Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Lahat magbabago pagkatapos ng gabing ito.
Lahat!
Ilan sa mga artist, ilan sa mga tao, ilan sa mga sikat…
Isa sa mga sobrang kakaibang gabi ang gabing ito
at masaya 'kong maganda ang puwesto ko kasi ayaw kong may mapalampas.
Sakto ang dating mo.
-Uy. -Bruce, Lionel. Ayos lang kayo?
Ayos lang. Oo.
-Bruce. Nandito rin si Smokey. -Happy new year, baby.
Steve!
Nagtipon-tipon ang mga pinakasikat na artist ng isang henerasyon
dala lahat ng ego namin,
lahat ng talento namin,
para magligtas ng mga buhay.
-Panaginip siguro 'to. -Okay, guys. Hello.
Pero may isang gabi lang kami. Hindi sila babalik bukas.
Ganito natin gagawin.
Busy at magulo 'yon
at hindi alam ng mga tao kung ano'ng gagawin namin.
Tuwang-tuwa ka, alam mo na, dahil lang sa pagiging kakaiba ng gabi.
Wala nang mas magulo pa
sa pagtatangkang pagsama-samahin ang malikhaing bola ng lakas na 'to.
Kasaysayan itong nangyayari ngayon mismo.
One, two.
I-tape natin 'to.
Gawin na natin!
Mga alamat ng rock music.
Ang pinakasikat sa mga sikat.
Handa na kayo sa 'kin?
Narito ang natatanging batang singer.
'Yong mga pinaka-exciting na sikat sa mundo ng musika ngayon.
Papasok na 'ko.
Handa akong papasok.
Sige.
Simulan na natin 'to.
Susubukan kong ibalik kayo sa pinakamalayong naaalala ko.
Noong early 80s, umalis ako sa Commodores.
Si Ken Kragen, 'yong bago kong manager,
sabi niya, "Una sa lahat, mas sikat ang mga kanta mo kaysa sa 'yo,
kaya itatabi natin ang mukha mo sa mga magagandang kantang 'yon."
Si Mr. Lionel Richie.
Natuloy ang solo album ko at iba pa,
kaya umaasenso 'yong career.
Night person ako kaya nangyayari ang lahat matapos ang ala-una ng umaga.
Tapos isang gabi, tinawagan ako ni Ken.
Lahat binago ng tawag na 'yon.
May mina-manage na talent management company si Ken Kragen.
Siya ang may pinakamagandang reputasyon.
Si Ken Kragen!
Sikat si Ken.
Kasing-sikat siya ng artist, pero sikat siya sa negosyo ng musika.
Isang umaga, may di planadong meeting.
Pumasok kami at binati kami ni Harry Belafonte.
Mapapatigil ka no'n. Maharlika ng Hollywood ang tinitingnan mo.
Legendary siya. Alam ko lang na may malaking mangyayari.
May matalinong maipapayo si Harry Belafonte.
Tapos na siya sa pagtatrabaho bilang actor at singer.
Ginagawa pa rin niya lahat 'yon,
pero madalas, tinitingnan namin siya bilang kilalang tao
at malaki ang impluwensiya niya sa lipunan.
Naniniwala kaming may mahalagang papel ang mga artist sa anumang lipunan
dahil ang mga artist ang nagpapakita sa lipunan kung ano ito.
Mas parang kailangang linawin ang mga karapatang sibil,
pakiramdam ni Harry Belafonte na kailangang sabihin ang mga usapin
ng kahirapan sa mundo lalo na sa Africa.
Ilang panahon nang naririnig ang mga report
ng isa na namang kagutuman sa Africa, sa Ethiopia naman ngayon.
Pero sa lahat ng iba pang nangyayari ngayon,
kadalasang walang malaking epekto ang mga report na 'yon.
Sobrang layo sa 'min ng mga taong nagugutom sa Africa.
Napapanood lang namin 'yon sa mga patalastas o documentary.
Magkasamanag patay na ibinalot ang nanay na ito at ang kanyang sanggol.
Tahimik na namamatay ang batang gutom. Sa Africa, libo-libo ang namamatay.
Paano mo titingnan ang buong nakakaantig na puwersang ito
ng pangangailangan at gutom?
Dapat may gawin.
Sabi ni Harry Belafonte, "Mag-concert tayo,"
at ginawa na ni Bob Geldof ang Band Aid na single
mga isang buwan na bago 'yon.
Sabi ko, "Harry, gamitin na lang natin ang idea ni Bob
pero ipagawa natin sa mga pinakasikat sa America."
Sabi ni Kragen, "Kakakausap ko lang kay Harry Belafonte,
at ang sinabi niya lang, 'Kailangan kita.'"
Sabi ni Harry, "May mga puting nagliligtas ng mga Black.
Walang mga Black na nagliligtas ng mga Black.
Problema 'yon. Kailangan nating iligtas ang sarili nating kalahi mula sa gutom."
Sinusubukan niyang isali kaming mga mas bata sa nangyayari sa Africa.
Sabi ko, "Oo naman."
Hindi naman sa hindi pa 'ko abala. Magho-host ako sa American Music Awards.
Kaiimbita lang sa 'kin do'n. Magsisimula na 'ko no'n ng malaking solo tour ko.
Isang bagay ang sigurado ko, gusto kong kasali si Quincy
kasi siya ang master orchestrator.
Successful siyang performer pero mas kilala siyang producer at composer
na nakatrabaho nina Louis Armstrong, Frank Sinatra, Little Richard, Paul Simon,
Diana Ross at Michael Jackson, si Mr. Quincy Jones.
No'ng panahong 'yon, imposibleng maging producer ka at hindi ka igalang.
Iginagalang siya ng lahat ng musician sa mundo.
Matagal ko nang iniisip 'yon no'n
at tumawag si Lionel, at sabi niya, "Tara na."
Sa dinami-rami ng panahon, naramdaman talagang kailangan 'yon
kasi ngayon pinakakailangan ng mundo ang isa't isa.
Do'n nagsimula, tapos tinanong namin 'yong halata, "Sino'ng gagawa nito?"
Sumakay kami ni Lionel sa limousine niyang nagkataong may telepono.
Sabi ko, "Magsulat kayo ni Stevie Wonder ng kanta."
Tinawagan namin si Stevie. Di namin siya mahanap.
Magdamag sinubukang tawagan ni Lionel si Stevie.
Gusto nilang lahat si Stevie Wonder. Sino'ng ayaw?
Soulful, epic, at legendary na ang status niya no'n.
Malapit din silang lahat kay Stevie.
Pero pag sinabi ni Stevie, "Tatawagan kita,"
hintayin mo lang siyang tawagan ka kahit kailanman 'yon.
Tapos no'n, tinawagan ko si Quincy.
Sabi niya, "Magkikita kami ni Michael. Tatanungin ko siya tungkol do'n."
Ang may-ari ng Thriller na naging pinakamabentang album kailan lang
na nanalo ng mas maraming nomination sa Grammy sa taong ito higit kaninuman.
Si Michael Jackson ang sikat sa 80s.
Ladies and gentlemen, si Michael Jackson.
Napakatagal na naming magkakilala ni Michael.
Lumaki kami sa Motown
at bilang lead singer ng Commodores at lead singer ng Jacksons,
nagkasundo kami agad.
Ginagawa ko 'to.
Nagtatago ka. 'Yan ang ginagawa mo. Alam ko.
No'ng natuto siyang mag-drive, bahay ko ang una niyang pinuntahan.
Pero hindi siya makapag-drive sa freeway kasi takot na takot siya
kaya inalam niya lahat ng ibang daan para makarating sa bahay ko.
Pero hindi ako tinatawagan ni Stevie,
kaya kinailangan naming magsulat ni Michael nang wala si Stevie.
Sabi ko kay Michael, "Kaya kong isulat 'yong kanta mag-isa.
Kaya mong isulat 'yon mag-isa.
Pero kung gagawin natin 'to kasama si Quincy Jones, dapat malaki 'to."
Unang beses ko 'to sa bahay ng mga Jackson.
No'n mo ginawa 'yong sa Vegas, 'no?
Na-realize kong wala pa kaming sinulat at hindi pa kami nagkasama.
-Bahala ka. -Ayos lang sa 'kin.
-May pamimilian. -Sina Sonny at Cher 'to. Pakinggan mo.
Na-realize kong wala siyang tinutugtog kaya hina-hum niya lahat,
maraming tape ng…
Excuse me? Ibig kong sabihin, patong-patong lang ng pag-hum niya.
Medyo nakakahanga 'yon.
Dapat naming tukuyin agad anong klaseng kanta ang gusto namin.
Gusto mo ng gano'n? O gusto mo ng anthem?
Wag. Di 'yon ang hinahanap namin.
Hayan na. 'Yan ang template mo.
Pag mayro'n na no'n, ano na'ng ilalapat do'n?
Iba't ibang kanta ang pinakinggan namin, akala namin halo-halo lang kami.
Sabi niya, "Ano'ng kakaiba?"
Tinawag niya akong Lion-el. "Lion-el, gusto kong tingnan mo…"
Si Bubbles, 'yong chimp. Ayaw kong hawakan 'yon.
Habang may matinding away sa baba.
"Tumahimik ka."
"Tumahimik ka!"
"Ano'ng nangyayari sa kusina, Michael?"
Sabi niya, "Nakikipag-away sa aso 'yong ibong mynah na si Ricky."
Nakakapagsalita 'yong ibon, galit 'yong aso sa ibon.
Tapos may tumawag sa 'kin sa telepono.
"Lionel, magpapadala sila ng script para sa American Music Awards."
Tinatrabaho ni Michael 'yong mga kanta niya
at di namin sineseryoso 'yon kasi darating kami ro'n.
May mga paraan para mas palakihin ang bagay na 'to
sa kung ano ang magagawa nito, at…
Wala kaming kanta at wala kaming date
pero dahil nandito sina Stevie, Lionel, Michael, at Quincy,
na-realize ni Ken na magtatagumpay sila, matatawagan kahit sino.
Magiging epic 'to.
Wala pa kaming technology no'n. Wala kaming mga cell phone.
Hindi agad gumagalaw ang mga bagay. Mabuti na lang malaki ang Rolodex ni Ken.
Nagbibiyahe ako dating may malahiganteng maletang puro Rolodex lang.
Sabi ko kay Belafonte, "Dapat di natin limitahan 'to sa mga Black artist."
Sabi niya, "Sige. Ayos 'yan."
Sabi ko, "Nire-represent ko si Kenny Rogers, magugustuhan niya 'to."
Talagang seryoso si Kenny Rogers
at tinanong namin 'yong ibang artist na nasa roster namin
gaya ni Kim Carnes at Lindsey Buckingham,
pero inaabot ng ilang buwan ng pagpaplano ang schedule ng kahit sinong artist.
Bangungot sa logistics lahat.
Lunes. American Music Awards na.
Tatlong maiinit na oras ng pinakamagaling sa country, soul, at rock and roll.
Host si Lionel Richie ng American Music Awards
na live, Lunes sa 8/7 Central.
Dahil magho-host si Lionel ng American Music Awards,
tiningnan namin ang date na 'yon
at naisip naming dadalhin no'n ang sobrang daming artist sa Los Angeles,
bayad na ang mga gastos, naka-plano na sa schedule nila.
Noon nagbago, sabi ko, "Sino'ng pupunta sa American Music Awards, Larry Klein?"
Sobrang lupit na seryosong bagay ang American Music Awards no'n.
Nando'n si Diana Ross at ang Hall & Oates.
Na-book ko ang mga taong 'to. Sina Prince, Madonna, at Cyndi Lauper.
Pupuntahan ko ang Hall & Oates. Tinawagan ako ni Ken Kragen.
Sabi niya, "Gusto kong bumuo ng grupo ng mga sikat,
'yong pinakamaraming taong maisasama ko sa kanta."
Pero para mapagsama-samang mag-record ang mga taong 'to,
dapat sa gabi ng AMAs. Walang pagpipilian.
Wala nang isang buwan.
Tinitingnan namin 'yong mga chart, "Sino'ng makakabenta ng pinakamarami?"
I-welcome natin si Royal Badness, si Prince!
Sobrang gusto nilang makuha si Prince. May "Purple Rain" siya.
-Ano ang inaabangan mo sa pelikulang ito? -Si Prince.
-May mas specific diyan? -Si Prince.
-May iba pa ba? -Si Prince.
In love si Prince kay Sheila E.
Si Sheila E!
Siya ang percussionist niya at magaling din siyang kumanta.
Kailangan yata namin ng kaunti ng lahat.
Si Steve Perry, lead singer ng Journey, ang may pangatlong pinakamataas na single.
Gusto ko si Madonna.
Magdadala ang "Material Girl" at lahat ng ginawa niya ng talagang ibang audience
pero gusto ni Ken si Cyndi. Pinag-awayan namin 'yon.
Nakunan mo ang Barbie doll ko?
Pakiramdam ko, alam mo na, mahalagang gawin 'yon.
Naniniwala akong maililigtas ng rock and roll ang mundo.
O dapat naming subukan.
'Yong sumunod na mahalagang ginawa ko, hinabol ko si Springsteen.
Okay. 'Yong upuang 'to?
Okay.
1985, nasa… tuktok ako ng mundo!
Sobrang sikat kami, maganda ang naging tour namin.
Napakalakas ni Springsteen pero hindi siya pupunta sa AMAs.
Tinawagan namin 'yong manager ni Springsteen, si Jon Landau,
sabi niya sa 'kin, "Tatapusin niya ang tour sa gabi bago 'yon.
Di siya lumilipad kinabukasan pagkatapos ng concert.
Kakausapin ko siya, malalaman natin."
Mahalaga ang famine relief. Alam kong di pa 'yon natutugunan
at lagi ka lang nakaupo, "Ano'ng magagawa ko tungkol do'n?" Di ba?
Medyo napaaga 'yon. Karaniwang di ko gagawin 'yon pero mukhang mahalaga 'yon.
Tapos parang, "May Bruce Springsteen ka. Matatawagan mo si Bob Dylan."
Ginagawa ni Bob Dylan 'yong "Blowin' in the Wind". Kailan siya hindi legend?
Kilala si Bob Dylan bilang nagmamalasakit na musician.
Siya ang pinakanatural sa lahat
pero baka di naging maganda sa kanya ang mid-80s.
Pero siya si Bob Dylan. Nakakapagtaka siya.
No'ng nag-commit na sina Bob Dylan at Bruce Springsteen,
wish list na lang 'yon. Alam kong hindi pwede si David Byrne.
Hindi puwede si Van Halen kasi nasa tour sila.
Gusto ko si Bette Midler. Gusto ko si Dan Aykroyd.
Nabalitaan ko 'yon kasi tumawag si Michael,
nagpa-plano raw siya ng malaking event at gusto ko raw bang sumali.
Hindi ako masyadong aware sa nangyayari sa Africa
pero nagiging ginto kahit anong gawin ni Michael.
Kaya siyempre, di na pinag-iisipan 'yon.
Nakuha natin ang pinakamagagaling na artist sa mundo.
BOSES NI QUINCY JONES
Sayang mag-produce ng record nang may ganito karaming magagaling
tapos di papatok kasi mali 'yong kanta. May cast na. Kailangan na ng script.
Akala namin ni Michael napakarami naming oras. Nagbibiruan kami.
Tumawag si Kragen.
Di ako makatulog. Sobrang excited ako sa project.
Sabi niya, "Maraming taong naghihintay sa kantang 'to. Hindi lang kayong apat."
"Diyos ko."
Sabi niya, "Nakuha yata si Billy Joel.
Pati si Willie.
Nakuha yata natin sina Tina, Huey Lewis, Paul Simon, Diana Ross, Ray Charles."
Puro pressure 'yon.
"At gagawin natin 'to sa gabi ng American Music Awards."
"Ano'ng sinasabi mo?" Tapos dumating si Quincy.
Ayos. Heto na.
Binulong lang ni Quincy, "Kailangan ko ng kanta."
Intindihin mo kung ga'no kaseryoso ang sitwasyong 'to.
Sa susunod na linggo na 'yong American Music Awards
at parang walang papel si Quincy malibang magkaroon kami ng kanta.
Hindi ko alam kung ano'ng nangyari pagkatapos no'n. Sinapian lang kami.
Nagsa-suggest lang kami, kahit anong parang maganda.
Nakaisip ako ng chords.
Si Michael, "Whoa."
Okay.
Sa ibabaw ng…
Magic.
May template na kaming may mga sinasabi
at walang salita.
Galing siguro kay Michael 'yong linyang "we are the world".
We are the children
"We are the…" Ano? "We are the…" "We are the ones who make a brighter…"
Sa gilid ng mata ko…
nakita kong nahuhulog ang ilang album.
At narinig ko…
Ano ba naman? Ano ba 'yon? Ano…
Lumingon ako sa likod ko.
Nando'n ang pinakamalaking ahas.
At sabi ni Michael, "Hayun siya, Lion-el. Diyos ko."
Naiwala niya 'yong ahas sa kuwarto.
Lumabas "no'ng narinig niya tayong kumakanta, Lion-el,
gusto ka niyang makilala. Gusto ka niyang batiin."
'Yon ay… Kailangan kong umalis agad dito!
Sumisigaw ako na parang… Katapusan na 'to.
May napanood akong nakakatakot at di 'to maganda sa Black na tao.
JANUARY 19, 1985 SIYAM NA ARAW BAGO ANG RECORDING
Sobrang hectic 'yong mga araw bago 'yong recording session
at talagang malaking bagay ang lugar.
Sobrang confidential nito.
'Yong pinakamakakasirang leak ng impormasyon,
kung sa'n tayo magre-record.
Ini-scout namin bawat studio sa Los Angeles
at nasa A&M Studios lahat.
Magandang lokasyon. Pambihira 'yong tunog.
Tapos na.
Pag nalaman 'yan ng publiko, kung lumabas sa press, talagang masisira 'yong project.
Sa sandaling dumating si Prince o si Michael Jackson o si Bob Dylan
at may makitang maraming tao, hinding-hindi siya papasok.
Nag-alala talaga si Kragen na magli-leak 'to
at sobrang paranoid nila tungkol do'n.
Marami tayong leak ng impormasyon tungkol sa event na 'to
kaya mahirap 'tong gawin.
-Natunton mo na ba kung nas'an ang leak? -Internal.
-Dito? -Dapat mag-ingat tayo.
Ito ang pinakamalaking bagay na nangyayari sa pop music dito mismo sa bayan
kaya hindi maitatago ang gano'n kalaking sekreto.
JANUARY 20, 1985 WALONG ARAW BAGO ANG RECORDING
Natapos na naming isulat ni Michael 'yong kanta
at sa wakas, ibinigay na namin 'yon kay Quincy.
Nagustuhan ba niya? Unang tanong.
Susmaryosep. Pinakinggan ko 'yon sa bahay at talagang nagulat ako.
Nagulat ako. Sobrang sakto 'to.
Sobrang saya ko, "Salamat, Diyos ko!" Alam mo?
Nagustuhan niya. Okay. Kailangan na naming i-record ang demo
para malaman ng mga ibang artist kung ano ang tunog ng kanta.
Ako si Humberto Gatica.
Pinakiusapan ako ni Quincy Jones na maging engineer na mamamahala
sa buong project na 'to.
Hello?
Kumusta ka, Louis?
Pare, nagbibiro ka ba?
Okay, kasama namin dito sina Michael at Lionel.
Naghahanda na kaming i-record 'yong track.
One, two, three…
Ang naisip gawin, gumawa ng simple kasi kantahan lang 'yon,
kung ano'ng maibibigay ng mga boses na 'yon sa production.
Sorry, ulit.
"It's true, we'll make a better day." Gusto ko 'yan!
Parang sobrang natural na sabihing "brighter" ulit.
Pero mas matindi kung ibang salita ang gagamitin.
-Sa tingin mo? -Oo.
Sa kalagitnaan ng session, pumasok
si Stevie.
Akala niya sinusulat namin 'yong kanta. Sabi ni Quincy, "Kakausapin ko siya,"
sinama niya siya sa hall para sabihing tapos na namin 'yon.
Nire-record na namin 'yong demo. Siyempre sabi ni Stevie, "Okay."
Halatang nagulat siya, "Ba't di ako sinabihan?"
Oo, sinabi namin. Tatlong linggo na.
Pero no'ng oras na 'yon, gagawin na 'yong kanta.
Dapat bigyan bukas ng lead sheets, sulat at cassette 'yong mga artist.
-Puwedeng sa Lunes? -Ay, siyempre.
Dapat makuha ko 'yong tape ko bukas. Utos 'yan.
JANUARY 24, 1985 APAT NA ARAW BAGO ANG RECORDING
May 50 patong-patong na cassette tape na napunta sa mga manager.
'Yong ilan derektang napunta sa mga artist.
Interesting na panahon 'yon.
Kagagawa lang namin ng una naming sikat na record
at natanggap ko 'yong tape, 'yong cassette tape no'n
ng kanta at 'yong imbitasyon at pinatugtog ko 'yong demo sa kotse.
Di ko pa nakikilala si Lionel o si Michael
kaya maganda lang na matanggap 'yong imbitasyon.
Tapos naaalala kong naisip ko, "Oo, sisikat 'to."
Nabalitaan ko 'yon kasi tinawagan ako ni Lionel.
Malapit kong kaibigan si Lionel. Kaya 'yon na 'yon. Sapat na sa 'kin 'yon.
Di ako kailangang kumbinsihin o ano pa man.
Pinadalhan ako ng kopya ni Quincy.
Dalawang beses kong pinakinggan at talagang maaalala 'yong chorus.
No'ng una kong narinig, naisip kong napakalawak no'n
gaya ng karaniwang musikang magdadala ng lahat ng boses na 'yon
kaya sabi ko, "Okay, ayos 'yan."
Sa ipinadalang sulat, initiman 'yong isang linya.
Do'n nakasulat 'yon.
Sabi do'n, ang A&M Studios…
Pero sabi ni Ken, "Wag, di mo pwedeng ipaalam na nando'n."
Hindi mahalaga noong panahong 'yon na bigyan niya 'ko ng mga detalye.
Gaya ng mga ibang artist na kilala ko, wala akong naaalala.
Tinawagan ako ni Quincy
at sabi niya, "Gagawa kami ng bagong kanta pero gusto kong gawin mo 'yong mga boses.
Halika. Gusto kong makipag-usap. Kaunting oras na lang."
Nagkakilala kami ni Quincy no'ng 1973.
Puti akong lumaki sa isang Black na gospel na simbahan.
Narinig ni Quincy 'yong ilang arrangement na ginawa ko para kay Sarah Vaughan
at inimbitahan niya 'ko sa bahay niya,
binuksan niya 'yong pinto, tumingin siya at sinabing,
"Hindi ka puti."
At do'n kami nagsimula.
Na-in love kami artistically at naging malapit na magkaibigan
pero si Quincy ang namamahala.
DALAWANG ARAW BAGO ANG RECORDING
Nauwi kami sa bahay ko.
Nando'n si Tom Bahler kasama si Quincy at nasa sala ko sila.
Nilatag nila lahat.
May mga pangalan ng lahat ng artist sa sahig.
Kailangan naming daanan 'yong proseso ng arrangement ng mga vocal.
Dapat naming piliin kung sino-sino ang mga magso-solo
na kakanta ng kalahating linya lang
at dapat 'yong tunog mo, 'yong style mo, 'yong key mo sa kalahating linya.
Pinakinggan ko bawat artist na kakanta ng solo…
naghahanap ng mga pagkakaiba, contrast.
Marumi ang tunog ni Boss.
At sunod kong naisip si Kenny Loggins.
Malinis ang tunog ni Kenny na sakto pagkatapos ni Springsteen.
Pinag-aralan ni Bahler ang vocal ranges ng mga tao
kasi gusto niyang masigurong magiging talagang komportable sila
sa dapat nilang kantahin.
Dahil nakatrabaho ko na si Tina,
nilagay ko siya sa napakababa kasi maganda ang tunog niya ro'n sa baba.
Tapos si Steve Perry naman.
'Yong range niya, electrifying siya sa lugar na 'yon.
Si Cyndi, ang lakas ng boses niya.
Kahit sa "Girls Wanna Have Fun".
Diyos ko, mahal ko si Huey,
pero hindi kakanta ng solo lahat ng artist.
Inalala niya rin kung sino'ng katabi nila at umabot 'yon sa interesting na usapan
pa'no pagsasama-samahin 'yong mga tao.
Akala ko ang gagawin namin, papapasukin lahat,
isa-isa, pupunta sa booth, kakantahin 'yon.
Sabi ni Quincy, "Hindi. Aabutin tayo ng tatlong linggo.
Maglalagay tayo ng bilog sa kuwartong puro mic,
at lahat kakantahin 'yon nang nagtitinginan."
"Ay!"
Pasaway ang ilan sa mga artist na 'to.
May mga tao sa loob, mga pasaway. Isa na si Cyndi Lauper.
Isa pa si Stevie Wonder.
Hindi ako natatakot pero baka lang magkagulo.
Sabi ni Quincy, "Simulan sa umpisa. Ano'ng mangyayari pagpasok sa studio?"
Dapat makaya natin sinumang dumating at gusto nating walang downtime.
Dapat maayos 'yon kasi kung hihinto tayo sandali, magiging magulo 'to.
Tinitingnan ko 'yong mga pangalan. Mga magagaling na artist.
At isa 'ko sa kanila.
Ano'ng ginagawa ko? Ano'ng… Ano ba naman ang ginagawa ko rito?
Medyo nakakapanliit.
Tapos biglang…
oras na.
JANUARY 28, 1985 - ARAW NG RECORDING
Nasa Shrine auditorium ako
nang dumating si Lionel nang madaling-araw.
Magho-host ang artist mo ng pinakamalaking show sa network
no'ng network TV pa lang ang mayro'n. Nag-alala talaga kami kay Lionel.
Sinasabi ko sa 'yo, ngayon ako may pinakamaraming dialog na hinawakan.
Pero masaya 'to.
Laging exciting na show 'to, excited ako. Kung mananatili akong gising!
Pero may setup din kami para sa studio.
Tinawagan akong mag-volunteer na ilawan 'yon.
Naisama kong mag-volunteer ang ilang kaibigan sa lighting industry
at libre kong nakuha 'yong equipment.
Sa totoo lang, ni hindi yata nila alam kung sino talaga ang darating.
Maraming tanong tungkol sa mga artist na hindi pumunta sa AMAs.
Tinawagan ako ni Quincy Jones.
Ang sabi niya lang, "Nasa Los Angeles ka bukas ng gabi,"
sabi ko, "Hindi. Nasa Las Vegas ako."
Nasa Philadelphia si Stevie, alas-dos, araw ng event.
Magkita-kita tayo sa summer.
Kakatapos lang ni Bruce Springsteen ng tour niya sa Buffalo.
Nabalitaan ko 'yong lagay ng panahon do'n. Kinabahan kami.
Maiisip mong hindi mo kontrolado 'yong nangyayari ngayon mismo.
Gabi 'yon kung kailan ikaw… lumulutang ka lang.
Hi, ako si Lionel Richie.
Ngayong gabi, nasa Shrine Auditorium tayo sa Los Angeles, California
para sa American Music Awards!
Magbantay kayo. Magpapatangay tayo sa agos!
No'ng gabing 'yon, may mga responsibilidad si Lionel bilang host.
Siya ang leader ng show.
Lahat. Lahat magbabago pagkatapos ng gabing ito.
Dalawang beses kumanta…
at humakot siya ng awards.
-Lionel Richie! -Lionel Richie!
Si Lionel Richie!
-Lionel Richie. -Lionel Richie!
-Si Lionel Richie. -"Hello."
Nanalo yata ako ng anim na award no'ng gabing 'yon habang nagho-host.
Nakalimutan ko, nagtatrabaho ako rito.
Sa backstage, "We Are the World" ang sinasabi niya.
Pero may 30 segundo lang. Dapat bumalik sa stage.
Noong 1984, bumulusok ang solo career niya sa bago niyang album, The Glamorous Life.
Hintayin n'yo lang na makita si Sheila E!
Nasa Purple Rain tour ako no'ng panahong 'yon. Walang tigil 'yon.
Nang makarating ako sa AMAs, nagdedeliryo na 'ko.
Kantahin n'yo!
At sobra 'kong kinabahan.
Tumingin ako sa audience, maling gawin 'yon
kasi titingin ka sa unang limang row, masasabi mong, "Diyos ko!"
Sige na, kantahin n'yo!
Naaalala kong sabi ni Lionel, "Pagkatapos ng AMAs,
lahat kakantahin ang kantang 'to, gusto kong kumanta ka ng verse."
Kaya sabi ko, "Oo naman."
Sabi ni Lionel, sana raw kumanta rin si Prince ng verse.
Sabi ko, "Sige, pero alam mo, gagawin niya 'yan sa oras niya."
At ngayon, tingnan natin kung anong record ang mananalong paboritong Black single.
Ang mga nominado, si Prince, "When Doves Cry,"
si Michael Jackson, "Thriller".
Sa dalawang kategorya, si Prince laban kay Michael.
Totoo 'yong rivalry.
Maganda sana kung magkasamang kumanta sina Michael at Prince.
Magandang sabihing kahit silang dalawa,
para magligtas ng buhay, magtutulungan sila para gawin 'to.
"When Doves Cry," si Prince.
Si Prince, may bodyguard siya, si Chick,
at sobrang nakakatakot si Chick. Sobrang laki niyang tao
at pag nananalo si Prince, umaakyat si Chick sa stage kasama niya.
Walang aatake sa kanya habang umaakyat sa stage!
Baka iba na ngayon.
Nakakagulat!
Nanalo si Prince ng mga malalaking award. Di si Michael. Wala siya ro'n, siyempre.
Nasa A&M Studios siya, may ginagawa.
-Michael? -Ano?
"There's a choice were' making. We're saving our own lives."
Puwedeng pakialis mo 'yan sa chorus?
Aalisin ang "There's a choice"? Puwedeng padala ng lyric?
Aalisin ko 'yon pero baka makalimutan ko.
Si Michael Jackson ang unang taong dumating dito.
Nilagay siya sa gitna ng kuwarto. C12 microphone ang gamit namin.
Puwedeng mag-record ng isa?
Recording.
Naghanda siyang maramdamang in sync siya sa musika.
Puwedeng may balance bago niya kunin ang nota mula ro'n?
-Nang walang track? -Sige.
Nag-aayos ako ng ilaw dito at nakikinig si Michael Jackson,
tapos bigla siyang kumanta.
'Yon ang pinakapambihirang boses na narinig ko sa buong buhay ko.
Sorry.
Di "better" ang sinabi ko. "Brighter" ang lagi kong sinasabi. Nakalimutan ko.
No'ng pinasulat sa 'kin 'to ni Quincy, para sa kagutuman sa mundo,
nilagay ko ang puso at kaluluwa ko rito.
Mas madali sa aking magsalita sa kanta. 'Yan talaga ang masasabi ko.
Quincy, sa tingin mo…
Sabi ko, "you…" Sasabihin ko bang "you and me" o "you and I" sa dulo?
-Gusto kong "you and me". -Okay.
-Sobrang mas soulful. -Oo, soulful.
-Oo. -Country.
-Oo. Country. -Gusto ko 'yan. Para diyan 'yan.
Ang sobrang interesting kay Michael,
no'ng una, gusto lang ni Michael na isulat 'yong kanta.
No'ng una, ayaw kumanta o sumali sa video ni Michael.
Inisip niyang sobrang exposure 'yon.
Kinumbinsi ko si Michael na sumali rito.
'Yon sana ang pinakamalaking pagkakamali niya kung di siya dumating.
Pero dumating siya. Talagang sumali siya.
-Ano'ng tunog no'n? -Maganda ang tunog, pare.
Magaling, Mike.
Darating pa, mga exciting na pagkanta nina Tina Turner, Cyndi Lauper at Prince.
Nasa show si Kenny Kragen, sa first row, at tuwing magpapatalastas…
Tumatayo si Kenny at pumupunta sa backstage.
Maupo ka lang, babes. Maupo ka lang.
Pinuntahan ko siya, at sinabi ko, "May nangyayari rito."
Si Cyndi Lauper.
Sa backstage, sinabi ni Cyndi Lauper, "Narinig ng boyfriend ko 'yong kanta.
Di ako makakapunta kasi sa tingin niya di 'to sisikat."
Walang nakaalam.
Siguradong grupo 'yon ng mga magagaling na tao
pero sobrang pagod na 'ko.
Kakaibang taon 'to, di ba?
Pagkatapos ng show, parang, "Sige, pumunta ka lang do'n."
Sabi ko, "Cyndi, mahalagang magdesisyon ka nang tama.
Wag mong palampasin 'yong session ngayong gabi."
Pambihirang gabi!
Sabi ko sa mga artist, "Wag kayong tumambay dito. Pumunta na sa A&M Studios."
Puwede mong sabihin ang nararamdaman mo sa record na ginagawa ngayon?
Di ko alam ang nangyayari. Kinakabahan si Quincy
at gusto kong pumunta do'n para malaman.
-Oo. -Ang pangalan no'n?
"We Are the World."
May kumakalat na tsismis na kasama raw sina Prince at James Brown.
-No comment. -Bakit? Bakit naman?
-Di ko puwedeng sabihin. -Dapat na tayong umalis.
-Maraming salamat. -Salamat.
Pag-alis ko sa AMAs, alam ko lang na may kotse ro'n para sa 'kin.
Tapos dumating na kami. Di ko alam kung sino'ng nando'n.
Wala akong alam tungkol sa project hanggang sa dumating ako sa Los Angeles.
Napakahalaga ni Quincy sa maraming tao
at kapag may ginagawa siyang project, magandang maging bahagi no'n.
Handa na halos lahat.
Hiningan ako ni Quincy ng papel at sinulat niya ang pinakamagandang linya.
"Tingnan mo ang ego mo sa pinto."
Masuwerte akong isa ako sa mga cameramen,
pero baguhan lang ako sa grupo. Tatlong taon pa lang ako rito no'n.
Sabi ng producer, "Lumabas kayo sa harap. Parating na sila."
Ang tanong, sino talaga ang darating?
Pumapasok si Kenny Rogers.
Pagdating ko sa studio,
naisip kong pinakamagagaling sila sa pop music no'ng panahong 'yon.
-Si Ray Charles, dumarating ang kotse. -Diyos ko!
-Si Bette Midler. -Yata.
-Si Christie Brinkley. Diyos ko! -May nakakita ba kay Billy Joel?
Sobrang grabe lang no'n.
Sa mga walkie-talkie kami nag-usap no'n.
Sino'ng darating? Sino'ng narito o bagong dating?
Dumarating pa lang si Kim Carnes.
Dumating 'yong lalaki sa tapat ng kalye sakay ng lumang Pontiac GTO.
Bumaba siya. Si Bruce Springsteen. Sabi ko, "Wow, seryoso 'to."
Salamat, Ray. Siya talaga 'yan. Parang Statue of Liberty ang pumapasok.
Para sa 'kin, si Diana Ross, "Naku. Ibang level ang naabot natin dito."
Halos pakiramdam kong nasa panaginip ako.
Lahat sila legend para sa 'kin.
Si Bob Dylan? Nag-hi lang yata ako at umalis kasi natakot ako.
Walang ibang puwede sa studio maliban sa mga artist, kaya walang may assistant.
Tapos nakahalubilo namin ang isa't isa at 'yon talaga ang masaya.
Sobrang sayang makasama lang 'yong grupong 'yon ng mga tao.
Pakiramdam ko underdressed ako. Nag-alala ako.
Kilala ko si Billy Joel kaya dumeretso ako sa kanya.
Naramdaman ng lahat 'yong magic.
Lahat ng maiisip mo sa show business no'ng panahong 'yon, nasa recording.
Nasa mga riser kami.
Nasa mas mababang step si Paul, tumingala siya,
sabi niya, "Kung may bombang babagsak dito, aangat ulit si John Denver."
TINGNAN MO ANG EGO MO SA PINTO
Maganda 'to. Sobrang ganda nito, pare.
Ramdam naming talagang mataas ang energy sa kuwarto.
Kakanta sina Ray at Willie.
Pero kasabay no'n, may mahinang tunog ng competition sa ilalim no'n.
Nando'n pa rin ang mga ego. Wag tayong magkunwaring wala.
Puwede maging mahirap katrabaho ang mga sikat
kapag napapaligiran sila ng mga manager, agent, at glam squad,
pero wala sila sa gano'ng kapaligiran.
Nakakapanatag 'yon para sa mga pinakasikat sa musika.
Mukha silang halos mahihiyain.
Parang unang araw ng kindergarten.
Okay, guys.
Puwedeng umalis lahat para makagawa…
Please.
Hello.
Makinig kayo. Guys.
Kailangang pangunahan ni Quincy lahat ng mga batang 'to.
Gusto ko munang makilala n'yo si Bob Geldof
na siyang inspirasyon sa lahat ng 'to. Siya ang nag-organize ng Band Aid.
Kagagaling niya lang sa Ethiopia.
-Gusto niya kayong kausapin. -Gusto ko?
Ano, siguro,
para mailagay kayo sa mood ng kantang kakantahin n'yo,
na sana makapagligtas ng milyon-milyong buhay,
pinakamainam yatang alalahaning ang halaga ng buhay sa taong 'to,
isang plastic na seven inches ang lapad na may butas sa gitna.
Ewan ko kung maiisip, lalo na natin, ang kawalan.
Pero kawalan ang di pagkakaroon ng tubig.
Sa ilang camp, may 15 sako ng harina para sa 27,500 tao
at makikita ang meningitis, malaria, at typhoid na lumilipad sa hangin
at makikita ang mga magkakatabing bangkay.
At 'yan ang dahilan kaya tayo narito,
ang dahilan kaya siguro narito tayong lahat. Ayaw kong magpalungkot
pero baka 'yon ang pinakamabisang paraan para ilabas sa kantang 'to
ang talagang nararamdaman n'yo, bakit narito kayo ngayon.
Kaya maraming salamat at sana magtagumpay 'to.
Napakatalino ni Quincy.
Ginamit niya 'yong speech ni Geldof para mag-focus ang mga tao sa goal nito.
"Nagsasaya tayo rito,
pero gusto kong ilagay n'yo ang nararamdaman n'yo sa kanta."
Kakakanta ko lang sa AMAs. Nagsasaya lahat,
tapos 'yong realidad ng pagpapaliwanag niya bakit kami nandito,
masasabi mo lang na, "Wow."
Sabay-sabay ang lahat ng kakantahin dito sa bawat take at sa mga harmony
para di matisod sa harmony sa loob ng kuwarto.
Ang unang gusto kong gawin, 'yong lead sa mga chorus, okay?
Puwedeng makarinig ng apat na bar nang wala… walang track? Acapulco!
One, two…
Teka lang, please.
Kung lahat makakasayaw sa mga tuhod sa halip na sa paa.
Sobrang daming paang dumadagundong sa mga riser.
May tension do'n kasi kaunti lang ang oras namin.
Technically, dapat talagang sabay-sabay at magmadali kami.
Ulit, guys, please.
Dapat naming aralin 'yong kanta at dapat puliduhin 'yon
at ulitin 'yon. At… Para 'yong…
Nasa 'min ang pressure bilang production group
para siguruhing pag pinauwi namin si Springsteen,
pag pinauwi namin lahat sila, tapos na, 'no?
Isang gabi lang
para gawin 'to nang tama.
Pasadahan natin nang buo ngayon,
taas sa mismong octave habang kinakanta ni Michael.
Lahat ng di kaya 'yong gano'n kataas, wag sumali, please.
'Yong mga matitinis lang. Ayaw ko ng octave sa parteng 'to.
Mamaya 'yong mga mabababa.
Kung sobrang taas 'to, puwedeng mamahinga lang
tapos babalik tayo at ire-record 'yon. Okay?
Kaya mag-playback tayo at sisimulan natin ang trabaho, okay?
Puwedeng parinig, Hum?
Lahat may headphones?
Kilala ni Bob Dylan ang sarili niya.
Hindi siya singer gaya ng pagiging singer ni Stevie Wonder.
Kaya si Dylan siguro ang pinakahindi komportable rito.
-May kumakanta pa rin ng octave. -Alam ko.
Di talaga natin magagawa ang mga octave sa take na 'to.
-Sa kanila lang 'yon? -Ha?
-Sa kanila lang 'yon? -Oo.
Sabi ng ilang singer, "Wala 'yan sa range ko."
-Ikaw ba? -Hindi ko kaya. Hindi kaya, di ba?
Kung wala sa range mo, iniisip mo,
"Baka puwede akong kumanta ng harmony" pero ayaw nila 'yon.
Buong sabay-sabay lang ang gusto nila.
May kasabihang "Tahimik kang magkamali."
Kantahin mo habang nasa range mo. Pag wala na sa range mo, tumigil ka.
Sobrang daming boses. Walang makakapansing nawala ka.
One, two, three.
Siguro 60 o 70 tao 'yong nasa kuwarto.
Medyo nangangamoy na ro'n.
Malalaking 5,000 watts ang mga ilaw kong napakaiinit na instrumento
kaya sobrang uminit dito.
At dumagdag 'yon sa tension.
Naro'n lahat ng nag-iilaw at apat na cameramen
kaya dapat talagang mag-ingat na di magkabuhol-buhol ang mga kable
at dapat tahimik lang.
-Guys, hinaan n'yo lang. -Manatiling tahimik.
Tumigil mag-ingay sa mga take, please.
Shinu-shoot namin 'yong video
at binubuo 'yong kanta nang sabay.
Magkakaproblema ba? Sigurado!
Sumusunod lang kami sa instincts.
Tumatakbo ang oras. Inaalala ni Quincy 'yong kabuuan.
Ang trabaho ko, kung may problema sa recording room, lutasin 'yon.
-Baka binago… -"Brighter" yata dapat 'yon.
"Brighter" ang kinakanta ng lahat.
-"Brighter" 'to? -Hindi. "Better, brighter."
Ayaw kong palalain 'to.
"Better" o "brighter"? Mas gusto ng lahat 'yong "brighter".
Si Lionel Richie ang taong magbubuklod sa lahat.
Lumilibot ako sa bawat grupo, lumulutas ng problema.
At naka-adrenaline siya. Walang tigil lang siya pero ganyan naman talaga siya.
Marami siyang kuwento. "Gawin natin 'to." "May sasabihin ako." Nagpapatawa siya.
Pinadadaloy niya lang sa tamang daan ang tubig.
Katagang hinding-hindi magagamit sa buhay.
"Di ako sigurado rito. Ano sa tingin mo?"
Mas matindi 'yong "better".
May 47 artist kami.
Kung sasabihin mo 'yan, may 47 iba't ibang version ka ng "We Are the World".
Kaya trabaho kong siguruhing
anumang mangyari, hindi kami lilihis sa kung ano 'yon.
Ano'ng ginagawa mo?
-Ano 'yon? Ano'ng ibig sabihin no'n? -'Yan ang salin ng "We Are the World".
Sabi ni Stevie, "Kailangan yata ng Swahili kahit saan sa kanta.
Dapat yatang kantahin…"
-Sa anong language? -Kiswahili.
-Okay, maraming salamat. -One, two, three, four.
Kung gagawin namin 'to, mauubos ang oras, kung maubos ang oras, di maganda 'yon.
Nasa likod ako sa sulok ng kuwarto, nagkataong malapit kay Waylon Jennings.
Narinig ko, sabi niya, "Di pa kumakanta ng Swahili ang matandang 'to. Aalis na 'ko."
Lumabas si Waylon.
"Di ko gagawin 'to. Di ko alam ang kahulugan nito
pero di ko sasabihin 'yon," at nawala na sa 'min si Waylon.
Nakikinig na kami. Nakikinig na.
Di sila nagsasalita ng Swahili kaya wag…
May nagsabi, "Stevie, di sila nagsasalita ng Swahili sa Ethiopia."
Makikita mo ang posibleng malaking away sa language.
Sa tingin ko lang, sinusubukan mong…
Walang saysay na kausapin ang mga nagugutom.
Kinakausap mo ang mga may maibibigay na pera.
At, alam mo, magiging…
Mapapansin 'yon ng isang tao, baka magiging dalawa.
-Pero anong salita ang gagamitin? -Ewan ko pero…
-Kung walang mga linya… -…Amharic ang salita nila.
Ang problema, wala tayong lyrics do'n.
-Ang mahalaga… -Anumang makuha natin… Ano'ng mayro'n?
Naalala ko sa puntong 'yon kasi sinusundan ko si Ray Charles,
at sabi ni Ray, "Patunugin ang bell, Quincy. Patunugin ang bell."
Ibig sabihin, "Magtrabaho na."
Maraming medyo nauubusan na ng pasensiya. Pagod lahat.
Gusto na nilang gawin at tapusin 'yon
at do'n yata nanggaling 'yong "sha-la sha-lin-gay".
Si Michael yata ang nakaisip, "Puwedeng lagyan ng tunog-kultura rito."
Uy, excuse me.
Teka lang.
Tahimik!
Ang sinasabi pala natin, "Cause that's what we're giving".
Ano'ng binibigay natin?
Isa 'ko sa kaunting taong kakausap kay Michael.
-Walang saysay. -"So let's start giving."
Oo. Mas maganda 'yong "so let's start giving".
Ten years old pa lang si Michael kilala ko na siya
no'ng una siyang nag-audition sa Motown.
Kumakanta at sumasayaw siya sa ten years old.
Ano'ng ilalagay mo?
Isa sa Michael sa pinakamagagaling na artist, pinakamagagaling na songwriter.
Kaya takot silang sabihing, "Wag, di ganyan" o "Pangit 'yan."
Sabihin mo sa 'kin ang kahulugan ng "sha-la sha-lin-gay"!
Gano'n kaming mga lumaki sa Motown sa isa't isa, nagmamahalan kaming lahat.
Gusto ba ng lahat ang lyric na "One world"?
-Oo. -Maganda 'yan.
-"One world." -"One world"!
"One world, our children. One world, so let's start giving."
-Oo. -Lahat.
Napakagaling. Please, wag baguhin 'yon kasi sumasama ang pandinig ko!
-Ilagay natin 'to sa tape! -Kung kaya mo, naro'n 'yon.
Pindutin mo na!
Sige, pindutin mo na.
Sa wakas, natapos naming kantahin ang chorus.
Alam n'yo 'yan!
At gustong pasalamatan ni Quincy si Harry Belafonte.
Tandaan n'yong ang nagsimula ng lahat ng 'to, si Harry Belafonte.
Tapos bigla na lang nangyari 'yong pinakamagandang bagay.
Si Harry Belafonte ang pinaka-inspirational sa 'ming naro'n.
Kinanta ni Al Jarreau 'yong kanta ni Harry Belafonte.
Biglang sumali na lahat.
Sobrang dami kong naiinom 'Yan ang masasabi ko
Kasi ako o si Ray Ang dapat maghatid sa inyo pauwi
Kapag mga break,
tumutugtog si Ray ng ibang version ng "We Are the World,"
gospel version 'yong "Georgia on My Mind".
Narinig kong nag-uusap no'n sina Ray at Stevie.
Sabi ni Ray, "Magsi-CR ako," tapos sabi ni Stevie, "Ituturo ko kung nasa'n."
Kinuha niya lang 'yong braso niya at naglakad sila
at sabi ng lahat, "Inaakay talaga ng bulag ang bulag"
at tawang-tawa lang kaming lahat.
Fish… burger. Fish burger!
Gutom ang mga tao.
Darating rito ang waffles.
Chicken at waffles! May sauce na chicken at waffles.
Umoorder lahat ng chicken at waffles sa Roscoe's
at si Lionel Richie lang ang nakita kong pinakamagaling kumain ng manok.
Kinakain niya 'yong huling maliit na buto.
Sinisipsip niya, kinakain niya, ipinapatong sa isa pa
kaya pagkatapos niya, maayos na nakasalansan lahat ng maliliit na buto.
Sabi ko, "Ikaw ang pinakamagaling kumain ng manok."
Sa break na 'yon,
nilapitan ni Diana si Daryl Hall dala ang music niya
at sinabing, "Daryl, biggest fan mo 'ko. Puwede mo bang pirmahan 'yong music ko?"
Nagtinginan kaming lahat, sabi namin, "Naku po!"
Pagkagawa niya no'n, kumalat na sa buong kuwarto.
'Yong makitang hinihingan ni Cyndi Lauper si Lionel o si Boss,
astig 'yon na gusto nilang magpa-autograph sa isa't isa.
Tapos nilapitan at hiningan nila 'ko, sabi ko, "Gusto nila ng autograph ko?"
Parang, "Wow, astig talaga 'yan," di ba?
Tinawagan ko si Prince para balitaan siya. Sabi ko, "Baka dapat kang pumunta.
Medyo astig 'to, nakikihalubilo lahat. Ang saya-saya namin."
Kausap ko na si Prince sa telepono. Nasa Carlos 'n Charlie's siya.
Sabi niya, "Solo akong maggigitara sa ibang kuwarto."
Sabi ko, "Hindi, nasa isang kuwarto kaming lahat. Pumunta ka at kumanta."
Gusto niyang maggitara at nagkataong di natin kailangan ng gitara.
Lumalalim ang gabi, inaabangan ko ang pagkanta ko ng verse,
pero tanong sila nang tanong, "Mapapapunta mo ba si Prince?"
Sabi ko, "Wow, kakaiba 'to."
Pakiramdam kong parang ginamit ako, kaya ako narito
kasi gusto nilang pumunta si Prince. Habang nando'n ako, baka dumating siya.
Sigurado 'kong hinihintay nilang dumating 'yong limousine niya
pero hindi siya dumating.
Alam ko nang di siya pupunta
kasi maraming tao at di siya magiging komportable.
Sabi ko kay Lionel, "Aalis na 'ko."
Di nila planong pakantahin ako ng verse. At medyo masakit 'yon.
Nagawa na namin 'yong hook kaya gagawin na namin 'yong mga solo.
'Yong dalawang linya.
Nilapitan ako ni Michael, sabi niya, "Di darating si Prince
kaya may lugar sa linyang kailangan ng magso-solo.
Sino'ng irerekomenda mo?" Sabi ko, "Si Huey Lewis."
Maganda ang solong boses ni Huey Lewis.
May tumapik sa 'kin, sabi, "Tawag ka ni Quincy."
Sabi ni Quincy, "Smelly, halika. Pati si Michael.
Kantahin mo 'yong linya para kay Huey."
Napunta sa 'kin 'yong linya ni Prince. Medyo mahirap gampanan 'yon.
-Ayos! -Aalis na 'ko? Wag.
Mula no'ng oras na 'yon, sobrang kinabahan na 'ko.
Okay?
Na-record na 'yong mga parte.
No'ng gagawin na talaga namin 'yong mga solo,
may mga nagtanong, "Ba't kanya 'yon?" At ang sagot, "Sakto sa range nila."
Kunin 'yong linyang 'yan dito. "Let us realize…"
Sinabi sa 'kin ni Quincy kung sino'ng kasama kong kakanta
at sabi ko, "Si Willie Nelson? Hmm. Interesting."
Nagulat talaga 'ko.
Nakapalibot kami sa piano, tinutugtog ni Stevie ang kanta,
kinanta namin acoustically.
At makikita kay Stevie Wonder na nakikilala niya ang mga boses.
Sa kalagitnaan, sabi niya habang tumutugtog, "Ang daming sikat."
'Yong unang pasada sa piano,
no'n namin unang narinig kung ano talaga ang magiging tunog.
Di ko 'yon malilimutan. Pambihira.
'Yong marining lahat ng sikat na 'yon do'n sa unang pagkakataon sa kantang 'yon…
Kinikilabutan ako maisip lang 'yon.
Minarkahan namin ng tape na may mga pangalan 'yong sahig
kaya malaking hugis U 'yon. Nagsimula 'yon dito at nagpatuloy paikot.
Naaalala kong binasa at binilang ko dahil lang…
"Okay, tatlo rito, dalawa rito."
Tiningnan ko 'yong listahan ng mga pangalan sa sahig.
Sabi ko, "Pambihira 'to."
Narito si Springsteen.
Testing, one, two.
Nando'n ako mismo.
Narito si Michael. Kakanta ako pagkatapos niya.
Kami'ng bahala sa inyo.
Alam n'yong nasa 'kin, di ba?
Nakakapanliit na bilog ng buhay ang bilog na 'yon.
Tama si Quincy.
Kapag ikaw na ang kakanta, 200 percent ang ibibigay mo
kasi tinitingnan ka ng klase.
At 'yong makita ang paghahanda at kahinaan ng lahat,
medyo nakakahanga 'yon.
Gagalingan mo sa oras na 'yon.
Ang gagawin natin, may mga mic sa harap natin
pero ang gagawin natin, lalapit kayo sa part n'yo.
Tapos pagpasok ng isa,
kapag may ka-duet kayo, anuman 'yon, pag part n'yo na, lumapit kayo.
Wag kumanta sa likod, kundi di maririnig 'yong salita n'yo.
-Hahakbang o lalapit? -Pumasok kayo.
Hindi. Kahit narito ang pangalan n'yo…
-Nakuha n'yo? -Oo.
Totoong recording 'to. Ano lang…
Nasa likod ang pangalan pero narito ang mic. Pumunta sa mic!
-Magsabi kayo. -Gawin na 'to.
Handa na.
Mali ang pasok ko.
Mali raw si Stevie.
Flat ako. Napaka-flat ko.
Ga'no ka-flat 'yon?
Mali si Stevie. Pa'no nangyari 'yon?
-Legal ba 'yon? -Hindi.
Palarong nagkamali si Stevie, siya lang ang makakagawa no'n.
Halos sadya, parang katuwaan 'yon. Di kinakabahan si Stevie.
Di ako nagmimintis sa nota ko.
Ang lalamunan ko.
Sumigaw si Quincy, "Dapat i-record kayo." Sinigawan niya kami.
Please.
No'n ko lang siya nakitang gano'n.
Quincy, uy!
Laging napakakalmado ni Quincy Jones.
Oras lang ang inaalala niya. Marami kaming gagawin at pagdaraanan.
Puwedeng tumulong?
-Mahirap kasi magkalayo tayo. -Puwedeng tumulong? Tapos ikaw…
Tapos ikaw…
Akin 'yan.
Alam ko. Pagpapalit ang sinasabi niya.
Kaya ko yata kung sa likod, mas malakas. Mahirap pag mahina.
Alas-kuwatro ng umaga at kinakanta nila 'yong pinakamahalaga.
Medyo susungit ka. Mapapagod ka.
Pero kakaiba ang talon pagkatapos ng melody ko.
Sa camera ko, malalaki sila kasi naro'n lang ako sa ilalim nila.
Maaabot at mahahawakan sila. Sobrang lapit nila.
Big fan ako ni Paul Simon.
Malapit siya. Kumakanta sa harap ko.
Nalalamukos ang mukha ni Kenny Rogers sa pagkanta ng mataas na nota,
parang, "Diyos ko, siya…"
Iniisip ko no'n,
"Pambihirang binabayaran ako para i-shoot ang magandang bagay na 'to."
Si Dionne Warwick na ang kakanta at nagka-technical problem kami.
-Ayos? -Naririnig mo ang boses mo?
Oo.
Sino siya? Palabasin siya.
Medyo nataranta sa technical dito. May problema kami sa ingay sa playback.
Nasabi ko pang, "Anumang mangyari, dapat ituloy 'to."
Dapat alisin 'yong ingay, anumang mangyari.
-Mayro'n pa ba? -Oo.
-Leakage kaya? -Baka mic ng iba.
-Patay lahat ng ibang track. -Wala talagang dahilan 'to.
-Alamin natin ang problema. -'Yong studio ko sana'ng ginamit.
Naririnig ko pa rin 'yong isa.
-Sorry. Mystery 'to. -Mga multo!
-Sino'ng tatawagin? -Ghostbusters!
-Nasa echo chamber si Aykroyd. -Si Aykroyd.
Medyo dumagdag 'yon sa tension.
Nawala na.
Nahanap na namin.
Medyo mahirap, pero bumalik kami sa plano, tinatapos ang mga vocal.
Dumating na sa oras kung kailan dapat sakto tayo hangga't maaari.
Heto na.
Ayos.
Umabot hanggang kay Al Jarreau, nagkamali, kaya sabi nila, "Boom" kaya inulit nila.
Medyo nasobrahan do'n si Al Jarreau
sa parte ng alak.
-Sorry. -Ay, pare.
Si Willie diyan.
Interesting si Al. Sige, sasabihin ko ang nakakatawa kay Al.
Gustong mag-celebrate ni Al bago namin tapusin 'yong kanta.
Lagi niyang sinasabi, "Isang bote pa. Mag-celebrate tayo."
Kaya tuwing may papasok na bote, nilalabas ko 'yon.
Stevie, puwedeng keyboards muna?
Ipapa-rehearse namin sa 'yo ang parteng 'yon.
Dapat naming pagsikapang
i-record 'yong part ni Al bago niya makalimutan alin ang kanya.
-Sige. Ayos. -Sige. Ako ulit?
-Patugtugin lang 'yong track. -Please?
Tama na 'yon. Dahil naro'n naman, tama na.
Tuwing babalik at ire-rewind, inaabot ng limang minuto.
Kaya parang may tension tuwing magre-rewind.
Pa'no 'ko pagkatapos ni Bruce Springsteen? Parang…
Ano'ng gagawin mo? Tapos pinili ko ang mas malambing na tipo ng soul.
Magaling si Kenny Loggins tapos sina Steve Perry at Daryl Hall na
at sabi ko, "Diyos ko."
Ayos!
Kumakanta si Steve Perry!
Maganda ang boses niya, parang si Sam Cooke.
Pahingi pa ng isa, kahit dalawa man lang.
May tatlo at apat silang shot sa linya nila.
Habang narito 'ko sa dulo, di pa 'ko kumakanta ng linya ko at natakot ako.
Pinapanood ko ang mga taong kumakanta. Sinubukan ko lang alalahaning huminga.
Sabi ko kina Quincy at Humberto, "Sa susunod na may magkamali,
puwedeng tuloy lang para ma-rehearse namin 'yong linya namin at bridge?"
Sabi niya, "Oo, okay, astig." Sabi ni Michael na katabi ko, "Ayos 'yan."
Sabi ko, "Salamat, Mike."
-Gusto n'yo na 'yong bridge? -Gusto n'yo 'yong bridge?
-Sa bridge. Dalhin n'yo 'ko sa bridge. -Sa bridge.
-'Yong bridge. -'Yong bridge.
Okay, lahat sa bridge.
Okay, Huey. Ikaw na.
Pare, uwing-uwi ka na.
Kung sakaling may masira at hayaan 'yong gumulong.
Isang linya lang pero literal na nanginginig ang mga binti ko.
Gusto mong nasa harmony 'yon? Gusto mong nasa harmony 'yong huli?
Napakagaling.
Gusto mo siyang samahan? Samahan n'yo siyang tatlo sa…
Talagang maganda 'yon.
Sabi nila, "Kumanta sa harmony kasama sina Cyndi at Kim."
Walang harmony o anuman 'yong demo.
Dapat akong mag-imbeto rito. Harmony na may tatlong part
sa harap nina Stevie Wonder, Ray Charles, Kenny Loggins. Lahat sila…
Ano'ng kakantahin ko?
Sobrang nakakakaba 'yon.
Nariyan ako.
-Nasa "stand," di ba? -Oo.
Ano'ng sa 'yo? Ano'ng sa'yo, Kim?
Parang gano'n?
Sobrang pagod na 'ko para magsabi ng kahit ano.
Basta kantahin mo.
Susubukan ko. Mataas para sa 'kin, pero susubukan ko.
Mali ako. Medyo wala sa tono. Di ako bumaba.
Akala ko pupunahin ni Huey.
Kaya ni Cyndi ang octave pero hirap si Hugh kaya di niya kaya ang marami no'n.
Mali kong kinanta para malaman kung may papansin.
Talagang ginalingan ni Cyndi sa linyang 'yon pero may mali.
Hugh, pakinggan mo. Parang may mga harmony kapag kumakanta siya.
Halos parang usapan.
Sabi nila, "Anong ingay 'yon?" Sa isip ko, "Anong ingay 'yon?"
I-play back 'yong unang part no'ng isa tapos…
Sabi ni Humberto, "Ang daming ingay sa track niya. Ano'ng nangyayari?"
-Mamamatay na ang mic. Palitan na. -Huwag. Maganda 'yong mic.
-Maganda 'yong mic? -Walang problema sa mic.
-Maganda 'yong mic! -Parang nag-uusap ang mga tao.
-O tumatawa o anuman. -Tuwing kumakanta ka.
Di yata nakakatawa, tumigil kayo sa pagtawa pag kumakanta 'ko kasi…
Cyndi, ang dami mong pulseras.
Ay! 'Yon ba… Ay, 'yong mga hikaw ko.
Hindi ko naisip 'yon.
Ay, sorry. Ang dami kong suot.
Wala nang natira!
Hindi. Sorry.
'Yon 'yong usapan. Okay.
'Yan 'yong nag-uusap.
Kinailangan 'yong sandaling 'yon ng tawanan para kumalma kami
bago namin gawin 'yong mahirap.
Gano'n ulit, Huey.
Pagkatapos ni Michael.
-Masyado kong hinabaan? -Hindi. Sobrang ganda no'n.
Nakuha n'yo 'yon?
Take 'yon!
Dahil kumakanta ako buong buhay ko, 'yong mapasama sa mga singer na 'yon
at talagang maging bahagi ng komunidad nila, pang-ibang mundo 'yon.
-Iiwan natin 'yong kay Ray? -Oo. Mas matanda siya sa 'kin.
Naiwan sina Bob Dylan at Bruce sa mga ad-lib.
"Serious fills" ang tawag do'n ni Quincy. "Gagawin na natin 'yong serious fills."
Ibaba mo.
Heto siya, si Bob Dylan.
-'Yong bago 'yong modulation. -Oo. Ano…
Oo, okay.
Legendary at kilalang simbolo siya sa mga Amerikano at sa mundo…
Tahimik, please. Heto na.
…kaya umaasa kaming may pambihirang mangyayari.
Okay.
Nakuha mo 'yon. Sa ibang track.
Okay, kailangan mo lang ulit-ulitin 'yan.
Medyo nalilito yata siya
kasi parang hindi naiintindihan ni Bob kung pa'no siya dapat kumanta
o dapat bang mas parang 'yong karamihan o mas parang si Bob Dylan.
Maganda, ayos na kumakanta ka kasama ang karamihan.
Do'n lang tayo gagawa ng octave. Maganda 'yan.
-Ako na pagkatapos ng "me," 'no? -Ng "you and me".
'Yong ginagawa mo riyan sa taas, kasabay ng karamihan.
"We are the children." Ayos 'yan.
Magaling si Quincy.
-Okay. -Maganda 'yan.
Interesting ang production. Dapat higit pa sa magaling na musician.
Dapat para kang psychiatrist.
-Do'n siya papasok. -Stevie. Puwede niyang tugtugin?
Si Stevie Wonder ang secret agent na tutulong sa kanyang maging komportable.
Ire-rehearse namin dito sandali.
Sobrang galing manggaya ni Stevie.
Kinanta 'yon ni Stevie sa ginayang boses ni Dylan.
Talented si Stevie, kahit ano makakanta niya.
Tuwing kasama mo siya, may kasama kang henyo
at napakalambing din niya.
Heto na tayo, Bobby.
Panaginip siguro 'to, 'no?
Pero sa oras na 'to, ang daming tao sa kuwarto.
Mga still photographer at iba pa.
'Yong ganito karaming tao, hindi ganito karaniwang nagtatrabaho si Bob.
Ito ang gagawin na natin.
Huli na. Kung hindi kayo kasama sa recording, please lumabas kayo.
Tapos naging si Stevie lang sa piano,
si Dylan sa microphone at si Quincy sa podium niya.
Sige, pare, gawin na natin.
Ayos!
Sorry. Nagawa mo.
-Hindi maganda 'yon. -Sabi sa 'yo, ni-record namin.
Pambihira 'yon.
-Sabi mo, eh. -Alam kong alam mo.
Totoo nga, pare. Sakto 'yon, pare.
-Sige. -Sakto.
Pumasok si Springsteen, sabi niya, "Ayos, Dylan."
Tinawag siyang Dylan.
Bata pa lang ako nakinig na 'ko kay Dylan
at masaya 'kong makita siya ro'n at makahalubilo siya sandali
kaya masaya 'yon.
"The choice we're making"? 'Yon ang part na tinutukoy mo?
Tama.
Ito na ang katapusan, di ba?
Ito… Tapos na tayo? Ito na 'yong katapusan ng kanta, 'no?
Oo.
One, two.
Seryosong ipinag-alala 'yong boses ni Springsteen.
Kakantahin ko 'yong kaunti. Sabihin mo kung…
Ganito, parang pagiging cheerleader sa karamihan.
-Okay. -Alam mo 'yon? "Kaya n'yo 'yan!"
Sige.
Kagagaling ko lang sa tour ng Born in the USA. Medyo pagod ako.
-Quincy, handa ka na? -Oo. Heto na.
Pero nagsimula lang akong kumanta…
Pangit 'yong boses ko pero kumanta 'ko sa abot ng kaya ko.
Tama 'yong ginawa ko?
-Okay. -Parang gano'n.
-Gano'n mismo. -Okay.
Ulitin 'yong track na 'yon.
-Okay, heto na. -Ngayon mismo?
Perpektong Bruce si Bruce sa bagay na 'yon.
Parang may basag na salamin sa lalamunan niya.
Salamat.
Sobra 'kong pinagpawisan.
-Oo. -Opisyal na siyang nakabakasyon.
-Puwede na 'kong umuwi? -Bakasyon ka na.
Parang maganda 'yan!
Nagawa namin. Tapos na lahat ng hirap.
-Ingat. -Di pa tapos.
No'ng natapos, siguradong sobrang saya at pagod kami.
Gising kami magdamag. Pero kahit gano'n, no'ng gabi,
alam mong may ginawa kaming pangmagpakailanman.
Ginalingan mo.
-At natapos natin. -Okay ba 'yon?
Oo.
Lionel, magaganda 'yong solo ng lahat.
Sakto 'yon. 'Yon ang mahalaga. Pareho kami ng nararamdaman.
Mabuti na lang.
'Yong subukang magtipon ng 40 sikat sa isang lugar at oras, imposible talaga.
Kaya no'ng biglang sinabi ni Springsteen,
"Pagkatapos ng show ko, pupunta 'ko sa California,"
si Paul Simon, "Papunta na 'ko." Si Billy Joel, "Papunta na 'ko."
Si Bob Dylan…
Sa kuwartong 'to, lumaki ang pamilyang 'to.
Pa'no ka man komportable, puwede mong…
Puwede ang aerial shot.
-Quince, sa'n ka uupo? -Doon.
Heto na.
Kasasakay lang ng tren ng adrenaline.
Kasasakay lang ng bus ng adrenaline.
Sabi nila, "'Yon na 'yon, guys. Tapusin na. Umuwi na tayo."
Pambihirang gabi!
Akala ko may bayad. No'ng tapos na, naghahanda na 'kong umalis,
gumawa ako ng parang invoice, sabi nila,
"Invoice? Walang invoice. Volunteer lahat 'to. Volunteer lahat dito." Sabi ko,
"Sige. May astig na t-shirt ako at magandang kuwento, okay!"
Hindi umalis si Diana Ross pagkaalis ng lahat.
Narinig ko siyang umiiyak.
Sabi ni Quincy, "Diana, ayos ka lang ba?" At sabi niya,
"Ayaw kong matapos 'to."
'Yon yata ang pinakamalambing na narinig ko.
Alas-otso na ng umaga yata kami umalis
at hindi nagda-drive si Quincy
kaya hinatid ko siya sa bahay niya sa Bel Air.
Parang sobrang kasiyahan 'yong may halong sobrang kapaguran.
Naaalala kong sinabi ni Quincy, "Ginalingan ng mga puting lalaking 'yon."
Sobrang saya ko.
Parang kapag nakatapos ka ng concert, umuwi ka,
at sabi mo, "Oo, ginalingan ko 'yon.
'Yon ay… Pakiramdam ko…" Maganda lang ang pakiramdam mo.
Kaya pag-uwi ko no'ng alas-otso ng umaga,
pumasok ako sa bahay, naro'n ang pamilya ko,
binati ako sa pagkapanalo ko ng awards at pag-host ng show,
"We Are the World" lang ang nasabi ko.
Sabi nila, "Ano'ng sinasabi mo?" Sabi ko, "Naku,
pambihira 'yong 'We Are the World'. Ginawa namin 'yon kagabi."
Hindi nila alam ang sinasabi namin. Napakalaki at napakalakas no'n.
Natakpan ng isang gabing 'yon ang lahat
ng nangyayari sa buhay ko.
MAKALIPAS ANG TATLONG BUWAN…
Gaya ng narinig n'yo sa KFI News namin kanina at sa iba pa,
nabasa at nabalitaan n'yong sa isang minuto, 7:50,
patutugtugin ng lahat ng tao sa mundo ang iisang kanta.
"We are the world. We are the children."
Dahil sa technology, napag-usapan naming maririnig 'yon ng isang bilyong tao.
Kapag nilabas ang gano'ng lakas, napakamakapangyarihan no'n.
Kakaibang hayop ang musika kasi hindi 'yon nahahawakan o naamoy.
Di 'yon nakakain o ano pa man at nariyan lang 'yon.
Bumabalik-balik lang ang "Fifth" ni Beethoven sa loob ng 300 taon,
napakamakapangyarihang spiritual energy 'yon.
Maiintindihan ng lahat ang "We Are the World".
Kahit hindi ka nag-i-English, maiintindihan mo 'yong melody.
Maiintindihan mo 'yong damdamin ng kanta musically.
Panloob na kaluluwa 'to, panloob na lakas na lumalabas sa 'ming
mas malaki kaysa anumang record na ginawa ninuman sa 'min.
Puwedeng tingnan at i-judge ang aesthetic ng kanta
pero ang mahalaga, tiningnan ko 'yon bilang kasangkapan.
Kasangkapan 'yong ginamit nila para may gawin
at bilang gano'n, magaling ang ginawa no'n.
Lahat yata ng tao sa mundo gustong mag-ambag pero di nila alam kung pa'no.
Pakiramdam kong gumawa kami ng pagbabago
sa nangyayari sa mundo ngayon, sa pagtulong sa ibang tao.
Pagkahabag 'to. Talagang bago 'to.
Kinakanta ng buong mundo ang kanta mo.
Nakakaloka 'yon. Sa bawat language sa buong mundo.
Isa 'yon sa mga sandaling masasabi mo, "Diyos ko. Ano'ng ginawa namin?"
Nakapagbenta na ang single ng unang isang milyong kopya
sa unang weekend na inilabas 'yon.
Sa nakaraang buwan, ginawa ng mga bata ng America
ang record na 'to para sa mga bata ng Africa
na pinakamabentang single sa kasaysayan ng US.
KASUNOD NG PAGLABAS NG "WE ARE THE WORLD," KINILALA ITONG RECORD OF THE YEAR
AT SONG OF THE YEAR SA 1986 GRAMMY AWARDS AT MAY SPECIAL AWARD SA AMAS.
Una kong narinig 'yong kanta habang naliligo.
Maganda 'yong record tapos linya ko na, okay 'yon, sabi ko…
Bahagi ako ng isang bagay na nagpabago ng buhay
at nakaka-humble 'yon.
Puwedeng malaki ang epekto ng sama-samang lakas ng mga artist.
Isinantabi naming lahat ang ego namin para maglingkod sa mga mahihirap sa mundo.
Talagang iisa lang tayong lahat. Kailangan nating lahat ang isa't isa.
Ito ang katuparan ng pangarap ng USA para sa Africa.
Simula 'to ng pangalawang yugto ng mga gawain namin,
pagpapakain, pagliligtas ng buhay.
MULA NANG ILABAS ANG "WE ARE THE WORLD," LUMIKOM ITO NG HIGIT $80 MILYON
(KATUMBAS NG $160 MILYON NGAYONG 2024) PARA SA AFRICA AT NAGPAPATULOY PA.
Unti-unti kong ginagawa.
Magpakain man tayo ng isang tao o isang milyon,
ang mahalaga, gawin 'yon.
Ang ripple effect ng "We Are the World," lahat gustong subukan at gawin 'yon.
Biglang naisip ng isang artist na may mababago na sila sa mundo.
Isa 'to sa mga bagay na malalaman ng mga batang di pa ipinapanganak
kasi ginawa itong may pagkakaisa gamit ang musika.
Kayo naman ang kumanta!
May sinabi sa 'kin ang tatay ko ilang taon na'ng nakalipas,
"I-enjoy mo ang pag-uwi
kasi darating ang panahong hindi ka makakauwi."
Sabi ko, "Pa, ano po'ng ibig sabihin no'n?"
Sabi niya, "Nando'n ang bahay.
Wala ro'n ang mga tao sa bahay."
Ito 'yong kuwarto.
'Yan 'yong board. Nariyan mismo
pero wala si Humberto.
Naro'n dati si Michael Jackson…
sa kuwartong 'to.
Ginawa ni Springsteen ang part niya do'n sa sulok.
At narito no'n si Cyndi Lauper.
Napaka-special no'n.
Iniisip kong bahay ko ang kuwartong 'to.
Ito ang bahay na itinayo ng "We Are the World".
There comes a time
When we heed a certain call
When the world must come together as one
There are people dying
Oh, and it's time to lend a hand to life
The greatest gift of all
We can't go on
Pretending day by day
That someone, somewhere Will soon make a change
We're all a part of God's great big family
And the truth You know, love is all we need
We are the world
We are the children
We are the ones who make a brighter day
So let's start giving
There's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true, we'll make a better day
Just you and me
Well, send 'em your heart
So they know that someone cares
And their lives will be stronger and free
As God has shown us
By turning stone to bread
And so we all must lend a helping hand
We are the world
We are the children
We are the ones who make a brighter day
So let's start giving
Oh, there's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true, we'll make a better day
Just you and me
When you're down and out
And there seems no hope at all
But if you just believe
There's no way we can fall
Well, well, well, let us realize
Oh, that a change can only come
When we stand together as one
Yeah, yeah, yeah, yeah
We are the world
We are the children
We are the ones who make a brighter day
So let's start giving
There's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true, we'll make a better day
Just you and me
There's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true, we'll make a better day
Just you and me
Tagapagsalin ng Subtitle: Ewygene Templonuevo