Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ในคุกมีกฎของมันอยู่
มันเหมือนกับการจัดลําดับอาชญากรรม
ที่ประชากรในเรือนจํายอมรับได้ไม่มากก็น้อย
และถ้าอาชญากรรมนั้น ร้ายแรงเกินไป โหดร้ายเกินไป
ความซวยมาเยือนแน่ เขาว่ากันอย่างนั้น
ถ้าความซวยที่มาเยือนนั้น อยู่ในระดับเดียวกับที่มาเยือนผม
ก็เป็นหน้าที่ของหัวโจก
ที่ได้รับโอกาสให้ฆ่าคนผู้นั้น
คนเขาอยากฆ่าผมกันทั้งเรือนจํานั่นแหละ
ผู้คุมครึ่งหนึ่งก็ด้วย
ซึ่งผมคิดว่าเป็นปฏิกิริยาปกติ
แต่...
ไม่เคยสักครั้งที่ผมจะรู้สึกว่าตกอยู่ในอันตราย
เท่ากับอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน เวลาที่อยู่ในลัทธิ
ความดุเดือดของการอยู่ในคุกห่างไกลมาก
จากความดุเดือดของการเป็นทาสรับใช้ในลัทธิ
สมาชิกลัทธิเจ็ดคนที่ถูกคุมขัง ในเรือนจําเมืองซันติอาโก
ได้รับการคุ้มครองถาวร จากการโจมตีที่อาจเกิดขึ้นภายในเรือนจํา
ทําไมไม่พูดล่ะ
นี่เป็นเหตุการณ์น่าสยดสยองสุดจะคาดคิด
ยิ่งกว่าอาชญากรรมครั้งไหนๆ ที่เราเคยรายงาน
จากข้อมูลของกองตํารวจสืบสวน นี่เป็นครั้งแรกที่มีการบูชายัญมนุษย์ในชิลี
เพื่อที่จะหลีกเลี่ยง... ฟังให้ดีนะครับ... วันสิ้นโลก
อาชญากรรมนี้เลวร้ายมาก
จนไม่มีใครอยากมองไปไกลกว่านั้น
นี่ไม่ได้เกิดจากการบันดาลโทสะ
นี่ไม่ใช่อาชญากรรม
ที่ฆ่าคนเพื่อขโมยรถ
นี่เป็นอาชญากรรมเพื่อกอบกู้โลก
ปกติแล้วผมไม่อยากพูดถึงมัน
เพราะคนมักจะไม่เข้าใจว่ามันเลวร้ายแค่ไหน
ถ้าผมบอกคุณหมดทุกอย่าง
คุณต้องโมโหแน่ๆ บอกเลย
ลัทธิวันสิ้นโลก
(ซันติอาโก - ชิลี)
ฉันชื่อเวโรนิก้า ฟ็อกซ์เลย์ เป็นนักข่าว
ฉันอุทิศเวลา 30 ปีในอาชีพนี้ ให้กับการทําข่าวเชิงสืบสวน
และการหาข่าวจากตํารวจ ก็เป็นสิ่งที่ฉันโปรดปรานเสมอ
ฉันชอบเรื่องอาชญากรรม เพราะมันเกี่ยวพันกับสภาวะของมนุษย์
ความอ่อนแอ
ที่เกิดขึ้นในจิตใจของคน
ความลับที่เราจะขุดคุ้ยเพื่อทําความเข้าใจ
ว่าอะไรทําให้คนเราก่ออาชญากรรม
โดยเฉพาะในคดีนี้ เมื่อเป็นเรื่องของลัทธิ
สิ่งหนึ่งที่ฉันสนใจมากที่สุดตอนที่เริ่มทําข่าวคดีนี้
คือแรงจูงใจ
แรงจูงใจคือการกอบกู้โลก
ตอนนั้นแหละที่เราพูดว่า "นี่มันความบ้าคลั่ง นี่เป็นเรื่องที่ฉันควรให้ความสนใจ"
(ที่ไหนสักแห่งในชิลีตอนใต้)
ชีวิตผมไม่เคยมีความสุข
เท่ากับตอนที่เข้าร่วมลัทธิเลย
(อดีตสมาชิกลัทธิกอลลิกวัย)
ลัทธินั้นคือกลุ่มคนที่...
ตื่นรู้
เพื่อ...
เพื่อรับใช้สิ่งที่สูงส่งกว่า
เพื่อรับใช้แสงสว่าง ความรัก เพื่อชําระล้างโลกทั้งใบ
พวกเขารับผมเข้าไป
ยอมรับผมอย่างที่ผมเป็น
ผมไม่เคยผูกพันกับที่ไหนมาก่อน
(กองบัญชาการตํารวจสืบสวนชิลี)
ผมจําได้ว่าในเดือนธันวาคม
มีคนมาที่กองบังคับการ
เป็นสมาชิกครอบครัวของคนคนหนึ่ง
ซึ่งในกรณีนี้เป็นผู้หญิง
เธอเริ่มพูดว่า
น้องสาวไปเข้าลัทธิหนึ่ง
กฎหมายเกี่ยวกับลัทธิ โดยเฉพาะในชิลี
กําหนดว่าห้ามเลือกปฏิบัติต่อผู้ใด เนื่องด้วยความเชื่อทางศาสนา
- ตรงนี้ - ข้างหลังนั่น
ในเมื่อไม่มีข้อจํากัด
การสืบเรื่องลัทธิจึงซับซ้อนกว่า
หาต่อไป
ไปเลย
ไง เพื่อน
รอยัล มาดูกัน
มันเป็นอาชญากรรมแบบใหม่ สําหรับตํารวจสืบสวนทุกคนที่ทํางานในหน่วยนั้น
เราไม่มีความรู้ เราไม่รู้จะสืบเรื่องลัทธิยังไง
สิ่งที่ทําให้เราสืบเรื่องลัทธิกอลลิกวัยได้
คืออายาอูอัสกาซึ่งลักลอบนําเข้าจากเปรูมายังชิลี
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อเราพบว่ามีการฆาตกรรมด้วย
เราทดสอบแล้ว
ยืนยันว่าเป็นกระดูกมนุษย์
อย่างนี้นี่เอง แน่ใจนะ
เราจะรออัยการเขต แล้วเริ่มตรวจสถานะธุรกิจ
ฆาตกรรมสยองเลยล่ะ
ในเดือนเมษายนปี 2013
ผมได้รับโทรศัพท์จากอัยการนครซันติอาโก
แจ้งผมเรื่องคดีใหญ่ที่จะโอนมาที่
สํานักงานอัยการกิลปูเอ
และผมจะได้รู้ข้อมูลเพิ่มเติม จากตํารวจเจ้าของคดี
ซึ่งเป็นตํารวจสืบสวน
ตํารวจซันติอาโกเริ่มสืบคดีปลายปี 2012
ซึ่งพวกเขาระบุได้ว่ามีซากมนุษย์
ในกอลลิกวัย
ซึ่งส่วนใหญ่แล้วตรงกันกับ
ข้อมูลเบื้องต้นที่เราได้มาเกี่ยวกับลัทธินั้น
อัยการออกหมายจับ
สมาชิกนิกายกอลลิกวัยให้เราทันที
คดีนี้ทําให้ผมสะเทือนใจที่สุดในแง่ของ
ความโหดร้ายของมนุษย์
คุณเสียใจมั้ยที่เข้าร่วมลัทธิ
ถือเป็นความท้าทายสําหรับเรา
เพราะเราจะรับมือยังไง กับสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
โดยเฉพาะการที่ผมต้องเป็น คนสอบปากคําคนหนุ่มสาวพวกนี้
และมันก็ซับซ้อนมากจริงๆ
(คําให้การของผู้เกี่ยวข้อง ระหว่างการพิจารณาคดีนั้น)
(เรานํามาจําลองภาพเหตุการณ์ โดยใช้เอกสารทางการจากคดีนี้)
(บางประโยคถูกปรับให้ง่ายขึ้นเพื่อความชัดเจน)
เดวิด ปาสเตน โรฮัสครับ
(อดีตสมาชิกลัทธิกอลลิกวัย)
หลายปีที่คนเหล่านี้
ตกเป็นเหยื่อการครอบงํา ในเงื้อมมือของอันตาเรส
กาโรลิน่า บาร์กัส ซัน มาร์ตีน อายุ 15 ปี...
แล้วการบังคับนี้ก็กลายเป็นการข่มขู่...
ปาโบล อุนดูร์รากา อาเตรีย
ที่สร้างความหวาดกลัว จนทําให้พวกเขาเกาะกลุ่มกัน
โฮเซฟินา อิซาเบล โลเปซ นูญเญซ
นาตาเลีย กูเอร์รา เฮกิเอร์ค่ะ
(อดีตสมาชิกลัทธิกอลลิกวัย)
มารีอา เดล ปิลาร์ อัลบาเรซ ฟูเอนซาลิดา
โดยเฉพาะปาโบล อุนดูร์รากา
รองหัวหน้ากลุ่มลัทธินี้...
การ์ลา ฟรันชี อารานาค่ะ
เป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในบรรดาทั้งหมด
ผมเป็นคนโดดเดี่ยวมาก
แล้วจู่ๆ ก็กลายเป็นว่าผมได้อยู่กับครอบครัว
ทันทีทันใด
อยู่กับคนที่รักผมและต้องการผม
ปาโบลเคยเป็นเด็กที่มีความสุขมาก
ผูกพันกับธรรมชาติมาก
เขามีความสุขมากจนกระทั่งเริ่มเข้าเรียน...
(พ่อของปาโบล อุนดูร์รากา)
ป.สามหรือป.สี่นี่แหละ
ปาโบลมีหลายอย่างที่เป็นภัยแก่ตัวเอง ในโรงเรียนประถม
เพราะเขาตัวเล็ก
ใส่เหล็กดัดฟันและใส่แว่น แถมยังไม่ชอบเล่นฟุตบอล
ลองคิดดูสิ
เขาเหมาะมาก
ที่จะเป็นเหยื่อการกลั่นแกล้งรังแก
วันๆ ผมเอาแต่วาดรูป ผมชอบเรียนหนังสือ
ผมเรียนได้เกรดดี
ให้ตายสิ ผมเป็นเป้าให้รังแกง่ายๆ เลย
ผมเคยคิดว่ามันไม่ยุติธรรม
มันทําให้ผมโกรธมาก ผมไม่เข้าใจว่าทําไมถึงถูกรังแก
ตอนนั้นผมยังไม่รู้อะไรอย่างที่รู้ตอนนี้
ผมหัวเสีย แค้นใจ
มีมากมายหลายอารมณ์ ที่ผมไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง
พออายุ 18 ผมก็มีอาการซึมเศร้า
ในที่สุด พอใกล้จบมัธยมปลาย
ผมก็เลิกพยายามเข้ากับเพื่อนที่โรงเรียน
และเริ่มมองหาเพื่อนที่อื่น
ผมอยากไปจากโรงเรียนนี้ใจจะขาด
และในที่สุดผมก็จบจากโรงเรียน เข้ามหาวิทยาลัย
ผมค้นพบดนตรี
ผมร้องเพลงในวง...
ผมรู้ตัวว่า "ว้าว ดนตรีเหมาะกับฉันมาก" ผมตกหลุมรักมัน
ผมเริ่มมีความสัมพันธ์ปกติมากขึ้นทีละนิด
ผมเริ่มมีแฟน
ผมเริ่มมีเพื่อนจริงๆ
จนกระทั่งในที่สุด
ผมก็ได้เจอแม่ของลูกชายคนโต
ตอนนี้เขาอายุ 16 แล้ว
ผมรู้ว่าจะได้เป็นพ่อคนตอนอายุ 23
และเป็นพ่อเต็มตัวตอนอายุ 24
ใครๆ ก็คิดว่าอายุ 24 แปลว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว
บัตรประชาชนบอกว่าผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่ในด้านอารมณ์ ไม่ใช่เลย
ผมมองตัวเองแล้วพูดว่า "รู้อะไรมั้ย ฉันมันเละเทะ"
"ฉันต้องจัดการตัวเอง"
"ฉันอยากเป็นคนดีเพื่อลูก...
และอยากให้โลกนี้เป็นโลกที่ดี สําหรับลูกด้วย"
นับเป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์...
การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ การตัดไม้ทําลายป่า
การเพิ่มจํานวนประชากรอย่างรวดเร็ว...
แท่นขุดเจาะน้ํามันดีปวอเตอร์ฮอไรซันระเบิด
คน 214 คนถูกจับกุม...
เราต้องทําทุกอย่างที่ทําได้ เพื่อหยุดความหวาดกลัว
กองทัพได้รับคําสั่งให้เตรียมพร้อม
กองทัพสหรัฐฯ เริ่มโจมตี...
นั่นตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ใช่มั้ย
ว่ากันว่ามีเครื่องบินตก
ผมเริ่มเชื่อข้อมูลทุกอย่างที่หยิบยื่นให้ผม
ผมฝึกพลังเรกิ ผมเริ่มบําบัดแบบเตมัซกัล ผมเริ่มศึกษาพุทธศาสนา
อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่คาทอลิก
แล้ววันหนึ่ง อาจารย์เรกิของผมก็บอกว่า "ผมมีเวิร์กช็อปที่เหมาะกับคุณมาก"
"อันที่จริง มันอยู่ใกล้บ้านคุณมาก"
ผมก็เลยไป
โดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร และผมก็เจออันตาเรส
ก่อนที่เขาจะเป็นอันตาเรส เด ลา ลูซ
ชื่อของเขาคือราโมน กัสติโย กาเอเต
เด็กหนุ่มชนชั้นแรงงาน
จากเปญญาโลเลน
ที่เล่นฟุตบอล
มีเพื่อนในละแวกบ้าน ขี่จักรยาน
สอนเด็กในเมืองเล็กๆ ในโลเอร์มิดา ที่มีความมุ่งมั่นทางการเมืองและสังคม
เด็กหนุ่มที่เรียนดนตรี
เขาชอบดนตรีแอนเดียน
เขาอยู่ในวงชื่ออามารู
และเขาเป็นนักดนตรีที่เก่งพอตัว
เขาเล่นคลาริเน็ต แซกโซโฟน และชารังโกเก่งมาก
ฉันชื่นชมราโมนคนนั้นในร่างอันตาเรสมากๆ
เขามีความสามารถ ในการเข้าถึงความต้องการของคนอื่นได้
และช่วยเหลือพวกเขา
ตั้งแต่อายุยังน้อย ราโมน กัสติโย กาเอเต
เริ่มรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกาย
ความเจ็บปวดจนขยับตัวไม่ได้ ทําให้เขาทรมานมาก
ความเจ็บปวดที่ทําให้เขานอนไม่หลับ
เขาบอกว่าปวดมาก
จนอยากตาย
เขาบอกว่าจะดื่มอายาอูอัสกา
เพราะเขาเคยดื่มครั้งหนึ่งเมื่อสองปีก่อน
และมันช่วยได้
สองสามชั่วโมงนั้นเขาไม่รู้สึกเจ็บเลย
และสําหรับเขา
มันเหลือเชื่อ
ราโมน กัสติโยเคยมาที่บ้านผมครั้งหนึ่ง เหมือนคนอื่นๆ อีกมากมาย
ตอนนั้นผมทําพิธีที่บ้านเป็นประจําทุกสัปดาห์
เขามาที่บ้านเพื่อขอยาเหมือนกับคนอื่นๆ
เราทําพิธีกัน
ราโมนอยู่ตรงนี้
หมอผีที่ทําพิธีอยู่ตรงนั้น
ฉันหลับตา
และจากจุดที่ฉันรู้ว่าราโมนนั่งอยู่
ฉันก็เริ่มรู้สึกถึงแสงสว่างเจิดจ้า
มีต้นไม้หลายพันต้นในป่า
แต่ละต้นล้วนแต่มีตัวยา
แต่ละต้นมีวิญญาณ
และอายาอูอัสกาก็เหมือน การสังเคราะห์พืชพันธุ์ทั้งโลก
มีพืชแต่ละชนิดอย่างละนิดละหน่อย
เรียกได้ว่ามันรวมอยู่ในพืชสองชนิดนี้
ชากรูนา กับ อายาอูอัสกา
และวิธีปรุงยาก็คือเคล็ดลับในการเข้าถึงภูมิปัญญา
จุดประสงค์การใช้งานมีหลายอย่าง
แต่หลักๆ คือเพื่อรักษา
และการตระหนักรู้
หลังจากดื่มยาไปสองสามครั้ง
เขาก็บอกว่าไม่สะดวกใจ ให้เราเรียกเขาว่าราโมน
เขาอยากให้เราเรียกเขาว่าอันตาเรส
เห็นชัดว่าอายาอูอัสกาช่วยเราได้หลายอย่าง
แต่ที่ช่วยได้โดยตรงเลย ก็คือทําให้เรารู้จักตัวเอง
ราโมน กัสติโยเรียกตัวเองว่า อันตาเรส เด ลา ลูซ
หมายถึงดาวที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวแมงป่อง
เขากับแฟนในตอนนั้นและเพื่อนคนหนึ่ง
ที่เรียกได้ว่าเป็นสาวกคนแรกๆ ของเขา
พากันไปงานชุมนุมที่ชื่อว่างานสายรุ้ง
และที่นั่น เขาได้พบหลายคน ที่มีการเดินทางคล้ายๆ กัน
ผมเปิดกว้างสุดๆ...
เปิดรับทุกอย่าง
แน่นอน จากประสบการณ์ของผม ผมเห็นสามชีวิต
หนึ่งในนั้นคือราโมนที่ไว้เครายาวมาก
และนั่งอยู่บนโขดหินกลางแม่น้ํา
พวกเขาบอกว่า "มานั่งสมาธิกับเราสิ"
"ผมจะสอนทําสมาธิให้"
เขานั่งสมาธิให้ผมดู
ผมก็แบบว่า "ว้าว อะไรเนี่ย"
"ความรู้สึกแบบนี้คืออะไร"
พอครั้งที่สองที่เขาไปชุมชนสายรุ้ง
เขามากับอีกสองคน
และเขาเริ่มตั้งกลุ่มที่จะนั่งสมาธิกับเขา
ฉันจําได้ว่าที่นั่นมีแม่น้ําสายใหญ่
วันหนึ่ง ฉันเดินเลียบฝั่งน้ํา
และเห็นทุกคนนั่งสมาธิ
ฉันเดินเข้าไปหา
และนั่นคือช่วงเวลาสําคัญ ที่เราทุกคนรู้สึกใกล้ชิดกัน
ฉันรู้สึกถึงอะไรอย่างหนึ่งในตัว สิ่งที่คุณไม่มีทางเข้าใจ
อันตาเรส เด ลา ลูซเป็นคนมีเสน่ห์
และเสน่ห์ดึงดูดของเขา
มาจากหลายสาเหตุ
ก่อนอื่นเลย รูปลักษณ์ของเขา เขาตัวสูง
เขาเป็นคนร่างใหญ่
มีบุคลิกลักษณะที่น่าประทับใจ
เขาแตกต่างจากคนอื่นมาก
น้ําเสียงแบบผู้ทรงภูมิ ท่าทางแบบผู้ทรงภูมิ
เคราแบบผู้ทรงภูมิ
หัวโล้นแบบผู้ทรงภูมิ
ความมั่นใจของเขา
ในปรัชญาที่เขาสนใจ
ทําให้เรารู้สึกมั่นใจแบบเดียวกัน
ฉันหลงรักเขา
ฉันไม่ได้อยู่กับเขาเพราะเขาขอ
แต่เพราะฉันรู้สึกถึงความรักอย่างมาก
อันตาเรสมากับคนอื่นๆ ที่ก็มีอํานาจเช่นกัน
คนที่ไปขั้นสูงแล้วน่ะ
พวกเขาเหมือน 'เหนือกว่าเรา'
อาจารย์เรกิของผมอยู่ที่นั่น
อาจารย์เรกิอีกคนก็ด้วย
แล้วก็มีคนพวกนี้ที่ผมรู้สึกว่า
เป็นคนสําคัญมากน่ะ
และทุกคนเคารพนับถืออันตาเรสอย่างยิ่ง
เขาเป็นคนที่จุติมาเกิด เป็นผู้ทรงภูมิตามความคิดของผมเต็มร้อย
เขามีความรู้มากมาย
ที่เขาศึกษาและท่องจํา
แล้วเขาก็เปลี่ยนมันให้เป็นงานศิลปะเลียนแบบ
หรือภาพปะติดทางจิตวิญญาณ
เขาพูดถึงการ์โลส กัสตาเนดาบ่อยๆ
แล้วก็คําพยากรณ์ของชาวมายา...
(อดีตสาวกอันตาเรส เด ลา ลูซ)
และเทพบิราโกชา
ถ้ามีคําถามอย่างเวลาเราเข้าร่วมสัมมนา
และอาจจะถามขึ้นมา
คําถามนั้นจะได้รับความสนใจจาก...
คนมีเสน่ห์มากๆ คนหนึ่ง
และคําตอบจะเป็นคําคมอะไรสักอย่างเสมอ
มันจะมีเนื้อหาพิเศษบางอย่าง
พร้อมแหล่งข้อมูล
การ์โลส กัสตาเนดา
เขียนหนังสือคําสอนของดอน ฮวน
เป็นสัญลักษณ์แห่งยุคฮิปปี้
ในสหรัฐอเมริกา
ในทศวรรษ 1960
การ์โลส กัสตาเนดา
ศึกษาพิธีบูชาบรรพบุรุษ ของชนพื้นเมืองอเมริกัน
เขาทําให้วงการมานุษยวิทยาสมัยใหม่ต้องช็อก
และประกาศตัวเองเป็นหมอผี
การ์โลส กัสตาเนดา เป็นกูรูด้านวัฒนธรรมแหกขนบของอเมริกา
เขาเป็นแรงบันดาลใจ ให้ผู้กํากับภาพยนตร์ นักเขียน นักดนตรีมากมาย
ตอนนั้นเขามีอิทธิพลมาก
ภาพรวมทั้งหมดของจักรวาล เป็นเพียงการรับรู้
เรามองสิ่งต่างๆ อย่างไร
ไม่มีข้อเท็จจริง มีแต่การตีความ
(เสียงการ์โลส กัสตาเนดา)
ราโมน
ก็เหมือนกับมนุษย์คนอื่นๆ
เขาอ่านโน่นอ่านนี่
และราโมนบอกว่าเป้าหมายในชีวิตของเขา
คือการช่วยเหลือผู้คน
(มกราคม 2009)
ห้านาทีหลังจากเริ่มเวิร์กช็อป ผมก็เทใจให้เลย
นี้แหละเครื่องมือที่ผมตามหาอยู่
มันเป็นการปลุกตัวตนภายในของเรา
เวิร์กช็อปเพื่อเปิดพลังจักระและตัวตนภายใน
เขาให้เรานั่งขัดสมาธิ
ในท่าดอกบัว
และนําเราทําสมาธิ
เราต้องนึกภาพว่า กําลังเดินลงบันไดและไปถึงประตู
ลองนึกภาพ
บันไดทางลง
เราไปถึงประตูบานหนึ่ง
ผมจะวางกล่องไว้ทางซ้ายมือของคุณ
"ในกล่องนั้นมีกุญแจสีทองอยู่ หยิบกุญแจขึ้นมา
ใช้กุญแจไขประตูที่อยู่สุดบันไดนั่น"
เปิดประตู
เข้าไปข้างใน
"ตอนนี้คุณอยู่ในพื้นที่ว่าง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ตัวตนภายในของคุณอาศัยอยู่"
พยายามโอบกอดตัวตนภายในของตัวเอง
ผมรู้สึกเหมือนกําลังกอดร่างหนึ่ง
และรู้สึกถึงอิสรภาพอย่างท่วมท้น
เขาบอกเสมอว่า
คําตอบของคําถามทั้งหมด มาจากการพูดคุยกับตัวตนภายใน
และความสามารถในการเข้าถึงคําตอบนั้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าเรามีวินัยมากแค่ไหน
เราเต็มใจที่จะ
ค้นหาความจริงแค่ไหน
ผมรู้สึกราวกับว่า ผมกําลังจะได้ความรู้ที่แท้จริง
ความจริงที่ลึกซึ้ง ความจริงที่อยู่ลึกๆ
คําตอบของการมีอยู่
ผมคิดว่า "นี่อาจเป็นคําตอบ
ว่าทําไมผมถึงซึมเศร้ามานาน"
ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้น
ฉันคบกับปาโบล อุนดูร์รากามาหนึ่งปี
(ข้อความที่ตัดตอนมาจากแฟ้มสืบสวน)
ความสัมพันธ์นั้นเป็นความทรมานล้วนๆ
ฉันเกลียดที่เขาสูบกัญชา
เราเลิกกันและแยกกันอยู่สามเดือน
ฉันเริ่มไปเที่ยวกับปาโบลอีกครั้ง
และเขาบอกฉันว่าเขาไปสัมมนาบําบัดตัวเอง
ซึ่งช่วยเขาได้มากและเขาไม่รู้สึกเครียดอีกต่อไป
(อะพาร์ตเมนต์ของปาโบล)
เรียกได้ว่าปาโบลเป็นแม่เหล็กหรือเป็นจุดเชื่อม
ในหมู่เพื่อนฝูงหรือคนที่เขารัก
เพื่อให้เข้าร่วมลัทธิ
เขาชวนเดวิด ปาสเตนไปอยู่บ้านเขา
อะพาร์ตเมนต์ของเขาบนถนนกองทัพ
ผมเห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในพฤติกรรมของเขา
(ข้อความที่ตัดตอนมาจากแฟ้มสืบสวน)
คือผมเห็น
ว่าเขาชื่นชมอันตาเรสมากแค่ไหน
เดวิด ปาสเตนแนะนํา ให้เขารู้จักแฟนสาวชื่อปิลาร์
ทําให้เกิดกลุ่มคนรอบตัวเขา ซึ่งล้วนแต่เป็นเพื่อนของปาโบล
ชีวิตผมดีขึ้นน่ะ
ผมเลยอยากให้เพื่อนสนิทได้ประโยชน์จากมันด้วย
อยากให้แฟนผมและทุกๆ คน
ได้พบเครื่องมือนี้ซึ่งมีอยู่จริง
ปาโบลมีกระบวนการปลุกให้ตื่นรู้
และกลายเป็นทหารที่มีระเบียบวินัยที่สุดคนหนึ่ง
การตื่นรู้คือจุดเปลี่ยน
เป็นจุดที่ใครสักคนเข้าร่วมกลุ่มจริงๆ
การตื่นรู้คือช่วงเวลาที่เราพบว่า
อันตาเรสคือ
พระเจ้ากลับชาติมาเกิด
ตัวตนภายในของอันตาเรสก็คือพระเจ้า
ถึงจุดหนึ่ง เขาพาเราทุกคนมาเจอกัน
เรามีกันประมาณสิบคน นั่งสมาธิด้วยกัน
เขาบอกเราว่าเขามีข่าวมาแจ้ง
สิ่งที่เขาอยากให้เราได้เห็น
ผมจําได้ว่าเราเริ่มดื่มอายาอูอัสกา
แค่นิดเดียว
แล้วเราก็นั่งสมาธิ
ก่อนเริ่มเวิร์กช็อป อันตาเรสบอกผมว่า "ไปนั่งข้างหลัง"
"แค่รับพลังงานที่ผมจะส่งไปถึงคุณ
แล้ววันนี้ ตัวตนภายในของคุณจะบอกชื่อออกมา"
ผมเข้าถึงตัวตนภายใน
ทุกคนทําแบบฝึกหัดกัน อันตาเรสเดินมาจากอีกฝั่งของห้อง
ผมหลับตาอยู่ และอันตาเรสบอกผมว่า...
"ถามเขาสิว่าผมเป็นใคร"
ผมจําได้ว่าเห็น
สิ่งมีชีวิตร่างใหญ่
ที่ปล่อยพลังงานออกมาในห้อง
และเมื่อเขาพูดว่า
"รู้มั้ยว่าผมเป็นใคร"
มันเหมือนกับว่า
เราทุกคนอยากตอบเขา แต่ไม่มีใครอยากพูดออกมา
อะไรบางอย่างแง้มออกในใจผม
และผมเริ่ม...
เห็นภาพนิมิตต่อเนื่องมากมาย
แต่ละภาพรุนแรงมาก
เหมือนแสงแฟลชที่จะแวบสักสองสามวินาที
โดยมีเสื้อผ้า วัย และสถานการณ์ที่ต่างกัน
ผมเห็นคนฆ่าตัวตายหลายคน
ผมเห็นความรู้สึกมากมายที่...
เหมือนผมคอหัก เหมือนผมแขนหัก
ความเจ็บปวดและเศร้าเสียใจมากมาย
เจ็บมาก
อับอายมาก
และหลังจากเห็นภาพ
ซ้อนๆ กันทั้งหมดนี้แล้ว
ในที่สุดผมก็เห็นบางฉากจากคัมภีร์ไบเบิล
มีคนมากมาย
ตรงกลางของฝูงชนกลุ่มนี้ มีคนหันหลังให้ผม
คนคนนี้เปล่งประกายเรืองรอง
คนคนนั้นหันมา
หน้าของเขาคืออันตาเรส
ท่าทางของเขาคือทุกอย่าง ที่ทําให้ผมนึกถึงภาพลักษณ์ของพระเยซู
เวิร์กช็อปจบลง
อันตาเรสถามผมว่า "สรุปว่าตัวตนภายในคุณบอกอะไรบ้าง"
ผมบอกว่า "มันแสดงให้ผมเห็นหลายอย่าง ผมกําลังประมวลผล ไว้บอกทีหลัง"
ผมตกลงจะขับรถไปส่งอันตาเรส กลับบ้านที่เขาพักอยู่
ผมนั่งเงียบตลอดทาง
ผมเดินไปส่งเขาที่ประตู แล้วเขาก็พูดว่า "เอาละ"
ผมถามว่า "นี่ อันตาเรส คุณคือพระเยซูใช่มั้ย"
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป อารมณ์เขาเปลี่ยนไปเลย
เขาจริงจังมาก เคร่งเครียดมาก และบอกว่า
"ปาโบล นั่งลงแล้วบอกมาว่าคุณเห็นอะไร"
ผมบอกเขาทุกอย่างที่เพิ่งบอกคุณไป
"ความจริงก็คือผมคือพระเยซู ใช่แล้ว"
แต่ผมเป็นพระเยซู
ในแง่ที่ว่าพระเยซูเป็นร่างจุติของพระเจ้า
"ประเด็นอยู่ตรงนี้ ปาโบล ผมคือพระเจ้า"
"คุณแคลงใจบ้างมั้ยเรื่องที่ผมเป็นพระเจ้า"
"ไม่ ผมก็เห็นคุณเป็นพระเจ้า"
"ดูเหมือนผมจะรู้ว่าคุณคือพระเจ้า"
แล้วให้ตายสิ ผมก็ปล่อยโฮ
อันตาเรสบอกผมว่า "ปาโบล ไม่ต้องห่วง"
"สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับคุณคือการตื่นรู้"
"คุณเพิ่งรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ผมกลับชาติมาเกิดหลายครั้งแล้ว"
"จุดประสงค์ของการเกิดใหม่บางชาติ ก็คือเพื่อมาสอน"
"ตอนผมเป็นพระเยซู ผมมาสอน"
"ตอนเป็นพระพุทธเจ้า ตอนเป็นพระกฤษณะ ผมก็มาสอน"
"ในชาตินี้ ผมไม่ได้มาสอน"
"ในชาตินี้ ผมมาเพื่อเอาชนะความมืดบอด"
ในช่วงก่อนปี 2012
เริ่มมีข้อมูลแพร่สะพัด
ทางโซเชียลมีเดีย ทางกูเกิล
ตามช่องทางที่ไม่เป็นทางการ เอาเป็นว่า
วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว
สามปีอาจเป็นเวลาทั้งหมดที่เราเหลืออยู่บนโลก
(วันที่ 21 ธันวาคม 2012...)
ตามปฏิทินมายาโบราณ
วันที่ 21 ธันวาคม 2012
จะเป็นวันสิ้นโลก
เดือนธันวาคม 2012
วันที่ไม่มีรุ่งอรุณ
การชนกันของดาวเคราะห์น้อยกับโลก
อาจเป็นเหตุการณ์หายนะ ที่ทํานายไว้ในอีกวรรคหนึ่งของวิวรณ์
โลกจะแตกเหมือนที่ วัฒนธรรมโบราณทํานายไว้หรือไม่
เขาเริ่มเปิดเผยบริบทนี้
บริบทที่แท้จริง บริบทที่
ผมถูกเรียกให้ไปช่วย
มีการต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืด
และการต่อสู้นี้ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
และจุดจบนั้นคือวันที่ 21 ธันวาคม 2012
ลองนึกภาพคนที่เสียความนับถือตัวเองไปมาก
แล้วจู่ๆ กูรูคนนี้ก็ผ่านเข้ามาและบอกว่า
"คุณจะกอบกู้โลก"
ฉันตัดสินใจที่จะเชื่อเขา
ฉันคิดว่าฉันมองออก แล้วฉันก็ตัดสินใจทําตามนั้น
พวกเขาคงคิดว่า
พวกเขาก็เห็นเหมือนกัน
บางคนตัดสินใจก่อน บางคนก็ทีหลัง
ตัดสินใจว่าต้องติดตามเขา
ตอนที่ผมตื่นรู้ อันตาเรสบอกผมว่า
"นายเพิ่งเข้าร่วมสมาคมที่พิเศษสุดในโลก"
"เตรียมตัวให้พร้อมนะ เพราะ...
สมาคมนี้ไม่ใช่เพื่อความสนุก แต่จะต้องทํางานหนัก"
น้ําเสียงเขาเปลี่ยนไปเลย
เขาเปลี่ยนจากการเป็นอาจารย์ที่พูดน้อย มุ่งมั่น พูดจาอ่อนโยน
เป็นคนพูดจาแข็งกร้าว
"สิ่งแรกที่นายต้องรู้คือ
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ"
"ฉันออกคําสั่ง"
ในเมื่อคนที่พูดกับผมคือพระเจ้า ผมเลยบอกว่า
"ได้สิ สั่งมาเลย"
สองเดือนแรก ผมได้รับคําสั่งเยอะมาก
แต่เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ทุกครั้งก็จวนเจียนจะถึงขีดจํากัด ที่คนเราจะเสียสละได้
ยกตัวอย่างนะ
"ฉันอยากให้นายลบรูปทั้งหมด"
รูปที่่...
ไม่รู้สิ ตอนลูกชายผมเกิด วัยเด็กของลูกชาย
มันเป็นรูปของผมน่ะ
ผมมีห้องเล็กๆ ในอะพาร์ตเมนต์ที่ให้ลูกชายอยู่
เวลาครึ่งหนึ่งเขาจะมาอยู่กับผม
และอันตาเรสบอกว่า "ปาโบล ฉันจะย้ายไปอยู่กับนาย"
"ให้ตาย อาจารย์อันตาเรส ผมเข้าใจนะ
ว่าอาจารย์ต้องการที่อยู่
แต่ผมก็ต้องรับผิดชอบลูกตัวเอง
และผมคิดว่า...
ผมมีเหตุผลที่มีลูกชายคนนี้ ผมเชื่อว่า..."
"นี่คิดว่ากําลังคุยกับใครอยู่"
"ฉันไม่ได้ขออะไรไร้สาระสักหน่อย"
"นี่เป็นคําสั่ง ฉันกําลังแจ้งให้ทราบ
ว่าจะย้ายไปอยู่ห้องนั้น"
"จําไว้นะ นายกําลังคุยกับพระเจ้า เจียมตัวด้วย"
ก่อนหน้านั้นไม่เคยมีการใช้ความรุนแรงเลย
แต่ตัวเขานั้น
มีความโกรธแค้นอยู่มาก
มีความเหน็ดหนื่อยอยู่มาก
เหมือนความท้าทายน่ะ
ทุกครั้งจะเหมือนราโมนบอกว่า
อย่าลงโทษฉัน ท้าทายฉันดีกว่า
เช่น "นายไม่มีสมาธิ นายไม่ได้ทําสมาธิเลย"
ลึกๆ แล้ว สิ่งที่อันตาเรสต้องการ คือต้องไม่มีใครสงสัยอะไรเขา
แต่ทําตามคําสั่งของเขา อย่างเคร่งครัดตามที่เขาต้องการ
ศิโรราบต่อเขา มอบทรัพย์สิน ที่เป็นวัตถุทั้งหมดให้เขา
ทุกอย่างที่พวกเขารัก
และเก็บกดอารมณ์ไว้
อันตาเรสเป็นผู้นําของเรา
ครูของเรา
ผู้ชี้แนะทางจิตวิญญาณของเรา
เราถูกมองว่าเป็นนักรบ
ต้องต่อสู้กับ "ตัวตน" ของเรา เพื่อกดอัตตาลงไป
เราเลยต้องทําทุกอย่างตามที่เขาสั่ง
ต่อให้ไม่อยากทําก็ตาม
มีระเบียบในการอยู่ร่วมกับเขาด้วย
เราพูดต่อหน้าเขาตรงๆ ไม่ได้ แตะต้องตัวเขาไม่ได้
เราต้องอ่านหนังสือทุกเล่ม ของการ์โลส กัสตาเนดา
อ่านคัมภีร์ไบเบิลบางบท
อยู่ห่างๆ คนที่ "หลับใหล"
เราต้องกําจัด
ทรัพย์สินที่เป็นวัตถุให้มากที่สุดเท่าที่จะทําได้
เราต้องโกนหัว
เพราะเส้นผมสะสมพลังงานด้านลบ
เราใส่ได้แค่เสื้อผ้าสีๆ ห้ามใส่สีดํา
ผมถูกส้่งห้ามผิวปาก
ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ผิวปากหรือร้องเพลงอีก
ผมแต่งเพลงไม่ได้ เขาจะบอก "นี่อะไรกัน อัดเสียงอยู่เหรอ"
"นายควรตั้งใจช่วยฉันกอบกู้โลกสิ"
เขากําลังสร้างเส้นทางของนักรบ
และนักรบแต่ละคนจะต้องไร้ที่ติ และเข้มงวดมากขึ้นเรื่อยๆ
จากหนังสือของกัสตาเนดา นักรบคือ
สิ่งมีชีวิตที่มีอํานาจอย่างยิ่ง
พวกเขามีอํานาจมากเพราะไม่มีอัตตา
เพราะพวกเขาไม่มีความผูกพัน
เพราะพวกเขา...
ไม่มีอารมณ์ทางโลกเกินจําเป็น
พวกเขาไม่ทําลายตัวเองด้วยศีลธรรม
ที่สร้างโดยสังคม
เมื่อตัดสินใจจะทําอะไรแล้ว
เราก็จะหยุดตั้งคําถาม
ว่าควรทําหรือไม่
ให้ตายสิ เขาเป็นสัตว์ร้าย
มีสิ่งมีชีวิตสามประเภท คือบริสุทธิ์ แปดเปื้อน และดํามืด
สิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์จะอยู่ในแสงสว่างเสมอ
สิ่งมีชีวิตที่แปดเปื้อน จะก่ออาชญากรรมที่ละเมิดกฎสากล
ซึ่งพระเจ้ากําหนดไว้ตอนสร้างโลก
และสิ่งมีชีวิตที่ดํามืด ถูกสร้างโดยลูซิเฟอร์ซึ่งเป็นปีศาจ
เพื่อเข้าสู่สงครามดวงดาว
เขาบอกว่าแม่ของเด็กสาวคนหนึ่ง มีตัวตนภายในที่ดํามืด
ผมเห็นว่าในตาของเธอ ยังมีดวงตาอื่นๆ อีกที่วาววับ
ผมจะกําลังคุยกับคนคนนี้
ในขณะเดียวกัน ในตัวผม ผมก็...
หุบปีกปกป้องตัวเอง ป้องกันการจู่โจม
และผมเห็นงูที่มีพลังงานสีดําจากตัวเธอ
ผมดึงงูพวกนั้นออกมาและไล่ไป
แล้วผมก็รู้สึกว่ามีอะไรติดตัวผม
เรื่องที่คุยกันมันสบายๆ และผม...
มันเหมือนสภาวะสงครามที่แท้จริง สงครามที่ต่อเนื่องน่ะ
อันตาเรสนั้น พอถึงจุดหนึ่ง
หลังจากดื่มอายาอูอัสกา
เขาก็เห็นแมวของปาโบล
และบอกว่ามันถูกสาป
เราอยู่ด้วยกันที่อะพาร์ตเมนต์
แล้วแมวผมตั้งท้องอยู่
อันตาเรสจริงจังมาก
เขาพูดว่า "ให้ตาย คิดว่านี่เป็นเกมเหรอ"
"ใครคือตัวตนภายในของลูกแมวพวกนี้ที่มาที่นี่"
"เพราะนี่อาจเป็นการจู่โจมของลูซิเฟอร์ก็ได้"
"ตัวตนภายในของแมว นังแม่มดที่ตั้งท้องนั่น
ตัวตนภายในของแมวตัวนั้นอาจเป็นลูซิเฟอร์
มีเจตนาที่จะนําสิ่งมีชีวิตดํามืดทั้งห้า
มาบ้านฉันเพื่อทําร้ายฉัน"
"มาดูกันว่า
ลูกแมวพวกนี้คืออะไร ปาโบล"
เขาก็เลยจับแมวของผมใส่ในกล่องทัปเปอร์แวร์
ทันทีที่เขาจับมันใส่ในนั้น
ผมก็เห็นม่านหมอกของพลังงานดํามืด แผ่ออกจากตัวแมว
ผมคิดว่า "เขาพูดจริง" ขนของมันลุกชันตอนที่ตัวมันหดเล็กลง
มันโกรธมากจริงๆ
เขาพาผมไปแถวๆ คลองซันการ์โลส
แล้วเขาก็ลงจากรถ
เดินไปที่สะพาน และโยนกล่องทัปเปอร์แวร์ ที่มีแมวอยู่ในนั้นลงแม่น้ํา
นั่นเป็นครั้งแรกที่เราต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ดํามืด
(ซันติอาโก)
ในเดือนมีนาคม 2010
เราตัดสินใจเปลี่ยนที่อยู่
และย้ายไปโอลมูเอ
(โอลมูเอ - ชิลี)
เราเลยย้ายออกจากเมืองที่ครอบครัวผมอยู่
แล้วไปอยู่ไกลจากเมือง
คําอธิบายที่อันตาเรสให้เราว่าทําไมต้องย้ายออก
คือบ้านจะมีพลังงานอยู่
ดังนั้นบ้านที่เราเช่าในโอลมูเอ จึงมีพลังงานมากกว่า
อะพาร์ตเมนต์ก่อนหน้านี้
นั่นคือตอนที่ผมได้รับแจ้งว่า พวกเขาอยากตั้งศูนย์บําบัดในโอลมูเอ
อันที่จริง ตอนนั้นแหละที่พวกเขาถามผมว่า
ขอยืมเงินไปจ่ายค่าเช่าทั้งปีได้มั้ย
เพราะมันจะถูกกว่า
สิ่งหนึ่งที่อยู่บนเส้นทางนักรบ
คือศิลปะการเฝ้าติดตาม
ซึ่งโดยพื้นฐานก็คือ การโกหกเชิงกลยุทธ์เพื่อประโยชน์ส่วนรวม
พวกเขาเสนอแผนธุรกิจที่คิดมาอย่างเฉียบคม
มันเป็นอุบาย
พร้อมกับหน้าที่ที่จะต้องอ่านหนังสือของกัสตาเนดา
เราต้องเรียนรู้ศิลปะการเฝ้าติดตามด้วย
เราต้อง 'เฝ้าติดตาม' ทุกคนที่ 'หลับใหล'
เหมือนนีโอในเดอะเมทริกซ์
เราบอกความจริงกับคนที่ 'หลับใหล' ไม่ได้
จะบอกได้ยังไงล่ะ พวกเขาไม่มีทางเข้าใจหรอก
สิ่งที่ดีที่สุดที่เราทําได้ เพื่อให้พวกเขาตื่นรู้ในท้ายที่สุด
ก็คือหลอกเขาเพื่อประโยชน์ของตัวเขาเอง
และพวกเขาจ่ายตรงเวลา เพราะนั่นเป็นส่วนหนึ่งของแผน
ตอนที่เราเริ่มมาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนั้น
เรามองว่าพวกเราเป็นชุมชน
เราอุทิศเวลาไปกับการก่อตั้ง บริษัทคาลิปโซ่โปรดักชั่น
ในวงการโสตทัศน์
เราขายซูชิและจัดสัมมนาการบําบัดตัวเอง
สุดท้าย เราก็มีกันหกหรือเจ็ดคน
ทุกคนทํางานตาม
ความต้องการของอันตาเรส
อันตาเรสไม่ใช่คนทํางานหนักเท่าไหร่
ตรงข้ามเลยด้วยซ้ํา
ทุกคนต้องคอยปรนนิบัติเขา
ปาโบลต้องพาเขาออกไปเดินเล่น
ต้องมีคนนวดให้เขาตลอดเวลา
อันตาเรสไม่เคยกวาดพื้น ไม่เคยจับไม้กวาด
อันตาเรสไม่เคยทํางาน
งานของเขาคือการพิทักษ์มนุษยชาติ
และเขามีหน้าที่จัดการกับความดํามืดนี้
หน้าที่ของเขาคือทนรับความเจ็บปวด
ที่จะต้องแบกรับความดํามืดนี้ไว้ในตัวเขา
หน้าที่ของเขาคือต้องมีชีวิตรอด
หน้าที่ของเขาคือต้องไม่ตาย
นั่นคือความเชื่อของพวกเขา
ในเรื่องนี้
พวกเขาเชื่อทุกอย่าง
เป็นเวลาหก เจ็ด แปดเดือน
ที่ฉันเชื่อว่าฉันต้องทําทุกอย่าง
ที่อันตาเรสบอก มันเหมือนฉัน...
ไม่มีความต้องการของตัวเองแล้ว
เหมือนฉันไม่ต้องคิด
เพราะมีคนอื่นคอยบอกว่าต้องทําอะไร
และเราก็จะพูดว่า
"ฉันจะมีสมองไว้ทําไม"
"ฉันจะมีหัวใจไว้ทําไม"
"ฉันจะมีความต้องการไปทําไม"
"ทําไมบอกว่าฉันเป็นอิสระ
ถ้าพระเจ้าคอยบอกทุกอย่างที่ฉันต้องทํา"
(กุมภาพันธ์ 2011)
ปาโบลโทรหาฉันและบอกว่า
"ในการทําพิธี
เขาต้องตีจักระของพวกคุณสามครั้ง"
"ซึ่งจะทําให้พวกคุณ
อาการดีขึ้นมาก"
ก่อนอื่น เราต้องโกนหัว
แล้วเขาก็บอกว่า "ถอดเสื้อผ้าออก"
เราเลยถอดเสื้อผ้าออก
แล้วพวกเขาก็ตีเราสามครั้ง
ที่จักระแรกตรงนี้
ใช้ไม้ตีสามครั้ง
เจ็บมากๆ
สิ่งที่มากกว่าความกลัว คือฉันรู้สึกผิด
เพราะฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคย
ช่วยราโมนได้มากพอ
มันให้ผลตรงกันข้ามเลยต่างหาก
แทนที่จะกลับไปเป็นตัวเขาคนเดิมก่อนหน้านี้
ความจริงที่บิดเบี้ยวของเขายิ่งขยายใหญ่ขึ้น
ฉันคิดว่า "ว้าว มันบ้ามาก ที่มีคนเชื่อเขาในสภาพนั้น"
(ตุลาคม 2011)
วันหนึ่งเขาสั่งไม่ให้ผมไปเจอลูกชายอีก
"จะไม่มีลูกชายในชีวิตนายอีกต่อไป"
"ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรู้ว่านายรักเขามากแค่ไหน
แต่เหลืออีกแค่ปีเดียวก็จะถึงปี 2012 แล้ว"
"และภารกิจของนาย...
ในฐานะผู้รับใช้ภารกิจอันสําคัญอย่างยิ่งนี้
จะต้องทุ่มเทให้มันอย่างเดียวเต็มร้อย"
"นายเสียพลังงานไปกับลูกชายมากเกินไป ฉันเสียใจด้วยจริงๆ"
"ฉันรู้ว่านายจะต้องเจ็บปวด"
"แต่...
นายจะต้องหาทาง
หลอกแม่ของลูก หาข้ออ้างบอกเธอ
เพื่อให้มันมีผลถาวร"
"นายต้องกําจัดลูกชายออกไปจากชีวิต"
"เขาจะมาที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว"
เด็กคนนั้นเป็นแก้วตาดวงใจ
ปาโบลมาบ่อยมาก
ปาโบลมาหาเขาทุกสองสัปดาห์
เขาจะพาลูกไปที่โอลมูเอ
ถ้าผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโอลมูเล
ผมคงตกใจจนขนหัวลุก แต่ผมไม่รู้เลย
ไม่มีคําไหนจะอธิบายระดับความเศร้าขนาดนี้ได้
ผมว่าคนที่มีลูก
จะเข้าใจความรู้สึกนั้น
มันทําลายผม มันทําลายผมจนพังยับเยิน
ผมอยากเป็นพ่อคนมาตลอด
ถึงแม้ผมจะงี่เง่าและมีปัญหารุมเร้า
การเป็นพ่อก็สําคัญกับผม
ผมอยู่ในภาวะที่มั่นคงแล้วกับปีติสุขทางศาสนา
กับความปวดร้าวอย่างที่สุด
แต่มันเป็นความปวดร้าวของผู้เสียสละ
"ให้ตายสิ ฉันเสียทุกอย่างไป ทุกอย่างทําให้เจ็บปวด
แต่คิดถึงผลประโยชน์ระยะยาวเข้าไว้" ทํานองนั้นน่ะ
ดังนั้น
มันก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง ที่ผมมีความสุขที่สุดอย่างแปลกๆ
ช่วงเวลาที่ผมร้องไห้ด้วยความสุขน่ะ
อันตาเรสตัดสินใจย้ายอีกครั้ง
คราวนี้พวกเขาต้องเช่าบ้านในมันตากัว
ที่นั่น พวกเขาจัดสัมมนาบําบัด
มีคนเข้าร่วมมากมาย
แต่มีเพียงจํานวนหนึ่งที่อันตาเรสเป็นคนเลือก
ที่ได้รับอนุญาตให้ใช้เวลา กับคนในกลุ่มอย่างใกล้ชิด
มีแต่พวกเขาที่เข้านอกออกในบ้านได้
มีช่วงเวลาแห่งความสุข
ยามที่พวกเขารู้สึกถึงปีติสุขที่แท้จริง
มีเรื่องราวความรักสอดแทรกอยู่ในนั้น
เพราะปาโบลคบกับนาตาเลีย เดวิดคบกับปิลาร์
ดังนั้นจึงมีแนวโน้มความรักเกิดขึ้นที่นั่น
มันเหมือนการผจญภัย
การเดินทางทางจิตวิญญาณ ซึ่งเริ่มต้นจากการเป็นคู่รัก
แต่อันตาเรสเริ่มควบคุมความสัมพันธ์เหล่านั้น
ระหว่างนั้น ฉันก็จบความสัมพันธ์กับปาโบล
เพราะอันตาเรสสั่งให้ปาโบลบําบัดให้กาโรลิน่า
แล้วเขาก็ไปหลงรักกาโรลิน่า
อันตาเรสสั่งให้เขาอยู่กับเธอ
เพราะเธอเป็นคู่แท้ของเขา
ในเรื่องความสัมพันธ์เหล่านี้
อันตาเรสจับคู่และจับแยก ตามที่เขาเห็นว่าเหมาะสม
หรือไม่ก็กําจัดสิ่งที่จะทําให้ ผู้รับใช้ของเขาไขว้เขว
กิจกรรมอย่างหนึ่งที่จัดขึ้นในชุมชน
เราเรียกกันว่า 'การรับยา'
ซึ่งอันตาเรสจะดื่มอายาอูอัสกา
หลังจากดื่มอายาอูอัสกา อันตาเรสก็รับคําสั่งจากตัวตนภายใน
ให้จัดการให้นาตาเลียเป็นของเขา
ราโมนบอกฉันว่าฉันต้องเป็นผู้หญิงของเขา
ซึ่งแปลว่าเราต้องมีความสัมพันธ์กัน
และคําสั่งนั้นคือวิวรณ์จากตัวตนภายในของเขา
บอกว่าเรื่องนี้เลี่ยงไม่ได้ เขาคือพระเจ้า
เขาให้ฉันดื่มอายาอูอัสกาติดกันสามคืน
สองคืนแรก ฉันบอกเขาว่า ฉันไม่อยากอยู่กับเขา
แต่คืนที่สาม อันตาเรสบอกว่า ถ้าฉันไม่เชื่อฟังคําสั่ง
ตัวตนภายในของเขา จะเผาฉันทั้งเป็นในวันพิพากษา
(ธันวาคม 2011)
แล้วทันใดนั้น
สิ่งต่างๆ ก็เริ่มเลยเถิดจนคุมไม่อยู่
นั่นคือตอนที่...
เด็กสาวคนนี้ นาตาเลีย กูเอร์รา เกิดท้องขึ้นมา
ผมว่าจุดนี้แหละ ที่ทุกอย่างเริ่มจะเลยเถิดไปกันใหญ่
ตอนนี้แหละที่มันเริ่มพลิกผันอย่างเจ็บปวด
เรื่องราวต่างๆ น่ะ
อันตาเรสเคยบอกว่าเขามีลูกไม่ได้
เพราะภารกิจของเขาในชาตินี้ไม่ใช่การมีลูก
ภารกิจของเขาคือการกอบกู้โลก
พอนาตาเลียท้องขึ้นมา
เราทุกคนก็เลยแบบว่า "เฮ้ย อะไรกันเนี่ย"
"ไหนว่ามีลูกไม่ได้ไง"
อันตาเรสบอกว่า "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันน่าจะดื่มอายาอูอัสกาสักหน่อย"
"เพราะฉันรู้ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไม่นานหรอก"
"ถ้ายังไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มืดหรือสว่าง
ฉันจะให้นาตาเลียที่กําลังท้องอยู่ร่วมบ้านไม่ได้"
"เพราะถ้าตัวตนข้างในมันดํามืด
และมันโจมตีฉันตอนกลางคืน มันจะทําลายทุกอย่าง"
"เราต้องหาบ้านให้นาตาเลีย
เธอจะได้ไปท้องที่อื่น"
สิ่งที่นาตาเลียทําคือต้องอุ้มท้อง
เป็นการอุ้มท้องที่เธอไม่ต้องการ
ยิ่งกว่านั้น
เธอต้องโกหกครอบครัวตลอดเวลา
(มันตากัว)
(มิถุนายน 2012)
(โลสอันเดส)
(โลสอันเดส - ชิลี)
เขาบอกให้ฉันแต่งเรื่องไปบอกพ่อแม่
เพราะจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าฉันท้อง
และเรื่องนั้นก็คือ ฉันจะเดินทางทั่วละตินอเมริกา
อันตาเรสดื่มอายาอูอัสกา
และเขาบอกว่าเขารู้
ว่าตัวตนภายในของเด็กคนนั้น
คือลูซิเฟอร์
เขาบอกว่าในฐานะมนุษย์
เขาอาจให้กําเนิดลูซิเฟอร์เมื่อไหร่ก็ได้
และมันจะเหมือนจุดสูงสุดของการกอบกู้โลก
เพราะถ้าเขามอบชีวิตให้ลูซิเฟอร์
เขาจะต้องฆ่าอีกฝ่าย
(ซันติอาโก - ชิลี)
จะมีเวลาหนึ่งเสมอที่มหัศจรรย์ที่สุดสําหรับฉัน
เวลาเราที่พบคนคนนั้น
ที่ช่วยให้เราเห็นภาพรวมได้
และในกรณีของเรื่องนี้
ก็เป็นผู้หญิงนิรนาม
เธอเป็นพยานที่ได้รับความคุ้มครอง
เธอไปยื่นเรื่องร้องเรียน
ตอนที่ลัทธินี้ยังเปิดดําเนินการอยู่
(ศาลโลสอันเดส ปี 2012)
เธอทนสถานการณ์นั้นไม่ไหวแล้ว
มันเครียดเกินไป อันตรายเกินไป เธอก็เลยออก
แต่เธอออกไปโดยที่รู้ว่านาตาเลียท้อง
รู้ว่าอันตาเรสฆ่าลูกหมา
เธอออกไปโดยรู้ว่า ทุกอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งแค่ไหน
เธอไปสถานีตํารวจเพื่อเล่าเรื่องของเธอ
สิ่งที่เธอต้องการคือการเตือนตํารวจ
ว่าอาจเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นที่นี่
พี่น้องของมารีอา เดล ปิลาร์ไปที่
กองบังคับการสืบสวนพิเศษนครบาล
พร้อมกับพยานที่ได้รับความคุ้มครอง
ซึ่งในตอนนั้น
ก็ได้เล่าเรื่องลัทธิให้เราฟัง
ข้อมูลที่พยานบอกเรานั้นชัดเจน
ถือเป็นเรื่องด่วน
ที่เราต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับเด็กคนนั้นและนาตาเลีย
เมื่อพวกเขามาถึง
อันตาเรสบอกเธอว่า "ที่รัก เข้มแข็งไว้นะ"
"ทั้งหมดนี่คือกรรมที่เธอก่อ"
"เธอผ่านไปได้แน่"
"ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะบําบัดโลกนี้ยังไง"
"เด็กคนนี้อาจเป็นลูซิเฟอร์"
"ในที่สุดฉันก็ขังเขาไว้ในตัวเธอ"
เราพยายามสร้าง
ความสัมพันธ์ที่ไว้วางใจกันและร่วมมือกัน
กับครอบครัวของสมาชิก
ในที่สุดเราก็ได้คุยกับแม่ของนาตาเลีย
สิ่งที่เธอรู้ในตอนนั้น
คือลูกสาวเธออยู่ต่างประเทศ
เราบอกเธอว่าไม่เป็นความจริง
และเป็นไปได้สูงว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับนาตาเลีย
(พฤศจิกายน 2012)
หนึ่งเดือนก่อนเฮซุสจะเกิด
เขาบอกว่า "ฉันเห็นทุกอย่าง ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
"เฮซุสจะเกิดวันที่ 18 ธันวาคม
หลังอยู่ในครรภ์สิบเดือน" "หมายความว่าไงที่ว่าอยู่ในครรภ์สิบเดือน"
"นั่นแหละลูกฉัน มันคือปาฏิหาริย์"
"เด็กจะคลอดช้าไปหนึ่งเดือน"
(มันตากัว)
และตัวตนภายในก็สั่งให้เขา
ลงใต้เพื่อพักผ่อนก่อนการรบครั้งสุดท้าย กับความดํามืดในกอลลิกวัย
เราเลยต้องพาเขาไปพักผ่อนที่อิกัลมา
และเราต้องเช่ากระท่อมให้เขาที่นั่นหนึ่งสัปดาห์
ทุกครั้งที่ฉันถามอันตาเรส
ว่าเราจะทํายังไง ถ้านาตาเลียคลอดก่อนเดือนธันวา
เขาก็ดุฉัน
แต่ในเดือนพฤศจิกายน นาตาเลียก็เจ็บท้องคลอดแล้ว
"ซวยแล้วไง"
"เป็นไปไม่ได้ ตัวตนภายในแสดงให้ฉันเห็นแล้วนี่"
"หมายความว่าสิ่งที่ฉันเห็นไม่ใช่เขา ความดํามืดต่างหากที่แสดงให้ฉันเห็น"
"มันคือการโจมตี เราต้องคิดหาทางจัดการมัน"
"ไปเก็บของ อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะไปกันแล้ว"
วันต่อมา การเดินทางมาราธอนไม่รู้จบก็เริ่มขึ้น
ผมต้องขับรถประมาณ 1,400 กิโลเมตร
เพื่อให้อันตาเรสดื่มอายาอูอัสกา
หลังจากขับรถเป็นระยะทางไม่รู้กี่กิโลเมตร
ผมก็ต้องดื่มอายาอูอัสกาทั้งคืน
ระหว่างนั้นนาตาเลียก็เจ็บท้อง
ฉันเจ็บท้องคลอดอยู่สามวัน
อันตาเรสมาพร้อมกับอายาอูอัสกา
เขาบอกว่าจะให้เด็กเกิดที่นั่นไม่ได้ ต้องเป็นที่ที่มีพลัง
และสถานที่นั้นก็คือกอลลิกวัย
(กอลลิกวัย - ชิลี)
สถานที่สําคัญมากสําหรับอันตาเรส
เขาเชื่อว่าบางที่มีพลัง
เนินเขาในกอลลิกวัย
กระท่อมในกอลลิกวัย
เป็นที่ที่เขาตื่นรู้ ที่ที่เขาตาสว่าง
ที่ที่เขาประกาศตัวเป็นอาจารย์ผู้ทรงภูมิ
เด็กต้องเกิดในกระท่อมนั้น
ผมเป็นเจ้าของฟาร์มในกอลลิกวัย
มีคนแนะนําให้ผมรู้จักผู้ชายคนนี้
ผู้ชายที่มีนัยน์ตาสีอ่อน
นิสัยดีมาก เขาชื่อราโมน
และเขาเป็นครูสอนดนตรี
เขาขออนุญาตมาที่นี่ปีละครั้ง
และบอกว่าบ้านผมสวยมาก
แผ่พลังงานที่สวยงาม
และผมก็ให้เขามาอยู่ที่นี่
ปีละครั้ง
ตอนนั้นเป็นเวลาห้าทุ่ม
ที่นั่นมืดมาก
เรามาถึงบ้านอิฐ
ที่สภาพไม่เอื้ออํานวย
ต่อการคลอดลูกแบบไหนเลย
ไม่มีน้ํา ไม่มีไฟฟ้า
มีแค่ฉันกับนาตาเลีย
ในบ้านนั้น
อันตาเรสสั่งว่า
นาตาเลียต้องใส่เสื้อคลุมคาลิปโซ่
ที่คลุมมิดชิดทั้งตัวยกเว้นดวงตา
เราต้องพยายามช่วยเธอคลอดแบบธรรมชาติ
ด้วยความเครียดสูงอย่างไม่มีเหตุผล
คนเป็นแม่ไม่มีทางผ่อนคลายได้ ในการคลอดลูกแบบนั้น
อันตาเรสตะโกนใส่กาโรลิน่า ให้ดึงเด็กออกจากตัวฉันไวๆ
บอกว่ามันเล่นงานเขาอย่างหนัก
และมันมีสองหัว
อันตาเรสให้กาโรใช้แผนสํารอง
โดยการผ่าคลอด
ฉันบอกว่าไม่เอา
บอกว่าฉันไม่เคยผ่าคลอด
อันตาเรสยืนกรานให้ฉันผ่าท้องเธอ
บอกว่าถ้าฉันไม่ทํา เขาจะทําเอง
นาตาเลียกําลังจะสลบจากความเจ็บปวด
เธออ่อนแอมาก
ชีพจรเธอเต้นช้ามาก
ฉันเลยบอกอันตาเรสโดยใช้คําพูดของเขาเอง
ว่าถ้าฉันทําตามที่เขาสั่ง
เท่ากับฉันฆ่าสิ่งมีชีวิตที่สว่าง
คําพูดนั่นเหมือนถังน้ําเย็นราดรดอันตาเรส
เขาบอกว่า "ไม่นะ"
ไม่มีทางที่ฉัีนจะฆ่าสิ่งมีชีวิตที่สว่าง เพราะเด็กสารเลวนั่น
เราจะช่วยนาตาเลียให้ได้ ฉันจะปกป้องเธอ
เราเลยไปที่คลินิกในเรญญากา ห่างออกไปประมาณสองชั่วโมงครึ่ง
เราอยู่ในกอลลิกวัย
ต้องขับบนทางลูกรังยาว 15 กิโลเมตร ไปถึงทางหลวง แล้วจากนั้น...
มันไกลมาก เราอยู่ในที่ทุรกันดารสุดๆ
(กอลลิกวัย - เรญญากา)
ฉันอาการไม่ค่อยดี
อันตาเรสตะโกนใส่ว่าฉันต้องสู้
นักรบต่อสู้ได้เกินขีดจํากัดเสมอ
และฉันเป็นนักรบที่ไร้ที่ติ
เป็นคนเดียวที่รอดมาได้ และตัวตนภายในของฉันบริสุทธิ์แล้ว
ตัวตนภายในของฉันบริสุทธิ์แล้ว และถ้าฉันตาย เขาจะปลุกให้ฉันคืนชีพ
เราต้องคิดหาข้ออ้างว่าทําไมเราถึงไปที่นั่น
กับผู้หญิงที่จะคลอดลูก
ทั้งที่ไม่เคยตรวจหรือหาหมอเลย
เราเลยคิดเรื่องนี้ขึ้นมา
ว่าเราเจอผู้หญิงคนนี้
เดินอยู่ในที่เปลี่ยว
และเธอมาจากกลุ่มฮิปปี้
ที่พยายามคลอดธรรมชาติ และหมอตําแยไม่มาสักที
เราบอกว่าเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง เราเลยรับเธอขึ้นรถมาและช่วยเธอไว้
เราอยู่บนถนนที่จะไปคลินิก
อันตาเรสลงจากรถไปซ่อนตัว
ปาโบลพาเราไปที่แผนกฉุกเฉิน ของคลินิกเรญญากาแล้วขับรถออกไป
นาตาเลียใส่แค่เสื้อคลุมคาลิปโซ่
ไม่ใส่กางเกงใน เท้าเปลือยเปล่า
เนื้อตัวเปื้อนดินและเปรอะเลือดไปทั่ว
และฉันก็อยู่ในสภาพเดียวกัน
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่สะดุดสายตาใครเลย
ฉันคิดแต่จะให้พวกเขาเรียกตํารวจ
ฉันจะได้เล่าให้หมดทุกอย่าง
ถึงตอนนั้นเรื่องทั้งหมดนี้อาจจบลง
แต่เปล่าเลย
พวกเขาเชื่อเรื่องโกหกของเรา
เธอคลอดลูกเวลา 6.31 น.
เด็กหนักสามกิโลกว่าและแข็งแรงดี
เธอตั้งชื่อเขาว่าเฮซุส เพราะอันตาเรสบอกไว้แบบนั้น
พวกเขาส่งเด็กให้ฉันวันรุ่งขึ้น
เวลาประมาณบ่ายสามโมงครึ่ง
มันดีมากเพราะ...
ฉันได้ให้นมลูกและมันก็...
เป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก
ความรู้สึกของฉันผสมปนเปกันไปหมด
สัญชาตญาณความเป็นแม่นั้นแรงมาก
(วันที่ 21 พฤศจิกายน 2012)
และเมื่อพวกเขาออกจากคลินิก
นาตาเลียก็อยากติดต่อกับเด็กคนนี้ให้น้อยที่สุด
เพราะ...
เธออยู่ในโหมดนักรบ
ที่บ้านในมันตากัว
อันตาเรสจับฉันโกนหัว
และล้างตัวด้วยน้ําเย็น
เขาพาฉันเข้าไปในห้องนั่งเล่นและให้ฉันฟังเพลง
เขาบอกฉันว่าตัวตนภายในของเขา บอกว่าเขาต้องทําอะไรบ้าง
ฉันบอกว่าฉันไม่สน
เขาบอกว่า "เด็กน้อย...
เราจะไม่เป็นไร"
"เราจะอยู่ในแสงสว่าง และเราทุกคนจะเป็นอิสระ"
เขาเอาแต่พูดกับตัวเองและสบถไปตลอดทาง
"บ้าเอ๊ย แกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก"
"ฉันรู้ว่าจะเอาชนะแกได้ยังไง"
เหมือนเขาคุยกับลูซิเฟอร์
กับตัวตนของลูซิเฟอร์
กาโรลิน่าขังตัวเองกับลูกในห้อง
ประมาณบ่ายสามโมง เขาบอกว่าเราต้องไปกอลลิกวัย
โฮเซฟินากับปาโบล
รอเราอยู่และพร้อมจะจุดไฟเมื่อเราไปถึง
มีส้วมเก่าอยู่ที่หนึ่ง
เป็นหลุมขนาดหนึ่งคูณหนึ่งเมตร
ลึกประมาณสองเมตร
อันตาเรสจุดไฟในหลุมนั้น
ทีนี้พอสักบ่ายโมงได้
เขาก็ให้เราขึ้นรถ
ผมจําได้ว่าเป็นรถกระบะของการ์ลา เพื่อเข้าไปลึกๆ ในฟาร์ม
ปาโบลเป็นคนขับ
ผมนั่งข้างหลังกับกาโรลิน่าและปิลาร์
และที่เบาะหน้า
เป็นนาตาเลียกับลูก
มีอยู่ช่วงหนึ่ง เราต้องอยู่ในรถกับนาตาเลีย
ตอนที่เขาจุดไฟ
ฉันอารมณ์เสียและได้ยินเสียง ของอันตาเรสแว่วๆ
ฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่ได้ยินเสียงเขา
ฉันรู้สึกว่าไฟปะทุและมองเห็น
เปลวไฟจากระยะไกล
แล้วปาโบลก็ลงจากรถและพูดว่า
"ฟังนะ นี่คือคําสั่ง"
"ถอดเสื้อผ้าของเฮซุสออก
จับเขามัดมือมัดเท้า
เอาถุงเท้ายัดปากเขา แล้วเอาเทปปิดตาด้วย"
เราต้องพาเฮซุสไปอยู่
ตรงกลางระหว่างรถกับกองไฟ
และตอนนั้นเอง...
ที่อันตาเรสเอาตัวลูกไปจากฉัน
และปาโบลก็พาฉันไปไกลที่สุดเท่าที่จะทําได้
ผมคิดว่าวินาทีที่อันตาเรสเอาตัวลูกชายไป
เราก็รู้สักทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อันตาเรสไปที่นั่น
เพื่อฆ่าลูกชายตัวเอง
(23 พฤศจิกายน 2012)
ถึงตอนนั้นมันสายไปแล้วที่จะหยุดเขา
ด้วยตัวตนของเราตอนนั้น
ไม่สามารถหยุดเขาได้
ระหว่างทางที่จะกลับมาที่รถ
นาตาเลียก็ร้องไห้โฮ
พอเราไปถึงรถ
ผมก็ร้องไห้ไปด้วย
ฉันร้องไห้เลย ร้องแบบหยุดไม่ได้
เราทั้งคู่เหมือนโดนระเบิดตูมใกล้มาก จนเราไม่รู้จะไปทางไหน
เราไม่รู้จริงๆ ว่าเราอยู่ที่ไหน
ผมมองตรงไปข้างหน้ารถ
และอันตาเรสก็โผล่มาในแสงไฟหน้ารถ พร้อมกับถุงมือเตาอบสองอัน
เขาสั่งให้ผมเติมเชื้อไฟและคอยดู
อย่าให้มันดับ
ผมไปถึงกองไฟ
ได้ประมาณหนึ่งนาที หลังจากที่เขาโยนลูกชายลงไป
ไม่มีเสียงดังออกมาจากกองไฟเลย
ผมคิดมาตลอดว่า
เขาต้องฆ่าลูกก่อนจะโยนเข้าไปแน่ๆ
อีกอย่าง เช้าวันนั้นเขาบอกเราว่า
ให้หามีดที่คมที่สุดให้เขา
ฉันไปหาอันตาเรสเพื่อจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาบอกว่าไม่อยากเจอฉัน
นาตาเลียตัวสั่นไปหมด
ผมรู้ว่าเธออยากมีลูกมากแค่ไหน
อันตาเรสขอให้นาตาเลียกับโฮเซฟินาทําอาหาร
บางคนก็กิน บ้างก็ไม่กิน
อันตาเรสพูดเสมอว่า โลกเริ่มชําระล้างตัวเองจากความมืด
และตอนนี้เขารู้แล้วว่า ทําไมเด็กถึงเกิดก่อนเวลาอันควร
แล้วเขาก็บอกให้เราจัดที่หลับที่นอน
เต็นท์ไม่พอ ขาดหนึ่งหลัง
ฉันเลยถามอันตาเรสว่าขอนอนในรถได้มั้ย
พอขึ้นรถ ฉันก็ร้องไห้เพราะ...
ฉันเห็นเสื้อผ้าของลูก
ฉันสติแตก
ซึ่งเป็นสิ่งที่...
ที่ฉันคงทําในเต็นท์ไม่ได้
โดยไม่โดนดุ
ฉันเสียใจมาก เจ็บปวดมาก
แต่ฉันแสดงออกไม่ได้ เพราะนั่นเป็นการสงสารตัวเอง
และการสงสารตัวเองคืออัตตา
สิ่งที่ไม่อาจแสดงออกไปได้
เราตื่นขึ้นมาวันรุ่งขึ้น
และอันตาเรสบอกว่า
"เธอต้องไปบิญญา เพื่อซื้อไม้มาทําเฟอร์นิเจอร์"
ไม่มีการพูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยสักคํา
ไม่มีเลย
บริเวณที่จุดกองไฟน่ะ
เราไม่ได้เฉียดใกล้ด้วยซ้ํา
เขาวางท่าแบบนักรบ
"มาเถอะ อีก 21 วันจะถึงวันสิ้นโลกแล้ว"
"เราจะเป็นอิสระแล้ว"
"เรื่องทั้งหมดนี้จะจบลง"
ถ้าคุณคิดว่ากลุ่มจะเปลึี่ยนไปหลังจากคืนนั้น
มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายหรือแตกแยก
มันกลับตรงกันข้ามเลย
ทุกคนมีวินัยสุดๆ และเข้าสู่...
ทุกคนอยู่ในโหมดนักรบ
ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เป็นแค่การรบครั้งหนึ่งในสงคราม
การต่อสู้ที่ดุเดือด การต่อสู้ที่ยากลําบาก
แต่ยังมีการสู้รบอีกครั้งในสงครามนี้
อีกครั้งที่จะรวมเข้ากับหลายสิบครั้ง ที่เราเคยต่อสู้ในปีที่แล้ว
เกิดอะไรขึ้น
อะไรที่เปลี่ยน...
อะไรที่เปลี่ยนความคิด
ของราโมนหรืออันตาเรส เด ลา ลูซ
อะไรทําให้เขาคิดว่า
การบูชายัญเด็กทารกอายุสามวัน
จะช่วยแก้ปัญหาของโลกได้
เดือนพฤศจิกายนเหลืออีกห้าวัน
และคําสั่งจากตัวตนภายในของอันตาเรส
ก็คือวันที่ 1 ธันวาคม เราต้องเริ่มใช้ชีวิตที่นั่น
และอยู่ที่นั่น 21 วันจนกว่าจะถึงวันสิ้นโลก
เหลือเวลาอีกห้าวันในการเตรียมบ้านให้พร้อม
สําหรับดื่มอายาอูอัสกาตลอด 21 วัน
อาจจะพูดได้ว่าอันตาเรสปลดปล่อยมากขึ้นอีก
อันตาเรสสั่งให้ฉันกับกาโรลิน่าอยู่กับเขา
สถานการณ์นั้นส่งผลในทางลบต่อกาโรลิน่า
ทําให้เกิดการลงโทษครั้งใหญ่
โดยอันตาเรสสั่งให้
เฆี่ยนตีอย่างรุนแรงที่สุด ที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต
เราต้องยืนแก้ผ้าอยู่ตรงนั้น
และโดนเฆี่ยนตี
เขาเริ่มจากกาโร
แฟนผมเป็นผู้หญิงตัวนิดเดียว
เธอผอมแห้ง
ไอ้เวรนี่สูงเท่าผมเลย 185 เซนติเมตร
แล้วไอ้ชั่วนั้นก็เฆี่ยนหลังเธอจนแตก
มือหักข้างหนึ่ง
ปฏิกิริยาของร่างกายเธอคือเอามือป้องหลัง
เขาก็เลยฟาดข้อมือเธอเต็มแรงจนข้อมือหัก
กระดูกที่หักนั้นไม่ได้รับการรักษาอยู่หนึ่งเดือน
เขาเฆี่ยนกาโร 11 ครั้ง
จากนั้นก็ถึงตาผม
พอฟาดครั้งที่หก ครั้งที่แปด
สายตาผมพร่าเลือน แล้วทุกอย่างก็มืดมิด
ให้ตาย ผมเริ่มหมดสติและสลบไปเลย
เขาบอกว่า "ไอ้บ้า ลุกขึ้น นี่มันยังไม่จบ"
ผมตอบ "ครับ ขอโทษ" พร้อมกับตบหน้าตัวเอง "ตื่นๆ"
ผมเลยโดนเฆี่ยนต่ออีก 20 ที
แล้วผมก็ขอบคุณเขา
จากนั้นผมก็ไปนั่ง
เขาให้เราแต่งตัว ตอนนั้นเราเปลือยกันหมด
พอฉันบอกอันตาเรสว่าเขาทํามือฉันหัก
เขาก็บอกว่า "สาวน้อย มันเป็นกรรมที่เธอก่อเอง"
"ไม่รู้ตัวเหรอว่าเธอบ้าไปแล้ว"
แล้วฉันก็ตอบรับ
ฉันแน่ใจเลยว่าเขาฆ่าฉันได้
คุณคงถามว่า "ทําไมพวกเขาถึงไม่หนี
ทั้งที่เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้"
คือพวกเขาเชื่อสุดใจ
ว่าตัวเองเป็นทหารของพระเจ้า
เชื่อว่าโลกกําลังจะแตก
และนี่คือขั้นตอนสุดท้ายที่พวกเขาต้องทํา
เรากําลังเตรียมตัวรับวันสิ้นโลก
อันตาเรสเริ่มดื่มอายาอูอัสกา ในวันแรกของเดือนธันวาคม ปี 2012
ทุกคืน
เพื่อจะทําให้ตื่นรู้
ในวันที่ 21 ธันวาคม วันนั้น
คนที่เหลือในชุมชนรวมทั้งตัวฉันเอง
ก็เริ่มดื่มอายาอูอัสกา
ตั้งแต่วันที่ 11 จนถึง 21 ธันวาคม 2012
ช่วงที่ดื่มอายาวัสกา วันเวลาเหล่านั้นคือการต่อสู้ที่ไม่รู้จบ
มีเทวดา มีปีก ดาบ ปีศาจมากมาย
มีสนามรบที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง เลือด และขุมนรก
และแสงสว่าง ความหวัง พร้อมกับ...
ความบ้าคลั่งล้วนๆ
นั่นคือช่วงเวลาสุดท้ายของโลก
สําหรับผม จะไม่มีวันที่ 22 ธันวาคม 2012 แล้ว
ยังไงก็ตาม ในวันสุดท้าย
เวลาผ่านไป
ไม่มีใคร...
ไม่มีใครดูนาฬิกาเลย เพราะ...
ไม่มีใครดูว่ากี่โมงแล้ว เมื่อวันพิพากษาใกล้เข้ามา
ถึงเวลามันก็มาเอง
แต่เวลาก็ผ่านไป
และไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเลย
เราเงียบกันหมด
แล้วทันใดนั้น
อันตาเรสก็พูดขึ้น...
เขาหัวเราะลั่นแล้วพูดว่า...
"คนโง่ทั้งหลาย หลงคิดว่า หลังจากพยายามอย่างหนักมาสี่ปี
จะได้ขึ้นสวรรค์และมีอิสรภาพ"
"แหม ใสซื่อจริงๆ"
"มันไม่ใช่แบบนั้น อะไรๆ มันไม่เปลี่ยนทันทีหรอก"
"ตัวตนภายในของฉันอธิบายให้ฟังว่า
อิสรภาพนั้นน่ะ
ยังไม่มาตอนนี้ ต้องใช้เวลาอีกสามเดือน
และมันจะอยู่ในเอกวาดอร์"
แล้วเขาก็ทําเหมือนไม่เห็นเป็นไร
เขาทําเหมือนทั้งหมดนี้เป็นเรื่องล้อเล่น
แค่นั้นเลย
เราดื่มอายาอูอัสกาจนหมดแล้วก็เข้านอน
วันต่อมา ผมเห็นว่า เป็นวันที่ 22 ธันวาคม ปี 2012
วันที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่ได้
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เกิดความแตกแยกในกลุ่มในที่สุด
เหมือนสมองผมพูดว่า "เพื่อน ฉันทําสัญญาจนถึงวันที่ 21 ธันวาคม 2012"
"วันนี้วันที่ 22"
พวกเราบางคนถามตัวเองว่า "บ้าจริง เราทําอะไรอยู่"
"โลกไม่เห็นแตกสักหน่อย"
เราทุกคนมีหนี้ท่วมหัว
เราต้องใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่มีเงินเลย
ในวันที่ไม่มีอยู่จริง วันที่ 23 ธันวาคม
เราบอกครอบครัวว่า จะไปหาในช่วงคริสต์มาส
โกหกทั้งเพเลยล่ะ
ผมบอกครอบครัวว่าผมกับกาโร แฟนผม จะใช้เวลาช่วงคริสต์มาสกับพวกเขา
(กอลลิกวัย - ซันติอาโก)
ฉันบอกปาโบลว่าฉันทนไม่ไหวแล้ว
ที่จะต้องอยู่กับอันตาเรส
ถ้าเขาสั่งให้ฉันเป็นของเขาอีก
ฉันจะฆ่าตัวตาย
และกาโรบอกผมว่า
"ไอ้ชั่วนั่นพูดถึงพระเยซูกับอัครสาวกอยู่เรื่อย
บอกว่าเราต้องเป็นอย่างอัครสาวก เราต้องเสียสละทุกอย่าง"
"แต่รู้มั้ย เหล่าอัครสาวก อยู่กับพระเยซูด้วยความรัก"
"ตอนนี้ ผมอยู่ตรงนี้เพราะความกลัว"
และว้าว
นั่นทําให้ความแคลงใจในตัวผมเพิ่มมากขึ้นอีก
"ถ้าเราอยากไปอยู่ซันติอาโก เราก็ไปไม่ได้"
"เราต้องหนี...
ไปซ่อนตัวทางใต้ กลางป่าเขา"
"เพราะไอ้เวรนั่นจะหาเราเจอและฆ่าเรา"
เมื่อปาโบลกับกาโรลิน่าหนีไปทางใต้
พวกเขาอยู่ในสภาพหวาดระแวงอย่างที่สุด
เราซ่อนตัวในบ้านแม่เลี้ยงฉันอยู่หนึ่งสัปดาห์
จากนั้นเราก็ส่งอีเมลถึงสมาชิกแต่ละคน
บอกว่าเราจะไม่กลับไปแล้ว
และบอกให้อันตาเรสรู้
ว่าเรายังศรัทธาในตัวเขา แต่จะไม่ทําอีกแล้ว
แล้วนาตาเลียก็โทรมาบอกว่า
"ฉันซวยแล้ว"
"ฉันอยู่กับตํารวจสืบสวน"
"พวกเขารู้เรื่องหมดแล้ว"
(กองตํารวจสืบสวนชิลี)
แล้วนาตาเลียก็ส่งอีเมลมาตามที่อยู่ลับที่ผมให้ไป
"ปาโบล ฉันมีปัญหา"
"ให้ตาย ตํารวจสืบสวนชิลีมาหา และคุยกับครอบครัวฉัน"
"พวกเขาคุยและถามว่าลูกของฉันอยู่ไหน"
"ถามว่าเกิดอะไรขึ้น นี่มันอะไรกัน"
แล้วเธอก็บอกว่า "พวกเขาถามเกี่ยวกับลัทธิ"
และผมก็บอกว่า "เพื่อน ลัทธิน่ะ
คือพวกชั่วร้ายเลวทรามที่ใส่เสื้อฮู้ดสีดํา
บูชาซาตานและฆ่าตัวตายหมู่"
"เราไม่ใช่ลัทธิ"
ผมค้นคําว่า "ลัทธิ" ในกูเกิล
แล้วก็เริ่มอ่าน
มันตรงกับชีวิตผมในสี่ปีมานี้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ผมอยู่ในลัทธิ
เวรเอ๊ย ผมช็อกไปเลย
ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก ให้ตาย
เด็กทารกนั่น
ไม่ใช่ลูซิเฟอร์
ก็แค่เด็กแบเบาะคนหนึ่ง
การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้
เมื่อพวกเขารู้ว่า
เคยมี...
มีเด็กถูกฆ่าตาย
วันที่ 19 กุมภาพันธ์
อันตาเรสออกจากชิลี
เพราะนาตาเลีย กูเอร์ราบอกว่า ตํารวจสืบสวนชิลีกําลังสืบเรื่องพวกเขาอยู่
(สนามบิน)
(วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2013)
อันตาเรสไม่มีทางเลือก
เพราะรู้ว่าทุกคนจะพูดถึง เรื่องที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนั้น
เขาได้แต่หนีไปเปรู
และพวกเขาก็ตระหนักว่า แต่ละคนมีส่วนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้
อย่างน้อยก็คนที่อยู่ที่นั่นในคืนเกิดเหตุ
นาตาเลียไปให้ปากคําก่อนคนอื่น
ในสภาพหวาดระแวง
การชิงพูดก่อนคนอื่นเป็นเรื่องสําคัญ
เพราะสมาชิกลัทธิคนอื่นๆ
อาจโยนความรับผิดชอบให้คุณในสถานการณ์นี้
ผมไปถึงออฟฟิศ ซึ่งนาตาเลียอยู่กับตํารวจสืบสวนคนอื่นๆ
ผมถามเธอว่าพวกเขาเผาเด็กจริงมั้ย
เธอตอบว่า "จริง"
แต่ผมไม่เห็นความเสียใจเลย
ไม่มีอะไรทําให้ผมเชื่อว่า
มันมีอยู่จริงๆ...
เพราะไม่มีน้ําตา ไม่มีอะไรเลย
วันรุ่งขึ้น พอเราพาเธอไปกอลลิกวัย
เราเห็นหลุมนั้น
ที่พวกเขาเผาเด็ก
เธอสติแตกและร้องไห้แทบขาดใจ
ไม่มีใครปลอบเธอ
เหมือนพวกเขาสาดน้ําเย็นสักถังใส่ผมเลย
พวกเขาบอกว่า "เรื่องนี้เกิดขึ้นในฟาร์มของคุณ"
ง่ายๆ อย่างนั้นเลย
ผมต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะหัวใจวาย
นี่ไง
- ใช่เหรอ - ใช่
งั้นก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้นแหละ
หลักฐานชิ้นใหญ่ที่สุดที่เรารวบรวมได้ในที่เกิดเหตุ
คือเศษกระดูกชิ้นหนึ่ง
กระดูกเชิงกรานซ้ายของเด็กทารก
วันที่ 23 พฤศจิกายน ปาโบลกับกาโรลิน่า
พาเด็กไปที่คลินิกเรญญากา
เพื่อตรวจหาโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม
ซึ่งเป็นข้อบังคับสําหรับเด็กแรกเกิดในชิลี
เขาถูกเจาะเลือดไปห้าหยด
และเลือดห้าหยดนั่น
คือกุญแจสําคัญที่ชี้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฮซุส
และบอกให้รู้ว่าดีเอ็นเอของเด็กคนนั้น
ตรงกับดีเอ็นเอของ อันตาเรสและนาตาเลียรึเปล่า
เพราะการทดสอบนั่น
เราเลยขอหมายจับทั้งหมดได้
เพื่อจับกุมตัวสมาชิกของลัทธินี้
เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ปาโบลโทรหาผม
ด้วยน้ําเสียงเคร่งขรึม
เขาบอกว่า "พรุ่งนี้พ่อกับแม่ต้องมา"
"ต้องมานะ"
"มีอะไรเหรอ" "ผมบอกทางโทรศัพท์ไม่ได้"
ระหว่างนั่งเครื่องบินมา ในหัวเราสับสนไปหมด
เราไปถึงสนามบิน ปาโบลกับกาโรลิน่าอยู่ที่นั่น
พวกเขาไม่เป็นตัวเอง สภาพเหมือนตายไปแล้ว
เราขึ้นรถจี๊ปของปาโบล
แล้วปาโบลก็บอกผมด้วยเสียงเรียบเฉยว่า
"ก่อนอื่น ผมจะบอกความจริงกับพ่อแม่
แล้วค่อยบอกว่าเรื่องที่โกหกคืออะไร"
"เรามีรถจี๊ปคันนี้จริง"
"เราอยู่ในกาบูร์กาจริง
ในกระท่อมที่เราเช่าอยู่"
"ที่เหลือทุกอย่างที่ผมเคยบอก ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก"
และตอนนั้นแหละที่เรารู้ตัวว่า กําลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่
นี่เป็นเหตุการณ์น่าสยดสยองสุดจะคาดคิด
ยิ่งกว่าอาชญากรรมครั้งไหนๆ ที่เราเคยรายงาน
นี่เป็นการบูชายัญมนุษย์ครั้งแรก ในประวัติศาสตร์ของเรา
และเหยื่อเป็นเด็กชายอายุแค่สามวัน
ตอนนั้นเองที่พวกเขารู้ว่า
มีข่าวออกทีวีทุกช่องแล้ว
ตํารวจกําลังตามตัวพวกเขาอยู่
พวกเขาเห็นหน้าตัวเองติดบนผนัง
วันนี้ สมาชิกลัทธิศาสนาสี่คนถูกจับกุม
และถูกตั้งข้อหาเผาทารกอายุสองวัน
เพราะพวกเขาเชื่อว่า เด็กคนนั้นเป็นผู้ต่อต้านพระเจ้า
เขาบอกว่า "ผมอยากมอบตัว" ผมเลยบอก "ไปมอบตัวในซันติอาโก"
นั่นน่ะ...
เป็นการขับรถที่ยากมาก
มันยากมาก เพราะเต็มไปด้วย
การตัดสินใจที่มีเหตุผลและอารมณ์ผสมปนเปกัน
เราแวะที่ปั๊มน้ํามัน
เห็นข่าวว่าลูกชายตัวเองหลบหนี
มันยากมาก
ปาโบล อุนดูร์รากา
นับตั้งแต่โดนหมายจับ
จนกระทั่งนาทีที่เขามอบตัว
เขาวางแผนมาตลอด
ว่าจะพูดอะไรในการให้ปากคํากับตํารวจ
กองบังคับการโทรมาบอกว่าปาโบลมอบตัวแล้ว
และเราต้องสอบปากคําเขา
ผมเลยไปที่กองบังคับการสืบสวน
และเจอปาโบล อุนดูร์รากาที่นิ่งมาก
"สวัสดีครับ ผมปาโบล อุนดูร์รากา คนที่คุณตามหาอยู่ครับ"
"ผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับลัทธิกอลลิกวัย"
"ผมมามอบตัวครับ"
(เมษายน 2013)
ตอนสิบเอ็ดโมง คู่รักเข้ามายังศาลกํากับดูแลที่กิลปูเอ
ทั้งคู่มอบตัวต่อกองตํารวจสืบสวนชิลี เมื่อสุดสัปดาห์นี้
หลังจากเห็นข่าวว่าตํารวจต้องการตัว
การสอบปากคําครั้งนี้ทําได้ยาก เพราะเขาเป็นคนฉลาดมาก
และเขามีข้อมูลมากมายที่จะต้องบอกผม
เราเลยต้องสอบปากคําครั้งนี้ทีละขั้น และแบ่งเป็นส่วนๆ
เพื่อจะได้เข้าใจกระบวนการ ที่เขาผ่านมาทั้งหมดในชุมชนนั้น
พวกเขาถูกตั้งข้อหาว่า เป็นผู้สนับสนุนการฆาตกรรมทารกอายุสองวัน
โดยอ้างว่าทั้งสองเป็นอันตรายต่อสังคม
พวกเขาถูกหลอกใช้อย่างโหดเหี้ยม
จากผู้ที่มีจิตใจวิปริต จิตใจที่บิดเบี้ยว
(ทนายจําเลยของปาโบลและกาโรลิน่า)
และพวกเขาไม่ได้กระทําการโดยอิสระ
พวกเขาจึงไม่ควรถูกประณามอย่างรุนแรงนัก
จากมุมมองของอาชญากร
คํากล่าวอ้างของจําเลย โดยเฉพาะจําเลยของผม
ทําให้ผมรู้สึกว่า พวกเขาเป็นเหยื่อที่ถูกหลอกใช้...
(ทนายจําเลยของนาตาเลีย)
โดยคนคนนี้ที่กําลังหลบหนีอยู่
เรารู้ว่าคนคนนี้หนีออกนอกประเทศ
มุ่งหน้าไปเปรู และยังไม่กลับมา
เราจึงประสานงานกับตํารวจสากล เพื่อออกหมายจับระหว่างประเทศ
(หมายแดงโดยตํารวจสากล)
(กุสโก - เปรู)
หน่วยข่าวกรองที่ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ 1,500 นายจากกรมตํารวจเปรู
กําลังตามล่าอันตาเรส เด ลา ลูซ
โดยสันนิษฐานว่าเขาอยู่ที่กุสโก
ฉันคิดว่าที่ทุกคนยุให้ฉันไปเปรู
เพราะพวกเขาล้วนแต่ เกี่ยวข้องในอาชญากรรมนี้ แต่ฉันไม่ใช่
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองเจอกับอะไรอยู่
และกําลังจะเจออะไร
ืทั้งสองอยู่ที่นั่นราวหนึ่งสัปดาห์ สัปดาห์ครึ่ง
และไม่นานก็ออกเดินทาง
ไปที่เมืองใกล้ๆ กุสโก ชื่อเมืองโอยันไตตัมโบ
เขาร้องเพลง เขาเล่นดนตรี
และร้องเพลงตามบาร์ ร้านอาหาร อะไรทํานองนั้น
แล้วก็ได้ทิป
เขาเครียดมาก อารมณ์รุนแรงมาก
เขาร้ายกับฉันมาก
เขาเอาไม้ฟาดฉันแล้วจับฉันขังไว้
และสั่งห้ามฉันไปไหนทั้งนั้น
ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
ผมคิดว่าเธอกลัว
และขึ้นเครื่องบินเที่ยวแรกกลับมาซันติอาโก
ฉันกลับมา
โดยคิดว่าเขาจะมอบตัว
เพราะฉันบอกให้เขามอบตัว
พอฉันมาถึงชิลี หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวว่า
พบศพราโมน
มีรายงานว่ามีศพถูกพบในกุสโก
ผู้ชายที่คุณเห็นอยู่ตรงนี้
ราโมน กุสตาโบ กัสติโย กาเอเต วัย 35 ปี
ปลิดชีวิตตนเองที่นี่
สื่อบรรยายจุดจบอันน่าเศร้านี้ต่างๆ กันไป
มีเด็กสามคนเข้าไปก่อน
พวกเขาบอกฉันว่าดูเหมือนมีตุ๊กตาห้อยอยู่
เขารู้สึกว่าเหลือตัวคนเดียว ซึ่งคุณน่าจะพอนึกออก
เขาเลยคิดว่า "ฉันไปได้แค่นี้แหละ"
"จบกันแค่นี้"
เขารอดตัว ไม่ต้องรับผล จากการกระทําของตัวเอง
และปล่อยให้พวกเราที่เหลือ ชดใช้ความผิดแทนเขา
ด้วยความเย็นชาดุจหุ่นยนต์
วันนี้ ผู้ต้องหาหลักสองคน
ในการบูชายัญเด็กแรกเกิดในกอลลิกวัย
บรรยายให้ตํารวจฟังถึงคืนสุดสะพรึงในที่เกิดเหตุ
ปาโบล อุนดูร์รากา และนาตาเลีย กูเอร์รา เฮกิเอร์
มาทําแผนประกอบคํารับสารภาพ สําหรับเหตุการณ์วันนั้น
และพวกเขาบอกเราว่า ได้เตรียมเด็กยังไง
เพื่อนําไปเผา
คุณลงมาจากรถแล้วก็จุดไฟ ถูกมั้ย
ครับ
เด็กอยู่ตรงนั้น และอันตาเรส ก็บอกให้ผมอุ้มเขาไปวางตรงนั้น
นาตาเลียวางเด็ก... เธอวางเฮซุสตรงนั้น
ทันทีที่เธอวางเขาตรงนั้น
ผมก็คว้าตัวเธอแล้วเราก็ออกวิ่ง เราวิ่งกลับไปทางนั้น
สําหรับเรา ในฐานะตํารวจ เป็นเรื่องสําคัญมากที่จะต้องยืนยัน
บทบาทของแต่ละคน
ใครทําอะไร เมื่อไหร่
เราจะได้รวบรวมข้อเท็จจริงเข้าด้วยกัน
เราเพิ่งเริ่มเอากิ่งไม้วางลงไป และห้านาทีต่อมา เดวิดก็มา
อันตาเรสสั่งให้เขา
คอยเก็บกิ่งไม้มาให้ เราจะได้มีไม้ฟืนเติมเรื่อยๆ
เปลวไฟสูงกว่าหลุมบนพื้น 20 เซนติเมตร
ครั้งแรกที่ผมมองเหนือเปลวไฟ
ผมเห็นเปลวไฟจริงๆ ที่มีเปลวไฟสีดําปนอยู่ด้วย
ซึ่งมันกลายเป็นหัวมังกรสีดํา
แล้วก็โฉบทะยานขึ้น
ทะยานขึ้นเหรอ
คุณเห็นแบบนั้นเหรอ
ผมเห็นแบบนั้น ผมรู้ว่า มันเป็นภาพหลอน แต่ผมเห็นจริงๆ
เรื่องแบบนั้นเป็นเรื่องปกติ
สิ่งสําคัญคือจะต้องเข้าใจ
บทบาทของแต่ละคนในเวลาที่ก่ออาชญากรรม
เล่าเรื่องตอนที่คุณจับเด็กมัดซิ
ฉันเอาฟันกัดเทปไม่ขาด
ปาโบลก็เลยช่วยตัด ระหว่างที่ฉันเอาเทปพันเท้าเด็ก
แล้วพอปาโบลบอกให้ฉันมัดแขน
เราสองคนก็ช่วยกันมัด แล้วปาโบลก็จัดการที่เหลือต่อจนเสร็จ
ฉันไม่เคยใช้ฟันกัดอะไรขาดได้เลย
จริงครับ ผมเป็นคนตัดเทป
- เข้าใจแล้ว - เธอเอาฟันกัดเทปไม่ขาด
เท่าที่ผมจําได้...
ในส่วนที่ว่าใครทําอะไรได้บ้าง ตามเรี่ยวแรงของตัวเอง
เราทุกคนได้รับคําสั่งอย่างเข้มงวด
ว่าคนที่แตะต้องตัวเฮซุสได้
มีแค่นาตาเลียกับกาโรลิน่า
ใช่ แต่พอปาโบลจัดการเสร็จ
เขาก็พูดว่า "อย่าบอกอันตาเรสเชียวนะ
เพราะเราไม่ได้ทําอย่างสมบูรณ์แบบ"
ผมกําลังจะปิดท้าย ด้วยประโยคที่ว่าผมจําเรื่องนั้นไม่ได้
ผมจําได้แต่ว่าผมไม่ได้แตะต้องเขาเลย
แต่คือว่า...
บริบทมันผิดเพี้ยนอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งคู่ต่างปฏิเสธ
เรื่องมัด เอาสําลีอุดปาก และปิดปากเด็ก
ต่างฝ่ายต่างบอกว่าอีกคนเป็นคนทํา
ทั้งสองกระทําการปิดปากเด็ก ก่อนจะบูชายัญ
ฉันเข้าใจนะ จากที่ปาโบลพูด
เหมือนเขาจะเข้าใจไปเองว่า
เราทุกคนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น
ซึ่งฉันต้องบอกว่าฉันไม่เคยได้รับข้อมูลอะไรเลย
ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เพราะเมื่อถูกครอบงํา
ฉันไม่อาจขอคําอธิบายหรือ ข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้
เพราะนั่นอาจทําให้ตัวตนภายในของเฮซุส ทําอะไรบางอย่างกับฉันได้
เช่นกดดันให้ฉันฆ่าตัวตาย หรือหนี หรืออะไรสักอย่าง
ฉันก็เลยไม่มีข้อมูลอะไรเลย
ขอโทษนะ คุณเห็นอะไรบ้างมั้ย
- ไม่เห็น - ไม่เห็น
คุณอาจไม่รู้ แต่นาตาเลียให้สัตยาบัน สําหรับคําให้การของเธอวันนี้
เธอบอกว่าเธอเห็นแสงเรืองๆ
- ไม่ใช่ กาโรลิน่าต่างหาก - ขอโทษที กาโรลิน่า
เธอไม่เห็นกองไฟหรืออะไรเลย แต่เธอเห็นแสงเรือง
และเธอได้ยินเสียงไฟปะทุ
- รู้มั้ยว่ากาโรลิน่าเห็นพลังงาน - ไม่รู้
เธอเห็นออร่า เธอไวต่อสิ่งเหล่านั้นกว่าเรามาก
ผมไม่เห็นอะไรเลย คุณเห็นบ้านตรงนั้นมั้ย
ตอนที่ช่วยปาโบลปาก้อนหินน่ะ
คุณเอาหินใส่รถเข็นมาใช่มั้ย
หินวางกองอยู่ตรงนี้
- ตรงที่อยู่ตอนนี้เหรอ - ใช่
เสร็จเรื่องแล้วใช่มั้ย
ขอบคุณมาก
ไปกันเลย
(ผู้ต้องหา)
นี่เป็นรายงานจากวันที่ 22 เมษายน 2013
(หัวหน้าอัยการเมืองกิลปูเอ 2011-2016)
ซึ่งเป็นวันที่ผมได้พบตํารวจสืบสวน
ในห้องทํางานของผมที่กิลปูเอ
พวกเขาเอาข้อมูลนี้มาให้
พร้อมกับข้อมูลอื่นที่รวบรวมได้จนถึงตอนนั้น
เท่าที่ผมรู้ ไม่เคยมีคดีแบบนี้ในชิลี
การสืบสวนที่เหลือ
เป็นเรื่องของการระบุระดับความรับผิดทางอาญา
และสิ่งเราจะดําเนินการกับพวกเขาตามกฎหมาย
ต้องระบุว่าพวกเขาเป็นบ้า หรือมีอาการทางจิต
หรือเป็นคนสติสมบูรณ์ หรืออยู่ระหว่างกลาง
แล้วจากจุดนั้น ถึงตัดสินใจในแง่ของกฎหมาย
ข้อโต้แย้งอย่างหนึ่งที่ได้รับ
จากข้อแก้ต่างส่วนใหญ่ของสมาชิกลัทธินี้
ก็คือทุกคนตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของ การควบคุมจิตใจเชิงทําลาย
และในตอนนั้น พวกเขาไม่มีความสามารถ
ที่จะเลือกด้วยความสมัครใจว่าจะให้เกิดอะไรขึ้น
เพราะพวกเขาตกอยู่ในอิทธิพล
ของอาการที่พวกเขาเรียกว่า "ความเพ้อคลั่งร่วม" ด้วย
มีการตกลงกันในหมู่จําเลย
ให้อ้างว่าพวกเขาทั้งหมด...
(แพทย์ด้านนิติจิตวิทยาและจิตวิทยากฎหมาย)
เป็นเหยื่อ
ของโรคจิตร่วม
ฝรั่งเศสเรียกโฟลีอาเดอ ซึ่งก็คือความบ้าร่วมกันสองคนขึ้นไป
นี่คือกลยุทธ์ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด
พวกเขาไม่ใช่คนที่เป็นโรคจิต
แต่อ้างว่าเป็นในช่วงที่เกิดเหตุการณ์นั้น
ทางกฎหมาย พวกเขาไม่มีความผิด
กฎหมายถือว่าทุกคนเป็นคนปกติ ไม่ใช่คนบ้า
ดังนั้น เราทุกคนต้องอธิบาย
การกระทําของเรา เมื่อเป็นเรื่องของ
การกระทําที่เป็นอาชญากรรม
ดังนั้น ถ้าคุณอ้างว่าคนที่ถูกสอบสวนนั้นเสียสติ
ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นตามนั้น
การพิจารณาคดีไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเด็กตายหรือไม่
หรือพวกเขาอยู่ที่นั่นในวันเวลานั้นหรือไม่
แต่จะเกี่ยวกับ
การวินิจฉัยโรคจิตร่วม
ไม่ต้องบอกก็รู้ครับ ศาลที่เคารพ
ว่ารายงานฉบับใหม่นี้ให้สัตยาบัน ต่อข้อสรุปก่อนหน้า
นี่คืออาการเพ้อคลั่งร่วมทางจิตวิญญาณ เป็นอาการป่วยทางจิต
ผลทางกฎหมายมาตราสิบ ข้อหนึ่ง ไม่อาจถือว่ามีความผิดได้
จิตแพทย์และนักจิตวิทยาทุกคน
สรุปว่าคนเหล่านี้มีอาการทางจิต
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความผิด
เรากําลังเผชิญกับหลักฐานและรายงาน
จํานวนหนึ่งจากฝ่ายจําเลย พร้อมกับการหาข้ออ้าง
ให้สมาชิกลัทธิพ้นจากความรับผิดชอบ
แม้จะระบุความรับผิดชอบแล้ว แต่ก็ไม่มีใครติดคุก
แน่นอนว่าเรารู้สึกกดดัน
ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวัน
ระหว่างการพิจารณาคดี มีสื่อให้ความสนใจมากมายเสมอ
สํานักงานอัยการไม่มี ทางเลือกอื่น นอกจากวิเคราะห์
ข้อมูลเบื้องหลัง
เพื่อดูว่าอ่อนไหวต่อ การวิพากษ์วิจารณ์หรือข้อซักถามมั้ย
ถ้ามองจากอีกมุมหนึ่ง
ผมมาทําคดีนี้ เพราะอัยการฮวน เอมิลิโอ กาติกา...
(จิตแพทย์)
โทรมาบอกว่าอยากคุยด้วย
แล้วเขาก็อธิบายว่าเป็นเรื่องอะไร
ผมคิดว่าการตอบคําถามใดๆ
ที่เขามีนั้นเป็นเรื่องสําคัญ
สิ่งที่เขาคิดคือจะให้ผมตรวจสภาพจิต
คนสองคนที่สําคัญที่สุดซึ่งก็คือ นาตาเลีย กูเอร์รากับปาโบล อุนดูร์รากา
แต่พวกเขาไม่ยอมให้ตรวจ
นั่นแหละเขาก็เลย ขอให้ผมตรวจสอบผู้เชี่ยวชาญแทน
คือการให้ความเห็นในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ต่อความเห็นของผู้เชี่ยวชาญอีกที
ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเหตุการณ์น่ะ
(กระทําความผิด)
แต่จิตแพทย์ที่วินิจฉัยคนไข้
โดยไม่ได้เจอตัวพวกเขา
น่าจะบกพร่องเรื่องจรรยาบรรณพื้นฐานนะ
คําถามก็คือ ตอนที่ปาโบลกับนาตาเลีย
ส่งเด็ก
ให้อันตาเรส พวกเขามีทางเลือกอื่นมั้ย
ถ้าไม่ส่งเด็กให้อันตาเรสจะได้มั้ย
เราเชื่อว่าได้ พวกเขามีทางเลือกอื่น
เพราะถึงแม้จะเป็นเวลาหลายปีที่พวกเขา
อยู่ในกํามือแห่งการบังคับควบคุม ของคนที่เรารู้จักในชื่ออันตาเรส
แต่พวกเขาก็รู้และตระหนักว่าตนกําลังจะทําอะไร
ตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจ พานาตาเลีย กูเอร์ราไปซ่อนแล้ว
มันเป็นบริบท
ที่มีกฎของมันอยู่
มีการเคารพกฎ มีกฎมากมาย
ผู้นําที่อยู่ในตําแหน่งอันสูงส่งเยี่ยงพระเจ้า
และเขาปั่นหัวคน
แล้วก็...
คอยขัดขวางไม่ให้พวกเขามีความคิดของตนเอง
จากตรงนั้น เราสามารถพูดได้ว่า ตัวตนของพวกเขาถูกทําลาย
คนคนนั้นไม่มีวิจารณญาณของตัวเอง
หมอออตโต้ ดอร์พูดว่า "ก็ใช่"
"ดูเหมือนว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้แหละ"
"มีโรคจิตร่วม"
แต่เพราะเราไม่ได้รับโอกาส
และไม่มีวันได้รับโอกาส
ในการตรวจสภาพจิตของ ราโมน กัสติโย กาเอเต
เพราะเขาฆ่าตัวตายไปแล้วในกุสโก ถูกม้้ย
เราไม่สามารถยืนยันได้ว่าคนเหล่านี้
คือผู้ป่วยที่ตกอยู่ภายใต้การชักนํา หรือได้รับผลต่อมาอีกที
โดยมีราโมน กัสติโย กาเอเตเป็นผู้ชักนําหลัก
เราไม่อยากให้คดีนี้จบลงโดยไม่มีใครได้รับโทษ
ถ้าไม่มีใครได้รับโทษ ซึ่งก็คือคนพวกนี้
ไม่ต้องรับผิดทางอาญา
ในสิ่งที่พวกเขาทํา ก็คงเป็นเพราะเราเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย
ว่าคนพวกนี้มีความวิปริตทางจิต
ระหว่างที่วิเคราะห์รายงาน
ผมก็สามารถ...
หาข้อโต้แย้งข้อแรกได้
ซึ่งจะลดทอนน้ําหนักของรายงานในระดับหนึ่ง
รายงานบอกไว้ถึงขนาดที่ว่า
ไม่ต้องให้ความสําคัญ กับการวินิจฉัยโรคจิตร่วม
เมื่อใดก็ตามที่เหตุการณ์ดังกล่าว
อยู่ในบริบทของการเสพยา
ดื่มแอลกอฮอล์ หรือได้รับสารกระตุ้นชนิดอื่น
ซึ่งก็คือกรณีนี้แหละ
ข้อเท็จจริงทําให้เราต้องไตร่ตรอง
เรื่องปัญหาความรับผิดชอบที่ลดลง
เรายอมรับให้ความสามารถในการใช้เหตุผล
ถูกรบกวนได่มากแค่ไหนในขณะที่ก่ออาชญากรรม
จนยอมให้พวกเขารอดพ้นจาก ความยุติธรรมทางกฎหมายหรือได้ลดโทษ
ระบบยุติธรรมจะให้คุณค่ากับทฤษฎีทางจิตเวช
เกี่ยวกับความเพ้อคลั่งร่วมทางจิตวิญญาณ
ได้มากแค่ไหน
จนผู้ที่เกี่ยวข้องพ้นจากความผิด และความรับผิดชอบ
ในข้อหาละเมิดสิทธิมนุษยชน
ดังนั้น ตามคําสั่งทางกฎหมาย
จําเลยกูเอร์ราและอุนดูร์รากา
ไม่สมควรได้รับโทษทางเลือก
เมื่อคําพิพากษาถึงที่สุด ปาโบลและนาตาเลียต้องโทษห้าปี
และสามปีสําหรับผู้สนับสนุนการกระทําผิด
แน่นอนว่าในโลกที่มีแค่ผิดและไม่ผิด
ฉันจะพบว่าคนคนหนึ่งผิดหรือไม่ผิด
และนั่นคือจุดที่ความซับซ้อน
ในการวิเคราะห์สถานการณ์ขาดหายไป
สําหรับฉัน เหมือนจิตเวชศาสตร์มันไม่ยุติธรรม
นาตาเลีย กูเอร์รา ผู้กระทําผิดหลัก มารดาของเด็กที่ถูกฆาตกรรม
ไม่ยอมรับโทษ
และหลบหนีมาเจ็ดเดือนแล้ว
ตํารวจกําลังสืบหาที่อยู่ของเธอ
เธอไว้ผมยาวและเปลี่ยนสีผม
เธอไม่ออกมาข้างนอกเพื่อไม่ให้ใครจําได้
แต่เพราะกระดาษแผ่นหนึ่งที่เธอโยนลงถังขยะ
ทําให้ตํารวจสืบสวนทราบที่อยู่ของเธอจนได้
ยกมือขึ้น
หยุดอยู่ตรงนั้น
ยกมือขึ้น
อย่าขยับ
ฉันกําลังไปหาคุณ
หมอบลง
ยกมือไว้เหนือศีรษะ
เธอพยายามหนีตํารวจ แต่ก็ถูกล้อมไว้ทุกด้าน
นาตาเลีย กูเอร์ราถูกส่งตัวให้สารวัตรทหาร
เธอถูกคุมขัง
ที่ศูนย์ทัณฑสถานหญิงซันโฮอากิน
โดยส่วนตัวผม มิกุเอล อัมปูเอโร
ไม่ใช่กองตํารวจสืบสวนชิลี หรือสํานักงานอัยการ หรือผู้พิพากษา
สมาชิกแต่ละคนสมควรได้รับโทษจําคุกตลอดชีวิต
ไม่ว่าจะมีส่วนร่วมแค่ไหน
เพราะเราต้องคิดว่า นี่เป็นมนุษย์ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
ในฐานะคนในสังคม เราทุกคนต้องช่วยกัน
ให้แน่ใจว่าเหยื่อเหล่านี้... เพราะพวกเขาเป็นเหยื่อ
ฉันคิดว่าเราควรเข้าใจพวกเขา
และเราควรนั่งคุยกับครอบครัวของเราว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นี่"
"เรามีบทบาทอย่างไร ในเหตุการณ์สะเทือนขวัญขนาดนี้"
ขอเวลาผมเดี๋ยวนะ
รอหน่อย
ได้โปรด
การกลับเข้าสังคมมันยากนะ
หลายคนบอกผมว่า "ให้ตายสิ ย้ายไปประเทศอื่นเถอะ เปลี่ยนชื่อซะด้วย"
กระบวนการกลับคืนสู่ชีวิตปกติ
ไม่ลงนรก หรือหวนกลับสู่วงจรการใช้ยา
หรืออยู่บ้านพ่อแม่ หมกตัวอยู่ในถ้ําน่ะ
มันยากนะ
พวกเขาบอกว่า "เป็นผมคงฆ่าตัวตายไปแล้ว"
ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าตัวตาย ลูกๆ ต้องการผม
การควบคุมจิตใจเชิงทําลายน่ะ คนยังไม่รู้ว่าคืออะไร
และมันทําให้เกิดเหตุการณ์เลวร้าย
ผม...
ผมต้องพาตัวเองกลับสู่สังคมที่หวาดกลัวผม
ซึ่งก็สมควรแล้ว
มันยากจริงๆ การอยากกลับคืนสู่ระบบนิเวศ
ที่บางองค์ประกอบในนั้นอยากจะทําร้ายเราน่ะ
พวกเขาไม่อยากให้เรากลับเข้าไป พวกเขาอยากให้เราฆ่าตัวตาย
ในเมื่อเราเป็นมนุษย์ที่เลวทรามที่สุดในโลก
ใครๆ ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ที่จะแสดงด้านเลวร้ายของตน
และลอยนวลไปได้
สิบปีต่อมา ใจผมพังยับเยิน ผมไม่อยากสู้แล้ว
ผมอยากทํางานและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้
แต่ถ้าเราต้องคอยขอให้ทุกคนยกโทษ ที่เรายังมีชีวิตอยู่
มันก็ยากที่จะอยู่อย่างสงบสุขได้
(กอลลิกวัย - ชิลี)
ผมไม่เข้าใจ แล้วก็ไม่อยากพูดถึงมันด้วย
เพราะทุกครั้งที่พูดถึง มันทําให้ผม
เจ็บปวดมาก
ฟังนะ เรื่องบ้านในกอลลิกวัยน่ะ
เราจะรื้อทิ้ง
จะได้ไม่เหลือร่องรอยของเรื่องเศร้านี้อีก
ลัทธิต่างๆ ไม่ได้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
ลัทธิคือการตอบสนองหรือผลกระทบ
ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคม
มีความว่างเปล่ามหาศาล
และความต้องการอย่างใหญ่หลวง ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่าง
เราถูกห้อมล้อมอย่างไม่จบสิ้น
ด้วยอิทธิพลหลากหลายประเภท
ซึ่งให้เราเห็นโลกที่สมบูรณ์แบบ
แต่กลับซ่อนกลไกควบคุมจิตใจไว้
(ปาโบล อุนดูร์รากาจําคุกสองปี)
(ได้รับการปล่อยตัวและพักโทษในปี 2019)
(นาตาเลีย กูเอร์ราจําคุกสองปี)
(ได้รับการปล่อยตัวและพักโทษในปี 2021)
(สมาชิกลัทธิที่เหลือ)
(ได้รับโทษคุมประพฤติ)
(บัดนี้ทุกคนได้รับอิสรภาพแล้ว)
(และกําลังเข้าสู่กระบวนการกลับคืนสู่สังคม)
(บรรยายไทยโดย ขีดขิน จินดาอนันต์)