Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hapishanelerin kendi yasaları var.
Mahkûmlar arasında suçlar
kabul edilebilirlik derecelerine göre bir sıralamaya tabi.
İşlediğin suç ağır ya da menfur bir suçsa
işin bitti demektir.
Ağırlık seviyesinin bendeki gibi yüksek olduğu mahkûmlarda da
o mahkûmu ilk fırsatta öldürmek
hapishanenin dam ağasına düşüyor.
Mahkûmların hepsi, gardiyanların da yarısı beni öldürmek istiyordu.
Aslında normal bir tepkiydi.
Yine de...
Hapishanede duyduğum korku,
tarikattayken sayısız kez duyduğum ölüm korkusunun yanında hiç kalır.
Hapiste olmanın hissettirdiği o gerilim
bir tarikattaki köleliğin yaşattığı gerilimin yanında bir hiç.
Çeşitli cezaevlerinde tutulan yedi tarikat üyesi
cezaevi içindeki olası saldırılara karşı sürekli koruma altında.
Konuşsana.
Dehşete düşüren, akıl almaz bir olay.
Bugüne dek haberini yaptığımız en korkunç suç.
Polisin verdiği bilgiye göre
bu, Şili'de yaşanan ilk insan kurban etme vakası.
Amaç, dünyanın sonuna engel olmak.
Öylesine dehşete düşürücü bir suç ki
asıl ardında yatanı kimse görmek istemiyor.
Bu bir tutku suçu değildi.
Birinin araba çalmak için bir başkasını öldürdüğü bir suç değildi.
Dünyayı kurtarmak için işlenmiş bir suçtu.
Bu konuda konuşmayı pek sevmiyorum
çünkü insanlarda, yaşadıklarımın ne kötü olduğunu anlamama eğilimi var.
Sana şimdi her şeyi anlatsam
sen de üzüleceksin.
ANTARES DE LA LUZ'UN KIYAMET GÜNÜ TARİKATI
SANTIAGO, ŞİLİ
Adım Verónica Foxley, gazeteciyim.
Kariyerimin son 30 yılını araştırmacı gazeteciliğe adadım.
Polis gazeteciliği de en sevdiğim alan.
Suç hikâyelerini seviyorum, zira insanlık hâlleriyle ilgililer.
İnsanların...
ANTARES DE LA LUZ'UN BİYOGRAFİ YAZARI
...zihinlerindeki zayıflıklar, keşfedilecek sırlar.
İnsanları suça iten şeyin ne olduğunu anlamaya çalışmak.
Bu davayla, bu tarikatla ilgili olarak da
en başından beri en çok ilgimi çeken şeylerden biri,
amaçları olmuştu.
Amaç dünyayı kurtarmaktı.
İnsan "Böyle bir hezeyanı araştırmalıyım" demeden edemiyor.
GÜNEY ŞİLİ'DE BİR YERDE
Tarikata katıldığımda hiç mutlu olmadığım kadar mutlu olmuştum.
COLLIGUAY TARİKATI ESKİ ÜYESİ
Aralarına katıldığım insanlar
uyanmış insanlardı.
Amaçları...
daha yüce bir ihsana hizmet etmekti.
Işığa, sevgiye hizmet etmek, dünyayı temizlemek.
Bana sahip çıktılar. Beni olduğum gibi kabul ettiler.
Aitlik hissini ilk defa duyuyordum.
ŞİLİ POLİSİ SORUŞTURMA BİRİMİ GENEL MERKEZİ
Aralık ayında birileri...
ÖZEL SORUŞTURMALAR DAİRESİ KOMİSER YARDIMCISI, 2009-2014
...bizim daireye gelmiş, ailelerinden bir kadının,
kız kardeşlerinin
bir tarikata katılmış olduğunu söylemişlerdi.
Şili'deki Mezhep Yasası'na göre
kimse dini inançları nedeniyle ayrımcılığa maruz kalamaz.
- Orada! - Arkada.
Kısıtlama olmadığından
tarikatlara karşı soruşturma yürütmek karmaşık bir mesele.
Aramaya devam et!
Hadi!
Gel buraya!
Royal! Bak bakalım.
Dairedeki polislerin hepsi için bu, yeni bir suçtu.
Yöntem bilgimiz yoktu. Tarikatlar nasıl soruşturulur bilmiyorduk.
Colliguay tarikatına karşı yürüttüğümüz soruşturmayı
Peru'dan Şili'ye kaçak getirilmiş ayahuasca sayesinde başlatabildik.
Bir cinayet olduğunun anlaşılmasıyla her şey değişti.
Yapılan testler, kemiklerin insan kemiği olduğunu doğruladı.
Tamam, pozitif yani.
Savcı gelsin durum tespitine başlayalım.
Korkunç bir cinayet.
2013 nisanında Santiago Başsavcılığı'ndan haber geldi.
QUILPUÉ BAŞSAVCISI, 2011-2016
Büyük bir davanın Quilpué Savcılığı'na havale edileceğini bildirdiler.
Davayla ilgili soruşturma birimi, beni konuyla ilgili bilgilendirecekti.
Santiago polisi soruşturmaya 2012'nin sonlarında başlamış,
Colliguay'da bulunan kalıntıların bir insana ait olduğunu tespit etmişlerdi.
Bu bilgi, o tarikata dair elimizdeki temel bilgiyle uyumluydu.
Savcı hiç vakit kaybetmeden Colliguay tarikatı üyeleri için
tutuklama emri çıkardı.
Bu davada beni en çok etkileyen şey
barındırdığı insan vahşetiydi.
- Pişman mısın? - Tarikata üye olduğun için pişman mısın?
Bizim için zor bir durumdu.
Benzeri olmayan bir şeyle nasıl başa çıkacaktık?
Gençleri ben sorgulayacaktım.
POLİS DETEKTİFİ, SORUŞTURMA BİRİMİ
Çok karmaşık bir süreçti.
DAVAYA KATILANLARIN İFADELERİ
RESMİ BELGELER ÜZERİNDEN YENİDEN OLUŞTURULMUŞTUR.
BAZI İFADELER NETLİK İÇİN SADELEŞTİRİLMİŞTİR.
David Pastén Rojas.
COLLIGUAY TARİKATI ESKİ ÜYESİ
Bu insanlar yıllar boyu
Antares'in kurduğu hegemonyanın kurbanı olmuşlardı.
Carolina Vargas San Martín.
Bu baskı ve zapt, tehditlere dönüşmüş...
Pablo Undurraga Atria.
...bu da onları bir arada tutan korkuyu yaratmıştı.
Josefina Isabel López Núñez.
Natalia Guerra Jequier.
COLLIGUAY TARİKATI ESKİ ÜYESİ
María del Pilar Álvarez Fuenzalida.
Korkuyu en çok hisseden de
tarikatın başındaki ikinci sorumlu olan...
Karla Franchy Arana.
...Pablo Undurraga'ydı.
Yapayalnız bir adamdım.
Birden kendimi bir ailede bulmuştum.
Aniden.
Beni seven, onlarla olmamı isteyen insanlar arasındaydım.
Pablo çok mutlu bir çocuktu,
doğada olmayı çok severdi.
Okula başlamasıyla bu değişti.
PABLO UNDURRAGA'NIN BABASI
Üçüncü ya da dördüncü sınıfta.
Ondaki talihsiz bir birleşimdi.
Ufak bir çocuktu,
diş teli vardı, gözlüklüydü, futbolu sevmiyordu.
Kısacası, zorbalık için mükemmel bir kurbandı.
Hep resim çizerdim, ders çalışmayı severdim,
notlarım iyiydi.
Kolay hedeftim işte.
Hiç adil değildi.
Acayip öfkeliydim. Neden oluyordu anlamıyordum.
Bugünkü bilgime sahip değildim.
Üzgündüm, çaresizdim.
Hislerimle nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
On sekiz yaşıma geldiğimde depresif biri olmuştum.
Lisenin sonlarına doğru
uyum sağlamaya çalışmaktan vazgeçtim.
Başka yerlerde arkadaş bulacaktım.
Lise bir an önce bitsin istiyordum. Bitince de doğrudan üniversiteye gittim.
Müziği keşfettim.
Bir grupta solist oldum.
Müziğin bana iyi geldiğini fark ettim. Müziğe âşık olmuştum.
Yavaş yavaş normal ilişkiler kurmaya başladım.
Kızlarla çıkıyor,
gerçek arkadaşlar ediniyordum.
Ta ki en büyük oğlumun annesiyle tanışana kadar.
Oğlum bugün 16 yaşında.
Baba olacağımı öğrendiğimde 23 yaşındaydım.
Baba olduğumdaysa 24.
Toplumun gözünde 24 yaş yetişkin demek.
Kimliğim bunu gösteriyor olabilirdi
ama duygusal olarak yetişkin değildim.
Berbat bir hâldeydim.
Hayatıma çeki düzen vermeliydim.
Oğlum için iyi olmak istiyordum,
dünyanın da oğlum için iyi bir yer olmasını.
İnsanlık için küçük bir adım...
İklim değişikliği, ormansızlaşma,
nüfus artışının hızlanmış olması...
Petrol platformu Deepwater Horizon'da patlama.
İki yüz on dört kişi tutuklandı.
Terörü durdurmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız.
Birliklerimiz hazır.
ABD ordusu saldırılarına başladı.
Dünya Ticaret Merkezi mi?
Uçak düştü diyorlar.
Bana sunulan her şeye inanmaya başladım.
Reiki yapmaya, temazcal'a gitmeye, Budizm hakkında okumaya başladım.
Katolisizm dışında her şeye açıktım.
Reiki ustam bir gün, tam bana göre bir atölye bildiğini söyledi.
Evime çok da yakın bir yerdeydi.
Ben de gittim.
Ne olduğunu ve Antares'le tanıştığımı bilmiyordum.
Antares de la Luz olmadan önce
adı Ramón Castillo Gaete'ydi.
Peñalolén'li bir işçi sınıfı çocuğu.
Top koşturan,
mahalle arkadaşları olan, bisiklet süren,
Lo Hermida'da çocuklara ders veren, siyasi, sosyal sorumluluğu olan bir genç.
Gençken müzik okumuştu.
And müziğini çok seviyordu.
Amaru adında bir müzik grubuna katılmıştı.
Çok da iyi bir müzisyendi.
Klarnet, saksafon ve charango'da mükemmeldi.
RAMON CASTILLO GAETE'NİN DAYISI
Antares'teki Ramón'a hayrandım.
ESKİ ANTARES TAKİPÇİSİ
İnsanların ihtiyaçlarını anlıyor, onlara yardım ediyordu.
Genç yaşlarından itibaren fiziksel acı, Ramón'un hayatının bir parçası olmuştu.
Onu hareketsiz kılan, canını çok yakan, geceleri onu uyutmayan bir acı.
Bir kere bana acısının çok kötü olduğunu, ölmeyi yeğleyeceğini söylemişti.
"Ayahuasca içeceğim" dedi.
Bunu iki yıl önce denemiş
ve faydasını görmüştü.
İki, üç saatliğine hiç acı hissetmemişti.
Bu, onun için bu inanılmaz bir durumdu.
Ramón Castillo bir keresinde evime geldi.
ŞAMAN
O dönemler her hafta evimde ayin düzenlerdim.
O da diğer insanlar gibi bana ilaç için gelmişti.
Bir ayin yaptık.
Ramón bu tarafımda oturuyordu.
Şaman da şurada.
Gözlerimi kapadım.
Ramón'un oturduğu taraftan
müthiş bir ışık geldiğini hissettim.
Ormanda binlerce bitki var.
Her bitkinin sunduğu bir ilaç var.
Her bitkinin ruhu var.
Ayahuasca da bir nevi o dünyanın bir sentezi,
içinde, oradaki bitkilerin her birinden biraz var.
Tüm o bitkiler chacruna ve ayahuasca içerisinde
bir araya geliyor.
Bilgeliğe ulaşmanın yolu bunları nasıl pişirdiğinden geçiyor.
Sayısız amaçla kullanılıyor
ama temel amacı şifa
ve farkındalık.
İlacı birkaç kez aldıktan sonra
ona Ramón dememizden artık rahatsız olduğunu söyledi.
Antares olarak bilinmek istiyordu.
İnsanlar ayahuasca'nın faydasını sayısız şekillerde görebilirler
ama en doğrudan yol insana kendini fark ettirmesi.
Ramón kendine Antares de la Luz adını vermişti.
2007 ARALIĞI
Akrep takımyıldızındaki en parlak yıldıza ithafen.
O zamanki partneri ve bir arkadaşıyla,
ki bu insanlar onun ilk takipçileri olmuştu,
Gökkuşağı adlı bir grubun buluşmasına gittiler.
Ramón orada, benzer bir yolculukta olan insanlarla tanıştı.
Algım müthiş açıktı.
ESKİ ANTARES DE LA LUZ TAKİPÇİSİ
Her şeye karşı acayip açıktım.
Algıma hâkim olan üç varlık vardı.
Bunlardan biri Ramón'du, upuzun sakalıyla
nehrin ortasındaki bir kayanın üzerinde oturuyordu.
Beni birlikte meditasyona davet etti.
"Sana göstereyim" dedi. Nasıl olduğunu gösterdi.
"Vay be, neler oluyor?" olmuştum.
Neydi bu hissettiğim?
Gökkuşağı Grubu'na ikinci gelişiydi.
Bu sefer yanında iki kişiyle gelmişti.
ESKİ ANTARES DE LA LUZ TAKİPÇİSİ
Birlikte meditasyon yaptığı bir grup oluşuyordu.
Bir nehir vardı, büyük bir nehir.
Bir gün nehir kıyısında yürüyordum.
Onları meditasyon yaparken gördüm. Yanlarına gittim.
Hepimizin yakınlık hissettiği önemli bir andı.
İçimde bir şey hissettim, sizin anlayamayacağınız bir şey.
Antares de la Luz müthiş çekici bir adamdı.
Ona bu çekiciliği veren birkaç etken vardı.
Her şeyden önce dış görünümü. Uzun boyluydu.
Görkemli bir yapısı vardı.
Varlığı etkileyiciydi.
Herkesten çok farklıydı.
Bir ustanın sesine, duruşuna,
sakalına, bir ustanın kel kafasına sahipti.
İnandığı felsefeye
duyduğu güveni
başkalarına da aşılıyordu.
Ona âşıktım.
Onun isteği üzerine onunla birlikte olmamıştım,
beni buna, duyduğum o aşk, o sevgi itmişti.
Antares, yanında güçleri olan başkalarını da getirmişti.
İleri seviyede olan insanlar.
Bir nevi "üstün" olanlar.
Reiki ustam oradaydı, bir başka reiki ustası daha vardı.
Benim gözümde bu insanlar
ağır toplardı.
Hepsi de Antares'e müthiş bir hürmet besliyordu.
Antares, hayalimdeki ustanın yüzde yüz vücut bulmuş hâliydi.
Çalışıp ezberlediği bir bilgi birikimine sahipti.
Bunu bir pastişe, ruhani bir kolaja dönüştürmüştü.
Carlos Castaneda'dan çok bahsederdi.
Maya kehanetlerinden.
Bir de Viracocha'dan.
Bir seminer katılımcısı olarak sorduğunuz tüm sorular
son derece çekici biri tarafından cevaplanıyordu.
Cevap da her seferinde bir alıntı oluyordu.
Belli bir içeriğe sahip ve bir bilgi kaynağı olan bir alıntı.
Carlos Castaneda.
Don Juan'ın Öğretileri.
Amerika'daki hippiler döneminden
ikonik bir kişilik.
Carlos Castaneda 1960'lı yıllarda
Yerli Amerikalıların atalarının ritüellerini inceledi.
Modern antropolojiyi sarsan Castaneda kendini şaman ilan etti.
Carlos Castaneda Amerikan karşı kültürü gurusuydu.
Sinema yönetmenleri, yazarlar, müzisyenler için bir ilham kaynağı.
O dönemde çok nüfuzlu biriydi.
Evrenin bütünselliği tamamen algıyla bağlantılı.
Nasıl algıladığımızla. Gerçek diye bir şey yok, sadece yorum var.
CARLOS CASTANEDA'NIN SESİ
Ramón,
tıpkı diğer insanlar gibi
okudu da okudu.
Ona göre hayatındaki tek amaç...
...insanlara yardım etmekti.
2009 OCAĞI
Atölyenin daha ilk dakikalarında "Aradığım şey bu" olmuştum.
Aradığım araçlar tam da bunlardı.
İnsanın içsel benliğinin uyanışı.
Çakraların Açılması ve İçsel Benlik Atölyesi.
Lotus pozisyonunda
oturmamızı ister
ve rehberli meditasyon yaptırırdı.
Merdivenlerden inip
bir kapıya ulaştığımızı hayal etmemizi isterdi.
Aşağı doğru inen
bir merdiven hayal edin.
Bir kapıya varıyoruz.
Sol tarafınıza bir kutu koyacağım.
"Kutunun içinde altın bir anahtar var. O anahtarı alın.
O anahtarla merdivenin dibindeki kapıya gidin."
Kapıyı açın.
Girin.
"Şimdi bir boşluktasınız, burası içsel benliğinizin yaşadığı yer."
İçsel benliğinize sarılmaya çalışın.
Bir bedene sarıldığımı hissettim,
içimi müthiş bir özgürlük duygusu kapladı.
Daima ima ettiği bir şey,
tüm soruların cevabının insanın içsel benliğiyle çalışmasında yattığıydı.
O cevaplara ulaşabilmek de müthiş bir disiplinden geçiyordu.
Hakikati bulma isteğinin
çok güçlü olmasından.
Hakiki bilgiye ulaşmak üzere olduğumu hissediyordum.
Engin, derin hakikate. Varoluşun nedenlerine.
Neden bunca zamandır depresyonda olduğumu nihayet kavrayacaktım.
Daha iyi hissediyordum.
Pablo'yla bir yıldır çıkıyordum.
COLLIGUAY TARİKATI ESKİ ÜYESİ, SORUŞTURMA DOSYASINDAN ALINTI
İlişkimiz işkenceden farksızdı.
Esrar içiyor olmasından nefret ediyordum. Ayrıldık ve üç ay ayrı kaldık.
Sonra yine takılmaya başladık.
Bir seminere gittiğini söyledi. Kendi kendini iyileştirme semineriydi.
"Çok faydalı oldu, içimdeki gerilim gitti" dedi.
PABLO'NUN DAİRESİ
Pablo, tarikata katılmalarında, dostları ve sevdikleri arasında
bir nevi bir mıknatıs, bir bağlantı noktası olmuştu.
David Pastén'i Calle de los Militares üstündeki dairesine
birlikte yaşamaya davet etmişti.
Pablo çok değişmişti.
COLLIGUAY TARİKATI ESKİ ÜYESİ, SORUŞTURMA DOSYASINDAN ALINTI
Antares'e karşı beslediği hayranlığı görmemek mümkün değildi.
David, onu kız arkadaşı Pilar'la tanıştırdı.
Böylece Pablo'nun arkadaşlarından oluşan bir grup insan
Ramón'un çevresinde bir araya gelmişti.
Hayatım düzene giriyordu.
En iyi arkadaşım da bundan faydalansın istedim,
kız arkadaşım, çevremdeki herkes.
Bu hakiki araca herkes ulaşmalıydı.
Uyanış sürecinden geçen Pablo
en disiplinli askerlerden biri olur.
Uyanış bir dönüm noktasıydı.
Kişinin gruba gerçekten katıldığı andı.
Uyanış, bir şeyi fark ettiğin o andı.
Antares'in aslen...
Tanrı'nın hulûlü olduğunu. İçsel benliğinin Tanrı olduğunu.
Bir ara hepimizi topladı.
Meditasyon seanslarında genelde 10 kişi kadar olurduk.
Bize bir haberi vardı.
Göstermek istediği bir şey.
Biraz ayahuasca içtik. Çok fazla değil, az.
Meditasyona başladık.
Başlamadan hemen önce Antares bana "Arkada otur" dedi.
"Sana yönlendireceğim enerjiyi al.
İçsel benliğin bugün sana adını söyleyecek."
İçsel benliğime girdim.
Herkes alıştırmayı yapıyordu. Antares odanın karşısına geçti.
Gözlerim kapalı, Antares'in sesini duydum.
"Şimdi ona kim olduğumu sor."
Odanın ortasında
devasa bir varlık gördüm.
Odanın tamamına enerji yayıyordu.
O soruyu sorduğunda "Kimim biliyor musunuz?" dediğinde
sanki hepimiz
cevap vermek istedik ama kimse söylemeye yanaşmadı.
Sanki zihnimde bir şey açıldı.
Aniden...
Zihnime art arda görüntüler akmaya başladı.
Her biri birbirinden şiddetli.
Belli zamanlardan iki ya da üç saniyelik görüntüler.
Farklı kıyafetler, farklı dönemler, senaryolar.
Sayısız intihar gördüm.
Baskın çıkan duygu hep...
Sanki boynum kırılmıştı, kollarım kırılmıştı.
Müthiş bir ızdırap, elem.
İnanılmaz bir acı,
müthiş bir utanç.
Bu görüntü selinin ardından da
gözlerimin önünde İncilvari bir sahne belirdi.
Bir grup insan vardı.
Grubun ortasında da sırtı bana dönük olan biri.
Bu kişi parlıyordu.
Sonra arkasına döndü,
yüzü Antares'in yüzüydü.
Duruşu, zihnimdeki İsa imgesiyle yüzde yüz örtüşüyordu.
Çalışmamız bitti.
Antares, içsel benliğimin bana ne dediğini sordu.
"Çok şey gösterdi, zamana ihtiyacım var, sonra söylerim" dedim.
O gün, Antares'i kaldığı eve ben götürecektim.
Yol boyunca sessizdim.
Kapıya kadar eşlik ettim. "Şimdi" dedi.
"Antares, sen İsa mısın?" diye sordum.
Yüzü, ifadesi bir anda değişti.
Son derece ciddi bir ifadeyle
"Pablo, otur ve gördüklerini anlat" dedi.
Size anlattıklarımı anlattım.
"Gerçek şu ki, evet ben İsa'yım" dedi.
"Ama ben
Tanrı'nın hulûlü olan İsa'yım.
Pablo, yani ben Tanrı'yım."
"Bu konuda bir şüphen var mı?"
"Hayır, yok. Tanrı olduğunu gördüm.
Yani Tanrı olduğunu biliyorum."
Dedim ve gözyaşlarına boğuldum.
Antares endişelenmememi söyledi.
Az önce başıma gelen şeyin uyanışım olduğunu.
"Yaşananların gerçeğine uyandın" dedi.
"Ben sayısız kez hulûl ettim.
Bunların bazılarında amacım öğretmekti.
İsa iken öğretmeye geldim.
Buda ya da Krişna iken öğretmeye geldim.
Ama bu seferki hulûlde acım öğretmek değil.
Bu sefer karanlığı yenmeye geldim."
2012 yılına yaklaşıldıkça
sosyal medyada, Google'da
daha doğrusu resmi olmayan kanallarda
bir bilgi dolanmaya başladı.
Dünyanın sonunun geliyor olduğu bilgisi.
Dünya üzerindeki son üç yılımızı yaşıyor olabiliriz.
21 Aralık 2012 tarihi yaklaştıkça...
Antik Maya takvimine göre
21 Aralık 2012 tarihinde
dünyanın sonu gelecek.
2012 aralığında şafağın olmadığı gün yaşanacak.
Bir asteroidin Dünya'ya çarpmasıyla
Vahiy Kitabı'ndaki ayette öngörülen felaket olayı gerçekleşebilir.
Kadim kültürlerin öngördüğü gibi bu, gerçekten dünyanın sonu mu?
Antares yavaş yavaş bu bağlamı hissettiriyordu.
Benim de yardım etmek için çağrılmış olduğum hakiki bağlamı.
Işık ve karanlık savaş hâlindeydi ve bu savaş sona ermek üzereydi.
Savaşın sonlanacağı tarih de 21 Aralık 2012'ydi.
Öz güveni nereyse sıfır olan bir insan düşünün
ve bir gurunun bu insana yaklaşıp "Dünyayı kurtaracaksın" dediğini.
Ona inanmaya karar verdim.
Gördüğümü sandığım şey üzerine harekete geçmeye.
Muhtemelen diğerleri de
gördüklerini düşünmüşlerdi.
Kimi daha önce, kimi de sonradan Antares'in peşinden gitme kararını aldı.
Uyandığımda Antares bana
"Dünyanın en seçkin kulübüne hoş geldin" dedi.
"Kendini hazırla, çünkü
bu kulüpte amaç eğlenmek değil, çok çalışmak."
Tonu değişmişti.
O tutumlu, odaklanmış, tatlı dilli usta gitmiş,
sert biri gelmişti.
"Bilmen gereken ilk şey,
ben ricada bulunmam.
Ben emir veririm."
Karşımdaki kişi Tanrı'ydı, ben de hâliyle "Tabii, ver emirlerini" dedim.
İlk iki ayda sayısız emir verdi
ama bunlar ufak tefek şeylerdi.
Bir insanın feda edebileceği türde şeyler.
Örneğin,
tüm resimlerimi silmemi istemişti.
Silmemi istediği resimler
oğlumun doğumunun, çocukluğunun resimleriydi.
Benim resimlerim.
2008 EKİMİ
Dairemde, oğlum için ayırdığım ufak bir oda vardı.
Oğlum ara sıra benimle kalırdı.
Bir gün Antares "Pablo, sana taşınıyorum" dedi.
"Antares Usta, yaşayacak bir yere ihtiyacın olduğunu anlıyorum
ama oğluma karşı bir sorumluluğum var.
Naçizane fikrimi sorarsan...
Bir oğlumun olmasının bir sebebi var ve bence..."
"Sen kiminle konuştuğunu sanıyorsun?
Ben senden öylesine bir şey istemiyorum.
Sana bir emir veriyorum, sana o odada yaşayacağımı bildiriyorum.
Karşında Tanrı duruyor, kendini bil."
O noktaya kadar fiziksel şiddet yoktu.
Ama Ramón herkese karşı hiddet doluydu.
İnsanı tüketen bir hiddet. Bir nevi meydan okuma.
Ramón beni cezalandırmıyordu,
daha çok zorluyordu diyebilirim.
"Odaklanmıyorsun. Meditasyon yapmıyorsun."
Temelde Antares'in istediği şey, kimsenin onu sorgulamaması,
herkesin, onun talep ettiği disiplinle emirlerini yerine getirmesi,
tüm maddi varlıklarını,
değer verdikleri her şeyi ona teslim etmeleri,
duygularını bastırmalarıydı.
Antares liderimizdi.
Ustamız.
Manevi rehberimiz.
Onun gözünde, egolarımızı bastırmak için kendimizle savaşan savaşçılardık.
Bu yüzden de ne emrederse yapmak zorundaydık.
İstemesek bile.
Onunla yaşayanların uyması gereken kurallar vardı.
Onunla konuşurken yüzüne bakmak, ona dokunmak yasaktı.
Carlos Castaneda'nın tüm kitaplarını, İncil'in bazı yerlerini okumamız,
"uyuyanlar"dan uzak durmamız gerekiyordu.
Maddi varlıklarımızı
mümkün olduğunca azaltmamız.
Saçlar negatif enerji biriktirdiğinden kafamızı kazıtmamızı istemişti.
Sadece renkli kıyafetlere izin vardı, siyah giymek yasaktı.
Islık çalmak yasaktı.
Islık çalmama ya da şarkı söylememe izin yoktu.
Beste yapmama da. Antares "Ne? Kayıt mı yapıyorsun?" olurdu.
"Dünyayı kurtarmama yardım etmeye odaklanmalısın."
Bir savaşçı yolu inşa ediyordu.
Savaşçıların hepsi de kusursuz ve amansız olmak zorundaydı.
Castaneda'nın kitaplarına göre savaşçılar
müthiş güçlü varlıklardı.
Egoları, bağlılıkları olmadığı için
çok güçlüydüler.
Gereksiz...
dünyevi duyguları yoktu.
Toplumca inşa edilmiş bir ahlak anlayışına dayanarak
kendilerini sabote etmiyorlardı.
Bir eyleme karar verildi mi
o eylemi artık hiçbir şekilde sorgulamıyorduk.
Herif bir canavardı.
Üç tür varlık vardır: saf, saf olmayan ve karanlık.
Saf varlıklar daima ışık içinde var olmuştur.
Saf olmayan varlıklar, Tanrı'nın yaratılış esnasında oluşturduğu
evrensel yasalara karşı suç işlemişlerdir.
Karanlık varlıklar da Lucifer yani Şeytan tarafından
astral savaşa girmek için yaratılmış varlıklardır.
"Kızlardan birinin annesinin benliği karanlık" dedi.
Gözlerinin içinde başka gözler olduğunu görebiliyordum, metalik gözler.
Ne zaman o kadınla konuşsam
konuşmamız esnasında içimden
kendimi kanatlarımla sarıyor, saldırıları engelliyordum.
Kadından kara enerji yılanlarının çıktığını gördüm.
Yılanları çekip çıkardım ve attım. Sonra bir şeyin yapıştığını hissettim.
Sıradan bir sohbetti, ben de...
Mütemadiyen bir savaş hâlindeydik.
Antares bir gün
ayahuasca içtikten sonra
Pablo'nun kedisini görür ve kedinin lanetli olduğunu söyler.
Dairede yaşıyorduk,
kedim hamile kaldı.
Antares acayip gerildi.
"Sence bu bir oyun mu?" diyerek üstüme geldi.
"Doğacak o yavruların içinde kim bilir ne tür varlıklar var.
Bu, pekâlâ Lucifer'in bir saldırısı olabilir.
Cadı'yı hamile bırakan kedinin içsel benliği,
o kedinin içsel benliği Lucifer olabilir.
O beş karanlık varlığı bana saldırmaları için
evime sokmayı planlıyor olabilir.
Bu yavru kedilerin
ne olduğunu görmeliyiz Pablo."
Sonra kedimi plastik bir kutuya koydu.
Kutuya koyulduğu sırada
kedimden bir tür kara enerji bulutu çıktığını gördüm.
"Bu bok gerçek lan" oldum. Kedim küçülürken tüyleri diken diken oldu.
Acayip öfkelendi.
Antares beni San Carlos Kanalı'na götürdü. Arabadan indi.
Köprüye gitti ve içinde kedimin olduğu kutuyu nehre attı.
Öldürmek zorunda kaldığımız ilk karanlık varlıktı.
2010 yılının mart ayında
taşınmaya karar verdik.
Olmué kasabasına taşındık.
OLMUÉ, ŞİLİ
Ailemin yaşadığı şehirden ayrılıp
taşrada bir kasabaya taşındık.
Antares, taşınma nedeni olarak
evlerin sahip olduğu gücü göstermişti.
Söylediğine göre Olmué'de kiraladığımız evin gücü
önceki dairemizden daha yüksekti.
Olmué'de bir şifa merkezi kurmak istediklerini söylediler.
Benden borç para istiyorlardı.
Evin daha ucuza gelmesi için
bir yıllık kirayı peşin ödemek istiyorlardı.
Savaşçının yolunun bir unsuru da peşine düşme sanatıydı.
Daha yüce bir amaç uğruna söylenen stratejik bir yalan.
Zekice düşünülmüş bir çalışma planı sundular.
Her şey numaraydı tabii.
Castaneda'nın eserlerini okuma zorunluluğu peşine düşmeyi öğrenmeyi içeriyordu.
"Uyuyanlar"ın peşine düşmeliydik.
Matrix'teki Neo gibi
"uyuyanlar"a gerçeği söyleyemezdik.
Nasıl olacaktı ki? Anlamaları mümkün değildi.
Uyanmaları için yapabileceğimiz en iyi şey
kendi iyilikleri için onları kandırmaktı.
Zamanında ödediler de, planları böyleydi.
O evde birlikte yaşamaya başladığımızda
artık bir topluluk olmuştuk.
Görsel-işitsel alanda faal olacak Calypso Prodüksiyon'u
kurmakla uğraşıyorduk.
Suşi satıyor, kendi kendini iyileştirme seminerleri düzenliyorduk.
Geldiğimiz noktada, altı yedi kişilik bir gruptuk
ve hepimiz Antares'in ihtiyaçlarını karşılamak için çalışıyorduk.
Antares pek çalışkan biri değildi,
tam tersine.
Diğerleri ona bakıyordu.
Pablo'nun görevleri arasında
Antares'i yürüyüşe çıkarmak, ona masaj yapmak vardı.
Antares eline bir kez bile süpürge almamıştı.
Hiçbir şey yapmıyordu.
Onun görevi insanlığı kurtarmaktı.
Bu karanlığı defetmek.
Onun görevi,
bu karanlığı içinde taşımanın getirdiği acıya katlanmaktı.
Onun görevi hayatta kalmaktı.
Ölüme karşı gelmek.
Hikâyeye öyle bir inançla bağlılardı ki
her şeye inanıyorlardı.
Altı, yedi, sekiz ay boyunca
Antares'in söylediği her şeyi
yapmam gerektiğine inandım, sanki...
Sanki irademi kaybetmiştim.
Düşünmeme gerek kalmamıştı sanki.
Ne yapmam gerektiğini bir başkası söylüyordu.
İnsan kendine soruyor:
"Bu küçük beynim ne işe yarıyor?" "Yüreğim ne için?"
"İradem ne için var?"
"Madem yapmam gereken her şeyi bana Tanrı söylüyor, öyleyse neden özgürüm?"
2011 ŞUBATI
Bir gün Pablo beni yanına çağırıp
"Ayin esnasında Antares bir çakranıza üç kez vuracak" dedi.
"Çok iyi iyileşmenizi sağlayacak."
Önce kafamızı kazıdık.
Soyunmamızı istedi.
Biz de soyunduk.
Sonra ilk çakramıza
üç kez vurdu, şuraya.
Sopayla üç darbe.
Canım çok yandı tabii ki.
Hissettiğim duygu, korkudan çok suçluluktu.
Ramón'a yardım etmek için
yeterince çabalamadığımı düşünüyordum.
Tam tersi oldu.
Ramón eski hâline dönmediği gibi
gerçekliği çok daha yüksek bir seviyede çarpıtır hâle geldi.
Bu hâldeyken ona inanabilmek gerçekten çok çılgınca diye düşünmüştüm.
2011 EKİMİ
Bir gün, oğlumu bir daha görmememi emretti.
Oğlun hayatından çıkacak, dedi.
"Üzgünüm, onu ne çok sevdiğini biliyorum
ama 2012'ye sadece bir yıl kaldı."
Dediğine göre
bu önemli görevin bir kulu olarak bir misyonum vardı
ve bu da tüm ilgimi gerektiriyordu.
Oğluma çok fazla enerji harcıyordum, bu değişmeliydi.
"Canın yanacak evet
ama...
bir yolunu bulup
oğlunun annesini kandırmalı, oğlunu görmemeyi...
...kalıcı hâle getirmeli, oğlunu hayatından çıkarmalısın.
Artık buraya gelemez."
Çok tatlı bir çocuktu.
Pablo sık sık uğrardı. Oğlunu iki haftada bir görürdü.
Ara sıra onu Olmué'ye götürürdü.
Olmué'de neler dönüyor bilseydim
tüylerim diken diken olurdu ama bilmiyordum.
Bu denli ağır bir kederi tarif edebilecek bir kelime yok.
Çocuğu olan herkes
bunu anlayacaktır.
Bu durum beni mahvetti. Yıkılmıştım.
Baba olmayı hep istemiştim.
Aptalın teki olmama ve bir ton sorunla boğuşmama rağmen
babalık benim için önemliydi.
Mütemadiyen dinsel bir coşku,
müthiş bir acı içindeydim.
Ama bu, bir şehidin acısıydı.
Kendi kendime, "Kahretsin, her şeyi kaybettim, canım çok yanıyor
ama uzun vadede bunun faydasını göreceğim" diyordum.
Yani...
Garip bir şekilde en mutlu olduğum anlardan biriydi.
Mutluluktan ağladığım anlardan biri.
MANTAGUA, ŞİLİ
Antares tekrar taşınmaya karar verir.
Bu sefer Mantagua'da bir ev kiralarlar.
Burada şifa seminerleri verirler.
Bu seminerlere çok sayıda insan gelir.
Fakat sadece Antares'in seçtiği bir avuç insanın
grupla daha samimi bir ortamda vakit geçirmesine izni veriliyordur.
Sadece onlar eve istedikleri gibi girip çıkabiliyordur.
Gerçek bir esrime hissettikleri
mutluluk anları yaşarlar.
Grupta aşk hikâyeleri de yaşanmaktadır.
Pablo, Natalia'yla, David de Pilar'la birliktedir.
Romantik ilişki yaşama eğilimi ortaya çıkar.
Onlara bu, bir macera gibi geliyordur,
çift olarak çıktıkları ruhani bir yolculuk.
Ne var ki, zaman içinde Antares bu ilişkilerin kontrolünü de ele geçirir.
O dönem Pablo'yla ilişkimi bitirdim
çünkü Antares, Pablo'dan Carolina'ya terapi yapmasını istemiş,
Pablo da Carolina'ya âşık olmuştu.
Antares, Pablo'ya onunla olmasını emretti çünkü Carolina onun ruh eşiydi.
Yaşanan ilişkilerde durum şöyleydi,
Antares, insanları uygun gördüğü gibi bir araya getirip ayırıyordu.
Bazen neden, kullarının dikkatini dağıtan bir şeyden kurtulmak oluyordu.
Grup içinde gerçekleştirilen faaliyetlerden biri de
"içiş" olarak bilinen,
Antares'in ayahuasca içtiği anlardı.
Ayahuasca içtikten sonra Antares'in içsel benliği ona,
Natalia'yı kadını yapmasını emreder.
Ramón, kadını olmam gerektiğini söyledi.
Yani bir ilişkimiz olmalıydı.
Bu emir, içsel benliğinden gelen bir vahiydi.
Mutlaka yerine getirilmeliydi, o Tanrı'ydı.
Üç gece bana ayahuasca içirdi.
İlk iki gece ona onunla olmak istemediğimi söyledim.
Üçüncü gece Antares emrine uymazsam
içsel benliğinin Kıyamet Günü'nde beni diri diri yakacağını söyledi.
2011 ARALIĞI
İşte o an...
İşlerin çığırından çıkmaya başladığı andı.
O kızın...
Natalia Guerra'nın hamile kaldığı an. İşler burada çığırından çıkmaya başladı.
Hikâye burada dolambaçlı bir hâl almaya başladı.
Çocuk sahibi olamayacağını söylemişti. Görevi çocuk sahibi olmak değildi.
Görevi dünyayı kurtarmaktı.
Natalia hamile kaldı.
Hepimiz "Nasıl yani?" olduk. "Hani çocuk sahibi olamıyordun?"
Antares ne olduğunu bilmediğini, ayahuasca içmesi gerektiğini söyledi.
"Bunun olmaması gerektiğini uzun süredir biliyordum" dedi.
"Bu bebek karanlık mı yoksa aydınlık mı öğrenene kadar
gebe bir Natalia ile aynı çatı altında olamam.
Şayet içsel varlık karanlıksa
ve bir gece bana saldırırsa her şey mahvolur.
Natalia'ya gebeliğini geçireceği başka bir yer bulmalıyız."
Natalia, istemediği bir gebeliği yaşamak zorunda bırakılmıştı.
Ayrıca...
Ailesine karşı da bir yalanı sürdürmek zorundaydı.
2012 HAZİRANI
LOS ANDES, ŞİLİ
Aileme anlatacak bir hikâye uydurmamı söyledi
çünkü hamile olduğumu kimse bilmemeliydi.
Latin Amerika'da seyahat ediyor olduğumu söyleyecektim.
Antares ayahuasca içti, sonra da gerçeği öğrendiğini söyledi.
Çocuğun içsel benliği
Lucifer'di.
Dediğine göre bebek, bir insan olarak Lucifer'e her an hayat verebilirdi.
Bu da dünyanın kurtuluşunun dönüm noktası olabilecekti.
Çünkü bebeğin Lucifer'e hayat vermesi durumunda
kendisinin onu öldürmesi gerekecekti.
SANTIAGO, ŞİLİ
Her hikâyede yaşanan büyülü bir an vardır,
hikâyeyi tüm unsurlarıyla gözler önüne serecek
o kişinin ortaya çıktığı an.
Bu hikâyede o kişi
isimsiz bir kadındı.
Kendisi korunan tanık.
Bu kişi tarikat hâlâ faaliyetteyken şikâyette bulunmuştu.
LOS ANDES ŞEHRİNDEKİ EV, 2012
Olan bitene daha fazla dayanamadı.
Ortam çok gerilimli ve tehlikeliydi. O da ayrıldı.
Ayrıldığında Natalia'nın hamile olduğunu,
Antares'in yavru köpekleri öldürdüğünü biliyordu.
Yaşadığımız gerilimi, çılgınlığı.
MAIPÚ SAVCILIĞI'NA
Hikâyesini anlatmaya karakola gitti.
Orada ciddi şeylerin olabileceğine dair polisi uyarmak istemişti.
María del Pilar'ın kız kardeşleri Özel Soruşturmalar Dairesi'ne geldi.
SORUŞTURMA UZMANI, 2012-2017
Yanlarında, bugün koruma altına alınmış olan
ve o gün bize tarikattan bahseden tanık bulunuyordu.
Tanığın bize verdiği bilgi açık ve netti.
O çocuğa ve Natalia'ya ne olduğunu bir an önce bulmamız gerekiyordu.
Geldiklerinde Antares...
İSİMSİZ TANIK TARİKAT ESKİ ÜYESİ
...Natalia'ya "Aşkım, güçlü olmalısın, bu, senin karman" dedi.
"Bunu başarabilirsin.
Artık her şeyi anlıyorum. Dünyayı nasıl iyileştireceğim biliyorum.
Bu çocuk Lucifer olabilir. Onu senin içine hapsetmeyi başardım."
Tarikat üyelerinin aileleriyle
güvene dayalı, işbirliğine açık ilişkiler kurmaya çalıştık.
Natalia'nın annesiyle görüşebildik.
Kızının yurt dışında olduğunu sanıyordu.
Ona durumun böyle olmadığını,
Natalia'nın başına bir şey gelmiş olabileceğini söyledik.
2012 KASIMI
Jesús'nun doğumundan bir ay önce
Antares "Her şeyi gördüm, her şey yolunda" dedi.
"Jesús, 10 aylık bir gebeliğin ardından
tam olarak 18 Aralık'ta doğacak." "10 aylık gebelik mi?"
"O benim çocuğum, bir mucize. Bir ay geç doğacak."
İçsel benliği ona,
Colliguay'da karanlığa karşı girişeceği son savaştan önce dinlenmesi için
güneye gitmesini söylemişti.
ICALMA, ŞİLİ
Biz de onu Icalma'ya götürdük.
Bir haftalığına bir kulübe kiraladık.
Antares'e ne zaman
Natalia'nın bebeği aralıktan önce gelirse ne yapacağız diye sorsam
bana çıkışıyordu.
Nitekim Natalia kasımda doğum yaptı.
"Boku yedim. Bu mümkün değil. İçsel benliğim bana gösterdi.
Demek, gördüğüm o değildi, onu bana karanlık gösterdi.
Saldırıydı. Ne yapacağımızı düşünmeliyiz.
Eşyaları topla, bir saate gidiyoruz."
Ertesi gün sonsuz maratonumuz başladı.
Antares ayahuasca içebilsin diye
yaklaşık 1.400 km araba sürdüm.
O kadar uzun bir yolculuğun ardından
bütün gece ayahuasca içmem gerekti.
Natalia doğuma girmişti.
Doğum üç gün devam etti.
Antares ayahuasca getirdi.
Çocuğun orada değil, güçlü bir yerde doğması gerektiğini söyledi.
O yer de Colliguay idi.
COLLIGUAY, ŞİLİ
Antares için yerler çok önemliydi. Bazı yerlerin gücü olduğuna inanıyordu.
Colliguay'daki o tepe, Colliguay'daki o kulübe,
uyanışını, aydınlanmasını yaşadığı yerdi.
Bir usta olarak yeniden doğduğu yer.
Bebek o kulübede doğmalıydı.
Colliguay'daki çiftlik bana ait. Birileri beni bir adamla tanıştırdı.
Açık renk gözleri vardı.
Gayet dostane biriydi, adı Ramón'du,
ayrıca müzik öğretmeniydi.
Buraya yılda bir kez gelmek için iznimi istedi.
Evimin güzel olduğunu,
hoş bir enerji yaydığını söyledi.
Ben de yılda bir kez gelip orada kalmasına izin verdim.
Gece 11 gibi varmıştık.
Ortalık karanlıktı.
Kerpiç eve gittik.
Evdeki koşullar
bir doğum için hiç uygun değildi.
Ne su vardı, ne de elektrik.
Evde sadece Natalia ve ben vardık.
Antares, Natalia'nın ince bir kumaştan,
uzun bir tunik giymesini emretmişti.
Tunik, gözleri hariç bedeninin tamamını kaplamalıydı.
Müthiş stresli bir ortamda
normal bir doğumun yaşanmasına çalışıyorduk.
Öyle bir ortamda doğum yapan bir kadının rahatlaması mümkün değildi elbette.
Antares, Carolina'ya "Çıkar şunu" diye bağırıyordu.
Ona çok fena saldırdığını söylüyordu.
İki kafası olduğunu.
Antares acil durum planı olarak sezaryen yapması için
Caro'yu görevlendirmişti.
Olmaz dedim.
Sezaryen yapacak hiçbir şeyim yoktu.
Antares, karnını kesmem için ısrar etti.
"Sen yapmazsan ben yaparım" diyordu.
Natalia acıdan bayılmak üzereydi.
Çok güçsüzdü.
Nabzı çok düşüktü.
Onun kendi dilini kullanarak Antares'e
bana emrettiği şeyi yaparsam saf bir varlığı öldürüyor olacağımı dedim.
Bunu duyunca Antares aniden kendine geldi.
"Hayır" dedi.
"O piç yüzünden saf varlıklarımdan birini ölüme göndermeyeceğim.
Natalia'yı kurtaracağız. Onu koruyacağım."
İki buçuk saat uzaklıktaki Reñaca'daki kliniğe doğru yola çıktık.
Colliguay'daydık,
en yakın otoyola çıkmak için önce 15 km'lik toprak yolda gittik.
Klinik uzaktı, hiçliğin ortasındaydık.
Hiç iyi değildim. Antares "Savaşmalısın" diye bağırıyordu.
"Bir savaşçı daima sınırlarının ötesindedir.
Sen de kusursuz bir savaşçısın.
Kurtarılan tek savaşçısın ve içsel benliğin artık saf.
İçsel benliğin saf olduğundan ölürsen seni dirilteceğim."
Yanımızda, hiç kontrole gitmemiş, doğum yapmak üzere olan bir kadınla
orada ne aradığımıza dair bir hikâye uydurmak zorundaydık.
Onu ıssızlığın ortasında,
yolda yürürken bulduğumuza dair
bir hikâye uydurduk.
Bir grup hippiyle yaşadığını söyledik.
Doğal doğum yapmak istemişler ama ebe gelmemişti.
Olaylar gelişmiş, biz de kızı alıp onu kurtarmıştık.
Kliniğe giden yolda bir yerdeydik.
Antares arabadan inip saklandı.
Pablo bizi Reñaca Kliniği'nin acil servisine bıraktı ve gitti.
Natalia'nın üzerinde sadece incecik bir elbise vardı.
İç çamaşırı giymiyordu, yalınayaktı.
Toz toprak ve kan içindeydi.
Ben de benzer bir hâldeydim
ama bu görüntü kimsenin dikkatini çekmemişti.
Tek umudum, polisi aramış olmaları, benim de onlara her şeyi anlatabilmemdi.
O an her şeyin bittiği an olabilirdi.
Ama olmadı,
hikâyemiz işe yaramıştı.
Natalia sabah saat 06.31'de doğum yaptı. Üç kilodan fazla olan bebek sağlıklıydı.
Natalia, bebeğe Jesús adını verdi, çünkü Antares böyle istemişti.
Bebeğime ertesi gün kavuştum.
Öğleden sonra üç buçuk gibi.
Çok güzeldi çünkü...
Onu emzirdim ve bu...
Bu, inanılmaz bir histi.
Çok karışık duygular içindeydim.
Annelik içgüdüleri çok güçlü duygular.
21 KASIM 2012
Hastaneden ayrıldıktan sonra
Natalia bu bebeğin hayatında olmasını istememişti.
Çünkü...
Çünkü savaşçı modundaydı.
Mantagua'daki evde
Antares kafamı tıraş etti
ve beni soğuk suyla yıkadı.
Beni salona götürüp bana bir şarkı dinletti.
"İçsel benliğim ne yapmam gerektiğini söyledi" dedi.
Umursamadığımı söyledim.
"Sevgili çocuğum...
İyi olacağız" dedi.
"Işığa varacak ve hepimiz özgür olacağız."
Yol boyunca kendi kendine konuşup küfretti.
"Siktir git, sen beni yenemezsin. Seni nasıl yeneceğimi biliyorum."
Sanki Lucifer'le konuşuyordu, Lucifer'in varlığıyla.
Carolina bebekle kendini odaya kilitledi. Antares, Colliguay'a gitmeliyiz dedi.
Josefina ve Pablo
ateşi yakmak üzere hazır bir şekilde orada bizi bekliyordu.
Eski bir tuvalet çukuru vardı.
Bir metreye bir metre,
iki metre derinliğinde.
Antares o delikte ateş yaktı.
Gece 11 gibi
hepimizi araca bindirdi.
Carla'nın aracıydı. Çiftlik arazisinde yol aldık.
Direksiyonda Pablo vardı.
Ben, Carolina ve Pilar'la arkada oturuyordum.
Ön koltukta da
Natalia ve bebek oturuyordu.
Antares ateşi yakarken Natalia'yla ben araçta beklemiştik.
Çok kötü hissediyordum, arkadan Antares'in sesi geliyordu.
Ne dediğini anlayamasam da sesini duyabiliyordum.
Ateşin çatırdamasını hissettim, uzaktan da olsa
ateşin kızıllığını gördüm.
Sonra Pablo araçtan inip
"Emirler şöyle" dedi.
"Jesús'nun kıyafetlerini çıkaracak,
ayaklarıyla ellerini bağlayacaksın.
Ağzına bir çorap tıkıp gözlerini de bantla kapatacaksın."
Jesús'yu araçla ateş arasındaki yolun
ortasına kadar taşıdık.
Orada...
Antares bebeği benden aldı, Pablo da beni olabildiğince uzaklaştırdı.
Antares'in oğlunu eline aldığı an,
sanırım o an ne olacağını anladık.
Antares...
oğlunu öldürecekti.
23 KASIM 2012
O noktada onu durdurmak için çok geçti.
O zamanki hâlimizle
onu durduracak gücümüz yoktu.
Araca geri dönerken
Natalia gözyaşlarına boğuldu.
Araca varınca ben de ağlamaya başladım.
Ağlıyordum. Gözyaşlarımı durduramıyordum.
Sanki dibimizde bir bomba patlamıştı da zaman ve mekân algımızı yitirmiştik.
Nerede olduğumuzu bilmiyorduk.
Aracın önüne bakıyordum,
elinde bir çift fırın eldiveni, Antares farların önünde beliriverdi.
Ateşi beslememi emretti, yanmaya...
devam etmeliydi.
Ateşin yanına vardığımda
Antares oğlunu ateşin içine atalı bir dakika olmuştu.
Ateşten hiç ses gelmiyordu.
Uzun bir süre, ateşe atmadan önce
onu öldürmüş olduğuna inandım.
Zira o sabah bizden
elimizdeki en keskin bıçağı istemişti.
Ne olduğunu öğrenmeye Antares'in yanına gittim.
Beni görmek istemedi.
Natalia çok sarsılmıştı.
Anne olmayı ne çok istediğini biliyordum.
Antares, Natalia ve Josefina'dan yemek yapmalarını istedi.
Bazıları yedi, bazıları yemedi.
Antares sürekli aynı şeyi tekrarlıyordu. Dünya karanlıktan temizlenmeye başlamıştı.
Bebeğin neden zamanından önce doğduğunu artık biliyordu.
Sonra da bize yatmaya hazırlanmamızı söyledi.
Az çadırımız vardı,
ben de Antares'e arabada uyuyabilir miyim diye sordum.
Arabada gözyaşlarına boğuldum çünkü...
Bebeğin kıyafetlerini görmüştüm.
Kendimi tutamamıştım.
Çadırda yatsaydım...
muhtemelen bunu yapamazdım.
Antares bana çıkışırdı.
Izdırap içindeydim, çok acı çekiyordum.
Belli edemezdim,
çünkü bu, kendine acıma, kendine acıma da ego demekti.
Asla olmaması gereken bir şey.
Ertesi gün uyandığımızda
Antares bana dönüp
"Mobilya yapmak için ahşap almaya Viña'ya git" dedi.
Dün geceki olay hakkında tek kelime edilmedi.
Tek kelime bile.
Ateşin yanmış olduğu bölgeye
yaklaşmadık bile.
Hepimizde bir savaşçı tavrı vardı.
"Hadi. Dünyanın sonuna 21 gün kaldı.
Özgür olacağız.
Bütün bunlar sona erecek."
İnsan, öyle bir geceden sonra grubun değiştiğini,
birtakım bölünmelerin yaşanacağını düşünür
ama tam tersi oldu.
Herkes aşırı disiplinli olmuş,
savaşçı moduna geçmişti.
Sanki yaşananlar
savaşta yaşanmış bir muharebeymiş gibi.
Şiddetli, çetin bir muharebe.
Bir muharebe daha yaşamıştık.
Geçen yıl savaştığımız onlarca muhabereye bir yenisi daha eklenmişti.
Ne olmuştu?
Ne olmuştu da...
Ramón ya da işte Antares de la Luz'un zihni...
...bir dönüşüme uğramış ve...
... üç günlük bir bebeği kurban ederse
yeryüzündeki sorunların çözüleceğine inanmaya başlamıştı?
Kasımın son beş günüydü.
Antares'in içsel benliğinin emirlerine göre
1 Aralık'ta orada yaşamaya başlayacak ve sona dek, yani 21 gün orada kalacaktık.
O 21 günlük ayahuasca içme dönemi için
evi beş günde hazırlamamız gerekiyordu.
İnanılmaz bir şekilde Antares'in saldırganlığı çığırından çıktı.
Bana ve Carolina'ya onunla olmamızı emretti.
Bu durum Carolina'yı çok olumsuz etkiledi.
Bu da ağır bir cezayı tetikledi.
Antares, hayatımda gördüğüm en şiddetli dayağı emretmişti.
Orada çırılçıplak durup
dayak yedik.
Caro'yla başladı.
Ufacık bir hatundu.
Ufak ve sıska.
O orospu çocuğuysa benim kadar uzundu, 1,85 metre.
Göt herif kızın sırtını deşti.
Bir elini kırdı.
Caro'nun bedeni tepki olarak elini sırtına koymuştu.
Antares bütün gücüyle vurunca bileği kırıldı.
O kırık bir ay doktor yüzü görmedi.
Caro'ya 11 kez vurdu.
Sonra sıra bana geldi.
Altıncı ya da sekizinci darbenin ardından
gözüm yavaş yavaş kararmaya başladı.
Siktir bayılmak üzereydim ve bayıldım.
"Kalk pislik! Daha işimiz bitmedi."
Bir yandan özür dileyip bir yandan da kendimi tokatladım.
Geri kalan 20 darbeyi de yedim.
Sonra da ona...
Teşekkür ettim.
Ve yerimi aldım.
Giyinmemizi istedi. Hepimiz çıplaktık.
Antares'e elimi kırdığını söylediğimde
"Sevgili kızım, bu senin karman" dedi.
"Deli olduğunu görmüyor musun?"
"Görüyorum" dedim.
İstese beni öldürebileceğinden emindim.
İnsan, ister istemez
"Yaşadıkları bu korkunç şeylere rağmen neden kaçmadılar?" diye soruyor.
Tanrı'nın askerleri olduklarına,
dünyanın sonunun geldiğine tüm benlikleriyle inanıyorlardı.
Onlar için bu, atmaları gereken son adımdı.
Dünyanın sonuna hazırlanıyorduk.
Antares 2012 aralığının ilk gününde ayahuasca içmeye başladı.
Her gece içiyordu.
Böylece o gün, yani 21 Aralık geldiğinde
aydınlanma da gelecekti.
Ben de dâhil grubun geri kalanı
ayahuasca içmeye 11 Aralık'ta başladık,
21 Aralık'a kadar da devam ettik.
O ayahuasca seansları, o günler sonu gelmeyen muharebelerdi.
Melekler, kanatlar, kılıçlar, iblislerle dolu,
çığlıklarla, kanla kaplı savaş alanları, cehennemle,
ışıkla, umutla dolu muharebeler...
Delilik dolu.
Dünyanın son günleriydi.
Bana göre 22 Aralık 2012 diye bir şey yoktu.
Neyse, son gün saatler geçti.
Gruptaki kimse...
Kimse saate bakmıyordu, sonuçta
Ahiret Günü kapıya dayanmışsa kim saate bakar ki?
Olduğu zaman olacaktı.
Ama saatler geçti ve
hiçbir şey olmadı, hiçbir şey.
Hepimiz sessizdik.
Sonra Antares
birdenbire...
Deli gibi gülmeye başladı.
"Aptal şeyler, dört yıllık sıkı bir çalışmayla yükseleceğinizi
ve özgürleşeceğinizi mi sandınız?
Ne saf insanlarmışsınız.
İşler böyle yürümüyor. Değişim öyle hemen gelmez.
İçsel benliğim az önce bana
özgürlüğün hemen gelmeyeceğini,
bunun için üç ay daha gerektiğini ve Ekvador'da olacağını söyledi."
Sorun yokmuş gibi davrandı.
Sanki her şey öylesine bir şakaymış gibi.
O kadar.
Ayahuasca içmeyi bitirip yattık.
Ertesi gün, tarihler 22 Aralık 2012'yi gösteriyordu.
Aslında var olmaması gereken bir günü.
Grupta bir parçalanma yaratan da bu oldu.
Sanki beynim bana "Dostum, anlaşmamız 21 Aralık 2012'ye kadardı" diyordu.
"Bugün ayın 22'si."
Bazılarımız ne yapacağız şimdi demeye başlamıştı.
Dünyanın sonu falan gelmemişti.
Hepimiz borç içindeydik.
Yaşamaya devam etmeliydik ama tek kuruşumuz yoktu.
23 Aralık'ta, yani aslında var olmayan o günde
ailelerimizi arayıp Noel'i onlarla geçireceğimizi söyledik.
Her şey bir yalandı.
Aileme, Noel'de kız arkadaşım Caro'yla yanlarına geleceğimi söyledim.
Pablo'ya, Antares'le birlikte yaşamaya artık dayanamadığımı söyledim.
Bir daha bana kadını olmam gibi bir emir verirse
intihar ederim, dedim.
Caro şöyle demişti.
"İsa ve Havarileri o adinin ağzından hiç düşmüyor.
Havariler gibi kendimizi kurban etmemiz gerektiğini söylüyor.
Ama Havariler, İsa'ya duydukları sevgiden onunlaydılar.
Bense şu an korkudan buradayım."
Kalakalmıştım.
Dedikleri, içimdeki şüpheleri iyice arttırmıştı.
"Öylesine gidip Santiago'da yaşayamayız.
Kaçmamız lazım.
Kaçıp güneyde bir yerde gizlenmeliyiz.
Yoksa bu herif bizi bulur ve gebertir."
Pablo ve Carolina güneye kaçarken tam bir paranoya hâlindelerdir.
Bir hafta boyunca üvey annemin evinde saklandık.
Oradayken gruptaki herkese ayrı ayrı e-posta gönderdik.
Geri dönmemek üzere ayrıldığımızı söyledik.
Antares'e de ona hâlâ inandığımızı
ama artık onunla birlikte devam etmeyeceğimizi bildirdik.
Natalia beni aradı.
"Sıçtım" dedi.
"Soruşturma Birimi'nin yanındayım. Her şeyi biliyorlar."
ŞİLİ POLİSİ SORUŞTURMA BİRİMİ
Natalia sadece ona verdiğim e-posta adresime bir e-posta gönderdi.
"Pablo. Bir sorunum var."
Polis ailesinin evine gelmişti.
Ailesiyle konuşuyor, bebeği soruyorlardı.
Natalia'ya neler olduğunu soruyorlardı.
Bir tarikattan bahsediyorlar, dedi.
Ona "Yapma yahu, tarikat dediğin şey siyah kukuletalı,
şeytana tapan, toplu intiharlarda bulunan bir grup şeytani orospu çocuğudur" dedim.
"Biz tarikat falan değiliz."
Sonra Google'a "tarikat"ı girdim.
Okumaya başladım.
Okuduklarım hayatımın son dört yılıyla bire bir örtüşüyordu.
Bir tarikattaydım.
Şok olmuştum.
Her şey yalandı anasını satayım.
O bebek...
Lucifer değildi.
Sadece bir bebekti.
Her şey değişir.
Zira artık polis
bir bebeğin öldürüldüğünü öğrenmiştir.
Antares 19 Şubat'ta Şili'den ayrılır.
Çünkü Natalia Guerra polisin onları araştırdığını söylemiştir.
HAVAALANI
19 ŞUBAT 2013
Antares, grup üyelerinin
bebeğe olanları polise anlatacaklarını bildiğinden
tek şansının Peru'ya kaçmak olduğunu biliyordu.
Grup üyeleri de bir şeyi fark etmişti, yaşananlardan onlar da sorumluydu.
Özellikle de cinayet gecesi orada olanlar.
Herkesten önce ifade vermeye giden Natalia olmuştu.
İnsan paranoya içinde olduğunda
herkesten önce konuşması gerektiğini düşünür.
Tarikat üyelerinden birinin
cinayet konusunda kendisine bir sorumluluk atfedeceğinden korkar.
Natalia'nın diğer dedektiflerle birlikte olduğu odaya girdim.
Ona, "Bebeği gerçekten yaktınız mı?" diye sordum.
"Evet" dedi.
Pişman olduğuna dair hiçbir iz yoktu.
Bu konuda pişmanlık duyduğuna inanmamı sağlayacak hiçbir şey.
Ne bir gözyaşı ne de başka bir şey.
Ertesi gün onu Colliguay'a götürdük.
Bebeği yakmış oldukları çukura vardığımızda
Natalia kendini kaybetti ve hıçkırıklara boğuldu.
Kimse onu teselli edemedi.
Başımdan aşağı sanki kaynar sular dökülmüştü.
"Bu, sizin çiftliğinizde oldu" dediler.
O kadar basitti.
Kalp krizi geçirdim, hastanelik oldum.
Burada.
- Buldun mu? - Evet.
Dursun orada.
Olay yerinde bulabildiğimiz en önemli kanıt
bir kemik parçası olmuştu.
Bebeğin kalçasının sol ilium kemiği.
23 Kasım'da Pablo ve Carolina bebeği Reñaca Kliniği'ne götürmüştü.
Şili'de yenidoğanlar için zorunlu olan
kalıtsal hastalık testinin yapılması gerekiyordu.
Bebekten beş damla kan alındı.
Alınan o beş damla kan
Jesús'ya ne olduğunun öğrenilmesinin anahtarıydı.
Keza bebeğin DNA'sının
Antares'in ve Natalia'nın DNA'sıyla eşleşip eşleşmediğinin öğrenilmesinin de.
Bu kanıt sayesinde
tarikatın kalan üyeleri için de
tutuklama emri çıkartabilmeyi başardık.
Gece saat 10 buçukta Pablo'dan telefon geldi.
Çok ciddiydi.
"Baba, yarın annemle buraya gelmelisiniz."
"Mutlaka."
"Ne oldu?" dedim. "Telefonda anlatamam."
Uçuş esnasında ne düşüneceğimizi bilemez hâldeydik.
Havaalanına vardığımızda Pablo ve Carolina oradaydı.
Normal hâllerinden eser yoktu. Ölü gibiydiler.
Pablo'nun cipine bindik. Pablo sakin bir sesle konuşmaya başladı.
"Size önce doğruları, sonra da yalanları söyleyeceğim."
"Bir cipimiz olduğu doğru.
Caburga'da kiraladığımız bir kulübede yaşadığımız da doğru.
Size son dört yılda söylediğim her şeyse yalan."
O an muazzam bir krizle karşı karşıya olduğumuzu anladık.
Dehşete düşüren, akıl almaz bir olay.
Bugüne dek haberini yaptığımız en korkunç suç.
Şili tarihindeki ilk insan kurban etme vakası.
Kurbansa henüz üç günlük bir bebek.
Tüm TV kanallarında haber olduklarını görmüşlerdi.
Polis peşlerindeydi.
Duvarlarda, yüzlerinin olduğu posterler vardı.
Bugün, dini bir tarikat mensubu dört kişi tutuklandı.
Tutuklu üyeler, Deccal olduğuna inandıkları için
iki günlük bir bebeği yakmakla suçlanıyor.
Teslim olmak istediğini söyledi. Santiago'da yap, dedim.
Son derece...
güç bir yolculuktu.
Güçtü çünkü yol boyunca
mantıksal kararlarla duyguların iç içe geçtiği bir atmosfer hâkimdi.
Bir benzin istasyonundayken
haberlerde oğlumuzun kaçak olduğunun söylendiğini izledik.
Çok güçtü.
Hakkındaki tutuklama emri çıktığı andan
teslim olduğu ana kadar
Pablo Undurraga
polis sorgusunda ne diyeceğini planlıyordu.
Özel Soruşturmalar Dairesi aradı. Pablo teslim olmuştu.
Sorgulanması gerekiyordu.
Daire'ye gittim
ve karşımda gayet sakin bir Pablo Undurraga buldum.
"Merhaba, ben Pablo Undurraga, aradığınız kişi benim.
Colliguay tarikatına üyeydim.
Teslim olmaya geldim."
2013 NİSANI
Saat 11.00'de çift, Garantía de Quilpué Adliyesi'ne vardı.
Haberlerde arandıklarını gördükten sonra
hafta sonunda her ikisi de polise teslim olmuştu.
Sorgulama zor bir sorgulamaydı zira Pablo zeki bir adamdı
ve bana verecek çok bilgisi vardı.
Sorguyu aşama aşama yapmalı, kısımlara ayırmalıydık.
Pablo'nun o grupta içinden geçtiği süreci başka şekilde kavramamız mümkün değildi.
İki günlük bebeğin cinayetinde suç ortağı olmakla suçlanıyorlar.
Savcılık, ikisinin de toplum için tehlike olduğu görüşünde.
Bu iki insan, sapkın bir zihin tarafından vahşice manipüle edildi.
PABLO VE CAROLINA'NIN AVUKATI
Kendi iradeleriyle hareket etmediler.
Bu da onların
cezai açıdan ciddi bir şekilde suçlanmalarını engelleyici bir neden.
Sanıkların ifadeleri, özellikle de müvekkilimin ifadesi,
manipülasyon kurbanı oldukları izlenimini veriyor.
NATALIA'NIN AVUKATI
Onları manipüle eden kişiyse şu an kaçak.
Ülkeyi terk ettiğini, Peru'ya gittiğini ve henüz dönmediğini biliyoruz.
Uluslararası tutuklama emri için INTERPOL'le işbirliği yaptık.
INTERPOL KIRMIZI BÜLTEN
Peru Polisi İstihbarat Dairesi'nden 1.500 kişilik bir grup
Antares de la Luz'un peşinde.
Kaçağın Cuzco'da olduğu tahmin ediliyor.
Herkes Peru'ya gitmemde ısrar ediyordu,
çünkü onların aksine ben suça dâhil olmamıştım.
Nasıl bir şeye karıştığım ya da neyle karşılaşacağıma dair
hiçbir fikrim yoktu.
Orada bir, bir buçuk hafta kaldılar.
Sonra da Cuzco yakınlarındaki Ollantaytambo adlı bir kasabaya geçtiler.
Ramón şarkı söylüyor, çalgı çalıyordu.
Barlarda, restoranlarda, nerede olursa.
Bahşiş topluyordu.
Çok stresli ve saldırgandı.
Bana çok kötü davranıyordu.
Beni sopayla dövüyor, odaya kilitliyordu.
Oradan asla ayrılamayacağımı söylüyordu.
Yanında değildim.
Herhâlde kız korktu
ve ilk uçakla Santiago'ya döndü.
Döndüğümde, herhâlde çoktan teslim olmuştur diye düşünüyordum.
Öyle yapmasını söylemiştim.
Ama Şili'ye geri döndüğümde gazetelerde
Ramón'un cesedinin bulunduğu yazıyordu.
Cuzco'da bir ceset bulunduğu bildirildi.
Burada gördüğünüz adam.
Otuz beş yaşındaki Ramón Gustavo Castillo Gaete'nin
intihar ettiği bildirildi.
Bu trajik son, medyada çok çeşitli şekillerde aktarıldı.
Önce içeri üç çocuk girdi.
İçeride gördüklerinin asılı bir bebeğe benzediğini söylediler.
Doğal olarak yalnız olduğunu fark etmişti.
"Buraya kadarmış" dedi.
"Bu kadarmış."
Eylemlerinin sonuçlarına katlanmak zorunda kalmadı.
Onun adına bedeli biz ödedik.
Bir yenidoğanın kurban edilmesi vakasının iki ana sanığı
bugün olay mahallinde polise, o gece yaşananları
akılları durduracak bir soğukkanlılıkla aktardı.
Pablo Undurraga ve Natalia Guerra Jequier...
2013 ARALIĞI
...olay yerinde yeniden canlandırma yaptı.
Yakılacak bebeği
nasıl hazırladıklarını anlattılar.
Araçtan indiğinde ateş yakılmıştı, öyle mi?
Evet.
Şurada duruyordu. Antares bebeği oraya koymamı söyledi.
Natalia, Jesús'yu oraya koydu.
Natalia onu oraya koyar koymaz
Natalia'yı yakaladığım gibi şu tarafa koşmaya başladık.
Polis olarak bizim için müthiş önemli olan bir şey,
herkesin rolünü belirleyebilmek.
Kimin ne zaman ne yaptığını.
Gerçeği anca bu sayede ortaya çıkarabiliriz.
Çalı çırpı koymaya yeni başlamıştık ki beş dakika sonra David geldi.
Elimin altındakiler bitmesin diye
Antares ona, çalı çırpı getirmeye devam etmesini emretmişti.
Alevler, yerdeki çukurdan 20 cm kadar daha yüksekti.
Alevlere ilk baktığımda
gerçek alevlerin arasında kara alevler olduğunu gördüm.
Bunlar kara ejder kafasına dönüştü.
Sonra da ejder yükseldi.
Yükseldi mi?
Gördüğün şey bu muydu?
Halüsinasyon olduğunu artık biliyorum ama gördüm.
Böyle şeyler gayet normaldi.
Suçun işlendiği esnada
kimin hangi rolü üstlendiğini anlayabilmek çok önemli.
Bebeği bağladığın zamanı anlat.
Dişimle bant koparamam.
Bu yüzden bandı Pablo kopardı, ben de bebeğin ayaklarına bağladım.
Pablo kollarını da yapmamı söyledi.
Bunu birlikte yaptık, gerisini Pablo halletti.
Dişimle hiç kesemem.
Öyle oldu, bandı ben kopardım.
- Evet. - Natalia dişiyle bant kesemez.
Enerjisine göre
kimin ne yapacağı konusunda
hepimize katı emirler verilmişti.
Jesús'ya sadece Natalia ve Carolina dokunabilirdi.
Evet ama Pablo işini bitirince
"Sakın Antares'e söyleyeyim deme çünkü kusursuz biçimde yapmadık" dedi.
Bunu hatırlamadığımı söyleyecektim.
Hatırladığım şey, bebeğe dokunmadığım.
Ama sonuçta...
Sonuçta her şeyde bir dengesizlik vardı.
Ne Pablo ne de Natalia
bebeği bağladığını, ağzına pamuk koyup ağzını kapattığını itiraf etmemişti.
İkisi de diğerinin yaptığını söylüyordu.
Bebeğin kurban edilmeden önce susturulmasını ikisi gerçekleştirmişti.
Pablo'nun söylediklerinden anladığım kadarıyla
Pablo, o gün neler olacağını
hepimizin bildiğine inanıyordu.
Hâlbuki, olacaklara ilişkin bana hiçbir şekilde bilgi verilmiyordu.
Çünkü ele geçirilmiş biri olarak
benim herhangi bir konuda bilgilendirilmem yasaktı.
Yoksa Jesús'nun içsel benliği bana bir şey yaptırabilirdi.
İntihar etmemi ya da kaçmamı sağlayabilirdi.
Bu yüzden de bana hiçbir şey söylenmiyordu.
Siz bir şey gördünüz mü?
- Hayır. - Hayır.
Haberiniz olmayabilir ama Natalia bugünkü ifadesinde bunu onayladı.
Ateşin kızıllığını gördüm, dedi.
- Hayır Carolina. - Pardon, pardon Carolina.
Ateşi görmese de kızıllığını görebildiğini söyledi.
Çatırdadığını da duymuş.
Carolina enerjiyi görebiliyor, biliyor muydunuz?
- Hayır. - Aurayı görüyor, bizden çok daha hassas.
Ben bir şey görmedim. Şu evi görüyor musunuz?
Taşlar için Pablo'ya yardım ederken taşları el arabasıyla taşıdın, değil mi?
Buraya yığılmışlardı.
- Şu an oldukları yere? - Evet.
Bitirelim mi?
Çok teşekkürler.
Gidelim.
SANIK
22 Nisan 2013 tarihli rapor.
Quilpué'deki ofisimde Soruşturma Birimi'yle görüştüğümde
teslim etmişlerdi.
O zamana kadar topladıkları tüm bilgileri içeriyordu.
Bildiğim kadarıyla bu vaka Şili'de bir ilkti.
Soruşturmanın geri kalanı
sanıkların cezai sorumluluk derecelerinin ve bunun yasal sonuçlarının
belirlenmesiyle ilgiliydi.
Akli dengeleri bozuk muydu?
Yerinde miydi? Belki de ortada bir yerdeydiler.
Bunun belirlenerek bir karar verilmesi gerekiyordu.
Sanıkların avukatlarının çoğu tarafından öne sürülen savunma argümanı,
hepsinin de yıkıcı bir zihin kontrolünün etkisi altında olduğu
ve yaşananlar üzerinde bilerek ve isteyerek
karar verme kapasitelerine sahip olmadıklarıydı.
Çünkü "ortak hezeyan" dedikleri şeyin etkisi altındaydılar.
Avukatlar bir konuda uzlaşmışlardı.
Müvekkillerinin hepsinin...
HUKUKİ VE ADLİ PSİKOLOJİ DOKTORU
...bir şekilde ortak bir psikozun,
bir folie à deux'nün, yani iki kişilik deliliğin
kurbanları olduklarını iddia ediyorlardı.
En etkin strateji buydu.
Bu insanların normalde psikotik insanlar olmadığını
ama olaylar sırasında öyle olduklarını iddia etmek.
Hukuk terminolojisinde suçlu değiller.
Kanun, herkesin normal olduğunu varsayar.
Bu nedenle, suç teşkil eden davranışlar söz konusu olduğunda
eylemlerimizin hesabını vermeliyiz.
Yani sanığın akli dengesinin yerinde olmadığı iddia ediliyorsa
bu, kanıtlanmalıdır.
Görülen dava, bebeğin ölüp ölmediği ya da sanıkların o gün
orada olup olmadıklarıyla ilgili değildi.
Ortak psikozun teşhisiyle ilgiliydi.
Sayın Yargıç, bu yeni raporun
daha önce varılan sonuçları onayladığı açıkça görülüyor.
Ortaklaşa yaşanan mistik bir hezeyan, zihinsel dengesizlik olduğunu.
Hukuki sonuç, isnat yeteneğinin bulunmaması.
Psikiyatrist ve psikologların hepsi
o insanların bu zihinsel durumdan muzdarip olduğu sonucuna vardı.
İsnat yeteneğine sahip değillerdi.
Savunma tarafından üretilen
ve tarikat üyelerini her tür sorumluluktan muaf tutma fikrini destekleyen
bir dizi kanıt ve raporla karşı karşıyaydık.
Sorumlulukları gösterilmesine rağmen hiçbiri hapis cezasına çarptırılmayacak.
Tabii ki baskıyı hissediyordum.
Her gün hissettiğim bir şeydi.
Basın duruşmalara yoğun ilgi gösteriyordu.
Bu noktada savcılığın yapabileceği tek şey,
arka plan bilgisini incelemek
ve bunun farklı bir perspektiften eleştiri ya da sorgulanmaya
açık olup olmadığını görmekti.
Bu davaya, Savcı Juan Emilio Gatica'nın beni arayıp...
PSİKİYATRİST
...görüşme talep etmesiyle dâhil oldum.
Konuyu açıkladı.
Tüm sorularını cevaplamanın
önemli olduğunu düşündüm.
Benden davanın en önemli iki sanığını,
Natalia Guerra ve Pablo Undurraga'yı değerlendirmemi istedi.
Sanıklar bunu reddedince de
Savcı Bey benden bir meta değerlendirme istedi.
Yani olaylar hakkındaki uzman görüşleri üzerine
bir uzman görüşü sunacaktım.
SUÇ İŞLENDİ
Açıkçası bir psikiyatristin, hastayı görmeden teşhis koyması
bana etik açıdan sorunlu geliyor.
Soru şuydu: Pablo ve Natalia'nın bebeği Antares'e verdikleri anda
başka seçenekleri var mıydı?
Bebeği vermemeyi tercih edebilirler miydi?
Bizce evet, böyle bir seçenekleri vardı.
Çünkü Antares olarak bilinen
o kişinin boyunduruğu altında yıllarca yaşamış olmalarına rağmen
Natalia Guerra'yı saklamaya karar verdikleri andan itibaren
ne yapacaklarını biliyorlardı, bunun farkındaydılar.
Buradaki ortam, kuralların olduğu...
BİLİNÇ İSTİSMARI ALANINDA PSİKOLOG
...itaatin, bir dizi kuralın
ve Tanrı'nın ilahi konumundaki bir liderin olduğu bir ortam.
Kişiyi manipüle ediyor.
Böylece de...
Kişinin kendi bakış açısına sahip olmasını engelliyor.
Bu noktada bu insanların kimliklerinin zarar gördüğünü söyleyebiliriz.
Kişi muhakeme yetisini yitiriyor.
Dr. Otto Dörr, değerlendirmesinde açıkça "Evet, öyle görünüyor" diyor.
"Ortak bir psikotik bozukluk vardı."
Fakat Ramón Castillo Gaete'yi değerlendirmeye tabi tutmak gibi
bir şansımız bulunmuyor,
zira kendisi Cuzco'da intihar etti.
İşte tam da bu yüzden, bu insanlar işlenen suçun gerçek müsebbibi miydi,
yoksa onlar sadece etkilenen kişilerdi de
asıl müsebbip Ramón Castillo Gaete miydi tespit etme şansımız yok.
Bu dava cezasız sonuçlansın istemiyorduk.
Cezasız sonuçlanacaksa da, yani bu insanlar
eylemleri için cezai olarak sorumlu tutulmayacaklarsa
bu, onların akıl hastaları olduğuna dair
yüzde yüz emin olduğumuz için olacaktı.
Bir noktada raporları incelerken
raporları...
...bir nevi ekarte edecek
bir argümanı ortaya koyabildim.
Raporlarda vurgulanan bir unsur da
sözü geçen epizotlar,
uyuşturucu, alkol ya da başka bir uyarıcı kullanımı bağlamında
meydana geldiği sürece
ortak psikoz teşhisinin saf dışı edilmesi gerektiğiydi.
Durum tam da buydu.
Gerçekler bizi,
azaltılmış ceza sorumluluğu üzerine düşünmeye sevk ediyor.
Bir suç işlendiğinde
sanıkların adaletten kaçmaları ya da cezalarının hafifletilmesi için
muhakeme yeteneklerinde ne dereceye kadar bir düşüşü kabul etmeye hazırız?
İnsan hakları ihlalinin söz konusu olduğu suçlarda,
sanıkların cezai sorumluluklarından muaf tutulmasını destekleyen,
ortak mistik hezeyan temelli psikiyatrik teorilere
adalet ne ölçüde değer verebilir?
Buna göre yasal olarak
sanıklar Guerra ve Undurraga
alternatif cezaları hak etmiyor.
Nihayetinde Pablo ve Natalia beş yıl, diğerleri de suça iştirakten
üç yıl hapse mahkûm edildi.
Suçlu - suçsuz dünyasında insan doğal olarak
birini ya suçlu buluyor ya da suçsuz.
Bu noktada durum analizinin gerektirdiği karmaşıklığın eksikliği söz konusu.
Kanımca psikiyatrik açıdan adil değildi.
Öldürülen bebeğin annesi, davadaki asıl hükümlü Natalia Guerra
cezasını çekmeyecek gibi,
zira Guerra yedi aydır kaçak.
Polis nerede olduğunu bulmak için soruşturma yürütüyor.
Saçını uzattı, rengini değiştirdi.
Tanınmamak için dışarıya çıkmadı.
Fakat çöpe attığı ufak bir kağıt parçası onu ele verdi
ve polisin, yerini tespit etmesini sağladı.
Eller yukarı!
Kımıldama!
Eller yukarı!
Dur orada!
Sana geliyorum.
Yat yere!
Ellerini başına koy!
Polisten kaçmaya çalıştı ama etrafı tamamen sarılmıştı.
Natalia Guerra jandarmaya teslim edildi.
Kendisi şu an
San Joaquín Kadın Cezaevi'nde tutuluyor.
Benim şahsi görüşüm,
ki bu ne polisin ne savcılığın ne de hâkimin görüşüdür,
katılım dereceleri ne olursa olsun üyelerin her birinin
müebbet hapis cezasını hak ettiği.
Çünkü burada söz konusu olan çaresiz bir insandı.
Toplum olarak bu kurbanların,
zira onlar kesinlikle kurbandı,
anlaşılmalarını sağlamalıyız.
Ailelerimizle oturup "Burada ne oldu?" diye tartışmalıyız.
"Böyle dramatik bir olayda biz nasıl bir rol oynadık?"
Bir dakika lütfen.
Sabırlı olun.
Lütfen.
Yeniden entegrasyon zor.
"Boş versene, değiştir ismini, yurt dışına git" diyen çok oldu.
Normal bir hayata geri dönme süreci,
her şeyi boşlayıp uyuşturucu sarmalına düşmeme,
ailemin evinde, bir mağarada yaşamak çok zor.
Hiç kolay değil.
"Ben intihar ederdim" diyenler de oldu.
Ben bunu yapamam, çocuklarımın bana ihtiyacı var.
Yıkıcı zihinsel kontrole dair hiçbir şey bilinmediğinden
ortaya şeytani senaryolar çıkıyor.
Yani...
Yeniden uyum sağlamak zorunda olduğum toplum, benden korkan bir toplum.
Haklılar da.
Bazı bileşenlerinin aktif olarak sana saldırmak istediği bir ekosisteme
yeniden dâhil olmayı istemek çok zor.
Senin yeniden dâhil olmanı değil, kendini öldürmeni istiyorlar.
Yeryüzündeki en kötü insanlar olduğumuzdan
insanlar da bize en kötü versiyonlarını göstermeyi
hakları olarak görüyor.
On yıl geçti, hâlâ berbat bir hâldeyim. Mücadeleden bıktım.
Huzur içinde çalışıp yaşayabilmek istiyorum.
Ama insan yaşadığı için her saniye af dilemek zorundaysa
huzur içinde yaşaması çok zor.
COLLIGUAY, ŞİLİ
Bunu konuşmayı ben de sevmiyorum,
çünkü ne zaman o konuda konuşsam
çok acı çekiyorum.
Colliguay'daki o kulübeye gelince...
O kulübeyi yıkacağız.
Böylece o elemin son izleri de silinmiş olacak.
Tarikatlar durduk yerde ortaya çıkmaz.
Tarikatlar, toplumda meydana gelen
bir şeye tepkidir ya da onun bir sonucudur.
Muazzam bir boşluk var,
aidiyet duygusuna duyulan müthiş bir ihtiyaç.
Çevremizde bize etki eden sayısız unsur var.
Bize kusursuz bir dünyayı gösteriyor
ama aynı zamanda da
zihinsel kontrol mekanizmalarını içlerinde sapkın bir şekilde saklıyorlar.
PABLO UNDURRAGA İKİ YIL HAPİS YATIP
2019'DA ŞARTLI TAHLİYEYLE SERBEST BIRAKILDI.
NATALIA GUERRA İKİ YIL HAPİS YATIP
2021'DE ŞARTLI TAHLİYEYLE SERBEST BIRAKILDI.
TARİKATIN DİĞER ÜYELERİNİN CEZALARI,
DENETİMLİ SERBESTLİK UYGULANARAK İNFAZ EDİLDİ.
ÜYELERİN HEPSİ ARTIK ÖZGÜR
VE YENİDEN SOSYAL ENTEGRASYON SÜRECİNDEN GEÇİYOR.
Alt yazı çevirmeni: Şirin Baykan-Smets