Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cando a miña parella marchou, sentíame baleira,
desesperanzada. Paseino moi mal.
Pero non podía seguir dándolles a lata co tema aos meus amigos.
Sentía que, logo de dous ou tres meses,
a xente daba por sentado que xa estaba recuperada.
Pero non era así.
Así que, ao final, pasei o mal trago eu soa.
E entón foi cando dixeches:
"Vou montar unha consulta para o desamor." Contra el, máis ben.
Home, non foi dun día para outro.
Non podo vivir sen el.
As rupturas nunca son doadas.
Non sei que faría sen ti.
AXENCIA BEN DE AMORES
CONSULTA DE MARIA GEIGER SEMINARIOS, ASESORAMENTO, TERAPIA
MAL DE AMORES? PIDE CITA!
No fin de contas,
o que ofrezo a quen ten problemas amorosos
é apoio.
Estamos comezando, Santje. Só é o principio.
Non. Acabouse.
- Temos unha relación xenial! - Non é unha relación.
E logo que é?
Sexo e almorzos.
Sonche dúas cousas básicas nunha relación.
- Xa. - Rula, veña. A ver...
Non será mellor que... nos duchemos xuntos?
Vou pensar en min.
No que eu sinto. É o correcto. Xa mo dixo a da Axencia Ben de Amores.
A da que?
A da Axencia Ben de Amores. Di que es incapaz de amar.
Que di o que?
E o meu coche?
Que?
O meu GT dos 70.
- Vai tomar polo cu, Karl! - Santje!
Que é de colección!
Karl, e ti por aquí?
Vivo aquí.
Puxécheslle os cornos?
Ou quería coñecer a túa nai?
Trabúcaste.
Cando a cousa se pon seria, déixalas. Ei!
Deixoume ela.
Anda! É a primeira. Desfloroute.
Que dis, ho! Deixáronme moitas veces.
Pero non vou por aí laiándome.
E, realmente, non foi decisión súa.
Metéronlle na cabeza que eu non lle conviña.
- Unha terapeuta sentimental. - A da Axencia Ben de Amores?
Ei! Non...
entres aí.
Na miña cama, non, meu! Pero a ti que che pasa? A que vén iso?
E entón foi cando dixeches:
"Vou montar unha consulta para o desamor." Contra el, máis ben.
Entón dixen: "Como eu non podo fochicar, vou desfacer as relacións dos demais."
No fin de contas,
o que ofrezo a quen ten problemas amorosos
é apoio.
Boa historia e boa muller.
- Grazas, Sucre. - Enfoque?
Foi xefa de relacións públicas de DWH. Sabe de márketing.
E agora montou a consulta para cubrir necesidades emocionais que crea ela.
Por 120 euros a hora.
Outra vez non, Karl. Sempre nos denuncian polos teus artigos.
Non tes que dar leccións.
O que quero saber é como o fai.
Escribe do desamor, e de como superalo.
A ver, agora resulta que Splash é unha revista de sentimentos?
Non hai que avergoñarse dos sentimentos. Agora fálase deles.
Abofé que si.
Por 120 euros a hora.
Mira, sabes que che digo? Ti págame 150
e cúroche o desamor, o escorbuto e as trabadas de unicornio.
Tres por un.
- Escribe o artigo. - Grazas!
Pero non lle deas moita tralla.
Vale.
Benvido á Axencia Ben de Amores.
Pase. Maria atenderao decontado.
FELIZ DE NOVO 7
A Corea do Norte do despeito.
Impresionado?
Maria Geiger, boas.
Karl Nieke, de Splash.
Gústame comezar as entrevistas cun momento incómodo.
Non resulta un chisco obsesivo tanto culto á personalidade?
Non. A ver, decoramos con moitos corazóns,
pero porque simbolizan o amor.
E por que cómpre usar símbolos?
Para amosar o que facemos. Unha galleta?
Non, grazas. O nome Axencia Ben de Amores xa o explica, non?
Vas desafiar a Kim Jong-un?
Senta, anda.
- Paréceche ben que grave? - Claro.
Contareiche o que facemos.
Moita xente, cando sofre mal de amores,
é remisa a falalo nunha terapia.
Pero a dor aseméllase moito á que se sofre nun cadro depresivo.
Estás ben?
Si.
Abrín a axencia tras pasar por unha ruptura dolorosa...
Xa vin e lin todas as túas entrevistas.
Daquela que queres saber?
Como funciona isto exactamente.
- Chega aquí unha muller... - Ou un home.
Ou un home, que ten unha relación.
Si, ás veces pasa, non? Podes non estar contento coa túa relación.
E aconséllaslles que deixen as súas parellas?
Máis ben dou pé a un proceso, sen dar consellos concretos.
- Se ela non é feliz... - Ou el.
Ou el, ti chegas á conclusión de que o tipo é incapaz de amar.
Si, a ver... Pode ser. Ás veces...
férennos tanto que desconfiamos ou esquecemos como amar.
Pero non coñeces o home que diagnosticas.
Non temos terapia de parella.
Entón, fas a túa valoración dende o descoñecemento
e o teu veredicto é que non sabe amar.
Aquí non facemos valoracións nin emitimos veredictos.
Pero si, hai xente incapaz de amar.
- Ata logo. - Deica.
O meu coche!
Abur! Bo día!
"Velaquí a condición das mulleres do século XXI:
buscando constantemente sentirse realizadas,
reclaman a berros altos cargos femininos
e o uso da linguaxe inclusiva.
Pero en canto un deses homes que tanto lles molestan
se fai a un lado voluntariamente: zas!
O delicado novo matriarcado
retrocede á actitude feminina de sempre
en menos que se di 'andrómena sexista'."
Mimá!
Paseime?
- Catro parroquias. - Mellor!
"Cincuenta anos após a liberación sexual, unha experta en autobombo fai boa feira."
"Porque as mulleres aínda non entenderon que a liberdade ten un prezo.
Igual te deixan. Dá igual!"
"Para as xeracións anteriores, os traumas emocionais
que estas 'apoucades' afirman padecer non supoñían trauma ningún."
Alucino.
"E gastan o soldo de dous días dun repartidor
en que unha muller que vive rodeada de tótems dela mesma
coma se fose unha raíña de xeo narcisista
lles diga que aos seus mozos xa non lles prestan as súas pesetiñas."
Bos días!
Boas, meu!
Ola, Sucre, que hai!
Adam quere falar contigo.
A ver, a quen fulminamos hoxe?
Síntoo, Karl, a ti.
"Apoucades"?
É inclusivo.
Meu, o tema tiña moito potencial, e vas e fas isto?
A túa visión do xénero é de cavernícola.
Igual podías escribir isto nos 90, hai 30 anos, pero agora non.
Non hai 30 anos dos...
O artigo está cheo de estereotipos do patriarcado máis rancio.
Agora máis ca nunca hai que tratar este tema con tino e sensibilidade.
Xeración Z!
Amosamos respecto, non discriminamos...
Eu non discrimino. Uso linguaxe inclusiva.
- Linguaxe inclusiva? - Si: "apoucades".
Karl, publicáchelo sen o meu consentimento.
Se cadra a Benno dáballe igual, pero a min non.
E isto non vai quedar así.
Que?
Estás despedido.
Como? Non podes... Non me podes botar.
Os... lectores adóranme.
Se sempre poño pingando a todo cristo!
Non é o mesmo, Karl.
E que non o entendas é o motivo polo que te despido.
Señor Nieke!
Señora Geiger, desculpe.
Nós non pretendiamos destruír a reputación da súa axencia...
Xa, tranquilo. Veño falar co señor Nieke, se pode ser.
Xa non traballa aquí.
Ves? Xa podes estar contenta.
Só vin comentarche unha cousa.
Pois adiante.
É persoal...
Tanto ten. Xente, atentos, que vai falar dona Geiger!
Veña.
Sei que non escribiches o artigo porque che interesase o tema.
Cando estiveches na consulta, levaches algo da Caixa do Desprendemento.
Non fixen tal cousa.
Que non. E para que é esa merda de caixa?
Serve para que os pacientes se desprendan simbolicamente dun obxecto
que lles lembra a súa relación dolorosa.
O señor Nieke roubou un deses obxectos.
Un do que se quixo desprender a súa exmoza.
Un coche de xoguete.
De xoguete?
É o meu coche de xoguete!
Un GT dos 70! Non se pode tirar nunha puta caixa esotérica!
Sospeito que quixeches coñecerme
porque cres que nós provocamos a túa ruptura.
Todo ía ben ata que Santje foi alí.
Eu o que quero é que comprendas
por que rematou a relación realmente.
Por iso vin ofrecerche o meu apoio para superar a túa perda.
Graciñas.
Non hai de que.
Aburiño.
Manquéicheme moito nunha deda.
Dei con ela de cheo contra o armario.
E o mellor do día?
O señor dos xeados.
E o mellor do teu?
Tamén o dos xeados.
E que lle quedaba xeado de plátano.
Quérote un feixe.
Mamá, esquecinme do cacto!
Non pasa nada, é un cacto.
Pero prometinllo.
Eu non vou. Xa estou durmindo, ves?
Levas un sándwich de queixo, unha cirola e unha galletiña.
Que rico!
Ti levas un sándwich con mel, un plátano, cogombro e tomates.
Eu non levo galleta?
Se cadra...
Olaf, dime.
É papá? Quero falar con el.
Espera. Non, vou levar a Hedi á escola. Cando che fai falta?
Vale. Pásoche a Hedi un anaco.
Chámote para contarche que o teu columnista favorito está libre.
Chámame. Graciñas. Chao.
Que foi?
Teño unha cita. Por fin vou saír con Luca.
Luca é home ou muller?
Ti e mais os xéneros.
Non dou acougado. Di que quere que nos coñezamos ben.
Ola.
Síntoo. Non es o meu tipo para nada.
Ti tampouco. Perdoade.
A moita xente cústalle comer logo dunha ruptura. Ti como o levas?
Levo tres días sen probar bocado.
Queres un anaco?
Alégrome de que decidises buscar axuda.
É o primeiro gran paso.
O primeiro? Cantos hai?
Non hai présa, ou si?
Teño 41 anos.
Como vou refacer a miña vida?
Si. Xa non estaba a gusto en Splash.
Volvéronse aburridos e convencionais.
Si, por iso se me ocorreu que por fin podo escribir para vós.
Si! Volvo estar no mercado, por dicilo dalgún xeito.
Non, non todo o que escribo é sexista.
Era... o espírito da época.
Si, foi... unha parvada.
Avísame se sae algunha cousa, si?
Só volves porque non che dan traballo en ningures.
Pois non. Saíronme tres ofertas.
Escribirei o que queiras. Escribirei sobre o destino.
Sobre sentimentos.
Desculpareime publicamente por aquela...
broza machista.
Escribe un artigo en condicións.
Vale! Non hai fallo.
Sobre que?
Sobre o desamor, Karl, e sobre como superalo.
Algo sincero, dende o corazón. E sabes que?
Para que escribas un bo artigo,
vas ir a terapia con Maria Geiger.
Sibylle, que é o que máis che custa?
Sempre quixen ter fillos, pero agora...
meus pais xa non van poder ser avós.
Está claro que a miña relación foi unha perda de tempo.
No meu caso...
a semana pasada...
- Tranquilo. - Si.
Kriptonita. Para min, é coma a kriptonita. Timea é a miña kriptonita.
Coma Superman.
É invencible, pero hai algo que o fai vulnerable: a kriptonita.
Bloqueoume en todas partes, ata no MySpace.
Nin sequera nos coñeciamos cando o usaba.
E volveu abrir a súa conta antiga
só para bloquearme.
Iso é que aínda lle acordo.
Compréndote perfectamente.
Pero, ao final, ter falsas esperanzas só fai máis dano.
Non sei en que me trabuquei.
Se es Superman!
Karl.
Perdón. Seguide, por favor.
Non. Ímoste escoitar a ti.
Dálle.
Vale, moi ben.
A miña moza deixoume...
Non, por Deus. Non fagades iso. A ver...
Karl, que sentes?
Cando o grupo se compadece de ti?
Sinto que están todos coma cabras.
Somos libres.
Saímos cunha persoa
e, cando deixa de funcionar, saímos con outra. Que máis ten?
Agora estás solteira. Pois xenial!
Ti deberías estar preso por acoso.
A ver, imos falar fóra.
Sei que aínda non estás mentalizado
nin listo para abrirte, pero non estragues o traballo do grupo.
Pero é que son uns...
Se cadra é mellor que o deixes.
Non!
Non me entendes. Non é que non te respecte.
Teño moito respecto polas... mulleres emprendedoras.
Por todas as mulleres.
É que...
teño moitas ganas de aprender.
E...
se me deixas quedar, non se vai volver repetir.
Con dúas condicións: deixa en paz os pacientes...
Vale.
E fai o programa completo, de principio a fin.
Vale...
Benvido ó Retiro de Ben de Amores.
Xa verá, aquí vaise recuperar de marabilla.
Vaille vir moi ben e superará o seu mal de amores.
- Xa. - Ben. Este é o horario
e velaquí o libro de traballo. E...
os produtos de coidado persoal e... a súa botelliña de auga...
Para durmir coma un bebé.
E, moi importante, a esteira de ioga.
Non lles darán tal cantidade de merchandaxe a todos!
Aquí di que o señor Nieke está inscrito no programa intensivo.
Ah, moi ben.
Pois si. A ver...
E, para rematar, unha cousiña estupenda.
Un bocadiño doce. Xa está.
Xa aborrecía isto na escola. Para que nos serve?
É moi bo para a introspección.
É que eu estou contentísimo comigo.
Faime caso, Maria sabe o que fai.
- Pois nin sequera a vin por aquí. - Xurdiulle un imprevisto.
Non te peches en banda.
Karl?
Podo sentar?
Agora mesmo vou.
Véxote ben.
Pois xa estiven mellor, a verdade.
Estou en horas baixas.
Eu tamén crin que estaba en horas baixas hai un ano.
A universidade perdeu parte do orzamento para investigación.
Pero, cando me deixou Timea, coñecín as horas baixas de verdade.
Non o vas superar se non deixas de falar dela.
Escribín un artigo das distintas teorías que hai
sobre canto leva superar unha ruptura.
E?
Hai que buscar alguén totalmente distinto á persoa anterior.
Timea é perfecta. Non quero coñecer outra distinta a ela.
Que din as outras teorías?
A regra do gin-tonic.
Tárdase 4000 gin-tonics ou 527 mai tais.
O que máis che preste.
Que vos poño?
Unha copa de cada cousa que teñas.
Que noxo, non o quero.
Ti tamén pensas en min de cando en vez?
Que mal estou...
Ai, sen ti.
Cando estás a soas,
tamén pensas en min de cando en vez?
Que pasa, meu?
Vai casar.
O que?
Si, co tipo co que está. Dentro de tres días.
Hostias!
Hostias...
Vale. Ti tranquiliño.
Tranquiliño.
Non o vas permitir.
Iso.
Como?
Sé un home. Vas xunta dela e explícaslle como vai o tema.
- Ti non coñeces a Timea, non? - Pois non.
Ninguén manda nela.
Ti por que pensas que cho contou?
- Para que deixe de chamala. - Parvadas.
Non tiña por que contestarche ao teléfono, pero fíxoo. Quere que o saibas.
E quere que fagas algo para impedilo.
Iso non...
Iso non está ben. Non...
está ben, creo eu.
- Si que está ben. - Non.
Si que está ben.
Veña, sigamos coa troula, paspán. Vamos!
Dáme a man. Arrea, veña! Vamos.
Veña.
Rapazas, esperade.
As cousas non saen como esperabas.
Dás o corazón e esnaquízancho.
Falta moito?
Xa case estamos. A avoa habíache facer unhas cen chulas.
- Cando volves por min? - Estarei alá tres días.
Catro, como moito.
Díxenlle a Zolt que quedara un oco libre. Corremos nós cos gastos.
Non te involucres tanto.
Non foi quen de volver traballar dende a ruptura.
Ola. Chámote despois.
Si, xa. Logo ocúpome diso. Abur.
Olaf?
Xa se rendeu o convidado especial?
Dimo ti.
Vai!
Karl lévase de marabilla cos demais.
Díxome que debía separar o sexo do amor
e masturbarme pensando en actores que me caen mal.
Xa sei que é unha parvada, pero...
por primeira vez en moito tempo...
deume a risa.
Que ben.
Si.
Karl deume un consello de Ovidio para superar a ruptura.
Facer coma se xa non me importase Timea.
É tan...
Tranquila. Fágome unha idea.
Por iso che pido que deixes traballar os terapeutas.
Formáronse para iso.
Home, o mal de amores non require tratamento necesariamente.
Xa sei que é a túa fonte de ingresos, pero é como...
o de pagar polos tons do móbil.
Debemos agardar a que o tempo arranxase ese tema.
Seis euros pola melodía dun crocodilo que canta?
A ver...
Se cadra...
a miña terapia tamén axuda.
E sae gratis.
- Copas á parte. - Copas á parte.
- E a conta do Tinder. - E o Tinder.
Xa.
Véxote na terapia de grupo, ás tres.
A ver, se vemos a relación como a nosa única fonte de felicidade,
claro que sufriremos cando remate.
Coido que hai moitas outras cousas que nos poden facer moi felices.
A natureza?
Claro, pero se cadra podes pensar en algo un chisco máis concreto.
Uns vaqueiros que sentan xenial? Iso vale?
Si, abofé que vale.
Unha comida saborosa.
Bailar? Ou algo así?
Bailar, si. Perfecto.
Os pingüíns.
Non sei, pero a min parécenme... riquiños.
Está moi ben, Sibylle.
Karl?
O sexo sen ataduras.
E o dos pingüíns tamén.
Paréceme entrañable.
En serio, adoro os pingüíns.
Porque camiñan raro, así...
E agrúpanse moi xuntiños cando teñen frío.
E deslízanse sobre o xeo coa barriga.
Son moi riquiños.
A ver, quen aborreza os pingüíns ten que ser un psicópata, non?
Damos unha volta?
Hai que xurar fidelidade e botar flores na cama?
Non, claro. Pero dicir "sexo sen ataduras"
no canto de só "sexo" indica algo.
Xa estás pensando en non comprometerte dende o principio.
Es... coma unha bolboreta.
O que? Eu non son unha bolboreta. Son...
Son Han Solo.
Pero Han Solo non acaba só. Ten a Leia.
E dille que saque o lixo ás noites?
Teñen un fillo, pelexan coa vida e sepáranse.
- Eu non vou ver esa secuela. - Pero existe.
Pódese gozar do sexo polo sexo.
Nunca botaches un foguetiño no baño dun bar?
Non se fai para atopar o amor. O sexo é sexo.
Xa. E se o sexo te leva a namorarte?
Dixeches que iso non dá a felicidade.
Non. Dixen que non é o único que dá a felicidade.
Iso é o que eu digo.
BENVIDOS Á REPÚBLICA INDEPENDENTE DO MAL DE AMORES
Cando foi a última vez que durmiches do tirón?
Apetéceche meditar?
Falar?
Non.
Un baño?
- Non trouxen traxe de baño. - Nin eu.
Como presta!
Si!
- Ola, ruliña. Todo ben? - Venme buscar!
Svea e Feli van ao skate park todos os días e eu, aquí metida.
A ver, acouga, ceo. Se cadra...
Se cadra hai algún preto da casa da avoa. Pregúntalles aos veciños...
Non entendes nada!
Merda.
Estás fumando herba?
As nais temos que mirar por nós.
A miña filla quere ir para a casa,
para poder ir ao skate park.
E nin sequera sabe patinar. Merqueille o trebello,
pero non o usa.
Que?
Nada. Ti nunca pasaches as tardes nun skate park, non?
Con isto lévase moito mellor estar aquí.
- Puideches avisar antes. - Xa.
Porque do resto pasas olimpicamente.
Es coma un neno. Quérelo todo,
pero cando hai que implicarse emocionalmente, liscas.
O amor require esforzo. Moitos non queren admitilo.
Soñan cun grande amor espectacular.
Perfecto, gratificante.
Pero é un ideal que...
Que se inventou para vender tarxetas e flores.
Eu tamén o penso.
Vaia parvada.
Moi poucos chegan a atopar o amor romántico perfecto.
Pero ese ideal fai que a maioría espere demasiado das súas relacións.
E por iso se frustran.
Unha pregunta.
Cres no grande amor romántico ou non?
Abofé que si.
Non cres tal.
Pero non o podes dicir.
Eu que sei...
Intento axudar aos meus pacientes a refacer as súas vidas.
Como individuos que tamén poidan ser felices sós.
Agora iso é imposible.
E a culpa é das comedias románticas
que nos meten ideais irreais na cabeza.
E das baladas melosas.
E dos solpores.
- Que teñen de excepcional? - Xa.
A Terra xira, pois xa ves ti! Faino as 24 horas do día.
- Si! - Sempre se pon o Sol nalgún lugar.
- Xusto. - Non?
Dende unha perspectiva evolutiva, non ten sentido celebralo.
Cae a noite, saen os animais salvaxes... "Oe!
A túa muller neandertal e ti deberiades saír
e expoñervos vendo o solpor." En serio?
Oes iso?
Teño dez euros.
- Quéreslle pedir unha canción? - Non.
Doullos se marcha.
Alégrame coñecer unha muller que...
Non son unha muller.
Son a túa terapeuta.
Acábao.
Perdoa. Canto cobras por 15 minutos?
Dez euros.
Mira unha cousa.
Quere escoitar "Eternal Flame".
Ai, non! Non.
Non.
Perdón. Quedei durmido.
- Bo día. - Boas.
Bos días.
Non está no seu cuarto nin na piscina
e non me colle o teléfono.
Que pasa?
Turgay desapareceu.
Haberá que mirar na biblioteca.
Que se celebra aquí?
Unha voda, seica.
Non me amoles!
- É Timea. - Como?
Timea, a de Turgay!
Quere deter a voda!
Quen lle metería esa burrada na chencha?
En que pensabas?
Ela non quere casar. É unha argallada!
- Para que se afoute. - Unha argallada de miles de euros?
De que planeta vés?
- Ai! - Perdoa.
Mimá.
Que levas posto?
Non me amoles!
- O terapeuta non debería falar así. - Tanto me ten.
Enchícheslle a cabeza de paxaros. Vaino pasar moi mal.
Non tal! Non soportas non ter a razón.
Vaina rañar! Teño que intentar amañar a túa desfeita.
Non! Non fagas...
Querida Timea,
querido Egbert,
queridos familiares e amigos dos noivos.
Todos buscamos alguén.
Esa persoa que tanto nos custa atopar.
Unha persoa única e especial
que nos completa, que nos enche e que nos complementa.
- Andará por aquí. - Home...
Se cadra non veu.
"...se me buscan de todo corazón, atoparanme..."
- Vai estragar todo o progreso que fixo. - É cousa del.
Este disparate non foi cousa del. Convencíchelo ti!
- Non tal! - Vai quedar en ridículo.
Timea e Egbert escolleron este versículo...
- Turgay! - Eh!
- Turgay! - Shh!
Perdón.
Benquerida Timea, benquerido Egbert,
perante nós temos...
Que fas? Oe, para quieta!
Nin se che ocorra! Ven aquí!
Perante Deus, o noso Señor, esta parella...
Compórtate.
- Mi madriña! - Pero se algún dos presentes
- se opón a esta unión... - Merda!
...que fale agora ou cale para sempre.
- Merda! Segue ardendo! - A pamela!
Timea.
- Turgay? - Lume! Miña nai querida!
Non te preocupes, Karl. Axiña marchades.
Crieime por esta zona.
Bárbaro.
Aínda o tomas con leite?
Pois paseime ao leite de avea, pero farei unha excepción.
Todas as imaxes de gatos que ten no despacho...
Nótase un grande anhelo por ter fillos.
Xa non che interesa, non?
Nin sequera queres tratarme.
Non, porque non me deixas intentalo.
- Non preciso tratar nada. - Anda!
Só fago isto para recuperar o meu emprego.
Pois estalo a facer de pena.
Oliña! Xa está aquí mamá!
Botábache en falta a comisaría.
Este pasou moito por alí de mozo.
Querían chamarlle Karl a unha cela.
- Ides vir á casa. - O que?
Non, ho! Mamá, lévanos ao hotel, anda.
Si, mellor volvemos ao hotel, grazas.
Non é certo todo o que di de min. Fago unha ensalada de pataca bárbara.
Non queremos ensalada!
Por favor, mamá, lévanos ao hotel e... Grazas.
Sabes que, Hilde? A min apetéceme moito.
- Que? - Non me falou de ti.
Nin a min de ti.
- Como vos coñecestes? - Mamá!
Polo meu traballo. Se cadra quérecho contar Karl.
Non?
A ver, que quede claro que...
Somos amigos. Amigos.
Deitarse xuntos é o que conta.
Sobra tempo para formalidades.
Isto parece un museo dos 90.
DJ BoBo, "Love is All Around". Mimá!
Eu tamén tiña un póster dos Backstreet Boys. E por aquí andará...
Aquí!
- Oe! Iso é delito! - Xa. É o meu ultimamente.
É bo sinal que aínda conserves todo isto.
Hai un corazón e todo!
"O corazón pónseme a mil ao verte."
Foi un traballo do colexio.
É incrible que ganes a vida escribindo.
E isto?
Queres que o falemos?
Nunca fixeches ningunha burrada?
Moitas. Non hai caixa onde caiban.
Veña, que viñemos comer.
Adoita saír con guapas bobas.
Creo que evita as mulleres intelixentes por medo a que o manquen.
Os lazos aterrorízano.
Non sei nin como é quen de atar os zapatos.
Supoño que foi culpa miña e de Wilhelm.
Pero, malia as nosas voltas e revoltas, o noso divorcio foi amigable.
E Karl xa era mozo, tiña 16 anos.
- E por que...? - Por que nos divorciamos?
Só nos quedaba unha cousa en común:
os dous casamos o mesmo día.
Tamén nos separamos por problemas de saúde.
Aos dous nos producía náuseas vernos.
Gustábannos cousas raras na cama.
Todos os días, de luns a domingo.
Era cousa rara que nos tocásemos.
Mamá, cala un pouco.
A semana pasada riron moito con ese chiste. Non tes sentido do humor!
Non soporta que fale disto nos meus monólogos.
Son chistes malos sobre o matrimonio.
Malos? Non, ho!
Quedade ata mércores. Actúo no teatro.
Karl nunca me viu actuar. Consígovos entradas.
Antes tatúo o cu.
A túa nai é do que non hai.
Xa, pero só fai graza un cachiño.
Iso pasa con todas as nais, non?
Si.
Pódoche preguntar algo?
Chamábase Claudia e...
saiamos xuntos dende os 14 anos. E,
logo do instituto...
pedinlle que casase comigo.
Non quería perdela.
E ela...?
Non quixo.
E... é normal.
Acababa...
de graduarse. Quería ver mundo,
non atarse ao seu primeiro mozo.
Cando viu o anel,
entroulle medo e deixoume.
Foi o amor da túa vida?
Si.
Pero non foi para tanto.
En serio. Nin sequera lembraba que aínda tiña o anel.
E agora agradézoo. Foi mellor así.
Agora sería un farrapo.
Xa.
Menos mal.
Fixemos ben en vir aquí.
- Xa temos un enfoque. - Non é enfoque ningún. Non é nada.
Tívoche que doer moitísimo. Fixéronche moito dano.
Si, xa ves. Coma a todos os teus clientes.
Pero a ti non, verdade?
"Paseino moi mal." Inventáchelo todo, non si?
É un truco de márketing.
Boas noites.
- Tranquila, non me atraes nin un chisco. - O mesmo digo.
Perfecto.
Non inventei nada. Si me romperon o corazón.
Olaf.
Enganoute?
Si. Deixoume polos pingüíns.
- Por iso odias falar deles. - Aborrézoos.
- Psicópata. - Psicópata ti.
Olaf é zoólogo e científico climático.
Sabías que os pingüíns están en perigo de extinción?
- E Olaf protéxeos? - Si.
Traballa nunha fundación de conservación.
Sempre está de viaxe e eu estou aquí coa nosa filla.
Pois amáñaste bastante ben.
Grazas.
Pero pásaste cos porros, as boas obras e a pedantería.
E cos tótems de cartón en plan Kim Jong-un.
- Iso tamén é turbio. - Non te celes.
Verédelo de cando en vez, non? A nena...
Si. Cando está en Alemaña, vaia.
Cando está de viaxe,
as visitas son curtas. E fala por teléfono con Hedi, claro.
Daquela tomamos a decisión xuntos porque pensamos que era o mellor.
Pero, ás veces...
Ás veces, mesmo tras tantos anos, penso que se aparecese un día,
dicindo que quere quedar, pois...
Vaia parvada, eh?
Non.
Non é unha parvada.
Sei que salvar a Terra é moi importante,
pero se iso implicase non estar contigo, pois...
deixaría que a tragase o demo.
Que che pasa, Han Solo?
Entenreciches?
Non será mellor manter a Han Solo á marxe?
Non.
É un hotel precioso. Vailles gustar. Moi romántico.
Non levan equipaxe?
As parellas novas non precisan roupa.
- Son a súa terapeuta. - Ah!
Que?
Nada.
Sinto o de onte.
Eu non. Paseino de medo.
Non me mires así.
É o meu cliente. É inaceptable. Unha das mil razóns polas que é mala idea.
Que te bota para atrás?
Que non ten futuro.
E logo ti buscas alguén co que formar unha familia feliz?
Eu non busco nada!
Porque iso xa o tes: un apartamento baleiro do que ocuparte.
Olaf e eu somos amigos porque é bo para Hedi.
E tamén é unha boa escusa para non buscares outra relación.
Dáste de conta do moito que vos parecedes?
Podedes aprender xuntos a arriscarvos.
Non nos parecemos en nada.
El ten síndrome de Peter Pan severo e eu son unha muller cunha filla.
Ti sabes canto me custou atopar o equilibro logo do de Olaf.
Así lle chamas a isto? Equilibrio?
Moitas grazas, doutora.
Teño que ir á consulta. Queda Martha con vós.
Non me dá tempo a despedirme de todos.
O de escapulirse logo de deitarse con alguén é o meu.
Pero paréceme perfecto.
O sexo é sexo, sen máis. Xa cho dixen.
Para min non significou nada máis.
Pois mellor. Para min tampouco.
Nada de nada.
Exactamente.
Despois, un dá as grazas e marcha.
Vale.
Grazas.
Iso é, así.
- Abur. - Adeus.
Cría que odiabas os solpores.
Hai pouco falei diso cunha persoa.
É a única que tamén pensa que están sobrevalorados.
E agora, cando o vexo, penso se ela tamén o estará odiando.
Sabes como se chama iso?
Amor, meu!
Vai de aí!
- Ola. - Quen é?
- Ola. Ti quen es? - Hedi.
Karl?
Que fas aquí? É a miña casa.
Tes que pedir cita.
Ah! Xa dicía eu que faltaban os tótems de cartón.
Na casa non os temos.
Pois son prácticos. Pódense usar para amedrentar os ladróns.
Ou... como colgadoiro.
E para xogar aos birlos.
Vou ao skate park.
Ás seis na casa, vale?
Si.
- Abur, Hedi. - Deica.
Que...? Que queres?
Só... quería dicirche que estou en contra
de non volver falar coa xente coa que te deitaches.
Vale.
Un café?
Dá igual se é do malo.
Si, quédame do malo.
Non podemos afacernos a isto.
Non...
podemos afacernos a isto.
Ben.
Pero si facelo outra vez antes de afacernos.
Quietiña.
Déixaa soar.
Ola!
É que...
non pasaba por aquí e...
- ocorréuseme... - Non, perdoa. Hoxe non.
Ando a mil na axencia e Hedi está mala e non teño con quen deixala.
Vou eu coidala.
Dánseme ben os nenos.
Así.
A ver, imos...
Imos buscar os teus síntomas en Google.
A ver.
Perda de apetito?
Febre?
- Dormes ben? - Non moi ben.
Insomnio.
Velaquí o diagnóstico!
Teño algo malo?
Pode ser a crise dos 40, algo da próstata ou...
mal de amores.
A ver se o adiviño: ten 11 anos, patina e non se fixa en ti.
Como o soubeches?
Non usas o monopatín, e o resto é experiencia persoal.
Ten os ollos máis verdes que hai no mundo.
Pero nunca me mira.
A ver.
Non sei moito de mal de amores,
pero son un ás da sedución.
Tachán! O meu monopatín.
Veña, agora ti, Hedi.
Dálle, Hedi. Ti podes!
Así, ben.
Moi ben!
Ola, mociña. Son o doutor Nieke.
Seica tivo un accidente en monopatín.
Disque estaba cun paspán que andaba patinando polo piso.
Confundinme de enfoque.
Patinar...
non vai de patinar.
A ver.
Cal é Oskar?
Ese.
Agarda, Hedi. A onde vas cun monopatín de nenos? Leva o meu.
Bonito monopatín!
Si! Toma!
- Colle. - Xa collín.
- Ola. - Ola!
Ola.
Xa estás mellor?
Estupendamente.
Que maña tes!
Fixemos unha pizza!
A masa e todo.
Con moitas verduras.
Unha chea delas.
Unha morea.
Tócame a min?
Pódense facer trampas?
A dor impídenos recordar como nos sentiamos nos bos momentos.
Pero existiron, e son teus. É o teu corazón, o teu amor.
Ti decides a quen llelos entregas.
Chamoume Turgay.
- Xa sabes a noticia? - Si. Volveu con Timea.
Impresionouna o valor que lle botou na voda.
Non vou dicir quen o aconsellou.
Si, mellor que non.
O superterapeuta!
Que levas aí?
O almorzo de Hedi.
Prometín levarlle a sobremesa.
Trátala xenial.
Porque o merece. É marabillosa.
Non sabes aceptar un cumprimento.
Cústame moito dicir estas cousas.
Por se non te deches conta, son moi introvertida.
Disque os introvertidos precisan extravertidos que os coiden.
Que somos?
Eh?
Non hai que poñerlle etiqueta a todo.
Demóstrache cariño?
Creo que lle deixo moi claro o que sinto por ela.
Pero non o di.
Mañá dígollo. Mañá.
Perdoa, termas da porta?
Claro.
Graciñas.
- Térmoche eu dela. - Grazas.
Mal de amores?
É broma. É que a miña parella dedícase a iso.
Vés ver a Maria Geiger, non?
Si.
Vaise alegrar. Encántanlle as flores.
É para agradecerlle canto me axudou coa terapia.
Coido que aínda non volveu. Queres que llas dea eu?
- Ola, Karl! - Ola, Hedi.
E ti por aquí?
É que vou marchar unha tempada.
E iso?
É complicado. Pero...
xa cho explicarei, si?
Vale...
- Queres que che devolva o monopatín? - Non. É un agasallo.
Abur, Hedi. Cóidateme.
Papá! Xa volviches!
Ofrecéronme traballo.
Nun laboratorio de biodiversidade, en Potsdam.
Anda!
Non debín deixarvos soas.
Arrepíntome de corazón.
Fixéchelo por algo importante, non por egoísmo.
Non, o importante debiades ser vós.
O mundo vai coma o carallo.
Pero, se non podo ver a miña familia,
que o trague o demo.
É que...
É que coñecín outra persoa.
Entón...
Non hai por que decidilo agora.
Podemos manter os dous pisos.
Só quero estar preto de vós.
Meu, por que no meu cuarto?
Perdoa. Esta é a definitiva, meu. Presíntoo. Que tal che foi?
Non che sei.
Perdoa, veño agora.
Rula!
Levas sándwich de queixo, mandarina, cogombro e unha barriña de chocolate.
Ti levas sándwich con mel, tomate, mandarina, cogombro
e a torta que sobrou. Que raro, quedou un anaquiño de nada.
É que o resto metino na friameira de papá.
Pois si que leva un almorzo san.
É o seu primeiro día.
Esta semana vaime ir buscar ao colexio.
- Podemos facer hoxe as miñas invitacións? - Claro.
É o primeiro aniversario que lembro con papá.
Podo invitar a Karl?
Eh...
- Sabes cando volve? - Non che sei.
Non che dixo canto era "unha tempada"?
Papá!
Que tal?
- Bos días. - Bo día.
Mira, papá. Téñoche unha sorpresa.
Díxolle a Hedi que marchaba unha tempada.
Home, non é que non contase con iso, é o que fai sempre.
Pasa de min. Non contesta as chamadas nin as mensaxes.
E estou anoxada comigo porque... Porque pensei que cambiara.
Un clixé total.
E que tal con Olaf?
Non che sei.
Se cadra deberiamos intentalo.
Érguete antes de que os veciños digan
que cheira a morto, anda. Vale?
Ei.
Todo vai saír ben.
Todo. Todo xenial.
Ai, si? Non pasou nada que te amolase?
Non, nada.
Non des que papá está aquí. E ti que tal?
Gústame o teu Oskar.
Díxome que os seus pais só seguen xuntos por el.
Escoitounos falar. Que parvada, non?
Muller, a ver...
Antepoñen as necesidades del ás deles.
Ás veces, para os pais é máis importante a felicidade dos fillos.
Gústame ter a papá aquí.
Dixo que non vai volver marchar.
Xuroumo.
Aínda que non sigades xuntos.
Vas escribir o artigo ou non?
Queres recuperar o teu emprego ou xa tanto che ten?
Non o sei.
Avísame cando te aclares.
Cando o amor che dá nos fociños.
Algúns non cren no mal de amores.
Son quen peor o acaban pasando.
Inesperado coma a neve en xullo e forte coma o gancho esquerdo de Frazier.
Eu era dos que non aceptaban que o amor ten un prezo.
Pódente mancar.
Dá igual? Non dá igual.
A dor arrebátacho todo.
Non sei cando pasará.
Se cadra nunca.
Se cadra é o que hai.
Cando un amor remata, cómpre desfacérmonos dun anaco do corazón.
Dun anaco roto e consumido.
O corazón mingua.
Pero que máis ten? Non pensamos volvelo usar.
É mellor desfacérmonos del.
Aí volvinme trabucar.
Curará.
Ou iso din.
Cómpre agardar a que o corazón aprenda a amar sen ese anaco.
E hai que confiar en que o que queda del se recupere
e siga sendo grandiño,
por se aparece alguén que nos leve outro anaco.
Alégrame que esteas aquí para Hedi.
Si. Ás veces... o tempo estrágao todo.
Dálle a chave a Hedi. Que veña cando queira, día ou noite.
PODO SER O TEU EXTRAVERTIDO.
Non!
Merda.
Turgay.
Pecheime no baño.
Abre, covarde!
Rompín con Timea,
pero non o acepta, e agora...
Turgay!
...non sei que máis facer.
Abre!
Se abro a porta...
Abre! Covarde!
...estaremos na mesma.
A kriptonita non existe!
Que?
Que non existe! Non existe a kriptonita!
Abre a porta ou bótoa abaixo!
Tes dez segundos para saír de aquí.
Despois chamo a policía.
Cinco segundos.
Fíxeno!
Si.
- Fíxeno. - Abofé que si.
Xa verás, a festa de disfraces virache ben.
- Ola. - Eh...
Está Karl?
Ola.
Perdón.
Atopei... a tarxeta.
- Sinto non vela antes. - Xa tiñas abondo.
Apetéceche ir tomar algo?
Podo dicirche que non?
Claro.
É que...
fun...
Fun a unha terapia moi boa.
Aprendín o que é querer.
E que é querer?
É coma o paracaidismo.
Din que é a mellor sensación que hai.
Voar, case ingrávido.
Pero esquecen algo crucial.
O importante non é o aire no que flotas,
senón o paracaídas.
A certeza de que non te vas esnafrar.
Esa é a diferenza entre o paracaidismo e un accidente de avión.
Pero, vaia, a experta en amor es ti.
Se cadra na consulta. Na vida persoal, son unha novata. Nótase.
E non...?
Non poden trabucarse os novatos de cando en vez?
Facendo paracaidismo, non.
Ei!
Son eu!
Zolt!
- Ola! - Ola!
Como che vai?
Pois polo menos xa non subo aos tellados.
Máis ou menos.
Por algo se empeza.
Coñeciches alguén novo?
Non.
Eu creo no destino.
Non existe.
Só as coincidencias.
O que tiven con Tom...
foi cousa do destino.
Cousas así non pasan dúas veces.
Atende.
Ti estás indo a terapia
e vai un tipo e escribe un artigo de merda sobre a túa terapeuta.
Logo perde o traballo
e acaba tendo que ir a terapia con esa muller.
Parece inventando, non?
Si, totalmente.
Anton!
Preséntoche a Zolt.
É profesor de saxofón.
El é Anton, o peor saxofonista do mundo.
Que coincidencia!
Ola...
- Ola. - Ola.
As coincidencias non existen.
Non.
Onde está?
Ti! Puxéchelo na miña contra!
- Karl? - Teño que dicirche algo.
- Se cadra non é o mellor momento. - É que...
É que te quero.
Karl?
Ai! Que frío está!
Terma do xeo, vale?
Este debe ser o final da miña terapia.
Só é o comezo.
- Ai! - Perdón.
Ai! Outra vez?
Aquí dóeche?
E aquí?
Que noxo o solpor.
Horrible.
Subtítulos: Marina do Albardeiro