Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Po dzisiejszym wieczorze nic już nie będzie takie samo.
Nic.
Są z nami wspaniali artyści.
To będzie niesamowite wydarzenie.
Cieszę się, że mam dobre miejsce.
Idealne wyczucie czasu.
Bruce?
Smoky też już jest.
Steve?
Zebrali się najwspanialsi artyści pokolenia.
Wielkie osobowości i wielkie talenty zjednoczyły się, by ratować ludzkie życie.
- Ja chyba śnię. - Cześć wszystkim!
Ale na nagranie mieliśmy jeden wieczór.
Nikt nie wiedział, co będziemy robić,
ale byliśmy podekscytowani niezwykłością wieczoru.
Okiełznanie tej kolektywnej twórczej energii było karkołomnym wyzwaniem.
Na naszych oczach pisała się historia.
Nagrywaj to!
Jedziemy!
Legendy rocka.
Supergwiazdy spośród supergwiazd.
Jesteście gotowi?
Oto wyjątkowa wokalistka.
Najbardziej ekscytujące gwiazdy muzyki.
Wchodzę.
Wchodzę na pełnej.
No dobra.
Zaczynajmy imprezę.
Cofnijmy się daleko w przeszłość.
W latach osiemdziesiątych odszedłem z The Commodores.
Ken Kragen, mój nowy menadżer, powiedział:
„Twoje piosenki są sławniejsze od ciebie.
Od teraz będą mieć twoją twarz”.
Nagrywałem solową płytę i moja kariera nabierała rozpędu.
Jestem nocnym markiem.
Ożywałem po pierwszej w nocy.
Pewnego wieczoru zadzwonił do mnie Ken.
Ten telefon zmienił wszystko.
23 GRUDNIA 1984
Ken Kragen prowadził agencję menadżmentową.
Miał znakomitą reputację.
Popularnością dorównywał artystom, ale jego sława nie wykraczała poza branżę
muzyczną.
Pewnego dnia zwołał zebranie.
Powitał nas Harry Belafonte.
To każdego wprawiłoby w osłupienie.
Harry należał do arystokracji Hollywood.
Wiedziałam, że szykuje się coś wielkiego.
CHCEMY BYĆ OBYWATELAMI 1. KATEGORII!
Harry Belafonte był działaczem politycznym.
Zaczynał od aktorstwa i śpiewania i wciąż się tym zajmował.
Dla nas był wpływową społecznie ikoną.
Artyści są ważną częścią społeczeństwa, bo to oni mówią nam o tym społeczeństwie
prawdę.
Harry wierzył, że należy głośno mówić o prawach obywatelskich i biedzie na
świecie. Zwłaszcza w Afryce.
Słychać doniesienia o kolejnej pladze głodu w Afryce. Tym razem w Etiopii.
Ale na świecie tyle się dzieje, że często te informacje nas omijają.
Głodujący ludzie byli dla nas czymś bardzo odległym.
Czymś, co oglądaliśmy w reklamach i filmach dokumentalnych.
Matka i jej dwumiesięczne dziecko leżą w objęciach śmierci.
Głodne dziecko umiera po cichu.
W Afryce głód zabijał tysiące.
Widzę skalę tej tragedii.
Trzeba coś zrobić.
Harry powiedział: „Zróbmy koncert”.
Bob Geldof miesiąc wcześniej nagrał singiel z Band Aid.
Powiedziałem: „Wykorzystajmy jego pomysł, ale zaprośmy do współpracy
największe gwiazdy Ameryki”.
Kragen powiedział, że rozmawiał z Harrym Belafonte.
Potrzebował mnie.
Harry twierdził, że biali ratują czarnych, ale czarni tego nie robią.
To problem.
Musimy ratować swoich w obliczu głodu.
Chciał zaangażować nas, młodych, w to, co dzieje się w Afryce.
Oczywiście się zgodziłem.
A nie narzekałem na brak zajęć.
Dostałem propozycję prowadzenia American Music Awards.
Miałem jechać w solową trasę.
Bardzo chciałem, żeby Quincy brał w tym udział, bo był orkiestrmistrzem, liderem.
Wspaniały wykonawca, bardziej znany jako producent i kompozytor, który pracował z
takimi sławami jak: Louis Armstrong, Frank Sinatra, Little Richard, Paul Simon,
Diana Ross i Michael Jackson.
Oto Quincy Jones.
Był rozchwytywany.
Każdy muzyk na świecie go szanował.
Sporo o tym myślałem, aż Lionel powiedział: „Zróbmy to! ”
To moment, kiedy ludzie szczególnie potrzebują siebie nawzajem.
Tak się zaczęło, a my zachodziliśmy w głowę, kto się zgodzi.
Lionel i ja mieliśmy limuzynę z telefonem.
Byłem zdania, że powinien napisać tę piosenkę ze Steviem Wonderem, ale Stevie
był nieuchwytny.
Lionel dzwonił do niego całą noc.
Koniecznie chcieli Steviego Wondera.
Miał status legendy.
Byli też bliskimi znajomymi.
Kiedy Stevie mówi, że oddzwoni, to cierpliwie czekasz.
Potem zadzwonił Quincy.
Powiedział, że jutro widzi się z Michaelem i pogada z nim o tym.
Płyta „Thriller” to najlepiej sprzedający się album wszechczasów.
Michael był nominowany do Grammy częściej, niż ktokolwiek.
To uosobienie lat osiemdziesiątych.
Znaliśmy się z dawnych czasów.
Wychowaliśmy się w wytwórni „Motown”.
Ja byłem liderem The Commodores, a on - The Jackson Five.
Ukrywałeś się.
Wiem to.
Kiedy zrobił prawo jazdy, pierwszym miejscem, do którego przyjechał, był mój
dom.
Ale bał się autostrady, więc znał wszystkie boczne uliczki.
Stevie wciąż milczał.
Musieliśmy zacząć bez niego.
Powiedziałem Michaelowi:
„Mógłbym napisać to sam i ty też. Ale jeśli mamy nagrywać z Quincym Jonesem, to
musi być coś spektakularnego”.
Pierwszy raz odwiedziłem dom Jacksonów.
Widziałam, jak występujesz w Vegas.
Nigdy nie pisaliśmy razem i nie spędzaliśmy ze sobą czasu.
- Róbmy, jak chcesz. - Jasne.
Tu wejdzie Sunny i Cher razem z tobą.
Nie grał na żadnym instrumencie, więc nucił swoje aranże.
Na taśmach tylko…
Przepraszam, ale to tylko kilka warstw nucenia.
To było niesamowite.
Musieliśmy zdecydować, jaka to ma być piosenka.
Coś takiego?
Czy hymn?
Na pewno nie to.
Proszę bardzo. To nasza rama.
I co teraz w nią włożyć?
Napisaliśmy kilka gniotów.
Mówił do mnie „Lionelu”.
„Lionelu, idź zobaczyć, co robi Bubbles”.
To był jego szympans.
Nie chciałem brać go na ręce.
Na dole trwała regularna bitwa.
Zamknij się.
Michael, co się wyrabia w kuchni?
Powiedział, że Ricky…
czyli jego gwarek, kłóci się z jego psem. Ptak gada, a pies jest na niego zły.
W międzyczasie ktoś dzwoni i mówi, że prześle mi scenariusz American Music
Awards.
Michael pracował nad swoimi rzeczami.
Odkładaliśmy poważną robotę na później.
Możemy zrobić wokół tego sporo szumu.
Nie mieliśmy daty premiery, ale zwerbowaliśmy Steviego, Lionela, Michaela
i Quincy'ego.
A oni mogli namówić każdego.
To byłoby coś.
Wtedy nie było komórek, sprawy nie działy się tak szybko.
Na szczęście Ken miał liczne kontakty.
Podróżowałam z walizką, która była wielkim wizytownikiem.
Powiedziałem Haremu, że to nie powinni być wyłącznie czarni artyści. Przyznał mi
rację.
Kenny Rogers, mój klient, na pewno się zgodzi.
Kenny był wielką gwiazdą.
Zapraszaliśmy do projektu innych naszych klientów.
Kim Carnes, Lindsay Buckingham.
Ale kalendarze artystów są planowane na kilka miesięcy w przód.
To logistyczny koszmar.
Już w poniedziałek American Music Awards.
Trzy godziny najlepszego country, solo i rocka. Prowadzi Lionel Richie.
Olśniło nas, że wielu artystów pojawi się w Los Angeles na rozdaniu nagród.
To zniweluje koszty, a przyjazd artystów i tak był już zaplanowany.
Wtedy padło pytanie.
Kto faktycznie przyjedzie?
Larry Klein?
Wtedy te nagrody to było wielkie halo.
Zaprosiłem na występ Dianę Ross i Hall & Oates.
Miał być Prince, Madonna i Cindy Lauper.
Ken Kragen chciał zaprosić do tej piosenki jak najwięcej gwiazd.
Nagranie mogło się udać tylko w dzień rozdania nagród.
Został niecały miesiąc.
Patrzyliśmy, kto króluje na listach przebojów.
Witamy jego łobuzerską mość, Prince'a.
Bardzo chcieli zaprosić Prince'a. Nagrał „Purple Rain”.
- Kogo chcesz zobaczyć w tym filmie? - Prince'a.
A konkretniej?
Prince'a.
- Coś poza tym? - Prince'a.
Prince uwielbiał Sheilę E.
Grała u niego na instrumentach perkusyjnych, a także świetnie śpiewała.
Potrzebowaliśmy różnorodności.
Steve Perry, wokalista Journey, był trzeci na listach ze swoim singlem.
Chciałem zaprosić Madonnę.
Otworzyłaby nas na inną publiczność, ale Ken bolał Cindy.
Pokłóciliśmy się o to.
Widzicie Barbie?
Czułam, że to ważne.
Wierzę, że rock'n'roll może zmienić świat i że powinniśmy próbować.
SZEF
Potem wziąłem na celownik Springsteena.
Tutaj?
Dobra.
W osiemdziesiątym piątym
byłem panem świata.
Byliśmy bardzo popularni i mieliśmy za sobą udaną trasę.
Springsteen miał być naszą lokomotywą, ale nie wybierał się na galę
AMA.
Zadzwoniliśmy do jego menadżera, Johna Landaua.
Powiedział, że Bruce dzień wcześniej kończy trasę i nigdy nie wsiada do
samolotu tuż po koncercie. Ale go zapyta.
Walka z głodem była kluczowa.
Każdy chciał jakoś pomóc.
W innych okolicznościach bym się nie zdecydował, ale to było ważne.
Skoro mamy Springsteena, to czemu nie zadzwonić do Boba Dylana?
Sam Bob Dylan. Słyszeliście jak śpiewa?
Prawdziwa legenda.
Miał wizerunek społecznie wrażliwego artysty.
Idealnie pasował do projektu.
Ale w połowie lat osiemdziesiątych nie miał się za dobrze.
Był zagadką.
Mieliśmy Springsteena i Dylana, ale potem zaczęły się schody.
David Byrne nie mógł. Van Halen byli w trasie.
Ja chciałam namówić Bette Midler i Dana Aykroyda.
Michael powiedział, że planuje spory projekt i zaprasza mnie do niego.
Nie wiedziałem, co dzieje się w Afryce, ale wszystko, czego Michael się tknął,
obracało się w złoto, więc się zgodziłem.
Mamy najpiękniejszych artystów świata.
Szkoda byłoby nagrać kiepską piosenkę.
Mamy obsadę, teraz pora na scenariusz.
Michaelowi i mnie wydawało się, że pozostało mnóstwo czasu.
Obijaliśmy się.
Kragen zadzwonił.
I mówi: „Sporo ludzi czeka na piosenkę”.
Nie tylko wy czterej.
Wielkie nieba.
Powiedział, że zwerbowali Billy'ego Joela. I Willy'ego.
Tinę, Hueya Louisa, Paula Simona, Dianę Ross, Raya Charlesa. Presja rosła.
Nagranie miało się odbyć w dniu rozdania American Music Awards.
Co proszę?
A i wpadnie Quincy.
Wybornie.
Quincy upominał się o piosenkę. Sytuacja była poważna.
Gala AMA już za tydzień, a Quincy czeka na piosenkę.
Nie wiem, jak to zrobiliśmy.
Coś w nas wstąpiło.
Rzucaliśmy pomysłami i wybieraliśmy to, co rezonowało.
Wymyśliłem pochód akordów.
Michael na to: „Moment!”.
Magia.
Mamy szkic z mamrotaniem Michaela i zero tekstu.
Słowa „We are the world” chyba wymyślił Michael.
Jesteśmy czym?
Kątem oka zauważyłem przewracające się albumy i słyszę…
Ki diabeł?
Oglądam się…
i widzę ogromnego węża.
Michael powiedział: „Jest, Lionelu…
Wąż zawieruszył się w tym pokoju.
Wypełzł, kiedy usłyszał nasz śpiew.
Chcę się przywitać, Lionelu”.
Pomyślałem: „Spadam stąd! ”
Krzyczałem z całych sił.
Oglądałem taki horror.
I nie kończył się dobrze.
W dniach poprzedzających nagranie panował chaos.
Mieliśmy też kłopot ze studiem.
To ściśle tajny dokument.
Najbardziej poufną informacją jest adres.
Obdzwoniliśmy wszystkie studia.
P&M mieli wszystko.
Dobrą lokalizację, świetnie brzmiący live room.
Jeśli adres wycieknie do prasy, może być po projekcie.
Jeśli Prince, Michael Jackson czy Bob Dylan zobaczą tłum pod wejściem, uciekną.
Kragen bardzo bał się przecieku.
Mieliśmy już kilka przecieków w związku z projektem.
Harriet, namierzyłaś źródło?
To ktoś z wewnątrz.
To było największe przedsięwzięcie świata muzyki, więc nie dało się tego utrzymać w
ścisłej tajemnicy.
20 STYCZNIA 1985. 8 DNI DO NAGRANIA
Skończyliśmy piosenkę i przekazaliśmy ją Quincy'emu.
Pierwsza kwestia - czy mu się spodoba.
Boże drogi, słuchałem jej w domu i padłem z wrażenia.
Przepełniało mnie szczęście.
Dzięki ci, Panie.
Podoba mu się.
Teraz trzeba zrobić demo, żeby artyści wiedzieli, co będziemy nagrywać.
Nazywam się Humberto Gatica.
Zaproszono mnie, abym realizował sesję, którą zarządzał Quincy Jones.
Halo?
Co słychać?
Żartujesz?
Michael i Lionel są w studiu. Nagrywamy demo.
Mieliśmy nagrać prosty podkład, bo chcieliśmy, aby to głosy ciągnęły tę
produkcję.
Przepraszam, jeszcze raz.
Świetnie.
„Brighter” brzmi tu naturalnie.
Inne słowo będzie mocniejsze.
Myślisz?
W środku sesji wszedł Stevie.
Myślał, że jesteśmy na etapie pisania.
Quincy powiedział: „Pogadam z nim”.
Powiedział, że piosenka jest gotowa, a teraz nagrywamy demo.
Stevie na to: „Dobra! ”
Był w szoku, że nikt mu nie powiedział.
Mówiliśmy, ale przecież minęły trzy tygodnie.
Wtedy nasze dziecko miało już przyjść na świat.
Jutro wyślemy artystom listy z kasetami i nutami.
Dostaniemy je w poniedziałek?
Pewnie.
Ja muszę mieć taśmę jutro.
24 STYCZNIA 1985 4 DNI DO NAGRANIA
Dostałam 100 z 50 kaset dla menedżerów.
Niektóre poszły bezpośrednio do artystów.
Dopiero co nagraliśmy nasz pierwszy przebój.
Dostałem kasetę z piosenką i zaproszenie.
Puściłem demo w samochodzie.
Nie znałem osobiście Lionela i Michaela.
Fajnie było dostać takie zaproszenie.
Pomyślałem, że to będzie hit.
Lionel zadzwonił do mnie.
Jest dla mnie jak brat.
Nie musiał mnie namawiać.
Dostałem taśmę z biura Quincy'ego.
Przesłuchałem ją dwa razy. Refren był chwytliwy.
Muzyka była bardzo szeroka i miała być, bo była tłem dla chóru głosów.
Spoko, nie ma problemu.
W liście jedna z linijek była skreślona.
Studio A&M.
Ken powiedział: „Nikt nie może znać adresu”.
Na tym etapie nie musiałem znać szczegółów.
Jestem zapominalski, podobnie jak wielu artystów.
Zadzwonił Quincy.
Powiedział, że chce, abym zaaranżował wokale do nowej piosenki.
Czas naglił.
Poznałem go w 1973 roku.
Byłem białym chłopakiem wychowanym w czarnym kościele gospelowym.
Quincy słyszał moje aranże dla Sary Vaughan.
Zaprosił mnie do siebie, otworzył drzwi, spojrzał i powiedział:
„Ty nie jesteś biały”.
Tak się zaczęło.
Połączyła nas artystyczna zażyłość.
Ale to on był generałem.
26 STYCZNIA 1985 2 DNIA DO NAGRANIA
Wylądowaliśmy u mnie w domu.
Był Tom Bahler i Quincy.
W salonie rozłożyli wachlarz kartek
z nazwiskami artystów.
Mieliśmy zaaranżować partie wokalne, wybrać, kto zaśpiewa solo.
A kto tylko pół wersu w swoim stylu i tonacji.
Słuchałem artystów wytypowanych do solówek.
Szukałem kontrastów.
Bruce ma szorstki głos.
Kenny Loggins pasował jako następny.
Jego głos jest czysty, idealny po Springsteenie.
Bahler analizował skalę głosów, bo chciał, aby każdy czuł się w swojej partii
dobrze.
Nigdy nie pracowałem z Tiną.
Dałem jej niską partię, bo ma niewiarygodne ciepło w głosie.
Potem miał być Steve Perry.
W tej części jego głos hipnotyzował.
Cindy śpiewa wysiłkowo.
Nawet w „Girls Wanna Have Fun”.
Uwielbiam Hueya, ale nie każdy mógł dostać solo.
Zastanawiał się, kto miał stać obok kogo, co wywołało ciekawą dyskusję.
Myślałem, że każdy wejdzie do kabiny i zaśpiewa swoje.
Quincy powiedział, że wtedy nagrywalibyśmy trzy tygodnie.
Stwierdził, że ustawimy mikrofony w kółku i każdy zaśpiewa, patrząc na innych.
To niezłe ancymony.
Niektórzy sprawiali problemy.
Cindy Lauper, Stevie Wonder.
To skok na głęboką wodę.
Zapytał, co będzie, kiedy wejdą do studia.
Od początku musimy panować nad sytuacją.
Jeśli zatrzymamy się choćby na chwilę, wszystko się posypie.
Patrzyłem na nazwiska tych wszystkich wspaniałych artystów.
Byłem pośród nich.
Pomyślałem: „Co ja tu robię? ”
To było onieśmielające.
I nagle…
godzina wybiła.
Byłem w Shrine Auditorium, kiedy Lionel pojawił się z samego rana.
Nasz artysta miał prowadzić największy program w czasach, kiedy istniała tylko
sieciowa telewizja.
Martwiliśmy się o niego.
Nigdy nie musiałem spamiętać tyle tekstu, ale to dobra zabawa.
Nie mogę się doczekać, o ile nie zasnę.
Przygotowywaliśmy też studio.
Zaproponowano mi, abym bezpłatnie ustawił światło na planie.
Namówiłem też kolegów, aby pracowali charytatywnie.
Sprzęt dostałem za darmo.
Sądzę, że nawet oni sami nie wiedzieli, kto przyjedzie.
Było dużo pytań o artystów, którzy nie wybierali się na AMA.
Zadzwonił Quincy Jones. Zapytał, czy będę w Los Angeles.
Odparłam, że będę w Las Vegas.
Stevie o 14:00 tego dnia był jeszcze w Filadelfii.
Do zobaczenia latem.
Bruce dopiero skończył trasę, a pogoda w Buffalo była okropna.
LOT ODWOŁANY
Wiedzieliśmy, że nie panujemy nad rozwojem wypadków.
Płynęliśmy z prądem.
Jestem Lionel Richie.
Wracamy do Shrine Auditorium w Los Angeles.
Przed nami szalone American Music Awards.
Lionel miał swoje obowiązki jako prowadzący galę.
Nic już nie będzie takie samo po tym wieczorze.
Dał dwa występy.
I zgarniał nagrody.
ULUBIONY CZARNY ARTYSTA
Zdobyłem sześć statuetek.
Zapomniałem, że jestem w pracy.
Za kulisami mówił tylko o „We Are The World”, choć za trzydzieści sekund wracał
na scenę.
W 84' roku jej solowa kariera eksplodowała.
Jej nowy album to „The Glamorous Life”. Oto Sheila E!
Byłam wtedy w trasie „Purple Rain”.
Graliśmy non-stop.
Na AMA byłam naprawdę wykończona.
Śpiewajcie!
Miałam ogromną tremę.
Niepotrzebnie spojrzałem na publiczność.
Wystarczy spojrzeć na pierwsze pięć rzędów, by paść z wrażenia.
Lionel powiedział, że po gali będą nagrywać piosenkę i zaprosił mnie do
zaśpiewania zwrotki.
Jasne, że się zgodziłam.
Chciał też zaprosić Prince'a, ale wiedziałam, że on zrobi to w swoim czasie.
A teraz nagroda dla ulubionego czarnego singla.
Nominowani: Prince „When Doves Cry”, Michael Jackson „Thriller”. Rywalizowali w
kilku kategoriach.
Rywalizacja była ostra.
Fajnie byłoby, gdyby zaśpiewali razem.
Pokazalibyśmy, że nawet oni zjednoczyli się w słusznej sprawie.
„When Doves Cry”, Prince.
Ochroniarz Prince'a nazywał się Chick, i był przerażający.
Kiedy Prince odbierał nagrodę, Chick odprowadzał go na scenę.
Nikt cię nie zaatakuje na scenie.
Może dziś byłoby inaczej.
Niesamowite!
Prince zgarniał nagrody, a Michael siedział w studiu A&M i pracował.
- Michael. - Tak?
Opuścisz ostatni wers w tym refrenie?
Przyniesiecie mi tekst?
Pominę, ale mogę zapomnieć.
Pierwszy na nagranie stawił się Michael Jackson.
Użyliśmy mikrofonu C12.
Spróbujemy?
Wczuł się w muzykę.
Ustawimy proporcje głosów bez podkładu.
Pewnie.
Ustawiałem światło, a Michael słuchał.
Nagle zaśpiewał.
To był najwspanialszy głos, jaki słyszałem w życiu.
Przepraszam.
Nie zaśpiewałem „beter”, tylko „brighter”. Zapomniałem.
Kiedy Quincy poprosił mnie o napisanie piosenki, która ma pomóc w walce z głodem
na świecie,
włożyłem w to serce i duszę.
Ciężko mi coś powiedzieć, bo wyrażam się poprzez piosenkę.
Lepiej „You and me” czy „You and I”?
- Ja wolę „You and me”. - Bardziej soulowo.
Owszem.
O to chodzi.
Michael chciał tylko napisać piosenkę.
Nie chciał śpiewać i grać w klipie.
Twierdził, że jest go za dużo w mediach.
Ale namówiłem go.
To byłby jeden z największych błędów w jego karierze.
Był obecny, i to jak.
- I jak? - Świetnie.
Fantastycznie.
Przed nami występy Tiny Turner, Cindy Lauper i Prince'a.
Ken Kragen siedział na gali w pierwszym rzędzie.
W każdej przerwie reklamowej biegiem za kulisy.
Nie ruszaj się z miejsca.
Powiedziałem mu, że mamy problem.
Cindy Lauper.
Oznajmiła, że nie przyjdzie, bo jej chłopak uważa, że to nie będzie hit.
Nikt nie wiedział, co z tego wyjdzie.
To była grupa wspaniałych ludzi, ale ja byłam wykończona.
Co za rok!
Wiedziałam, że po gali muszę tam jechać.
Powiedziałem jej, że to ważne i nie powinna odpuszczać tej sesji.
Co za wieczór!
Powiedziałem artystom, żeby od razu jechali do A&M.
Co będziecie nagrywać?
Quincy jest już w studiu i obgryza paznokcie.
Nie wiem, co się wydarzy.
- Tytuł? - „We are the world”.
Podobno Prince i James Brown też będą.
Bez komentarza.
Nie mogę o tym mówić.
Wielkie dzięki.
Przed wejściem czekał na mnie wóz.
Nie miałem pojęcia, kto będzie na miejscu.
Przed przylotem nie wiedziałam o projekcie nic.
Quincy, który był wielką postacią, brał w tym udział, więc wiedziałam, że warto.
Wszystko było gotowe.
Quincy poprosił o kartkę i napisał wspaniałe zdanie.
„Ego zostaje przed wejściem”.
Byłem jednym z operatorów.
Mieszkałem w tym mieście zaledwie od trzech lat.
Producent powiedział, że artyści niedługo się zjadą.
Pytanie brzmiało, kto rzeczywiście przyjedzie.
Jedzie Kenny Rogers.
Na miejscu zobaczyłem śmietankę muzyki pop.
Jest i Ray Charles.
To Bette Midler!
Christie Brinkley!
- Ktoś widział Billy'ego Joela? - Szczęka opada.
Porozumiewaliśmy się przez krótkofalówki.
Kto właśnie przyjechał?
Podjeżdża Kim Carnes.
Po drugiej stronie ulicy zaparkował stary Pontiac GTO.
Wysiadł Bruce Springsteen.
To teraz się zacznie.
To naprawdę Ray Charles. Jakby weszła Statua Wolności.
Kiedy pojawiła się Diana Ross, pomyślałem: „Wchodzimy na inny poziom”.
Czułam się jak we śnie. Same legendy.
Bob Dylan?
Bąknęłam „cześć! ” I uciekłam, bo byłam przerażona.
Do studia mieli wstęp wyłącznie artyści, żadnych asystentów.
Mogliśmy po prostu pogadać. To było ekscytujące.
Samo przebywanie w tej grupie było elektryzujące.
Nie wyglądałam zbyt wyjściowo.
Zobaczyłam Billy'ego Joela i od razu do niego podbiegłam.
Wszyscy czuli tę magię.
Były tam największe tuzy show biznesu.
Staliśmy na podestach.
Paul spojrzał w tył i powiedział: „Jeśli spadnie na nas bomba, John Denver wróci do
łask”.
EGO ZOSTAJE PRZED WEJŚCIEM
Coś wspaniałego.
Poziom energii był bardzo wysoki.
Ale czuć też było nutkę rywalizacji.
Nie oszukujmy się, każdy wszedł tam ze swoim ego.
Gwiazdy bywają trudne, kiedy obok są ich agenci i cała świta.
Ale teraz byli w innym środowisku.
Największe gwiazdy muzyki były onieśmielone.
To było jak pierwszy dzień przedszkola.
Słuchajcie!
Czy osoby postronne mogą wyjść?
Halo?
Słuchajcie!
Quincy musiał zapanować nad tą czeredą.
Na początek chciałbym przedstawić Boba Geldofa,
który jest inspiracją dla tego projektu.
Zorganizował Band Aid.
Właśnie wrócił z Etiopii i chce coś powiedzieć.
Czyżby?
Żebyście wczuli się w piosenkę, która…
miejmy nadzieję, uratuje miliony istnień.
Uświadomcie sobie, że w tym roku ludzkie życie jest warte tyle,
co kawałek plastiku o średnicy dwudziestu centymetrów z dziurą w środku.
Nie wiem, czy możemy wyobrazić sobie nicość, ale nicość jest brakiem wody.
W obozach widziałem piętnaście worków mąki dla dwudziestu siedmiu i pół tysiąca
ludzi.
W powietrzu unoszą się zarazki zapalenia opon mózgowych, malarii i duru brzusznego.
Na ziemi leżą zwłoki.
Po to tu wszyscy jesteśmy.
Nie mówię tego, by was dołować,
ale może dzięki temu odnajdziecie w sobie właściwe emocje i przekażecie je w
piosence.
Dzięki i miejmy nadzieję, że się uda.
Quincy miał łeb na karku.
Posłużył się Geldofem, aby zmusić wszystkich do skupienia.
Możemy się dobrze bawić, ale pokażcie prawdziwe emocje.
Przed chwilą grałam na AMA.
Wszyscy dobrze się bawili, i nagle uświadomiliśmy sobie, po co tu jesteśmy.
Na początek nagramy partię unisono i harmonie.
Chcę zacząć od leada na refreny.
Cztery takty bez muzyki.
Acapulco.
Czy możecie uginać kolana zamiast tupać?
Zbieramy za dużo łomotu o podesty.
Atmosfera była napięta, bo nie mieliśmy dużo czasu.
Musieliśmy działać zespołowo i szybko.
Jeszcze raz.
Musieliśmy nauczyć się piosenki.
Wiesz, zapoznać z tekstem.
Pion produkcyjny był pod presją,
bo musieliśmy mieć pewność, że kiedy puścimy Springsteena i resztę do domu,
wszystko będzie nagrane.
Mamy jedną noc, aby zrobić to dobrze.
Polecimy jeszcze raz całość w oktawie, w której śpiewa Michael.
Jeśli to dla was za wysoko, odpuśćcie.
Nie chcę tu dwugłosu. Doły dogramy później.
Jeśli to za wysoko, odpocznijcie i potem wchodzimy razem.
Puścimy podkład i do roboty.
Możemy?
Gotowi?
Bob Dylan wiedział, że nie jest takim wokalistą, jak na przykład Stevie Wonder.
Dylan zapewne czuł się najbardziej niekomfortowo ze wszystkich.
Ktoś śpiewa w oktawie.
Nie chcemy oktawy w tym take'u.
Tak.
Niektórzy mówili: „To dla mnie za wysoko”.
- A ty? - Ja też tego nie wyciągnę.
Jeśli komuś brakowało skali, proponował harmonię, ale tutaj miało być
czyste unisono.
Trzeba znać swoje ograniczenia.
Śpiewaj, dopóki starczy ci skali, a potem zamilknij.
Mamy czterdzieści cztery głosy. Nikt nie zauważy.
W studiu znajdowało się sześćdziesiąt-siedemdziesiąt.
Lampy o mocy pięciu tysięcy watów grzały.
Było bardzo gorąco.
To tylko wzmagało napięcie.
Byli tam oświetlacze i czterech operatorów.
Trzeba było uważać, żeby nie splątać kabli i nie robić hałasu.
Panowie, prosimy o ciszę.
Przestańcie hałasować.
Jednocześnie kręciliśmy klip i nagrywaliśmy piosenkę.
Czy coś mogło pójść nie tak?
Oczywiście.
Lecieliśmy na żywioł.
Czas uciekał. Quincy czuwał nad koncepcją, a moim zadaniem było
rozwiązywanie problemów.
Jak to leci?
Ludzie śpiewają „brighter”.
- „Brighter”? - „Better”.
Nie komplikujmy.
Wszyscy skłaniają się ku „brighter”.
Lionel spajał ten tłum.
Gasiłem pożary.
Działał na adrenalinie, jak zawsze.
Opowiadał historie, rozśmieszał, dbał o atmosferę.
Tego zdania należy unikać jak ognia.
„Nie jestem pewien, co myślisz? ”
„Better” brzmi lepiej.
Mamy tu czterdziestu siedmiu artystów.
Jeśli wkradnie się niepewność, będziesz mieć czterdzieści siedem opinii.
Moje podejście było następujące:
Pod żadnym pozorem nie zmieniamy koncepcji.
- Co to znaczy? - „Świat to my”.
Stevie wypalił: „Wplećmy trochę suahili”.
„Zaśpiewajmy”.
- Co to za język? - Kisuahili.
Dobra.
To nie tak!
Jeśli to zrobimy, nie wystarczy nam czasu.
Stałem obok Waylona Jenningsa.
„Chłopak z prowincji nie będzie śpiewał w suahili.
Nic tu po mnie”.
Waylon mówi: „Nie rozumiem tego i nie będę tego śpiewał”.
I wyszedł.
Oni nie znają suahili.
Ktoś powiedział: „Stevie, w Etiopii nie mówią w suahili”.
To mogła być lingwistyczna katastrofa.
Nie zwracamy się do głodujących, tylko do tych, którzy mają pieniądze i mogą pomóc.
- Więc jaki powinien być tekst? - Nie wiem.
Mamy dziurę w tym miejscu. Jakieś pomysły?
Stałem obok Raya Charlesa, który powiedział: „Bij w dzwon, Quincy, bij w
dzwon”.
Czyli - do roboty.
Ludzie zaczęli tracić cierpliwość.
Byli zmęczeni.
Chcieli mieć to za sobą.
Wtedy wymyśliliśmy „sha la, sha lingay”
Michael wymyślił, jak przemycić odwołanie kulturowe.
Sha la, shalingay.
Shala.
Właśnie to dajemy.
Przepraszam.
Cisza!
W piosence jest mowa o dawaniu.
Co dajemy?
Jako jeden z nielicznych stawiałem się Michaelowi.
- „Zacznijmy dawać”. - No właśnie, ale co?
Poznałem Michaela, gdy miał dziesięć lat i przyszedł na przesłuchania do Motown.
Tańczył i śpiewał jak nakręcony.
Był jednym z najlepszych autorów piosenek w historii.
Ludzie bali się zwracać mu uwagę.
Ty mi powiedz, co znaczy „sha la, sha lingay”.
W Motown to było normalne. Wszyscy się kochaliśmy.
Wszystkim pasuje?
Tak.
- Jeden świat? - Tak.
Jeden świat, nasze dzieci, jeden świat.
Więc zacznijmy dawać.
Już nic nie zmieniajcie, bo mnie wątroba boli.
Nagrajmy.
Nagrywaj.
Lecimy.
Skończyliśmy nagrywać chóry.
Quincy chciał podziękować Haremu Belafonte.
A to wszystko dzięki Haremu Belafonte.
I stało się coś niesamowitego.
Harry Belafonte stał się inspiracją dla nas wszystkich.
Al Jareau zaczął śpiewać piosenkę Harry'ego Belafonte i wszyscy dołączyli.
W przerwach Ray grał gospelową wersję „We Are The World”.
Posłuchałem, jak Ray i Stevie rozmawiają.
Ray powiedział: „muszę do łazienki”, a Stevie na to: „zaprowadzę
cię”.
Wziął go pod rękę i wyszli.
Ktoś powiedział: „Wiódł ślepy ślepego” i wszyscy wybuchli śmiechem.
Fish burger!
Ludzie zgłodnieli.
Będzie kurczak na gofsze!
Wszyscy zamówili kurczaka na gofsze z Rosco.
Lionel Richie prześmiesznie je kurczaka.
Wysysa każdą kosteczkę i układa je w stosik.
Obok niego rośnie ładna kupka.
Powiedziałem mu, że nikt tak nie je kurczaka.
W przerwie Diana podeszła do Darryla Halla z płytą w ręku i powiedziała:
„Jestem twoją wielką fanką.
Podpiszesz mi nuty? ”
Wszyscy byli w szoku.
Kiedy to zrobiła, zaczął się szał podpisywania.
Cindy Lauper zwracała się do Lionela, „szefie”.
Wymienili się autografami i podeszli do mnie.
Pomyślałam: „Chcecie mój autograf?”.
Fajnie.
Wtedy zadzwoniłam do Prince'a i namawiałam go, żeby przyjechał, bo jest
naprawdę fajnie.
Prince siedział w restauracji Carlos and Charlie's.
Chciał dograć solo na gitarze w osobnym pomieszczeniu studyjnym.
Powiedziałem, że wszyscy śpiewamy razem i że powinien dołączyć.
Nie potrzebujemy solówki gitarowej.
Robiło się późno i chciałam już nagrać zwrotkę.
Wszyscy pytali o Prince'a.
Poczułam się wykorzystywana.
Trzymali mnie tam, bo myśleli, że dzięki temu przyjedzie Prince.
Czekali, ale nie przyjechał.
Wiedziałam, że tak będzie, bo on nie lubił tłumu.
Oznajmiłam, że już sobie pójdę.
Wcale nie chcieli mojej zwrotki.
To było dla mnie przykre.
Nagraliśmy refren.
Pora na partie solowe.
Michael powiedział mi, że Prince nie przyjedzie i potrzebujemy solisty.
Spytał, kogo bym wybrał.
Oczywiście Hueya Louisa.
Ma wspaniały głos.
Ktoś powiedział: „Quincy cię prosi”.
Poprosił też Michaela.
Powiedział: „Zaśpiewaj melodię Hueya”.
Dostałem partię Prince'a, a to wysoka poprzeczka.
Mogę już iść?
Poczułem ogromną tremę.
Przed nagraniem partii solowych niektórzy pytali: Dlaczego on albo ona dostali ten
wers?
Bo pasuje do ich skali.
To twój wers.
Quincy oznajmił, że zaśpiewam z Willym Nelsonem.
Ciekawe.
Byłam zaskoczona.
Stevie grał na fortepianie.
Zagraliśmy piosenkę akustycznie.
Widać było, jak Stevie żywo reaguje na różne głosy.
W połowie powiedział: „Mamy tyle gwiazd! ”
Wtedy naprawdę usłyszeliśmy, jak brzmi ta piosenka.
Nigdy tego nie zapomnę.
Tyle niezwykłych osobowości.
Na samo wspomnienie mam ciarki.
Przykleiliśmy na podłodze kawałki taśmy z imionami.
Wyznaczyliśmy półkole, zaczynając stąd i kończąc tu.
Dwoje tutaj, troje tutaj.
Zobaczyłem listę i pomyślałem: „To będzie niesamowite”.
Springsteen stał tam.
Michael obok mnie.
Miałem śpiewać po nim.
Spokojnie. Wiadomo, gdzie stoisz.
To było jak krąg życia. Czuliśmy się onieśmieleni.
Quincy miał rację.
Każdy chce dać z siebie dwieście procent, gdy reszta klasy patrzy.
Widzieliśmy, jak każdy się przygotowuje i stresuje.
To było niesamowite.
Wszyscy chcieli wypaść jak najlepiej.
Mikrofony są przed nami.
Na swoją partię podchodzicie, śpiewacie solo lub w duecie.
Nie śpiewajcie z daleka.
- Podejść czy się nachylić? - Podejdź.
Przejdź przez taśmę.
Nadążasz?
Nagrywamy.
Taśma z imieniem za wami.
Podchodzicie do mikrofonu.
Gotowi?
Jeszcze raz, spóźniłem wejście.
Stevie się pomylił.
Za nisko, o wiele za nisko.
Jak to, pomylił się?
Nigdy.
Stevie się pomylił.
Ale dobrze się bawił i w ogóle się nie denerwował.
Nigdy się nie spóźniam.
Quincy zaczął na nas pokrzykiwać.
Proszę.
Pierwszy raz widziałem go takiego.
Quincy zawsze zachowywał spokój, ale tym razem bał się, że zabraknie nam czasu.
Może pomogę?
Mamy duży interwał.
Pomóc?
To mój głos.
Zamieńmy się głosami.
Dla mnie to za nisko.
O czwartej rano śpiewali najważniejsze partie.
Byli poirytowani i zmęczeni.
To dziwny skok.
Stałem tuż obok. Miałem ich na wyciągnięcie ręki.
Uwielbiałem Paula Simona.
Śpiewał tuż przed moim nosem.
Kenny Rogers przy wysokiej nucie aż cały się skręcał.
Nie mogłem uwierzyć, że ludzie płacą mi za to, bym to kręcił.
Przyszła kolej Dionne Warwick.
Mieliśmy problem techniczny.
Słyszysz się?
Tak.
Co to za jedna? Wyłączcie ją.
W reżyserce wybuchła panika.
Mieliśmy jakiś przesłuch w podkładzie.
Musieliśmy iść dalej, mimo wszystko.
Ciągle to słyszycie?
To przesłuch z innych ścieżek?
Może z innego mikrofonu?
Inne ścieżki są wyłączone.
Skandal. Trzeba było nagrywać w moim studiu.
Ciągle słyszę inny głos.
To ci zagadka.
- Duchy. Kogo wezwiecie? - Pogromców duchów!
Aykroyd jest w komorze pogłosowej.
Pojawiło się lekkie napięcie.
Nareszcie znaleźliśmy przyczynę.
Wróciliśmy do planu.
O tej porze musimy być precyzyjni jak brzytwa.
Lecimy.
Przyszła kolej Ala Jareau, który ciągle się mylił.
Al przesadził trochę z alkoholem.
Przepraszam.
To głos Wille'ego.
Powiem wam coś zabawnego o Alu.
Chciał świętować przed nagraniem piosenki.
Mówił: „Dajcie wino, trzeba to oblać”.
Kiedy wnosili nową butelkę, ja wynosiłem poprzednią.
Stevie, podegraj mu.
Niech to przepróbuje.
Musieliśmy się sporo napracować, żeby Al zapamiętał swoją partię.
Jeszcze raz dla mnie. Proszę.
Od tego miejsca.
Taśma przewija się pięć minut.
Każde przewijanie wzmaga presję.
Jak tu zaśpiewać po Springsteenie?
Postawiłem na łagodniejszy, soulowy klimat.
Kenny Loggins zaśpiewał świetnie.
Kiedy wszedł Steve Perry i Darry Hole, szczęka mi opadła.
Steve Perry umie śpiewać.
Wspaniały głos, porównywalny z samym Cook'iem.
Jeszcze co najmniej dwa podejścia.
Każdy dostawał po cztery podejścia, a ja jeszcze nie zaśpiewałem ani razu.
Byłem przerażony.
Słuchałam, jak śpiewają.
Przypomniałam sobie, żeby oddychać.
Powiedziałem, żeby nie przerywali po każdej pomyłce, bo chcemy prześpiewać
mostek.
Michael odparł: „To dobry pomysł”.
Dzięki, Michael.
Teraz mostek?
Dawajcie mostek!
Uwaga, mostek.
Huey, twoja kolej.
Chyba chcesz już wrócić do domu. Jeśli znowu ktoś się pomyli.
To tylko jeden wers, ale ja miałem miękkie kolana.
Chcecie ostatni wers w harmonii?
Świetne.
Dodajemy głosy?
Kazali mi śpiewać głosy Cindy i Kim.
Musiałem je wymyślić i to na oczach Stevie'ego Wondera, Raya Charlesa,
Kenny'ego Logginsa i Daryla Halla.
Co mam śpiewać?
To było stresujące.
To mój głos.
- Wchodzę na „stand”? - Tak.
Kim, a twój głos?
Jestem zbyt zmęczony, żeby wymyślać harmonie.
Spróbuję.
Ciut za wysoko dla mnie.
Moja wina. Trochę nie stroję.
Cindy może śpiewać wysoko.
A biedny Huey robił, co mógł.
Fałszowałem, żeby sprawdzić, czy uważacie.
Cindy dała czadu w tym wersie, ale coś było nie tak.
Wsłuchaj się. Coś tam się odzywa.
Pytali: „Co to za przydźwięk?”.
Puśćcie pierwszą część.
Na ścieżce Cindy coś trzeszczało.
Co się dzieje?
Mikrofon padł. Dajcie inny.
Mikrofon jest piękny.
Jest w porządku.
To brzmi jak gwar i śmiech w tle.
Nie śmiejcie się, kiedy śpiewam.
Masz za dużo bransoletek.
Serio?
To pewnie kolczyki.
Nie przyszło mi do głowy.
Przepraszam.
Obwieszona jak choinka.
Wybaczcie, to one brzęczą.
To właśnie ten gwar.
Potrzebowaliśmy momentu rozluźnienia przed ostatnią prostą.
To samo Huey, zaraz po Michaelu.
- Przeciągnęłam? - Nie, było świetnie.
Poświęciłam śpiewowi całe życie.
Przynależność do takiego grona to coś nie z tej ziemi.
Zostawcie przestrzeń dla Reja. Jest starszy nawet ode mnie.
Do nagrania zostały ad liby Boba Dylana i Brusa.
Quincy nazywał to „poważnymi dośpiewkami”.
Oto on - Bob Dylan.
Symbol i legenda.
Dla Amerykanów i całego świata.
Spodziewaliśmy się czegoś niesamowitego.
Dobra.
Nowa ścieżka.
Dobra. Będziemy powtarzać.
Bob nie wiedział, czy ma śpiewać neutralnie, czy jak Bob Dylan.
Prześpiewaj refren w oktawie. Jeszcze nie mamy takiego głosu.
To piękne.
- Kończę po „me”? - Tak, ale zaśpiewaj cały
refren. To brzmi świetnie.
Quincy był niesamowity.
Producent musi być nie tylko świetnym muzykiem, ale i psychiatrą.
- Tutaj wchodzisz. - Stevie?
Zagrasz mi to?
Kluczem do tego, by poczuł się komfortowo, był Stevie Wonder.
Stevie ma dar naśladowania.
Zaśpiewał to głosem Dylana.
Stevie zaśpiewałby ciekawie nawet książkę telefoniczną.
Jest geniuszem, a do tego uroczym człowiekiem.
Ja chyba śnię.
O tej godzinie w studiu było mnóstwo ludzi.
Fotografowie i inni.
Bob zwykle nie pracuje w takim tłumie.
Nagrywamy.
Nagrywamy Boba, proszę opuścić studio.
Został Stevie przy fortepianie, Bob przy mikrofonie i Quincy przy pulpicie.
Dawaj.
Tak, to było kiepskie.
Wspaniałe!
To ty się znasz.
Serio, wyszło idealnie.
Springsteen powiedział: „Brawo, Dylan”.
Mówił do niego po nazwisku.
Słuchałem go od dzieciństwa.
Wspaniale było go spotkać.
Mówisz o wersje „the choice we're making”?
To pod koniec piosenki?
Raz, dwa.
Były obawy o głos Springsteena.
Spróbuję i powiedzcie.
Jesteś cheerleaderem refrenu.
Zagrzewasz do walki.
Byłem świeżo po trasie „Born in the USA”. Czułem wielkie zmęczenie.
- Gotowi? - Tak.
Jedziemy.
Po prostu zacząłem śpiewać.
Mój głos nie był w formie, ale robiłem, co mogłem.
Coś takiego?
Dokładnie tak.
Powtórzymy.
Od razu?
Bruce był sobą.
Brzmiał, jakby miał w gardle tłuczone szkło.
Dziękuję.
Ale się spociłem.
Od teraz masz wakacje.
Wspaniale.
Mamy to. Ciężka praca skończona.
Byliśmy szczęśliwi i wykończeni.
Nie spaliśmy całą noc, ale wiedzieliśmy, że stworzyliśmy coś
ponadczasowego.
Dałaś czadu.
- Wszystko gra? - Tak.
Mamy świetne partie solowe i to jest najważniejsze.
Skrzyknięcie czterdziestu supergwiazd graniczy z cudem.
Ale Springsteen powiedział: „Po koncercie lecę do Kalifornii”.
Paul Simon: „Już jadę”.
Billy Joel: „Już jadę”. I Bob Dylan.
W tym studiu stworzyła się rodzina.
Ułóż się wygodnie.
Quincy, gdzie będziesz siedzieć?
Zaczyna się.
Adrenalina zeszła.
Odpłynęła w siną dal.
Powiedzieli: „Kończymy, czas do domu”.
Co za noc.
Myślałem, że to płatna fucha.
Na koniec wypisałem fakturę, a oni na to: „Chłopie, jaka faktura? ” Wszyscy robią to
charytatywnie”.
No dobra.
Przynajmniej mam fajną koszulkę i historię do opowiadania.
Diana Ross została do samego końca.
Usłyszałem, jak płacze.
Quincy zapytał, czy wszystko w porządku, a ona na to: „Nie chcę, żeby to
się kończyło”.
To była najbardziej ujmująca rzecz, jaką słyszałem.
Wyszliśmy ze studia około ósmej rano.
Quincy nie miał prawa jazdy, więc odwiozłem go do jego domu w Bel Air.
Czułem jednocześnie radość i zmęczenie.
Quincy powiedział: „Biali naprawdę się spisali”.
Byłem szczęśliwy, jak po koncercie, kiedy jedziesz do domu i mówisz: „Tak,
dałem czadu. ”
W domu zastałem moją rodzinę.
Gratulowali mi nagród i gali…
A ja mówiłem tylko o „We Are The World”.
Nie mieli pojęcia, o czym mówię.
To było nadzwyczajne przeżycie.
Ta noc przerosła wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłem w swoim życiu.
Jak wiecie z KFI i innych źródeł,
za mniej więcej minutę, o 7:50, cały świat usłyszy tę samą piosenkę.
Dzięki technologii dotrzemy do miliarda ludzi.
To wielka moc.
Muzyka to dziwny twór.
Nie można jej dotknąć ani zjeść, ona po prostu jest.
Piąta Symfonia Beethovena niesie tę samą duchową energię, co trzysta lat temu.
Każdy człowiek rozumiał tę piosenkę, nawet jeśli nie znał angielskiego.
Rozumiał melodię i emocje dzięki muzyce.
W tej muzyce jest większa moc, niż w piosenkach kogokolwiek z nas.
Można dyskutować o estetyce tej piosenki,
ale to było narzędzie do osiągnięcia celu, które świetnie zdało egzamin.
Myślę, że każdy człowiek na świecie chce pomóc, ale nie wie jak.
Czuję, że dajemy inspirację do zmian na świecie.
Budzimy wrażliwość na ludzką krzywdę.
Cały świat śpiewał tę samą piosenkę.
W każdym języku świata.
„Niewiarygodne” - pomyśleliśmy.
„Co myśmy narobili? ”
Singiel sprzedał się w milionie egzemplarzy w pierwszym weekendzie po
premierze.
Amerykańskie dzieci uczyniły piosenkę dla afrykańskich dzieci najszybciej
sprzedającym się singlem
w amerykańskiej historii.
PO SWEJ PREMIERZE „WE ARE THE WORLD” ZYSKAŁO UZNANIE
ZDOBYWAJĄC STATUETKĘ DLA WYDAWNICTWA ROKU I PIOSENKI ROKU
NA GRAMMY W 1986 ORAZ ZDOBYWAJĄC NAGRODĘ AMA.
Pierwszy raz usłyszałem ją pod prysznicem.
Była wspaniała, a moja partia na szczęście wyszła dobrze.
Wzięłam udział w czymś, co zmieniło moje życie.
Czuję ogromną wdzięczność.
To uczy pokory.
Zjednoczeni artyści mają wielką moc, gdy odsuną ego na bok w służbie potrzebującym.
Wszyscy potrzebujemy siebie nawzajem.
Oto spełnienie marzeń USA for Africa.
To początek drugiej fazy naszych działań. Karmimy głodnych i ratujemy
życie.
NA CELE HUMANITARNE W AFRYCE I ZBIERA PIENIĄDZE DO DZIŚ.
Jeśli możemy nakarmić jednego człowieka, możemy wykarmić i milion.
Po prostu trzeba zacząć.
Za sprawą tej piosenki inni zaczęli podążać naszym śladem.
Artyści zrozumieli, że mogą zmieniać świat.
To przejdzie do historii.
Wszyscy zjednoczyliśmy się za sprawą muzyki.
Teraz wy!
Przed laty mój ojciec powiedział: „Ciesz się powrotami do domu, bo kiedyś
nie będziesz mógł do niego wrócić”.
Zapytałem, co to znaczy.
Odparł, że budynek będzie stać,
ale ludzi już nie będzie.
To właśnie to pomieszczenie.
Tam stoi konsoleta.
Umberto już za nią nie siedzi.
Michael Jackson stał tam.
W tej sali.
Springsteen śpiewał swoją partię w tamtym rogu.
Cindy Lauper stała tu.
To było coś wyjątkowego.
Uważam to miejsce za swój dom.
Oto dom, który zbudowała piosenka „We Are The World”.
DEDYKOWANE PAMIĘCI: