwa
chodziło o ustalenie stopnia odpowiedzialności karnej
i tego, jakie postawimy zarzuty.
Czy oskarżeni byli chorzy psychicznie?
Czy byli zdrowi? Może jedno i drugie?
Trzeba to było ustalić i zastosować odpowiednie prawa.
Większość obrońców członków sekty utrzymywała,
że oskarżeni padli ofiarą niszczącej kontroli umysłu
i w chwili popełnienia zbrodni nie byli w stanie
podejmować własnych decyzji.
Cierpieli oni na tak zwaną paranoję indukowaną.
Obrońcy zgodzili się,
że wszyscy oskarżeni byli...
poniekąd ofiarami
obłędu udzielonego,
inaczej folie à deux, „szaleństwa par”.
To strategia dająca najwięcej możliwości.
Oskarżeni nie są chorzy psychicznie,
ale byli chorzy w momencie popełnienia zbrodni.
W terminologii prawniczej są niewinni.
Prawo zakłada, że wszyscy ludzie są normalni.
Oznacza to, że wszyscy odpowiadamy za nasze czyny
po popełnieniu przestępstwa.
Dlatego obrońca, który twierdzi, że jego klient jest chory psychicznie,
musi tego dowieść.
Przedmiotem procesu nie było to, czy dziecko zginęło,
ani to, czy oskarżeni byli przy tym obecni.
Chodziło o zdiagnozowanie u nich obłędu udzielonego.
Wysoki Sądzie, to oczywiste,
że nowy raport w pełni potwierdza poprzednie wnioski.
Mamy do czynienia z grupowym mistycznym delirium,
wobec czego nie możemy postawić zarzutów.
Psychiatrzy i psychologowie doszli do wniosku,
że oskarżeni byli chorzy psychicznie,
więc nie ponosili winy.
Obrona zgromadziła dowody,
na podstawie których chciała
uwolnić członków sekty od wszelkiej odpowiedzialności.
Pomimo udziału oskarżonych żadne z nich może nie trafić do więzienia.
Każdego dnia procesu odczuwaliśmy wielką presję.
Media poświęcały nam wiele uwagi.
Prokuratura nie miała innego wyjścia.
Musiała ponownie zbadać okoliczności zbrodni
i ustalić, czy można podważyć wcześniejsze ustalenia.
Przyjąć inną perspektywę.
Zaangażowałem się w tę sprawę, gdy prokurator Juan Emilio Gatica...
PSYCHIATRA
...zadzwonił do mnie, prosząc o rozmowę.
Wyłożył mi całą sprawę.
Uznałem, że muszę odpowiedzieć
na jego pytania.
Poprosił mnie, żebym zbadał
dwójkę głównych podejrzanych: Natalię Guerrę i Pabla Undurragę.
Oni jednak odmówili,
dlatego stanęło na ekspertyzie abstrakcyjnej,
czyli ekspertyzie na podstawie innych ekspertyz
czy samych wydarzeń.
PRZESTĘPSTWO
Psychiatra diagnozuje pacjenta, którego nie widział na oczy.
To elementarne naruszenie norm etycznych.
Podstawowe pytanie brzmiało:
czy Pablo i Natalia mogli odmówić Antaresowi,
gdy ten kazał im oddać dziecko?
Czy mogli mu się sprzeciwić?
My uważamy, że tak.
Bo choć spędzili lata
w niewoli osoby nazywającej się Antaresem,
byli świadomi tego, co się wydarzy,
od momentu, gdy postanowili ukryć Natalię Guerrę.
Ci ludzie przestrzegali pewnych zasad.
Byli posłuszni zasadom
osoby, która jawiła im się jako Bóg.
Zostali poddani manipulacji, co...
utrudniło im dokonywanie własnych osądów.
Ich tożsamość została zniszczona.
Nie mogli podejmować własnych decyzji.
Doktor Otto Dörr potwierdził,
że tak się właśnie stało.
Mamy do czynienia z obłędem udzielonym.
Ale skoro nie mamy i nigdy nie będziemy mieć szansy,
by przesłuchać Ramóna Castillo Gaete,
który popełnił samobójstwo w Cuzco,
nie możemy ustalić, czy oskarżeni w istocie
byli członkami biernymi indukowanego urojenia,
a Ramón Castillo Gaete – członkiem aktywnym.
Chcieliśmy, żeby winni zostali ukarani.
Gdyby miało się okazać, że nikt nie poniesie odpowiedzialności karnej,
musielibyśmy być w stu procentach przekonani
o niepoczytalności oskarżonych.
Analizując materiały,
zdołałem...
wysnuć wniosek,
który podważył wcześniejsze ustalenia.
Z materiałów wynikało,
że należy odrzucić diagnozę obłędu udzielonego,
jeśli do przestępstwa doszło w czasie,
gdy oskarżeni byli pod wpływem narkotyków,
alkoholu lub innych środków pobudzających.
A to właśnie zaszło.
MARZEC 2017
Fakty skłaniają nas do refleksji co do ograniczenia odpowiedzialności.
Czy można uznać, że w czasie popełnienia przestępstwa
oskarżeni utracili zdolność logicznego myślenia?
Czy wobec tego nie zasługują na karę i potępienie społeczeństwa?
Czy nasze prawo powinno uwzględniać teorie psychiatryczne
o grupowym mistycznym delirium,
które pozwoliłyby uwolnić oskarżonych od odpowiedzialności
za zbrodnie przeciwko prawom człowieka?
Zgodnie z prawem
oskarżeni Guerra i Undurraga
nie zasługują na inne wyroki.
Pabla i Natalię skazano ostatecznie na pięć lat więzienia,
a pozostałych na trzy lata, za pomocnictwo.
Mając do wyboru określenia „winny” i „niewinny”,
mogę przypisać danej osobie tylko jedno z nich.
To nie pozwala na dokonanie analizy skomplikowanej sytuacji.
Z punktu widzenia psychiatrii uważam ten wyrok za niesprawiedliwy.
Główna skazana, Natalia Guerra, matka zamordowanego dziecka,
nie odsiaduje swojego wyroku
i od siedmiu miesięcy się ukrywa.
Policja prowadzi śledztwo, by ustalić miejsce jej pobytu.
Zapuściła i przefarbowała włosy. Ukrywała się, by uniknąć rozpoznania.
Policja ustaliła jednak miejsce jej pobytu
na podstawie znalezionego w śmieciach dokumentu.
Ręce do góry!
Nie ruszaj się!
Ręce do góry!
Stój! Przyjdę po ciebie!
Na ziemię!
Ręce do góry!
Próbowała uciec przed policją, ale została otoczona.
Natalia Guerra została przekazana żandarmerii
i trafiła do zakładu karnego dla kobiet w San Joaquín.
W mojej prywatnej opinii,
bez względu na opinię prokuratury czy sędziów,
każdy z członków sekty zasłużył na dożywocie,
niezależnie od stopnia odpowiedzialności.
Mówimy o zabójstwie bezbronnej istoty.
Jako społeczeństwo musimy zadbać o to,
by te ofiary, ponieważ są oni ofiarami...
Uważam, że powinniśmy spróbować ich zrozumieć.
Każda rodzina powinna się zastanowić, co naprawdę się wydarzyło
i jaką rolę w tak dramatycznych wydarzeniach odgrywa każde z nas.
Dajcie mi chwilę.
Zaczekajcie moment, proszę.
Reintegracja jest trudna.
Ludzie radzili mi, żebym wyjechał, zmienił nazwisko.
Próbuję wrócić do normalnego życia.
Nie chcę żyć w piekle, wrócić do ćpania,
mieszkać u rodziców czy w jakiejś dziurze.
To trudne.
Niektórzy mówią, żebym się zabił.
Nie mogę się zabić, moje dzieci mnie potrzebują.
Mamy zerową wiedzę o destrukcyjnej kontroli umysłu,
co tworzy demoniczne scenariusze.
A zatem...
Muszę wrócić do społeczeństwa, które się mnie boi.
I słusznie!
Ciężko jest wrócić do ekosystemu,
w którym musisz się mierzyć z ciągłymi atakami.
Ludzie nie chcą mnie w społeczeństwie, woleliby, żebym się zabił.
Jesteśmy najpodlejszymi ludźmi na świecie,
więc wszyscy myślą, że mogą bezkarnie wyzwalać wobec nas to, co najgorsze.
Minęło dziesięć lat. Jestem wrakiem i nie chcę walczyć.
Chciałbym móc pracować i żyć w spokoju.
Ale trudno żyć w spokoju, gdy trzeba prosić o wybaczenie
za to, że się żyje.
Nie cierpię o tym mówić,
bo za każdym razem, gdy próbuję...
bardzo cierpię.
Jeśli chodzi o dom w Colliguay,
to zamierzamy go zburzyć.
Usunąć wszelkie ślady tej zbrodni.
Sekty nie biorą się znikąd.
Sekty są reakcją na coś,
co dzieje się w społeczeństwie.
Ludzie odczuwają wielką pustkę
i potrzebę poczucia przynależności.
Nieustannie otaczają nas różne rodzaje wpływów,
które pokazują nam idealny świat,
ale przewrotnie ukrywają mechanizmy kontroli umysłu.
PABLO UNDURRAGA SPĘDZIŁ DWA LATA W WIĘZIENIU
I ZOSTAŁ ZWOLNIONY WARUNKOWO W 2019 ROKU.
NATALIA GUERRA SPĘDZIŁA DWA LATA W WIĘZIENIU
I ZOSTAŁA ZWOLNIONA WARUNKOWO W 2021 ROKU.
POZOSTALI CZŁONKOWIE SEKTY
ODBYLI WYROKI W ZAWIESZENIU.
WSZYSCY SĄ JUŻ NA WOLNOŚCI
I PRZECHODZĄ PROCES REINTEGRACJI SPOŁECZNEJ.
Napisy: Aleksandra Basińska