Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DZIEWCZYNA Z IGŁĄ
- Kto tam? - Jensen.
Chwileczkę
Tak?
Karoline, muszę cię poprosić o wyprowadzkę.
Co?
Muszę cię poprosić, żebyś się wyprowadziła.
- Co? Dlaczego? - Potrzebuję tego pokoju dla kogoś innego.
- Mieszkam tu. - Ale nie płacisz.
- Zapłacę. - Karoline?
Karoline!
- Pozwól mi się ubrać! - Musisz to zrozumieć...
Muszę im teraz pokazać pokój.
- Ile jestem winna? - 14 tygodni.
- Dostaniesz pieniądze jutro. - Trzeba wyczyścić komin.
- Zajmij się tym. - Wiem!
Dostaniesz je jutro. Co się dzieje?
- Zabierz rękę z mojego ramienia. - Mieszkam tu od lat.
- Mam pieniądze. - Nie, Karoline.
Przepraszam za spóźnienie. Proszę za mną.
Nie ma pokoju do obejrzenia. Przykro mi.
- To za trzy i pół tygodnia. - Chcesz, żebym poszedł na policję?
Chcesz, żebym poszedł do sądu, by odzyskać od ciebie zaległe pieniądze?
Nie jestem okrutny.
Jestem rozsądny i cierpliwy. Nawet uprzejmy.
Proszę za mną.
Woda jest dostępna od 10 do 12.
Tu jest kuchnia. Karoline, proszę.
- Piec mocno dymi. - Komin zostanie dziś wyczyszczony.
Tu są szczury.
Duże szczury.
Wychodzą nocą.
Kiedy śpisz, gryzą cię w stopy.
- Karoline, wystarczy. - Jest ich mnóstwo.
Nie chcę tu mieszkać.
Chcę wrócić do domu.
Będzie świetnie.
Zorganizuję transport na jutro.
Możesz z niej później skorzystać, jeśli będziesz chciała.
Upewnię się, że cena będzie rozsądna.
Chodźmy.
Masz gdzie się zatrzymać?
Mogę pomóc ci znaleźć pokój na twoją kieszeń.
Nie gadać! Do roboty!
- Blokujesz produkcję. - Igła ciągle się łamie.
W takim razie uważaj.
"W takim razie uważaj."
- Ile to kosztuje? - 15 koron tygodniowo.
Dużo.
- A co z wodą? - Na podwórzu.
W szafce jest wiadro.
Nie wolno przyjmować gości.
Oczywiście
Tak?
Krawcowa, którą wzywałeś.
Proszę. Wejdź.
Otrzymaliśmy twój list z prośbą o dodatek dla wdów.
Jak sobie radzisz?
Zostałam eksmitowana z mojego mieszkania...
Panie Dyrektorze.
- Czy są jakieś wieści o twoim mężu? - Nie.
Bez aktu zgonu twojego męża nie mogę przyznać ci dodatku.
Ale twój list mnie poruszył. Twoja sytuacja jest...
Cóż...
Czy mogę zapytać o imię twojego męża?
Peter Nielsen.
Mam znajomości. Mogę popytać.
Człowiek nie znika bez śladu.
Karoline Nielsen.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko spotkaniu tutaj?
Świeże powietrze oczyszcza umysł.
Nie udało mi się znaleźć żadnych informacji o twoim mężu.
Nie ma go na liście poległych żołnierzy, ale...
to niewiele znaczy.
Przykro mi.
Przejdziemy się?
Ja też marzyłem, by się zaciągnąć.
Oczywiście, moja pozycja mi na to nie pozwala.
Robię, co mogę stąd. Na przykład mundury, które produkujemy.
- Dzień dobry, Panu. - Dzień dobry.
Kasztany
Chcesz spróbować?
Smakują ci?
Jeśli potrzebujesz wsparcia,
możesz na mnie liczyć.
Miłego dnia.
Ekstra, ekstra! W jedenastej godzinie, jedenastego dnia!
Kupujcie tutaj! Wojna skończona! Niemcy się poddali!
Kupujcie tutaj! Przeczytajcie wszystko o tym!
Dzięki.
Drodzy pracownicy Fabryki Krawieckiej Kitzler.
Wojna w Europie dobiegła końca
i miejmy nadzieję, że czeka nas świetlana przyszłość.
Nawet jeśli nie braliśmy udziału w wojnie
spowodowało to cierpienie nie do opisania.
Proszę, dołączcie do mnie w chwili ciszy.
Pomódlmy się za poległych.
Za wszystkich.
Dziękuję.
Przestaniemy produkować mundury i wrócimy do miękkiego lnu,
który od pokoleń jest znakiem rozpoznawczym mojej rodziny.
Myślę, że mniej łamiących się igieł będzie miłą odmianą.
Wznieśmy toast.
Wesołych Świąt.
No i gotowe.
Jesteś piękna.
Dziękuję.
Nie mogę uwierzyć, że jesteś moja.
Karoline!
Zaczekaj
Karoline!
Czego chcesz?
Kim jesteś? Czego chcesz? Zdejmij to.
Karoline? Kto to jest?
Mój przyjaciel.
- Straciłaś pracę, Karoline? - Nie.
To dlaczego masz "przyjaciół", którzy cię odwiedzają?
Jestem jej mężem.
Poszedłem do naszego mieszkania. Mieszkają tam teraz inni ludzie.
Gdzie się podziewałeś?
Byłem ranny.
Pisałam listy do Ciebie.
Dostałeś je?
Tak.
Dlaczego nie odpisywałeś? Minął już rok.
Tak.
Przepraszam.
- Peter. - Tak?
Poznałam kogoś.
I jestem w ciąży.
Myślałam, że nie żyjesz. Pozwoliłeś mi w to wierzyć.
Mam nowe życie.
Jesteś moją żoną.
Wyjdź.
Po prostu wyjdź. Masz stąd iść!
No już, wyjdź!
Zniknij stąd! Natychmiast!
Do widzenia! Do widzenia!
Co tu się dzieje?
Przykro mi, panie, ale ta młoda dama nie chce słuchać.
– Prosiłem ją, żeby odeszła. – Dziękuję. Może wejść na chwilę.
Co się dzieje?
Powiedz, że wyjdziesz za mnie.
Powiedz to.
Powiedz.
Tak.
Tak, wyjdę za Ciebie
Jesteś odważna.
Kiedy będę miała dom...
Zabiorę cię ze sobą.
Co będę robić?
Cokolwiek zechcesz. Możesz zarządzać służbą.
- To znaczy, że będę służącą? - Nie, głuptasku.
Będziesz zarządzać służbą. Będziesz mieć własną pokojówkę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, mogę zabrać płaszcze?
Tak, dziękuję.
Czy to ta młoda dama?
Tak.
Jak miło, że przyszłaś. Cieszę się, że w końcu mogę Cie poznać.
Moje uszanowanie, panno... pani...
Proszę, chodź ze mną.
To sprawa między nami, kobietami.
Rozbierz się.
Doktor cię zbada.
Każdy może powiedzieć mojemu synowi, że jest w ciąży, zgadzasz się?
Tak.
Tylko bielizna.
Wiesz jak to działa.
Tak.
To potrwa tylko chwilę.
Tak.
Możesz się ubrać.
Tak. jest w ciąży.
- Można coś z tym zrobić? - Niestety, jest za późno.
- Do widzenia, Pani Baronesso. - Do widzenia, Panie Doktorze.
Mój syn nigdy pani nie poślubi.
Czy Jørgen może teraz do nas przyjść?
Dziękuję.
Przyprowadź go.
Tak, matko?
Młoda kobieta ma wrażenie, że wy dwoje się pobierzecie?
Rozmawialiśmy o tym, tak.
Jørgen może robić, co chce.
Nie za moje pieniądze,
nie w tym domu...
Ale jeśli chce.
Hm?
Być może...
Powiedziałeś coś, synu?
Może się pospieszyliśmy.
- Wybacz mi, proszę. - Jørgen?
Nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko.
Co tu się dzieje?
Podaj mu chusteczkę.
Dziękuję
Czy mogłabyś nas teraz opuścić?
Ponadto, pani usługi w fabryce nie są już potrzebne.
Proszę wyjdź.
Przepraszam.
Pani płaszcz.
Szkoda.
Zajęte.
Co ty robisz?
Chodź.
Usiądź.
- Erena, daj mi swój ręcznik. - Tak.
Uciskaj. Uciskaj.
- Co tu się dzieje? - Poślizgnęła się.
- Nie lubimy, gdy ktoś tu się ślizga. - Zajmę się nią.
Jeśli krwawienie nie ustanie, musisz natychmiast udać się do lekarza.
- Odprowadzimy cię do domu. - Dzięki, mam się dobrze.
Nie kłujesz się igłą, jeśli wszystko jest w porządku.
Odprowadzimy cię.
Powiedziałam, że wszystko w porządku.
Istnieje inny sposób.
Mogę pomóc ci znaleźć rodzinę zastępczą.
Niektóre kobiety nie mogą mieć dzieci, inne mają więcej, niż sobie życzyły.
To ma sens, żebyśmy sobie pomagały.
Ja idę tamtędy.
Odwiedź mnie, gdy dziecko się urodzi.
Nie nadawaj mu imienia. Tak jest łatwiej.
- Dlaczego miałabyś mi pomóc? - Kto inny mógłby?
- Pobieram opłatę. - Czy mogę dostać jedną?
Zachowuj się.
- W porządku. - Proszę.
Miej oko na krwawienie. To nie żart.
- Do widzenia. Chodź. - Do zobaczenia.
Uważaj na dziurę, przeskocz.
Karoline?
Czy straciłaś pracę?
Jakiś facet to przyniósł.
Wzięłam to, co mi byłaś winna.
Słuchajcie wszyscy! Dzisiaj potrzebuję tylko 20.
Potrzebuję najsilniejszych. Tych, którzy potrafią wykonać zadanie.
Stop, wystarczy.
Odejść! Odejść!
- Uważaj. - Hej!
No dalej.
Nancy i Claude!
Szanowni goście.
Szanowne panie i panowie.
Czy ktoś z was brał udział w Wielkiej Wojnie?
Nie, nie, nie... Ty też nie, prawda?
Tego się spodziewałem.
Podczas gdy siedzieliście w domu, bezpieczni i spokojni,
czytaliście gazetę, popijając piwo.
Niektóre nieszczęsne dusze były tam, na polu bitwy.
Szanowni państwo.
Pozwólcie, że przedstawię wam sensację.
To jest to, co wojna wypluła.
March.
Dziwak!
Szanowni państwo, przyjrzyjcie się uważnie.
Spójrzcie prosto na to, o czym gazety nie pisały.
Spójrzcie prosto w oblicze cierpienia.
Potwór!
Szanowni państwo, czy ktoś z was odważy się go dotknąć?
Nikt nie ma ochoty dotknąć tego biednego dziwaka?
Nie gryzie.
No cóż.
W samym tyle mamy dzielną młodą kobietę.
Podejdź bliżej.
Pomóżmy jej.
Brawo.
Podejdź do mnie.
Proszę.
Dziura, Peterze.
No proszę, proszę…
Może mały pocałunek?
To biedne zwierzę prawdopodobnie nie pamięta, co to uczucie pocałunku.
To tylko koszmar.
Spokojnie.
Puść!
- Karoline? - Chwila.
- Co się dzieje? - Chwila!
Otwórz te drzwi!
Karoline.
- Karoline, otwórz drzwi. - Zamknij się!
To nie jest zakład psychiatryczny, Karoline.
Jeśli nie przestanie, wyrzucę cię.
Przepraszam.
Co się stało?
Co to jest?
Morfina.
Pomaga mi się uspokoić.
Wracaj spać, Karoline.
Przepraszam.
- Co się dzieje? - Wiadro...
Usiądź.
Pokaż mi! Pokaż mi!
- Musimy zdjąć spodnie. - Co się dzieje?
A jak myślisz? Rodzi.
- Weź ją do szpitala. - Zabierzesz ją?
Nie stój tylko tak. Przynieś mi trochę ręczników i wody.
- Znajdźcie jakieś ręczniki. - Idioci!
Tak. Dobrze.
Już prawie. Spójrz na mnie. Dalej. Przyj, przyj.
Następnym razem przyj mocniej. Będziesz krzyczeć.
Z całej siły. To jedyny sposób.
Rozumiesz? Spójrz na mnie!
Teraz przyj. Przyj.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Dziewczynka.
Mogę ją przytulić?
Tak.
Taka piękna. Jesteś taka piękna.
Mogłabyś mieć na imię Susie.
Ale ona nie jest twoja.
Nie mam nic przeciwko.
Moglibyśmy mieć kolejne dziecko.
Nie jestem sprawny.
Nie chcę jej zatrzymać.
Chodź.
Chodź, usiądź z nami.
To dar. Nie coś, co można oddać.
Kto to jest?
To do ciebie.
- Kim jesteś? - Karoline. Spotkałyśmy się w łaźniach.
Wejdź i zamknij drzwi.
- To twoje dziecko? - Tak.
Mogę zobaczyć?
Tak.
Chłopiec czy dziewczynka?
- Dziewczynka. - Jest urocza.
A któż to, ten mały skarb?
- Nie nadałam jej imienia. - Rozsądnie.
Masz pieniądze?
Tak.
Proszę bardzo.
To nie jest organizacja charytatywna, kochanie.
Resztę przyniosę jutro.
Już sobie przypominam.
Dziewczyna z igłą.
Tak.
- Kiedy urodziłaś? - Wczoraj.
- Czy karmiłaś ją dzisiaj? - Nie.
To nakarm ją teraz.
- Herbata. - Dziękuję.
Czy były jakieś komplikacje przy porodzie?
Nie sądzę.
Dziewczynka, urodzona...
Jaka dzisiaj data?
Nie wiem.
Ereno, przyniesiesz gazetę od pani Andersen?
Wiesz, kto przyjmie moje dziecko?
Dobrzy ludzie.
Lekarze, prawnicy. Ludzie, którzy mogą sobie pozwolić czynić dobro dla innych.
Będzie dobrze. Robisz to, co należy.
To dobrze.
- Właśnie skończyła. - To dobrze.
Urodzona 12 sierpnia — nie.
Napisałam dziś. Urodziłaś wczoraj.
No cóż...
Ręce do góry. Napnij je tak mocno, jak potrafisz.
Z czasem przestaniesz produkować mleko.
Gotowe.
Wszystko gotowe.
Jesteś mi winna pieniądze.
Wiem.
- Czy mam się pożegnać? - Łatwiej będzie, jeśli nie.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Karoline, gdzie jest twoje dziecko?
Oddałam je.
Komu?
Kobiecie, która pomaga mi znaleźć rodzinę zastępczą.
- Nie chciałaś go? - Nie.
Oczywiście, że go nie chciałam.
Myślę, że maluszek potrzebuje karmienia.
Chodź do mamusi, skarbie.
Chcesz coś zjeść?
Czego chcesz?
Masz pieniądze?
- Nie. - To co ty tu robisz?
- Pomyślałam, że mogłabym ją nakarmić. - Nakarmić?
- Twojego dziecka już tu nie ma. - Gdzie ona jest?
Oddałam ją. Takie sprawy nie mogą czekać.
- Potrzebujesz czegoś? - Pod ladą jest koc.
- Przynieś mi go. - Dobrze.
- Czy mam wezwać pomoc? - Nie, nie. To minie.
- Zamknięte. - Jest napisane, że otwarte.
- Mówię, że zamknięte! - Uspokój się.
- Weź trochę słodyczy do domu. - Chciałabym pracować dla ciebie.
Mam mleko. Mogę karmić dzieci, podczas gdy czekają na swoje nowe rodziny.
W porządku.
To lepsze niż mleko krowie.
Twoje mleko się skończy.
Nie, jeśli sama odciągnę mleko.
Moja mama to robiła, sprzedawała swoje mleko.
Wtedy będę mogła spłacić dług.
Jesteś mi winna pieniądze, nie mleko.
Nie mam żadnych pieniędzy.
Nie mam dokąd iść.
Ereno! Chodź tutaj.
Nie krępuj się.
To jest dla niej zdrowe.
Poza tym, odciąganie ręczne trwa wieczność.
Mamo, ona śmierdzi.
No to chodźmy się wykąpać.
A co ze mną?
- Dagmar? - Idę.
Dobranoc.
Mama mówi, że już czas.
Dobrze na tobie leży.
Co to jest?
Czasami ludzie stają się tak emocjonalni.
- To pomaga mi się uspokoić. - Czy to morfina?
Nie, to eter. Chcesz spróbować?
Dziękuję.
Wstań.
Dalej.
Robisz to, co należy.
- Czy powinniśmy go przebadać? - Z tym nie ma sensu.
- Dlaczego? - Nikt go nie zechce.
Będziemy musiały oddać go do sierocińca.
Skończyłaś?
Myślałem, że jesteś Dagmar.
Co tu robisz?
Wiesz, że kupno i sprzedaż dzieci jest nielegalne?
- Ale ty tu jesteś. - Tak.
Ja tu tylko wpadam.
A ty tu pracujesz.
Czasami czuję się tak samotna.
Jestem tu.
Wiele żyć przewija się przez to mieszkanie.
Pozostawiają ślad.
Czasami żałuję tego, co zrobiłam.
Kochana, teraz się wzruszasz.
Zróbmy dzisiaj coś miłego.
Cicho.
Kim jest ten mężczyzna, z którym się spotykasz?
Svendsen?
- Czy on jest ojcem Ereny? - Nie.
To tylko mężczyzna, z którym się dobrze bawię.
Nie podoba mi się, jak na mnie patrzy.
- Jak to? - Podejrzewam, że chce się ze mną zabawić.
Dzisiaj są urodziny Ereny. Hurra, hurra, hurra!
Prawdopodobnie otrzyma prezent, o który prosiła w tym roku
z pyszną czekoladą i ciastami.
Możesz zdmuchnąć!
Jeszcze jedna!
To jakaś magia.
Przeciekasz.
- Nakarmiłaś dziś Erenę? - Chyba zapomniałam.
To zrób to teraz.
Nie chcę, żebyś już więcej tu przychodził.
Dlaczego?
Już cię nie potrzebuję.
Będziesz za mną tęsknić.
Nie.
Wyjdź.
Ona nie jest taka jak ty.
Salmi... solona lukrecja.
"Kongen af Danmark". Nie, cukierki bergamotowe.
Nugat...
Lukrecja...
Nugat.
Cześć.
Czy mogę ci pomóc?
Powiedziano mi, żebym tu przyszła.
Chodzi o dziecko?
Co mam zrobić?
Musisz je nakarmić.
- Nie mogę. - Dlaczego nie?
- Nie jest moje. - Więc czyje jest?
Mojej matki.
Proszę, weźmiesz je?
Wystarczy?
Tak, wezmę je.
Zamknięte.
Proszę, weźmiesz je
Zrobiłaś to, co należało.
Dobrze zrobiłaś. Pomogłaś, kiedy nikt inny by nie pomógł.
Możesz zatrzymać dziecko.
Dopóki nie znajdziemy wystarczająco dobrej rodziny.
Dziękuję.
Najważniejsze jest, aby mieć odpowiednie buty, gdy idziemy na spacer.
Co myślisz o tych?
Podobają ci się?
Te...
Te... są piękne.
Nie sądzisz?
Jego matka zmusiła swoją córkę, aby oddała go Dagmar i mnie.
Ona nie była w stanie tego zrobić sama.
Uważam, że to słabe.
Będę się nim opiekować, dopóki nie znajdziemy wystarczająco dobrej rodziny.
- Dagmar również ci pomogła? - Tak.
- Kto go weźmie? - Dobrzy ludzie.
Może lekarze, prawnicy.
Ludzie, którzy mogą sobie pozwolić czynić dobro.
- Czy oni również zabrali twoje dziecko? - Tak.
Chyba się obudził.
Karoline.
Czy mogę tu spać z tobą?
Nie.
Czy mogę dostać trochę mleka, żeby mnie uspokoiło?
Nie. Idź spać.
Dlaczego?
Już tego nie robię. Idź spać.
Dlaczego chciałaś to zrobić?
Co robisz?
Znalazłam rodzinę.
- Już? - Tak.
- Kim oni są? - Nie mogę ci powiedzieć.
- Chcę wiedzieć. - Oni nie chcą, żebyś wiedział.
Nie możesz tu być, jeśli jesteś taka emocjonalna. To jest biznes.
Czy to dlatego, że spoliczkowałam Erenę?
Dlatego?
Dlatego go zabierasz?
Powiedziałeś mi, żebym się nim opiekowała. Tak powiedziałeś.
- To dlaczego go zabierasz? - Wystarczy!
- Nie możesz mi po prostu mówić— - Cicho!
Dziękuję.
Gdzie byłaś?
Zostawiłaś sklep otwarty. Każdy mógłby wejść.
Karoline!
Źle się czujesz?
Drżysz.
Karoline.
Gdzie jest moje dziecko?
- Twoje dziecko jest ze swoją rodziną. - Kłamczucha!
- Gdzie ona jest? - Twoje dziecko jest ze swoją rodziną.
Morderczyni! Zabiłaś ją.
Zabiłaś ją?
Dlaczego?
Spokojnie, spokojnie.
Wiem, że to boli.
Świat jest okropnym miejscem.
Ale musimy wierzyć, że tak nie jest.
Rozumiesz?
Nie.
Weź kilka kropli.
One uśmierzą ból. Chodź.
Pozwól, że ci pomogę.
Chodź tutaj. Pij. Pij!
Chodź.
Dobra dziewczynka.
Opiekuj się Ereną. Jesteś dla niej dobra.
Nie chcę jej.
Karoline.
Karoline, podejdź do mnie.
Zrobiłam ci zupę.
Musisz coś zjeść.
Karoline, chodź.
- Krople. - Nie ma już żadnych. Butelka jest pusta.
Zjedz coś.
Możesz wziąć trochę nafty.
Chodź teraz.
Oddychaj głęboko.
Jeszcze raz.
Ostatni raz.
Możesz chwilę odpocząć, ale niedługo musimy wrócić do pracy.
Zrobiłaś to, co należało.
To uśmierzy ból.
Powiedz mi coś o sobie.
Nie wiem nic o tobie.
Pochodzisz z miasta?
Czy ze wsi? Bo ja właśnie ze wsi.
Kiedyś doiłam krowy.
Byłam sama, kiedy po raz pierwszy rodziłam.
Odgryzłam pępowinę zębami.
Pozostałe urodziły się martwe.
Wszystkie pięć.
Zimno mi.
Myślę, że jest zimno.
Jest zimno.
- Chcesz herbaty? - Nie, dziękuję.
Czy chciałabyś nakarmić ją ostatni raz?
Nie, chciałabym już iść.
Frida? Chcę już iść.
Pozwól, że cię odprowadzę.
- Do widzenia. - Czy Karoline jest tutaj?
Nie. Zrobiłaś to, co należało.
Chcesz to zrobić tym razem?
To proste. Po prostu ściskaj mocno.
Nie.
Po prostu ściskaj mocno, jakbyś nigdy nie chciała jej puścić.
Chodź.
Nie, nie chcę.
Pani Overby?
Proszę, otwórz drzwi.
Zmieniłyśmy zdanie.
Chcemy dziecko z powrotem.
Karoline! Jesteś tam?
Otwórz drzwi.
Wezwę policję, jeśli nie otworzysz drzwi.
Słyszysz mnie?
Kobieta zabrała dziecko.
Nie wiemy, kim ona jest.
Jest ze wsi i...
nie znamy jej imienia. Już wróciła.
Ubierz się.
Ubierz się!
Załóż to.
Erena.
Co robisz?
Proszę, zejdź na dół.
Dagmar Overby, Policja, proszę otworzyć!
- Zostań ze mną. - Proszę, zejdź na dół.
Nie masz dokąd iść. Zostań.
Otwórz te drzwi, albo je wyważymy.
Dagmar Overby?
- Tak. - Zatrzymaj ją!
Proszę pójść z nami.
Dobrze.
- Erena musi pójść ze mną. - Zajmiemy się nią.
- Zajmiemy się nią. Chodź. - Erena.
Dobra robota. Świetnie. Równowaga, równowaga.
Na zdrowie!
Dzieciobójczyni w rękach policji!
Wkrótce udamy się na południe.
Możesz pojechać z nami, jeśli chcesz?
Dziękuję.
Co zrobiłaś ze swoim dzieckiem?
Oddałam je.
Pewnie tak było najlepiej.
Czy masz swoje leki?
Poradzisz sobie bez nich.
Chodź.
Jak zabiłaś dziecko pani Andersen?
Nie pamiętam.
Co zrobiłaś z ciałem dziecka pani Andersen?
Nie pamiętam. Może je spaliłam. Może wrzuciłam do toalety.
Może w listopadzie, może w marcu. Było ich tak wiele.
Notatnik znaleziony w twoim mieszkaniu wspomina
35 spotkań z kobietami i ich dziećmi.
- Czy zabiłaś je wszystkie? - Gdzie jest moje dziecko?
Chcę moje dziecko z powrotem. Ty obrzydliwa świnio!
Spłoń w piekle!
Wypuść mnie.
Czy ktoś jeszcze wiedział, co robiłaś z tymi dziećmi?
Nie.
A co z
twoją tak zwaną córką, Ereną.
Czy ona wiedziała?
Nie.
Czy istnieje dowód na to, że dziewczyna,
którą nazywasz swoją córką, jest nią naprawdę?
Moje słowo.
Według lekarzy jesteś zbyt stara, by być jej matką.
Twój penis też jest stary.
Gdzie ona jest?
Jestem pewien, że ma się dobrze w sierocińcu.
Pozwólcie mi ją zobaczyć.
Wtedy dam wam jeszcze cztery ciała.
- Cztery kolejne? - Tak, cztery kolejne. Jeśli nie pięć.
Wrzuciłam jedno do toalety przy Prinsgade.
No i...
zabrałam jedno ze sobą w torbie, gdy poszłam do...
Dlaczego, pani Overby?
Dlaczego je zabiłaś?
To było konieczne.
Co masz na myśli?
Te dzieci przynosiły swoim matkom ogromne cierpienie.
Pomogłam im!
Wątpię, że matka chciałaby, żeby jej dziecko zostało zabite.
Co innego miały zrobić?
Obiecałaś im lepsze życie. Kochającą rodzinę zastępczą.
Wierzysz w to? Spójrz tylko wokół.
Nikt nie wierzy, że ich niechciane dziecko
trafi do kochającego lekarza jako ojca czy szanowanej damy jako matki.
Zrobiłam tylko to, co było konieczne.
Zrobiłam tylko to, czego wy bałyście się zrobić!
Zbyt bardzo się bałyście!
W rzeczywistości powinniście dać mi medal!
Morderczyni!
- Spłoń w piekle! - Powiesić ją.
Ochrona, wyprowadzić ją.
Zabić ją!
Niech się stanie twoja wola, jak w niebie, tak i na ziemi.
Daj nam dzisiaj naszego powszedniego chleba
i odpuść nam nasze winy, jak my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas wybaw od złego.
Bo twoje jest królestwo, moc i chwała, teraz i na wieki.
Amen.
Możecie jeść.
To trochę nietypowe adoptować siedmioletnie dziecko.
Czy dobrze to przemyślałaś?
Tak.
Dobrze to przemyślałaś?
Tak.
Jestem wdzięczna za takich ludzi jak ty.
Dajesz dziecku drugą szansę.
Teraz po nią pójdę.
Idź do pani.
OPARTO NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH
DZIEWCZYNA Z IGŁĄ