Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Anna!
Wysłali go do Ceccano.
SPADEK ZA WSZELKĄ CENĘ
Jesteście gotowi?
Tak!
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
To piosenka klasy 3B!
Piosenka Alana!
Zgadnij kto to.
Chyba wiem.
Poznałaś po dłoniach czy po głosie?
Po tym i po tym.
Ile czasu minęło?
Boję się powiedzieć.
Lepiej nie mów. Tyle lat…
Zjechałem całą Amerykę Południową. Kawał Chile, Boliwii i Wenezueli.
Co tam robiłeś?
Wystawiałem improwizowane sztuki.
Prowokacyjne i polityczne. Trafiłem nawet do więzienia.
Za polityczne sztuki?
Handel prochami.
W niektórych krajach bez tego nie utrzymasz się z teatru.
Co u twojej mamy? Nadal gra?
Nie.
Nikt jej już w niczym nie obsadza.
Daj mi jej numer.
Napisałem coś. Mam dla niej rolę.
- Żartujesz? - Nie.
Wyświadczysz jej wielką przysługę.
Co za szkoda.
Związaliśmy się za wcześnie.
Byliśmy wtedy…
zaledwie sadzonkami.
Cóż…
Sypiałeś z tyloma dziewczynami,
że prędzej nazwałabym cię bluszczem niż sadzonką.
A ty z zemsty związałaś się z typkiem z 3F.
Z tym idiotą.
To mój mąż.
Czyli nie jest aż takim idiotą.
Słuchaj…
Jutro wyjeżdżam do Asturii.
Na warsztaty ze zwierzęcej mimiki.
Niesamowite!
Mogę zadzwonić po powrocie?
Oczywiście!
Może pójdziemy na kawę.
Albo na siano, jeśli wrócisz jako koń.
Chciałabyś zobaczyć mój teatr?
- Chętnie. - To nie była żadna aluzja.
Wcale nie zrozumiałam tego…
Dobranoc.
Dziękuję.
Nie cierpię sportowych aut.
Cholera.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Przepraszam! Chcielibyśmy zamówić!
Nie, czekamy na mamę.
Zaczekamy!
- Na mamę. - Oczywiście.
Ciekawe, co nam chce powiedzieć.
Chyba wiem.
Co?
To może mieć związek z jej pracą, ale nic więcej nie zdradzę.
Może sypnie wreszcie kasą?
- Mam nadzieję. - Proszę, nie zaczynajcie.
To ona dostała spadek. To jej pieniądze. Zrobi z nimi, co zechce.
Powiedz im coś, Carlo.
Niby co?
Ona ma 90 lat! Zabierze do grobu sześć milionów?
Mogłaby pomóc rodzinie.
Mojej herbaciarni przydałby się mały remont.
- Znowu? - Malutki.
A mnie przydałoby się własne mieszkanie, żebym po znalezieniu pracy…
Źle ci z nami?
Nie.
- Ale po roku wspólnego mieszkania… - Czas, żeby wypierdalał.
Zgadzamy się, ja tylko powiedziałem to wprost.
Idzie.
Jest?
Tata się z nami zgadza.
- Nie. - Co? Dlaczego?
Skoro już odnowiłem patent żeglarski,
to miło by było kupić sobie jakąś małą łódkę.
Podsumujmy: remont herbaciarni, mieszkanie i łódka.
Jeszcze jakieś zamówienia?
Mamo!
- Proszę. - Cześć, kochani!
- Cześć. - Mamo!
- Jakaś ty piękna. - Proszę.
Dawno się nie widzieliśmy.
Wiem. To moja wina.
Mam dla ciebie prezent, babciu. Weź, zanim zapomnę ci go dać.
Tylko ja przyniosłam babci prezent?
To herbata z mchu.
Uważaj, bo jeszcze ci w buzi grzyby wyrosną.
Dziękuję, Ale.
Zaprosiłam was tutaj,
bo mam wam coś ważnego do powiedzenia.
Poznałam kogoś, przy kim znów zaczęłam żyć.
Zasługujesz na to! Po tylu latach…
Pomyśleć, że zdążyłam już stracić nadzieję.
Wiem.
A tu proszę.
Już pierwszej wspólnej nocy
moje ciało zaczęło wibrować.
Byłam Cieśniną Magellana,
którą nagle odwiedził i spenetrował
potężny okręt doświadczonego odkrywcy!
Obrzydliwe.
Wczoraj mnie podniósł…
Każcie jej przestać.
Oto i on!
Cześć!
- Witajcie! Hej, Anno! - Cześć.
Cześć.
Ukochana!
- Carlo, tak? - Tak.
- Pamiętam cię. - Ja ciebie też.
Wezmę krzesło.
- Kto to? - Kawał palanta.
Wszystko w porządku, kotku?
Cieszysz się z obiadu z rodziną? Z wnukami?
Muszę ci podziękować, Anno.
Gdybyś nie dała mi jej numeru, sam bym jej nie odnalazł,
a Giuliana nie wróciłaby do aktorstwa.
To prawda.
Wystawimy moją adaptację Hemingwaya,
Starą kobietę i morze, z Giulianą w roli głównej.
Starej kobiety? Naprawdę?
- Ty będziesz morzem? - Nie. Marlinem.
Rybą? Ciekawe.
Remontujemy też jego teatr.
- Już się rozpadał. - Bez przesady! Był tylko nieco zmarniały.
Ale dzięki Bogu i spadkowi po cioci Tei
mamy na to środki.
To wszystko twoja zasługa, kochanie.
Twoja!
Marlin ma zatwardzenie?
Zabij mnie, rybo! Tylko ty możesz!
Zabij mnie, siostro!
Nieważne, kto kogo zabije.
Oboje się zabijcie.
Coś nie tak?
Zróbmy chwilę przerwy. Ten kostium mnie dobija.
Jak mi poszło?
Byłaś cudowna!
Dziękuję.
Zrób sobie przerwę. Naprawimy światła.
- Chodźmy. - O tak.
Tasso?
To ma być Kuba?
Czy to przypomina kubańską noc?
To wycinek z gazety z Montevideo.
Czytaj. Nunzio Zampa był zamieszany w śledztwo w sprawie zabójstwa.
Tamta kobieta, Luisa Rodriguez, była od niego 20 lat starsza.
Była jeszcze jakaś Chilijka. „Możliwe podpalenie”. Pokaż jej.
Tak. Przykro mi, mamo, ale spójrz.
Skąd to macie?
Poprosiliśmy kogoś, żeby to zbadał.
Kogo?
Zawodowca.
To wszystko wydało nam się dziwne.
Co?
To, że pełen życia, cudowny mężczyzna
zakochał się w takiej starej wiedźmie?
Właśnie.
Próbuję znaleźć odpowiednie słowa.
Nunzio zabił te kobiety!
Co ty pleciesz, głupku?
Nie ma co owijać w bawełnę, jeśli typ je zabił.
Może to zaśpiewać?
Nie jesteś czasem zazdrosna?
To nie zazdrość, mamo. Martwię się, rozumiesz?
Nunzio poślubił dwie starsze, bogate kobiety,
a teraz obie nie żyją.
Ty masz sześć milionów i też jesteś starsza.
Nie zastanawia cię to?
Nunzio wiele w życiu wycierpiał.
A ja długo byłam sama.
Mam słuchać waszych wrednych plotek i zrezygnować ze szczęścia?
Tylko jeśli chcesz jeszcze chwilę pożyć.
Co to jest?
- Nasze obrączki. - Boże.
Za dwa tygodnie pobierzemy się na Minorce.
Co ty wygadujesz?
A potem przeniesiemy się do Jericoacoary,
wioski na piaskach północno-wschodniej Brazylii.
Jak w jakiejś telenoweli?
Długo już tam siedzi?
Od trzech godzin. Chce być sama.
- Iść z nią pogadać? - Boże, nie.
Chwila z tobą i popełni samobójstwo.
Potrzebuję czegoś z torebki.
Jak się czujesz?
Jak ktoś, komu niedługo zamordują mamę. Jestem wkurzona.
Ale nie pozwolę mu na to.
Jaki masz plan?
Nie będę was w to mieszać. Muszę to zrobić sama.
Co zrobić?
Nic. Nie potrzebuję pomocy.
- Przestań. - Co?
Pleść bez sensu.
Jestem twoim mężem.
Wiem, że masz mnie za bezużytecznego i nieudolnego,
ale chcę ci pomóc w potrzebie.
Dobrze.
Musimy zabić Nunzia.
Tak. Niezły pomysł.
Przestań, mamo. Żartujesz, tak?
Nie.
Nie żartuję.
Odbiło ci?
Mam siedzieć i czekać na telefon z Brazylii,
z którego się dowiem, że mamę zeżarły piranie
albo ugryzł jadowity pająk?
Zadzwońmy na policję.
I co im powiemy?
Nie popełniono przestępstwa.
A Nunzia nigdy nie skazano za zabójstwa poprzednich żon.
Co poradzi policja?
Mamo, nie gadaj bzdur. Nie możemy tego zrobić.
Pozwolimy babci umrzeć?
Ten dupek chce nam ukraść spadek.
- To jakieś jaja? Tato, powiedz coś. - Niby co?
Przecież to niedorzeczne!
Zawsze znikasz, gdy cię potrzebujemy.
Nie pomagasz nawet posprzątać ze stołu.
Pogięło cię?
Nie ładujemy zmywarki. Mówimy o zabiciu człowieka.
Inaczej ten człowiek zabije mi matkę!
Tato, powiedz coś.
- No już! - Mówię, żebyś się zamknął! Daj pomyśleć!
Tu nie ma o czym myśleć.
Wybaczcie, ale to mój problem.
Nie musicie się mieszać.
Idę spać.
Jutro muszę być świeża i wypoczęta, jeśli mam zaplanować morderstwo.
Dobranoc, kochani.
Carlo?
O co chodzi?
Pomogę ci.
Nie musisz.
Gdy narzekałaś, że w naszym życiu brakuje emocji,
nie sądziłem, że mówisz o morderstwie.
Ale jeśli tego chcesz,
możesz na mnie liczyć.
Przyda się do spisania planu.
Nie, kochanie. Nie możemy nic zapisać.
Musimy wszystko zapamiętać.
Żartujesz?
Bez notatek wszystkiego zapominam.
Jasne, ale nie chcę wylądować w pudle po tym, jak znajdą tablicę z notką:
„Zabić Nunzia w czwartek”. Daj spokój.
Cześć.
- Co tu robicie? - Właź.
Wasza mama i ja…
Lepiej trzymajcie się z daleka, żebyście przypadkiem nie usłyszeli…
Nie.
Myślałam o tym całą noc. To kwestia moralna, poza prawem.
Niech mnie diabli, jeśli pozwolę, żeby ktoś przeżył po odebraniu nam spadku!
Nie chcę, żeby Nunzio zabił babcię,
ale może znajdziemy inny sposób, żeby…
Kochani, cieszę się, że tu jesteście.
Nie robiliśmy nic razem od wakacji w Grecji.
Zanim zaczniemy, chcę was uspokoić.
Jeśli to zrobimy
i nas złapią…
wezmę na siebie całą winę.
- Dobrze. - Dobrze.
Spoko.
- Kto chce kawy? - Ja.
Wszyscy mają to w dupie?
Ja też chcę kawy.
Mam rogaliki.
Nie wydurniaj się, Emilio. Jemy tylko śniadanie.
- Nie nakręcaj się. - Usiądź, synku.
Dobrze. Zaczynajmy.
Tak.
Czy ktoś ma jakiś pomysł, jak to zrobić?
- Mogę? - Tak.
Tak, kochanie.
Rany.
No dobrze.
To tojad.
Rośnie na Balearach.
Także na Minorce i w lasach Santo Tomás.
Proszę.
Podaj to tacie.
Zawiera akonitynę,
substancję powodującą paraliż nerwów czuciowych.
Dobrze.
Połknięcie jego kwiatów powoduje skurcz mięśni gardła
i śmierć przez uduszenie.
Czyli to będzie wyglądało na zawał.
Zawał!
Nie zostawia śladów.
Wstałam wcześnie rano i przejrzałam wszystkie książki o roślinach.
Widzisz? Odziedziczyłaś po mamie alergię i zabójcze instynkty.
Córeczka mamusi! Genialna, prawda?
Podsumowując,
ślub odbędzie się w wynajętej przez mamę willi.
Zanim przyjadą goście,
spędzimy cztery dni z Nunziem.
Cztery dni przed ślubem.
Mamy więc cztery dni, żeby…
żeby…
to zrobić.
Nigdy nie byliśmy na Minorce.
Racja.
Ponoć cudownie się tam spaceruje.
Nie zabrałeś walizki?
Wszystko mam tutaj.
Trzy pary bokserek, trzy koszule i Wstęp do metafizyki Bergsona.
Zabrałeś koc elektryczny i dmuchańce do pływania?
Jasne.
Miło, że spędzimy razem trochę czasu. Przy tobie czuję się młodszy.
Działam tak na wszystkich.
Wakacje z facetem, który uwiódł 90-latkę. Jakbym sam był z nastolatką.
Śmiej się, śmiej.
A jak nie znajdziemy tojadu?
Co, jeśli nie znajdziemy tojadu?
Znajdziemy.
Ale zabrałam jeszcze arszenik.
Że co?
Nie zaczynaj.
A jak przeszukają ci walizkę?
Nie zrobią tego.
- A jeśli? - Po co?
- To lotnisko! Mogą sprawdzić! - Weź się, kurwa, uspokój!
Schowałam go u ciebie.
Poważnie?
Tak. W mojej walizce nie było miejsca.
Żartowałam.
Uspokój się.
Myślałeś, że naprawdę spakowałabym arszenik?
W butelce w kształcie czaszki?
Dureń.
Mamy problem.
Jaki?
Emilio wariuje.
Mówi, że już nie chce jechać na festyn do Ceccano.
Co?
Nie chce już używać słowa „morderstwo”.
„Festyn w Ceccano” to jego szyfr.
Co to za festyn?
Nie wiem. Nie w tym rzecz.
Jeśli czegoś nie zrobimy, może wszystko spierdolić.
Świetnie. Co teraz?
Pogadam z nim. Przepuść mnie.
Co tam?
Nic.
Nic? Twoja siostra mówiła, że martwi cię wyjazd na festyn w Ceccano.
Nie chcę już jechać do Ceccano.
Coś takiego może mnie prześladować do końca życia.
Daj spokój.
Serwują trochę tłuste jedzenie, ale nie ma co przesadzać.
Mówiłem, że ja stawiam.
Nie chodzi o to, kto zapłaci.
To kwestia moralna.
Wiem.
Nie dają paragonów. Płaci się pod stołem.
Ale życie stawia nas czasem przed trudnymi wyborami.
Rodzinny wyjazd do Ceccano to mniejsze zło.
Zresztą zawsze możesz się wycofać z wyjścia na festyn.
Nikt cię nie zmusi.
Jak możecie mówić o tym z takim spokojem?
Nie macie wątpliwości?
Spokojnie. Chodź do tatusia.
Głowa do góry.
Chłopak ma problemy. Jest bardzo chory.
Co on pieprzy?
Mama ma prowadzić? Ty nie możesz?
Nie mam prawka.
Wyrobiłem w Chavas,
ale jest ważne tylko w Nikaragui.
Odwiozłeś mnie do domu.
Mówiłem, że nie mam prawka. Auto mam.
Mam pomysł.
Może zabijemy Nunzia tak, żeby to wyglądało na samobójstwo?
Moglibyśmy używać jakiegoś innego słowa?
Może „opalanie”? W końcu będziemy nad morzem.
Nie pleć bzdur.
Po samobójstwie nikt nie szuka podejrzanych.
Musimy tylko przekonać mamę, że Nunzio choruje na depresję.
Wszyscy aktorzy są niezrównoważeni psychicznie.
Fakt.
Wiedziałam, że tak będzie.
Słucham?
Mieliśmy użyć tojadu.
Tak, kochanie, ale przyda się plan B.
No tak, bo plan A wymyśliłam ja.
Zgadza się.
Dlaczego nigdy mi nie ufacie?
Nie zachowuj się jak dziecko.
Nikt nie twierdzi, że kiepska z ciebie zabójczyni.
Daj spokój.
Jak tu pięknie! Jak cudownie!
Gdzieś ty nas przywiozła?
Wszystko dla moich ukochanych.
To jakieś odludzie.
Faktycznie.
- Patricia? - Tak.
To kucharka i gospodyni.
A Luis jest ogrodnikiem, tak?
- I ochroniarzem. - Świetnie.
- Oprowadzimy was. - Dobrze.
Wysiadaj!
- Podoba ci się, kochanie? - Pięknie!
Jak tu ślicznie!
Tam jest basen.
A dalej prywatna plaża.
Po co tu tyle kamer?
Mój mąż ma lekką paranoję.
Sam prosił o nie właścicieli.
Służyłem wcześniej w Straży Obywatelskiej.
Myślałam, że to bezpieczne miejsce.
Bezpieczne?
Nie ma bezpieczniejszego!
Wszyscy wiedzą, że tu jestem.
I że w razie problemów najpierw strzelam, a potem zadaję pytania.
A potem strzela jeszcze raz!
Otóż to!
No proszę!
Mają tu ochroniarza.
Co my teraz zrobimy?
Co teraz? Musimy też załatwić Luisa?
I oszczędzić Patricię?
Nie, ją też trzeba będzie zabić.
Słyszysz?
- Co? - To.
Nie wiem. To z pokoju twojej matki.
Przestawiają meble?
Nie wiedzą, gdzie je ustawić.
Co?
Przesuwają je wte i wewte.
Zrób coś.
Co?
Nie wiem. Coś, żeby przestali.
Mam słuchać, jak mój były i matka przestawiają meble? Odbiło im?
Jaki tam były? Minęło 40 lat!
To się nie liczy.
Stare dzieje.
Imponujące.
Idź, proszę!
Robię to tylko dla ciebie.
Czego chcesz?
Cóż…
Anna nie może spać.
Dlaczego?
Przez ten hałas.
To dudki ćwierkają w ogrodzie.
Tak, dudki też.
Ja też miewam problemy z zaśnięciem w nowym miejscu.
Zauważyłem.
Ale twojej córce chyba przeszkadza to wasze… przestawianie mebli.
Słyszymy za ścianą, jak przesuwacie meble!
Łóżko!
- Wiecie, co musicie zrobić? - Słucham.
Bzyknąć się, na dobry sen.
Jesteśmy w takim wieku, że mogłabyś okazać nieco szacunku i…
Mam zdzirowatą teściową.
4 DNI DO ŚLUBU
3 DNI DO ŚLUBU
Dzień dobry.
Dzień dobry, Patricio!
- Dziękujemy, Patricio. - Dzięki.
Wiecie co?
Doznałam wczoraj olśnienia.
Zrozumiałam, że jestem szczęśliwa.
- Zauważyliśmy. - Coś pięknego.
Wreszcie szczęśliwa!
Oby Nunzio się mną nie znudził.
Czasem zachowuje się, jakby błądził gdzieś myślami.
To dlatego, że…
Cóż…
Nunzio w liceum leczył się na depresję.
To prawda.
Myślałam, że już z nim lepiej,
ale powiedział nam…
że czuje egzystencjalną pustkę.
Ogarnia go smutek i apatia.
Faktycznie, Emilio mówił, że też to zauważył.
Ludzie w depresji to wyczuwają.
Tak, ale depresja Emilia jest racjonalna.
Chłopak jest sam jak palec, ma gówniane życie.
Nic dziwnego, że ma doła.
Za to depresja Nunzia
ma jakieś nieznane źródła.
To mal de vivre, spleen.
Tacy ludzie nie chcą rano wstać, bo boją się nadchodzącego dnia.
Nie kąpią się, bo boją się wody.
Trudno o groźniejszy stan.
Kocham cię!
Wspaniała ta wyspa!
Kto się ze mną przejedzie?
Taka jest depresja.
To nieustająca huśtawka nastrojów.
Kiedyś w Albanii jeździłem konno z Fiordaliso.
Nie kojarzę.
- Nie znasz Fiordaliso? - Nie.
Weź się zabij.
Nie mów tak.
Kto cię zastępuje w herbaciarni?
Zamknęłam.
Żeby nie płacić za prąd.
To i tak studnia bez dna.
Co?
Herbaciarnia. Tracę mnóstwo kasy.
Nie wiedziałem.
Bo nikomu nie mówiłam.
Tylko ty i moi dostawcy o tym wiecie.
To dlatego nigdy nie dzwonisz?
Myślałem, że coś zrobiłem.
Że masz już dość starszego brata.
Jasne, że nie.
Lubię mieć przy sobie kogoś, komu gorzej się wiedzie.
Chodźcie spojrzeć na te cuda!
Skoczę po butelkę wody.
Ale?
Ale!
Co?
Możesz się opalić.
Na to liczę.
Chyba nie będzie lepszej okazji na opaleniznę.
Nie mogę się opalić!
Sam chodź i się opal!
Pieprzyć to! Nigdy się nie opalę!
Nawet nie chciałem tu przyjechać!
Nie opalę się!
Ja nigdy się nie opalę!
Ja też nie!
Mam to w dupie! Zmusza was ktoś?
Para świrów.
Mam mocny krem z filtrem.
Chodźmy popływać.
Nunzio robił zdjęcia przy klifie,
a Emilio kazał mi się opalić, więc do niego podeszłam.
Już miałam to zrobić.
Emilio jak zwykle stał jak kołek, ale trudno.
Powiedziałam sobie, że zaraz go zepchnę.
Ale nie mogłam.
Zawsze taka byłaś.
- Jaka? - Nie chciałaś tańczyć na scenie.
Ani pływać na zawodach.
„Nie dam rady, mamo!” Pamiętasz, jakie robiłaś sceny?
Pamiętasz? „Za bardzo się stresuję!”
To nie to samo.
Jasne, że tak.
Zacznij z tym walczyć.
Dla własnego dobra. Pomijając morderstwo.
Idę do toalety.
Daj jej spokój. Już i tak się wstydzi.
A co ja powiedziałam?
Co z tego, że go nie zepchnęła? Zdarza się.
Już i tak się obwinia, nie pogarszaj sprawy.
Nie mogę się już odezwać? To nie dziecko.
Nie o to chodzi.
Sama stawia sobie za wysokie oczekiwania.
Niedociśnienie, paraliż, tojad… Dajcie spokój.
Udaje specjalistkę,
a gdy przyjdzie co do czego, to nic nie robi.
- Gadacie o mnie? - Nie, kochanie.
Moim zdaniem sprawy mają się tak,
że nie damy rady.
Dość tego!
Trochę wiary w naszą rodzinę!
A przede wszystkim więcej wiary w siebie.
- Straszny z ciebie pesymista. - Racja.
Ciekawe czemu.
Co to ma znaczyć?
Od zawsze traktujecie nas jak durne dzieci.
Jesteśmy dorośli, gdy wam to pasuje.
- Rodzice na medal! - Przestańcie już narzekać!
Kogo obchodzi, jak was wychowaliśmy albo co o was myślimy?
Macie po 30 lat. Dorośnijcie!
Nic, tylko usiąść i płakać.
Nie potrafimy nawet zaplanować wspólnie morderstwa.
Mama ma rację.
Trzymajmy się razem i skupmy się na zadaniu.
To nic trudnego.
Nie rozszczepiamy atomów.
Mamy się tylko pozbyć jednego bezużytecznego idioty.
Właśnie. Do dzieła.
Idź na spacer z bratem.
Poszukajcie tej zabójczej rośliny.
Tak.
Jak ona się nazywała? Dojad? Pojad?
Tojad.
No już.
Odwagi!
- Chodź. - Odwagi!
W kogo oni się wdali?
Pewnie w twojego ojca.
- Twoja mama zrobiła z niego popychadło. - Dość.
Potencjalnie zabójcze rośliny można znaleźć wszędzie.
I to ma być dobra wiadomość?
Nic. Poszukajmy tam.
Idź. Ja tu zaczekam.
Dlaczego?
Stanę na straży.
Dam znać, jak ktoś pójdzie. Zarżę jak koń.
Genialny pomysł! To na pewno nie zwróci niczyjej uwagi.
Idiota.
- W łazience jest nagi mężczyzna. - Co?
W łazience jest nagi mężczyzna.
Co, proszę?
Dzień dobry.
- Kim jesteście? - Nie, kim pan jest?
Są tu jakieś dzieci?
Nie.
Świetnie.
Ale są dorośli.
Przepraszam. Umyłem się u was, bo w moim pokoju nie ma łazienki.
Jestem Bojan, drużba Nunzia.
Przyjechałem z Chile.
Wstawaj, idziemy.
Znalazłaś?
Nie.
Dziwnie się czuję.
Spałem jak dziecko.
Co jest?
Tylko się nie denerwuj.
Nie pomagasz.
Znalazłam tojad.
Kurwa.
- A jeśli go dotknąłem? - Myślę, że tak.
Skąd wiesz?
Masz małą wysypkę.
- Ja umrę. - Nie zjadłeś jej. Ale jedźmy do szpitala.
- A jak zjadłem? - Zjadłeś?
- Nie wiem. - A co, pasiesz się przez sen?
Niektórzy chodzą, ja mogę jeść.
- Pomocy! - Emilio!
Nie, czekaj! Emilio!
Umieram!
Emilio!
Umieram!
Więcej owoców, Carlo!
Jasne. Co on mówił?
Gdzieście byli?
Nie pytaj.
Znaleźliście tojad?
Tak, ale nasz geniusz na nim zasnął i musiałam go zawieźć do szpitala.
Użyli kortyzonu, ale została opuchlizna.
Nie możemy już użyć tojadu, bo po wszczęciu śledztwa
policja połączy obie sprawy.
Czemu zawsze musisz sabotować moje wysiłki?
- Jasne, celowo się otrułem. - Tak.
Cicho.
Co się dzieje?
Nunzio przywiózł z wioski znajomych Luisa i Patricii.
Świętują przyjazd jego drużby.
Drużby?
Ma na imię Bojan.
To serbski konsultant ślubny z Urugwaju.
Jest niewidomy?
Tymczasowo.
Zrobił sobie coś, organizując pierwszą komunię w Valparaíso.
Anna! Nareszcie jesteśmy sami.
Tak.
Gdzie mama?
Odpoczywa. Była trochę zmęczona.
Dziwne. Ma tylko 87 lat.
Wiem, co chcesz zrobić.
Co?
Wystarczy ci odwagi?
O czym ty mówisz?
Chcesz go zostawić.
Dawna Anna nigdy nie związałaby się z kimś takim.
Mogę?
I to mówi facet, który zakochał się w 87-latce z sześcioma milionami w banku.
Masz rację.
Zawsze lubiłem bogate kobiety.
Ale nie za ich pieniądze.
Bogate są szczęśliwsze od biednych.
Lubię szczęście.
To ja i ty.
Kochamy się podczas szkolnego strajku.
Nigdy nie byłeś taki gibki.
Rozumiecie?
Co się dzieje?
Nic. W tym cały problem.
Nie chcę nikogo obwiniać, ale plan z tojadem to wielka porażka.
Pojutrze Luis i Patricia jadą na festyn w Ciutadelli.
To będzie idealny moment na… wyjazd do Ceccano.
Dosypiemy czegoś Nunziowi do drinka, a gdy babcia pójdzie spać…
A jak nie pójdzie?
- Zawsze kładzie się po jedzeniu. - Może nie tym razem.
Dość! Położy się i już!
A jak nie, to sam ją ogłuszę!
Spokojnie. Babcia pójdzie spać.
Wtedy zaniesiemy Nunzia do garażu.
Po drodze nie ma żadnych kamer.
Wsadzimy go do auta, przyczepimy wąż do rury wydechowej,
odpalimy silnik…
I wtedy…
A co z Bojanem?
Coś wymyślimy. Jego też wyślemy na festyn.
- Albo też zabijemy. Zadowoleni? - Bez przesady.
Nie mnóżmy problemów.
Emilio, bądź optymistą.
Chociaż raz!
Dobrze, że nie widzi.
Jeśli już mamy mieć świadka, to lepiej, że niewidomego.
Przez następne 48 godzin
musimy rozsiewać plotki o tym, że Nunzio chce się zabić.
Jak?
Mam genialny pomysł.
Upozorujemy próbę samobójczą w basenie.
W basenie?
Kto zabija się w basenie?
Samobójca! Co za różnica?
- Przecież to niemożliwe. - Nie ma mu się udać!
Ważne, żeby spróbował.
Wszystko zaplanowałem. Wykorzystamy kamery.
Jak mam to wyjaśnić ludziom pozbawionym wyobraźni?
To brzmi idiotycznie.
Zagłosujmy.
Kto jest przeciwny akcji z basenem?
Świetnie. Ja i mama jesteśmy za.
Wasze głosy są gówno warte.
Przegłosowane.
- To ma być uczciwe? - Jest!
Zgodziliście się, żebym wziął winę na siebie,
więc ja decyduję!
Tak czy siak, zrobicie to jutro,
gdy ja pojadę z babcią do miasta, po kwiaty.
Co właściwie mamy zrobić?
- Powiem wam rano. - O mój Boże.
Tak się cieszę, że cię poznałam!
- Szkoda, że mieszkasz tak daleko. - Zgadzam się.
Gdybyś mieszkał bliżej…
3 DNI DO ŚLUBU
2 DNI DO ŚLUBU
Tutaj, ostrożnie.
Uważaj.
Cały ten plan to jakiś cyrk.
Idzie.
Tato, to naprawdę nie ma sensu.
Idź na całość. Udawaj zrozpaczoną, zdruzgotaną.
Nie wiem, czy dam radę.
Co tam, Nunzio?
Idę popływać.
Wiesz, że tata potrafi wstrzymać oddech na całą minutę?
Co potrafi?
Daj spokój.
Pochwal się! Nie bądź taki skromny.
Kiedyś wstrzymywałem pod wodą oddech przez półtorej minuty.
A nawet dłużej.
Zrobiłem kurs nurkowania.
W latach 80., na Bali.
Zarzucili mi sfałszowanie paszportu,
przez bzdurne włoskie prawo.
Jasne.
Na pewno nie wstrzymasz oddechu przez półtorej minuty.
Zróbmy tak.
Ja się zanurzę, a wy wynajmijcie auto i przejedźcie się wokół wyspy.
Gdy wrócicie, będę jeszcze pod wodą.
Czekaj.
Idź.
Dalej!
Boże!
Boże, tato, co on robi?
Coś ty zrobił?
- Co? - Oszalałeś! Wiedziałem, że spróbujesz!
- Tato! - Jak mogłeś tak ryzykować?
Tak nie wolno!
Czy wyście wszyscy poszaleli?
Nie wynurzałeś się! Jakbyś stracił przytomność!
Co? Banda wariatów i dziwaków!
Wszyscy jesteście chorzy!
Chorzy!
Gówniana z ciebie aktorka.
Za bardzo piszczałaś.
Wydzierałaś się jak wariatka.
Robiłam, co mi kazałeś.
Zrobiłaś cyrk.
A ty może byłeś lepszy?
Luis, jesteś tam?
Hej, Carlo. Jak się masz?
- Dobrze. - O co chodzi?
To dość delikatna sprawa.
Powinieneś wiedzieć, że Nunzio przechodzi ciężki atak depresji.
Nunzio?
Wygląda na szczęśliwego.
W zeszłym roku próbował się zabić.
A przed chwilą, w basenie…
Próbował się utopić.
W basenie?
Jak można się utopić w basenie? To niemożliwe.
Jasne, że możliwe!
Nunzio to nieprzewidywalny szaleniec,
ale ma niezwykłą siłę woli.
Proszę, nic mu nie mów.
Chciałem tylko, żebyś wiedział.
Proszę, miej go na oku, zwłaszcza gdy nie ma nas w pobliżu.
Oczywiście.
Dziękuję ci, Luis. I przepraszam.
Wydaje mi się, że kamera uchwyciła
próbę samobójczą Nunzia.
Obejrzymy nagranie?
Chętnie wysłucham twojej opinii.
Gdy nie ma właścicieli,
kamery są włączone, ale nie nagrywają.
To po cholerę je tu macie?
Mają odstraszać złodziei.
Przykro mi z powodu Nunzia.
Mogę zadzwonić po psychiatrę.
Nie, on nie cierpi psychiatrów. Ufa tylko szamanom.
Nieważne, na razie. Wal się.
Anna?
Gdzie byłaś?
Nie mogłam spać, więc poszłam na spacer.
A ten pomysł z basenem był naprawdę durny.
Alessandra ma rację.
Trzymasz nas przy sobie, żeby nas poniżać.
Widziałem cię z Nunziem.
Mnie?
Co ty pleciesz? Byłam sama.
To kto się pieprzył przy basenie?
Carlo!
Pewnie Giuliana.
Oni się parzą jak króliki.
Myślałeś, że się wymknęłam z zabójcą mojej mamy?
Nie wiem. Może masz kompleks Elektry.
Tak po jungowsku.
Nie wygaduj bzdur.
Swoją drogą…
Nunzio uprawia seks przy basenie,
organizuje imprezy i ćwiczy jogę.
Nikt nie uwierzy, że mógłby chcieć się zabić.
Nawet gdyby sam to powiedział.
Gdyby sam to powiedział, to czemu nie?
2 DNI DO ŚLUBU
1 DZIEŃ DO ŚLUBU
Zróbmy zdjęcie.
- Co znowu? - Rodzinne zdjęcie, wszyscy razem.
- No już. - Serio?
Zdejmij okulary, skarbie.
A teraz wszyscy mówią „cheese”.
Albo „Grease”. Z palcem w górze, jak Travolta.
No dalej. Ty też, Carlo.
Uważaj.
Dobra. Idziemy do labiryntu.
- Mogę ci zadać osobiste pytanie? - Jasne.
Jak to jest mieć taką seksowną córkę? To trudne?
Co to za pytanie?
Ale z ciebie sztywniak.
Nieważne.
Zapomniałem, że jesteś inżynierem.
Z duszą konformistycznego robota.
Wybacz. Mój błąd.
Wal się.
To tutaj.
Co się dzieje?
Szykują się do wieczornego festynu.
Anna? Idę na górę.
Tak, zaraz przyjdziemy.
Giuliana jest w dobrych rękach.
Dwie byłe żony Nunzia nie miały nikogo. Biedaczki.
A przynajmniej nikt nie chronił ich tak, jak ty chronisz matkę.
O czym ty mówisz?
O miłości, Anno.
Myślisz, że Nunzio wygląda na szczęśliwego?
Dlaczego?
Nie wiem. Trochę się martwię.
Chyba ma depresję.
Nie chciałbym, żeby zrobił coś głupiego.
Na przykład?
Nie chciałbym, żeby go znaleźli
w garażu, przyssanego do rury wydechowej.
Chodźmy do Giuliany.
Krok po kroku, powolutku,
gdy świt wyłania się z nocy,
u szczytu mego niepokoju,
twa obecność rozmywa się
wraz z odległością.
Pięknie.
Gówno zrozumiałem, ale bardzo to poetyckie.
Słuchaj, Nunzio…
Muszę z kimś pogadać,
ale z dziećmi nie mogę, a już na pewno nie z Anną.
I chcesz ze mną?
Nie mam nikogo innego.
To delikatna sprawa.
Chyba tylko ty jesteś w stanie mi pomóc.
- Tak to jest, gdy wszyscy cię kochają. - Nie wątpię.
Są jak pijawki.
Przed wejściem jest bar. Napijemy się czegoś?
- Ty stawiasz? - Tak, chodźmy.
Jak ci idzie, kochana?
Świetnie! Już kończę.
Szczęściara z ciebie.
Niewiele córek może być na ślubie matki.
Coś pięknego.
Czego chcesz, Bojan?
Tego, co wszyscy.
Miłości?
Pieniędzy.
Ile?
Milion.
Milion?
Oszalałeś?
Za 87-letnią kobietę?
Nunzio to mój przyjaciel.
Moja mama jest energiczna i dowcipna.
Ale bywa też upierdliwa.
Nawet biorąc pod uwagę jej wartość sentymentalną,
nie jest warta więcej niż 300 000 euro.
Daj spokój.
400 tysięcy.
350.
Dajcie 400 tysięcy, a powiem policji,
że Nunzio próbował się już zabić dwa lata temu w Montevideo.
Dobra?
Nie kocham już Anny.
Chcę jej to wyjaśnić w liście.
Napisałem już jeden, ale był okropny.
Ty znasz się na mówieniu i pisaniu.
Może pomożesz mi go przerobić?
- A coś do pisania? - Mam.
- Proszę. - No to pisz.
Nie mogę. Ty to zrób.
Ja potem przepiszę.
Tylko mi się tu nie maż.
Wiem, że ci smutno, ale pokaż, że masz jaja.
Chcę, żeby to wyglądało jak ostatnie pożegnanie.
Zostawiam za sobą życie, które straciło dla mnie sens.
„Anno, moja stara miłości”.
Idealny początek. Ale nie pisz „Anno”.
Wystarczy: „Moja stara miłości”.
- Dlaczego? - Imiona rozpraszają.
- To list do Anny. - Jasne, ale ona już to wie.
- „Anno, moja stara miłości”. - „Moja stara miłości” i tyle!
- Nie kłóćmy się o pierdoły! - No dobrze.
- „Moja stara miłości”. - „Moja stara miłości”.
„Wiem, że jestem…”
„Idiotą”.
Doceniam twoją szczerość.
- „Aroganckim idiotą”. - „Aroganckim idiotą”.
„Jestem fałszywy,
próżny…”
Próżny? Idziesz na całość, co?
Tak.
„Próżny”.
„Pod moją maską…
nie kryje się nic.
Tylko gówno”.
- Gówno? - Tak.
- Nie musisz się poniżać. - To ważne.
Ma być jasno i bezpośrednio, wręcz masochistycznie.
„Dlatego postanowiłem opuścić ten nasz świat”.
To arcydzieło.
Położymy to obok jego ciała.
Jego list pożegnalny.
Muszę ci najpierw powiedzieć coś ważnego.
Boże. Coś złego czy dobrego?
Dobrego.
Może: „Teraz widzę, jak wspaniały jest mój mąż”?
Nie, raczej: „Bojan wie, że chcemy zabić Nunzia”.
Co? Żartujesz?
Nie.
To ma być coś dobrego?
Bo to nie problem.
Dogadaliśmy się.
Bojan potwierdzi skłonności samobójcze Nunzia.
To wszystko wymyka się spod kontroli.
Spokojnie, kochanie.
Przy każdym morderstwie sprawy mogą się nieco skomplikować.
Zaufaj mi.
Twoje imię składa się z dwóch magicznych sylab.
„Nun”.
„Zio”.
Wszyscy cię kochają.
Uosabiasz 54 kobiece cechy i 54 męskie cechy.
Nie jesteś sam.
Jesteś starszym bratem Boga.
Wszyscy cię kochają.
Cześć, Luis.
Cześć.
- O której zaczyna się festyn? - Niedługo.
Widziałam, jak ćwiczyli z końmi.
- Podobało ci się? - Bardzo.
Patricia źle się czuje.
Ma okropną migrenę.
Chyba nie pojedziemy.
Luis?
- Luis. - Tak?
Zajmiemy się Patricią.
Nie ma takiej potrzeby.
Moja córka sprzedaje herbaty ziołowe na migrenę.
Jest prawie lekarką.
A ja przez pięć lat pomagałam w schronisku.
Psy też miewają migreny, leczyłam je.
Zajmiemy się Patricią. Taki festyn jest tylko raz w roku.
Trzy razy w roku.
Pewnie rzadko coś się tu dzieje.
To wielkie wydarzenie.
Sam nie wiem.
Miałem dzisiaj problem z autem.
Nie wiem, czy dojadę nim do Ciutadelli.
Los chyba tak chciał.
Los się do ciebie uśmiechnął!
Pożyczymy ci auto.
Chcesz?
Skoro tak, to jasne. Dziękuję.
Nie ma za co.
Świetnie.
- Hej. - Co?
To łagodny środek usypiający dla twojej matki.
- Dobrze. - A to zwali Nunzia z nóg.
Tylko żebyś się nie pomylił.
Anna.
Co to za kobiety?
Koleżanki od kart.
Kochanie?
Tak?
Podoba ci się ta sukienka?
Kupiłam ją wiele lat temu w Kairze, podczas mojego tournée.
Wyglądasz jak Vanna Marchi.
Ale z ciebie idiota.
Lubię ją.
Nawet z wyglądu.
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Nie wierzę!
- Przyjechały moje druhny! - Tak!
- Miałyście być jutro! - Chciałyśmy ci zrobić niespodziankę.
- Cudownie! - Co się dzieje?
To jej przyjaciółki.
Moje druhny!
Nasze trzy wiedźmy.
Zjecie z nami kolację, a później się schlejemy.
- Jeszcze jak! - No proszę!
- Miło was widzieć. - Dobry wieczór.
- Co za niespodzianka. - Dobry wieczór.
Zostaną na kolację.
Nie sądzę.
- No wiesz, Bojan? - Tak?
Nie wolno ci zmarnować takiej okazji!
To nasz organizator ślubny.
Wieczór panieński!
Wieczór panieński, Bojan.
Racja! Wieczór panieński!
Trzeba go urządzić!
A co mamy w planach?
Wieczorny piknik.
Pływanie o północy.
Nie musicie pływać, jeśli nie macie ochoty.
Mam lepszy pomysł.
Zabierz je na festyn do Ciutadelli.
Ważne, żeby była gorzałka!
Tam jest nasz hotel.
Schlejemy się,
a potem wczołgamy do naszych pokojów.
No to jedziemy na festyn.
Na festyn.
Tak.
Uważaj na siebie.
Zamknijmy te drzwi.
Za mnie też się napij.
Jasne.
Wypiję podwójnie.
Dobra, brachu.
Wsiadaj. Uwaga na głowę.
Bawcie się dobrze, miłe panie! Pa!
Pa.
A my nie pijemy?
- Przygotuję cuba libre. - Potrafisz?
Najpierw wyciskasz limonkę na lód.
Wiem.
- Pomogę ci. - Nie!
Poradzi sobie.
- Na pewno? - Jasne. Tata dużo pije.
Zepsuł wiele świąt.
Niedługo zostaniemy rodziną, więc nie musimy już udawać.
Powciągamy coś? Wszyscy lubią?
Ja nie, dziękuję.
Ja też nie.
A ja tak. W rodzinie trzeba być szczerym.
Szczerość i kokaina nigdy nie zawodzą.
Pewnie.
Gotowe!
Chyba zostawiłem w pokoju…
Proszę bardzo.
Cuba libre!
Proszę.
To dla Nunzia.
Dziękuję.
- Skarbie… - Dzięki.
- Proszę. - Dzięki.
Emilio.
Za rodzinę.
Za rodzinę!
Byłaby z tego świetna sztuka.
Zakompleksiona córka, syn z depresją
i rodzice, którzy są razem od liceum.
No i babcia, która wychodzi za młodszego, wielokrotnego wdowca.
Materiał na dobrą komedię.
Może czarną komedię.
To zależy od zakończenia.
No tak. Masz rację.
Musicie brać ten ślub?
A czemu by nie?
Może to nie jest dobry pomysł.
Dla żadnego z was.
Emilio, przestań.
Wybaczcie, ale zrobiłem się strasznie zmęczony.
Czy ktoś mógłby mi przynieść kokainę z mojego pokoju?
Zapomniałem ją…
przynieść.
I tak zabrzmiały jego ostatnie słowa.
Wszyscy mówili, że paliwo na wyspie jest drogie.
A wcale dużo nie zapłaciliśmy.
Chyba 1,70 euro za litr.
Nie zjedliśmy jeszcze paelli!
Ani razu! Niesamowite.
Luis mówił, że w Walencji dodają mięso.
Jest też wersja z owocami morza. Wymieszamy obie?
Zjemy pyszną, mieszaną paellę. Mięso i owoce morza, idealnie!
Przepłynąłem dziś sto długości basenu. Sto!
To niewielki basen, ale i tak nieźle.
- Zmęczyłem się. Dobranoc. - Emilio?
Zanim włożysz piżamę, musimy jeszcze zabić Nunzia.
- Mogę coś powiedzieć? - Proszę.
Sześć milionów.
Czy życie Nunzia jest warte mniej?
Jasne, że tak.
Ale nie życie babci.
Ty i tata nie wychowaliście nas dobrze.
Wychowaliście nas inaczej.
Dlatego Emilio i ja…
nikogo nie zabijemy. Wycofujemy się.
Tak będzie uczciwie.
W porządku.
Naprawdę?
Tak, kochanie.
Idźcie spać.
A wy?
My…
obudzimy Nunzia i zaprowadzimy go do jego pokoju.
Właśnie tak.
Tak.
Dobrze.
Wybaczcie, że was w to wplątałam.
Ale dziękuję, że tu jesteście, nawet jeśli to wszystko
było kompletnym wariactwem.
Koniec z tym.
Dobranoc.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc.
Gotowy?
Musisz go podnieść!
Tak, ale jeśli… Złapię go za nogi.
Włącz światło.
Nogi do środka.
Próbuję!
Przygotuję wąż.
List.
Odbiło ci?
Nie.
Co do…?
- Anna. - Tak?
Podejdź tu.
Co?
Nie mogę znaleźć rury wydechowej.
- Powinna być tutaj. - Co?
Nie mogę znaleźć rury wydechowej.
Co?
Nie ma rury wydechowej.
Jak to? To niemożliwe.
Nie ma rury…
Nie ma.
To elektryk.
Co?
Bez rury wydechowej nic nie zdziałamy.
To elektryk. Może porazimy go prądem?
Co ty wygadujesz?
Pomóż mi.
Dobra. Co teraz?
Idziemy spać.
Co?
Twoja matka nie straciła rozumu. Powiedzieliśmy jej o Nunziu.
O wszystkim wie!
Może właśnie tak chce spędzić czas, który jej pozostał.
Nieważne, co się stanie.
No tak.
A ja powinnam się na to zgodzić?
Nie wiem.
Pomagałem ci z miłości. Na przekór wszelkiej logice.
Ale na tym koniec.
Chodź spać.
Za chwilę.
Anna!
Co to było?
Wysłali go do Ceccano.
- Co się dzieje? Gdzie Nunzio? - Spał w salonie.
Nie, był tu ze mną. Gdzie on jest?
Mamo!
- Co to było? Boże! - Co się stało?
Luis!
Luis, coś ty zrobił? Oszalałeś!
Pomocy!
Przepraszam! Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Wezwijcie karetkę!
Oddaj mi broń!
Luis!
On nic dla mnie nie znaczy!
Wezwijcie w końcu tę cholerną karetkę!
Tak piękna pielęgniarka może pracować tylko w szpitalu nad morzem.
Tym razem naprawdę napytałeś sobie biedy, przyjacielu.
Ty też.
Co byś zrobił, gdybym cię osierocił?
Kupiłbym sobie harleya i willę w Czarnogórze.
Co mówiłeś?
Nic.
Przykro mi.
- Dlaczego? - Bo przeżył.
Co teraz zrobisz?
Za dwa tygodnie, gdy Nunzio znów zacznie chodzić,
wrócimy do Rzymu.
Wystawimy Starą kobietę i morze.
A potem wyjedziemy do Brazylii.
Dlaczego?
Ale najpierw
przeleję na twoje konto sześć milionów.
Mamo, proszę.
Może trochę mniej.
Potrzebuję kasy na Brazylię.
Pogodziłam się z powodem, dla którego Nunzio się ze mną związał,
ale chcę jak najdłużej cieszyć się życiem.
Będę udawać, że wciąż mam pieniądze,
i mieszkać w Brazylii jak królowa, z moim prywatnym niewolnikiem.
Jestem w takim wieku,
że dla życia w Brazylii
i kochania się na plaży
chętnie zaryzykuję.
Nie trzeba być w twoim wieku.
- Jak tam woda? - Ciepła.
Cudowna!
- Sam nie popływasz? - Oszalałaś?
Mama idzie.
Jak się masz?
Dobrze, mimo wszystko.
Co u babci?
Ślubu nie będzie.
Dzięki Bogu.
Moglibyśmy wyjechać jeszcze razem na jakieś wakacje.
Nawet bez morderczych zamiarów.
Jasne.
Twoja mama nie poślubi Nunzia?
Nie.
Dzięki Bogu. Nie zabiliśmy go, ale przynajmniej ją uratowaliśmy.
Nunzio zrobił wszystko za nas.
No wiesz? Nie mów, że było nam łatwo.
Zasłużyliśmy na podziękowania. Albo coś więcej.
- Co nie? - Tak.
Rozmawiałaś z babcią o pieniądzach?
- Idę się przejść. - Pójdę z tobą.
O co ta złość?
- Rozmawiałaś z nią? - W szpitalu?
- Tak. - Nie, nie rozmawiałam.
Tyle nerwów i wszystko na nic?
- Mówiłaś jej o łódce? - To moja matka, nie skarbonka!
Rozmawiałyście! I nic nam, kurwa, nie powiesz?
- Nie mów tak do matki! - Właśnie!
- Nieładnie. - A ponton?
Czyli to znowu moja wina, tak?
- Nie jęcz. - Nie!
Gdybym miał własne mieszkanie…
- Dość! - To nieprawda.
Mama idzie. I leci samolot.
Coraz gorzej.
Wiedziałem. Czułem to.
Dajcie spokój!
Wasza matka dusiła kiedyś psy.
I to nie jakieś pudle.
Uciszy ktoś tego psa?
- Co się dzieje? - Nic.
To dość delikatna sprawa.
Cholera. Jak to szło?
Luisa…
Luisa… Kurwa!
Każcie jej przestać.
- Oto i on! - Oto i on.
A jak nie znajdziemy arszeniku? Przepraszam.
A jak nie znajdziemy…
- Czekaj. - Stop!
- Jeszcze raz? - Giovanni mówił…
Pięknie.
Kto puścił bąka?
Nie dam rady.
Czekam na pierdnięcie.
- Głupek. - Idź.
Wysłali go do Ceccano.
- Dobra. - Pieprzyć to.
I cięcie.
Napisy: Aleksandra Basińska