Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Als ik op een berg ben, is m'n hoofd helemaal leeg.
Dan is het leven heel simpel en kom ik helemaal tot rust. Heerlijk.
Ik voel me op dat moment heel vredig en gelukkig.
Ik doe er niet toe op aarde.
Neem bijvoorbeeld die berg, die is er altijd geweest.
Die blijft bestaan als ik verdwijn.
Ik ben maar een stofdeeltje dat slechts heel even rondvliegt in het heelal.
Dus wees gelukkig, straal liefde uit. Geniet van het leven.
FRANSE ALPEN
Voel je je redelijk fit, Ed?
Ja, en vreemd genoeg is er het afgelopen jaar...
...meer beweging in m'n linkerbeen gekomen.
Dus ik kan het meer gebruiken.
Dit kan je op diverse manieren omschrijven.
Ik heb een incomplete dwarslaesie en ben halfzijdig spastisch.
M'n lichaamshelften werken niet hetzelfde.
Links gaat m'n been niet omhoog.
Rechts voel ik geen pijn, geen warm of koud.
Met m'n hand heb ik alleen licht grijpvermogen.
Dat is wel heel handig voor het strikken van veters en zo.
Grote gevolgen. Je weet wat ik daarmee bedoel, toch?
Absoluut. Levensgevaar.
Dat is klimmerstaal voor 'als je nu struikelt, ga je dood.'
- Zie je waar we naartoe gaan? - Mijn hemel.
Hoe kom ik in godsnaam op die bergtop?
- Daar komen we wel uit. - Jeetje.
Dit is het echte werk.
Problemen met plassen en stoelgang beïnvloeden het meest m'n dagelijks leven.
Als ik naar de wc moet, moet dat binnen de 90 seconden.
Daarom draag ik als ik onderweg ben een zakje.
Niemand weet dat dat speelt.
Ze zien Ed mank lopen en denken: wat erg.
TROUWDAG
De onderliggende problemen.
Het is moeilijk om daarover te praten. Je ziet ze niet.
'Moge ze hun afzonderlijke verleden koesteren.'
Vanaf m'n borst naar beneden zweet ik niet. Ik viel bijna flauw op m'n bruiloft.
Ik raak heel snel oververhit.
Ik moet te allen tijde mezelf kunnen afkoelen.
Of Lois een verstandige investering doet, is nog maar de vraag.
Ze had verkering met een topsporter en nu is ze getrouwd met meneer Mankepoot.
- Ik zou niet anders willen. - Maar...
Maar, meneertje Mankepoot houdt ongelooflijk veel van je.
En ik ben er zo trots op dat ik jou mijn vrouw mag noemen.
TRAINING VOOR BEKLIMMING MONT BUET, VOOR EEN GOED DOEL
Ik moet het doen, maar jij ziet het altijd. Dat is soms vast lastiger.
Jou raakt het waarschijnlijk meer.
Dat is het niet. Het is meer dat me zo is ingeprent...
...dat knieën niet naar binnen horen te vallen.
Vertel mij wat. Ik heb niet echt een keuze.
Dat weet ik toch. Waarom raak je zo geïrriteerd?
Sorry.
Ik probeer er met je over te praten.
M'n schouders doen elke dag pijn.
Dat heeft niks te maken met m'n ruggenmergletsel.
Het laatste wat ik wil is totaal onvoorbereid verschijnen...
...en andere mensen teleurstellen.
Dit zou makkelijker moeten gaan.
Ik moet dit doen om fit te worden. Zo kom ik die Mont Buet niet op.
VIJF DAGEN VOOR DE BEKLIMMING
Iedereen heeft bergen te beklimmen.
Soms sta je onderaan naar boven te kijken en lijkt het onmogelijk...
Niet opgeven... Gewoon doorgaan.
Het valt allemaal op z'n plaats als je het uitzicht vanaf de top ziet.
Je bent een bron van inspiratie :)
Geen berg te hoog Geen vallei te diep
We sporen niet.
Geen rivier te breed
Om me bij de top van Buet weg te houden
Ik bedenk me net dat we ook nog terug moeten.
Ik heb natuurlijk lang gedacht dat ik op dit soort plekken niet meer kon komen.
Vergeet nooit dat je je moet focussen...
...op positieve zaken. Op de dingen die je hebt.
Niet op wat je niet hebt.
Je focussen op de negatieve dingen is te makkelijk.
Op wat anderen doen, en hebben. Dan vergeet je hoe goed je eigen leven is.
Dit is een geweldige, positieve ervaring voor me.
Ik hoop dat jullie er allemaal ook iets uit kunnen halen.
- Absoluut. - Ik hou van jullie.
Nummer acht is voor Lyn een bekend gezicht.
Ed Jackson. Ex-speler Wasps. Opgeleid aan de Bath Academy.
Uitstekende ball carrier, kan meters maken.
Ook een geboren leider.
Ik heb tien jaar lang professioneel rugby mogen spelen.
Een droom die uitkwam voor een knul uit het zuidwesten van Engeland.
Rugby leeft daar erg.
Hij voegt hier echt wat toe.
Benieuwd wat hij vanavond laat zien.
Vorige week was ie nog Man of the Match.
English Premiership, Welsh Leagues...
Een droom die uitkwam.
Je verdient de kost met sporten met je vrienden.
Ik was op het hoogtepunt van m'n carrière.
De scheids komt kijken. Ed Jackson eist het op.
Ik speelde in Wales, bij de Dragons.
Ik had net voor twee jaar bijgetekend.
En hij heeft de try. De Dragons doen weer mee.
Ik woonde in Cardiff, had de tijd van m'n leven. Alles zat mee.
Een topprestatie van de net gecontracteerde Ed Jackson.
- Goed gespeeld, je eerste thuiswedstrijd. - Dank je.
Ik was 27. Het was de eerste echt warme dag van het jaar.
We gingen zwemmen bij vrienden van onze ouders.
Ik trok m'n T-shirt uit en ik weet nog dat ik me omdraaide...
...en naar het zwembad liep, ik lachte nog naar een vriend.
En toen dook ik het zwembad in.
Ik dacht dat het zo'n 2 meter diep was, maar het bleek niet eens 1 meter te zijn.
En zo belandde er zo'n 115 kilo aan rugbyspeler boven op m'n hoofd.
Toen ik probeerde op te staan besefte ik dat er iets niet klopte.
Ik kon me niet bewegen. Vanaf onder water staarde ik naar boven.
Toen greep iemand me bij m'n arm.
M'n vader en een vriend waren aan het zwemmen.
Ze trokken me omhoog.
Ik had m'n hoofd zo hard gestoten dat m'n nek het onderaan had begeven.
De schijf tussen de twee wervels ontplofte...
...en delen ervan waren in m'n ruggenmerg beland.
Dus ik was vanaf m'n schouders volledig verlamd.
M'n vader is gepensioneerd arts en wist dat ik geïmmobiliseerd moest worden.
VADER
Ik heb iedereen verteld wat ze moesten doen.
Ik schakelde uit dat het om m'n zoon ging...
...en ben volledig in arts-modus gegaan.
De ambulance kwam. Ze schoven me op een wervelplank.
Tilden me op en droegen me naar de ambulance.
Het grootste geluk bij z'n ongeluk is dat Edward in het zwembad is gebleven.
Na dat eerste letsel is z'n nek niet meer bewogen.
Van de rest van de dag weet ik weinig meer.
Plotseling was ik omringd door dokters.
Mensen maakten aantekeningen, er werd zachtjes gepraat.
Toen kwam het besef.
Ik weet nog dat Lois binnenkwam.
Ten tijde van het ongeluk was zij in Cardiff.
De stiefmoeder van Ed belde me.
Ik had net een wedstrijd gespeeld in de Netball Super League.
Ze zei dat hij in orde was, maar ik moest wel naar het ziekenhuis komen.
M'n eerste reactie was 'sufferd'.
Het zal wel een schaafwondje zijn, komt goed.
Maar toen ik in z'n ogen keek, zag ik dat het goed fout zat.
Hij zag er zo bang uit, en trilde. Het voelde alsof ik in een film zat.
Ik herinner me alleen dat ik sorry zei.
Ik wist niet waarom ik sorry zei, maar vanbinnen waarschijnlijk wel.
Maar...
Het was nogal beangstigend, ja.
Ik heb het ongeluk nog nooit zo gedetailleerd nagelopen.
Ik heb het verhaal wel verteld, maar zonder zo'n emotionele connectie.
Ik weet nog dat ik me toen zo schuldig voelde.
Hoe heb ik dat kunnen doen? Het was zo stom.
Toen ging ik per ambulance naar het Southmead-ziekenhuis in Bristol.
Ze wisten dat ik direct geopereerd moest worden.
Ik zei dat ik wel even ging slapen.
Maar ze zeiden dat ik wakker moest blijven.
Later ontdekten we pas dat die rit lang duurde...
...omdat hij hartstilstanden kreeg.
Ze moesten steeds adrenaline-injecties toedienen.
Ik zag z'n pa en wist het.
Die man is vreselijk sterk en raakt nergens emotioneel over.
En hij was zo vreselijk stil.
Ik had het geluk dat Mr Neil Barua...
...een van de beste neurochirurgen van het land stand-by was op zaterdag.
Ik weet nog dat hij zei: 'De kans bestaat dat je de operatie niet overleeft.'
MOEDER
We hadden een familieregel. Als je op vakantie ging...
...was er geen contact.
Dus geen nieuws was goed nieuws.
En toen belde Lois en zei: 'Het gaat om Ed.'
Ik kwam bij na de operatie.
Overal stond apparatuur te piepen, er kwamen buisjes uit me.
Het was gewoon een nare droom, ze hebben me opgelapt, 't komt goed.
Toen probeerde ik m'n linkervoet te bewegen.
Niets. M'n rechtervoet. Niets.
Dan probeer ik m'n armen wel.
Niets. Ik was een hoofd op een kussen.
Ik ging z'n kamer in.
Erg zwaar.
Ik moest me vermannen als ik binnenkwam. En dan ga je weer en...
Z'n vrienden kwamen langs. Een van hen, Souto...
Ik was bij Ed, en Souto kwam binnen en stortte in.
En je zag Ed kijken. Daarna heb ik een foto van hem genomen...
...om bezoekers voor te bereiden.
'Kijk naar die foto', zei ik. 'Niet instorten, alsjeblieft.'
De meeste van hen zijn softies als puntje bij paaltje komt.
Ik liet ze in de wachtkamer instorten en dan was het van: 'oké'.
Ik zei: 'Je gaat naar binnen met een lach op je gezicht.
Je doet alsof hij gewoon een blessure heeft.'
En dat werkte.
Ik zette de knop om en wilde iedereen op z'n gemak stellen.
En met die afleiding kwam ik de dag door.
Dat doen alsof was erg belangrijk voor me.
Ik ging erin op.
De nachten waren vreselijk. Ik zat enorm in de put.
Ik was zo bang. Zou ik ooit weer kunnen lopen?
Ooit weer kunnen werken? Hoe ging ik m'n revalidatie betalen?
Dat schiet allemaal door je hoofd als er niemand is om je af te leiden.
Ik wilde zo niet meer verder leven.
En ik dacht aan de impact ervan op iedereen, vooral voor Lois.
Ik kon niet eens voor mezelf zorgen. Daar had ze niet voor getekend.
Gelukkig kon ik me niet genoeg bewegen om er een eind aan te maken.
Dus ik had geen keuze.
Hij wilde dat ik bij hem wegging.
Hij zei dat het hem zo speet, dat ik zo'n leven niet verdiende.
We hadden het al vaak over onze toekomst gehad.
Wat we wilden zien van de wereld, wat we zouden willen doen.
En dat betrof altijd actieve dingen.
Dat zou ons dus afgenomen kunnen worden.
Zodra ik hem de mond snoerde en zei dat ik nergens heen ging...
...waren die gesprekken wel klaar.
Ik had het echt moeilijk als ik alleen was.
Als ik van of naar het ziekenhuis reed.
Dan stortte ik in. Dat wilde ik niet doen waar Ed bij was.
Het keerpunt voor mij was dat ik na negen dagen te horen kreeg...
...dat ik in de ASIA A1-schaal viel.
Het hoogste niveau van ruggenmergletsel, dus zeer geringe loopkans.
Ik zag Lois bij m'n voeteneinde zitten.
Samen met m'n moeder. Ze barstten in tranen uit.
Ik realiseerde me toen dat het niet om mij ging.
Zonder Lois en m'n moeder of andere dierbaren om beter voor te worden...
...had ik de motivatie niet gevonden.
Ik heb het bij zoveel anderen gezien. Sommigen kregen zelfs geen bezoek.
Die werden 's ochtends wakker en wilden zich verdoven met medicijnen.
Het gaf mij de motivatie...
...om elke minuut die ik wakker was te proberen iets te bewegen.
Mijn god, Ed, kijk 'm bewegen.
En ik dacht alleen maar: m'n teen beweegt.
En ik wilde niet stoppen. Dadelijk houdt ie ermee op.
Ik was zo gefocust, en bleef maar mensen erop wijzen, kijk.
Nou, wijzen, dat kon ik niet. Ik lag plat op m'n rug.
Kijk m'n teen.
M'n lichaam gaf een signaal na m'n letsel. Alles was nu mogelijk.
Vanaf die trilling in z'n teen...
...zei hij dat hij weer zou lopen. En ik was het met hem eens.
BESTE VRIEND
Hou de hand van Souto vast.
Die ziet er gezonder uit dan die van mij. Die van mij zijn paars.
- Er is niet veel veranderd. - Kolere.
HET SALISBURY-ZIEKENHUIS DRIE MAANDEN LATER
Eenmaal uit dat ziekenhuis konden we vooruitkijken.
En toen begon het echte harde werk.
We waren klaar om te beginnen. We bewogen z'n armen en benen al.
Eén, twee, drie, duwen.
Z'n fysio in het ziekenhuis van Bath...
...nam me apart en zei: 'Hij gaat weer lopen.'
En toen was ik er helemaal klaar voor.
Kom op. En nog een keer. Naar je toetrekken.
Ed was werkelijk uitzonderlijk.
NEURO-FYSIOTHERAPEUT
Alle patiënten zijn dat natuurlijk wel.
Terugtrekken. Goed zo.
Maar Ed had een achtergrond in topsport.
Hij had een enorme drive. Hij begreep wat training voor je kan doen.
Mooi. Tien. Vooruit...
Pete Bishop-Ponte, een bijzonder mens...
...is groot voorstander van intensieve fysiotherapie...
...voor ruggenmergletsel in de allereerste stadia van herstel.
- Goed zo. Mooi. - Goed zo, Ed.
Mooi zo.
Deze jongeman had gewoon een reddingsboei nodig.
Iemand die iets positiefs zegt, die hem vertelt...
...en dat baseert op feiten. dat het door werken mogelijk is...
...zich hieruit te trainen.
...twee, drie. Omhoog. Juist.
Hij was enorm gemotiveerd.
FYSIOTHERAPEUT
We hebben een fitnesszaal.
Hij en Lois waren er elk moment van de dag.
Ze was geweldig, en in wezen z'n fysio.
Het emotionele gedeelte is zo belangrijk.
Dat er vrienden komen...
VADER VRIEND
...die gek met je doen.
En een liefdevolle partner, vrouw of vriendin.
Mensen die je steunen, je motiveren en op de been houden.
Dat valt niet in getallen uit te drukken.
In augustus, vier maanden later...
NEUROCHIRURG
...komen Ed en Lois m'n spreekkamer inlopen.
Hij wilde een foto voor z'n blog.
Dat was nogal gênant want ik ben maar 1,75 m.
Er werd gegrapt over waarom hij naast een schooljongen stond.
Neil, bedankt...
Bedankt dat je me direct hebt geopereerd...
...bedankt dat je zo kundig bent en vooral...
...bedankt voor de kans.
Vier maanden geleden op de IC beloofde ik mezelf...
...dat ik hier op een dag zou binnenlopen. Vele mensen...
...wat inzet en veel geluk hebben dat mogelijk gemaakt.
Dat was z'n grootste keerpunt. Dat hij z'n blog plaatste op Instagram.
Het regende reacties...
...van dankbare mensen die hij met z'n verhaal had geholpen.
En daar haalde hij weer veel voldoening uit.
Dag drie, je denkt nooit dat het jou zal overkomen...
Je posts over je herstel en wat je hebt bereikt...
...hebben me geholpen. Erg inspirerend.
Een krachtig gevoel.
Het besef dat er ook iets goeds kon komen uit deze hele situatie.
Na negen maanden ging ik weer thuis wonen.
En het was moeilijk, ook om de revalidatie bij te houden.
Ik woonde bij m'n ouders.
Ik was niet meer in de ziekenhuisbubbel, maar thuis.
En het was heel duidelijk dat ik bepaalde dingen niet meer kon.
Hartverscheurend om hem de trap op te zien gaan, bijvoorbeeld.
Vooral als hij niet meer dan een boxershort aanhad.
Hij zit altijd onder de blauwe plekken, bulten en schrammen.
Bont en blauw van het omvallen, dat zie je niet.
Ons leven stond volledig op z'n kop. Alles was anders.
We leerden hoe we rondom het huis de rolstoel moesten hanteren.
Hij leerde over blaas- en darmcontrole, seksueel functioneren.
Er waren zoveel nieuwe situaties.
We hadden geen idee hoe we ermee om moesten gaan.
Ik voelde me geïsoleerd en alleen.
Ik hield zoveel van hem. Maar er klopte iets niet.
Hij was zo veranderd.
Z'n hele lichaam, z'n bewegingen en alles was veranderd.
En bovenal, z'n geur was veranderd.
Soms voelde het alsof ik Ed bedroog als ik me terugtrok bij het zoenen.
Hij rook niet meer naar de Ed van eerst.
Natuurlijk heeft hij alles doorstaan.
En daarom hield ik die gedachten zo lang voor mezelf.
Ik heb hulp gezocht.
Juich niet te snel.
Ik heb seksuele therapie gevolgd en ben het gesprek met Ed aangegaan.
Dat was het meest gruwelijke gesprek dat ik ooit heb gevoerd.
En dat was voor mij een heel gevoelige snaar.
Ik was lichamelijk zo veranderd. En het bleek dat...
...ik vroeger m'n identiteit grotendeels liet bepalen door lichamelijke zaken.
Een man, een rugbyspeler zijn. En al die dingen die daarbij horen.
Dat was de invalshoek van het gesprek over zaken waar Lois ook mee worstelde.
En zo kwam dat gesprek op gang.
En niet alleen over wat er zich in de slaapkamer afspeelt.
Als je samen zoiets doormaakt, maakt of breekt het je.
Of het een of het ander.
Je kan je ook goed voorstellen dat het misgaat.
Wij zaten er ook tegenaan. En niet omdat...
...er voor het ongeluk iets al niet goed zat.
Maar door wat er gebeurd is, sla je eigenlijk allebei een andere weg in.
Maar als je samen zo'n emotionele storm trotseert...
...zoals veel koppels voor je, wordt de band zo sterk...
...dat je volledig met elkaar verbonden bent.
Want in je nieuwe leven was je altijd samen.
Alsof je vanaf je geboorte getrouwd bent of zo.
Het is een beetje raar.
- Dat is wel een rare gedachte. - Inderdaad.
We beseften dat communicatie essentieel zou zijn...
...om open en eerlijk tegen elkaar te zijn.
Je kan niets met de problemen die op je pad komen...
...als je er niet samen op een eerlijke manier aan werkt.
- Toch? - Absoluut.
Daarom heb ik me gespecialiseerd in relatie-coaching.
Ik wil die ervaring delen met andere mensen.
Dat was nog een keerpunt in het proces.
Ik was zo druk met m'n herstel...
...en probeerde weer een doel te vinden, vooruit te gaan.
Ik gleed wel een beetje af in dat stadium.
Ik had iets nodig, een uitdaging om mezelf te motiveren.
Ik wilde iedereen die in het ziekenhuis lag...
...en te horen had gekregen dat ze iets niet kunnen doen...
...laten weten dat het anders kan.
Ik vertelde m'n fysio's dat ik een jaar na dato de Snowdon wilde beklimmen.
Pardon, zeiden ze. Een jaar?
Ze dachten zelf meer aan een poging bij twee jaar.
Maar ik wist dat zelfs al zou ik de top niet halen...
...men me rechtop zou zien staan.
En misschien waren er mensen die hierdoor de hoop niet zouden opgeven.
Dit is het plan.
Op 1 april (paaszondag) ga ik proberen de Snowdon te beklimmen...
1. Ik wil m'n grenzen verleggen...
2. Het ongeluk is op deze datum nog net geen jaar geleden...
3. Ik wil graag iets terugdoen.
Iedereen die mee wil doen, nodig ik hierbij van harte uit...
Maar, we weten nog niet of dit echt mogelijk is.
Goed bezig!
Ik had de uitnodiging gepost en verwachtte een paar mensen.
Er stonden 70 mensen bij de start die ik niet kende.
M'n eerste reactie was: 'Shit, nu moet ik echt naar de top'.
2018, WANDELING VOOR HET GOEDE DOEL
Snowdon was ongelooflijk.
Ik was er natuurlijk ook om hem onderweg bij te staan.
Soms verloor ik het contact met hem.
Hij werd omringd door mensen, door fysio's...
...en iedereen was bezorgd.
Toen zei hij zoiets van: 'het laatste stuk lopen we samen'.
Kom op, Ed.
Goed gedaan.
Het was zo zwaar. Maar ik heb het gehaald en voelde...
...voor het eerst sinds het ongeluk dat ik iets bereikt had.
Ik heb van zoveel mensen zoveel geleerd.
Nu konden zij ook uit mijn ervaring putten.
Ik weet nog dat ik niet wist hoe m'n leven zou gaan lopen...
...behalve dan dat het natuurlijk anders zou zijn.
HIJ HEEFT HET HEM GEWOON GEFLIKT
Ik herschrijf nu de regels in m'n hoofd en hopelijk ook in dat van anderen.
Over wat mogelijk is in het leven...
...en waartoe je in staat bent. Je weet het pas als je het probeert.
WELKOM IN NEPAL
Eindelijk in het Himalayagebergte, dit wilde ik altijd al doen.
Zoals je ziet, is het geweldig.
De Annapurna ligt achter me, 8000 m hoog. Een van de hoogste bergen ter wereld.
En het klopt wat ze zeggen.
Als je er bent, is het echt een onbeschrijflijk gevoel.
Ik heb er geen woorden voor.
Ik was in het plaatsje Ghandruk...
...en keek omhoog naar die 8000 meter hoge berg.
Ik heb me nog nooit zo nietig gevoeld.
Ik kon bijna de omvang ervan niet bevatten.
Ik voelde me zo nietig.
Dat was een ongelooflijk bevrijdend gevoel.
Net een student die zichzelf in een tussenjaar gevonden heeft.
Dat heb ik dus echt meegemaakt.
Ik geneerde me om er naderhand over te praten. We hielden het voor onszelf.
Daar besloten we ons in te zetten om anderen te helpen.
We willen trachten een verschil te maken.
Ik wilde per direct een goed doel oprichten.
Een stichting die getraumatiseerde mensen mee op dit soort reizen neemt.
Dat ik heb kunnen herstellen in deze mate is omdat ik gesteund werd.
Dat wil ik graag doorgeven aan andere mensen.
Mensen delen hun ervaring en trauma en beseffen dat ze niet de enige zijn.
OPGERICHT IN 2019
HET LEVEN IS MOOI
Als je vergeet waar je vandaan komt, kan je je vooruitgang niet vieren.
M'n rolstoel is m'n bureaustoel.
Zodat elke keer als ik opsta, dat niet als iets vanzelfsprekends beschouw.
En ik maak graag wheelies.
Geniet van de eenvoudige dingen in het leven...
Fijn weekend
Geweldig, man. En de wheelies ook.
M2M-WANDELING VOOR HET GOEDE DOEL CORNWALL 11 DAGEN, 195 KM
Ik heb Ed zich zien ontwikkelen van een gefrustreerde rugbyspeler...
...met een dwarslaesie tot een man met een groot spiritueel bewustzijn...
...en meer aandacht voor z'n omgeving en de mensen om hem heen.
- Voel je je nu beter? - Ja.
Het leven is een reis met ups en downs. Zelf al was ons niets overkomen.
- Al is het soms wel extreem. - Ja, precies.
Benny, kerel.
Ben is een van de begunstigden van M2M.
Hij was parachutist, z'n parachute ging niet open.
Ik zat bij het Parachute Regiment van de Royal Horse Artillery.
Het zou...
BEGUNSTIGDE VAN M2M
...m'n vijftiende militaire parachutesprong worden.
Ik had er al 65 civiele parachutesprongen op zitten.
Ik weet nog dat ik in het vliegtuig zat.
Ik sprong er als derde uit.
Ik weet nog dat ik sprong en omhoogkeek.
Naar wat ik dacht, een volledig geopende parachute.
Ter oriëntatie keek ik omlaag en toen crashte ik al.
Toen ik bijkwam...
...weet ik nog dat ik dacht:
dit was toch nooit zo moeilijk?
Ik moet even op adem komen, dacht ik.
Ik moet nog een sprong doen.
Ik wil mezelf niet voor schut zetten. Ik deed m'n helm af.
En toen ik op wilde staan, schoot de pijn door m'n lichaam.
Iemand pakte m'n hoofd vast.
Dat was een arts. Hij schreeuwde: 'Hij leeft nog.'
Ik had de grond geraakt met 120 km per uur.
Het was gewoon domme pech.
M'n rechterbeen is gevoelloos. Ik lijd aan geheugenverlies, heb zware rugpijn.
Ik slik voortaan medicijnen.
M'n sprong is gefilmd.
Ik bleef die video maar afspelen. Waar is het misgegaan?
Wat had ik kunnen doen?
Helemaal niets. Maar ik bleef een jaar lang maar naar die video kijken.
Ik kreeg de diagnose PTSS, door het slaapgebrek...
...en steeds maar naar die video kijken.
Voor mij was het falen. Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb.
Ik voel alsof ik met veel dingen in m'n leven gefaald heb.
Ed leren kennen is echt een hoogtepunt geweest in het mentale herstel van Ben.
Ed voert moeiteloos...
PARTNER VAN BEN
...een diep gesprek.
Ben durft zich dan kwetsbaar op te stellen. Dat lukte hem vroeger niet.
Wel bij mij, maar niet bij iemand anders. Dat is fijn voor hem.
Het leven is altijd in beweging.
Je komt er niet alleen bovenop, maar het wordt ook weer beter.
Heb dat vertrouwen.
Als het minder gaat, kan je er iets aan doen.
Maar heb altijd het vertrouwen, dat het terugkomt.
Het leven beweegt.
Wil iemand nog wat zeggen?
Het perspectief dat deze wandeling ons heeft gegeven.
Samen kunnen wandelen en banden aangaan.
- Een intense ervaring. - We hadden geen keus.
- Ja. - Gedwongen.
Ik heb in 2016...
BEGUNSTIGDE VAN M2M
...in Frankrijk een busongeluk gehad.
Een moeilijke tijd volgde, ik leed aan PTSS en angststoornissen.
Ed is erg goed in herkaderen en in de positieve dingen in het leven vinden.
Coole mensen staan volledig achter zichzelf.
Of je nu warm wordt van stapelmuurtjes of...
...Warhammer.
Weet wie je bent en wat je leuk vindt.
Schaam je niet. Je kan zoveel meer dan je denkt.
Laat je niet door jezelf, de maatschappij of vrienden in hokjes stoppen.
Buiten die comfortzone...
...daar zitten de leuke dingen. Daar groei je.
Het is fijn bij mensen te zijn die niet stilstaan bij je letsel...
...of dat je er wat raar uitziet...
BEGUNSTIGDE VAN M2M
...een beenbeugel draagt of wankelig loopt.
Ik heb gemerkt dat m'n letsel heel veel eenzaamheid met zich meebrengt.
Je moet heel veel dingen alleen doen.
In dat opzicht vind ik dit geweldig. Het is echt belangrijk.
Heb je al gezwommen?
Ja, de eerste keer deed ik het in m'n broek.
Ik moest zwemmen. Dat was in de haven van Penzance.
Ik ben weer tot leven gekomen.
Dankzij hen.
- Even een biertje doen? - Ja, absoluut.
Op de overwinning.
Lekker koud biertje.
Als begunstigde krijg ik twee of drie jaar levensbegeleiding van Lois.
Absoluut het beste wat ik ooit heb gehad.
In m'n revalidatieproces krijg ik te horen wat ik moet doen...
...wat ik ga voelen.
Lois sprak met mij en kreeg de antwoorden uit mij.
Dat was voor het eerst. Daar heb ik heel veel aan gehad.
Soms moet ik mezelf even knijpen. Ed en ik hebben dit opgezet...
...en het werkt.
En het is nog maar het begin.
Ja, dat is geweldig.
- En als ik je voet neerzet? - Nee.
Nee, ik moet een betere houding vinden.
Ruggenmergletsel beïnvloedt je dagelijks leven.
Shit.
Ik kan niet alles meer doen.
Geen rugby spelen, niet rondrennen met m'n kinderen.
Nooit de deur uit zonder katheterzak. M'n linkerhand kan ik niet gebruiken.
- Ik pak een kussen. - Ik rol me om.
- Ja? Blijf liggen. - Ik rol op m'n rug.
- Zeker weten? - Ja.
Ik dacht altijd dat dat soort dingen me te veel zouden worden.
Nee, eigenlijk... Shit.
Maar eigenlijk is het perspectief-gedeelte het allerbelangrijkst.
Anderen helpen, helpt enorm.
Zo voel je je heel snel beter. Ik denk dat de mens zo in elkaar zit.
Ed belde me en vroeg of ik meeging naar Nepal.
Ik barstte meteen in tranen uit. Zo blij was ik.
Ik had een uitdaging, een doel nodig. Die had ik niet. Ik stond stil.
Er zou eerst geen begunstigde meegaan.
Ik ging dit doen omdat ik een nieuw hoogte wilde bereiken.
Ik leerde Ben kennen...
...en besefte dat zijn reis op die van mij leek.
Hij is een ex-parachutist, erg fit.
Hopelijk kan hij hierdoor zichzelf weer een doel stellen...
...en het pad bewandelen dat hij wil.
M'n lichaam gaat niet onbeperkt mee...
Het kan op m'n 40e zomaar voorbij zijn. Maar ik ben zo bang om te blijven hangen.
Kathmandu is uniek. Over cultuurshock gesproken.
Geweldig. De geluiden, de geuren.
Via social media zochten we een videograaf. Beetle was zo enthousiast.
Dus dat verklaart zijn aanwezigheid hier.
Arron is een sterke kerel, met ruime ervaring in deze regio.
Happy Holi.
Hij verzorgt adem- en Qigong-sessies.
Een hele goeie vriend en lid van het goede doel.
Voordat ik wegging zei Evie dat ze me iets moest vertellen.
Ik dacht meteen aan slecht nieuws. Ze vertelde dat ze zwanger was.
Ik heb de hele trip aan babynamen gedacht.
OP WEG NAAR HET BASISKAMP
We reden de bergen in.
Ik had er zin in.
Prachtig hier.
Toen gingen we offgrid. Dat was wel een beetje eng gevoel.
Dat doe je niet zo vaak in de westerse wereld.
En lastig dat ik Lois lang niet zou kunnen spreken.
We liepen langs een vallei.
Het was onze eerste, echt lastige dag.
De eerste ooit worden die met dit letsel hoger dan 7000 meter gaat is ongelooflijk.
Maar om het samen met Ben te doen is nog indrukwekkender.
Daar ligt ie.
De Himlung Himal.
Himlung lag in al z'n glorie voor ons.
En er is dat overweldigende gevoel van afzondering, op een mooie manier.
BASISKAMP 4900 M
- Welkom in het basiskamp. - Geweldig.
BERGGIDS
- Welkom. - Zo cool.
Offgrid gaan is een van de beste dingen die ik ooit heb gedaan.
Als je alleen wilde zijn, in je eigen hoofd, dan kon dat. Dat werkte zo goed.
Als je daar bent, zonder enkele afleiding...
...en je je bewust wordt van je eigen nietigheid.
Dat gevoel van nederigheid, van er niet toe doen.
Dat is een enorm bevrijdend gevoel. Niets doet er echt toe.
Niet op de manier zoals jij denkt. Vooral jij niet.
Dat grijpt me altijd het meeste aan als ik in de bergen ben.
Hoe het me bij terugkomst emotioneel heeft veranderd.
Het geeft me zoveel meer duidelijkheid.
Een wandelingetje voor de lunch met Benny.
Wat is de lucht ijl hier.
We zijn hier op een hoogte van over de 5000 meter.
Moet je dit zien. Waanzinnig, toch. De Himlung op de achtergrond.
Daar is kamp één.
Basiskamp, kamp één, kamp twee, drie dagen klimmen...
Om van 4900 naar 7126 meter te gaan. Mooi, hoor.
Als ik ergens m'n zinnen op zet...
...dan moet dat ook gebeuren. Pas daarna kan ik verder.
Toen ik Nepal in m'n hoofd had, was er geen weg meer terug.
- Ben je er klaar voor? - Ja, ik heb er echt zin.
Na het ongeluk kreeg ik zelfmoordgedachten.
Ik reed met m'n ogen dicht.
Ik zag het niet meer zitten en was er klaar mee.
Zonder m'n familie en dierbare vrienden was het heel anders afgelopen.
Op school werd ik gepest.
Mij werd altijd verteld: 'Dat kan je niet.'
En sinds m'n ongeluk heb ik dat weer zo vaak gehoord.
En ik wil het tegendeel bewijzen.
Tot op de dag van vertrek hiernaartoe hebben mensen me in de weg gestaan.
'Je kan het niet. Doe dit nou niet.
Je maakt je situatie alleen maar erger.'
Maar waarom niet? Als ik het kan, kan ik het nu.
Later in m'n leven lukt het misschien niet meer.
Ik wil ze het tegendeel bewijzen. Daar ben ik dol op.
En ik wil ook anderen laten zien dat zij het ook kunnen.
ONDERWEG NAAR KAMP ÉÉN
We moesten een gletsjer oversteken die bedekt was met zwerfkeien.
Er was twee jaar lang niemand geweest, dus alles was verplaatst.
Alles lag los.
M'n ergste nachtmerrie, omdat ik niet stabiel sta.
En voor Ben ook.
- Hier. - Naar rechts.
Snelle passen.
Goed zo, kerel.
We moesten ons zo goed concentreren.
Onze fysieke beperkingen waren overduidelijk zichtbaar.
Oké. Nee, stop, stop!
Het is in orde.
De gidsen zagen het ook.
Die dachten van: hoe komen die in godsnaam tien meter verder...
...en dan hebben we het nog niet over de berg.
Je begon echt het effect te voelen van de ijle lucht.
Na drie stappen ben je al buiten adem.
Er werd dus weinig gezegd onderweg.
Ik heb mezelf geleerd om alle negativiteit te blokkeren.
Op de stok en naar beneden.
Ik heb geen gevoel in m'n rechterbeen dus ik moest steeds naar de grond kijken.
- Gaat het? - Het was zwaar.
Dit is belachelijk.
Hij blijft het maar over de top hebben.
Ja, hij wil bewijzen dat hij het kan, maar we zijn in de bergen.
Dus het maakt niet uit wie je bent.
Als de berg anders beslist, halen we de top niet.
Ik maak me wel zorgen wat het met hem zal doen, als hij de top niet haalt.
Hij gaat echt tot het uiterste.
Hij zegt dat het goed gaat, maar dat is duidelijk niet het geval.
Hij worstelt echt met de frustratie dat hij niet meer dezelfde persoon is.
En om die persoon los te laten, dat is zwaar.
Hoe gaat het op deze ondergrond, Ben?
Beantwoordt dat je vraag?
Echt heel zwaar.
BERGGIDS
Een vreselijke dag, kan je wel zeggen.
Erg gevaarlijk. Iedereen vindt het eng.
Mentaal gezien waarschijnlijk de meest vermoeiende dag van m'n leven.
KAMP ÉÉN 5450 M
Vanaf kamp één kijk je neer op de gletsjer.
Een waanzinnige plek om kamp op te zetten.
Zo mooi. We waren een hechte groep geworden.
Vooral met de gidsen en het Nepalese team.
We werden vroeg wakker. En toen gingen we onderweg naar kamp twee.
De eerste keer klimijzers.
Nu was het menens. We moesten over de gletsjerspleten heen.
Terug.
Ik stond aan de rand van zo'n spleet met het besef dat het goed mogelijk was...
...dat ik erin zou vallen.
- Ik ga met m'n rechterbeen. Klaar? - Ja.
Eén...
Goed zo.
En ik haalde het net.
Toen waren we net vijf minuten op de gletsjer.
Een teken van wat ons nog te wachten stond.
Ben had het een stuk moeilijker dan de rest van ons.
En hij bleef maar z'n grenzen opzoeken.
Ik maakte me zorgen.
We gaan iets langzamer in verband met hoogteziekte.
Kies je eigen tempo.
We kunnen allemaal wel een pauze gebruiken.
M'n been hield er opeens mee op.
Ik werd echt kwaad op mezelf.
Het begon me echt te irriteren.
Niets.
Zonder dit. Kom op.
Vooruit. Stel je niet aan.
Voel me net een schildpad.
Gaat het?
Ik was ook een wrak.
De sneeuw kwam tot aan onze knieën, we gingen stap voor stap.
En op die hoogte heb je bijna geen zuurstof.
Kijk hier elke stap naar, elke stap.
En over zeven uur moeten we hier weer weg...
...om die top te beklimmen.
Hoe kom ik om 22.00 uur m'n tent uit om weer verder te gaan?
Het is zo zwaar.
Net wat ik nodig heb, een Jacko-knuffel.
Hier komt ie. Goed gedaan, jongen.
De Nepalese gidsen huppelen hier overheen.
Bij elke stap, al volg ik hun spoor...
...zak ik weg. En dan omhoogkomen zonder heupflexoren.
Wat heb ik m'n voeten vervloekt.
- Ja, ik had een inzinking. - Ik ook.
Ik ook, maak je niet druk.
Welterusten.
Eddie, lieve schat...
...ik wil je heel veel succes wensen bij het beklimmen van de Himlung.
Barry en ik denken dat je de top gaat halen.
Maar even serieus.
Of je de top nu haalt of niet...
...ik ben er ongelooflijk trots op dat je mijn man bent.
Ik kijk heel erg uit naar onze toekomst...
...en kan niet wachten om je weer in m'n armen te sluiten.
Ik hou van je.
Hoi lieverd, ik hoop dat alles naar wens gaat.
Ik weet dat je vastberaden, koppig...
...sterk en veerkrachtig bent.
Dat is deels waarom ik zo van je hou...
...en daarmee ga je die berg bedwingen.
Maar vergeet niet dat je nog veel meer kwaliteiten hebt.
Dus wat er ook gebeurt, je hebt iets geweldigs gepresteerd.
Ik hou heel erg van je en mis je enorm.
En ik kan niet wachten tot je weer terug bent.
KAMP TWEE 6050 M
Ik ben kapot. Nog iets meer dan 1000 meter te gaan.
Geen idee hoe dit afloopt. Ben doet het geweldig.
Hij heeft het ook moeilijk, maar ik ben zo trots op hem.
- Baas. - Dank je, Khajou.
We gingen de tent uit en zagen een prachtige sterrenhemel.
TOPPOGING 23.00 UUR
We wilden de gletsjer...
STEM VAN ARRON
...'s nachts oversteken.
Dan is het koud en het ijs stabieler. Dat is makkelijker voor Ed.
Ik stond op en begon over te geven.
Beetle kwam zeggen dat Ben ziek was. Hij had erge last van hoogteziekte.
Raveen brengt hem terug naar het basiskamp.
Basiskamp.
Het is beter om helemaal terug te gaan.
Als je doorgaat met hoogteziekte, kan dat levensbedreigend zijn.
'Je hebt gefaald', hoorde ik alweer in m'n hoofd.
Maar ik had me erop voorbereid. Ik heb van tevoren hieraan gewerkt.
Hoogteziekte of het weer heb je niet in de hand.
Als het weer verandert, houdt het op. Het is wat het is.
Ik zei tegen hem: 'Je hebt de 6000 meter gehaald.
Met dit letsel. Jij en ik. Ongekend.'
Je was hiervoor nog niet hoger geweest dan de Ben Nevis.
Het is bizar dat je hier bent. Wees ongelooflijk trots op jezelf.
Hij keek me aan en zei: 'Het is in orde.'
En ik zag dat hij het meende. Ik was zo opgelucht.
Tot over een paar dagen.
Alleen Ed is hoger gekomen. Ik heb bereikt wat ik wilde.
Ik heb laten zien dat ik het wel kan.
In plaats van te kijken naar wat hij niet kon...
...keek hij naar wat wel was gelukt.
En toen liep ik met de anderen weg, met een lach op m'n gezicht.
- Moet ik daar ook aan trekken? - Nee, dat lukt wel.
Na zo'n twee uur onderweg zakte ik in een gletsjerspleet.
Ik krabbelde op en viel direct in de volgende.
Is dit een en al gletsjerspleet of zo?
Ik besefte toen dat ze overal waren en dat we er eigenlijk overheen liepen.
Ik weet het niet.
Ik zit vast.
- Ik krijg m'n been er niet uit. - Oké.
ZES UUR LATER OP WEG NAAR 7000 M
We waren zes uur onderweg en toen kwam de zon op.
We begonnen aan een soort steile klim.
Het voelde niet alsof je dichter bij de top kwam.
Ik checkte bij de gids hoe hoog we zaten. Dat bleek zo'n 6800 meter te zijn.
Het hoogste ooit, voor mij.
We zijn al negen uur onderweg.
Dit is echt verreweg het moeilijkste dat iemand van ons ooit heeft gedaan.
Nog 300 hoogtemeters tot de top.
Zo'n vier tot vijf uur. Ik wist dat Arron niet zou omkeren.
Dus ik droeg ook de verantwoording voor hem.
TIEN UUR ONDERWEG 6758 M
Toen Ed op z'n knieën viel, begon hij te huilen.
Hij had z'n breekpunt bereikt.
M'n lichaam houdt ermee op.
Ik heb hem dat nog nooit zien bereiken. Hij was tot het alleruiterste gegaan.
Ik ben ook kapot, en ik heb twee werkende benen.
Ik ben zo diep gegaan.
Verdomme.
Het is genoeg. Ik kan niet meer.
We hebben besloten om de toppoging te staken.
Pas toen bleek, toen ik me naar beneden draaide, dat ik niet kon lopen.
M'n quadriceps die ik zo belast had, trilde, nu we naar beneden gingen.
Afdalen zou dus net zo moeilijk gaan als de hele klim tot nu toe.
Na zo'n zes uur bereikten we de helling onder de top.
Ik deed gewoon alles wat ik moest doen om de berg af te komen.
We kwamen onderaan de helling waar het gletsjerterrein begon.
We zaten daar uit te rusten. Ik was uitgeput.
Ik kon niet eens meer praten. M'n lichaam trilde.
Maar we moesten die gletsjer oversteken om bij kamp twee te komen.
19 UUR ONDERWEG...
We beseften dat al de sneeuw die in de nacht bevroren was geweest...
...nu zacht was. En overal waren gletsjerspleten.
De helikopter die Bigraj per SAT-telefoon belde kon pas de volgende ochtend komen.
- We kruipen tegen elkaar aan. - Het is 00.10 uur.
Ed is er slecht aan toe.
Bij zo'n -25 °C moesten we daar de nacht doorbrengen.
En het zou gewoon overleven worden.
Wat een geluk dat Bigraj en Arron er waren...
Wacht even.
Laat hem wat bloed of spuug eruit gooien.
...om op dat moment de juiste beslissingen te nemen.
Ik kreeg bijna een toeval.
Ed, dit helpt bij het ademen, zet dit op.
Goed zo.
Arron hielp met ademen, we bewogen onze spieren. We moesten elkaar wakker houden.
NA 36 UUR OP DE HIMLUNG BIJ -30°C
Rond 7.30 uur belt Bigraj opnieuw...
...en toen was de helikopter al onderweg.
Dat geluid van de helikopter... Wat een enorme opluchting.
Ed kwam terug.
En mijn hemel, hij zag er zo slecht uit.
Gebarsten lippen, verbrande neus, korstjes overal.
Ik herinner me dat Ben op me af kwam rennen en ik omhelsde hem.
Hij was zo blij me te zien.
Ik omhelsde hem en vroeg hoe het ging.
'Dat was grandioos', zei hij. Ik keek hem aan en lachte.
Typisch Ed.
Sorry voor m'n wilde look. Ik heb me net na zo'n vijf dagen weer 'ns gewassen.
We zijn terug, iedereen is opgelucht.
Ze hadden gebedsvlaggen opgehangen, het vuur aan gelaten.
Zo lief, maar het gaf me ook een gevoel van nederigheid.
Het moet nog even landen.
Die dag heeft er een hogere macht over ons gewaakt.
We hebben altijd een heilig ontzag gehad voor de berg, ook tijdens de trip.
Ik ben erg dankbaar voor deze ervaring.
En prijs mezelf gelukkig dat we het hebben overleefd.
Het is niet iets wat ik direct weer zou willen doen...
...maar ik heb er ook zeker geen spijt van.
Elke keer als ik dicht bij de dood kom en dat is nu al een paar keer gebeurd...
...besef ik hoezeer je boft dat je überhaupt leeft.
En dat vond ik vroeger echt vanzelfsprekend.
- Die reis heeft je leven veranderd. - Absoluut, heel erg. Ten goede.
Ik ben Ed en Lois heel erg dankbaar voor alles.
Ik heb nu een heel laag stressniveau. Waar ik vroeger zo boos om werd...
...of van uit m'n slof kon schieten, reageer ik nu meer als Ed.
Jammer, joh.
Ik heb het ongeluk en m'n letsel geaccepteerd.
Ik stel mezelf niet direct weer een doel.
Ik wil gewoon nagenieten van de ervaring. Van wat ik bereikt heb.
En het navertellen.
Ik zag meteen hoeveel die reis hun leven had veranderd.
Ed heeft z'n doelen bijgesteld...
...de richting waar hij heen wil en de waarden waarnaar hij leeft.
Alleen werk accepteren dat bij hem past...
...en dat hem dichter brengt bij de diepere dingen die hij wil doen.
- Zullen we dit doornemen? - Ja.
Vorig jaar besloten we dat we mensen meer willen helpen.
Het regende aanvragen en telefoontjes...
...maar wij willen juist iemands leven echt veranderen.
En dat kan je niet bij duizenden mensen tegelijk doen.
Probeer de hand te volgen.
CAMPWELL RETRAITE-BOERDERIJ
Door een paar levens drastisch te veranderen...
...ontstaat er een domino-effect van elkaar willen helpen.
En hun verhaal kan dan weer andere mensen inspireren.
We organiseren ook evenementen om meer mensen te bereiken met Together Outdoors.
Het is een netwerk van mensen die letsel hebben opgelopen.
Ze treffen elkaar in de regio en maken begeleide wandeltochten.
Bedankt dat ik begunstigde mag zijn Jullie zijn goud waard.
Hoop dat ik snel mee kan gaan helpen
Grandioze dag met grandioze mensen
Ik ga, mede dankzij jullie, de Yr Wyddfa beklimmen
Ik ben zo trots op ze.
STEM VAN EDS MOEDER
Ze werken zo hard.
Ze ontspannen ook, maar ze werken zo hard.
Op kantoor, buiten, zo gefocust.
Deze hele reeks gebeurtenissen...
STEM VAN EDS VADER
...heeft hun relatie juist versterkt. Je hoort vaak het tegenovergestelde.
FRANKRIJK
Ze zijn allebei erg gepassioneerd over wat ze doen.
OOSTENRIJK
Je ziet dat ze ervan genieten.
MAROKKO
IJSLAND
Ze kunnen zien wat een verschil het voor mensen maakt.
VERENIGD KONINKRIJK
Positieve emotie werkt helend.
De kans dat je geneest is groter als je positief bent ingesteld...
...en omringd wordt door andere positief ingestelden.
Goed zo, Jen. Boks.
Niet te geloven.
Het ligt voor de hand, maar het is waar.
Door dit werk en het coachen van mensen blijf ik ook herstellen.
Een topdag met een geweldige groep mensen!
Heel bijzonder
Vereerd om bij M2M te horen
Zo'n inspiratie voor iedereen met een handicap
Heb net jullie organisatie ontdekt.
Ik ben zo blij dat m'n zoon met jullie op avontuur kan!
Hoe voel je je over de klim met Leo en Waldo?
Ik heb er zin in.
Ik ben ook wel bang, maar heb er zin in.
Dit is er zo eentje die echt op de grens ligt van...
Het gaat m'n techniek te boven.
En waarom doe je het dan, hè?
Nou, het is een stok achter de deur om te blijven trainen. Belangrijk.
En hopelijk inspireer ik anderen zo om hun eigen grenzen te verleggen.
Nu ik Nepal heb verwerkt, richt ik me meer op dingen...
...die riskant en zwaar zijn, maar ik pas wel op.
Ik hou van je.
Het is altijd moeilijk om afscheid te nemen van haar...
Vooral na wat er gebeurd is op m'n laatste expeditie.
Wat een avontuur - pas goed op jezelf
FRANSE ALPEN PERSOONLIJKE UITDAGING
Bergsport draait niet om adrenaline.
BEROEPSKLIMMER
Het gaat niet om de adrenalinekick. Daar is het te pijnlijk en langdurig voor.
Er is, in ieder geval voor mij, een spiritueel element.
De beste klimgebieden ter wereld zijn natuurreservaten. Dat is geen toeval.
Daar vind je grote, majestueuze rotsformaties.
Prachtig. Geweldige locaties om te vertoeven.
Ik kan me nog niet voorstellen hoe ik die top ga bereiken.
Maar ik heb het volste vertrouwen in de mensen die bij me zijn.
En volgens Leo is het haalbaar.
Ed moet zelf die top halen.
Ik ben er om het risico te minimaliseren. Hij staat er in wezen alleen voor.
Het is een scherpe bergkam, volledig onbeschut.
Het ziet er erg eng uit.
Maar de uitdaging sluit perfect aan op Eds niveau.
Als je als kneusje mee mag met de experts...
...word je elke dag beter.
Ik leer zo vreselijk veel.
Sinds m'n ongeluk is m'n leercurve heel steil.
Ik moest opnieuw leren lopen. Elke dag is tegenwoordig een schooldag.
Het is 6.00 uur. Het is zover. We gaan dat ding beklimmen.
Ik weet het niet.
Ik heb er zin in, voel de adrenaline. Soort van zenuwen voor de wedstrijd.
Net zoals ik me voelde de avond voor een rugbywedstrijd.
Maar intenser, omdat ik niet weet wat me te wachten staat.
Bij rugby wist ik dat 't pijn zou doen.
Wat is het hier geweldig.
Ik heb m'n letsel echt niet meteen geaccepteerd.
Zo van: oké, kop op, komt goed, ik los het wel op.
Het was en is nog steeds een proces.
Je moet proberen te focussen op wat je nog kan, op het positieve in je leven.
Als je je richt op het negatieve, delf je het onderspit.
Goeie.
Ik zou nog op de bodem van het zwembad kunnen liggen. Ik had dood kunnen zijn.
Tuurlijk vind ik wel dingen irritant of heb ik pijntjes.
Of ongeduldige momenten. Dat overkomt me dagelijks.
Nou, bijna elk uur wel eigenlijk.
Maar dat zijn vluchtige momenten.
M'n hersenen herkaderen dat bijna onbewust naar:
'Niet doen, vooruit. Daar heb je niets aan.'
Hier gaan we ons voorbereiden.
Ietsje losser, zodat ik het kan grijpen als het verder weg is. Ja, zo.
Zo kan ik m'n voet grijpen en sturen, en op de berg neerzetten.
Zou moeten werken.
Klaar?
Het is zowel fysiek...
...als mentaal een uitdaging. Het is eng.
Iedereen heeft hoogtevrees. Maar er is nog een ander element.
M'n hart.
Klimmen is een cerebrale uitdaging. Alsof je een Rubiks kubus oplost.
Hoe ga je de tools die je tot je beschikking hebt, gebruiken.
Je vingers, je tenen, je ledematen. Om die rotswand te beklimmen.
Het is heel intens, heel emotioneel.
Je moet het voor jezelf helder krijgen en je echt concentreren.
Je richten op de taak die voor je ligt.
Dus je moet volledig in het moment zijn.
Het is bijna een vorm van meditatie.
Ik kan me nergens aan vasthouden.
Shit, ik gleed weg.
- Oké. - Ach, zo diep kan je niet vallen hier.
Ja. Goed zo.
Dit was het voorafje.
Nu komt het hoofdgerecht.
Je meent het.
- Laat het vieren, oké? - Ja.
Dit wordt lastig.
M'n linkerbeen moet eroverheen.
En dat been werkt niet graag.
Dit wordt ook best lastig.
Dat is klimmerstaal voor: 'Dit wordt erg zwaar.'
Oké, best lastig.
- Wacht even. - Opletten.
Oké.
Driehonderd meter diep aan beide kanten. Doodeng.
M'n hart gaat tekeer.
Ik weet niet hoelang ik de adrenaline nog kan laten stromen.
Kom op. Je kan het.
Recht zo die gaat.
Als ik een complete dwarslaesie had gehad en dat was eerst de diagnose...
...dan had ik nog zo hard kunnen trainen, maar hier niet gestaan.
Tenzij een helikopter me gedropt had.
De Ed van vroeger besefte niet dat alleen in leven zijn al zo'n groot geluk is.
Ik denk dat ik een leven heb vervangen door een beter leven.
Ja, dat lijkt te werken.
Ik stop m'n...
- Klauwklem. - Jawel, de klauwklem.
- Unieke stijl. - De klauw.
Het gaat om waar m'n rechterbeen heen gaat.
Er is weinig houvast voor je voeten. Wel voor je handen, daarboven.
Ja, nu nog de klauw uit de klem halen.
Kom op, eruit. Goed zo.
Ik heb kramp in dat been.
Buigen, en de kramp doorbreken. Wat een kleine richel.
M'n rechtervoet zit vast.
M'n voet zit vast in de spleet.
Probeer iets anders.
Nee...
Ik krijg de linker daar nooit.
Wacht even. Ik haal het misschien met links.
M'n linkerbeen is heel hoog. Ik weet niet of ik die spieren kan aanspannen.
- Staat het ergens op? - Ja.
- Hopelijk is het stabiel. - Ga ervoor.
Duw die hand naar beneden. Ja, zo.
- Je kan zo je handen goed kwijt. - Ja, maar m'n voet gleed weg.
- Omhoog met je rechterhand. - M'n linkervoet gleed weg.
Ja, zo. Trek je knie op.
Precies. Ietsje hoger. Goed zo.
Mijn god, ik krijg nog een hartaanval.
Doe maar niet.
Je bent er bijna.
Klik maar los.
Nu is het makkelijk.
Wel erg onbeschut.
- Mijn god. - Je hebt de top gehaald.
Kijk eens aan.
Dat was een van de meest intense ervaringen in m'n leven.
- Het is je gelukt. - Dankjewel.
En zonder veiligheidslijnen.
Dat moet even bezinken.
Wie had dat vijf jaar geleden gedacht?
- Ja. Ik word een beetje emotioneel. - Ik ook.
- Bedankt, man. - Fijn dat ik erbij mag zijn.
Wat is het hier prachtig.
Ja. Het is moeilijk te bevatten.
Niet alleen dat, maar alles. Dat ik hier sta.
- Goed gedaan. - Bedankt, man.
- Daar mag je best trots op zijn. - We hebben het gehaald.
Zo mooi op de top. Ongelooflijke prestatie.
Van mij. Een eitje voor Leo.
Iedereen die me daar heeft gebracht...
...m'n chirurg, m'n fysio's, die waren allemaal bij me op die top.
En ik ben ze allemaal erg dankbaar.
Ik bof met al die mensen die me hebben geholpen...
...en dat kwam allemaal samen in dat angstaanjagende moment.
Je krijgt een hele andere kijk op dingen...
...als je een ingrijpend incident hebt meegemaakt...
...als je bijna dood bent gegaan. En dat voel ik aan hem.
En weet je wat? Het is besmettelijk. Hij straalt dat uit.
Mijn perspectief is ook veranderd.
Ik geloof zeker dat je je mindset kunt veranderen...
...en een gelukkig, positief leven kunt leiden.
Daar ben ik het levende bewijs van.
Het meeste van ons lijden veroorzaken we zelf.
Het gaat er uiteindelijk om of je kan loslaten.
Omdat we niet kunnen veranderen wat er met ons gebeurd is.
Dus het herbeleven en keer op keer herhalen...
...en in het verleden leven veroorzaakt alleen maar meer pijn.
En als we in het nu kunnen leven...
...en niet te bang zijn voor de toekomst en gewoon ons leven leven...
...want hier zijn is al een geschenk...
...dan zou dat zoveel lijden verlichten.
Je hebt je stokken, m'n hand past niet.
Een van de beste manieren om dat te doen is elkaar helpen.
Wees aardig en vriendelijk. Dat kost niets.
En die domino-effecten maken zo'n groot verschil.
Ondertiteld door: PLINT Ondertiteld door: Jik Boom