Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
4 LIPCA 1911 ROKU
MISSISIPI
- Synu, umiesz gwizdać? - Tak.
Jak kogoś zobaczysz, to gwiżdż.
- Rozumiesz? - Tak.
W porządku.
Chwyć z tyłu.
Pchaj na: „trzy”.
- Pchaj. Gotowy? - W porządku. Teraz.
BOŻE, BŁOGOSŁAW AMERYKĘ
Boy, pokaż się!
Niech cię piekło pochłonie, Boy Charles!
Pokaż się!
Wiemy, że tam jesteś.
Wyłaź stamtąd. No już!
Gdzie on jest?
Sprawdźcie drzewa za domem.
Spalić wszystko!
LEKCJA GRY NA PIANINIE
25 LAT PÓŹNIEJ
Odpalaj, Lymon!
No dalej. Odpalaj.
Zaskoczył.
- Mówiłem, że odpali. - Kto by ci wierzył.
Wiesz, co tu uprawiamy?
Nie.
Słoneczniki.
Aha.
Chodź.
To tutaj.
- A jak śpią? - Nie przejmuj się.
Departament Rolnictwa podzielił się niepokojącym odkryciem.
Eksperci twierdzą, że uprawy owoców mogą zostać zdziesiątkowane.
Prof. Wilson nazwał to zjawisko chorobą panamską.
Wydał oświadczenie, w którym tłumaczy,
że choroba atakuje bananowce.
Doak!
Doaker!
- Berniece! - Kogo tam niesie?
Otwórz drzwi. To ja.
Kto?
No ja!
Boy Willie. Otwieraj.
Prawie żem cię postrzelił. Co tu robisz?
A nie mówiłem, Lymon?
To Lymon.
Lymon Jackson z naszych stron.
Mój wujek Doaker. Lymon bał się, że jeszcze śpicie.
A ty nie w Missisipi?
Przywieźliśmy arbuzy na handel. Wóz aż się od nich ugina.
A gdzie Berniece? Berniece!
- Śpi. - To niech wstaje.
Trzy lata siostry nie widziałem. Berniece!
- Skąd macie ten wóz? - To Lymona.
Namówiłem go, żeby przyjechać tu z arbuzami.
Boy Willie chce wracać, ale ja bym tu trochę zabawił.
Mnie nie przekonasz.
Od cholery tych arbuzów. Nie dziwota, że auto padło.
Czego się drzecie?
Cześć, Berniece. Doaker mówił, że śpisz.
Ale z bratem byś się mogła przywitać.
Jest piąta rano, a wy raban robicie.
Nie można by tak bez tego darcia?
Ucieszyłem się na widok Doakera.
Jechałem 3000 kilometrów do siostry. Myślałem, że zechce mnie uściskać.
Możesz już wracać na górę.
To Lymon Jackson z naszych rodzinnych stron.
Jak się masz, Berniece?
Wyglądasz tak, jak się spodziewałem.
Musicie się tak drzeć od samego wejścia?
Sąsiadów pobudzicie.
Mamy ochotę się rozerwać.
Doaker, wyciągaj flaszkę, musimy coś opić. Duchy z „Żółtego psa” dorwały Suttera.
- Nie może być. - Zapytaj Lymona.
Znaleźli go nad ranem. Gadają, że utopił się w studni.
- Kiedy to było? - Jakieś trzy tygodnie temu.
Usłyszeliśmy o tym w hrabstwie Stoner. Obśmialiśmy się.
Kto to widział, żeby chłop ważący 150 kilo wpadł do studni?
Gadają, że duchy go tam wepchnęły.
Nie chcę tego słuchać.
To człowiek ludzi do studni wpycha.
- Mamy cały wóz arbuzów. - A skąd ten wóz?
To Lymona. Gdzie ta flaszka?
Wiem, że masz coś na czarną godzinę.
Lymon kupił ten wóz, żeby w nim kimać.
Szeryf go szuka.
I Stovall też.
Śpi w wozie, żeby go nie namierzyli. No to mówię: „Jedziemy do mojej siostry”.
Boy Willie, jak długo chcecie tu zabawić?
Lymon chce zostać na dobre. Ja sprzedam arbuzy i wracam.
Dobrze, byle szybko.
Już mam dość tych wrzasków.
Dziw, że Maretha jeszcze śpi.
O tym pianinie mówiłeś?
Ano.
Spójrz, Lymon.
Widzisz te rzeźbienia? O tym właśnie mówiłem.
Piękna snycerka, wszystko wypucowane na glanc.
- Drugiego takiego nie znajdziesz. - Pierwszorzędna robota.
Mówiłem. Takie cacko jest sporo warte.
Boy Willie całą drogę o niczym innym nie gadał.
Już miałem tego po dziurki w nosie.
Doaker, brat Suttera sprzedaje jego ziemię.
Pomyślał o mnie.
Dlatego tu jestem.
Część kwoty mam.
Na arbuzach też ładnie zarobię.
Berniece sprzeda pianino i będę miał całość.
- Berniece pianina nie sprzeda. - Pogadam z nią.
Zmieni zdanie, jak usłyszy o ziemi Suttera.
Wybij to sobie z głowy.
Berniece pianina nie sprzeda.
Pogadam z nią.
Ile ma tej ziemi do sprzedania?
Będzie 40 hektarów dobrego pola.
Sprzedawał kawałek po kawałku, a najlepszy zachował dla siebie.
Teraz trzeba się go pozbyć.
Brat zjechał na pogrzeb z Chicago.
Handluje tam dystrybutorami do napojów.
Aż nogami przebiera, żeby pozbyć się tej ziemi.
Mówił, że nasze rodziny znają się kawał czasu
i tacy z nas wielcy przyjaciele,
więc pomyślał o mnie.
Mówię: „Daj mi dwa tygodnie”.
Powiedział, że poczeka. Dlatego tu jestem.
Opchnę arbuzy, namówię Berniece, żeby sprzedała pianino,
dorzucę to, co przyoszczędziłem,
pójdę do niego,
ukłonię się elegancko,
wyłożę pieniądze na stół,
odbiorę akt własności i tyle mnie widzieli.
Tym razem bawełna będzie moja.
Znajdę kogoś, kto będzie przy niej robił.
Zbiorę swoją bawełnę i zarobię, a za rok zobaczycie.
Może nawet tytoń posadzę. Albo i owies.
Ciężko ci będzie nakłonić Berniece do sprzedaży pianina.
Pamiętacie Avery’ego Browna?
Sprowadził się tu.
Namawia Berniece do żeniaczki, odkąd zabili Crawleya.
Przyłazi tu od dwóch lat. Teraz to pastor.
Znam Avery’ego.
Pracował u Willshawa. Lymon też go zna.
Chce wziąć Berniece za żonę.
Ta cały czas mu odmawia, ale on się nie poddaje.
Nie popuści.
Avery myśli, że każdy biały żyje jak panisko.
A niektórzy są biedniejsi od niego.
Ma zajść do nas rano.
Berniece idzie z nim do banku w sprawie pożyczki na kościół.
I stąd wiem, że Berniece pianina nie sprzeda.
Avery już ją do tego namawiał, przysłał tu nawet takiego jednego.
Kogo?
Jakiegoś białego, co skupuje instrumenty od czarnych.
Taki to wszystko kupi.
Bębny, gitary, harmonijki, pianina.
Avery go tu przysłał. Facet zobaczył pianino i cały się napalił.
Zaoferował ładną sumkę.
A Berniece delikwenta pogoniła i zmyła głowę Avery’emu.
Doaker!
- Doaker! - Berniece?
Berniece?
- Co się dzieje? - Już dobrze. Jestem przy tobie.
Usiądź sobie.
Co się stało?
- Sutter... - Co tobie?
Sutter stoi w korytarzu.
- Boy Willie? - Nikogo tu nie ma.
Boy Willie!
Doaker, co ją napadło?
- Berniece, co się stało? - Zobaczyła ducha Suttera.
- Że co? A w życiu. - Stał tam.
Zwidy ma, nikogo tam nie ma.
- Idź i sam zobacz. - Wierzę ci na słowo.
Ale Berniece mówi, że zobaczyła w korytarzu ducha Suttera.
- Przecież nie zmyśla. - Nie widziała żadnego ducha.
Może wody? Boy Willie, przynieś szklankę wody.
A na co jej woda?
Przywidziało się jej. Na górze jest tylko Maretha.
- Daj jej mówić. - Nie bronię jej.
Mów, Berniece.
Wyszłam z pokoju, żeby do was zejść,
a Sutter stał w korytarzu.
Jak wyglądał?
Jak Sutter.
Kropka w kropkę.
Sutter by się zgubił na prostej drodze,
a tobie się wydaje, że zaszedł aż do Pittsburgha?
Daj jej dokończyć.
Stał tam, w granatowym garniturze.
Nosa nie wyściubił poza hrabstwo.
Po śmierci na podróże go naszło?
Mów dalej.
Gdyby naprawdę go zobaczyła, wzięłaby nogi za pas.
Nie zwracaj na niego uwagi.
Miał kapelusz?
Tylko garnitur.
Sterczał tam i się gapił.
Wołał Boya Williego.
A na co?
Bo żeś go wepchnął do studni.
Gdzie tu logika?
W krzakach się na niego zaczaiłem?
Przecież u niego psy latają po podwórku.
Czekałem w ukryciu, aż nachyli się nad studnią,
tak w sam raz,
żeby wepchnąć do go środka?
Chłopa ważącego 150 kilo.
To czemu cię wołał?
Chłop nachylił się nad studnią.
Skąd wiesz, kto go popchnął? To mógł być każdy.
A ty gdzie wtedy byłaś?
Gdzie był Doaker?
Bo my byliśmy w hrabstwie Stoner.
Dopadły go duchy z „Żółtego psa”, ot co.
Gadaj sobie, co chcesz.
Ja swoje wiem.
Duchy go popchnęły.
Tak ludzie gadają.
Jest tam, widzę go.
Znaleźli go w studni i wszyscy gadali, że duchy go dopadły,
jak pozostałych.
Czemu miałby mnie szukać?
Berniece coś sobie ubzdurała.
Kto wie, co jeszcze wymyśli.
Zabierajcie się z mojego domu.
Już mi stąd.
Z tobą zawsze same problemy.
Gdyby nie ty, Crawley nadal by żył.
Słucham?
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Crawley potrafił myśleć za siebie.
Idź już.
I zabierz ze sobą Suttera.
Pójdę.
Sprzedam arbuzy i już mnie nie ma.
Cholera jasna, dopiero co przyjechałem.
Sutter mnie niby szuka?
Pianina szuka.
Dlatego was nawiedził.
Musiał umrzeć, żeby w końcu je odszukać.
Ja bym się pozbył pianina.
Tylko tak uwolnisz się od ducha Suttera.
Bierz Lymona i już mi się stąd zabierajcie.
Doaker, przecież to nie ma sensu.
Mówiłem, Lymon.
Berniece tylko mnie zobaczy i będzie mi do gardła skakać.
Wymyśliła bajeczkę o Sutterze,
żeby się mnie pozbyć.
Nigdzie się nie ruszę, póki nie sprzedam arbuzów.
No to może weź się do roboty?
Sprzedaj arbuzy i wracaj do domu.
Ludzie jeszcze śpią.
Boy Willie mówi, że jak pobudzimy miastowych,
to tak się wściekną, że nic od nas nie kupią.
Długo czekać nie musicie, słońce zaraz wzejdzie.
Miejscowi niedługo wstaną.
Doaker, chodź ze mną na górę.
Pomożesz mi obudzić Marethę, trzeba się powoli szykować.
Boy Willie.
Sprzedajcie te arbuzy i wynoście się z mojego domu.
Jak spotkasz Suttera, to powiedz mu, że jestem na dole.
A jak znowu go zobaczy?
Zwidy ma, żadnego ducha tam nie ma.
Za szybka jesteś.
Cześć, cukiereczku.
Przytul no się.
Uściskaj wujka, nie wstydź się.
Popatrz no, Doaker. Ale ona wyrosła, nie?
Rośnie jak na drożdżach.
- Co u ciebie, cukiereczku? - Dobrze.
Pamiętasz mnie?
Wujek Boy Willie z Południa.
Podoba ci się tu na północy?
To mój kolega Lymon. Handlujemy arbuzami.
Co słychać?
Wyglądasz zupełnie jak twoja mama.
Pamiętam, jak biegałaś w pieluchach.
Przyjedziesz do mnie na Południe? Wujek będzie miał farmę.
Farmę, jakiej świat nie widział.
Przyjedź, a nauczę cię jeździć na mule.
I nauczę cię, jak ukatrupić kurczaka.
Mama już mnie nauczyła.
Żadna filozofia.
Bierzesz kuraka za szyję...
i kręcisz!
Chwytasz mocno,
skręcasz mu kark,
wrzucasz do gara i gotujesz.
Palce lizać.
Wujek Doaker mówił mi, że mama uczy cię grać na pianinie.
Chodź, coś mi zagrasz.
Idź.
I to rozumiem.
Dostaniesz od wujka dziesięciocentówkę.
Pokaż, co potrafisz.
Nie wstydź się.
Bo z dziesięciocentówki nici.
Brawo.
Nie śpiesz się.
To tyle?
Tak.
Wujek coś ci pokaże.
Nie, nie tak.
Widzisz?
Widzisz, co robię?
To się nazywa boogie-woogie.
Do tego można sobie pohulać.
To dopiero brzmienie.
Można tańczyć, co dusza zapragnie.
Widzisz, jak to leci?
Żadna filozofia.
- Teraz ty. - Muszę mieć nuty.
A gdzie tam. Zrób tak.
Maretha!
Chodź się szykować, żebyś się nie spóźniła.
Muszę iść.
Mama opowiadała ci o tym pianinie? Wiesz, skąd te obrazki?
Mówiła, że są na nim od nowości.
Słyszałeś, Doaker? Mieszkasz tu z nimi czy nie?
Nie moja sprawa.
Berniece ją wychowuje, nie ja.
Niech mama opowie ci o pianinie.
Czujesz?
To twoja rodzina.
Twoja krew.
Zapytaj mamy, skąd te obrazki.
Albo ja ci opowiem.
Maretha!
Muszę się szykować.
Moja mała.
- Charlie! - Dzień dobry, pastorze.
Dzień dobry.
- Dobry, pani Rito. - Dobry.
- Wrócę po te jabłka. - Zapraszam.
- Do niedzieli. - Tak.
No dobrze. Tak jest.
Pani Mabel!
- Cześć, Avery. Zapraszam. - Cześć, Doaker.
- Berniece jest na górze. - Dobrze.
Boy Willie, a ty co tu robisz?
Patrzcie państwo.
No popatrz, mowę mu odjęło. Mnie się tu nie spodziewał.
To Lymon? Lymon Jackson.
Tak, znacie się.
Berniece zaraz zejdzie.
Doaker mówił, że jesteś duchownym.
Jak się do ciebie wracać? Pastorze?
Od kiedy z ciebie takie panisko?
Poszedł na pastora, żeby wymigać się od roboty.
Jak sadziłeś bawełnę u Willshawa, to nie czułeś powołania.
To pewnie wasz wóz.
Zacząłem się zastanawiać, co te arbuzy robią przed domem.
Handlujemy arbuzami. To wóz Lymona.
Podobno wybieracie się do banku.
Tak, w pracy dali mi pół dnia wolnego.
Idę na rozmowę, żeby wziąć pożyczkę na kościół.
Podobno duchowni nie pracują, a ty co?
Avery ma dobrą robotę. Pracuje w wieżowcu w centrum.
Robię w Gulf Building, obsługuję windę.
Mam nawet fundusz emerytalny. A na święta dają nam indyka.
Ile arbuzów chcesz?
Myślałem, że mi jednego sprezentujesz.
Jednego tak.
Jak kupisz dwa. Za dolara.
Jak ja to przejem?
Po ile?
Przecież dam ci arbuza za darmo.
Bierz, ile chcesz. Tylko coś nam zostaw.
Jeden mi wystarczy.
Podobno przysłałeś tu kogoś, żeby obejrzał pianino.
Białego, co skupuje instrumenty od czarnych.
Tak, ale Berniece nie chce sprzedać pianina.
Opowiedziała mi jego historię i wcale się nie dziwię.
Jak się nazywał?
Zapomniałem, dawno to było.
Zostawił Berniece wizytówkę z numerem telefonu,
ale ją wyrzuciła.
Maretha, przynieś mi z góry torebkę.
I przetrzyj sobie czoło. No już, raz-raz.
Jak się masz, Avery?
Ale się wystroiłeś. Elegancko wyglądasz.
Doaker, będę na Logan Street. Kupić ci coś?
Mogłabyś mi kupić golonkę.
Jak będzie, to weź wędzoną. A jak nie, to świeżą.
Jedziemy tramwajem?
Zaprowadzimy cię na świetlicę.
Tylko się zachowuj, i tak już są do ciebie uprzedzeni.
- Chodź, - Boy Willie.
Mam nadzieję, że idziecie sprzedawać arbuzy.
Do zobaczenia, Boy Willie.
Berniece.
Jak się nazywał ten gość od Avery’ego?
Ten od pianina.
Wiedziałam.
Od razu wiedziałam, że coś kombinujesz.
Brat Suttera chce sprzedać mi ziemię.
Czeka na moją odpowiedź.
Dał mi dwa tygodnie. Mam oszczędności.
Na arbuzach też trochę zarobię.
- A jak sprzedamy pianino... - Nic z tego.
Jeśli po to tu przyjechałeś, to zapomnij.
Do zobaczenia, Doaker.
Boy Willie dużo mówi, mało robi. Nie zwracaj na niego uwagi.
Jeśli przyjechał sprzedać to pianino, to niepotrzebnie się tu fatygował.
Chodź, Lymon. Jedziemy sprzedać arbuzy.
Chodź, nie ociągaj się.
Uszanowanie, Al.
Lymon.
Nie zaskoczył.
Żegnam.
Ty cholero!
Zaskoczył!
BAR U CLYDE’A
Duchy z „Żółtego psa” dopadły Suttera.
Berniece mówi, że widziała jego ducha.
Cześć, bracie.
Gdybym zobaczył ducha Suttera,
to wiałbym, gdzie pieprz rośnie.
Wining Boy.
Skąd wracasz? Pewnie byś się napił.
Cleotha zmarła.
Słyszałem, gdy byłem w rodzinnych stronach.
Przykra sprawa.
Napisała do mnie jej koleżanka. Nie wiedziałem, że była chora.
Zanim się dowiedziałem, już ją do ziemi wkładali.
Cleotha to była poczciwa kobita.
Jedyna w swoim rodzaju. Bogu dziękuję, że mi ją zesłał.
Czasem w nocy rozmyślam o życiu i myślę sobie:
„Przynajmniej miałem Cleothę”.
Gdy myślałem, że już nic mnie nie czeka, to dziękowałem za nią Bogu.
Nieważne, co los mi zgotuje,
przynajmniej miałem dobrą kobietę.
I ta myśl trzymała mnie do rana.
- Dureń z ciebie. - A niech mnie.
No popatrz. O wilku mowa.
Podobno wyjechałeś stąd z worem pieniędzy. Wszystko już przepuściłeś?
Co ty bredzisz? Mam kieszenie pełne pieniędzy.
Berniece poprosiła cię o 3 dolary, a ty się ulotniłeś.
Bo Berniece za bardzo się tu rządzi.
Nie poszło o pieniądze.
Wining Boy, skąd cię tu przywiało?
Byłem w Kansas City.
Pamiętasz Lymona Jacksona?
Pewnie, znałem jego tatkę.
Jak się tyle dorobiłeś?
Podobno wyjechałeś stąd z worem pieniędzy.
- Podzieliłbyś się. - A masz pożyczyć pięć dolarów?
Słyszałeś o Sutterze?
Trzy tygodnie temu dopadły go duchy z „Żółtego psa”.
Berniece widziała nawet jego ducha. Urzęduje na górze.
Sutter! Wining Boy przyjechał. Chodź, to się napijemy.
Ilu chłopów dopadły już te duchy?
Będzie dziewięciu albo i dwunastu. Cholera wie.
Berniece nie wierzy, że to sprawka duchów.
I nie musi.
Zapytaj białych z hrabstwa Sunflower, czy w to wierzą.
Suttera przy okazji też.
- Berniece może sobie nie wierzyć. - Ona w nic nie wierzy.
Tak jej się tylko wydaje.
Daj biedaczce spokój.
Doaker, polej mi. Wining Boy już ma szklaneczkę.
Coś ty robił w Kansas City?
Czego tam szukałeś?
Słyszałem, że kobitki w Kansas City są niczego sobie.
Chętnie sam bym się przekonał.
Tamtejsze kobiety są jedyne w swoim rodzaju.
Jak już musisz żłopać moją whiskey,
to połóż dolara na stole.
Tak dbasz o gości?
Za gościnność się nie płaci.
Podobno wylądowaliście z Lymonem w więzieniu Parchman.
Moje rewiry.
Woziliśmy drewno dla Jima Millera. Zostawiliśmy sobie trochę na handel.
Wtedy zabili Crawleya.
Wpadliśmy w zasadzkę.
Ja i Boy Willie uciekliśmy, ale szeryf nas dopadł.
Mówił, że ukradliśmy drewno.
Dostałem kulkę w brzuch.
Lymon jest teraz ścigany. Aresztowali go za miganie się od roboty.
Dostałem 100 dolarów kary.
Pan Stovall zapłacił te 100 dolarów,
a sędzia kazał mi to u Stovalla odpracować.
Stovall spuścił z niego oko, a Lymona już nie było.
Mówiłem, ja tu zostaję. Już tam nie wrócę.
Przecież cię nie zmuszę. Rób, co chcesz.
Ja z tobą pojadę. I tak się tam wybieram.
Jedziesz pociągiem? Bo ja tak.
Tutaj lepiej nas traktują.
Ja się tego nie boję. Traktują cię tak, jak sobie pozwolisz.
Źle mnie potraktują, to się odwdzięczę.
Nic mnie nie różni od białego.
Właśnie dlatego znowu wylądujesz w Parchmanie.
Ani mi się śni.
Prędzej ty tam wrócisz.
Człowiek haruje tam jak wół.
Trzeba chwasty rwać i drzewa rąbać.
Nie lubię tego.
Ta robota nie jest od tego, żeby ją lubić.
Swoją robotę lubi tylko ten, co wodę nosi.
A jak mu się nie podoba, to niech wiadro z rąk wypuści.
Tak powiedzieli Lymonowi.
Kazali mu wodę nosić
i wszyscy się wściekli, bo się ociągał.
Ciężka ta woda była.
Kazali mu śpiewać. Jak to leciało?
O moja Berto
O mała ma
O moja Berto
O mała ma
Śmiało, za mąż wyjdź
Na mnie nie czekaj
Śmiało, za mąż wyjdź
Na mnie nie czekaj
Mogę nie chcieć cię Gdy wolny będę
Doaker, śpiewaj. Znasz tekst.
O mała ma
O moja Berto
O mała ma
W górę je unieście Niech lecą w dół
Nie ma znaczenia Czy noc, czy dzień
Berta w Medirian siedzi Lekko w życiu ma
A ja w Parchmanie tkwię Haruj ciężko lub won
O Alberto
O mała ma
O moja Berto
O mała ma
Jak za mąż masz iść Za kolejarza wyjdź
A co niedziela dolara
Do ręki weź
A co niedziela dolara
Do ręki weź
O moja Berto
O mała ma
O moja Berto
O mała ma
Ulubiona część Doakera.
Ta o kolei.
Doaker ma głos jak Tangleye. Ale tobie słoń na ucho nadepnął.
Doaker, w Parchmanie nadal o tobie gadają.
Pytali mnie: „Tyś jest siostrzeniec Doakera?”.
Mówię: „Ano.
Jesteśmy rodziną”.
Tylko im powiedziałem, to od razu lepiej mnie traktowali.
Oby nie było mi dane ich już spotkać.
I mnie też.
Wining Boy.
Zagraj coś.
Pianistą jesteś.
Zagraj nam coś. Lymon chętnie cię posłucha.
Skończyłem z tym.
Najlepsze, co w życiu zrobiłem.
Pianino było mi jak kamień u szyi.
Nikomu tego nie życzę.
Wam się wydaje, że żywot muzyka to sama przyjemność.
A to tylko ciężar. Stanąłem przez to w miejscu.
Świat się kręci, a ja tylko gram na pianinie.
Pierwsze trzy, cztery lata to była czysta zabawa.
Whiskey się leje,
kobiet masz na pęczki.
Granie na pianinie nigdy ci nie brzydnie.
Ale nic nie trwa wiecznie.
Budzisz się pewnego dnia, whiskey ci obrzydła,
kobiety ci obrzydły, a pianino obrzydło ci najbardziej.
Ale masz tylko to.
Tylko to potrafisz.
Umiesz tylko grać na pianinie.
Kim jestem?
Sobą czy pianistą?
Powinienem zastrzelić tego pianistę, bo to przez niego te wszystkie problemy.
Co zrobisz, jak skończysz tam, gdzie ja?
Jakbym umiał grać...
tobym grał.
Ładne to pianino.
Ja bym je sprzedał.
Chyba że umiałbym na nim grać.
Można na nim ładnie zarobić.
Coś ci powiem.
Lymon tego nie wie,
ale zaraz mu wyjaśnię,
dlaczego uważamy, że Berniece pianina nie sprzeda.
Ona nie musi nic sprzedawać. Ja to zrobię.
Mam do niego takie samo prawo.
Mówię do niego.
Pozwól mi mówić.
By zrozumieć naszą perspektywę
i by zrozumieć losy tego pianina, trzeba cofnąć się do czasów niewolnictwa.
Nasza rodzina należała do niejakiego Roberta Suttera.
Dziadka zmarłego Suttera.
A pianino należało do Joela Nolandera.
Z Nolanderów z Georgii.
Zbliżała się rocznica ślubu Suttera, szukał prezentu dla żony,
pani Ophelii, tak jej było.
Chciał jej coś sprezentować.
Problem w tym, że nie miał pieniędzy.
Ale miał murzynów.
Zapytał więc pana Nolandera,
czy oddałby mu pianino za kilku murzynów.
Zaoferował mu półtora murzyna.
To jego słowa.
Jednego dorosłego i jednego małego.
Pan Nolander się zgodził, ale sam chciał ich sobie wybrać.
Sutter ustawił swoich murzynów w rzędzie...
pan Nolander ich sobie obejrzał...
i ze wszystkich wybrał sobie moją babcię.
Imienniczkę Berniece.
- Idziesz ze mną. Syn też. - Nie!
- Chodź! - Nie!
Wziął też mojego ojca, miał wtedy ledwo dziewięć lat.
Transakcja się udała,
a pani Ophelia była tak zadowolona z pianina,
że nic innego nie robiła, tylko na nim grała.
Budziła się rano, ubierała się i siadała do pianina.
No dobrze. Minęło trochę czasu.
Pani Ophelia zatęskniła za moją babcią. Za jej gotowaniem, sprzątaniem, rozmowami.
Za moim ojcem też, bo biegał jej na posyłki.
Zapytała, czy może oddać pianino i odzyskać swoich murzynów.
Pan Nolander odmówił. Umowa to umowa.
Pokłócili się z Sutterem jak nigdy.
A pani Ophelia tak się pochorowała, że z łóżka nie wstawała.
Wtedy Sutter wezwał do domu naszego dziadka.
Dziadek nazywał się Boy Willie.
Jak ten tutaj. Po nim go nazwali.
Ale na dziadka wołali Willie Boy.
Dziadek był stolarzem.
Wszystko potrafił z drewna wyczarować.
Biali z okolicy zlecali mu różne rzeczy,
a pan Sutter ładnie na tym zarabiał.
Bo wszystko, co wyszło spod ręki dziadka,
należało do Suttera, bo dziadek należał do niego.
Nolander chciał dziadka kupić, żeby rodzina była razem,
ale Sutter odmówił.
Powiedział Nolanderowi, że za żadne pieniądze go nie sprzeda.
Dobrze mówię?
A jak.
Sutter zawołał dziadka do domu
i kazał mu wyrzeźbić na pianinie podobiznę mojej babci i ojca
dla pani Ophelii.
A dziadek zrobił to.
Widzisz?
To moja babka.
Berniece.
Kropka w kropkę.
Dodał też mojego ojca z lat dzieciństwa,
bo takiego go pamiętał.
Stworzył to wszystko z pamięci.
Rzecz w tym, że na tym nie poprzestał.
Wyrzeźbił jeszcze całą resztę.
Dodał swoją mamę, Esther, i swojego ojca, Boya Charlesa.
A to wyrzeźbił na pamiątkę ślubu z babcią Berniece.
Skok przez miotłę.
Z boku wyrzeźbił dzieje naszej rodziny.
Gdy Sutter zobaczył pianino w tym stanie,
wściekł się nie na żarty.
Nie o to prosił.
Ale nie mógł już nic na to poradzić.
Gdy pani Ophelia to zobaczyła, cała się ucieszyła.
Teraz miała i pianino, i swoich murzynów.
Wróciła do grania.
I grała tak aż po grób. No dobrze.
Nasz brat, Boy Charles,
ojciec Berniece i Boya Williego,
był najstarszy z naszej trójki.
Gdyby jeszcze żył, miałby 57 lat.
Zmarł w 1911 roku w wieku 31 lat.
Boy Charles bez przerwy ględził o tym pianinie.
O niczym innym nie myślał.
Mieliśmy dwa, trzy miesiące spokoju, a potem wracał do tematu.
Chciał zabrać pianino z domu Suttera.
Twierdził, że to historia całej naszej rodziny.
Póki Sutter ma pianino,
to ma i nas.
I nadal jesteśmy w niewoli.
Próbowaliśmy wybić mu to z głowy, ale nic z tego nie przyszło.
Ledwo się uspokoił, a znowu zaczynał o tym ględzić.
Wiedzieliśmy, że nie popuści,
więc 4 lipca 1911 roku,
gdy Sutter bawił się na dorocznym pikniku...
wszyscy poszliśmy do jego domu
i wynieśliśmy to oto pianino.
Boy Willie miał wtedy góra sześć lat.
Jego tatko postanowił,
że poczeka sobie, aż Sutter wróci do domu.
Jak gdyby nigdy nic.
Nie wiem, co się stało, gdy Sutter wrócił do domu,
ale niedługo potem ktoś podpalił dom Boya Charlesa.
Nie było go tam. Wiedział, co się kroi.
Pobiegł na pociąg o 3.57, tak zwanego „Żółtego psa”.
Skąd mógł wiedzieć, że zatrzymają pociąg?
Zatrzymali pociąg,
a w jednym wagonie znaleźli Boya Charlesa i trzech włóczęgów.
Musieli się nieźle wściec przez to pianino,
bo podpalili cały wagon.
Wszystkich zabili.
Nikt nie wie, kto to zrobił.
Jedni mówią, że Sutter, bo poszło o jego pianino.
Inni gadają, że szeryf Carter.
A jeszcze inni, że Ed Saunders lub Robert Smith,
ale nikt nie wie na pewno.
Jakieś dwa miesiące później
Ed Saunders wpadł do swojej studni.
Wziął i wpadł do środka. Tak po prostu.
Ludzie mówili, że wepchnęli go tam ci, którzy spłonęli żywcem w wagonie.
Zaczęli ich nazywać duchami z „Żółtego psa”.
I tak wszystko się zaczęło.
I właśnie dlatego ja i Wining Boy uważamy,
że Berniece pianina nie sprzeda.
Bo jej tatko stracił dla niego życie.
To już przeszłość.
Gdyby mój tatko
mógł zamienić to pianino
na własny kawałek ziemi,
to dawno by się go pozbył.
Całe życie robił dla kogoś.
Ja tak nie chcę.
On nie miał wyjścia. Nie miał własnego kapitału.
Jego ojciec nie miał mu co dać.
A mnie ojciec coś dał.
To oto pianino.
Zginął, żebym je miał.
Nie pozwolę mu tu gnić, chcę mieć z niego pożytek.
Jak Berniece tego nie rozumie, to sprzedam swoją połowę.
Wiecie, że mam rację.
Nikt nie mówi, kto ma rację, a kto nie.
Opowiadam tylko o pianinie.
Tłumaczę, dlaczego uważamy, że Berniece pianina nie sprzeda.
Teraz już rozumiem.
Mówiłem Boyowi Williemu, że powinien tu ze mną zostać.
Ty możesz zostać.
Ja wracam.
Taki mam plan na życie.
Mam się nowego fachu uczyć od zera?
Na uprawie ziemi już się znam.
Zostań.
I znajdź swoją własną drogę.
Ja będę żył tak, jak chcę.
Wiesz, co to?
Nie.
A jak myślisz?
Ziemia.
Nie, synu.
To nie ziemia.
To rola.
- Wiesz, czym się różnią? - Nie.
Widzisz, ziemia...
Ziemię może porwać wiatr.
Ale rola...
rola jest na zawsze.
Rozgnieć ją w rękach.
Czujesz to?
Przyjemnie, co?
Jedno ze stworzeń szło w moją stronę. Powoli, acz z rozmysłem.
Moi towarzysze uciekli przerażeni.
No już, na górę.
- ...na wysokim drzewie. - A to kto?
O Panie. Kogo moje oczy widzą, Wining Boy?
Cześć, Berniece.
Ukartowaliście to.
Umówiłeś się z Boyem Williem.
Nie wiedziałem, że go tu zastanę.
Wpadłem do was po drodze do domu.
Mówiłem mu, że myśleliśmy, że już go tu nie zobaczymy.
Uściskaj wujka.
Boy Willie, a gdzie wasz wóz? Mieliście handlować arbuzami.
Wszystko poszło. Razem z wozem.
To już mnie nie interesuje. Miałeś wracać do siebie.
Droczę się, kobieto.
Już nie wolno?
Kiedy przyjechałeś?
Niedawno, załapałem pociąg z Kansas City.
Pójdę się przebrać i coś ci upichcę.
I to mi się podoba.
Maretha, leć się przebrać, zanim się upaprzesz.
Maretha rośnie jak na drożdżach. Nie, Doaker?
Piękna jak z obrazka. Po Crawleyu bym się nie spodziewał.
Lymon, podejdź z drugiej strony.
Chcę coś sprawdzić.
- Boy Willie, co ty wyprawiasz? - Chcę zobaczyć, ile waży.
Stań tam.
Zostaw to pianino w spokoju. I tak go nie sprzedasz.
Sprzedam, jak pozbędę się arbuzów.
- Nie podoba mi się to. - To pianino mojego ojca.
Sam pianina nie ratował. Pomogliśmy mu.
Ale umarł sam.
Gdzieście wtedy byli?
Nic ci do tego.
To pianino jest moje i Berniece.
- Mam rację, Doaker? - Pewnie, świętą rację.
Spróbujmy je podnieść.
Chwyć mocno i podnieś. Dalej.
- Gotowy? - Gotowy.
W górę.
I co myślisz?
Ciężkie. Jakoś je przeniesiemy, ale łatwo nie będzie.
Bez przesady.
Odstawmy je na miejsce.
Boy Willie,
jeszcze raz mi ciśnienie podniesiesz,
to wyniosą cię stąd nogami do przodu.
Odstaw pianino na miejsce.
Chcę kupić ziemię.
Wining Boy, masz ochotę na kotlety?
W to mi graj.
Powiem ci, jak ja to widzę.
Tatko sprowadził to pianino do domu.
Mam mieć pożytek z tego, co mi zostawił.
To pianino ma tu stać i zbierać kurz?
Arbuzy też zostawić, by gniły? Głupi nie jestem.
Dobrze. Jak mi powiesz: „Boy Willie, używam tego pianina.
Uczę ludzi grać i tak zarabiam na czynsz”.
Wtedy to co innego.
Musiałbym przyznać: „Berniece używa pianina.
Ma z niego pożytek.
Niech je sobie zatrzyma. Znajdę inny sposób”.
Ale Doaker mówi, że nawet palcem tego pianina nie tknęłaś.
Czemu rzucasz mi kłody pod nogi?
Chodzi ci o wartość sentymentalną.
I dobrze.
Sam kłaniam się każdemu, kto tylko tatkę wspomni.
Ale nie będę stratny w imię sentymentów.
Możesz się na to pianino gapić 100 lat i nic się nie zmieni.
Nic z niego nie wyczarujesz.
Mogę za nie kupić ziemię Suttera.
Kupię tę ziemię,
zbiorę bawełnę i zarobię.
Póki mam ziemię i bawełnę, to niczego mi nie braknie.
A może jeszcze coś zyskam.
Tatko na pewno by to zrozumiał.
Szkoda, że ty tego nie widzisz.
Zabieram stąd to pianino i zamierzam je sprzedać.
Spójrz na to pianino.
No spójrz.
Mama Ola polerowała to pianino własnymi łzami.
I tak przez 17 lat.
Tak mocno je tarła, aż jej z rąk krew poszła.
Swoją krew też tam wtarła.
Jakby było jej tu mało.
Każdego dnia, póki Bóg ją przy życiu trzymał,
nacierała, czyściła, polerowała i modliła się nad tym pianinem.
„Zagraj coś, Berniece”.
„Zagraj coś dla mnie”.
„Zagraj mi coś”. I tak dzień w dzień.
„Wyczyściłam ci pianino. Zagraj mi coś, Berniece”.
W kółko gadasz tylko o ojcu,
a nie widzisz, ile jego głupota kosztowała naszą matkę.
Siedemnaście lat samotnych nocy w zimnym łóżku i po co?
Dla pianina?
Kawałka drewna?
Żeby na kimś się odegrać?
Patrzę na was i widzę, że jesteście po jednych pieniądzach.
Ty, tatko, Wining Boy, Doaker i Crawley.
Jedno i to samo.
Nic tylko kradniecie i zabijacie. I co wam z tego przyszło?
Jeszcze więcej złego.
Nic dobrego z tego nie ma.
Ludzie płoną żywcem, giną od postrzałów i wpadają do studni.
I tak bez końca.
Daj spokój, Berniece. Po co się tak denerwować.
Nieraz coś ukradłem, tu czy tam,
ale nigdy nikogo nie zabiłem.
Mówię za siebie. Wy się sami wypowiedzcie.
Ja nikogo nie zabiłem.
Zabiłeś Crawleya, choć za spust nie pociągnąłeś.
Gadasz bzdury.
Jak możesz takie rzeczy wygadywać.
Ignorantka z ciebie i tyle.
Gdyby tu był, to skopałbym mu dupsko, bo przez niego nas ostrzelali.
- Crawley nie wiedział o drewnie. - Mówiliśmy mu.
Zapytaj Lymona. Wiedział o drewnie.
Wiedział, co robimy.
Niby czemu poszliśmy tam nocą? Nie gadaj, że nie wiedział.
Nakryli nas, a on na nich naskoczył.
My zobaczyliśmy szeryfa i się poddaliśmy. Mam ginąć za 50 dolarów?
- Nie wiedział, że kradniecie. - Nie kradliśmy.
Przewoziliśmy drewno dla Millera i trochę sobie zostawiliśmy.
Odkładaliśmy je przy strumyku, żeby zabrać je potem na raz.
Chcieli nam je zwędzić, nie mogliśmy czekać.
Mieliśmy odpalić coś Crawleyowi za fatygę.
Potrzebował pieniędzy, chcieliśmy mu pomóc.
Powiedzieliśmy mu o drewnie.
Mówiliśmy, że ktoś chce je zakosić.
A on na to: „Wrócę do domu i wezmę broń”.
I stąd cały problem.
Gdyby nie ta broń, Crawley by żył.
Byliśmy w połowie roboty, gdy nas nakryli.
Był z nimi szeryf, chcieliśmy uciekać.
Schowaliśmy się za strumykiem,
ale oni już tam czekali.
Boy Willie chciał się poddać,
ale Crawley zaczął strzelać.
Oni też.
Berniece.
Wiem tylko, że Crawley nadal by żył, gdybyś po niego nie przyjechał.
Nie moja wina, że zginął.
Tylko jego własna.
Crawley nie żyje.
Leży w ziemi,
a ty nadal jeszcze dychasz.
Tyle wiem.
Pojechał z tobą po drewno i już nie wrócił.
Mówię ci, kobieto, nie moja wina, że go zabili.
Nie ma go tu, prawda?
Nie ma.
- To nie moja odpowiedzialność... - Nie ma go.
- Doaker, zabierz ją. - Nie ma go tu, prawda?
- Nie ma go! - Mówiłem ci...
Spokojnie. Już dobrze.
Maretha boi się teraz spać na górze.
Nie mówiłem Berniece, ale ja pierwszy zobaczyłem Suttera.
Co ty mówisz?
Ze trzy tygodnie temu.
Zaraz po powrocie z Południa.
Sutter nie żył może ze trzy dni.
Siedział przy pianinie.
Zbieram się do roboty, a ten sobie siedzi.
Mówił coś? Pytał o Boya Williego?
Słówkiem nie pisnął. Tylko sobie siedział.
Nie wierzę, że Boy Willie wepchnął go do studni.
Sutterowi chodzi o pianino.
Berniece musi je sprzedać. Same z nim problemy.
Ja zgadzam się z Berniece. Boy Charles nie po to je ratował.
Zabrał je, bo miał do niego większe prawo niż Sutter.
A jak Sutter tego nie rozumie, to jego problem.
Wącha kwiatki od spodu. Co mnie obchodzi jego duch.
Niech sobie gra na pianinie, ile chce.
Jak je z domu wyniesie, to pogadamy.
Dwa za dolara. Komu arbuza?
Wezmę pięć.
- Dwa duże arbuzy dla pana. - Piękny okaz, gratuluję.
- Dobre wybierasz, nie? - Już podaję dwa.
Ostrożnie, jest ciężki.
Proszę. Dziękuję.
Tu mam sól. Wystarczy posypać.
Niech pani spróbuje. I jak?
Jedna, dwie, trzy piękne panie.
Jedna kobita mnie zapytała: „A słodkie te arbuzy?”.
To jej mówię: „Tam, gdzie je uprawiamy,
sypiemy cukier do ziemi”.
A ta mi uwierzyła. „Pierwsze słyszę!”.
Zobacz, Lymon.
Widzisz? Już mu się oczy zaświeciły.
Nigdy takiego garnituru nie widział.
Wykonany w 100% z jedwabiu.
Śmiało, sprawdź, czy pasuje.
Patrzcie państwo. Dotknij materiału.
To ci dopiero.
Jaki delikatny w dotyku.
To garnitur wart 55 dolarów.
Grube ryby takie noszą.
Żeby w takim chodzić, trzeba mieć pistolet i kupę pieniędzy.
Jest twój za trzy dolary.
Kobiety będą padać trupem na twój widok.
Daj mi trzy dolary, przejdź się po ulicy i znajdź sobie kobietę.
Włóż spodnie i się pokaż.
Widzisz? Jak na ciebie szyte.
Trzy dolary i jest twój.
- Doaker, nie wygląda szykownie? - Porządny garnitur.
Mam też koszulę. Za dolara.
Cztery dolary za cały zestaw.
Jak wyglądam, Boy Willie?
Elegancko. Co kto lubi.
Na północy bez takiego garnituru ani rusz.
Cztery dolary za wszystko? Garnitur i koszulę?
Jak za darmo.
- Powinienem za to zawołać 20 dolarów. - Okej.
Proszę, cztery dolary.
- A buty masz? Jaki rozmiar nosisz? - Rozmiar 43.
Ja też. Trzy dolary i są twoje.
- Gdzie je masz? Pokaż. - Buty pierwsza klasa.
Takie z pięknym noskiem. W szpic, każdy by takie chciał.
Boy Willie, chodźmy dziś na miasto. Chcę zobaczyć, jak się tu bawią.
Może pójdziemy do kina.
Doaker, macie tu kino?
Jest Rumba Theatre na Fullerton Street.
Przed budynkiem stoi głośnik, Boy Willie cię zaprowadzi.
Chodźmy do kina. Poznamy jakieś kobitki.
Rozmiar 43.
Trzy dolary.
Marka Florsheim.
Stagger Lee takie nosił.
To na pewno rozmiar 43?
Przecież widać, że nosimy ten sam rozmiar.
Wystroisz się w garnitur i te buty, a całe miasto będzie twoje.
Dam ci zniżkę.
Będą twoje za... dwa dolary.
Chodź, Boy Willie. Kobitki czekają.
Pójdę na górę i się przyszykuję. Zaraz będę gotowy.
Jemu tylko baby w głowie.
Wdał się w tatusia.
Chodziłem z nim na miasto.
Znam też jego mamę. Jakbym się zapędził, to Lymon byłby mój.
Nazywam się Lucille.
Weź to schowaj.
Przebyłam bardzo krótką drogę.
Tak, złociutki.
W garze coś się pitrasi
Noga z indyka, więcej nic
Posmaruj masłem chleb
Czy ty słyszysz mnie?
Obudź brata, niech się zbiera
Ja nie wychowałam lenia
Tak, złociutki.
Tego chcesz? To działaj.
Dalej.
Dziś gra dla was Boxcar George.
Na pianinie Vinnie.
Jedziemy, kochani!
Cześć, piękna. Zatańczymy?
No chodź.
Chodź, pomodlimy się.
Aniele Boży, stróżu mój,
ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy,
bądź mi zawsze ku pomocy.
- Miej w opiece Doakera. - Doakera.
- I Avery’ego. - I Avery’ego.
- Miej w opiece Wining Boya. - Wining Boya.
- I Boya Williego. - I Boya Williego.
Kładź się.
- Kto tam? - To ja, Avery.
- Avery. - Cześć.
Wejdź.
Akurat byłam w kąpieli.
A Boy Willie gdzie?
Widziałem, że wóz niemal pusty. Prawie wszystko sprzedali, co?
Nie wiem, dokąd ich wywiało. Nie było ich, gdy wróciłam.
Pan Cohen zgodził się na wynajem?
Mam płacić 30 dolarów miesięcznie.
Zszedł z 35.
To dobre miejsce, obok jubilera.
Tak.
Berniece...
Pozwól.
Wiesz co.
Siedziałem w domu i tak sobie myślałem.
Ty jesteś tu, a ja tam.
Kto to widział pastora bez żony?
Pastor powinien się ustatkować, dla dobra całej parafii.
Avery.
Nie teraz.
Daj spokój, Berniece. Wiesz, co do ciebie czuję.
Wynająłem lokal od pana Cohena.
Bank da mi pożyczkę, to ładnie go wyremontuję.
W pracy dali mi dziesięć centów podwyżki.
Znasz mnie i wiesz, że żyję raczej skromnie.
Pieniądze jakoś się mnie nie trzymają.
Ale nigdy
nie spotkałem kobiety, na której tak by mi zależało.
Potrzebuję tego.
Avery.
Nie jestem gotowa na ślub.
- Jesteś za młoda, by się na to zamykać. - Tego nie mówię.
Nadal jestem kobietą.
I gdzie ona się chowa? Kiedy ostatnio na nią spojrzałaś?
Jak możesz być taki podły?
Taki z ciebie pastor?
Gdy tylko się zbliżę, od razu mnie odpychasz.
Mam ręce pełne roboty z Marethą.
Muszę kochać i troszczyć się o wiele osób.
A ciebie kto kocha?
Nikogo do siebie nie dopuścisz.
Doaker i Boy Willie nie mogą ci słowa powiedzieć.
Kto cię kocha, Berniece?
Kobieta bez mężczyzny jest nikim?
- Aha. - Ale ty jesteś kimś.
Wyjdziesz stąd bez kobiety i nadal będziesz mężczyzną.
To w porządku.
Ciebie nikt nie zapyta: „Avery, kto cię kocha?”.
Nikomu nic do tego.
Ale wszyscy martwią się o Berniece.
„Jak Berniece o siebie zadba? Jak wychowa dziecko bez chłopa?
Jak ona może tak żyć?”
Wszyscy mnie o to wypytują, bo bez mężczyzny żadna ze mnie kobieta.
Powiedz mi, Avery, przecież wiesz. Ile jest we mnie z kobiety?
Ja takich rzeczy nie mówiłem. Nie możesz mnie winić za coś...
Nikogo za nic nie winię.
Stwierdzam tylko fakty.
Ile jeszcze będziesz nosić w sercu Crawleya?
Ile to minęło, trzy lata?
W pewnym momencie musisz zapomnieć i iść przed siebie.
Nieznane są koleje losu, ale trzeba żyć dalej.
Crawley nie żyje od trzech lat.
Wiem, nie musisz mi przypominać.
Nie jestem gotowa na małżeństwo.
A na co jesteś gotowa, Berniece?
Będziesz tak sobie żyła bez celu?
W życiu chodzi o coś więcej.
Pewnego dnia się obudzisz i będzie za późno.
Ja tu jestem.
Nie wiem, ile jeszcze mogę czekać.
Avery, już ci mówiłam.
Otworzysz kościół i porozmawiamy.
Mam teraz za dużo rzeczy na głowie.
Boy Willie i pianino.
Duch Suttera.
Myślałam, że mi się przywidziało, ale...
Maretha też go widziała.
Kiedy?
Wczoraj, gdy wróciłam do domu.
Teraz boi się spać na górze.
Może jak poświęcisz dom, to Sutter sobie pójdzie.
No nie wiem, Berniece.
Z takimi rzeczami nie ma żartów.
Maretha nie może się bać.
Woda święcona by go przegoniła.
Do tego trzeba sprowadzić specjalnego księdza.
Powtarzam sobie,
że jak Boy Willie wyjedzie, to Sutter zniknie.
Boy Willie wepchnął go do studni.
To już ciągnie się tam jakiś czas.
Duchy wpychały ludzi do studni, jak Boy Willie był jeszcze mały.
Ktoś na pewno ich tam wpycha.
Sami do studni nie wpadli.
Co Doaker myśli o sprzedaży pianina?
Nie chce mieć nic wspólnego z pianinem. Nigdy nie chciał.
Umył od niego ręce już lata temu.
Nie chciał, żebym je tu wiozła, ale przecież bym go nie zostawiła.
Po śmierci mamy
zatrzasnęłam klapę pianina i już jej nie otworzyłam.
Grałam tylko dla niej.
Gdy tatko umarł,
to pianino było dla niej całym światem.
Kazała mi na nim grać.
Mówiła, że gdy gram, to słyszy głos taty.
Berniece, wyczyściłam ci pianino.
Zagraj coś.
Myślałam, że podobizny z pianina ożywają
i chodzą sobie po domu.
Już czas.
Czasami w środku nocy słyszałam, jak mama z nimi rozmawiała.
Ze mną tak nie będzie.
Nie gram na pianinie, żeby nie budzić duchów.
Nie dam im się błąkać po tym domu.
Musisz zostawić to za sobą, Berniece.
Crawleya również.
Każdy niesie swój krzyż.
Możesz podejść do tego pianina
i na nim zagrać.
Możesz do niego podejść,
a Bóg pójdzie tam z tobą.
Pozbądź się tego ciężaru, który w sobie nosisz.
I zapomnij.
Chodź, Berniece.
Pozbądź się tego ciężaru i zostaw go za sobą.
No chodź. Podejdź tutaj
i zrób z tego instrumentu narzędzie Pana.
Podejdź tu i zrób z tego święto.
Mówiłam, że nie gram na tym pianinie.
I nie zagram.
Biblia mówi: „Bóg jest dla nas ucieczką i mocą”.
Bóg pomoże ci zapomnieć o przeszłości.
Z Bogiem możesz wszystko.
Boga nie obchodzi, co zrobiłaś, a co zrobisz.
Wystarczy, że podejdziesz tu i usiądziesz do tego pianina.
Chodź, Berniece.
Śmiało.
Dobrze.
Avery,
proszę...
idź do domu.
Chcę wrócić do kąpieli.
Zobaczymy się jutro.
Dobrze, Berniece.
Już sobie idę.
Pójdę do domu
i poczytam sobie Biblię.
A jutro...
jak Bóg da mi siłę,
przyjdę do ciebie i poświęcę ten dom.
Pokażę ci moc Pana.
Po nodze nie dotykaj mnie
Bo jak dotkniesz mnie po nodze
To zechcesz dotknąć i uda
A jak dotkniesz uda
Zechcesz zawędrować wyżej
Lepiej po nodze nie dotykaj mnie
A na co nam łóżko?
Dziadek zabawiał się z kobietami na koniu.
Prawdziwy z ciebie chłopak ze wsi.
Lymon?
Grace!
- Dobry z ciebie kolega. - Wracaj.
Chodź.
Żeby reszta taka była.
Czerwony to mój ulubiony kolor.
Skończyło się.
Dziękuję.
Nie szlajaj się po tych knajpach.
Kto wie, w co się tam wpakujesz.
Jeden może ranić cię nożem, a drugi postrzelić.
Zaczynasz szybko żyć, a potem nie możesz nadążyć.
Prędko się zestarzejesz.
Nie wiem, co te kobiety sobie myślą.
Doskwiera im samotność.
Szukają kogoś, z kim mogą spędzić noc.
Czasami nawet nie ma znaczenia, kto to będzie.
Sam kiedyś taki byłem.
Ale teraz
to zawsze ma znaczenie.
Dlatego tu jestem.
Ja tam lubię, jak z kobietą jest lekko i przyjemnie.
Żeby każdemu było miło.
I by zobaczyć, czy sobie pasujemy.
Jak takiej się nie chce, to szkoda na nią czasu.
A było inaczej.
Sporo czasu zmarnowałem.
Avery to miły człowiek.
Lepiej nie traćcie czasu i bierzcie ślub.
Żona pastora nie musi pracować.
Nie znoszę mieszkać sam.
Nie chciałem naprzykrzać się mamie,
więc wyprowadziłem się z domu, gdy miałem...
16 lat.
Wielu rzeczy się łapałem, ale nic mi nie wychodziło.
Nie poddawaj się.
W końcu się uda.
Późno się robi.
Nie wiem, gdzie podział się Boy Willie.
Zdejmę już te buty.
Nogi mnie bolą.
Obudziłem cię?
- Nie chcę cię zatrzymywać. - Nic podobnego.
I tak nie usnę.
Jesteś już w koszuli nocnej.
Lubię, gdy kobiety noszą takie stroje do spania.
Ich skóra wtedy tak pięknie wygląda.
Kupiłam ją w sklepie za pięć centów.
Nic wielkiego.
No dobrze.
Prześpię się na kanapie.
Miałem spać na ziemi,
ale Boy Willie raczej nie wróci na noc.
Wining Boy sprzedał mi ten garnitur.
Powiedział,
że to magiczny garnitur.
Prawie o tym zapomniałem.
Jakiś gość sprzedał mi to za dolara.
Tych samych perfum używa królowa Francji.
Tak mi powiedział.
Nie wiem, czy to prawda, ale pachną ładnie.
Mnie się podobają.
Masz. Powąchaj.
Podobają ci się?
Ładny zapach.
Proszę.
- To dla ciebie. - Nie mogę tego przyjąć.
Masz. Zatrzymaj je sobie.
Dasz je komuś innemu.
Chcę dać je tobie.
Żebyś ładnie pachniała.
Powiedzieli mi, że...
nakłada się je...
o tutaj.
Za ucho.
Jak tak zrobisz...
będziesz pięknie pachnieć cały dzień.
Proszę, teraz ślicznie pachniesz.
Lymonowi się podoba.
Skup się. Patrz na ręce.
Patrz, co robisz. Kręć.
Bardzo ładnie.
Właśnie tak.
Następna śrubka.
A potem wszyscy biali w okolicy
zaczęli wpadać do studni. Widziałaś kiedyś studnię?
Nie.
Studnia jest obudowana ścianą. Jeszcze raz.
Trudno do niej wpaść.
- Nadgarstek. - To nie ta.
Nie ta śrubka. Weź tę.
Dobrze.
Ludzie zachodzili w głowę,
jak te chłopy wpadły do studni.
Dlatego mówią,
że popchnęły ich duchy z „Żółtego psa”.
Ktoś widział te duchy?
Są jak wiatr.
- Widziałaś kiedyś wiatr? - Nie.
Duchy są jak wiatr.
Nie widać ich,
ale gdy jesteś w opałach,
duchy mogą ci pomóc.
Musisz pójść tam,
gdzie pociąg „Southern” spotyka „Żółtego psa”.
Jak pójdziesz tam, gdzie ich drogi się przecinają,
i zawołasz duchy po imieniu...
to ci odpowiedzą!
Nigdy tego nie próbowałem.
Maretha, szykuj się, ułożę ci włosy.
Mamo, nie mam pomady do włosów.
Masz. Leć kupić nowe opakowanie.
Wracaj prosto do domu. Bez wygłupów.
Uważaj, przechodząc przez ulicę.
- Miałeś wynieść się z mojego domu. - Nie jestem u ciebie. Tylko u Doakera.
Doaker!
Pogoń go stąd. Niech się wynosi.
Nie mam powodu, żeby go wypraszać.
Jak nie potraficie się porozumieć,
to nie wchodźcie sobie w drogę.
Proszę. Wychodzę od ciebie.
Opuściłem twoją połowę.
Jak tylko Lymon wróci, to zabieram to pianino.
- Już ja ci pokażę. - Bronią pogrozisz, to się zastanowię.
Przestaniecie w końcu?
Boy Willie, daj jej spokój.
Przestań ją drażnić.
Ja tylko mówię, jak jest.
Grozić jej się zachciało, to jej odpowiedziałem.
Dlatego z nim nie rozmawiam. Cały czas się tak do mnie zwraca.
Avery poszedł do domu po Biblię?
A co Avery zdziała?
Nie jego sprawa. Niech spróbuje mi tylko coś powiedzieć.
Niech się martwi o swój kościółek.
Chodź. Włącz kuchenkę i rozgrzej grzebień na płycie.
- Jedno muszę Avery’emu oddać. - Przykryj ramiona.
Znalazł sposób na życie.
Nie popieram tego, ale będzie żył jak pączek w maśle.
Zarobi miliony na opłatku i winie.
Nie wierć się.
Z synem nie miałabym tyle zachodu.
- Nie mów jej takich rzeczy. - Nie mieszaj się.
Wolałabyś mieć syna? Przykrość jej robisz.
Boy Willie, zostaw mnie w spokoju.
Dajże jej spokój. Po co ją drażnisz?
Wyjdź z domu i zobacz, co dzieje się na mieście.
- Będziesz miał o czym opowiadać. - Czekam na Lymona.
Sam sobie idź na miasto.
Jutro nie idziesz do roboty.
Muszę pilnować, żebyście się nie pozabijali.
Lepiej obsztorcuj Berniece. Marudzi, że wolałaby syna.
Jak można tak powiedzieć dziecku?
Lepiej opowiedz jej o pianinie.
Nic jej nie mówiłaś, jakbyś się wstydziła.
Nie wtrącaj się. Swoje dziecko możesz uczyć, o czym chcesz.
Mam dziecko na ten świat sprowadzać? Komuś takie życie zgotować?
Coś ci powiem.
Gdybym był Rockefellerem, tobym miał z 40 albo i 50 dzieci.
Robiłbym jedno dziennie, bo miałyby w życiu lekko.
Ja nie mam nic do zaoferowania.
Nieraz widziałem, jak ojciec gapił się na swoje ręce.
Teraz wiem, co sobie myślał.
Siedział i myślał:
„Mam sprawne dłonie, ale na co mi one?
Są zdolne do wszystkiego.
Mógłbym coś nimi zbudować,
ale nie mam narzędzi.
Mam ręce i nic więcej”.
Gdyby miał swój kawałek ziemi, byłoby inaczej.
Gdyby miał coś na własność, chodziłby z podniesioną głową.
O to mi chodzi.
W życiu trzeba walczyć o swoje.
Jak będziesz ją uczyć, że jest gorsza, to cię znienawidzi.
Będę z nią szczera.
W takich realiach żyje.
Ale nie musi tu zostać.
Głowa na bok.
Ty masz się za gorszą, ale ja nie.
Ja jestem kimś.
Nie pozwolę sobie wmówić, że jestem nikim.
Jestem jak każdy inny.
Niejeden chciałby mi dorównać.
Jesteś taki, jak my wszyscy.
Jak tak się zachowujesz, to tak będzie.
Doaker, według Berniece wszyscy czarni są gorsi.
Jak tak myśli, to tak będzie.
Masz się za gorszą? Tak się widzisz?
Żyję najlepiej, jak potrafię. Nie myślę, kto jest lepszy, a kto gorszy.
To samo mówię Berniece.
Nie wiem, skąd ona to wzięła. Może Avery jej tak nagadał.
Avery myśli, że jak dostanie indyka od białego,
to jest lepszy od innych.
Że w końcu będzie kimś.
Mnie nikt nie musi dawać indyka, sam sobie go załatwię.
Zejdź mi z drogi, a załatwię sobie dwa albo i trzy indyki.
Kurczaka nie załatwisz, a co dopiero indyka.
Nikt ci na drodze nie stoi.
Głowa prosto.
Nie garb się, głowa wysoko.
Ty tylko kłapać dziobem potrafisz.
Nic innego w życiu nie robisz.
Powiem ci coś na mój temat.
Urodziłem się w trudnych czasach.
Widziałem, że świat mnie nie chce.
Zauważyłem to, gdy miałem jakieś siedem lat.
Lepiej by było, gdybym się nie urodził.
Berniece się z tym pogodziła.
Próbuje coś światu udowodnić.
Dzięki mnie ten świat jest lepszy. Nie zgadzam się z Berniece.
Moje serce też bije, tak samo głośno jak każdego innego.
Nieważne, czy ktoś czarny, czy biały.
Czasem bije i głośniej.
A wtedy każdy może je usłyszeć.
Niektórzy się tego boją, jak Berniece.
Boją się, gdy słyszą, jak Murzynowi serce bije.
Mama po coś mnie urodziła.
Co muszę zrobić?
Muszę zostawić po sobie ślad,
jak podpis na drzewie.
„Boy Willie tu był”.
O to się rozchodzi z tym pianinem.
Chcę zostawić po sobie ślad, jak tatko.
Mam gdzieś, co Berniece o tym sądzi.
Gdzieś się podziewał?
Wziąłem cię za Lymona.
- Berniece, patrz, kto przyszedł. - Zapraszamy, siadaj.
Nie przejmuj się nimi, cały dzień się żrą.
Odłóż grzebień na kuchenkę.
Podobno masz poświęcić dom.
Poczytałem trochę Biblii.
Berniece prosiła, żebym pozbył się ducha.
Tu nie ma żadnego ducha. Berniece to sobie ubzdurała.
Przekonamy się.
Jak Berniece to pomoże, to co ci do tego?
Maretha też go widziała.
Znalazłem w Biblii odpowiedni fragment.
Pozbędziemy się ducha.
Jesteś gorszy od Berniece z tym paplaniem o duchach.
Idź na górę i go poszukaj.
Ja byłem i go nie widziałem.
Jak fragment Biblii wybije jej to z głowy, to droga wolna.
- Ale... - Boy Willie, siedź cicho.
Nie mieszaj się, nie twoja sprawa.
Niech robi swoje.
Przecież mu nie bronię. Avery nic nie zdziała.
Ja nie, ale Bóg już tak.
Bóg nad wszystkim panuje.
Może wszystko, sam rzekł: „Jak umyśliłem, tak się stanie”.
„Niech będzie światłość”, i stało się światło.
Stworzył świat w 6 dni, a siódmego odpoczywał.
Bóg ma moc, jest panem życia i śmierci.
Pogoni tego duszka, co go tu macie.
Gdzieś ty był? Czekam i czekam.
Wpadłem na Grace.
Co mnie to obchodzi?
Cześć, Berniece.
Lymon, bierz to pianino.
Boy Willie, nie zaczynaj.
Zostaw pianino w spokoju.
Uważaj na tę deskę. Nie wtrącaj się, Doaker.
Myślisz, że tak po prostu je stąd wyniesiesz?
Berniece nie zgodziła się na sprzedaż.
I nie musi. Dalej, Lymon. Trzeba przenieść je na deskę.
- A po co ta lina? - Stań z drugiej strony.
Boy Willie... Berniece.
Boy Willie, jesteś tego pewien?
Usiądźmy i pomówmy o tym na spokojnie.
Nie ma o czym.
Ja już się nagadałem.
Dalej, Lymon.
Maretha, odsuń się.
Ty też, Doaker!
No już. Rób, co mama mówi.
Co wy tu macie za ludzi?
Zaszedłem do Seefusa,
a nagle towarzystwo rozbiegło się na wszystkie strony,
bo nadciąga niejaki Patchneck Red.
I co się okazało?
Wiecie, o kim gadali?
O starym Johnie D. z okolic Tyler.
Całe miasto się go boi. Nazywają go tu Patchneck Red.
Szkoda, że nie wiedzą, że raz mu dupę skopałem.
Przytrzymaj tę deskę, Lymon.
Boy Willie, masz coś do picia? Pewno chowasz piwko za pazuchą.
Zejdź z drogi.
Doaker, polej mi szklaneczkę.
Tobie już raczej wystarczy.
Tylko picie ci w głowie, lepiej się połóż.
W końcu się położę.
U Berniece zawsze miejsce się znajdzie.
Prawda, Berniece?
Wining Boy, usiądź sobie gdzieś.
Cały dzień chlejesz, wali od ciebie gorzelnią.
Berniece nie lubi pijaków.
Przecież nic złego nie robię.
Berniece, uraziłem cię jakoś?
Chciałem być miły.
Cały dzień spędziłem z obcymi, a traktowali mnie jak rodzinę.
Wracam do rodziny i traktujecie mnie jak obcego.
Nie potrzebuję twojej whiskey.
Sam sobie kupię.
Spragniony jestem towarzystwa, nie gorzały.
Idź się położyć, wystarczy ci już picia.
Nie będę się kładł!
Ja i Boy Willie sobie pobalujemy. Dobrze mówię?
Powiedz im.
Zagram wam coś. Słuchajcie.
Zostaw, właśnie je stąd zabieramy.
- Nigdzie go nie zabierzecie. - Odsuń się.
Jak chcecie je wynieść, to musicie wynieść mnie razem z nim.
Odsuńże się. Doaker, weź go.
Chwila. Moment.
Napisałem tę piosenkę dla Cleothy.
Ku jej pamięci.
Kobieto, co cię gryzie?
Burza przez miasto przeszła Kable pozrywała
Powiedz mi Jak długo czekać mam?
Może zlitujesz nade mną się?
Po co wahać się?
Niezdecydowane ma pończochy
I niezdecydowany but
Niezdecydowana kobieta
Bluesa śpiewać chcę
Doaker, też to poczułeś?
Berniece, też cię dreszcz przeszedł?
- Doaker... - Czego chcesz?
To pewnie Sutter.
Avery, bierz się do święcenia.
Jak masz coś święcić, to zacznij od pianina.
Same z nim problemy.
Pianino trzeba poświęcić.
Niech już poświęci wszystko.
Kuchnię, piętro.
Berniece.
Nalej mi tu wody.
Trzymaj.
Rób wszystko,
żeby świeczka nie zgasła.
Maretha, nie wychodź.
Ojcze Święty...
zebraliśmy się tu tego wieczora,
w imię Twoje,
by wygnać stąd ducha
niejakiego Jamesa Suttera.
Tak.
Prosimy, Boże, pobłogosław tę wodę.
Niech będzie ona nam bronią i tarczą, która ochroni nas przed złem.
Niech oczyści i poświęci ten oto dom.
Bo gdzie jest dobro,
zło na cztery strony świata pierzchnie.
Przepadnij, szatanie.
Przepadnij w imię sprawiedliwości, gdy naszego Pana wychwalamy.
Tak.
Tak, Boże.
Czujemy Twoją obecność i oddajemy Ci cześć.
Dziękujemy, Ojcze.
Czujemy Twoją obecność, Ojcze Niebieski.
- Dziękujemy. - Tak.
Pobłogosław ten dom.
Schwyć w dłoń młot prawdy
i obal mury na fałszu zbudowane, Boże Ojcze.
- Dziękujemy... - Przestań biadolić i każ mu odejść.
Pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi.
I oczyszczę was od wszelkiej zmazy
i od wszystkich waszych bożków.
I dam wam serce nowe.
- A dam wam serce z ciała. - Chodź, Sutter.
- Ducha mojego chcę tchnąć w was... - Pokaż się, Sutter.
Byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań.
Chodź, wody ci dam. Chociaż w studni wody ci nie brakuje.
Chodź po wodę, kochany.
...byście żyli według mych nakazów.
Pokaż się, Sutter!
Wyłaź, Sutter.
...abyście stali się czystymi.
- Wyłaź! - I oczyszczę was...
Sutter, mam dla ciebie wodę.
- Wyłaź, Sutter. - Pokropię was czystą wodą.
- Chodź po wodę. - Abyście stali się czystymi.
I oczyszczę was od wszelkiej zmazy
i od wszystkich waszych bożków.
- Wyłaź, Sutter! - Ja, Bóg wszechmogący...
Boże Ojcze.
Pokropię was czystą wodą, abyście stali się czystymi.
I oczyszczę was od wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków.
Boy Willie.
Sutter!
Pokropię was czystą wodą
i oczyszczę was od wszystkich waszych bożków.
Oczyszczę was i dam wam serce nowe...
Sutter!
...byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań.
Pokropię was czystą wodą, abyście stali się czystymi.
I oczyszczę was od wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków.
I dam wam serce nowe i ducha...
Ojcze.
Wzywamy Cię, Ojcze.
- Tak. - Wzywamy.
Sutter!
I oczyszczę...
Mamo!
...byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań.
Pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi.
Sutter!
- Od wszystkich waszych bożków... - Tak.
Odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała.
Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić,
byście żyli według mych nakazów
i przestrzegali przykazań,
i według nich postępowali.
I sprawić...
Berniece...
Nie mogę, Berniece.
Nie potrafię.
Nie mogę...
Nie potrafię...
Spróbuj, Berniece.
Spróbuj.
Boże! Wysławiamy Cię. Boże Ojcze, wychwalamy imię Twoje.
Przepadnij, szatanie.
Wezwij ich, Berniece.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóż mi, prababko Berniece. Pomóż.
Pomóż mi, praprababko Esther.
Pomóż.
Pomóż mi, ojcze Boyu Charlesie. Pomóż.
Pomóż mi, matko Olu. Pomóż.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóż mi, prababko Berniece. Pomóż.
Pomóż mi, praprababko Esther. Pomóż.
Pomóż mi, ojcze Boyu Charlesie. Pomóż.
Pomóż mi, matko Olu.
Pomóż.
Pomóżcie mi. Pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Tak!
Pomóż mi, prababko Berniece. Pomóż.
Pomóż mi, praprababko Esther. Pomóż.
Pomóż mi, ojcze Boyu Charlesie. Pomóż.
Pomóż mi, matko Olu. Pomóż.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóż mi, prababko Berniece. Pomóż.
Pomóż mi, praprababko Esther. Pomóż.
Pomóż mi, ojcze Boyu Charlesie. Pomóż.
Pomóż mi, matko Olu. Pomóż.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie!
Dziękuję.
Dziękuję wam.
Dziękuję.
Dziękuję wam.
Berniece...
Musicie grać z Marethą na tym pianinie.
Bo inaczej...
ja i Sutter znowu was nawiedzimy.
Dziękuję.
Przestań rzępolić na pianinie.
Ćwiczę.
- To graj, jak należy. - Tak?
Brawo, skarbie.
Kto cię tego nauczył?
ZIEMIA NA SPRZEDAŻ
WŁAŚCICIEL: R. SUTTER HRABSTWO SUNFLOWER, MISSISIPI
DLA MAMY
NA PODSTAWIE SZTUKI AUGUSTA WILSONA
KU PAMIĘCI: KWAMEGO FIREMPONGA, DANIELA JONESA,
TARAJY RAMSESSA I KEVINA TURENA
Napisy: Marta Makieła
LEKCJA GRY NA PIANINIE