Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
หลังจากคืนนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
ทุกอย่าง
ศิลปิน พิธีกร และทีมงานบางส่วนนะครับ…
คืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่เหลือเชื่อที่สุดที่เราเคยพบเจอ
ผมดีใจที่ได้มาเห็นกับตา เพราะผมไม่อยากพลาดอะไรเลย
มาได้จังหวะพอดีเลย
- ไง - บรูซ ไลโอเนล สบายดีไหม
ก็ดีครับ
บรูซ สโมกกี้ก็มานะ
สวัสดีปีใหม่ สุดหล่อ
สตีฟ
สุดยอดศิลปินแห่งรุ่นมารวมตัวกัน
มารวมอีโก้
มารวมพรสวรรค์
เพื่อช่วยชีวิตคน
ผมต้องอยู่ในฝันแน่เลย
โอเค ทุกคน
สวัสดีครับ
แต่เรามีเวลาแค่คืนเดียว
พรุ่งนี้พวกเขาไม่มาแล้ว
เอาล่ะ นี่คือสิ่งที่เราจะทำกัน
มันวุ่นวายแล้วก็ตื่นเต้น
หลายคนไม่รู้ว่าเราจะทำอะไรกัน
เรามีความสุขมากๆ แค่จากความไม่ธรรมดาของคืนนั้น
ไม่มีอะไรวุ่นวายไปกว่า
การพยายามมัดรวม ก้อนพลังความสร้างสรรค์นี้เป็นหนึ่งเดียวกัน
นี่คือประวัติศาสตร์ที่กำลังเกิดขึ้น ตอนนี้เลย
หนึ่ง สอง
ลงเทปเลย
เอาล่ะ เริ่มเลย
ตำนานเพลงร็อก
ซูเปอร์สตาร์ชั้นยอดที่สุด
พร้อมฟังฉันหรือยัง
นี่คือนักร้องวัยรุ่นที่มีเอกลักษณ์
ซูเปอร์สตาร์ที่น่าตื่นตาที่สุดในวงการเพลงวันนี้
(คืนแห่งประวัติศาสตร์เพลงป๊อป)
ผมเข้าฉากเลยนะ
พร้อมลุยเลย
เอาล่ะ
มาเริ่มปาร์ตี้กันเลย
ผมจะพยายามพาย้อนไปให้ไกลเท่าที่จำได้นะ
ช่วงต้นยุค 80 ผมออกจากคอมมอโดเรส
เคน เครเกน ผู้จัดการคนใหม่ของผม
เขาบอกว่า "ก่อนอื่นเลยนะ เพลงของคุณดังกว่าตัวคุณเอง
เราต้องเอาหน้าคุณ ติดไปกับเพลงเพราะๆ ทั้งหลายด้วย"
คุณไลโอเนล ริชชี่
ผมกำลังทำอัลบั้มเดี่ยวและงานอื่นๆ
อาชีพกำลังก้าวหน้า
ผมเป็นคนกลางคืน
ทุกอย่างในชีวิตก็เลยเริ่มหลังตีหนึ่ง
คืนหนึ่ง ผมได้รับสายจากเคน
มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปเลย
(23 ธันวาคม ปี 1984)
เคน เครเกนทำบริษัทผู้จัดการดารา
เขามีชื่อเสียงเป็นเลิศสุดๆ
เคน เครเกน
เคนเป็นซูเปอร์สตาร์
เขาเป็นซูเปอร์สตาร์พอๆ กับศิลปิน
แต่เขาเป็นซูเปอร์สตาร์ในวงการเพลง
เช้าวันหนึ่ง เราเจอกันโดยไม่ได้นัด
เราเดินเข้าไป แล้วก็ได้เจอแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
เราหยุดอยู่ตรงนั้นเลย
เราได้เจอราชาฮอลลีวูด
เขาเป็นตำนาน
ฉันรู้เลยว่างานใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น
(เราต้องการเป็นพลเมืองชั้นหนึ่ง)
แฮร์รี่ เบลาฟอนเตเป็นรัฐบุรุษอาวุโส
เขาออกจากวงการแสดงและร้องเพลงไปแล้ว
เขายังทำงานทางนั้นอยู่นะ
แต่ส่วนใหญ่ เรามองเขาเป็นบุคคลที่โดดเด่น
เขามีอิทธิพลทางสังคมสูงมาก
เราเชื่อว่าศิลปินมีคุณค่าในทุกสังคม
เพราะศิลปินคือผู้ที่ตีแผ่สังคมให้ทุกคนได้เห็น
เช่นเดียวกับประเด็นสิทธิพลเมืองที่ต้องเน้นย้ำ
แฮร์รี่ เบลาฟอนเตก็รู้สึกว่า ปัญหาความยากจนในโลก
โดยเฉพาะในแอฟริกา ต้องถูกเผยแพร่
เราได้ยินรายงานข่าวมาสักพักแล้ว
เรื่องวิกฤตความอดอยาก อีกครั้งในแอฟริกา คราวนี้ที่เอธิโอเปีย
แต่ด้วยทุกอย่างที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน
บ่อยครั้ง รายงานข่าวแบบนี้ก็ช่วยได้ไม่มากนัก
ผู้คนอดอยากในแอฟริกา
มันเป็นเรื่องไกลตัวเราสุดๆ
มันเป็นแค่สิ่งที่เราเห็นในโฆษณาหรือในสารคดี
แม่คนนี้กับลูกที่เพิ่งคลอดได้สองเดือน
กลายเป็นศพห่อรวมกัน
เด็กหิวโหยล้มตายเงียบๆ
ในแอฟริกา เด็กตายเป็นพันๆ คน
คุณมีมุมมองยังไงถึงผลกระทบอันร้ายแรง
จากความต้องการและความหิวโหย
ต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง
แฮร์รี่ เบลาฟอนเตบอกว่า "จัดคอนเสิร์ตกัน"
บ็อบ เกลดอฟก็ทำซิงเกิลแบนด์เอดไปแล้ว
เมื่อประมาณเดือนก่อน
ผมบอกว่า "แฮร์รี่ เรามาใช้ไอเดีย ที่บ็อบทำให้เราเห็นแล้ว
แต่ใช้ดาราดังที่สุดในอเมริกามาทำเพลงเลย"
เครเกนบอกว่า "ผมเพิ่งวางสายจากแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
หลักๆ เลย เขาบอกว่า 'ผมต้องการคุณ'"
แฮร์รี่บอกว่า "เรามีคนขาวช่วยคนดำ
แต่เราไม่เคยมีคนดำช่วยคนดำ"
"นั่นแหละปัญหา
เราต้องช่วยเผ่าพันธุ์ตัวเองจากภัยความหิว"
เขาพยายามทำให้เรา กลุ่มเด็กหนุ่ม
ไปมีส่วนร่วมช่วยสถานการณ์ในแอฟริกา
ผมบอกว่า "ได้เลย"
ไม่ใช่ว่าผมยังงานเยอะไม่พอนะ
ผมมีงานพิธีกรอเมริกันมิวสิกอวอร์ด
ผมเพิ่งได้รับเชิญไปงานนั้น
ผมกำลังจะไปทัวร์เดี่ยวครั้งใหญ่
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้แน่ชัดเลย คือผมอยากให้ควินซี่มาด้วย
เพราะเขาคือนักประพันธ์ชั้นครู
เขาเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จ
แต่เขามีชื่อเสียงมากกว่า ในฐานะโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง
ที่เคยร่วมงานกับทุกคน ตั้งแต่หลุยส์ อาร์มสตรองกับแฟรงก์ ซินาตร้า
ไปจนถึงลิตเติลริชาร์ดกับพอล ไซมอน
หรือแม้แต่ไดอาน่า รอสส์กับไมเคิล แจ็คสัน
คุณควินซี่ โจนส์
ณ เวลานั้น
ไม่มีโปรดิวเซอร์คนไหนมาแรงไปกว่าเขา
เขาได้รับความเคารพจากนักดนตรีทุกคนในโลก
นี่คือเรื่องที่ผมก็คิดมาเยอะ
ไลโอเนลโทรมาบอกว่า "ลุยกันเลย"
เรารู้สึกถึงความจำเป็นตอนนั้นได้มากที่สุด
เพราะนี่คือเวลาที่โลกเรา ต้องการกันและกันมากที่สุด
มันเริ่มจากจุดนั้น
และวลีที่ตามมาอย่างแน่นอน ก็คือ "ใครจะทำงานนี้"
ผมกับไลโอเนลขึ้นรถลิมูซีน ซึ่งบังเอิญมีโทรศัพท์ในรถ
ผมบอกว่า "ให้คุณกับสตีวี่ วันเดอร์แต่งเพลงสิ"
เราโทรหาสตีวี่ แต่ติดต่อไม่ได้
ไลโอเนลพยายามติดต่อสตีวี่ทั้งคืน
ทุกคนอยากได้สตีวี่ วันเดอร์ ใครบ้างจะไม่อยาก
เขาเป็นตำนานเร้าใจผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว
แล้วทุกคนก็สนิทกับสตีวี่ด้วย
แต่พอสตีวี่บอกว่า "เดี๋ยวโทรกลับ"
เราก็รอเขาโทรกลับ แล้วแต่ว่าจะช่วงไหน
หลังจากนั้น ผมก็คุยโทรศัพท์กับควินซี่
เขาบอกว่า "พรุ่งนี้ผมจะได้เจอไมเคิล
ผมจะลองคุยกับเขา ดูว่าเขาคิดยังไง"
เจ้าของผลงานเพลง "ทริลเลอร์" ที่กลายเป็นอัลบั้มขายดีที่สุดตลอดกาล
ที่ได้รับเสนอชื่อชิงรางวัลแกรมมี่ปีนี้ มากกว่าใครในประวัติศาสตร์
ไมเคิล แจ็คสันคือพระเอกของยุค 80
ทุกท่านครับ ไมเคิล แจ็คสัน
ผมกับไมเคิลรู้จักกันมาตั้งแต่ช่วงแรก
เราโตมาในโมทาวน์
ในฐานะนักร้องนำคอมมอโดเรส และนักร้องนำของเดอะแจ็คสันส์
เราสนิทกันได้ทันที
ผมทำงานนี้อยู่
คุณซุ่มทำเพลงมาสินะ ผมรู้ คุณทำแบบนั้นแน่เลย
ตอนเขาหัดขับรถครั้งแรก
ที่แรกที่เขาขับ ก็คือขับมาบ้านผม
แต่เขาขับขึ้นทางด่วนไม่ได้ เพราะเขากลัวทางด่วนมากๆ
เขาเลยได้รู้ทางลัดทุกซอยที่มาบ้านผมได้
แต่สตีวี่ก็ไม่โทรกลับมา
ผมกับไมเคิลก็เลยเริ่มแต่งเพลงโดยไม่มีสตีวี่
ผมบอกไมเคิล "ผมแต่งเพลงเองได้นะ
คุณก็แต่งเพลงของคุณเองได้
แต่ถ้าเราจะทำด้วยกันกับควินซี่ โจนส์
มันต้องยิ่งใหญ่"
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าบ้านแจ็คสัน
ตอนคุณไปจัดโชว์ที่เวกัสใช่ไหม
ผมนึกได้ว่าเราไม่เคยแต่งเพลงด้วยกันมาก่อน
เราไม่เคยใช้เวลาร่วมกันมาก่อน
- แล้วแต่คุณเลย - ผมไม่ขัดข้อง
มีทางเลือกอยู่นะ
นี่คือทีมซันนี่แอนด์แชร์ ฟังสิ
ผมได้รู้ว่าเขาเล่นเครื่องดนตรีไม่เป็น เขาเลยฮัมเพลงเอาทุกท่อน
เทปหลายม้วนๆ ที่…
ขอโทษนะ ผมหมายถึง มันเป็นเสียงเขาฮัมเพลงซ้อนๆ กัน
มันน่าทึ่งมากเลยล่ะ
เราต้องรีบระบุให้ได้ทันที ว่าเราอยากได้เพลงแบบไหน
จะเอาเพลงแบบนั้น หรือจะเอาแบบเพลงชาติ
ไม่ นั่นไม่ใช่ที่เราต้องการ
นั่นแหละ นี่แหละทำนอง
พอได้จุดนั้นแล้ว เราจะเอาอะไรใส่ลงไป
เราแต่งไปหลายเพลงที่เราคิดว่ามีแต่เนื้อ
ประโยคที่เขาถามคือ "ทีเด็ดอยู่ตรงไหน"
เขาเรียกผมว่าไลออนเอล "ไลออนเอล ช่วยมาดู…"
บับเบิลส์คือลิงชิมแปนซี แต่ผมไม่อยากอุ้มลิง
ขณะเดียวกัน ข้างล่างก็ทะเลาะกันยกใหญ่
"หุบปากๆ"
"เกิดอะไรขึ้นในครัว ไมเคิล เกิดอะไรขึ้น"
เขาบอกว่า "อ้อ ริกกี้ นกเอี้ยงทะเลาะกับหมาน่ะ"
นกมันพูดได้ แล้วหมาก็โกรธนก
ขณะเดียวกันก็มีคนโทรมาหาผม
"ไลโอเนล เขาจะส่งบทพูด ในงานอเมริกันมิวสิกอวอร์ดมาให้"
แน่นอน ไมเคิลก็กำลังทำเพลงอยู่
เราไม่ได้จริงจังขนาดนั้น เพราะมันยังไม่ถึงเวลา
มีวิธีทำให้งานนี้ยิ่งใหญ่ขึ้นได้อีก
ในแง่ของกระแสที่สร้างได้ และ…
เราไม่มีเพลง เราไม่มีกำหนดวัน
แต่เพราะเรามีสตีวี่ ไลโอเนล ไมเคิล และควินซี่
เคนก็เลยรู้ว่าเรามีไดนาไมต์ พวกเขาจะโทรหาใครก็ได้
งานต้องยิ่งใหญ่แน่
สมัยนั้นเราไม่มีเทคโนโลยี
เราไม่มีโทรศัพท์มือถือ
ทุกอย่างไม่ได้ไปเร็ว
โชคดีที่เคนมีแฟ้มนามบัตรขนาดใหญ่
เวลาเดินทาง ฉันเคยพก กระเป๋าใบใหญ่ที่มีแต่แฟ้มนามบัตร
ผมบอกเบลาฟอนเต "เราไม่ควรจำกัดแค่ศิลปินผิวดำนะ"
เขาก็บอกว่า "ได้สิ ความคิดดี"
ผมบอกว่า "ผมเป็นผู้จัดการ เคนนี่ โรเจอร์สที่จะตอบตกลงทันทีเลย"
เคนนี่ โรเจอร์สเป็นคนดังมากๆ
แล้วเราก็ถามศิลปินคนอื่นในรายชื่อของเรา
อย่างคิม คาร์นส์ และลินด์ซีย์ บัคกิงแฮม
แต่กำหนดการของศิลปินทุกคน ต้องวางแผนล่วงหน้าเป็นเดือนๆ
ทุกอย่างคือฝันร้ายในการจัดตาราง
วันจันทร์ อเมริกันมิวสิกอวอร์ด
สามชั่วโมงสุดร้อนแรง ด้วยเพลงคันทรี โซล และร็อกแอนด์โรล
ไลโอเนล ริชชี่รับหน้าที่พิธีกร อเมริกันมิวสิกอวอร์ด
ถ่ายทอดสด วันจันทร์ 20.00 น.
เพราะไลโอเนลรับงาน พิธีกรอเมริกันมิวสิกอวอร์ด
เราดูวันที่
แล้วเราก็คิดได้ว่างานนั้น จะทำให้ศิลปินมากมายมาลอสแอนเจลิส
ค่าใช้จ่ายก็ครอบคลุม ตามตารางของพวกเขาอยู่แล้ว
นั่นคือจุดศูนย์กลาง
ที่ฉันคิดว่า "ใครมางาน อเมริกันมิวสิกอวอร์ดบ้าง แลร์รี่ ไคลน์ล่ะ"
สมัยนั้น อเมริกันมิวสิกอวอร์ดเป็นงานใหญ่มาก
ผมมีไดอาน่า รอสส์ กับฮอลล์แอนด์โอ๊ตส์
ผมจองตัวศิลปินได้มากมาย พรินซ์ก็มา มาดอนน่าก็มา แล้วก็ซินดี้ ลอเปอร์
ผมจะตามฮอลล์แอนด์โอ๊ตส์ไป
แล้วเคน เครเกนก็โทรมา
เขาบอกว่า "ผมอยากรวมกลุ่มซูเปอร์สตาร์
หาคนให้ได้เยอะที่สุดมาร้องเพลงนี้"
แต่การจะพาพวกเขาเหล่านี้ เข้าห้องอัดเสียงด้วยกัน
ต้องเป็นคืนมอบรางวัลเท่านั้น
ไม่มีทางเลือกอื่น
ตอนนั้นมีเวลาไม่ถึงเดือน
เรามองที่อันดับบนๆ ของชาร์ต
แล้วถามว่า "ใครขายแผ่นได้เยอะที่สุด"
ขอเสียงต้อนรับเจ้าชายสุดเท่ พรินซ์
พรินซ์คือคนที่พวกเขาต้องการตัวมากๆ
เขามีเพลง "เพอร์เพิลเรน"
คุณอยากเห็นอะไรในหนังเรื่องนี้ครับ
พรินซ์ค่ะ
มีอะไรเจาะจงกว่านั้นไหมครับ
พรินซ์
- อย่างอื่นล่ะครับ - พรินซ์ค่ะ
พรินซ์หลงรักชีล่า อี.
ชีล่า อี.
เธอเป็นมือกลองของเขา
แล้วก็เป็นนักร้องที่เก่งด้วย
ฉันว่าเราต้องการทุกอย่างอย่างละนิด
สตีฟ แพร์รี่ นักร้องนำเจอร์นีย์มีซิงเกิลอันดับสาม
ฉันอยากได้มาดอนน่า
"แมทีเรียลเกิร์ล" กับผลงานอื่นๆ ของเธอ
จะช่วยดึงผู้ฟังได้อีกกลุ่มที่แตกต่าง
แต่เคนอยากได้ซินดี้
เราทะเลาะกันเรื่องนั้น
ถ่ายติดบาร์บี้ไหมคะ
ฉันรู้สึกว่านี่คือสิ่งสำคัญที่ต้องทำ
ฉันเชื่อจริงๆ ว่าร็อกแอนด์โรลช่วยโลกได้
หรือเราควรพยายาม
สิ่งต่อไปที่สำคัญมากๆ ที่ผมทำ คือไปตามตัวสปริงสตีน
โอเค เก้าอี้นี้เหรอ
โอเค
ปี 1985 ผมอยู่บนจุดสูงสุด
เราดังมากๆ เราไปทัวร์ครั้งใหญ่กันมา
สปริงสตีนพุ่งเป็นจรวด แต่เขาไม่ได้ไปงานมอบรางวัล
เราโทรหาผู้จัดการของสปริงสตีน จอน แลนโด
เขาบอกว่า "ฟังนะ เขากำลังจะจบทัวร์คืนก่อนงานมอบรางวัล
เขาไม่เคยบินวันหลังแสดงคอนเสิร์ต
ผมขอคุยกับเขาก่อน รอดูกัน"
การบรรเทาความอดอยากก็สำคัญ
ผมรู้ว่ามันยังไม่ได้แก้ไข
แล้วเราก็นั่งคิดเสมอว่า "ผมจะช่วยอะไรได้บ้าง" นึกออกไหม
มันรีบไปหน่อย
ปกติผมไม่รับงานแบบนี้นะ แต่มันดูจะสำคัญ
แล้วเขาก็บอกว่า "เราได้บรูซ สปริงสตีนแล้ว
คุณโทรหาบ็อบ ดีแลนได้เลย"
บ็อบ ดีแลนนี่แหละครับ
เขาทำเพลง "โบลวินอินเดอะวินด์"
มีตอนไหนบ้างที่เขาไม่ใช่ตำนาน
บ็อบ ดีแลนได้ชื่อว่าเป็นนักดนตรีผู้ห่วงใย
เขาตรงลักษณะตามนิสัยยิ่งกว่าใคร
แต่ช่วงกลางยุค 80 อาจไม่ใช่ยุครุ่งเรืองของเขา
แต่เขาก็คือบ็อบ ดีแลน
เขาเป็นคนลึกลับ
หลังจากบ็อบ ดีแลนกับบรูซ สปริงสตีนตอบตกลง
มันก็กลายเป็นรายชื่อในฝัน
ฉันรู้ว่าเดวิด เบิร์นไม่ว่าง
แวน เฮเลนไม่ว่างเพราะออกทัวร์
ฉันอยากได้เบ็ตต์ มิดเลอร์
ฉันอยากได้แดน แอครอยด์
ผมได้ข่าวเรื่องนี้เพราะไมเคิลโทรมา
บอกว่าเขากำลังวางแผนจัดงานใหญ่
ถามว่าผมอยากมีส่วนร่วมไหม
ผมไม่รู้สถานการณ์ในแอฟริกา
แต่ ณ ตอนนั้น ทุกอย่างที่ไมเคิลทำก็กลายเป็นทอง
แน่นอน ผมไม่ต้องคิดเลย
(เอธิโอเปียโปรเจกต์)
ให้ตายสิ เราได้ศิลปินที่เยี่ยมที่สุดในโลก
คงแย่นะ ถ้าทำเพลงออกมา ด้วยคนเก่งๆ เยอะขนาดนี้
แล้วไม่ดัง เพราะเพลงมันยังไม่โดน
เราได้ตัวแสดงครบแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่บท
ผมกับไมเคิลคิดว่าเรามีเวลาเยอะแยะ
เล่นกันเรื่อยเปื่อย
เครเกนโทรมา
ผมแทบนอนไม่หลับ ผมตื่นเต้นกับโปรเจกต์นี้มากๆ
เขาบอกว่า
"คนมากมายรอเพลงนี้อยู่
ไม่ใช่แค่พวกคุณสี่คน"
"พระเจ้าช่วย"
เขาบอกว่า "ผมว่าเราได้บิลลี่ โจลด้วย
แล้วเราก็ได้วิลลี่แล้ว
น่าจะมีทีน่า, ฮิวอี้ ลูอิส, พอล ไซมอน, ไดอาน่า รอสส์, เรย์ ชาร์ลส์"
มีแต่กดดันๆ
"เราจะอัดเพลงกัน ในคืนมอบรางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ด"
"คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ"
แล้วควินซี่ก็แวะมาหา
ใช่ ไปกันเลย
ควินซี่บอกผมเงียบๆ ว่า "ผมต้องการเพลง"
คุณต้องเข้าใจความร้ายแรงของสถานการณ์
อเมริกันมิวสิกอวอร์ดกำลังจะจัดสัปดาห์หน้า
แล้วควินซี่ก็แทบจะทำอะไรไม่ได้
จนกว่าเราจะได้เพลง
ผมไม่รู้ว่าหลังจากนั้น มันเกิดขึ้นได้ยังไง พวกเราเหมือนโดนผีสิง
โยนทุกอย่างมารวมกัน เลือกอะไรก็ได้ที่รู้สึกว่าดี
ผมคิดคอร์ดขึ้นมาส่วนหนึ่ง
ไมเคิลบอกว่า "โว้ว"
โอเค
ทับลงไปกับ…
วิเศษเลย
ตอนนี้เราได้ทำนองกับคำพูดพึมพำ
ยังไม่มีเนื้อร้อง
"วีอาร์เดอะเวิลด์" น่าจะเป็นวลีจากไมเคิล
"เราคือเด็กๆ"
"เราคืออะไรนะ" "เราคือ…"
"เราคือคนที่สร้างโลกที่สดใส…"
ที่หางตาผม
ผมเห็นอัลบั้มตกลงมา
ผมได้ยิน…
อะไรน่ะ เสียงอะไรกัน อะไร…
ผมมองเหนือไหล่ไป
นั่นคืองูตัวใหญ่ที่สุดเลย
ไมเคิลก็บอกว่า "มันอยู่นั่นไง ไลออนเอล พระเจ้าช่วย"
เขาทำงูหายในห้องนั้น
มันออกมา "ตอนได้ยินเสียงเราร้องเพลง ไลออนเอล
มันอยากจะรู้จักคุณ
น้องอยากทักทายคุณ"
ผมว่ามันก็… ผมต้องรีบหนีเลยล่ะ
ผมกรีดร้องเหมือนถึงวาระสุดท้าย
ผมเคยดูหนังสยองขวัญ คนดำไม่เคยตายดี
(19 มกราคม ปี 1985 เก้าวันก่อนบันทึกเสียง)
ช่วงก่อนบันทึกเสียงมันวุ่นวายมากๆ
สถานที่ก็เป็นเรื่องใหญ่มากๆ
เอกสารนี้เป็นความลับสุดยอด
ข้อมูลที่รั่วออกไปแล้วเสียหายมากที่สุด
คือสถานที่จัดงานของเรา
เราไปดูทุกสตูดิโอในลอสแอนเจลิส
เอแอนด์เอ็มสตูดิโอส์มีทุกอย่าง
สถานที่ดีมาก
เสียงก็ยอดเยี่ยม
เรียบร้อย
ทันทีที่เรื่องนี้รู้กันทั่ว ถ้าเรื่องนี้เป็นข่าวออกไป
มันอาจทำลายโปรเจกต์ได้เลย
ทันทีที่พรินซ์หรือไมเคิล แจ็คสัน หรือบ็อบ ดีแลนขับรถมา
แล้วมาเจอฝูงชน
พวกเขาไม่เข้ามาแน่
เครเกนกังวลมากๆ ว่าเรื่องนี้จะรั่วออกไป
พวกเขาวิตกจริตเรื่องนี้มากๆ
ข้อมูลของงานนี้รั่วออกไปหลายอย่างแล้ว
สื่อไม่ทำให้งานของเราง่ายเลย
ตามเจอไหมว่าข่าวรั่วจากไหน
- ภายในนี่แหละ - ภายในนี้เหรอ
เราต้องระวัง
นี่คืองานใหญ่ที่สุดที่เกิดขึ้น ในวงการเพลงป็อปในเมืองนี้
เราไม่มีทางเก็บเป็นความลับขนาดนั้นได้
(20 มกราคม ปี 1985 แปดวันก่อนบันทึกเสียง)
ผมกับไมเคิลแต่งเพลงเสร็จแล้ว
แล้วก็ได้เอาไปส่งให้ควินซี่สักที
เขาชอบไหม คำถามแรก
พระเจ้าช่วย
ผมฟังที่บ้าน แล้วล้มลงไปกองเลย
เข้าใจใช่ไหม คือมันใช่มากๆ
ผมดีใจมากๆ แบบว่า "ขอบคุณพระเจ้า" นึกออกไหม
เขาชอบ โอเคเลย
ทีนี้เราก็ต้องทำเดโม
ศิลปินคนอื่นๆ จะได้พอรู้ว่าเพลงจะเป็นยังไง
อีกอันสิ
ผมชื่ออุมแบร์โต้ กาติก้า
ผมได้รับมอบหมายเป็นวิศวกร ที่ดูแลทั้งโปรเจกต์นี้
จากควินซี่ โจนส์
ฮัลโหล
เป็นไงบ้าง หลุยส์
ให้ตายสิ ล้อเล่นหรือเปล่า
โอเค ไมเคิลกับไลโอเนลอยู่ที่นี่แล้ว
เรากำลังเตรียมอัดเพลง อัดเบื้องต้นก่อน
หนึ่ง สอง สาม
ไอเดียคือการทำสิ่งที่เรียบง่าย
เพราะจุดสำคัญอยู่ที่การขับร้อง
อยู่ที่เสียงของใครจะนำอะไรมาสู่ผลงานนี้ได้บ้าง
ขอโทษนะ อีกที
"เรื่องจริง เราจะทำให้วันนี้ดีกว่าเดิม" ผมชอบมากเลย
แต่มันก็เป็นธรรมชาตินะ ถ้าจะใช้ "สดใสกว่าเดิม" อีกรอบ
มันสื่อความรู้สึกได้ดีกว่านะ ถ้าใช้คำอื่น
- คิดงั้นเหรอ - ใช่
ระหว่างการอัดก็มีคนเดินเข้ามา
สตีวี่
เขาคิดว่าเรายังแต่งเพลงกันอยู่
ควินซี่เลยบอกว่า "ผมไปคุยกับเขาเอง"
แล้วควินซี่ก็พาเขาเดินไปตามทางเดิน แล้วบอกเขาว่าเราแต่งเสร็จแล้ว
เรากำลังอัดเดโมแล้ว
แน่นอน สตีวี่ก็ "อ้อ โอเค"
เห็นความช็อกได้เลย "ทำไมไม่มีใครบอกผมเลยล่ะ"
ครับ เราบอกแล้ว สามสัปดาห์ก่อน
แต่ ณ ตอนนั้น ผลงานกำลังจะเกิดแล้ว
พรุ่งนี้เราต้องส่งโน้ตเพลงลีดชี้ต จดหมาย และเทปคาสเซ็ตให้ศิลปิน
- วันจันทร์ทันไหม - แน่นอน
ผมต้องได้เทปพรุ่งนี้ จำเป็นเลยนะ
(24 มกราคม ปี 1985 สี่วันก่อนบันทึกเสียง)
ฉันมีกองเทปคาสเซ็ต 50 ม้วนที่ส่งให้ผู้จัดการ
บางส่วนก็ส่งถึงศิลปินโดยตรง
ตอนนั้นเป็นช่วงที่น่าสนใจ
เราเพิ่งทำเพลงฮิตเพลงแรกได้
แล้วผมก็ได้เทปคาสเซ็ตในช่วงนั้น
ทั้งเพลงและคำเชิญร่วมงาน
ผมเปิดเดโมฟังในรถ
ผมไม่เคยเจอไลโอเนลหรือไมเคิล
มันก็เลยเป็นคำเชิญที่ยอดเยี่ยมมากๆ
แล้วผมก็จำได้ว่าคิดว่า "ใช่เลย เพลงนี้แหละฮิตแน่"
ผมจำได้ว่าได้ข่าวเรื่องนี้เพราะไลโอเนลโทรมา
ไลโอเนลเป็นเพื่อนสนิทผม
แค่นั้นเลย แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับผม
ไม่จำเป็นต้องบีบบังคับอะไรผมเลย
ออฟฟิศของควินซี่ส่งสำเนาเทปมา
ผมก็ฟังไปสองสามครั้ง แล้วท่อนคอรัสมันก็ติดหูอย่างชัดเจน
ตอนได้ฟังครั้งแรก ผมคิดว่ามันกว้างขวางมากๆ
ในฐานะเพลงที่จะมีเสียงของใครหลายๆ คน
ปกติมันต้องแบบนี้
ผมเลยบอกว่า "โอเค แจ๋วเลย"
ในจดหมายที่ส่งมา มีบรรทัดหนึ่งที่ถูกขีดดำ
นั่นคือสถานที่
มันเขียนว่า "เอแอนด์เอ็มสตูดิโอส์"
เคนบอกว่า "ไม่ได้ ห้ามใครรู้ว่าที่นั่น"
เขาไม่จำเป็นต้องบอก รายละเอียดกับผมในตอนนั้น
ผมก็เหมือนศิลปินหลายคนที่ผมรู้จัก เราจำอะไรไม่ได้เลย
ควินซี่โทรหาผม
เขาบอกว่า "เราจะอัดเพลงใหม่ แต่ผมอยากให้คุณดูแลเรื่องเสียงร้อง"
เขาบอกว่า "มาหาทีสิ ผมอยากคุยด้วย เรามีเวลาไม่มาก"
ผมกับควินซี่เจอกันเมื่อปี 1973
ผมเป็นเด็กขาวที่โตมาในโบสถ์คนดำ
ควินซี่ได้ฟังการเรียบเรียง ที่ผมทำให้ซาราห์ วอห์น
เขาเลยชวนผมไปที่บ้าน
เขาออกมาหน้าบ้าน แล้วก็มองผม บอกว่า
"คุณไม่ใช่คนขาว"
แล้วเราก็เริ่มเข้ากันได้ดี
เราถูกใจกันในทางศิลปะ แล้วก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
แต่ควินซี่คือนายพล
(26 มกราคม ปี 1985)
(สองวันก่อนบันทึกเสียง)
เรามาที่บ้านผม
ทอม เบห์เลอร์อยู่ที่นั่นกับควินซี่
พวกเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
พวกเขากางรายชื่อออก
มีชื่อของศิลปินทุกคนอยู่บนพื้น
ทีนี้ เราต้องทบทวนขั้นตอน การเรียบเรียงเสียงร้อง
เราต้องเลือกคนที่จะได้ท่อนเดี่ยว
ซึ่งจะได้ร้องเพลงแค่ครึ่งห้อง
มันต้องเป็นเสียงของคุณ สไตล์ของคุณ คีย์ของคุณในครึ่งห้องนั้น
ผมเริ่มฟังศิลปินทุกคนที่จะได้ท่อนเดี่ยว
มองหาจุดแตกต่าง จุดที่ขัดกัน
บรูซมีเสียงที่คลื่นแทรกเยอะ
แล้วผมก็คิดถึงเคนนี่ ล็อกกินส์ต่อไป
เคนนี่เสียงใส
มันเหมาะมากถ้าตามหลังสปริงสตีน
เบห์เลอร์ศึกษาช่วงเสียงของแต่ละคน
เพราะเขาอยากแน่ใจว่าทุกคนร้องได้ถนัด
ในท่อนที่ตัวเองต้องร้อง
จากการที่เคยร่วมงานกับทีน่า
ผมจัดช่วงเสียงเธอไว้ต่ำมาก เพราะเธอมีเสียงอุ่นในช่วงเสียงต่ำ
แล้วพอมาเจอสตีฟ แพร์รี่
ช่วงเสียงของเขา มันน่าทึ่งเลยล่ะ
ซินดี้ เสียงของเธอมีพลัง
แม้แต่ในเพลง "เกิรลส์วันนาแฮฟฟัน"
แม่เจ้า ผมรักฮิวอี้
แต่ไม่ใช่ศิลปินทุกคนที่จะได้ร้องท่อนเดี่ยว
แล้วเขาก็กังวลว่าจะได้ยืนข้างใคร
นั่นก็ทำให้เกิดบทสนทนาที่น่าสนใจ
ว่าเราจะรวมแต่ละคนยังไง
ผมนึกว่าสิ่งที่เราจะทำคือพาทุกคนเข้ามา
ทีละคน เข้าบูธ ไปร้องเพลง
ควินซี่บอกว่า "ไม่ๆ แบบนั้นต้องอยู่กันสามสัปดาห์สิ
เราจะจัดวงกลมรอบห้องที่ติดไมค์ทุกตัว
แล้วทุกคนก็จะร้องโดยได้มองหน้ากัน"
"อ้อ"
ศิลปินบางคนก็เป็นตัวสร้างปัญหา
มีบางคนในนั้นที่เป็นตัวสร้างปัญหา
ซินดี้ ลอเปอร์คือหนึ่งในนั้น
สตีวี่ วันเดอร์ก็อีกคน
ผมไม่กลัวนะ แต่มันอันตราย
ควินซี่บอกว่า "เริ่มตั้งแต่แรกนะ
จะเกิดอะไรขึ้น ตอนพวกเขาเข้ามาสตูดิโอ"
เราต้องรับมือได้กับใครก็ตามที่เข้ามา
เราไม่อยากให้มีช่วงหยุดเลย
มันต้องไร้รอยต่อ
เพราะถ้าเราหยุดสักนาที งานนี้ได้โกลาหลกันแน่
ผมดูรายชื่อ ศิลปินชั้นยอดทั้งนั้น
ผมก็อยู่ในรายชื่อนั้น
ผมทำอะไรอยู่เนี่ย
ผมมาทำอะไรที่นี่กันแน่
งานนี้น่ากลัวพอสมควร
แต่ทันใดนั้น
ก็ถึงเวลาแล้ว
(28 มกราคม ปี 1985)
ฉันอยู่ที่หอประชุมไชรน์
ตอนที่ไลโอเนลมาถึงช่วงเช้าตรู่
ศิลปินของเราเป็นพิธีกร รายการไพรม์ไทม์ใหญ่ที่สุดในช่อง
ในตอนที่ช่องทีวีคือสื่อประเภทเดียว
เราเป็นห่วงไลโอเนลมากๆ
ผมขอบอกไว้เลยว่า งานนี้บทพูดเยอะกว่าที่ผมเคยเจอในชีวิต
แต่ก็สนุกนะครับ สนุกมากๆ
โชว์นี้น่าตื่นเต้นเสมอ ผมตั้งตารอเลย
ถ้าผมไม่หลับซะก่อนนะ
แต่เราก็ต้องเตรียมสตูดิโอด้วย
ผมได้รับสาย แล้วก็อาสาจัดแสง
ผมพาเพื่อนจากวงการหลอดไฟไปอาสาด้วย
แล้วผมก็ได้อุปกรณ์มาฟรี
บอกตรงๆ นะ ผมคิดว่า พวกเขาก็ไม่รู้ว่าใครจะมาจริงๆ บ้าง
มีคำถามหลายอย่าง เกี่ยวกับศิลปินที่ไม่ได้มาอเมริกันมิวสิกอวอร์ด
ควินซี่ โจนส์โทรหาฉัน
เขาบอกแค่ว่า "คืนพรุ่งนี้คุณจะไปลอสแอนเจลิส"
ฉันก็ตอบว่า "ไม่ไปหรอก ฉันจะไปลาสเวกัส"
สตีวี่อยู่ฟิลาเดลเฟียตอนบ่ายสองวันจัดงาน
เจอกันหน้าร้อนครับ
บรูซ สปริงสตีนเพิ่งจบทัวร์ที่บัฟฟาโล
ผมได้ข่าวว่าสภาพอากาศที่นั่นเป็นยังไง
เราก็เลยกังวล
(ยกเลิก)
เราได้รู้ว่าเราควบคุม เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ได้เลย
มันเป็นคืนที่เราแค่ล่องลอยอยู่เฉยๆ
สวัสดีครับ ผมไลโอเนล ริชชี่
คืนนี้ เรากลับมากันที่หอประชุมไชรน์
ในลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย
กับอเมริกันมิวสิกอวอร์ด
ระวังนะครับ เราจะไหลไปตามค่ำคืน
ไลโอเนลคืนนั้น เขารับงานพิธีกร
เขาคือผู้ดำเนินรายการ
หลังจากคืนนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
เขาแสดงสองรอบ
เขากวาดรางวัลเรียบ
ไลโอเนล ริชชี่
- ไลโอเนล ริชชี่ - ไลโอเนล ริชชี่
- "ฮัลโหล"
รู้สึกผมจะได้หกรางวัลคืนนั้น ทั้งที่เป็นพิธีกร
ผมลืมเลยว่าผมมาทำงาน
ตอนอยู่หลังฉาก เขาก็พูดถึง "วีอาร์เดอะเวิลด์"
แต่มีเวลาแค่ 30 วินาที คุณต้องกลับไปขึ้นเวที
ปี 1984 คือปีแจ้งเกิด ของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยว
กับอัลบั้มใหม่ "เดอะแกลเมอรัสไลฟ์"
รอพบได้เลยครับ ชีล่า อี.
ณ ตอนนั้น ฉันกำลังออกทัวร์ "เพอร์เพิลเรน"
งานต่อเนื่องไม่มีหยุด
กว่าจะถึงอเมริกันมิวสิกอวอร์ด ฉันก็มึนหนักแล้ว
ร้องกันค่ะ
ฉันประหม่าสุดๆ เลย
ฉันมองไปหาคนดู ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิด
เพราะพอมองห้าแถวแรก มันแบบว่า "โอ๊ยตายแล้ว"
มาค่ะ ทุกคน ช่วยกันร้อง
ฉันจำได้ว่าไลโอเนลบอกฉัน "หลังจบงานมอบรางวัล
ทุกคนจะไปร้องเพลงนี้กัน ผมอยากให้คุณร้องเวิร์สท่อนหนึ่ง"
ฉันก็ตอบไปว่า "ได้เลยค่ะ"
ไลโอเนลบอกว่าเขาหวังว่าพรินซ์ จะช่วยร้องอีกเวิร์สด้วย
ฉันก็แบบ "แจ๋วเลย แต่รู้ไหม เขาจะไปร้องของเขาเอง"
และตอนนี้ มาดูกันค่ะว่า เพลงไหนจะคว้ารางวัลซิงเกิลขวัญใจคนดำ
เพลงที่เข้าชิงมีพรินซ์ "เวนโดฟส์คราย"
ไมเคิล แจ็คสัน "ทริลเลอร์"
มีสองสามสาขาที่ตัดสินกัน ระหว่างพรินซ์กับไมเคิล
เขาเป็นคู่แข่งกันจริงๆ
มันคงเยี่ยมมากถ้าไมเคิลกับพรินซ์ มาร้องเพลงร่วมกันได้
มันเป็นข้อความที่ดีมาก ว่าแม้แต่สองคนนี้
ถ้าเพื่อช่วยชีวิตคนแล้ว เราก็มารวมตัวกันทำสิ่งนี้ได้
"เวนโดฟส์คราย" พรินซ์ครับ
พรินซ์ เขามีบอดี้การ์ดชื่อชิก
ชิกน่ากลัวสุดๆ เลย
เขาเป็นคนร่างยักษ์สุดๆ
เวลาพรินซ์ได้รางวัล ชิกก็จะเดินขึ้นเวทีกับเขา
ไม่มีใครทำร้ายเขาตอนเดินขึ้นเวทีหรอก
สมัยนี้อาจจะเปลี่ยนไป
บ้ามากๆ
บ้าคลั่งสุดๆ
พรินซ์ได้รางวัลใหญ่ๆ ไป
ไมเคิลไม่ได้ เขาไม่ได้ไปอยู่แล้ว
เขาอยู่เอแอนด์เอ็มสตูดิโอส์ ทำงานของเขา
- ไมเคิล - ครับ
"มีทางที่เราเลือก เราช่วยชีวิตตัวเอง"
ประโยคนี้เก็บไว้ท่อนคอรัสได้ไหม
เว้นท่อนนั้นไว้ก่อนเหรอ ผมขอเนื้อเพลงหน่อยได้ไหม
ผมจะเว้นไว้ให้ แต่ผมอาจจะลืมนะ
คนแรกที่มาถึงที่นี่คือไมเคิล แจ็คสัน
เขาอยู่ตรงกลางห้อง เราใช้ไมโครโฟนซี 12
ลองสักรอบนะ
กำลังอัด
เขาพาตัวเอง…
ไปจุดที่รู้สึกว่าเขาเข้าถึงเพลง
ลองบาลานซ์เสียงก่อนเขาจะได้โน้ตดีไหม
- ไม่ต้องใช้ดนตรี - ได้เลย
ผมกำลังจัดแสงอยู่
แล้วไมเคิล แจ็คสันก็คอยฟัง
แล้วอยู่ๆ เขาก็ร้องเพลงขึ้นมา
นี่คือเสียงที่น่าทึ่งที่สุดที่ผมเคยได้ยินในชีวิตเลย
ขอโทษ
ผมไม่ได้ร้องว่า "ดีกว่า" ร้องแต่ว่า "สดใสกว่า"
ผมลืม
ตอนที่ควินซี่ขอให้ผมแต่งเพลงนี้
เกี่ยวกับภัยความอดอยากในโลก
ผมทุ่มเททั้งหัวใจและจิตวิญญาณ
เพื่อจะสื่อข้อความบางอย่าง เพราะว่า…
มันง่ายกว่ามาก ถ้าผมพูดผ่านเพลง
นั่นคือข้อความของผมจริงๆ
ควินซี่ คิดไหมว่า…
ผมจะถามว่า…
ผมควรลงท้ายว่า "เธอกับฉัน" หรือ "ฉันกับเธอ" ดี
- ผมชอบ "เธอกับฉัน" นะ - โอเค
- มันลึกซึ้งมากกว่า - ใช่ ลึกซึ้งกว่า
- ใช่ - แบบคันทรี
- ใช่ แบบคันทรี - ชอบเลย
มันต้องแบบนี้สิ
สิ่งที่น่าสนใจมากๆ ของไมเคิล
คือเดิมทีแล้ว ไมเคิลแค่อยากแต่งเพลง
ตอนแรก ไมเคิลไม่อยากร้อง หรือออกมิวสิกวิดีโอด้วยซ้ำ
ตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะออกหน้ามากเกินไป
ผมกล่อมไมเคิลจนเขาเข้ามาร้องด้วย
เขาคงผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งเลย
ถ้าเขาไม่โผล่มาร่วมวง
แต่เขาก็โผล่ไปร่วมด้วย เขายิ่งกว่าร่วมวงด้วยซะอีก
ฟังดูเป็นไง
เยี่ยมเลย
สุดยอดเลย ไมค์
ช่วงหน้า พบการแสดงน่าตื่นเต้นจาก ทีน่า เทอร์เนอร์, ซินดี้ ลอเปอร์, และพรินซ์
เคนนี่ เครเกนมางานมอบรางวัล แถวหน้าเลย
ทุกครั้งที่ตัดเข้าโฆษณา
เคนนี่จะลุกจากโต๊ะ แล้ววิ่งไปหลังฉาก
นั่งที่เดิมไว้นะ สุดหล่อ นั่งที่เดิม
ผมเดินไปหาเขา แล้วบอกว่า "มีเรื่องแล้วล่ะ"
ซินดี้ ลอเปอร์
หลังฉาก ซินดี้ ลอเปอร์มาหาผม แล้วบอกว่า "แฟนฉันได้ฟังเพลงแล้ว
ฉันคงไปร่วมไม่ได้ เพราะเขาไม่คิดว่ามันจะฮิต"
ไม่มีใครรู้นี่คะ
แน่นอนว่านี่คือกลุ่มศิลปินชั้นยอด
แต่ฉันก็เหนื่อยแทบตาย
ปีนี้สุดๆ เลยนะคะ
หลังจบรายการ ก็แบบว่า "เอาล่ะ แค่ไปที่นั่นแล้วก็จบ"
ผมบอกว่า "ซินดี้ มันสำคัญมากนะ ที่คุณต้องตัดสินใจให้ถูก
อย่าพลาดการอัดเสียงคืนนี้"
คืนนี้สุดๆ
คืนนี้สุดๆ เลย
ผมบอกพวกศิลปิน "อย่ามัวเตร็ดเตร่ที่นี่
ขึ้นรถไปเอแอนด์เอ็มสตูดิโอส์เลย"
ช่วยบอกความรู้สึก เกี่ยวกับการอัดเพลงคืนนี้ได้ไหมครับ
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนะ ผมรู้ว่าควินซี่กำลังเครียดอยู่ทางนั้น
ผมก็อยากจะรีบไป จะได้รู้
- ครับ - ชื่อล่ะครับ
"วีอาร์เดอะเวิลด์"
มีข่าวลือว่าพรินซ์กับเจมส์ บราวน์ อาจจะมีส่วนร่วมด้วย
- ไม่มีความเห็นครับ - ทำไมล่ะครับ
- ผมไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึง - เราต้องไปแล้ว
- ขอบคุณมากครับ - ขอบคุณครับ
ตอนผมออกจากงานมอบรางวัล ผมรู้เลยว่ามีรถรอผมอยู่
แล้วเราก็ไปถึง
ผมไม่รู้เลยว่าใครจะไปบ้าง
ฉันไม่รู้เลยว่าโปรเจกต์นี้คืออะไร จนกระทั่งไปถึงลอสแอนเจลิส
ควินซี่สำคัญมากๆ ต่อหลายๆ คน
เวลาเขาทำโปรเจกต์อะไร มันก็เป็นสิ่งที่คุ้มค่าถ้าได้มีส่วนร่วม
ทุกอย่างแทบจะพร้อมเดินหน้าแล้ว
ควินซี่ขอกระดาษผมหนึ่งแผ่น แล้วเขาก็เขียนประโยคที่เด็ดที่สุด
"ตรวจสอบอีโก้ก่อนเข้าประตู"
ผมโชคดีที่ได้เป็นหนึ่งในทีมกล้อง
แต่ผมเป็นมือใหม่ในกลุ่ม
ผมเพิ่งย้ายไปที่นั่นได้สามปี
โปรดิวเซอร์บอกว่า "ออกไปหน้าตึก ศิลปินใกล้จะมาถึงกันแล้ว"
คำถามคือจะมีใครมาจริงๆ บ้าง
เคนนี่ โรเจอร์สกำลังเข้ามา
ตอนผมมาถึงสตูดิโอ
ผมก็ไดรู้ว่านั่นคือ หัวกะทิของวงการเพลงป็อปในเวลานั้น
- รถของเรย์ ชาร์ลส์กำลังมา - พระเจ้าช่วย
- เบ็ตต์ มิดเลอร์ - น่าจะใช่นะ
- นั่นคริสตี้ บริงค์ลีย์ พระเจ้าช่วย - มีใครเห็นบิลลี่ โจลไหม
มันอลังการสุดๆ เลย
เราสื่อสารกันด้วยวิทยุ
ใครกำลังมา ใครมาแล้ว ใครเพิ่งมาถึง
คิม คาร์นส์เพิ่งมาถึง
ผู้ชายคนนี้จอดข้างถนน เป็นรถพอนทิแอก จีทีโอเก่าๆ
แล้วก็ลงมาจากรถ นั่นบรูซ สปริงสตีน
ผมก็แบบ "ว้าว เอาแล้วไง"
นั่นเรย์ ใช่เขาจริงๆ ด้วย
เหมือนเทพีเสรีภาพเดินเข้ามาเลย
สำหรับผม ไดอาน่า รอสส์ คือแบบ "โอ้โฮ เราขึ้นไปถึงอีกระดับแล้ว"
ฉันแทบจะรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน
ทุกคนคือตำนานสำหรับฉัน
บ็อบ ดีแลน รู้สึกฉันจะเข้าไปทัก แล้วเดินหนีเลย เพราะฉันกลัว
คนอื่นห้ามเข้าสตูดิโอ ยกเว้นศิลปิน
ไม่มีใครมีผู้ช่วย
แล้วเราก็ได้มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน
นั่นคือจุดที่ตื่นเต้นจริงๆ
มันน่าหลงใหลเลยล่ะ การได้อยู่กับคนกลุ่มนั้น
ฉันรู้สึกเหมือนแต่งตัวไม่สวยพอ ฉันกังวล
ฉันรู้จักบิลลี่ โจล ฉันก็เลยรีบไปหาเขา
ทุกคนรู้สึกได้ถึงเวทมนตร์
ทุกคนที่คุณคิดออก ที่อยู่ในวงการบันเทิงตอนนั้น
ต่างก็ไปอัดเพลงครั้งนั้น
เราอยู่บนแท่น
พอลอยู่บนขั้นล่าง เขามองขึ้นมา
เขาบอกว่า "ถ้าระเบิดลงที่นี่ จอห์น เดนเวอร์กลับไปขึ้นอันดับหนึ่งเลยนะ"
(ตรวจสอบอีโก้ก่อนเข้าประตู)
อลังการเลย อลังการจริงๆ
เรารู้สึกได้เลยว่าพลังงานในห้องนี้มันสูงมากๆ
เรย์กับวิลลี่จะร้องเพลงกัน
แต่ขณะเดียวกัน ภายใต้นั้นก็มีการแข่งขันอย่างเบาๆ
อีโก้มันยังอยู่ อย่าเสแสร้งเลยว่าไม่มี
ดาราดังเป็นพวกที่รับมือยากมาก
เวลารายล้อมด้วยผู้จัดการ ตัวแทน กับช่างเสริมสวย
แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น
ดาวดังที่สุดในวงการเพลง ต่างก็รู้สึกเหมือนถูกปลดเขี้ยวเล็บ
พวกเขาดูเหมือนขี้อายไปเลย
มันเหมือนไปเรียนอนุบาลวันแรก
โอเค ทุกคน
ทุกคนออกไปก่อนนะ เราจะได้…
ขอร้อง
ฮัลโหลๆ
ฟังนะ ทุกคนๆ
ควินซี่ต้องจัดระเบียบเด็กกลุ่มนี้
ก่อนอื่น ผมขอแนะนำบ็อบ เกลดอฟ
ที่เป็นแรงบันดาลใจสำหรับทั้งงานนี้
นี่คือชายที่ก่อตั้งแบนด์เอด
เขาเพิ่งกลับมาจากเอธิโอเปีย เขาอยากจะคุยกับทุกคน
เหรอครับ
บางที
เพื่อช่วยสร้างอารมณ์ของเพลงที่คุณกำลังจะร้อง
ซึ่งหวังว่าจะช่วยชีวิตคนนับล้านได้
ผมคิดว่าจะดีที่สุด ถ้าพึงระลึกไว้ว่าราคาชีวิตในปีนี้
คือแผ่นพลาสติกกว้างเจ็ดนิ้วที่มีรูตรงกลาง
ผมไม่รู้ว่าพวกเรากลุ่มนี้ จะเข้าใจคำว่า "ยากไร้" ไหม
แต่ยากไร้คือการไม่มีน้ำจะดื่ม
ที่บางค่าย คุณจะเห็น แป้ง 15 กระสอบสำหรับ 27,500 คน
คุณจะเห็นโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ มาลาเรีย ไทฟอยด์
แพร่ระบาดเต็มไปหมด
คุณจะเห็นศพคนตายนอนเรียงกัน
นั่นคือสิ่งที่เรามาแก้ไข
ผมเดาว่านั่นคือเหตุผลที่ทุกคนมา
ผมไม่ได้อยากให้ใครเศร้านะ
แต่บางทีนี่อาจเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะทำให้ความรู้สึกที่แท้จริงของคุณ
ว่าคุณมาที่นี่คืนนี้ทำไม แสดงออกมาผ่านเพลง
ขอบคุณมากครับ ทุกคน หวังว่าเราจะทำสำเร็จ
ควินซี่เชี่ยวชาญมากๆ
เขาให้เกลดอฟพูดดึงสมาธิทุกคน ว่างานนี้คือเรื่องอะไร
"เรากำลังสนุกกัน
แต่ผมอยากให้คุณใส่ความรู้สึกลงไปในเพลง"
ฉันเพิ่งขึ้นเวทีที่งานมอบรางวัลมา
ทุกคนกำลังสนุก
แล้วความจริงที่เขาอธิบายว่าเรามาทำไม
มันก็ทำให้เราแบบ "ว้าว"
ทุกคำที่ขับร้องในห้องนี้ จะร้องพร้อมกันในแต่ละเทก
เป็นการประสานเสียง
เราจะได้ไม่ต้องไปสะดุด กับการประสานเสียงในห้อง
สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือนำท่อนคอรัสก่อน
ขอจังหวะสี่ห้อง ไม่ต้องมีเสียงดนตรี
อากาปุลโก
หนึ่ง สอง…
หยุดก่อน ทุกคนครับ
ถ้าทุกคนเข้าจังหวะด้วยเข่า ไม่ต้องกระทืบเท้าก็จะดี
เสียงกระทืบเท้าบนแท่นเยอะมากเลย
บรรยากาศมันเครียดเพราะเรามีเวลาไม่มาก
ตามหลักแล้ว เราต้องประสานกันจริงๆ
แล้วเราก็ต้องทำงานเร็ว
อีกครั้งนะครับ ทุกคน
เราต้องจำเพลง แล้วเราก็ต้องทนซ้อม ทวนให้จบเพลง งานเป็นแบบนั้นเลย
ความกดดันอยู่กับเราในฐานะทีมโปรดักชัน
ที่ต้องแน่ใจว่าหลังจากปล่อยสปริงสตีนกลับไป
ตอนปล่อยทุกคนกลับไป งานจะเสร็จแล้ว
คืนเดียวเท่านั้น
ที่ต้องทำงานให้ดี
ตอนนี้ เราจะร้องให้จบเพลง
ขึ้นไปช่วงคู่แปดเดียวกับไมเคิลเลยนะ
ทุกคนที่เสียงไม่ถึงก็เงียบไว้ก่อนนะครับ
ขอนักร้องเสียงสูงก่อน ผมไม่อยากได้ช่วงคู่แปดในท่อนนี้
ช่วงคู่แปดต่ำไว้ทีหลัง
ถ้าสูงเกินสำหรับใคร ก็ยืนพักบนแท่นได้เลยนะ
แล้วเดี๋ยวเราค่อยย้อนมาอัดใหม่
เราจะเปิดดนตรี
แล้วเราก็จะเริ่มกันเลยนะครับ
ขอเพลงหน่อย ฮัม
ทุกคนมีหูฟังนะ
บ็อบ ดีแลนรู้ตัวเอง
เขาไม่ใช่นักร้องแบบเดียวกับสตีวี่ วันเดอร์
ดีแลนอาจจะอึดอัดกว่าใครอื่นๆ ทุกคนในนั้น
- มีคนยังร้องช่วงคู่แปดต่ำกว่าที่ควร - ผมรู้
ฟังนะ เราจะใช้หลายช่วงคู่แปดในเทกนี้ไม่ได้
- หมายถึงแค่พวกเขาเหรอ - หา
- หมายถึงแค่พวกเขาเหรอ - ใช่
นักร้องบางคนบอกว่า "เสียงผมไม่ถึง"
- คุณล่ะ - ไม่ถึง
ไม่ถึงใช่ไหม
ถ้าคุณเสียงไม่ถึง คุณก็พยายามหาทาง
"ไว้ผมร้องท่อนร้องรวมก็ได้" แต่พวกเขาไม่อยากได้แบบนั้น
พวกเขาอยากได้เสียงประสานกันเป็นหนึ่งชัดเจน
มีสำนวนนักร้องโบราณว่า "ตามน้ำไปเงียบๆ"
ร้องตอนที่เสียงตัวเองถึง
พอเสียงไม่ถึง ก็หยุด
เสียงคนตั้งมากมาย ไม่มีใครคิดถึงคุณหรอก
หนึ่ง สอง สาม
ในห้องมีคนประมาณ 60-70 คนได้
กลิ่นก็เลยแรงพอสมควร
ผมใช้ไฟดวงใหญ่ 5,000 วัตต์ กับอุปกรณ์ร้อนอย่างกับพ่นไฟ
ข้างในห้องเลยร้อนมากๆ
มันก็เลยยิ่งทำให้ตึงเครียด
เรามีทีมไฟทั้งทีมกับตากล้องสี่คน
เราเลยต้องระวังให้มากๆ ไม่ให้สายพันกัน
แล้วเราก็ต้องเงียบ
- ทุกคน เบาเสียงไว้ก่อนนะ - เงียบไว้ก่อน
เราต้องเลิกส่งเสียงระหว่างเทก
เรากำลังถ่ายวิดีโอ
แล้วก็ทำเพลงให้เป็นรูปเป็นร่างไปพร้อมกัน
มีอะไรผิดพลาดได้ไหม มีแน่นอน
เราด้นสดกันแบบไม่มีแผน
เวลาก็เดินไปเรื่อยๆ
ควินซี่กังวลเรื่องภาพรวม
หน้าที่ผมคือถ้ามีปัญหาในห้องอัดเสียง
ผมต้องแก้
อาจจะเปลี่ยน…
ผมว่าน่าจะเป็น "สดใสกว่า"
ผมรู้สึกว่าทุกคนร้อง "สดใสกว่า"
- นี่นะ "สดใสกว่า" - ไม่ "ดีกว่า สดใสกว่า"
ผมไม่อยากเปิดช่องให้แก้เยอะ
"ดีกว่า" หรือ "สดใสกว่า" ทุกคนดูจะไปทาง "สดใสกว่า"
ไลโอเนล ริชชี่คือคนที่รวมทุกคนเป็นหนึ่ง
ผมเดินไปรอบๆ กลุ่มเล็กๆ คอยดับไฟ
เขาเหมือนอะดรีนาลีนสูบฉีด
เขาทำงานไม่หยุดเลย แต่เขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
เขามีเรื่องเล่าแบบ "ทำแบบนี้นะ" แบบ "ผมจะบอกอะไรให้"
เขาทำให้คนอื่นหัวเราะได้
เขาทำให้น้ำไหลไปในทางที่ถูก
ประโยคหนึ่งที่ห้ามใช้ในชีวิตเด็ดขาด
"อันนี้ผมไม่แน่ใจ คุณคิดว่าไง"
"ดีกว่า" ได้ใจความกว่านะ
เรามีศิลปิน 47 คน
ถ้าคุณพูดแบบนั้น คุณจะมี "วีอาร์เดอะเวิลด์" ไม่ซ้ำกัน 47 เวอร์ชั่น
หน้าที่ผมคือจัดการให้แน่ใจ
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ห้ามแหวกแนวจากเดิม
ทำอะไรน่ะ
อะไรน่ะ แปลว่าอะไร
นั่นคือคำแปลของ "วีอาร์เดอะเวิลด์"
สตีวี่บอกว่า "ผมว่าเราน่าจะใส่ ภาษาสวาฮีลีลงในเพลง
ผมว่าเราน่าจะร้อง…"
- ภาษาอะไรคะ - สวาฮีลี
โอเค ขอบคุณมาก
หนึ่ง สอง สาม สี่
ถ้าทำแบบนี้ เวลาไม่พอแน่
ถ้าเวลาไม่พอ มันก็ไม่ดี
ผมอยู่ที่มุมหลังห้อง บังเอิญอยู่ใกล้กับเวย์ลอน เจนนิงส์
ผมได้ยินเขาบอกว่า "ไม่มีใครร้องภาษาสวาฮีลีหรอก
ผมไปดีกว่า"
เวย์ลอนเดินออกประตูไป
"ผมไม่ขอเกี่ยวด้วย ผมไม่รู้มันแปลว่าอะไร
แต่ผมจะไม่พูดคำนั้น" แล้วเราก็เสียเวย์ลอนไปตรงนั้นเลย
เราจะฟังกัน
มาลองฟัง
ที่นั่นไม่ได้พูดภาษาสวาฮีลี เราก็ไม่ควร…
มีคนบอกว่า "สตีวี่ ที่เอธิโอเปียไม่ได้พูดภาษาสวาฮีลี"
เห็นเลยว่าอาจมีขัดแย้งทางภาษา ระดับรถชนกัน 17 คัน
ผมว่าสิ่งที่คุณจะทำก็คือ…
การคุยกับคนที่อดอยาก มันไม่มีความหมาย
เราต้องคุยกับคนที่มีเงินจะไปให้เขา
แล้วมันก็จะ…
ถ้าหนึ่งคนชอบ อีกสองคนอาจจะไม่ชอบ
- แต่จะใช้คำว่าอะไรดี - ไม่รู้สิ แต่…
- เราไม่มีเนื้อ… - เขาพูดภาษาอัมฮาริก
ปัญหาคือเราไม่มีเนื้อร้องภาษานั้น
- ประเด็นคือ - มีอะไรบ้าง เราหาอะไรได้บ้าง
ผมจำได้เลย ตอนนั้น เพราะผมยืนบังเรย์ ชาร์ลส์อยู่
เรย์บอกว่า "สั่นระฆังเลย ควินซี่"
แปลว่า "ลุยกันได้เลย"
หลายคนเริ่มจะใจร้อน
ทุกคนเหนื่อย
ทุกคนอยากทำงานให้มันเสร็จๆ ไป
ผมว่านั่นอาจจะเป็น จุดที่เราได้คำว่า "ชาลาชาลิงเก"
น่าจะเป็นความคิดของไมเคิล
ว่า "เราใส่อะไรที่ ฟังดูเข้ากับวัฒนธรรมลงไปก็ได้"
นี่ๆ โทษนะๆ
แป๊บนึง
เดี๋ยวก่อนๆ
ที่เราร้องกันคือ "เพราะนั่นคือสิ่งที่เรามอบให้"
เรามอบอะไรให้เหรอ
ผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่พูดอะไรกับไมเคิลก็ได้
- มันไม่สมเหตุสมผล - "มาเริ่มการมอบให้"
ใช่ "มาเริ่มการมอบให้" น่าจะดีกว่า
ผมรู้จักไมเคิล แจ็คสันมาตั้งแต่เขาสิบขวบ
ตอนเขามาคัดตัวเข้าค่ายโมทาวน์
เขาร้องเต้นเต็มที่ตั้งแต่สิบขวบ
ใส่คำว่าอะไรดี
ไมเคิลเป็นหนึ่งในสุดยอดศิลปิน สุดยอดนักแต่งเพลงตลอดกาล
หลายคนก็เลยไม่กล้าพูดว่า "ไม่ แบบนั้นไม่ควรทำ"
หรือ "มันฟังดูไม่ดีนะ"
บอกทีสิ "ชาลาชาลิงเก" แปลว่าอะไร
สำหรับคนที่โตมากับโมทาวน์ นี่คือการปฏิบัติต่อกันของเรา
เราทุกคนรักกัน
ทุกคนชอบคำว่า "โลกเดียว" ไหม
- ชอบ - เยี่ยมเลย
- "โลกเดียว" - "โลกเดียว"
"โลกเดียว เด็กๆ ของเรา โลกเดียว มาเริ่มการมอบให้"
- ใช่เลย - ทุกคน
นั่นแหละดีมาก ไม่ต้องเปลี่ยนแล้วนะ หูผมเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว
อัดลงเทปกันเลย
เริ่มได้เลย ใส่เทปไว้แล้ว
เอาเลย เพลงมา
เอาล่ะ เริ่มเลย
ในที่สุดเราก็ร้องท่อนคอรัสเสร็จ
เจ๋งไปเลย
ควินซี่อยากจะขอบคุณแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
อย่าลืมนะครับว่าคนที่เริ่มต้น เรื่องทั้งหมดนี้ก็คือแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
แล้วทันใดนั้น สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดก็เกิดขึ้น
แฮร์รี่ เบลาฟอนเตเป็นคนที่สร้าง แรงบันดาลใจให้ทุกคนในงานนั้นได้มากที่สุด
อัล จาร์โรเริ่มร้องเพลงของแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
ทันใดนั้นทุกคนก็ร้องตาม
ผมเมามากไป ขอบอกไว้เลย
เพราะคนที่ต้องขับพาคุณไปส่ง คือผมหรือเรย์
ระหว่างช่วงพัก
เรย์เล่นเพลง "วีอาร์เดอะเวิลด์" อีกเวอร์ชั่น
เวอร์ชั่นเพลงกอสเปล เวอร์ชั่นแบบ "จอร์เจียออนมายไมนด์"
ตอนนั้นผมได้ยินเรย์กับสตีวี่คุยกัน
เรย์บอกว่า "ผมต้องเข้าห้องน้ำ"
แล้วสตีวี่ก็บอกว่า "ผมจะนำทางไปให้"
แล้วเขาก็คล้องแขนเรย์ แล้วเดินไปด้วยกัน
ทุกคนก็พูดขึ้นมาว่า "บอดจูงบอดมีจริง"
แล้วทุกคนก็ขำก๊ากเลย
เบอร์เกอร์ปลา
หลายคนเริ่มหิว
วาฟเฟิลมาแล้ว
ไก่กับวาฟเฟิล ไก่ฉ่ำๆ กับวาฟเฟิล
ทุกคนสั่งไก่กับวาฟเฟิลจากร้านรอสโก้
ผมไม่เคยเห็นใครกินไก่เก่งกว่าไลโอเนล ริชชี่
เขากินจนกระดูกชิ้นเล็กๆ
ดูดเนื้อจนหมด แล้วเขาก็เอากระดูกไปเรียงกัน
ตอนกินเสร็จ เขาจะเรียง กระดูกชิ้นเล็กๆ ไว้เป็นชั้นสวยๆ เลย
ผมบอกเลยว่า "ไม่มีใครกินไก่สวยกว่าคุณแล้ว"
ตอนถึงช่วงพัก
ไดอาน่าเดินไปหาแดริล ฮอลล์ โดยถือแผ่นเพลงของตัวเองไป
แล้วบอกว่า "แดริล ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของคุณเลย
ช่วยเซ็นแผ่นเพลงให้ฉันได้ไหม"
เราทุกคนมองไปรอบๆ แล้วก็บอกว่า "แม่เจ้า"
ทันทีที่เธอทำ มันก็แพร่ไปทั่วทั้งห้อง
ได้เห็นซินดี้ ลอเปอร์ ขอลายเซ็นไลโอเนลหรือสปริงสตีน
มันดีมากนะที่พวกเขาอยากได้ลายเซ็นกัน
แล้วก็มีคนมาหาฉัน ฉันก็บอกว่า "อยากได้ลายเซ็นฉันด้วยเหรอ"
แบบ "ว้าว มันเจ๋งมากเลยนะ"
ฉันเลยโทรบอกพรินซ์ว่าเป็นไงบ้าง
ฉันบอกว่า "ฉันว่าคุณน่าจะมานะ
มันดีมากเลยล่ะ ทุกคนกำลังผ่อนคลายกัน
เรากำลังสนุกกันเลย"
ผมคุยโทรศัพท์กับพรินซ์
เขาอยู่ที่คาร์ลอสแอนด์ชาร์ลี
เขาบอกว่า "ผมจะไปเล่นโซโล่กีตาร์ แยกห้องอัด"
ผมก็บอกว่า "ไม่เอา ทุกคนอัดห้องเดียวกัน
ผมต้องการให้คุณมาร้องเพลง"
เขาอยากเล่นกีตาร์
บังเอิญว่าเพลงนี้ไม่จำเป็นต้องมีกีตาร์น่ะสิ
มันเริ่มดึกแล้ว
ฉันก็ตั้งตารอร้องท่อนเวิร์ส
แต่พวกเขาก็เอาแต่ถามว่า "คิดว่าจะเรียกพรินซ์มาได้ไหม"
ฉันก็แบบ "ว้าว นี่มันแปลกๆ นะ"
ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้ให้มาที่นี่
เพราะพวกเขาอยากให้พรินซ์มา
ยิ่งฉันอยู่นาน พรินซ์ก็ยิ่งน่าจะมา
ผมมั่นใจว่าพวกเขารอลิมูซีนของพรินซ์มาจอด
แต่เขาก็ไม่มา
ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มา
เพราะคนมันเยอะเกินไป เขาจะรู้สึกอึดอัด
ฉันบอกไลโอเนลว่า "ฉันกลับก่อนนะ"
พวกเขาไม่ได้คิดจะให้ฉันร้องท่อนเวิร์สแต่แรก
ซึ่งฉันก็เสียใจนิดหน่อย
เราอัดท่อนฮุกแล้ว ต่อไปก็จะเป็นโซโล่
สองประโยค
ไมเคิลมาหาผม บอกว่า "พรินซ์ไม่มา"
เราก็เลยมีตำแหน่งว่างที่ต้องการนักร้องโซโล่
"คุณแนะนำใครดี" ผมบอกไปว่า "ฮิวอี้ ลูอิส"
ฮิวอี้ ลูอิสมีเสียงโซโล่ที่เพราะมาก
มีคนมาแตะไหล่ผม แล้วบอกว่า "ควินซี่ต้องการคุณ"
เขาพาผมไปหาควินซี่ บอกว่า "สเมลลี่ มานี่ซิ เรียกไมเคิลด้วย"
เขาบอกว่า "ร้องท่อนของฮิวอี้ที"
ทีนี้ผมเลยได้ท่อนของพรินซ์ ผมลงไปแทนตัวสำคัญเลยทีเดียว
- ใช่ - ผมไปได้หรือยัง ไม่เนอะ
จากวินาทีนั้นเป็นต้นไป ผมประหม่าสุดๆ
โอเคนะ
ทุกส่วนอัดครบแล้ว
กว่าเราจะเริ่มได้อัดท่อนโซโล่กัน
ก็มีคนถามว่า "ทำไมเขาได้ท่อนนั้น"
หรือ "ทำไมเธอได้ท่อนนี้" คำตอบก็คือ "มันตรงกับเสียงพวกเขา"
ท่อนนั้นขึ้นสูง "ขอให้ทุกคนรู้ไว้…"
ควินซี่บอกว่าฉันต้องร้องกับใคร
ฉันก็บอก "วิลลี่ เนลสันเหรอ น่าสนใจนะ"
ฉันแปลกใจแน่นอน
ทุกคนมารวมกันรอบเปียโน แล้วสตีวี่ วันเดอร์ก็เล่นเพลง
เราก็ร้องไปแบบอคูสติก
สตีวี่ วันเดอร์ เราจะเห็นเลยว่า เสียงแต่ละคนส่งผลต่อสีหน้าของเขา
ผ่านไปครึ่งเพลง เล่นๆ อยู่ เขาก็บอก "ว้าว ดาราดังเพียบ"
รอบแรกที่ร้องจบรอบเปียโน
นั่นคือครั้งแรกที่เราได้ยิน ว่าเพลงจริงๆ จะออกมาเป็นยังไง
ผมไม่มีวันลืมเลย มันน่าทึ่งมาก
ที่ได้ยินเสียงของหลายๆ คนตรงนั้น
เป็นครั้งแรกในเพลงนั้น
แค่คิดก็ขนลุกขึ้นมาเลย
เราเขียนชื่อใส่เทปที่ติดพื้น
มันเป็นตัวยูใหญ่ๆ
เริ่มจากตรงนี้ แล้ววนมาจนครบ
ผมจำได้ว่าไล่ไปแล้วก็นับคน เพราะว่าผมแบบ…
"โอเค ตรงนี้สามคน ตรงนี้สอง"
ผมดูรายชื่อที่พื้น
แล้วก็คิดว่า "งานนี้เหลือเชื่อแน่เลย"
สปริงสตีนอยู่นี่
ทดสอบ หนึ่ง สอง
ผมอยู่ตรงนั้นเลย
ไมเคิล แจ็คสันก็อยู่นี่ ผมร้องต่อหลังไมเคิล
เราเตรียมที่ไว้ให้คุณแล้ว
รู้ใช่ไหมว่าอยู่กับผม
วงนั้นเป็นวัฏจักรชีวิตที่น่ากลัวมาก
ควินซี่พูดถูก
ถึงเวลาร้องท่อนของตัวเอง คุณจะทุ่ม 200 เปอร์เซ็นต์
เพราะทุกคนจะจ้องมองคุณ
การได้เห็นการเตรียมตัว และความอ่อนแอของทุกคน
มันก็น่าทึ่งมากๆ
ตอนนั้นทุกคนกำลังทุ่มเต็มที่
ที่เราจะทำก็คือ เรามีไมค์อยู่ข้างหน้า
แต่ที่จะทำก็คือถึงท่อนของตัวเอง ให้โน้มเข้ามา
เวลาอีกคนโน้มเข้ามา
เวลาคุณร้องคู่กับใคร อะไรก็ตาม
พอถึงท่อนของตัวเอง โน้มเข้ามา
อย่าร้องอยู่ข้างหลัง ถ้าทำแบบนั้น คุณจะไม่รู้ท่อนของตัวเอง
- ก้าวเข้ามาหรือโน้มเข้ามา - เข้ามาเลยครับ
ไม่ ถึงป้ายชื่อจะอยู่ข้างหลัง…
- เข้าใจนะ - ใช่
นี่คือการอัดเพลงของจริง มัน…
ชื่ออยู่ข้างหลัง แต่ไมค์อยู่นี่
เข้ามาใกล้ๆ ไมค์
- พร้อมนะ - พร้อมแล้วบอกด้วย
- เริ่มเลย - พร้อม
อีกรอบได้ไหม ผมพลาดตอนเริ่ม
สตีวี่บอกว่าเขาพลาด
มันแฟลต แฟลตมากๆ
แฟลตใช่ไหมล่ะ
สตีวี่พลาด เขาพลาดได้ยังไง
- เป็นไปได้เหรอ - ไม่มีทาง
สตีวี่พลาดแบบขี้เล่น อย่างที่มีเขาคนเดียวที่ทำได้
แทบจะโดยเจตนาเลย เขาเล่นสนุกกับมัน
สตีวี่ไม่ได้ประหม่า
ไม่มีทาง ผมไม่เคยพลาดโน้ต
คอผมน่ะ
ควินซี่ขึ้นเสียงบอกว่า "เราต้องไปให้ถึง"
เขาขึ้นเสียงใส่เรา
ขอร้องล่ะ
ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นเลย
ควินซี่ นี่
ควินซี่ โจนส์ใจเย็นมากๆ เสมอ
เขากังวลแค่เรื่องเวลา
เรามีงานต้องทำเยอะ หนทางยังอีกไกล
ผมช่วยได้ไหม
มันยากนะ เพราะโน้ตห่างกันมาก
ผมช่วยได้ไหม คุณจะได้…
แล้วคุณก็…
นั่นท่อนผม
ผมรู้ เขาคุยกันว่าจะแลกท่อน
ผมว่าผมทำได้นะ ถ้าผมถอยไป แล้วร้องดังขึ้น
ร้องเสียงเบาๆ มันยาก
ตอนนั้นตีสี่แล้ว ทุกคนก็ร้องท่อนสำคัญที่สุด
เราก็จะหงุดหงิดหน่อยๆ เราจะเริ่มเหนื่อย
มันโดดแปลกๆ นะ หลังจากเมโลดี้ของผมน่ะ
ในกล้องของผม ทุกคนตัวใหญ่มาก
เพราะผมอยู่ใต้พวกเขาใกล้ๆ เลย
เรายื่นมือไปสัมผัสเขาได้เลย
พวกเขาอยู่ตรงนั้นเลย
ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้พอล ไซมอน
เขาอยู่นี่ ตรงนี้ ร้องเพลงอยู่ต่อหน้าผม
เคนนี่ โรเจอร์ส ตอนขึ้นโน้ตสูง เขาจะทำหน้าแหยไปด้วย
แบบ "ให้ตายสิ เขา…"
ตอนนั้นผมก็คิด…
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ว่ามีคนจ้างผมมาถ่ายสิ่งที่น่าทึ่งนี้
ถึงตาของไดออนน์ วอร์ริก แล้วเราก็มีปัญหาทางเทคนิคนิดหน่อย
- ว่าไงนะ - ได้ยินเสียงตัวเองไหม
ได้ยิน
เธอเป็นใคร พาออกไปเลย
มีเรื่องทางเทคนิคให้แตกตื่นนิดหน่อย
เรามีปัญหาเรื่องเสียงรบกวนตอนเปิดฟัง
มีจุดหนึ่ง ผมบอกว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราต้องลุยต่อ"
อันนี้เราต้องตัดออก ไม่ว่ายังไงก็ตาม
- เสียงยังอยู่ไหม - อยู่
- คิดว่าเสียงรั่วหรือเปล่า - อาจจะเข้าไมค์คนอื่นก็ได้
ปิดแทร็กอื่นหมดแล้วนะ
ไม่มีข้ออ้างอื่นแล้วจริงๆ
มาหาต้นตอของปัญหากัน
น่าจะไปสตูดิโอผม
ยังได้ยินอีกเสียงอยู่เลย
- ขอโทษที นี่เป็นปริศนา - เสียงผี
- เราจะเรียกหาใคร - บริษัทกำจัดผี
- แอครอยด์อยู่ในห้องเสียงสะท้อน - แอครอยด์
มันสร้างความเครียดเล็กๆ
หายไปแล้ว
เราเจอแล้ว อะไรก็ไม่รู้ล่ะ
มันยากนิดหน่อย แต่เราก็กลับไปทำตามแผน อัดเสียงให้เสร็จ
ถึงเวลาช่วงเช้าที่เราต้องพลาดให้น้อยที่สุดแล้ว
เอาล่ะนะ
ได้เลย
อัดไปได้ไกลถึงอัล จาร์โร แล้วเขาก็พลาด
พวกเขาก็บอกว่า "บึ้ม" แล้วก็เริ่มใหม่
อัล จาร์โรโด๊ปมามากไปหน่อย
ในแง่ของแอลกอฮอล์น่ะ
- ผมขอโทษ - ให้ตายสิ
นั่นท่อนของวิลลี่
อัลน่าสนใจนะ
โอเค ผมต้องบอกเลย เรื่องตลกของอัล
อัลอยากฉลองก่อนที่เราจะทำเพลง
เขาบอกแต่ว่า "เอามาอีกขวด เราจะฉลองกัน"
ทุกครั้งที่มีขวดไวน์เข้ามา
ผมก็เอาขวดออกไปทิ้ง
สตีวี่ ขอคีย์บอร์ดก่อนได้ไหม
เราจะให้คุณซ้อมท่อนนั้นก่อน
เราต้องทำงานกันหนักมาก
เพื่อบันทึกท่อนของอัล
ก่อนที่อัลจะจำท่อนของตัวเองไม่ได้
ใช่ นั่นแหละ
ครับ ท่อนผมอีกทีนะ
- เล่นเพลงไปก่อน - นะครับ
พอแล้วล่ะ มันได้แล้ว พอแล้ว
ทุกครั้งที่ย้อนกลับไปกรอ ก็เสียเวลาไปห้านาที
เราเหมือนสร้างความตึงเครียด ทุกครั้งที่กรอแผ่นเสียงกลับ
ผมทำอะไรต่อจากบรูซ สปริงสตีน ก็…
เป็นคุณจะทำอะไรล่ะ ผมเลือกร้องแบบอ่อนหวาน แนวๆ เพลงโซล
เคนนี่ ล็อกกินส์เยี่ยมมาก
แล้วก็ไปถึงท่อนของสตีฟ แพร์รี่กับแดริล ฮอลล์
ตอนนั้นแบบว่า "พระเจ้าช่วย"
เอาล่ะ
สตีฟ แพร์รี่ร้องได้เยี่ยมมาก
เสียงเขาดีมาก เทียบแซม คุกได้เลย
ขออีกรอบ ผมขออีกอย่างน้อยสองรอบ
พวกนี้ได้อัดท่อนของตัวเองสามสี่เทก
ขณะเดียวกัน ท่อนผมอยู่ท้ายเพลง ผมยังไม่ได้ร้องท่อนของตัวเองเลย
แล้วผมก็เริ่มว้าวุ่น
ฉันมองดูทุกคนร้องเพลง
ฉันแค่พยายามจำเนื้อ แล้วหายใจเข้า
ผมบอกควินซี่กับอุมแบร์โต้ "คราวหน้าถ้ามีใครพลาดอีก
คุณช่วยไปต่อเลยได้ไหม เราจะได้ซ้อมท่อนเราบ้าง
แล้วก็ท่อนบริดจ์ด้วย"
เขาก็บอก "ครับ โอเค ดีเลย"
ไมเคิลที่อยู่ข้างผมก็บอกว่า "ความคิดดีนะ"
ผมก็บอก "ขอบคุณ ไมค์"
- ไปท่อนบริดจ์เลยไหม - อยากร้องท่อนบริดจ์ไหม
- ไปท่อนบริดจ์เลย ข้ามไปท่อนบริดจ์ - ไปท่อนบริดจ์
- ท่อนบริดจ์ - ท่อนบริดจ์
โอเค ทุกคน ไปท่อนบริดจ์
โอเค ฮิวอี้ ตาคุณแล้ว
ให้ตายสิ คุณพร้อมกลับบ้านแล้วสินะ
เผื่อมีอะไรพลาดอีก อัดต่อไปเลย
ผมมีแค่ท่อนเดียว แต่ขาผมสั่นไปเลยนะ
ให้ร้องประสานไหม
ท่อนสุดท้ายให้ร้องประสานไหม
มันยอดมากเลยนะ
อยากร้องกับเธอไหม คุณสามคนอยากร้องด้วยไหม ตรง…
แบบนั้นก็เยี่ยมเลย
แต่แล้วพวกเขาก็บอกว่า "ร้องประสานกับซินดี้กับคิมสิ"
เดโมไม่มีท่อนประสานเสียงเลยนะ
ผมต้องแต่งท่อนใหม่ขึ้นมา
แต่งท่อนประสานเสียงสามส่วน
ต่อหน้าสตีวี่ วันเดอร์, เรย์ ชาร์ลส์, เคนนี่ ล็อกกินส์
แดริล ฮอลล์
ผมต้องร้องท่อนไหน
มันชวนให้แตกตื่นมากๆ
ท่อนผมอยู่นั่น
- อยู่ตรง "ยืนหยัด" ใช่ไหม - ใช่
คุณล่ะ
คุณอยู่ท่อนไหน คิม
ประมาณนั้น
ผมเหนื่อยเกินจะบอกอะไรใครแล้ว
ร้องไปเลย
ผมจะลองดู สูงไปสำหรับผม แต่จะลองดู
ผมผิดเอง มันผิดโน้ตไปหน่อย ผมไม่ได้ปรับลง
ผมนึกว่าฮิวอี้หัวจะระเบิด
ซินดี้ร้องช่วงคู่แปดได้ แต่สงสารฮิวนะ เขาขึ้นสูงสุดแรงเกิดเลย
เขาคงทำแบบนั้นได้อีกไม่มาก
ผมร้องผิดโน้ตดูว่าใครจะสังเกตไหม
ซินดี้ร้องท่อนนั้นได้เยี่ยมมาก แต่มันมีบางอย่างผิดพลาดไป
ฮิว ฟังนะ ตอนเธอร้องเพลง มันเหมือนมีเสียงประสานขึ้นมา
ฟังดูเหมือนโต้ตอบกันเลย
ทุกคนถามว่า "นั่นเสียงอะไร" ฉันก็คิดว่า "นั่นเสียงอะไร"
เล่นช่วงแรกของอีกท่อนก่อน แล้วค่อย…
อุมแบร์โต้บอกว่า "เสียงรบกวนในแทร็กของเธอเยอะมากเลย
เกิดอะไรขึ้น"
ไมค์ใกล้พัง คุณต้องเปลี่ยนไมค์
ไม่ ไมค์สวยแล้ว
- ไมค์สวยแล้วเหรอ - ไมค์ไม่ได้มีอะไรเสีย
ไมค์สวยแล้ว
เสียงเหมือนคนคุยกันเลย
หรือหัวเราะ หรืออะไรสักอย่าง
ทุกครั้งที่คุณร้องเพลง
ฉันไม่คิดว่ามันตลกนะ
คุณควรหยุดขำตอนฉันร้อง เพราะว่า…
ซินดี้ คุณใส่กำไลข้อมือเยอะ
อ้อ หรือว่า…
ต่างหูฉันมั้ง
ฉันไม่ได้คิดเลย
ขอโทษค่ะ
โอ๊ย เต็มตัวเลย
ถอดทั้งชุดเลย
ไม่นะ ฉันขอโทษ
เสียงมาจากตรงนี้เอง โอเค
นี่แหละเสียงคนคุยกัน
เราต้องการช่วงเวลาขำตรงนั้น เพื่อลดความเครียด
ก่อนที่เราจะผ่านโค้งนั้นมาได้
ทำแบบเดิมนะ ฮิวอี้
ตามหลังไมเคิลเลย
- ฉันค้างนานไปไหม - ไม่
เยี่ยมแล้ว
ได้แล้วนะ
เทกเดียวผ่าน
เพราะฉันทุ่มทั้งชีวิตให้การร้องเพลง
การได้อยู่กับนักร้องเหล่านั้น
แล้วได้เป็นส่วนหนึ่งของชุมชนจริงๆ
มันเหลือเชื่อเลย
ปล่อยช่องว่างของเรย์ไว้ได้ไหม
ได้ เขาแก่กว่าผมเยอะเลย
ช่องว่างนี้ทำให้บ็อบ ดีแลนกับบรูซต้องด้นสด
ควินซี่เรียกว่า "ท่อนเติมแบบจริงจัง"
แบบ "เราจะอัดท่อนเติมแบบจริงจังแล้ว"
ลงมาหน่อย บ็อบ
บ็อบ ดีแลนอยู่ตรงนี้
- คนก่อนที่จะปรับเปลี่ยนเสียง - ใช่ อะไร…
ได้ โอเค
เขาเป็นตำนาน เป็นสัญลักษณ์ชื่อดัง
สำหรับคนอเมริกันและทั้งโลก
เงียบหน่อยครับ เอาล่ะ
เราคาดหวังว่าสิ่งที่น่าทึ่งจะเกิดขึ้น
โอเค
นั่นแหละ เปลี่ยนแทร็ก
โอเค คุณต้องย้อนไปฟังอีกหลายๆ รอบเลย
ผมว่าเขาสับสนนิดหน่อย
เพราะมันดูเหมือน บ็อบไม่เข้าใจว่าเขาต้องร้องยังไง
หรือเขาต้องทำให้เหมือนคอรัส
หรือเหมือนบ็อบดีแลน
เพราะมาก ข้อดีคือคุณร้องไปพร้อมคอรัส
นี่คือครั้งเดียว ที่เราเข้าช่วงคู่แปด เพราะมากเลย
- ผมออกตรงจบ "ฉัน" ใช่ไหม - หลังจบ "เธอกับฉัน"
ที่คุณทำตรงนั้นด้วย ร้องไปกับคอรัส
"เราคือเด็กๆ" เพราะเลยนะ
ควินซี่สุดยอดมาก
- โอเค - เพราะมากเลย
งานโปรดักชันก็น่าสนใจ เราต้องเป็นมากกว่านักดนตรีชั้นยอด
เราต้องเป็นจิตแพทย์ด้วย
- เขาต้องเข้าตรงนี้ - สตีวี่ เปิดให้ฟังรอบหนึ่งได้ไหม
สูตรลับที่ช่วยให้เขาสบายก็คือสตีวี่ วันเดอร์
เราจะซ้อมในนี้สักครู่
สตีวี่เลียนแบบได้เก่งมาก
สตีวี่ร้องเลียนเสียงดีแลนได้เหมือนเลย
สตีวี่เป็นคนแบบที่ เอาสมุดโทรศัพท์มาร้องเป็นเพลงได้
ทุกครั้งที่อยู่กับเขา ก็คืออยู่กับอัจฉริยะ
แล้วเขาก็ใจดีมากๆ ด้วย
เอาล่ะนะ บ็อบบี้
ผมต้องอยู่ในฝันแน่เลย
แต่ ณ จุดนี้ คนในห้องมันเยอะมาก
ยังมีตากล้องภาพนิ่ง กับคนอื่นๆ
การที่คนอยู่เยอะขนาดนี้ สำหรับบ็อบ มันไม่ใช่วิถีปกติ
ทีนี้ นี่แหละที่เราอยากทำ
ครั้งสุดท้าย ถ้าไม่มีส่วนกับการอัด ช่วยออกจากห้องด้วยครับ
แล้วก็เหลือแต่สตีวี่เล่นเปียโน
ดีแลนอยู่ที่ไมโครโฟน ควินซี่อยู่ที่โพเดียม
เอาล่ะครับ เริ่มเลย
เยี่ยม
ขอโทษนะ ผ่านไปแล้ว
- เมื่อกี้ไม่ดีเลย - ผมบอกเลยว่าได้แล้ว
สุดยอดเลยต่างหาก
ถ้าคุณว่างั้นนะ
ผมรู้ว่าคุณก็รู้
สาบานเลยว่าได้แล้ว นี่แหละสมบูรณ์แบบ
- ได้เลย - สมบูรณ์แบบ
สปริงสตีนเข้ามาบอกว่า "เก่งมาก ดีแลน"
เรียกเขาว่าดีแลน
ผมฟังดีแลนมาตั้งแต่เด็กๆ
ผมดีใจที่ได้เจอเขาที่นั่น ได้มีปฏิสัมพันธ์เล็กๆ กับเขา
มันก็สนุกดี
"ทางเลือกที่เราเลือกทำ" นี่เหรอท่อนที่บอก
ใช่
นี่คือท่อนจบใช่ไหม
นี่คือ… ท่อนจบแล้วใช่ไหม จบเพลงแล้วใช่ไหม
ใช่
หนึ่ง สอง
มีข้อกังวลร้ายแรงเรื่องเสียงของสปริงสตีน
ผมจะร้องสั้นๆ บอกด้วยนะว่ามันแบบ…
ฟังสิ มันเหมือนเชียร์ลีดเดอร์ร้องกับคอรัสเลย
- โอเค - เข้าใจใช่ไหม "เอาหน่อย"
ได้เลย
ผมเพิ่งไปทัวร์ "บอร์นอินเดอะยูเอสเอ"
ผมกำลังเหนื่อย
- ควินซี่ พร้อมไหม - พร้อม
เอาล่ะนะ
แต่ผมก็เริ่มร้องเพลงไป
เสียงผมไม่ค่อยดี แต่ผมก็ร้องเต็มที่
ผมร้องถูกไหม
- โอเค - ประมาณนั้นนะ
- แบบนั้นเป๊ะเลย - โอเค
เราจะอัดแทร็กนั้นใหม่
- โอเค เอาล่ะนะ - ตอนนี้เลยเหรอ
บรูซเป็นบรูซตัวจริงสุดๆ ในเพลงนั้น
เสียงเหมือนเขามีเศษแก้วอยู่ในลำคอ
ขอบคุณครับ
ผมเหงื่อท่วมเลย
- ใช่ - โดยทางการแล้ว เขาอยู่ระหว่างพักร้อน
- ผมกลับบ้านได้แล้วเหรอ - คุณกำลังพักร้อน
เสียงเพราะมาก
เราได้เพลงแล้ว
งานหนักทุกอย่างจบแล้ว
- รักษาตัวนะ - มันยังไม่จบ
ตอนอัดจบ เราดีใจมากๆ มันเหนื่อยแน่นอน
เราไม่ได้นอนทั้งคืน
แต่ถึงอย่างนั้น ในคืนนั้น
เราก็รู้ว่าเราได้ทำสิ่งที่จะคงอยู่ตลอดไป
ทำได้ยอดมาก
- เราผ่านมาจนได้ - โอเคไหมน่ะ
โอเคสิ
ไลโอเนล เราได้ท่อนโซโล่ดีๆ จากทุกคน
สมบูรณ์แบบเลย นี่แหละจบเลย เรารู้สึกเหมือนกัน
ดีจริงๆ
พยายามพาซูเปอร์สตาร์ 40 คน มารวมกันในที่เดียวกัน เวลาเดียวกัน
มันเป็นไปไม่ได้นะ จริงๆ
เพราะอย่างนั้น อยู่ดีๆ พอสปริงสตีนบอกว่า
"หลังจบโชว์ ผมจะไปแคลิฟอร์เนีย"
พอล ไซมอนบอกว่า "ผมกำลังไป"
บิลลี่ โจลบอกว่า "ผมกำลังไป"
บ็อบ ดีแลน…
ในห้องนี้ ครอบครัวนี้เติบโตขึ้น
เอาแบบที่สบายนะ จะ…
ถ่ายจากข้างบนก็ได้
- ควินซ์ คุณจะนั่งตรงไหน - ตรงนั้นแหละ
เอาล่ะนะ
อะดรีนาลีนหายไปแล้ว
อะดรีนาลีนดับไปเลย
พวกเขาบอกประมาณว่า "จบแล้ว ทุกคน ปิดงานได้
กลับบ้านกัน"
คืนนี้สุดๆ เลย
ผมนึกว่าเป็นงานที่ได้เงิน
ตอนจบงาน ตอนเตรียมกลับบ้าน
ผมก็ทำใบแจ้งยอดขึ้นมา แล้วเขาก็บอกว่า
"แจ้งยอดเหรอ ไม่มียอด ทุกอย่างคืองานอาสา
ทุกคนคืออาสาสมัคร" แล้วผมก็ตอบ "ก็ได้ครับ"
"ผมได้เสื้อยืดเท่ๆ กับเรื่องเล่าดีๆ ก็โอเคแล้ว"
ไดอาน่า รอสส์ยังอยู่หลังจากทุกคนไปแล้ว
ผมได้ยินเธอร้องไห้
ควินซี่บอกว่า "ไดอาน่า คุณโอเคไหม"
เธอบอกว่า "ฉันไม่อยากให้มันจบเลย"
นี่คือคำพูดที่หวานที่สุดที่ผมเคยได้ฟังเลยล่ะ
(เอแอนด์เอ็มเรคอร์ดส์)
ผมว่าเราออกมาประมาณแปดโมงเช้า
ควินซี่ขับรถไม่เป็น
ผมเลยขับพาเขาไปส่งที่บ้านในเบลแอร์
มันเป็นความสุขผสมกับความเหนื่อยล้า
ผมจำได้ว่าควินซี่บอกว่า "ให้ตายสิ พวกคนขาวทุ่มเต็มที่จริงๆ"
ผมดีใจมากเลยนะ
มันเหมือนเวลาจบคอนเสิร์ตแล้วกลับบ้าน
แล้วเราก็แบบว่า "เยี่ยม เราทำได้สุดยอด"
มันแบบ… เรารู้สึกดีกับมันจริงๆ
ตอนแปดโมงเช้า พอกลับถึงบ้าน
ผมเดินเข้าบ้าน ครอบครัวก็รออยู่
ยินดีกับผมที่ได้รางวัล ได้เป็นพิธีกร
แต่ผมได้แต่พูดถึง "วีอาร์เดอะเวิลด์"
ทุกคนก็ถาม "พูดเรื่องอะไรน่ะ" ผมก็บอก "ให้ตายเถอะ
'วีอาร์เดอะเวิลด์' มันยอดมาก เมื่อคืนเราทำสิ่งนี้กัน"
พวกเขาไม่รู้ว่าเราพูดเรื่องอะไร มันยิ่งใหญ่และทรงพลังมากๆ
เรื่องคืนนั้นบดบังทุกอย่าง
ที่กำลังเกิดขึ้นในชีวิตผม
(สามเดือนต่อมา)
อย่างที่ทราบจากเคเอฟไอนิวส์ และสำนักข่าวอื่นๆ เมื่อเช้านี้
ที่คุณได้อ่านและฟังรายงาน ในอีกประมาณหนึ่งนาที ณ 7.50 น.
ทุกคนในโลกจะเปิดเพลงเดียวกัน
"เราคือโลก เราคือเด็กๆ"
เพราะเทคโนโลยี
เราเลยทำให้เพลงนี้ถึงหูคนนับพันล้านได้
เวลาพลังงานแบบนั้นถูกส่งออกไป มันจะทรงพลังมากๆ
ดนตรีเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด
เพราะเราสัมผัสไม่ได้ ดมกลิ่นไม่ได้
กินไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้ แต่มันอยู่ตรงนั้น
ฟิฟธ์ซิมโฟนีของบีโทเฟน ยังคงกลับมาให้ได้ยินตลอด 300 ปี
นั่นคือพลังที่กล้าแข็ง เข้าถึงจิตวิญญาณมากๆ
"วีอาร์เดอะเวิลด์" คือสิ่งที่ทุกคนเข้าใจได้
ถึงคุณจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ คุณก็เข้าใจเมโลดี้ได้
คุณเข้าใจความรู้สึกของเพลงในทางดนตรีได้
นี่คือวิญญาณภายใน พลังภายในที่ออกมาจากเรา
ที่ยิ่งใหญ่กว่าเพลงใดๆ ก็ตาม ที่เราทุกคนเคยได้ทำ
ผู้คนจะมองเพลงนี้ แล้วตัดสินในทางสุนทรียภาพก็แล้วแต่
แต่สุดท้ายแล้ว ผมมองว่ามันเป็นเหมือนเครื่องมือ
มันเป็นเครื่องมือ ที่พวกเขาใช้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายบางอย่าง
ดังนั้น มันทำหน้าที่ได้ดีมาก
ฉันคิดว่าทุกคนในโลกอยากมีส่วนช่วย
แต่ไม่รู้จะทำยังไง
ฉันรู้สึกว่าเรากำลังสร้างความเปลี่ยนแปลง
กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในโลกตอนนี้ ในแง่ของการช่วยเหลือผู้อื่น
นี่คือความเห็นใจ มันแปลกใหม่มากๆ
คนทั้งโลกร้องเพลงของเรา มันเหลือเชื่อเลยนะ
ในทุกภาษาทั่วโลก
นี่คือหนึ่งในวินาที ที่เราคิดว่า "พระเจ้า เราทำอะไรลงไป"
ซิงเกิลนี้ทำยอดขายทะลุล้านชุดแรก
ในสุดสัปดาห์แรกของการวางแผง
ในช่วงเดือนที่ผ่านมา
เด็กๆ ในอเมริกาได้ทำให้เพลงนี้ ที่อุทิศให้กับเด็กๆ ในแอฟริกา
เป็นซิงเกิลที่ทำยอดขาย ได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ
(หลังวางแผง "วีอาร์เดอะเวิลด์" ได้รับการตอบรับอย่างยอดเยี่ยม)
(คว้ารางวัลแกรมมี่ ปี 1986 สาขาเพลงแห่งปีและบันทึกเสียงแห่งปี)
(พ่วงด้วยอเมริกันมิวสิกอวอร์ด)
ผมได้ยินเพลงนี้ครั้งแรกในห้องน้ำ
เพลงนี้น่าทึ่งมาก พอถึงท่อนของ ผมร้องได้ดี แล้วผมก็…
ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เปลี่ยนชีวิต
แล้วมันก็เป็นเกียรติมากๆ
พลังรวมกันของศิลปินส่งอิทธิพลได้สูงมาก
ทุกคนลืมอีโก้ไป
เพื่อช่วยเหลือคนในโลกที่ด้อยโอกาส
เราคือประชากรกลุ่มเดียวอย่างแท้จริง
เราทุกคนต้องการกันและกัน
นี่คือฝันที่เป็นจริงของยูเอสเอฟอร์แอฟริกา
นี่คือจุดเริ่มต้นของกิจกรรมในช่วงที่สอง
ส่งอาหารให้ผู้คน ช่วยชีวิต
("วีอาร์เดอะเวิลด์" ระดมทุนได้ กว่า 80 ล้านดอลลาร์)
(หรือเทียบเท่า 220 ล้านในปี 2023)
(เพื่อโครงการมนุษยธรรมในแอฟริกา และยังคงระดมทุนต่อไป)
ผมมองทีละก้าว
ไม่ว่าเราจะส่งอาหารให้คนเดียว หรือส่งอาหารให้ล้านคน
ประเด็นคือต้องเข้าไปช่วย
ผลกระทบต่อเนื่องจาก "วีอาร์เดอะเวิลด์"
คือทุกคนก็พยายามทำ
อยู่ๆ เหล่าศิลปินก็คิดได้ ว่าพวกเขาสร้างการเปลี่ยนแปลงในโลกได้
ผมว่านี่คือหนึ่งในสิ่งที่…
เด็กที่ยังไม่เกิดก็จะได้รู้เรื่องนี้
เพราะมันคือความสามัคคีผ่านดนตรี
ท่านผู้ชมร้องบ้าง
พ่อผมบอกไว้เมื่อหลายปีก่อน
เขาบอกว่า "สนุกกับการกลับบ้านซะ
เพราะถึงช่วงเวลาหนึ่ง แกจะกลับไปที่บ้านไม่ได้อีก"
ผมก็ถามว่า "พ่อ หมายความว่ายังไง"
เขาบอกว่า "ตัวบ้านจะยังอยู่
แต่คนในบ้านจะไม่อยู่เสมอไป"
นี่คือห้องนั้น
บอร์ดอยู่นั่น อยู่ในนั้นเลย
อุมแบร์โต้ไม่ได้นั่งอยู่ข้างหลัง
ไมเคิล แจ็คสันอยู่ตรงนั้น
ในห้องนี้
สปริงสตีนร้องท่อนของเขาตรงมุมนั้นเลย
ซินดี้ ลอเปอร์อยู่ตรงนี้
มันพิเศษมากๆ
ผมคิดว่าห้องนี้เป็นบ้านของผม
นี่คือบ้านที่ "วีอาร์เดอะเวิลด์" สร้างขึ้น
(28 มกราคม ปี 1985 เอแอนด์เอ็มเรคอร์ดิงสตูดิโอส์)
(ด้วยรักและอาลัยแด่…)
จะมีช่วงเวลา
ที่เราตอบรับเสียงเรียกร้อง
ที่โลกเราต้องรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
ผู้คนกำลังล้มตาย
ถึงเวลายื่นมือช่วยชีวิต
ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เราไม่อาจจะ…
เสแสร้งต่อไปวันๆ
ว่าใครสักคน สักแห่ง ไม่ช้าจะสร้างความเปลี่ยนแปลง
ทุกคนคือครอบครัวอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า
และความจริง มีเพียงความรักที่เราต้องการ
เราคือโลก
เราคือเด็กๆ
เราคือคนที่ทำให้แต่ละวันสดใส
มาเริ่มการมอบให้
มีทางเลือกที่เราเลือกทำ
เราช่วยชีวิตตนเอง
เรื่องจริง เราจะทำให้วันนี้ดีกว่าเดิม
แค่เธอกับฉัน
ส่งใจไปให้ถึง
ให้เขารู้ว่ามีคนห่วงใย
ว่าชีวิตเขาจะเข้มแข็งและเสรี
ดังที่พระเจ้าทรงสำแดง
โดยเสกหินเป็นขนมปัง
เราทุกคนต้องยื่นมือช่วยกัน
เราคือโลก
เราคือเด็กๆ
เราคือคนที่ทำให้แต่ละวันสดใส
มาเริ่มการมอบให้
มีทางเลือกที่เราเลือกทำ
เราช่วยชีวิตตนเอง
เรื่องจริง เราจะทำให้วันนี้ดีกว่าเดิม
แค่เธอกับฉัน
เมื่อเธอล้มลงถอดใจ
เมื่อมันไม่มีความหวังใดๆ
แต่ขอเพียงเธอเชื่อมั่น
เราก็ไม่มีทางล้มลง
ขอให้ทุกคนรู้ไว้
ว่าการเปลี่ยนแปลงจะมาถึง
เมื่อเรายืนหยัดร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว
ใช่ๆ
เราคือโลก
เราคือเด็กๆ
เราคือคนที่ทำให้แต่ละวันสดใส
มาเริ่มการมอบให้
มีทางเลือกที่เราเลือกทำ
เราช่วยชีวิตตนเอง
เรื่องจริง เราจะทำให้วันนี้ดีกว่าเดิม
แค่เธอกับฉัน
มีทางเลือกที่เราเลือกทำ
เราช่วยชีวิตตนเอง
เรื่องจริง เราจะทำให้วันนี้ดีกว่าเดิม
แค่เธอกับฉัน
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา