Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kiedy jestem w górach, nie myślę o niczym innym.
Życie staje się bardzo wyjątkowe i to moja błoga przerwa.
W takich chwilach czuję się naprawdę spokojny i szczęśliwy.
Nie liczę się na tej ziemi.
W przeciwieństwie do mnie góry są tutaj od zawsze
i pozostaną po mnie na zawsze.
Jestem tylko pyłkiem kurzu unoszącym się we wszechświecie
przez milisekundę.
Jestem szczęśliwy, szerzę miłość i cieszę się życiem.
ALPY FRANCUSKIE
Jesteś teraz w dobrej formie, Ed?
Tak. Co ciekawe, w ciągu ostatniego roku
osiągnąłem większą mobilność w mojej lewej nodze,
więc mogę bardziej na niej polegać.
Istnieje na to wiele określeń.
Mam częściowe porażenie czterokończynowe i kurczowe porażenie połowicze,
czyli moje połówki ciała się różnią.
Nie mogę podnieść lewej nogi.
Po prawej stronie nie czuję bólu i temperatury.
Dłoń nie działa, jak trzeba. Mogę tylko szczypać.
To naprawdę przydatne,
zwłaszcza przy wiązaniu sznurówek.
To nie przelewki.
Wiesz, co mam na myśli, prawda?
Oczywiście - potencjalną śmierć.
"Nie potknij się, bo umrzesz" w języku wspinaczy.
- Widzisz, dokąd zmierzamy? - Mój Boże!
Jak niby mam wejść na sam szczyt?
- Coś wymyślimy. - Rany.
To prawdziwa wspinaczka górska.
To, co utrudnia mi codzienne życie,
to funkcjonowanie pęcherza i jelit. Wymagają zarządzania.
Gdy muszę do toalety, mam jakieś 90 sekund na jej znalezienie.
Gdy jestem poza domem, muszę nosić worek.
Ludzie o tym nie wiedzą.
Widzą kulejącego Eda i mu współczują.
DZIEŃ ŚLUBU
O tych podstawowych sprawach
się nie rozmawia i są one niewidoczne.
"Niech pielęgnują chwile ze swoich przeszłości".
Nie pocę się poniżej sutków.
To dość dziwne. Niemal zemdlałem na własnym ślubie.
Prędko się przegrzewam.
Muszę pilnować, czy mam jak się schłodzić.
Należy zakwestionować strategię inwestycyjną Lois.
Chodziła z zawodowym sportowcem,
a poślubiła kuternogę.
- Nigdy nie postąpiłabym inaczej. - Ale...
Ale ten kuternoga kocha cię bardziej, niż to sobie wyobrażasz.
Jestem dumny, że mogę nazywać cię moją żoną.
TRENING DO WSPINACZKI CHARYTATYWNEJ MONT BUET, FRANCJA
Mnie poniekąd jest łatwiej,
bo tego nie widzę, a ty musisz na to patrzeć.
- Tak. - Ciebie to pewnie bardziej dotyka.
Nie o to chodzi. Po prostu wpojono mi,
że kolana nie powinny być skierowane do środka.
Co ty nie powiesz? Przecież nie mam wyboru.
Wiem. Skąd ta agresja?
Przepraszam.
Próbuję z tobą o tym porozmawiać.
Ramiona bolą mnie każdego dnia,
ale to nie ma nic wspólnego z moim urazem kręgosłupa.
Muszę być przygotowanym na wszystko
i być w pełni sił, aby nie zawieść innych ludzi
i nie utrudnić im wyprawy.
Muszę ćwiczyć, bo w ten sposób na pewno nie zdobędę Mont Buet.
PIĘĆ DNI PRZED WSPINACZKĄ
Każdy ma swoje góry do zdobycia.
Czasami jesteś na dnie
i marzysz o pozornie niemożliwym...
Nie poddawaj się... Rób swoje.
Wszystko nabierze sensu, gdy zobaczysz widok z góry.
Jesteś niezwykle inspirujący :)
Nie ma zbyt wysokiej góry Ani zbyt niskiej doliny
Zbzikowaliśmy.
Ani zbyt szerokiej rzeki
By powstrzymać mnie Przed zdobyciem szczytu Buet
Właśnie.
Wybaczcie, przypomniałem sobie, że musimy zejść.
Przez długi czas sądziłem,
że nie będę w stanie wrócić w takie miejsca.
Pamiętajcie, żeby skupiać się na pozytywach.
Na tym, co już w życiu osiągnęliście,
a nie na tym, czego nie zrobiliście.
Łatwo jest się zatracić w negatywnym myśleniu,
o tym, co robią i mają inni,
i zapomnieć, jak dobre mamy życie.
To było niesamowicie pozytywne doświadczenie
i mam nadzieję, że każdy z was zdołał coś z niego wynieść.
- Jasne. - Kocham was.
Numer osiem. Lyn trenował go w London Welsh.
Ed Jackson. Grał w Wasps.
Wychowanek Bath Academy. Imponująca historia.
Świetny niosący. Przekracza linię wznowienia.
Jest także dobrym przywódcą.
Miałem szczęście być zawodowym graczem rugby przez dziesięć lat.
Co było spełnieniem marzeń dla dzieciaka wychowanego w West Country,
która żyje rugby.
Mam wrażenie, że dodał jakości rozgrywce.
Chętnie zobaczę, co pokaże dzisiaj,
zdobywszy tytuł Zawodnika meczu.
Grałem w lidze angielskiej i walijskiej.
To było spełnienie marzeń.
Było tak, jakby płacono mi za ćwiczenie z kumplami na WF-ie.
Można powiedzieć, że byłem u szczytu kariery.
Sędzia w pogotowiu. Ed Jackson przejmuje piłkę.
Grałem dla Dragons w Walii.
Podpisałem kolejny dwuletni kontrakt.
Musi spróbować. Dragons wracają do gry.
Kochałem to. Mieszkałem w Cardiff. Nie sądziłem, że to się skończy.
Nowo zakontraktowany Jackson błyszczał dziś na boisku.
Świetny wynik w domowym debiucie.
Dziękuję.
Miałem 27 lat. To był pierwszy upalny dzień w roku.
Odwiedziliśmy przyjaciół rodziców, by popływać w basenie.
Pamiętam, że zdjąłem koszulkę, odwróciłem się,
podszedłem do krawędzi,
uśmiechnąłem się do kolegi naprzeciwko
i wskoczyłem do basenu na główkę.
Myślałem, że ma jakieś 2,5 metra,
a miał zaledwie metr głębokości.
W moją głowę uderzył 114-kilogramowy piłkarz.
Próbując wstać, zdałem sobie sprawę, że coś jest nie tak.
Nie mogłem się ruszyć. Wpatrywałem się w powierzchnię wody.
Potem złapało mnie czyjeś ramię.
W basenie był mój tata i mój kumpel.
Wyciągnęli mnie na powierzchnię.
Uderzyłem się w głowę tak mocno, że moja szyja nie wytrzymała.
Dysk pomiędzy dwoma kręgami eksplodował,
a odłamki dysku wbiły się w mój rdzeń kręgowy.
Zostałem więc całkowicie sparaliżowany od ramion w dół.
Mój tata jest emerytowanym lekarzem. Wiedział, że muszę zostać unieruchomiony.
TATA
Powiedziałem wszystkim dokładnie, co mają robić,
i przestałem myśleć o nim jak o swoim synu.
Skupiłem się na tym, że byłem jedynym medykiem na miejscu.
Przyjechała karetka. Umieścili pode mną deskę ortopedyczną.
Podnieśli mnie i zanieśli do ambulansu.
Najszczęśliwszym aspektem wypadku Edwarda było to,
że pozostał w basenie.
Jego szyja nigdy się nie poruszyła po tym początkowym uderzeniu.
Reszta dnia zlewa się w jedną całość.
Nagle pojawiło się wokół mnie wielu lekarzy.
Ludzie robili notatki i szeptali między sobą.
Wtedy zrozumiałem.
Pamiętam, jak weszła Lois.
Nie było jej wtedy ze mną. Była w Cardiff.
Zadzwoniła do mnie macocha Eda.
Właśnie skończyłam mecz Super League netballu w Walii.
Powiedziała, że żyje, ale muszę jak najszybciej przyjechać do szpitala.
Pomyślałam: "Co za idiota".
Byłam pewna, że tylko się potłukł i nic mu nie będzie.
Gdy spojrzałam mu w oczy, wiedziałam, że nie jest dobrze.
Wyglądał na przerażonego. Trząsł się i drżał.
Czułam się jak w filmie.
Pamiętam tylko, że przeprosiłem.
Niby nie wiedziałem za co,
ale w głębi duszy znałem powód.
Ale...
to było naprawdę przerażające.
Tak.
Przepraszam.
Chyba nigdy nie wspominałem tego tak szczegółowo.
Opowiadałem już o tym,
ale nigdy nie podszedłem do tego tak emocjonalnie.
Pamiętam, że miałem okropne wyrzuty sumienia.
Myślałem tylko: "Jak mogłem to zrobić?".
To było bardzo głupie.
Przewieziono mnie do szpitala Southmead w Bristolu na neurologię.
Wiedzieli, że potrzebuję pilnej operacji.
Pomyślałem, że się zdrzemnę na chwilę.
Zabronili mi. Kazali mi zostać przytomnym.
Dopiero później dowiedzieliśmy się, że podróż zajęła im dużo czasu,
bo jego serce wciąż się zatrzymywało.
Musieli wstrzykiwać mu adrenalinę, aby je pobudzać.
Jego tata milczał.
Zwykle jest bardzo silny i nigdy się niczym nie emocjonuje.
To było bardzo wymowne.
Miałem szczęście, że chirurg, Neil Barua,
topowy neurochirurg w kraju,
odbywał akurat sobotni dyżur.
Ostatnie, co pamiętam, to jego słowa:
"Istnieje szansa, że się nie obudzisz".
MAMA
Mieliśmy zasadę, że nie dzwoni się do nas,
gdy jesteśmy na wakacjach.
Brak wieści to dobre wieści.
Lois zadzwoniła, mówiąc, że chodzi o Eda.
Obudziłem się po operacji.
Wokół wiele pikających maszyn i wychodzących ze mnie rurek.
Myślałem, że to zły sen. Naprawili mnie.
Nic mi nie będzie.
Powoli spróbowałem poruszyć lewą stopą.
Nic. Prawą stopą - nic.
Pomyślałem, że zdołam poruszyć rękoma,
ale nic z tego. Byłem tylko głową na poduszce.
Weszłam go zobaczyć.
To było trudne.
Przed każdym wejściem musiałam się ogarnąć.
Dopiero po wyjściu...
Gdy byłam u Eda, przyszli jego kumple.
Jeden z nich, Souto, po prostu wszedł i zasłabł.
Edowi było przykro. Potem zrobiłam zdjęcie
i pokazywałam je odwiedzającym,
by wiedzieli, na co się piszą, i więcej nie mdleli.
Ostatecznie większość z nich to mięczaki.
Gdy wymiękali w poczekalni, mówiłam im, że nie wejdą.
Mieli wejść z uśmiechem na twarzy
i traktować go tak, jakby doznał zwykłego urazu.
To zadziałało.
Skupiłem się na tym, by wszyscy czuli się dobrze.
To stało się moją codzienną odskocznią.
Przybieranie takiej roli było ważne także dla mnie.
Ucieleśniałem ją.
Najgorsze były noce. Mentalnie byłem w głębokim dołku.
Martwiłem się, czy kiedykolwiek będę mógł chodzić,
czy będę mógł pracować,
czy będę musiał sprzedać dom.
Miałem mętlik w głowie,
gdy nie było rozpraszaczy w postaci innych ludzi.
Myślałem, że nie chcę tu już być
i co to oznacza dla innych, a szczególnie dla Lois.
Nie chciałem, by musiała żyć z kimś, kto potrzebuje pomocy.
Nie na to się pisała.
Na szczęście nie byłem w stanie ze sobą skończyć,
więc musiałem się z tym pogodzić.
Próbował mnie przekonać, bym go zostawiła.
Przepraszał, mówiąc, że nie zasługuję na takie życie.
Często rozmawialiśmy o przyszłości
i o tym, gdzie chcielibyśmy pojechać, i co chcielibyśmy zrobić.
Zawsze zakładaliśmy aktywne życie,
więc myślałam, że nie będzie nam to dane.
Kazałam mu się zamknąć i powiedziałam, że go nie zostawię,
tym samym urywając ten temat.
Najciężej było mi, gdy byłam sama
i gdy jeździłam z i do szpitala.
Wtedy się załamywałam.
Nie chciałam robić tego przy Edzie.
Punktem zwrotny nastąpił, gdy po dziewięciu dniach
chirurg sklasyfikował mój uraz jako ASIA A1.
To najwyższy stopień.
Mogłem już nigdy nie chodzić.
Pamiętam, jak spojrzałem na Lois.
Wybuchła płaczem. Moja mama również zalewała się łzami.
Zrozumiałem wtedy, że nie chodzi o mnie.
Gdyby nie Lois i mama,
gdyby nie inni ludzie, dla których mogłem się starać,
nie znalazłbym w sobie motywacji.
Widziałem to u wielu innych osób. Niektórych z nich nikt nie odwiedzał.
Oni chcieli tylko się nafaszerować lekami i zapomnieć.
To właśnie ludzie dali mi motywację,
by całymi godzinami próbować ruszać czymkolwiek.
Boże, Ed, ale się porusza.
Pamiętam moment, gdy poruszyłem palcem.
Musiałem wciąż nim ruszać, by ciało nie zapomniało.
Byłem bardzo skupiony. Gdy przyszli goście, kazałem im patrzeć.
Leżałem na wznak na plecach, gapiąc się w sufit
i mówiąc: "Patrzcie na palec!".
To pokazało, że nie wszystko stracone. Wszystko może się zdarzyć.
Gdy tylko pojawiła się ta iskierka nadziei,
stwierdził, że będzie chodził, a ja w to uwierzyłam.
PRZYJACIEL
Złap Souto za rękę.
Zdrowsze niż moje, stary. Moje są sine.
Dobra, dobra.
- Niewiele się zmieniło. - Kurwa.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Po wyjściu stamtąd wszystko mogło iść ku lepszemu.
Wtedy się zaczęła naprawdę ciężka praca.
Chcieliśmy zacząć z kopyta.
Ruszaliśmy już jego nogami i rękoma.
Raz, dwa, trzy, pchaj.
Gdy poznaliśmy jego fizjoterapeutę, Pete'a,
powiedział mi, że Ed znów będzie chodził.
Byłam gotowa do działania.
Dalej. Jeszcze raz. Ciągnij.
Ed był wyjątkowym pacjentem.
NEUROFIZJOTERAPEUTA
Wszyscy pacjenci są w pewien sposób wyjątkowi.
Ciągnij do tyłu. Dobrze.
Ed miał jednak doświadczenie sportowe
i ogromną motywację.
Rozumiał korzyści płynące z ćwiczeń.
Dobrze. Dziesięć. Dalej...
Pete Bishop-Ponte, który moim zdaniem jest niesamowity,
jest wielkim zwolennikiem intensywnej fizjoterapii
urazów rdzenia kręgowego na bardzo wczesnych etapach terapii.
- Dobrze. Ładnie. - Bardzo dobrze, Ed.
Świetnie.
To młody mężczyzna,
któremu należało po prostu rzucić koło ratunkowe
i powiedzieć coś pozytywnego, opartego na faktach,
co sprawi, że uwierzy, że może się z tego wykaraskać poprzez treningi.
...dwa, trzy. W górę, dobrze.
Był wyjątkowo zmotywowany.
FIZJOTERAPEUTKA
Mamy dużą salę treningową.
On i Lois byli tam o każdej porze dnia.
Była niesamowita. W zasadzie była jego fizjoterapeutką.
Psychologia odgrywa wielką rolę w zdrowieniu.
Świetna paczka znajomych...
TATA, PRZYJACIEL
...która nie traci humoru.
Kochająca partnerka, żona czy dziewczyna.
Po prostu wspierający ludzie,
którzy cię zmotywują i podtrzymają na duchu.
Tego się nie da opisać.
Cztery miesiące później, Ed...
NEUROCHIRURG
...i jego narzeczona, Lois, przyszli na konsultację. Wszedł o własnych nogach.
Chciał zdjęcie, bo prowadził wtedy bloga,
a ja się wstydziłem, bo mam tylko 175 centymetrów wzrostu
i żartowano, że pozował z jakimś uczniakiem.
Neil, dziękuję ci,
że zdecydowałeś mnie natychmiast operować,
że jesteś tak dobry w tym, co robisz,
i że pozwoliłeś mi zawalczyć.
Cztery miesiące temu na OIOM-ie obiecałem sobie,
że wrócę tam o własnych nogach. Dzięki cudownym ludziom,
odrobinie wysiłku i dużej dozie szczęścia, zrobiłem to.
Największym punktem zwrotnym był ten, w którym stworzył bloga na Instagramie.
Wielu ludzi pisało, że udostępniane przez niego historie im pomagają.
On też wiele zyskiwał, pomagając tym ludziom.
Dzień trzeci... Takiego gówna nikt się nie spodziewa.
Twoja droga i to, jak daleko zaszedłeś,
pomogły mi w zeszłym roku. Dziękuję.
To uskrzydlające.
Zrozumiałem wówczas, że w tej sytuacji
istnieją także pozytywy, a nie tylko negatywy.
Po dziewięciu miesiącach wróciłem do domu.
Było ciężko. Trudno było nadążyć za rehabilitacją.
Mieszkałem z rodzicami.
W szpitalu jesteś w bańce. Wróciwszy do domu,
od razu zauważyłem, że nie mogę robić tego, co wcześniej.
Patrzenie, jak wchodzi po schodach, było druzgocące.
Zwłaszcza, gdy chodził po domu w samych bokserkach.
Wszędzie miał siniaki i zadrapania.
Był cały posiniaczony od upadania, czego na co dzień się nie widzi.
Nasze życie wywróciło się do góry nogami.
Uczyliśmy się jeździć wózkiem inwalidzkim po domu.
Uczył się jak kontrolować pęcherz i jelita i jak funkcjonować seksualnie.
Było tak wiele nowych sytuacji,
że nie wiedzieliśmy, jak sobie z nimi poradzić.
W głębi duszy czułam się odizolowana i samotna.
Kochałam go, ale patrząc mu w oczy,
wiedziałam, że coś było nie tak.
Tak bardzo się zmienił.
Wszystko się zmieniło - jego ciało i jego ruchy,
a zwłaszcza jego zapach.
Czasami czułam się, jakbym zdradzała Eda.
Odsuwałam się przy pocałunku,
bo pachniał inaczej niż Ed, którego znałam wcześniej.
On dużo przeszedł,
więc trzymałam to w tajemnicy przez długi czas.
Zasięgnęłam pomocy.
Nie bądź taka pewna.
Chodziłam do seksuologa i porozmawiałam z Edem.
To była najtrudniejsza rozmowa, jaką odbyłam w życiu.
To pogłębiło mój ówczesny kompleks.
Zmieniłem się fizycznie. Czy mi się to podobało, czy nie,
mój wygląd zewnętrzny i sprawność były częścią mojej tożsamości.
A także bycie mężczyzną i graczem rugby.
To była perspektywa,
z którą, jak się okazało, Lois również się zmagała.
- Tak. - Zaczęliśmy o tym rozmawiać.
Nie chodziło tylko o sferę seksualności.
Przechodząc przez coś takiego w związku,
albo się rozstaniecie, albo zbliżycie.
Tak to się zwykle kończy.
Rozumiem, dlaczego może to zepsuć związek.
Nam prawie zepsuło. Nie dlatego,
że podkreśla to istniejące problemy,
ale dlatego że...
wasze ścieżki życiowe powoli się rozchodzą.
Jeśli zostaniecie razem i przejdziecie przez to,
tak jak inne pary, staniecie się na tyle mocną parą,
że nie będziecie sobie w stanie wyobrazić życia bez siebie.
Wasze nowe życie istnieje tylko z nimi.
To jak małżeństwo od urodzenia w pewnym sensie,
co brzmi nieco dziwnie.
- To dziwna koncepcja. - Tak.
Zrozumieliśmy, że komunikacja to klucz
do otwartego i szczerego związku.
Nie da się pójść naprzód,
nie rozwiązując problemów razem i bez ogródek.
- Zgodziłbyś się? - Jasne.
Właśnie dlatego zaczęłam specjalizować się w coachingu relacji.
Chcę dzielić się naszą podróżą z innymi ludźmi.
To był kolejny punkt zwrotny na naszej drodze.
Byłem pochłonięty próbą powrotu do zdrowia
i odzyskaniu celu oraz motywacji w życiu.
Na tym etapie trochę się załamałem.
Wiedziałem, że muszę coś zrobić.
Postawić sobie wyzwanie, które mnie zmotywuje.
Chciałem pokazać wszystkim innym w szpitalu,
którym również powiedziano, że nie mogą czegoś robić,
że może wcale tak nie musi być.
Oznajmiłem więc,
że w rocznicę wypadku chcę się wspiąć na Snowdon.
Moi fizjoterapeuci byli w totalnym szoku.
Sugerowali mi, bym zrobił to w drugą rocznicę.
Wiedziałem, że nawet jeśli tam nie dotrę
i wejdę na 100 metrów, to pójdę o własnych nogach.
Pokazałbym innym,
że nie należy porzucać nadziei.
A więc plan jest taki.
Pierwszego kwietnia (w Wielkanoc) spróbuję zdobyć szczyt Snowdon...
1. Chcę przekroczyć swoje granice...
2. Termin ten przypada na rocznicę wypadku...
3. Chcę się odwdzięczyć.
Zapraszam na wyprawę wszystkich, którzy chcą się dołączyć...
Ostrzegam, że nie jesteśmy pewni, czy to możliwe.
Jesteś niesamowity! Ogarnę kogoś z Irlandii :)
Zaprosiłem ludzi w Internecie,
licząc na garstkę osób,
a na starcie pojawiło się 70 nieznajomych.
Pomyślałem wtedy:
"Cholera, teraz muszę tam wejść".
MARSZ CHARYTATYWNY, 2018 ROK
Zdobycie Snowdon było niesamowite.
Byłam przy nim i wspierałam go przez całą drogę.
Czasami czułam się jakby na uboczu,
bo otaczało go wielu ludzi i fizjoterapeutów.
Wszyscy go asekurowali.
W pewnym momencie zadecydował,
że zakończymy to razem.
- Dalej, Ed. - Dawaj!
- Dobra robota. - Tak!
To była szkoła życia,
ale gdy dotarłem na szczyt, poczułem,
że osiągnąłem coś po raz pierwszy od mojego wypadku.
Wiele nauczyłem się od innych ludzi,
ale oni także wynieśli coś z mojej historii.
Pamiętam, że zastanawiałem się, jaki tor obierze moje życie.
Wiedziałem, że już nigdy nie będzie konwencjonalne.
UDAŁO MU SIĘ, DO CHOLERY
To, co teraz robię,
to tworzenie nowych zasad w mojej głowie
i w głowach innych ludzi, co można, a czego nie.
Nie wiesz, do czego jesteś zdolny, póki tego nie sprawdzisz.
KATMANDU
WITAMY W NEPALU
Wreszcie tutaj, w Himalajach. Zawsze chciałem tu przyjechać.
Jak widać, jest niesamowicie.
Za nami Annapurna, ośmiotysięcznik.
Jedna z najwyższych gór.
I to prawda, co mówią,
ciężko jest ją opisać słowami.
Naprawdę.
Pamiętam, jak siedziałem w Ghandruk
i wpatrywałem się w ten ośmiotysięcznik.
Nigdy w życiu nie czułem się tak mały.
Mój mózg nie mógł pojąć rozmiaru tej góry, która była przede mną.
Poczułem się całkowicie nieistotny.
To było niesamowicie wyzwalające uczucie.
Młodzi często mówią, że odnaleźli siebie, podczas swojego gap year.
To samo przytrafiło się mnie.
Czułem się śmiesznie, opowiadając to w domu.
Zatrzymaliśmy to dla siebie z Lois.
Wtedy stwierdziliśmy, że naszą misją jest pomaganie innym ludziom.
Postanowiliśmy, że rzucimy wszystko i założymy fundację.
Założyliśmy organizację, która zabiera ludzi z różnymi urazami
na takie wyprawy.
Wróciłem do zdrowia tylko dlatego,
że miałem sieć wsparcia.
Chciałem stworzyć taką sieć dla innych.
Ludzie mogliby się dzielić swoimi traumami,
wiedząc, że nie są z nimi sami.
ZAŁOŻONO W 2019 ROKU
ŻYCIE JEST DOBRE
Gdy pamiętasz, gdzie byłeś, doceniasz, jak daleko zaszedłeś.
Siedzę na wózku przy biurku, bo:
1. Zawsze, gdy wstaję, przypominam sobie, by nie brać wszystkiego za pewnik.
2. Lubię kręcić bączki...
Czerp radość z prostych rzeczy...
Miłego weekendu.
Genialne, stary. Bączki brzmią nieźle.
MARSZ CHARYTATYWNY, KORNWALIA, 11 DNI, 196 KILOMETRÓW
Widziałem, jak Ed zmienia się ze sfrustrowanego gracza rugby
z urazem kręgosłupa w uduchowionego mężczyznę
o większej empatii wobec otaczających go ludzi i środowiska.
Czujesz się teraz lepiej?
Tak.
Życie to podróż.
Z wypadkiem czy bez,
byłoby pełne wzlotów i upadków.
Czasem są one większe.
Masz rację.
Benny.
Ben jest jednym z beneficjentów fundacji.
Był spadochroniarzem, któremu nie otworzył się spadochron.
Dołączyłem do 7. Pułku Spadochronowego Królewskiej Artylerii Konnej.
To był mój...
BENEFICJENT, M2M
...bodajże 15 skok wojskowy.
Wcześniej zaliczyłem 65 skoków cywilnych.
Pamiętam, że byłem w samolocie.
Skoczyłem jako trzeci.
Pamiętam, jak skoczyłem i że spojrzałem w górę.
Widziałem coś, co wziąłem za w pełni otwarty spadochron.
Spojrzałem na ziemię i w nią uderzyłem.
Gdy się ocknąłem,
leżałem na ziemi, myśląc,
że uderzyłem mocniej niż zwykle.
Myślałem tylko, że muszę się ogarnąć.
Miałem przed sobą jeszcze jeden skok.
Nie chciałem się zbłaźnić.
Musiałem wstać, więc zdjąłem kask.
Gdy spróbowałem wstać, ból przeszył całe moje ciało.
Ktoś złapał mnie za głowę.
Był to medyk. Krzyknął tylko, że żyję.
Uderzyłem w ziemię z prędkością 120 km/h.
To był niefortunny wypadek.
Nie mam czucia w prawej nodze. Mam zaniki pamięci i silny ból pleców.
Będę na lekach do końca życia.
Ktoś sfilmował mój skok.
Odtwarzałem go w koło, analizując, gdzie popełniłem błąd
i czy mogłem temu zaradzić.
Nie mogłem zmienić biegu historii, ale wałkowałem to niemal cały rok.
Zdiagnozowano u mnie PTSD z objawami braku snu
i obsesyjnym odtwarzaniem filmu.
Uznałem to za porażkę. Czułem, że zawiodłem.
Przez całe życie czułem się jak nieudacznik.
Dla Bena spotkanie Eda było kluczowe
w jego powrocie do stanu równowagi emocjonalnej.
Ed potrafi...
PARTNERKA BENA
...rozmawiać na poważnie.
Ben nigdy nie lubił się zwierzać.
Mnie - tak, ale innym już nie. Dobrze więc, że ma taką możliwość.
Mówi się, że fortuna kołem się toczy.
Nie tylko dacie radę,
ale los znów się do was uśmiechnie.
Nie traćcie wiary.
Gdy coś idzie nie tak, możecie to zmienić.
Nie porzucajcie nadziei na lepsze jutro.
Ktoś chciałby coś dodać?
Ten spacer dał nam nową perspektywę
i możliwość nawiązania relacji
z różnymi ludźmi.
- To zbliżające doświadczenie. - Czy tego chcesz, czy nie.
- Tak. - Przymusowe.
W 2016 roku brałam udział...
BENEFICJENTKA, M2M
...w wypadku autobusowym.
Po wypadku nie mogłam dojść do siebie. Miałam PTSD i stany lękowe.
To, co Ed robi doskonale, to przewartościowywanie życia
i odnajdywanie w nim radości.
Fajni ludzie to ci, którzy w pełni się akceptują.
Nieważne, czy pasjonujecie się kamiennymi murami,
czy Warhammerem,
poznajcie się i nie wstydźcie się tego.
Bądźcie sobą. Możecie więcej, niż myślicie.
Dajemy się zaszufladkować
przez społeczeństwo, bliskich i nas samych.
Dopiero poza strefą komfortu
zaczyna się prawdziwa zabawa i rozwój.
Miło jest przebywać z ludźmi,
którzy wiedzą o twoim urazie,
i mają gdzieś, że wyglądasz inaczej...
BENEFICJENTKA, M2M
...lub nosisz ortezę nogi czy utykasz.
Po wypadku odkryłam,
że z niepełnosprawnością wiąże się samotność.
Wiele rzeczy trzeba robić samemu.
Z tego powodu uwielbiam te wyprawy. To bardzo ważne.
Pływałeś już?
Tak, pierwszy raz, gdy się zesrałem.
Byłem zmuszony. To było w porcie Penzance.
Odzyskałam swoją iskrę.
Oni mi ją przywrócili.
- Szybkie piwko? - Bardzo chętnie.
Na uczczenie.
Chłodne piwko.
Zostałem beneficjentem,
więc Lois będzie moją doradczynią życiową przez 2-3 lata.
To jedna z najlepszych rzeczy, jaka mnie spotkała.
Przez cały okres rehabilitacji mówiono mi, co mam robić
i co mam czuć.
Lois rozmawiała ze mną i zadawała mi pytania.
To było coś nowego i niezwykle pomocnego.
Nie mogę uwierzyć, że stworzyliśmy z Edem coś,
co naprawdę działa.
A co jest naprawdę ekscytujące - to dopiero początek.
Więc tak, jest fajnie.
FILM PRYWATNY, SIERPIEŃ 2022
- Opuścić ci stopę? - Nie.
Nie, muszę się lepiej ułożyć.
Życie z urazem rdzenia kręgowego nie jest łatwe.
Kurwa.
Nie mogę robić tego, co robiłem wcześniej.
Już nigdy nie zagram w rugby, nie pobiegam z dziećmi,
nie wyjdę z domu bez cewnika ani nie użyję lewej dłoni w pełni.
- Podłożę ci poduszkę. - Przeturlam się.
- Zostań tak. - Na plecy.
- Na pewno? - Tak.
Wcześniej uznałbym, że to by mnie złamało.
Nie, właściwie... Kurwa!
W rzeczywistości najważniejsze jest odpowiednie nastawienie.
Pomaganie innym bardzo pomaga.
Szybko sprawia, że czujesz się lepiej.
Myślę, że ludzie tak już mają.
Ed zadzwonił do mnie, zapraszając mnie na wycieczkę do Nepalu.
Pamiętam, że od razu zalałem się łzami.
Byłem przeszczęśliwy.
Potrzebowałem nowego wyzwania i celu.
Niczego nie miałem i czułem, że tkwię w martwym punkcie.
Nie zamierzałem zabierać beneficjentów.
To było moje osobiste wyzwanie pobicia rekordu wysokości.
Ale poznając Bena,
zdałem sobie sprawę, że nasze historie są bardzo podobne.
To były spadochroniarz, bardzo sprawny.
Liczyłem na to, że na nowo odnajdzie sens życia
i podąży wymarzoną ścieżką.
Wiem, że ciało nie jest niezniszczalne
i że może wysiąść po czterdziestce, ale boję się popaść w stagnację.
KATMANDU, NEPAL
Katmandu to Katmandu. Tam ścierasz się z zupełnie inną kulturą.
Dźwięki i zapachy są niesamowite.
Kamerzysty szukałem w pocie czoła
za pomocą mediów społecznościowych. Beetle wyróżniał się entuzjazmem.
Tak znalazł się w naszej ekipie.
Arron jest duży, silny i sprawny.
Miał odpowiednie doświadczenie.
- Wesołego Holi! - Wzajemnie!
Praktykuje medytację oddechową i uprawia Qigong.
To mój dobry kumpel i sprzymierzeniec fundacji.
Zanim wyruszyłem, Evie chciała mi coś powiedzieć.
Od razu pomyślałem, że to coś złego. Oznajmiła mi, że jest w ciąży.
Całą wycieczkę myślałem o imionach.
W DRODZE DO OBOZU BAZOWEGO
Gdy ruszyliśmy w góry,
poczułem podekscytowanie.
Pięknie tutaj.
Potem zniknęliśmy z radaru, co było nieco onieśmielające,
bo nie przywykliśmy do tego w zachodnim świecie.
Długotrwały brak kontaktu z Lois wydawał mi się czymś trudnym.
Wspinaliśmy się doliną
i to był nasz pierwszy naprawdę wymagający dzień.
Zostanie pierwszą osobą w historii, która wejdzie na ponad 7000 metrów
z takim urazem, byłoby niesamowite.
Osiągnięcie tego celu z Benem czyni wyprawę jeszcze wartościowszą.
Oto on.
Himlung Himal.
Himlung pojawił się przed nami w całej okazałości.
Towarzyszyło mi obezwładniające uczucie izolacji, w pozytywnym sensie.
OBÓZ BAZOWY
- Witamy w obozie bazowym. - Dzięki.
PRZEWODNIK
- Witamy w obozie bazowym. - Ale tu fajnie.
Brak sygnału telefonicznego
było jedną z najlepszych rzeczy, jakie doświadczyłem.
Chcąc być samemu,
wystarczyło pogrążyć się we własnych myślach. To bardzo pomagało.
Brak rozpraszaczy jest niesamowity.
Kontemplujesz swoje miejsce w świecie
i zdajesz sobie sprawę, jak nieistotny jesteś.
To niezwykle uwalniające uczucie. Nic tak naprawdę nie ma znaczenia.
A na pewno nie takie, jak myślisz, i na pewno nie ty.
To najbardziej przejmujący aspekt przebywania w wysokich górach.
Góry mnie zmieniają - nie fizycznie, a psychicznie.
Pomagają oczyścić umysł.
Przechadzka przed lunchem z Bennym.
Powietrze jest tu takie rzadkie.
Jesteśmy na wysokości 5000 metrów nad ziemią.
Spójrzcie tylko. To szaleństwo. W tle jest Himlung.
Obóz pierwszy jest tam.
Najpierw obóz bazowy, potem pierwszy i drugi.
Trzydniowa wspinaczka z 4900 do 7126 metrów. Pięknie.
Kiedy coś sobie postanowię,
muszę to ukończyć, zanim zajmę się czymś innym.
Gdy dotarłem do Nepalu, w mojej głowie nie było odwrotu.
- Podekscytowany? - Jestem naprawdę nakręcony.
Ja też.
Po wypadku zacząłem miewać myśli samobójcze.
Zamykałem oczy, prowadząc.
Sięgnąłem dna i myślałem, że już po mnie.
Gdyby nie moja rodzina i przyjaciele,
wszystko potoczyłoby się inaczej.
W szkole byłem prześladowany.
Wciąż wmawiano mi, że czegoś nie mogę.
Po moim wypadku
ludzie znów zaczęli mi mówić, że czegoś nie mogę.
Chcę im udowodnić, że się mylą.
Do momentu wyjazdu na tę wyprawę
ludzie stawiali mi granice i przeszkody.
"Tego nie możesz. Tego też nie. Tylko sobie zaszkodzisz".
Ale dlaczego nie? Jeśli mogę to zrobić, to jest to najlepszy moment.
Kto wie, być może później nie będę w stanie tego zrobić.
Chcę udowodnić ludziom, że się mylą. Kocham to robić.
Chcę pokazać innym, że oni też mogą to zrobić.
W DRODZE DO OBOZU PIERWSZEGO
Musieliśmy przejść przez pokryty głazami lodowiec.
A ponieważ nie było tam nikogo przez dwa lata, wszystko się ruszało.
Podłoże było niestabilne.
Pole pełne głazów to dla mnie największy koszmar, bo brakuje mi stabilizacji.
Benowi również.
- Złap to. - W prawo.
Szybki krok.
Dobrze.
Musieliśmy być bardzo skoncentrowani.
Nasze fizyczne ograniczenia stawały się coraz bardziej oczywiste.
Dobra. Nie. Hej, przestań.
Już dobrze.
Dla przewodników również.
Myśleli pewnie: "Do diabła, ci goście ledwo wchodzą na 10 metrów,
jak chcą zdobyć szczyt?".
Klimat wysokogórski wdawał się we znaki podczas oddychania.
Po trzech krokach brakowało nam tchu.
Chodziliśmy więc w ciszy.
Nauczyłem się blokować wszelkie negatywne emocje.
Zawieś się na kijku.
Nie mam czucia w prawej nodze, więc musiałem ciągle patrzeć na ziemię.
- Żyjesz? - Było ciężko.
To jakiś żart.
Cały ten czas mówi o szczycie.
Chce udowodnić, że ludzie się mylą, ale to góry.
Nie ma więc znaczenia to, kim jesteś.
Jeśli nie będzie warunków, to nie wejdziemy na szczyt.
Boję się, że się załamie, jeśli nie dotrze na szczyt.
Bardzo się stara.
Wciąż powtarza, że wszystko gra, gdy ewidentnie tak nie jest.
Bardzo frustruje go fakt, że nie jest już tą samą osobą, co niegdyś.
Nie może zapomnieć o tej osobie.
Jak ci się podoba ten teren, Ben?
Czy taka odpowiedź cię zadowala?
To niezwykle trudne.
PRZEWODNIK
Przyznam, że to okropny dzień.
Bardzo ryzykowny i przerażający dla wszystkich.
To prawdopodobnie najbardziej wyczerpujący psychicznie dzień w moim życiu.
OBÓZ PIERWSZY
W obozie pierwszym można spojrzeć w dół na lodowiec.
To było najwspanialsze miejsce na obóz.
Było niesamowicie. Zżyliśmy się do tego czasu.
Zwłaszcza z przewodnikami i nepalskim zespołem.
Obudziliśmy się wcześnie i ruszyliśmy do obozu drugiego.
Dopiero wtedy założyliśmy raki
i zrobiło się poważnie. Ruszyliśmy w stronę pola szczelin lodowcowych.
- Do tyłu. - Do tyłu.
Dobra.
Stanąłem na krawędzi szczeliny,
wiedząc, że istnieje duża szansa,
że do niej wpadnę.
- Zacznę od prawej nogi. Gotowi? - Tak.
Raz...
Dobrze.
Ledwo mi się udało.
Znajdowała się pięć minut od wejścia na lodowiec
i zwiastowała, co czekało nas dalej.
Benowi było o wiele trudniej niż reszcie.
Mimo to wciąż parł do przodu.
Martwiłem się o niego.
Prawdopodobnie dostaniemy choroby wysokościowej, więc zwolnijmy.
Idź w swoim tempie.
My też z chęcią odsapniemy. Zaufaj mi.
Moja noga nagle przestała działać.
Przez to byłem jeszcze bardziej zły na samego siebie.
Zacząłem się irytować.
Nic z tego.
Spróbujmy bez tego.
Daj spokój. Weź się w garść.
Czuję się jak żółw.
Wszystko w porządku?
Ja też byłem wrakiem człowieka.
Z każdym kolejnym krokiem lądowałem w śniegu po kolana.
Na tej wysokości prawie nie ma tlenu.
Spójrz na to. Każdy krok to samo.
Musimy wyruszyć za siedem godzin,
by wspiąć się na szczyt.
Nie wiedziałem, jakim cudem wstanę o dziesiątej i ruszę dalej.
To bardzo trudne.
Właśnie tego potrzebuję. Uścisku Jacko.
Uścisk Jacko. Dobra robota, kumplu.
Nepalscy przewodnicy niemal wskakują na szczyt.
Mimo że szedłem po ich śladach,
zapadałem się i mój zginacz skoku biodrowego nie miał siły wyciągnąć nogi.
Przeklinałem pod nosem dość często.
- Miałem załamanie. - Ja też.
Też się załamałem. Nie martw się.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Cześć, Eddie, kochanie.
Chciałam ci tylko życzyć powodzenia w zdobyciu Himlung.
Barry i ja wierzymy, że dotrzesz na szczyt.
Ale tak na poważnie,
bez względu na to, czy dotrzesz na szczyt,
jestem niewiarygodnie dumna, że mogę nazywać cię moim mężem.
Cieszę się na myśl o wspólnej przyszłości.
Nie mogę się doczekać, aż wrócisz z gór i wpadniesz w moje ramiona.
Bardzo cię kocham.
Hej, skarbie. Mam nadzieję, że jesteś cały i nie marzniesz.
Wiem, że dzięki swojej determinacji/uporze,
a także sile i wytrwałości,
za które między innymi cię kocham,
zdobędziesz ten szczyt.
Chcę jednak, abyś pamiętał, że to cię nie definiuje.
Cokolwiek się stanie, wiedz, że dokonałeś czegoś niesamowitego.
Bardzo cię kocham i za tobą tęsknię.
Nie mogę się doczekać, aż znowu cię zobaczę.
OBÓZ DRUGI
Jestem wyczerpany. Zostało nam nieco ponad 1000 metrów.
Nie mam pojęcia, jak to się potoczy. Ben wymiata.
Nie jest łatwo, ale jestem z niego dumny.
- Szefie. - Dziękuję, Khajou.
Wyszliśmy z namiotów prosto pod najpiękniejsze rozgwieżdżone niebo.
PRÓBA ZDOBYCIA SZCZYTU, 23.00
Pójdziemy przez szczeliny...
GŁOS ARRONA
...w chłodzie nocy.
Lód jest stabilniejszy. Edowi będzie łatwiej po nim przejść.
Wstałem i wymiotowałem, gdzie popadnie.
Beetle powiedział, że Ben źle się czuje.
Całą noc męczyła go choroba wysokościowa.
Raveen zabierze go do obozu bazowego.
Dobrze.
- Lepiej zejść na sam dół. - Jasne.
Idąc dalej z chorobą,
ryzykujesz życiem.
Znów zacząłem słyszeć głos, mówiący, że poniosłem porażkę.
Na to też się przygotowałem. Wiedziałem, że nie mam wpływu
na chorobę wysokościową i na pogodę.
Złe warunki uniemożliwiają wejście.
To poza moją kontrolą.
Poszedłem do Bena i powiedziałem: "Stary, dotarłeś do 6000 metrów.
Nikt z urazem kręgosłupa tego nie zrobił.
Wcześniej nie wspiąłeś się na nic wyższego niż Ben Nevis.
To niesamowite, że w ogóle tutaj jesteś.
Bądź dumny".
Spojrzał na mnie i odparł:
"W porządku".
Zrozumiałem, że się z tym pogodził i kamień spadł mi z serca.
Do zobaczenia za kilka dni.
Jestem tuż za Edem.
Osiągnąłem to, co chciałem.
Udowodniłem coś tym, którzy mówili, że nie dam rady.
Zamiast patrzeć na to, czego nie zdołał zrobić,
patrzył na to, co zdołał.
Ruszyłem w noc z resztą ekipy z wielkim uśmiechem na twarzy.
O cholera.
Tę też ci wyciągnąć?
Nie, dam radę.
Po około dwóch godzinach wpadłem prosto w szczelinę.
Gdy się podniosłem, wpadłem w kolejną.
Rany, czy tu są same szczeliny?
Wtedy zauważyłem, że jesteśmy nimi otoczeni
i że musimy przejść po ich powierzchni.
Nie wiem.
Wpadłem.
- Nie mogę wyciągnąć nogi. - Dobra.
SZEŚĆ GODZIN PÓŹNIEJ W DRODZE DO 7000 M
Podczas szóstej godziny próby zdobycia szczytu zaczęło wschodzić słońce.
Rozpoczęliśmy strome podejście.
Miałem wrażenie, że stoimy w miejscu.
Wciąż pytałem przewodnika o wysokość.
Gdy weszliśmy na wysokość 6800 metrów,
pobiłem swój osobisty rekord.
Wchodzimy od dziewięciu godzin.
Można śmiało przyznać,
że jest to najtrudniejsza próba dla nas wszystkich.
Do szczytu brakowało mi tylko 300 metrów w pionie.
To mogło potrwać 4 lub 5 godzin. Wiedziałem, że Arron się nie wycofa.
Byłem więc odpowiedzialny również za niego.
DZIESIĄTA GODZINA PRÓBY ZDOBYCIA SZCZYTU
Kiedy Ed w końcu upadł na kolana, zaczął płakać.
Był na granicy załamania.
Moje ciało nie pozwala mi na więcej.
Nigdy go takiego nie widziałem. Osiągnął absolutny limit.
Mam dość, ale zrobiłem to na dwóch nogach.
Tak bardzo się starałem.
Kurwa.
Nie, to koniec. Mam dość.
Postanowiliśmy zrezygnować z próby zdobycia szczytu.
Gdy podjąłem tę decyzję
i spojrzałem w dół, zdałem sobie sprawę, że nie mogę chodzić.
Mój mięsień czworogłowy, którego tak wyeksploatowałem,
po prostu trząsł się podczas zejścia w dół.
Zrozumiałem, że zejście z góry będzie równie wyczerpujące
co dotarcie do punktu, w którym się znajdowaliśmy.
Zejście do grzbietu zajęło nam około sześć godzin.
Robiłem, co w mojej mocy, aby zejść z góry.
Zeszliśmy na grzbiet górski do miejsca z polem szczelin.
Tam odpoczęliśmy. Byłem absolutnie wyczerpany.
Do tego stopnia, że nie miałem siły mówić,
a moje ciało drżało.
Wiedziałem, że musimy pokonać lodowiec,
aby wrócić do obozu drugiego.
DZIEWIĘTNASTA GODZINA PRÓBY ZDOBYCIA SZCZYTU
Zdaliśmy sobie sprawę, że śnieg,
po którym szliśmy poprzedniej nocy,
stopniał i że otaczają nas szczeliny.
Gdy Bigraj wezwał helikopter
przez telefon satelitarny, poinformowano nas, że musimy poczekać do rana.
Więc...
- Ogrzewamy się wzajemnie. - Jest po północy.
Ed jest w kiepskim stanie.
Przed nami była noc w górach w temperaturze około -30 stopni Celsjusza.
Walczyliśmy o przetrwanie.
Miałem szczęście, że był ze mną Bigraj i Arron.
Poczekaj.
Niech się wykaszle, czy to krwią, czy śliną.
To oni wtedy podejmowali racjonalne decyzje.
Ja ledwo zipałem.
Ed, to pomoże ci z oddychaniem. Stary, załóż to.
Dobrze.
Wykonaliśmy ćwiczenia oddechowe i napinające.
Nie pozwoliliśmy sobie zasnąć.
PO 36 GODZINACH EKSPOZYCJI NA HIMLUNG
Około 7.30 rano Bigraj zamówił helikopter
przez telefon satelitarny. Potwierdzili odbiór.
Dźwięk helikoptera w dolinie dał mi niewiarygodne poczucie ulgi.
Ed wrócił.
Jezu Chryste, wyglądał okropnie.
Miał strupy od poparzeń na ustach i na nosie.
Pierwsze, co pamiętam, to biegnącego Bena.
Uścisnął mnie, uśmiechnięty i radosny.
Spytałem go, czy wszystko w porządku.
Odparł, że to było niesamowite. Spojrzałem na niego i wybuchłem śmiechem.
To właśnie cały Ed.
Zdziczałem, wiem.
Właśnie się wykąpałem po raz pierwszy od pięciu czy sześciu dni.
Wszyscy w obozie byli zmartwieni.
Wywiesili flagi modlitewne i podtrzymywali dla nas ogień.
To bardzo kochane, ale i uniżające.
Jeszcze w to nie wierzę.
Uważam, że tego dnia czuwał nad nami jakiś wyższy byt.
Mamy ogromny szacunek do gór i okazywaliśmy go podczas całej wyprawy.
Jestem bardzo wdzięczny za to, że tego doświadczyłem.
Miałem też ogromne szczęście, że udało mi się wrócić.
Nie jest to coś, co powtórzyłbym w mgnieniu oka,
ale z pewnością tego nie żałuję.
Za każdym razem, gdy ocieram się o śmierć,
co przytrafiło mi się już kilka razy...
zdaję sobie sprawę z tego, jakie mam szczęście, że w ogóle żyję.
Wcześniej brałem życie za coś oczywistego.
Wyprawa zmieniła twoje życie.
Tak, w wielkim stopniu. I to na lepsze.
Nie wiem jak dziękować Edowi i Lois za to, co zrobili.
Mój poziom stresu drastycznie spadł. To, co zwykle doprowadzało mnie do szału,
teraz przyjmuję tak jak Ed.
Na chłodno.
Zaakceptowałem mój wypadek.
Zaakceptowałem moje urazy takimi, jakie są.
Nie chcę wyznaczać sobie kolejnego celu.
Chcę napawać się tym, co zrobiłem i co osiągnąłem,
i cieszyć się z opowiadania swojej historii.
Od razu widziałam, jak bardzo ta podróż zmieniła ich życie.
Ed zrozumiał, co chce robić
i dokąd zmierzać, a także jakimi wartościami się kieruje w życiu.
Robi tylko to, co przynosi mu spełnienie,
a to faktycznie przybliża go
do realizacji głębszych celów, a nie powierzchownych.
- Zajmiemy się tym? - Tak.
W zeszłym roku zdecydowaliśmy, że chcemy pomóc większej liczbie osób.
Otrzymaliśmy wiele zgłoszeń i wiadomości,
ale chcieliśmy pozostać wierni
naszemu podejściu prawdziwej zmiany czyjegoś życia.
Mając to na uwadze, nie da się wpłynąć na tysiąc osób jednocześnie.
Wzrokiem wodzę za ręką.
WARSZTATY NA WSI CAMPWELL
Zmieniwszy w sposób znaczący życie mniejszej liczby osób,
tworzymy efekt domina, w którym te osoby pomagają kolejnym.
Opowiadają swoje historie,
a inni mogą czerpać z nich inspirację.
Stworzyliśmy wydarzenia w całym kraju,
tak aby zaangażować większą grupę ludzi. Nazwaliśmy je Together Outdoors.
Wszystko zaczęło się od grupy na Facebooku,
w której ludzie po traumach
nawiązywali kontakty i chodzili na spacery z innymi w okolicy.
Dziękuję za przyjęcie. Jesteście boscy.
Wkrótce ja też zacznę pomagać innym
Świetny dzień ze świetnymi ludźmi
Postanowione. Dzięki wam wejdę na Yr Wyddfa
Jestem z nich bardzo dumna.
GŁOS MAMY EDA
Pracują bardzo ciężko.
Grają ostro, ale pracują ciężko.
W biurze czy na zewnątrz - pełne skupienie.
Szczerze mówiąc, ta seria zdarzeń...
GŁOS TATY EDA
...wzmocniła ich związek, a nie jak zwykle bywa,
osłabiła i zniszczyła.
FRANCJA
Ich praca pasjonuje ich oboje.
AUSTRIA
Widać, że się nią cieszą.
MAROKO
ISLANDIA
Widzą, jak wpływają na życie innych.
WIELKA BRYTANIA
Pozytywne emocje mają moc uzdrawiania.
Mamy większe szanse na wyzdrowienie,
gdy jesteśmy nastawieni pozytywnie
i otaczamy się równie pozytywnymi ludźmi.
Brawo, Jen! Żółwik.
- Nie wierzę. - Serio!
To dość oczywiste, ale prawdziwe.
Praca charytatywna i mentorska wciąż mnie uzdrawia.
Cudowny dzień z ekipą! Zrobiłeś coś wyjątkowego
To zaszczyt być częścią M2M.
Inspiracja dla kontuzjowanych
Właśnie cię znalazłem.
Cieszę się, że mój syn wyruszy z tobą na przygodę!
Jak czujesz się przed wspinaczką z Leo i Waldo?
Cieszę się.
Jestem przerażony, ale podekscytowany.
To będzie jedna z tych wspinaczek na granicy...
a właściwie poza moimi możliwościami.
Wciąż się zastanawiam, po co to robisz.
Z wielu powodów.
To daje mi mentalną motywację do treningów, a to dużo,
a także, mam nadzieję, inspiruje innych ludzi
do przekraczania własnych granic.
Odkąd dotarło do mnie, co stało się w Nepalu,
podejmuję działania ryzykowne i trudne, ale nie lekkomyślne.
Jasne.
Kocham cię.
Pożegnania z nią są trudne...
Szczególnie po tym, co się wydarzyło ostatnio.
Co za przygoda - uważaj na siebie
ALPY FRANCUSKIE OSOBISTE WYZWANIE
Wspinaczka to nie sport ekstremalny.
PROFESJONALNY WSPINACZ
Nie chodzi o adrenalinę.
To zbyt bolesne i zbyt wyczerpujące.
Według mnie bezsprzecznie chodzi o duchowość.
To nie przypadek, że większość najlepszych skałek
znajduje się w parkach narodowych.
Te środowiska, te skalne krajobrazy są majestatyczne.
Są piękne. To niesamowite miejsca do spędzania wolnego czasu.
Rety.
Wciąż nie potrafię sobie wyobrazić, jakim cudem znajdę się na jej szczycie.
Pokładam jednak swą wiarę w moich towarzyszy.
Leo twierdzi, że to możliwe.
Ed musi tam się wspiąć samemu.
Ja jedynie zminimalizuję ryzyko. Musi wejść o własnych siłach.
Są tu naprawdę ostre krawędzie.
Warunki są naprawdę przerażające.
Wyzwanie jednak idealnie odpowiada jego poziomowi sprawności.
Otaczanie się ludźmi, którzy są lepsi ode mnie,
przyspiesza mój progres.
Wiele się uczę.
Moja rekonwalescencja nigdy nie przebiegała tak sprawnie.
Musiałem znów nauczyć się chodzić.
Każdego dnia uczę się czegoś nowego.
Jest szósta rano.
Poranek wspinaczki na tę skałę za mną.
Sam nie wiem.
Czuję podekscytowanie i zastrzyk adrenaliny jak przed meczem.
Czuję się jak przed meczem rugby,
z tym, że emocje są jeszcze silniejsze, bo przede mną wiele niewiadomych.
Gdy grałem, spodziewałem się bólu.
Boże, uwielbiam to miejsce.
Nie mogłem zaakceptować tego, że będę sparaliżowany.
Nie potrafiłem się z tym pogodzić.
Ani trochę. To był długotrwały proces.
Uświadomiłem sobie, że muszę się skupiać na tym, co mogę,
i na innych pozytywach.
Negatywne myślenie zeżre cię od środka.
Nieźle.
Mogłem nigdy nie wypłynąć.
Mam ogromne szczęście, że nie umarłem.
Codziennie narzekam, że coś mnie wkurza, boli lub zajmuje dużo czasu.
W sumie nie codziennie, a prawie co godzinę.
Te momenty frustracji jednak szybko przemijają,
bo mój mózg niemal podświadomie podpowiada mi,
że to nieproduktywne i muszę się z tym pogodzić.
- Tutaj założymy sprzęt. - Dobrze.
Trochę luźniej, żebym mógł złapać, gdy będzie dalej.
Dzięki temu będę mógł chwycić stopę i manewrować nią po skale.
Powinno działać.
Gotowy?
To wyzwanie fizyczne.
Kurwa.
Ale także psychologiczne. To straszne.
Każdy boi się wysokości. Ale chodzi też o coś innego.
Serce mi wali.
Wspinaczka to wyzwanie dla mózgu.
To łamigłówka jak kostka Rubika.
Musisz zaplanować, jak wykorzystać dostępne ci narzędzia,
czyli twoje palce i kończyny,
aby ukończyć to wyzwanie wspinaczki po ściance skalnej.
To bardzo głębokie i emocjonalne przeżycie.
Pozwala oczyścić umysł i skupić się na jednej czynności.
Liczy się tylko zadanie przed tobą.
Należy być obecnym i dać ponieść się chwili.
Prawie jak podczas medytacji.
Nie ma się czego trzymać.
Kurwa, poślizgnąłem się.
- Dobra. - W porządku.
Wcale nie wisisz nad przepaścią.
Tak! Dobra robota.
To było pierwsze danie.
- Tak. - Przystawka. Teraz danie główne.
Tak. Bez jaj.
- Zachowaj luz, dobrze? - Dobra.
To będzie ciężkie.
Muszę przerzucić moją lewą nogę.
To ta, która nie współpracuje.
To również będzie dość trudne.
To znaczy "będzie naprawdę ciężko" w języku wspinaczy.
Dobra. Rozumiem. Podoba mi się.
- Chwila. - Uważaj.
Dobrze.
Tysiącmetrowa przepaść po obu stronach. To absolutnie przerażające.
Serce mi zaraz wysiądzie.
Nie wiem, jak długo utrzymam taki poziom adrenaliny.
Dobra, dawaj. Masz to.
Tylko spokojnie.
Jeśli doznałbym całkowitego urazu rdzenia kręgowego,
co mi wmawiano,
nieważne, jak ciężko bym pracował, nie byłbym w stanie tu wejść.
Chyba że ktoś zrzuciłby mnie z helikoptera.
Chciałbym potrząsnąć starym Edem
i powiedzieć mu, że ma szczęście, że żyje.
Myślę, że zastąpiłem życie jeszcze lepszym życiem.
To chyba działa.
A teraz...
- Szpon. - Dobre. Proszę bardzo.
- Wyjątkowy sposób wspinaczki. - To dzięki szponowi.
Tylko tutaj dosięgam prawą nogą.
Podpórka jest słaba, ale na górze jest świetny uchwyt.
Tak. Pora wyciągnąć szpona.
Wyłaź. Dobra.
Mam skurcz w tej nodze.
Muszę zacząć ją zginać, by się go pozbyć. Dobra. To mała półka.
Utknęła mi prawa stopa.
Stopa utknęła mi w szczelinie. Dobra.
Spróbuję czegoś innego.
O nie...
Nie sięgnę tam lewą nogą.
Chwila. Może się uda, jeśli pójdę w tę stronę lewą nogą.
Nigdy nie miałem lewej nogi tak wysoko,
więc nie wiem, czy będę miał przyczepność.
- Opiera się o coś? - Tak.
- Oby o coś stabilnego. - Próbuj.
Odepchnij się... Tak!
- Zaraz będziesz miał się czego chwycić. - Ześlizgnęła mi się stopa.
- Sięgnij daleko prawą dłonią. - Lewa stopa mi się ześlizgnęła.
Tak! Oprzyj się kolanem. Dobrze. Trochę wyżej. Masz to.
Boże, zaraz dostanę zawału.
Postaraj się nie.
Dobra.
Już prawie jesteś.
Tak, odepnij się.
Spokojnie.
Nie wiem, co z ekspozycją.
- O mój Boże. - Tak, dotarłeś na szczyt!
Rany. Tak!
No i proszę.
To było jedno z najbardziej ekstremalnych doświadczeń w moim życiu.
- Udało ci się. - Dziękuję, stary.
Zrobiłeś to tylko za pomocą rąk i nóg.
Trochę potrwa, zanim to do mnie dotrze.
Tak. Kto by pomyślał pięć lat temu?
- Tak. Rozklejam się. - Ja też.
- Dzięki. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Co za piękne miejsce.
Tak... Za dużo wrażeń na raz.
Nie mam pojęcia, jakim cudem mi się to udało.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Możesz być z siebie dumny. - Udało nam się.
Cóż to za szczyt. Nie wierzę, że właśnie to zrobiłem.
Dla Leo to była łatwizna.
Wszyscy, którzy wsparli mnie podczas mojej podróży,
mój chirurg, moi fizjoterapeuci, stali ze mną na szczycie tej góry.
Jestem im niezmiernie wdzięczny.
Miałem szczęście, że poznałem tak oddanych ludzi
w tak krytycznym i strasznym momencie swojego życia.
Myślę, że zyskujesz zupełnie nową perspektywę,
przeżywszy tak tragiczny w skutkach wypadek
i ledwo uszedłszy z życiem. Czuję to od niego.
I wiecie co? To jest zaraźliwe. On zaraża.
To zmieniło i moją perspektywę.
Zdecydowanie wierzę, że można zmienić swój sposób myślenia
i prowadzić szczęśliwe, pozytywne życie.
Jestem na to żywym dowodem.
Większość cierpienia zadajemy sobie sami.
Przede wszystkim musimy nauczyć się odpuszczania.
Nie jesteśmy w stanie zmienić tego, co już nas spotkało.
Przeżywanie więc tego w kółko
i życie przeszłością przysparza nam tylko więcej bólu i cierpienia.
Żyjąc w teraźniejszości,
nie obawiając się o przyszłość
i doceniając dar jakim jest życie,
łagodzimy swoje cierpienie.
Masz kijki, więc nie złapiesz mnie za rękę.
Jednym z najlepszych sposobów na to jest pomaganie innym
i bycie życzliwym, bo to nic nie kosztuje.
Efekt domina może wiele zdziałać.
Napisy: PLINT Przetłumaczone przez: Paulina Iwaniak