Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Po odejściu partnera czułam się kompletnie pusta.
Nie miałam widoków na przyszłość. Byłam w złym stanie.
W końcu zrozumiałam, że pora przestać obarczać tym przyjaciół.
Miałam wrażenie, że po dwóch, trzech miesiącach
wszyscy oczekują, że dojdziesz do siebie. Ale ja nie doszłam.
W końcu zostałam sama ze swoim cierpieniem.
Postanowiła pani założyć agencję dla złamanych serc.
Nie poszło aż tak szybko.
Nie mogę bez niego żyć.
Każdy przeżywa złamane serce.
Co ja bym bez ciebie zrobił?
LECZNICA ZŁAMANYCH SERC MARII GEIGER SEMINARIA, COACHING, TERAPIA
MASZ ZŁAMANE SERCE? UMÓW SIĘ NA SPOTKANIE!
To najważniejsze, co mogę zaoferować osobom ze złamanym sercem.
Jestem przy nich.
To dopiero początek, Santje.
Nie! To koniec.
- Mamy świetny związek! - To nie jest związek.
- A co? - Seks ze śniadaniem.
To dwie bardzo ważne części związku.
- Jasne. - Skarbie.
Moglibyśmy wziąć chociaż wspólny prysznic?
Tym razem chodzi o mnie.
O moje uczucia. Dobrze mi z tym. Tak jak mówiła moja terapeutka sercowa.
Kto?
Terapeutka sercowa. Mówi, że nie jesteś zdolny do miłości.
Co takiego?
Gdzie moje auto?
Co?
Mój GT z lat 70.
Spieprzaj, Karl.
Santje!
To model kolekcjonerski.
LECZNICA ZŁAMANYCH SERC
Karl?
Co ty tu robisz?
Mieszkam.
Zdradziłeś ją?
Chciała poznać twoją mamę, więc zerwałeś?
Mylisz się.
Zawsze zrywasz, gdy czujesz się ograniczony.
To ona zerwała ze mną.
Dzięki Santje masz za sobą swój pierwszy raz.
Nie wygłupiaj się, to nie pierwszy raz. Po prostu nie ględzę o tym bez końca.
I tak naprawdę to nie Santje.
Ktoś jej naopowiadał, że nie jestem dla niej dobry.
- Terapeutka sercowa. - Terapeutka? Z tej agencji?
Nie...
wchodź tam.
Tylko nie w moim łóżku, stary!
Co z tobą? Czemu to robisz?
Postanowiła pani założyć agencję dla złamanych serc.
Postanowiłam rozwalać cudze związki, skoro sama nie bzykam.
To najważniejsze, co mogę zaoferować osobom ze złamanym sercem.
Jestem przy nich.
Ta historia, urocza kobieta.
- Dzięki. - Co zamierzasz?
To była menedżerka od PR-u. Zna się na marketingu.
Założyła agencję tworzącą potrzeby emocjonalne, które zaspokaja.
Za 120 euro za godzinę.
Ani słowa więcej. Nie potrzebujemy kolejnego pozwu po twoim artykule.
Nie potrzebujemy exposé.
Chcę wiedzieć, jak ona to robi.
Napisz o złamanych sercach. I jak je wyleczyć.
Rozumiem. Pod twoją redakcją Splash będzie magazynem o uczuciach?
Uczuć nie należy już się wstydzić. Można o nich rozmawiać.
Jasne.
Za 120 euro za godzinę.
Wiesz co? Zapłać mi 150.
Oprócz złamanego serca wyleczę też szkorbut i ugryzienia jednorożca.
Trzy w jednym.
- Napisz o tym. - Dzięki.
Tylko jej nie zmasakruj.
Dobra.
Witamy w Lecznicy Złamanych Serc.
Zapraszam. Maria zaraz przyjdzie.
Z POWROTEM W SIÓDMYM NIEBIE
- Korea Północna samotnych serc. - Czuje się pan zastraszony?
Maria Geiger.
Karl Nieke, magazyn Splash.
Lubię rozpoczynać wywiady od niezręcznych sytuacji.
Nie uważa pani, że ten kult jednostki zakrawa na obsesję?
Nie. W wystroju dominują serca.
Świetnie symbolizują miłość.
Po co ją symbolizować?
By pokazać, co tu robimy. Ciasteczko?
Nie, dziękuję.
Nazwa „Lecznica Złamanych Serc” nie wystarczy?
Chce pan prowokować Kim Dzong Una?
Proszę usiąść.
- Mogę nagrywać? - Oczywiście.
Chętnie opowiem, co tu robimy.
Osoby ze złamanym sercem
często niechętnie chodzą do terapeuty.
Ból przypomina jednak epizody depresji.
Wszystko dobrze?
Tak.
Założyłam agencję z powodu osobistych doświadczeń...
Czytałem i oglądałem pani wywiady.
To co chce pan wiedzieć?
Porozmawiajmy o tym, jak to działa.
- Odwiedza panią kobieta... - Albo mężczyzna.
Niech będzie, ktoś będący w związku.
Zdarza się i tak. Nawet w związku można mieć złamane serce.
Radzi im pani, żeby zostawili partnera?
Nie, raczej rozpoczynam proces, a nie udzielam konkretnych rad.
- Nieszczęśliwa kobieta... - Lub mężczyzna.
Lub mężczyzna przychodzi do pani.
A pani dochodzi do wniosku, że facet jest niezdolny do miłości.
Bywa i tak. Czasem...
przez zranienie nie ufamy sobie albo zapominamy, jak kochać.
Ale nigdy pani nie poznała mężczyzny, którego pani diagnozuje.
Nie mamy terapii dla par.
Ocenia go pani na odległość i orzeka,
że jest niezdolny do miłości.
Nie dokonujemy ocen ani nie wydajemy wyroków.
Ale niektórzy nie są zdolni do miłości.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Moje auto!
Do widzenia! Miłego dnia!
Oto obraz kobiet XXI wieku:
stawiające na samorealizację nawet w życiu osobistym,
domagają się stanowisk kierowniczych i używania feminatywów.
Ale gdy tylko jeden z tych zbędnych mężczyzn
ośmieli się sam odsunąć na bok,
współczesna matriarchalna mimoza wraca do swej kobiecej niszy szybciej,
niż zdoła powiedzieć „seksistowskie bzdury”.
Rany.
Przegiąłem?
- Na maksa. - Świetnie.
„Pół wieku po rewolucji seksualnej
mistrzyni autopromocji zarabia góry pieniędzy”.
„Ponieważ kobieta wciąż nie zrozumiała, że wolność ma swoją cenę.
Możecie zostać porzucone. Wielka mi rzecz”.
„Emocjonalne rany, na które narzekają te mazgajki,
były dla minionych pokoleń codziennością”.
Niewiarygodne...
„Wydają tyle, ile kurier zarabia w dwa dni,
by opowiadać kobiecie otoczonej kartonowymi podobiznami
niczym narcystyczna królowa śniegu,
że Bernda nie podnieca już ich muszelka”.
Dzień dobry.
Siema.
Cześć, Sucre.
Adam na ciebie czeka.
To kogo dziś załatwimy?
Przykro mi, Karl, ciebie.
„Mazgajki”?
Trzeba było wymyślić to słowo.
Ten temat miał potencjał, a ty zrobiłeś coś takiego?
Twoje poglądy na temat płci są przestarzałe.
Mogło ci to ujść na sucho w latach 90., czyli 30 lat temu.
Lata 90. nie były...
Twój artykuł powiela stare patriarchalne schematy.
Teraz musimy podchodzić do problemu z wyczuciem i świadomością.
„Pokolenie Z”!
Okazujemy szacunek, nie dyskryminujemy...
Ja nie dyskryminuję. Ja upłciowiam.
- Upłciowiasz? - Mazgajki.
Opublikowałeś artykuł bez mojej zgody.
Może Benno się na to zgadzał, ale teraz działamy inaczej.
Ale ty chyba nie potrafisz.
Co?
Zawieszam cię bez wypłaty.
Co? Nie możesz tego zrobić.
Ludzie mnie kochają!
Zniszczyłem wszystkich i wszystko w tym mieście!
To co innego.
Fakt, że nie rozumiesz, potwierdza, że muszę cię zawiesić.
Pan Nieke.
Pani Geiger, przepraszam,
nie chcieliśmy zniszczyć reputacji pani agencji...
To nic. Chciałam zamienić słowo z panem Nieke, jeśli mogę.
On już tu nie pracuje.
Wszystko układa się po pani myśli.
Chciałam tylko coś powiedzieć.
Śmiało.
To nieco osobista sprawa...
Proszę mówić.
Słuchajcie, pani Geiger ma coś do powiedzenia.
Proszę.
Wiem, że nie napisał pan artykułu jedynie z dziennikarskich pobudek.
Wczoraj w biurze zabrał pan coś z Pudła Zapomnienia.
Nieprawda.
Nie zrobiłem tego. Co to w ogóle za śmietnik?
Klienci mogą symbolicznie umieścić w nim przedmiot
przypominający im o nieszczęśliwej miłości.
Niestety pan Nieke coś z niego zabrał.
Przedmiot, który zostawiła pana była dziewczyna.
Zabawkowe autko.
Zabawkowe autko?
To moje autko!
GT z lat 70.! Nie wyrzuca się go na ezoteryczny śmietnik!
Podejrzewam, że chciał pan się ze mną spotkać,
bo obwinia pan o swoje rozstanie moją agencję.
Było dobrze, dopóki Santje do pani nie poszła.
Liczę, że zrozumie pan prawdziwy powód tego rozstania.
Mogę zaoferować panu wsparcie w żałobie po utraconym związku.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Do widzenia.
Mocno uderzyłam się w palec u stopy.
Z całej siły w szafę. Bolało.
A najlepszy moment?
Sprzedawca lodów wciąż tam był.
A twój?
Też sprzedawca lodów.
Że był tam rano i miał lody bananowe.
Bardzo cię kocham.
Mamo? Zapomniałam o kaktusie.
Spokojnie, to kaktus.
Ale obiecałam.
Nie mogę iść z tobą, już śpię.
Masz kanapkę z serem, śliwkę, ogórka i ciastko.
Pychota.
Ty masz kanapkę z miodem, banana, ogórka i pomidorki.
Żadnego ciastka?
Może...
Cześć, Olaf.
Tata? Chcę z nim porozmawiać.
Chwileczkę. Nie, zawożę Hedi do szkoły. Kiedy tego potrzebujesz?
Dobrze.
Dam ci na chwilę Hedi.
Daję znać, że twój ulubiony felietonista znów jest wolny.
Zadzwoń.
Dzięki, pa.
Co się stało?
Idę na randkę z Lucą. Wreszcie.
To on czy ona?
Ty i te twoje zaimki.
Nie mogę usiedzieć w miejscu. Powiedział, że chce mnie poznać.
Cześć.
Wybacz. Nie jesteś w moim typie.
Żaden z was. Przepraszam.
Wiele osób zapomina o jedzeniu, gdy mają złamane serce. A ty?
Nie jadłam od trzech dni.
Chcesz spróbować?
Dobrze, że zwróciłaś się o pomoc.
Wykonałaś pierwszy ważny krok.
Pierwszy? Z ilu?
Nie goni nas czas.
Mam 41 lat.
Jak mam zacząć od nowa?
Uznałem, że Splash już mi nie odpowiada.
Stał się zbyt poprawny, mainstreamowy.
Pomyślałem, że mógłbym w końcu coś dla was napisać.
Tak, można powiedzieć, że wróciłem na rynek...
Nie wszystko, co piszę, jest seksistowskie.
Takie były trendy.
Tak, to było kretyńskie.
Daj znać, jeśli o czymś usłyszysz.
Jesteś tu, bo nie możesz znaleźć nic innego.
Nie, dostałem trzy oferty.
Będę pisać, co zechcesz. Napiszę o przeznaczeniu.
O uczuciach.
Publicznie przeproszę i odwołam...
tę maczogadkę.
Napisz mi porządny artykuł.
Jasne. Żaden problem.
Na jaki temat?
Napisz o zawodzie miłosnym. Jak sobie z nim poradzić.
Szczerze. Z uczuciem. I wiesz co?
Żeby to się udało,
pójdziesz na terapię do Marii Geiger.
Sybille, co jest dla ciebie najtrudniejsze?
Zawsze chciałam mieć dzieci...
Muszę powiedzieć rodzicom, że nie będą dziadkami.
Zmarnowałam tyle czasu.
Dla mnie...
W zeszłym tygodniu...
- Już dobrze. - Dzięki.
Kryptonit. Dla mnie chodzi o kryptonit.
Timea to mój kryptonit.
Jak u Supermana.
Jest niepokonany, ale jest coś, co czyni go bezbronnym. Kryptonit.
Wszędzie mnie ignorowała. Nawet na MySpace.
Nie znaliśmy się, gdy była tam aktywna.
Zalogowała się na stare konto,
żeby i tam mnie ignorować.
Więc wciąż o mnie myśli.
Znam to uczucie.
Ale taka fałszywa nadzieja tylko bardziej boli.
Nie wiem, co mogłem zrobić.
Jesteś Supermanem.
Karl.
Przepraszam. Kontynuujcie.
Nie, słuchamy.
Śmiało.
Jasne.
Dziewczyna mnie zostawiła...
Proszę, nie. Nie wydawajcie takiego dźwięku.
Co czujesz?
Gdy grupa okazuje ci współczucie?
Czuję, jakby grupa była obłąkana.
Jesteśmy wolni.
Możemy spotykać się z innymi,
a jeśli nam nie wyjdzie, poznamy kogoś nowego. I co z tego?
Jesteśmy singlami. To super!
Jesteś stalkerem. Powinni cię zamknąć.
Wyjdźmy na chwilę.
Wiem, że nie jest pan jeszcze gotowy, by się otworzyć.
Ale proszę nie rujnować postępów mojej grupy.
Ale oni są tacy...
To chyba nie ma sensu.
Nie.
Źle pani zrozumiała. Nie chodzi o to, że pani nie szanuję.
Mam ogromny szacunek dla przedsiębiorczych kobiet.
Dla kobiet w ogóle.
Ja...
Naprawdę chcę się czegoś nauczyć.
I...
obiecuję, że więcej czegoś takiego nie zrobię.
Mam dwa warunki. Da pan spokój moim pacjentom.
Dobrze.
I zrobi pan cały program. Od początku do końca.
Dobrze.
Witamy w Hotelu Złamanych Serc.
Dojdzie pan u nas do siebie.
Dobrze panu to zrobi. Wyleczy pan złamane serce.
- Jasne. - Oto pański harmonogram.
I podręcznik. Mamy też...
produkty do pielęgnacji,
butelkę...
I coś na dobry sen.
Nie zapominajmy o macie do jogi.
Chyba nie każdy zostaje tak odznaczony?
Według informacji pan Nieke otrzymuje pełen pakiet.
Rozumiem.
Tak.
A na koniec coś ekstra.
Coś słodkiego. Proszę.
Nienawidziłem tego już w szkole. Po co to robimy?
Pozwala to na autorefleksję.
Ale ja jestem ze sobą pogodzony.
Proszę mi zaufać. Maria wie, co robi.
- Dziwne, że jeszcze jej nie widziałem. - Miała nagły wypadek.
Proszę otworzyć się na coś nowego.
Karl?
Mogę?
Już podchodzę.
Masz łatwe życie, co?
Szczerze mówiąc, ostatnio nie za bardzo.
Miałem trudny okres.
W zeszłym roku miałem podobnie.
Uniwersytet stracił część środków na badania.
Ale odkąd odeszła Timea, tęsknię za takim trudnym okresem.
Lepiej nie będzie, jeśli ciągle będziesz o niej mówić.
Napisałem kiedyś artykuł o teoriach na temat tego,
ile dochodzi się do siebie po rozstaniu.
I?
Uważam, że trzeba znaleźć przeciwieństwo tego, co się miało.
Timea jest idealna. Nie chcę poznawać jej przeciwieństwa.
Jakie są inne teorie?
Zasada ginu z tonikiem.
Potrzeba 4000 ginów z tonikiem albo 527 Mai Tai.
Ile by to nie zajęło.
Co podać?
Po szklance każdego drinka z menu.
To obrzydliwe, nie chcę tego
Czy i ty czasem o mnie myślisz?
Jest tak
Bez ciebie
W chwilach samotności
Czy i ty czasem o mnie myślisz?
Co jest?
Wychodzi za mąż.
Co?
Wychodzi za innego gościa. Za trzy dni.
Cholera.
Szlag by to.
Nie panikuj.
Bez paniki.
Nie dopuścisz do tego.
Jasne.
Co?
Bądź mężczyzną. Idź do niej i powiedz, jak będzie.
- Nie znasz Timei, co? - Nie.
Nikt jej nie rozkazuje.
Jak myślisz, czemu ci o tym powiedziała?
- Żebym przestał wydzwaniać. - Bzdura.
Nie musiała odbierać. Ale zrobiła to. Chce, żebyś wiedział.
Chce, żebyś coś z tym zrobił.
To byłoby...
Nie, to byłoby złe...
To byłoby niewłaściwe.
- Nieprawda. - Prawda.
Wcale nie.
A teraz chodź się zabawić, stary smutasie.
Daj rękę. Idziemy. Chodź.
Wracamy.
Do dziewczyn!
Nic nie idzie po twojej myśli
Oddałeś swe serce, podarowałeś je
Długo jeszcze?
Już dojeżdżamy. Babcia usmażyła pewnie ze sto naleśników.
- Kiedy mnie odbierzesz? - Jadę tylko na trzy dni.
Najwyżej cztery.
Powiedziałam Zoltowi, że ktoś zrezygnował. Opłacimy jego rachunek.
Nie powinnaś tak się angażować.
Zolt nie jest w stanie pracować od rozstania.
Oddzwonię.
Tak. Później się tym zajmę. Na razie.
Olaf?
Czy nasz gość specjalny zrezygnował?
Sama zobacz.
Uwaga!
Karl świetnie dogaduje się z resztą.
Kazał mi oddzielać seks od miłości.
Masturbować się do aktorów, których nie lubię.
To kompletna bzdura, ale...
Pierwszy raz od wieków...
śmiałam się.
Świetnie.
Tak.
Karl dał mi na złamane serce radę z Owidiusza.
Będę się zachowywał, jakbym skończył z Timeą.
Jest taki...
Pewnie. Chyba rozumiem.
Dlatego wyraźnie proszę, żeby zostawił pan to terapeutkom.
Są do tego wykwalifikowane.
Leczenie złamanego serca nie wymaga kwalifikacji.
Wiem, że tak pani zarabia, ale to trochę...
jak płatne dzwonki.
Trzeba było poczekać, aż czas to za nas naprawi.
Płacić 5,99 euro za śpiewającego krokodyla?
Chodzi mi o to...
że może...
moja terapia też pomaga.
I jest darmowa.
Poza drinkami.
- I Tinderem. - I Tinderem.
Tak.
Do zobaczenia na terapii grupowej o 15.
Jeśli postrzegamy związek jako jedyne źródło szczęścia,
to oczywiste, że będziemy cierpieć, gdy to źródło wyschnie.
Myślę, że jest wiele innych rzeczy, które mogą nas uszczęśliwiać.
Natura?
Może przyjdzie ci do głowy coś bardziej konkretnego.
Dobrze dopasowane dżinsy? Może być?
Oczywiście.
Dobry posiłek.
Taniec? Czy coś?
Tak, super.
Pingwiny.
Nie wiem, ale wydają się... przyjazne.
Cudownie, Sibylle.
Karl?
Seks bez zobowiązań.
I te pingwiny,
to naprawdę urocze.
Naprawdę kocham pingwiny.
Tak słodko drepczą...
I przytulają się w grupach, gdy marzną.
Albo ześlizgują się na brzuchach z kry do wody.
Są urocze.
Jeśli ktoś nienawidzi pingwinów, musi być psycholem, co?
Przejdziemy się?
Niezbędne są przysięga wierności i płatki róż?
Nie. Ale gdy mówi pan „seks bez zobowiązań”,
a nie „seks”, to coś znaczy.
Od początku zakłada pan brak zaangażowania.
Jest pan jak motyl.
Co? Nie jestem motylem. Jestem...
Hanem Solo.
Ale on nie jest sam. Zdobywa Leię.
A ta na koniec każe mu wynieść śmieci?
Mają dziecko, problemy i się rozstają.
- Nie obejrzę sequela. - A mimo to istnieje.
Czasem seks może uszczęśliwiać.
Nie zaliczyła pani numerka w klubowej toalecie?
Nie chodzi o znalezienie miłości. To tylko seks.
Rozumiem. Czy nie byłoby strasznie zakochać się podczas seksu?
Mówiła pani, że to nie daje szczęścia.
Mówiłam, że związki nie są jego jednym źródłem.
O to mi chodzi.
WCIĄŻ PŁACZESZ CZY ZACZYNASZ MALOWAĆ?
Kiedy ostatnio dobrze spałaś?
Chcesz pomedytować?
Porozmawiać?
Nie.
Popływać?
- Nie mam kostiumu. - Ja też.
Świetne uczucie!
Tak!
- Cześć, mała. Wszystko w porządku? - Przyjedź po mnie.
Svea i Feli codziennie chodzą do skateparku. Ja jestem na zadupiu.
Weź głęboki oddech...
Może w pobliżu babci jest jakiś skatepark. Popytaj sąsiadów.
Nic nie rozumiesz.
Cholera.
Pali pani trawkę?
Matki muszą sobie jakoś radzić.
Córka chce wracać do domu,
żeby przesiadywać w skateparku.
Nie umie jeździć na desce. Kupiłam jej to cholerstwo,
ale stoi nieużywane.
Co?
Nic. Chyba nie bywała pani w skateparku.
Dzięki temu da się znieść terapię.
- Trzeba było od tego zacząć. - Tak.
Resztę i tak zmarnowałam na pana.
Chce pan wszystkiego jak dziecko w sklepie,
ale gdy potrzeba emocjonalnego zaangażowania, ucieka pan.
Miłość to ciężka praca. Nie każdy chce to przyznać.
Wszyscy marzą o prawdziwej, wielkiej miłości.
Doskonałej, dającej spełnienie.
Ale to ideał...
Wymyślony, by sprzedawać kartki i kwiaty.
Też tak uważam.
Bzdura.
Romantyczna miłość to ideał, który niewielu się trafia.
A u innych wywołuje zbyt wygórowane oczekiwania wobec związków.
I ich unieszczęśliwia.
Mam pytanie.
Wierzy pani w wielką, romantyczną miłość czy nie?
Oczywiście, że tak.
Wcale nie.
Ale to źle wpływa na interesy.
Co mam powiedzieć?
Staram się składać ludzi do kupy.
Jako jednostki, które mogą być szczęśliwe w pojedynkę.
Nikt już tego nie potrafi.
Możemy winić wszystkie komedie romantyczne
i te wielkie, romantyczne gesty.
I ckliwe piosenki miłosne.
I zachody słońca.
- Co w nich wspaniałego? - Właśnie.
Ziemia wciąż się kręci, tak jak dobę temu.
- Właśnie! - Słońce ciągle gdzieś zachodzi.
- Tak. - Prawda?
Z ewolucyjnego punktu widzenia nie ma sensu tego celebrować.
Zapada noc, wyłaniają się dzikie zwierzęta.
A ty i twoja neandertalska żona siadacie na klifie
i spokojnie obserwujecie zachód słońca! Co?
Pan też to słyszy?
Mam dychę w kieszeni.
- Chce pan zamówić piosenkę? - Nie.
Chcę, żeby sobie poszedł.
Miło poznać kobietę, która...
Nie jestem kobietą.
Jestem pana terapeutką.
Na koszt firmy.
Przepraszam, ile kosztowałoby 15 minut?
Dziesięć euro.
Wie pan co?
Pan chce posłuchać „Eternal Flame”.
O nie. Nie.
Nie!
Przepraszam. Zaspałem.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
Nie ma go w pokoju ani nad basenem
i nie odbiera telefonu.
O co chodzi?
Turgay zniknął.
Sprawdzimy w czytelni.
Co tu się dziś dzieje?
Szykuje się wesele.
O cholera.
- To Timea. - Słucham?
Timea Turgaya!
On chce przerwać ślub!
Kto podsunął mu taki głupi pomysł?
Co pan sobie myślał?
Ona nie chce wychodzić za mąż. To szopka.
- Chce, by Turgay był mężczyzną. - I robi wystawną szopkę?
Skąd pan się urwał?
Przepraszam.
O rany.
Co pan ma na sobie?
Wynocha stąd!
- Terapeuci nie mogą tak mówić! - Nie interesuje mnie to.
Wciągnął pan niewinną osobę w swoje bagno. Będzie cierpiał.
Nieprawda! Nie może pani znieść, że się myli.
Proszę spadać! Spróbuję naprawić pana bajzel.
Nie może pani...
Droga Timeo,
drogi Egbercie,
drodzy bliscy i przyjaciele państwa młodych,
wszyscy kogoś szukamy.
Tej jednej osoby, którą tak trudno znaleźć.
Tej wyjątkowej osoby,
która nas dopełnia, czyni nas doskonałymi.
- Musi gdzieś tu być. - Może nie przyszedł.
...albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca...
- Zaprzepaści swoje postępy. - Niech sam podejmuje decyzje.
To nie jego decyzja, pan go do tego namówił!
- Bzdura. - Ośmieszy się.
Timea i Egbert wybrali ten wers...
Turgay!
- Turgay! - Poważnie?
Przepraszam.
Droga Timeo, drogi Egbercie.
Stoi przed nami dwoje ludzi...
Co pani robi? Nie może pani.
Tak nie można! Prosze tu zostać!
Chcą połączyć się przed Bogiem...
Proszę wziąć się w garść.
O Boże.
Jeśli ktoś zna powód, dla którego małżeństwo to...
Cholera.
...nie powinno zostać zawarte...
niech przemówi teraz lub zamilknie na wieki.
- Rozprzestrzenia się! - Kapelusz!
Timeo!
- Turgay? - Pali się!
Bez obaw, Karl. Wkrótce stąd wyjdziecie.
- Dorastałem w okolicy. - Fascynujące.
Nadal z mlekiem?
Przerzuciłem się na mleko owsiane. Ale dziś zrobię wyjątek.
Zdjęcia kotów w jej gabinecie...
sugerują silną chęć posiadania dzieci.
Stracił pan zainteresowanie.
- Nie chce pani być moją terapeutką. - Bo mi pan nie pozwolił.
Nie potrzebuję terapii.
Robię to, żeby odzyskać pracę.
Kiepsko panu idzie.
Mamusia przyjechała!
Brakowało mi komisariatu.
Karl często bywał tam jako nastolatek.
Chcieli nazwać celę jego imieniem.
- Zabieram was do siebie. - Co?
Nie ma mowy. Zawieź nas do hotelu.
Chcielibyśmy wrócić do hotelu.
Nie wszystko, co o mnie mówi, to prawda.
Robię pyszną sałatkę ziemniaczaną.
Nikt nie chce sałatki.
Proszę, odwieź nas do hotelu... dziękuję.
Chętnie skorzystam z zaproszenia.
- Co? - Nie wspominał o pani.
O tobie też nie.
- Jak się poznaliście? - Mamo.
Dzięki mojej pracy. Może Karl sam opowie?
Nie?
Żeby nie było nieporozumień...
- Jesteśmy przyjaciółmi. - Liczy się to, że ze sobą sypiacie.
Na formalności przyjdzie czas.
Tu jest jak w muzeum lat 90.
DJ Bobo, „Love is All Around”.
Ja też miałam plakat Backstreet Boys. Gdzieś tu musi być...
- To naruszenie! - Ostatnio jestem z tego znana.
To dobry znak, że pan to zachował.
Było tam jakieś serce.
„Moje serce bije jak szalone, gdy cię widzi”.
To było zadanie szkolne.
Niesamowite, że zarabia pan na życie pisaniem.
A to co?
Chcesz o tym pogadać?
Nigdy nie zrobiłaś żadnej głupoty?
Nie ma pudła, w którym by się pomieściły.
Chodźmy jeść.
Zwykle umawia się z laluniami.
Unika kobiet na swoim poziomie. Nie chce dać się skrzywdzić.
Przeraża go zaangażowanie.
Dziwne, że ma odwagę zawiązać sznurówki.
To pewnie nasza wina, Wilhelma i moja.
Mimo początkowych trudności rozwiedliśmy się polubownie.
Karl był już duży, miał 16 lat.
- Mogę spytać... - Czemu się rozstaliśmy?
Łączyło nas już tylko jedno.
Wspólna data ślubu.
Rozwiedliśmy się. Z powodów zdrowotnych.
Gdy na siebie patrzyliśmy, robiło nam się niedobrze.
Oboje lubiliśmy niebywały seks.
Od poniedziałku do niedzieli.
Seksu w ogóle nie bywało.
Przestań, mamo.
W zeszłym tygodniu był z tego ubaw. Brakuje ci poczucia humoru.
Nie cierpi moich stand-upów.
Robi słabe żarty ze swojego małżeństwa.
Słabe? Daj spokój.
Nie możecie zostać do środy? Występuję w teatrze.
Karl jeszcze tego nie widział. Załatwię wam bilety.
Wolałbym wytatuować sobie zadek.
Twoja mama jest dowcipna.
Ale na dłuższą metę nie da się tego znieść.
Czy to nie dotyczy wszystkich matek?
Tak.
Mogę cię o coś spytać?
Miała na imię Claudia. Byliśmy...
parą od 14 roku życia.
Po maturze...
oświadczyłem jej się.
Nie chciałem jej stracić.
Ale ona...
Nie chciała.
To zrozumiałe.
Właśnie...
skończyła liceum, chciała podróżować, a nie wiązać się z pierwszym chłopakiem.
Zobaczyła pierścionek i...
spanikowała. Zerwała ze mną.
Była miłością twojego życia?
Tak.
Ale nie było tak źle.
Serio. Nie wiedziałem, że wciąż mam pierścionek.
Powinienem być wdzięczny, że nie wyszło.
Byłbym dziś wrakiem.
Tak.
Dobrze, że tak się nie stało.
Dobrze, że tu przyjechaliśmy.
- Mamy jakąś koncepcję. - To nie koncepcja. To nic takiego.
Musiałeś cierpieć. Zostałeś głęboko zraniony.
Jak wszyscy twoi klienci.
Ale nie ty, prawda?
„Sama miałam złamane serce”. Wszystko zmyśliłaś, prawda?
To był chwyt marketingowy.
Dobranoc.
- Spokojnie, Nie pociągasz mnie. - Ty mnie też.
Świetnie.
Niczego nie wymyśliłam. Miałam złamane serce.
Przez Olafa.
Zdradził cię?
Tak. Zostawił mnie dla pingwinów.
- Dlatego nie lubisz o nich mówić. - Nienawidzę ich.
- Psycholka. - Chyba ty.
Olaf jest zoologiem i klimatologiem.
Wiesz, że pingwiny są zagrożone wyginięciem?
- Olaf je ratuje? - Tak.
Pracuje dla fundacji ochrony środowiska na całym świecie.
Zawsze jest w trasie, a ja jestem tu z naszą córką.
Dobrze sobie radzisz.
Dzięki.
Poza skrętami, dobroczynnością i wymądrzaniem się.
I kartonowymi podobiznami à la Kim Dzong Un.
- One też są dyskusyjne. - Nie zazdrość.
Czasem go widujesz, prawda? Twoja córka...
Tak, gdy jest w Niemczech.
Gdy podróżuje...
wizyty są krótkie i rozmawiamy przez telefon, zwłaszcza Hedi.
Podjęliśmy wspólną decyzję w imię większego dobra...
Ale czasem...
mimo upływu tylu lat wciąż myślę, że gdyby stanął w drzwiach
i chciał zostać...
To głupie, prawda?
Nie.
Wcale nie.
Wiem, że ratowanie Ziemi to bardzo ważna sprawa,
ale jeśli to oznaczałoby bycie z dala od ciebie...
pozwoliłbym jej pójść z dymem.
Co z tobą, Hanie Solo?
Nagle zmiękłeś.
Możesz nie mieszać w to Hana Solo?
Nie.
To uroczy hotel. Spodoba się państwu. Romantyczny.
Nie macie bagażu?
Taka młoda para nie potrzebuje ubrań.
Jestem jego terapeutką.
No co?
Nic.
Przepraszam za wczoraj.
Ja nie. Podobało mi się.
Nie patrz tak.
To mój klient. To niedopuszczalne.
A to tylko jeden z niezliczonych powodów.
Co cię powstrzymuje?
To nie ma przyszłości.
Szukasz kogoś, z kim stworzysz szczęśliwą rodzinę?
W ogóle nie szukam!
Bo już masz. Puste mieszkanie, którym trzeba się zajmować.
Przyjaźnimy się z Olafem, to dobre dla Hedi.
I świetna wymówka, żeby z nikim się nie wiązać.
Nie widzisz, że jesteście podobni?
Może razem nauczycie się ryzykować.
Nie jesteśmy podobni.
On ma syndrom Piotrusia Pana, a ja jestem dorosłą kobietą z dzieckiem.
Wiesz, ile czasu zajęło mi odzyskanie równowagi po Olafie.
Tak to nazywasz? Równowagą?
Dziękuję ci bardzo!
Jestem potrzebna w biurze. Martha mnie zastąpi.
Nie mam czasu na pożegnania.
Znikanie po seksie to moja specjalność.
Ale mogę ci ją odstąpić.
Seks to seks. I nic więcej, jak już mówiłem.
Nic więcej dla mnie nie znaczy.
To dobrze. Dla mnie też.
Zupełnie nic.
Właśnie.
Po wszystkim się dziękuje i wychodzi.
Okej.
Dzięki.
Właśnie tak.
- Pa. - Pa.
Ty nie znosisz zachodów.
Ostatnio z kimś o nich rozmawiałem.
Z jedyną osobą, która też uważa je za przereklamowane.
Teraz widząc zachód, zastanawiam się, czy ona też go nie znosi.
Wiesz, jak to się nazywa?
To miłość, stary!
Zamknij się.
- Dzień dobry. - Kto to?
- Cześć. Kim jesteś? - Hedi.
Karl?
Co tu robisz? To moje prywatne mieszkanie.
Powinieneś się umówić.
Zastanawiałem się, gdzie podziały się kartonowe podobizny.
Nie trzymamy ich w domu.
Mogłyby się przydać do odstraszania włamywaczy.
Albo do wieszania ubrań.
Albo do gry w kręgle.
Idę do skateparku.
Wróć o 18.
Dobra.
- Pa, Hedi. - Pa!
Czego tu chcesz?
Chciałem tylko powiedzieć, że jestem przeciwny
nierozmawianiu ze sobą po seksie.
Okej.
Kawa?
Nie musi być dobra.
Mam okropną kawę.
To nie może stać się normą.
Nie. To nie może...
stać się normą.
Dobrze.
Ale zanim się nią stanie, możemy to powtórzyć.
Czekaj.
Niech gra.
Cześć!
Ja...
akurat nie byłem w okolicy...
- I pomyślałem... - Nie dzisiaj, wybacz.
Mam kocioł w agencji, Hedi jest chora i nie mam opiekunki.
Ja mogę zająć się Hedi.
Radzę sobie z dziećmi.
No dobrze.
Wiesz co?
Wyguglujemy twoje objawy.
Dobra.
Utrata apetytu?
Gorączka?
- Dobrze śpisz? - Nie za bardzo.
Problemy ze snem.
Mamy diagnozę.
Jest bardzo źle?
To może być kryzys wieku średniego. Problemy z prostatą albo...
zawód miłosny.
Niech zgadnę: 11-latek, skater, nie zauważa cię.
Skąd wiesz?
Masz nieużywaną deskę, reszta to doświadczenie życiowe.
Nie widziałam bardziej zielonych oczu.
Ale nigdy na mnie nie patrzy.
Dobrze.
Nie znam się na złamanym sercu,
ale jestem świetny w podrywach.
Moja stara deska.
Twoja kolej.
Śmiało, Hedi. Dasz radę.
Dobrze!
Super!
Witaj, młoda damo. Jestem doktor Nieke.
Podobno miałaś wypadek na deskorolce,
bo jakiś idiota kazał ci jeździć po mieszkaniu.
Wiesz co? To częsty błąd.
W deskorolce
nie chodzi o jazdę.
Dobra,
który to Oskar?
Tamten.
Zaczekaj! Po co ci ta dziecięca deska? Weź moją.
Fajna deska!
Tak jest!
- Pomyśl życzenie. - Pomyślałam.
- Cześć. - Cześć!
Hej.
- Lepiej się czujesz? - Świetnie.
Masz zdolności.
Przygotowaliśmy pizzę!
Od zera.
Z dużą ilością warzyw.
Bardzo dużą.
Mnóstwem.
Moja kolej?
Oszukujemy czy nie?
Cierpienie przesłania ci wszystkie dobre chwile.
Ale to twoje dobre chwile. To twoje serce, twoja miłość.
I ty decydujesz, komu je oddasz.
Dzwonił Turgay.
- Słyszałaś nowiny? - Timea wróciła.
Była pod wrażeniem, że przemówił na ślubie.
Nie będę mówił, kto mu to doradził.
Nie rób tego.
Superterapeuta!
Co tam masz?
Śniadanie Hedi.
Obiecałem, że przyniosę deser.
Masz z nią świetny kontakt.
To jej zasługa. Jest niezwykła.
Przyjmij komplement.
Nie jest mi łatwo mówić takie rzeczy.
Nie zauważyłeś? Jestem introwertyczką.
Podobno każdy introwertyk potrzebuje opieki ekstrawertyka.
Co jest między nami?
Nie wszystko trzeba jasno definiować.
Okazuje ci, że cię lubi?
Daję jasno do zrozumienia, co dla mnie znaczy.
Ale nic nie mówi.
Powiem jej jutro.
- Przytrzyma pan drzwi? - Jasne.
Dzięki.
- Ja przytrzymam. - Dzięki.
Złamane serce?
To żart. Moja dziewczyna ma agencję dla złamanych serc.
Przyszedł pan do Marii Geiger?
Tak.
Będzie zachwycona. Uwielbia kwiaty.
To podziękowanie za skuteczną terapię.
Chyba jeszcze jej nie ma. Zabrać kwiaty?
- Cześć, Karl. - Hedi.
Co tu robisz?
Muszę wyjechać na trochę.
Jak to?
To skomplikowane.
Wyjaśnię innym razem.
Dobrze...
- Chcesz swoją deskę z powrotem? - Nie. To prezent.
Pa, Hedi. Trzymaj się.
Tata! Już jesteś!
Dostałem ofertę pracy.
W laboratorium bioróżnorodności. W Poczdamie.
Nie powinienem był zostawiać cię samej.
Bardzo tego żałuję.
Zrobiłeś to dla większego dobra. To nie był egoizm.
Ty powinnaś była być większym dobrem.
Świat jest w opłakanym stanie.
Ale jeśli przez to nie widuję rodziny,
niech się sypie.
Ja...
chyba kogoś mam.
Więc...
Nie musimy podejmować decyzji teraz.
Możemy zatrzymać oba mieszkania.
Chcę tylko być blisko was.
Stary. Czemu u mnie w pokoju?
Wybacz. To ta jedyna, wiem to. A jak tobie poszło?
Nie mam pojęcia.
Przepraszam, zaraz...
Masz kanapkę z serem, mandarynkę, ogórka i wyjątkowo batonik.
Ty masz kanapkę z miodem, pomidora, mandarynkę, ogórka
i resztkę ciasta. Jakim cudem został tylko mały kawałek?
Resztę włożyłam do pudełka taty.
Bardzo zdrowe śniadanie dla taty.
To jego pierwszy dzień.
Cały tydzień będzie mnie odbierał ze szkoły.
- Możemy zrobić dziś zaproszenia? - Jasne.
To pierwsze urodziny z tatą, jakie pamiętam.
Mogę zaprosić Karla?
- Wiesz, kiedy wróci? - Nie wiem.
Nie powiedział ci, ile go nie będzie?
Tata!
Co tam?
- Dzień dobry. - Cześć.
Spójrz, mam dla ciebie niespodziankę.
Powiedział Hedi, że wyjeżdża na trochę.
Mogłam się tego spodziewać. Zawsze tak robi.
Unika mnie, nie odbiera telefonu, nie odpisuje...
Jestem na siebie zła, bo myślałam, że się zmieni.
Co za banał.
- Na czym stoisz z Olafem? - Nie wiem.
Chyba powinnam spróbować.
Wstań, zanim sąsiedzi zaczną się skarżyć na smród rozkładającego się ciała, co?
Będzie dobrze.
Wszystko. Wszystko było super.
Naprawdę? Ani jednej irytującej rzeczy?
Nie.
Od kiedy tata tu jest. A u ciebie?
Lubię twojego Oskara.
Oskar powiedział, że jego rodzice są razem tylko dla niego.
Podsłuchał ich rozmowę. To głupie, prawda?
Wiesz...
rodzice czasem odkładają na bok swoje potrzeby.
Ważniejsze bywa dla nich dobro dziecka.
Dobrze mi tu z tatą.
Powiedział, że już nigdy nie wyjedzie.
Obiecał mi to.
Mimo że się rozstaliście.
Piszesz ten artykuł czy nie?
Chcesz odzyskać pracę czy już ci nie zależy?
Nie mam pojęcia.
Odezwij się, gdy się pozbierasz.
Gdy dostajesz od miłości obuchem w głowę.
Niektórzy nie wierzą w złamane serce.
To oni obrywają najmocniej.
Zaskakuje ich jak czerwcowa burza śnieżna, mocno niczym lewy sierpowy Fraziera.
Nie chciałem zaakceptować, że miłość ma swoją cenę.
Można zostać zranionym.
Wielka mi rzecz. A jednak.
Może odebrać ci wszystko.
Nie wiem, kiedy to minie.
Może nigdy.
Może tak już jest.
Wraz z końcem miłości musimy oddać kawałek serca.
Zajęty i zużyty.
Serce staje się mniejsze.
Ale co z tego, skoro nie zamierzamy go już używać?
Możemy wyrzucić je całe.
W tym też się myliłem.
Serce się zagoi.
Tak przynajmniej słyszałem.
Trzeba poczekać, aż nauczy się kochać bez utraconego kawałka.
Możemy tylko mieć nadzieję, że reszta serca dojdzie do siebie
i że jest ono wystarczająco duże, by kiedyś jeszcze kogoś pomieścić.
Cieszę się, że tu jesteś dla Hedi.
Niekiedy czas wszystko psuje.
Daj Hedi klucz. Może wpadać, kiedy chce, w dzień i w nocy.
MÓGŁBYM BYĆ TWOIM EKSTRAWERTYKIEM.
Nie.
Cholera.
Turgay.
Zamknąłem się w łazience.
Otwieraj, tchórzu!
Powiedziałem, że chcę zerwać.
Nie zgodziła się, a teraz...
Turgay!
...skończyła mi się linia obrony.
Otwieraj!
Jeśli otworzę drzwi...
Otwieraj, tchórzu!
...wszystko zacznie się od nowa.
Kryptonit nie istnieje!
Co?
Nie ma czegoś takiego jak kryptonit!
Otwieraj drzwi! Albo je wyważę!
Za dziesięć sekund masz stąd zniknąć.
Potem wezwę policję.
Pięć sekund.
Zrobiłem to.
Tak.
- Udało się. - Dokładnie.
Zobaczysz, że potrzeba ci balu kostiumowego.
Cześć.
Zastałam Karla?
Cześć.
Przepraszam.
Ja...
Znalazłam twoją kartkę.
- Wybacz, że tyle to trwało. - Miałaś dużo na głowie.
Napijemy się czegoś?
Mogę odmówić?
Oczywiście.
Wiesz...
byłem na świetnej terapii.
Nauczyłem się, jak to jest kochać.
I jak to jest?
Jak skok ze spadochronem.
To podobno najlepsze uczucie na świecie.
Latasz, jakbyś była w stanie nieważkości.
Ale ludzie zapominają o czymś ważnym.
To nie powietrze, w którym się unosisz, jest ważne,
tylko spadochron.
Chodzi ci o ochronę przed rozbiciem się.
Tym różni się skok ze spadochronem od katastrofy lotniczej.
Ale to ty jesteś ekspertką w dziedzinie miłości.
Może w agencji, prywatnie jestem nowicjuszką. Jak widać.
Ale czy...
nowicjusz nie może czasem popełniać błędów?
Nie podczas skoku ze spadochronem.
To ja!
Zolt!
- Hej! - Cześć!
Co słychać?
Przestałem wspinać się na dachy.
Powiedzmy.
To już jakiś początek.
Masz kogoś nowego?
Nie.
Wierzę w przeznaczenie.
Nie ma go.
To zbiegi okoliczności.
Tom i ja...
To było przeznaczenie.
Takie rzeczy nie zdarzają się dwa razy.
Posłuchaj.
Jesteś na terapii.
Jakiś koleś pisze okropny, gówniany artykuł o twojej terapeutce.
Traci pracę i wszystko się wali.
Musi iść na terapię do tej kobiety.
Brzmi jak bujda, co?
Całkowita.
Anton!
To Zolt.
Uczy gry na saksofonie.
A to Anton, najgorszy saksofonista świata.
Jaki zbieg okoliczności.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Nie ma zbiegów okoliczności.
Nie ma.
Gdzie ona jest?
No gdzie?
Ty! Zwróciłaś go przeciw mnie.
- Karl? - Muszę ci coś powiedzieć.
- To nie najlepszy moment! - Ja...
Kocham cię.
Karl?
Zimne.
Proszę przykładać lód.
To chyba koniec mojej terapii.
To dopiero początek.
Przepraszam.
Znowu?
Tu boli?
Tutaj?
Ale kicz.
Okropieństwo.
Napisy: Agnieszka Komorowska