Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Beni takip et.
Merhaba.
KIRKYAMACILAR
5. SEVİYE MAKSİMUM GÜVENLİKLİ CEZAEVİ LICKING, MISSOURI
CEZA HÜKMÜ: 25 YIL
129 lütfen.
SUÇLULAR DENETİM PERSONELİYLE İLETİŞİM BAŞLATAMAZ.
Sekiz yıldır kilit altındayım.
Birinci derece saldırıdan 14 yılım daha var.
Bu ortam
orman gibidir.
O yüzden biraz kaba saba görünmem gerekiyor.
Burada büyük kötü kurt gibiyim.
Öyle olmam lazım yoksa adamı çiğ çiğ yerler.
Bu böyledir. 5. Seviye'deyiz.
Yani burada "Çekilin önümden" diye gezerim.
Ama bu göstermeliktir.
Çünkü şu kapıdan girdiğim an tüm duygu hâlim değişiyor.
N'aber? Günaydın. Selam.
Şu renkli ipi koy.
BU DİKİMHANEDEKİ ERKEKLER KIRKYAMA DİKİM PROJESİ KATILIMCILARIDIR.
GÖREVLERİ, ÇEVRE BÖLGELERDE
TÜM KORUMA ALTINDAKİ ÇOCUKLARA DOĞUM GÜNÜ KIRKYAMASI DİKMEKTİR.
Kesme masasını kullanmam lazım.
Bu, merkezdeki parçam olacak.
Beyaz ya da gri düşünüyordum. Örtünün ön tarafında gri var.
Kullanılabilecek gri bir kumaş geldi aslında.
Bir fırsatını bulunca…
Buna isim lazım, sonra kırkyama makinesine girecek.
-Ne isim istersin? -İşte burada.
-Bordo mu istiyorsun? -Yok, kırmızı.
-Koyu kırmızı mı? -Evet.
Tamam.
Buraya kadar.
Merhaba, nasılsınız?
RJO bünyesindekiler koruma altındaki çocuklara kırkyama yapar.
JIMMY - ÇİFT KİŞİLİK YATAK YAŞ 16
Haftada beş gün gönüllü olarak 7.30 ve 15.30 arasında çalışıyorlar.
Tahliye günü belli olan var, olmayan var. Eve dönemeyecekler var.
Yani bu onların manevi olarak borç ödeme biçimleri.
Beş ay önce koruma altındaki çocukların listesi geldi.
Bir baktım, genç bir hanımın doğum günü…
…benimkiyle aynı.
Bu beni çok etkiledi.
Ben de kırkyamayı yapmaya başladım.
Bu çocukların çoğuna bir şey olamayacakları söylenir.
Sizden bir şey olmaz denir.
Bu benim onlara bir şey şey söyleme fırsatım.
"Sizi önemsiyoruz" diyorum.
Bitmiş ürünü görebiliyorum.
Elimdekine uygun hiçbir şey yok.
-Talimat falan yok. -Yok. Sadece bir resim var.
Bu inanılmaz. Bu tam sensin. Çok güzel.
-Böyle desenleri, tasarımları seviyorum. -Güzel.
-Evet. -Evet.
Lanet olsun.
Bu kırkyamada, 60'lar ve hippi tarzı istediler.
Bu kare tamamlandığında
bu, şuraya gelecek.
Yanlış taraf.
Bu tarafta olacak.
Bu da şu tarafa gelecek.
Dokuz parça var, bunlara blok diyoruz.
Her birinde 81 parça var.
On iki dikdörtgen blok.
Her birinde 99 parça.
Sonra tüm örtünün bloklarını oluşturan dört büyük parça var.
Birim başına 99 parça.
Sadece ön kısmı için 3.500'ten fazla parça oldu.
Şu an mart ayındayız, 1 Mayıs'a kadar bitirmem lazım.
Öyle umuyorum.
DİKKAT
BİR ŞEY ALDIĞINIZDA RAFI DÜZGÜN BIRAKIN.
Kareleri kesmeyi öğretiyoruz.
Yaptığımız ilk temel şey
pikeyi ızgara biçiminde çizmek.
Her şeyden önce bunu yapmak çok önemli.
İşe başlarken zihnimde görüyorum ama ızgara çizimi yapamıyorum.
Ricky buna kızacak ama çoğu zaman doğrudan kesmeye başlıyorum.
Ve sonra…
…gece yarısı uyanıyorum.
Izgara işi o zaman başlıyor.
Ben desene göre yapmam.
Kopya çekmeyi sevmiyorum.
Ben renkleri yan yana koyarak gidiyorum.
Öyle yapmayı seviyorum. Tarzım bu. Bana ait oluyor.
Şöyle yapıyorum,
yapacağım şeyin önce ortasını kesiyorum.
Orta parça genelde 127 cm'e 76 cm olur.
Orta parçam tamam olunca, alttan ve üstten 76 cm daha gerek.
Bu, 127'ye eklenecek.
Böylece 203 cm olur.
Ben aslında pek bilgi sahibi değilim. Çünkü hâlâ yeniyim.
Şimdi hangisini yapacaksın?
Şu iki sırayı bitireceğim.
Bunun altına gelecek sıra şu olacak.
Bu parçanın ne tarafa gideceği belli değil.
İyi gidiyorsun.
Köşelerinden hiçbiri sökülmüyor.
Bu odayı en kolay tarif edecek ifade organize kaos.
-Kesicim kimde? -Evet, buraya getir.
Çizgi filmlerde gördüğünüz bir karakter gibi.
Her tarafa uçuşan bir sürü makas ve kâğıt var.
Burada bir hata var.
-Hoşuma gitmedi. -Bunu nasıl becerdin?
Kesmek, dikmek, ütülemekle geçen bir süreç.
Kes, dik, ütüle, tekrar tekrar yap.
Sonra bir sonraki adıma geçiyoruz. Astarı yapacağız.
Bu, kelebek kırkayamanın astarı olacak.
Kırkyama odasına götürecekler, orada dikilecek.
Bitmiş bir kırkyama görmeye hazır olun.
Tamam, bakalım.
-İyi görünüyor. -Evet.
Dur.
İşte böyle. Yuvarla.
Burada büyük bir topluluğun içinde küçük bir topluluğuz.
-İyi görünüyor. -Bunlar daha büyük.
Acele ediyorum.
RJO'nun dışında diğer erkeklerin arasındasın.
Burada ne hissettiğimize dair en ufak fikirleri yok.
Herkes anlamaz ama biz anlıyoruz.
Buradaki herkesle
bir arada olmayı çok seviyorum.
Benzer kafadayız, birbirimize iyi geliyoruz.
Hepimizin farklı bir tarzı var.
Fred renkleri sever.
Bu şöyle…
Jimmy yıldız sever.
Bu çok güzel.
Rod malzeme toplar.
Bu da benim zevkim. Kelebekler.
Mümkünse bunu gösterebilir miyim? Burada yaptım.
Elbette.
Bunu geçen hafta yaptım.
Bir kız için.
Bunu ben yaptım.
Yedi buçuk yapacaksan
bu taraftan sekiz, diğer taraftan sekiz çıkar. Ya da çeyrek…
-Öyle olur mu? -Mükemmel olur.
-Bilmiyordum. Anladım ama. -Çok zamandır böyle.
Ricky iyi bir öğretmen.
Hayatta yapamayacağını düşündüğün en iyi kırkyamaları
bir haftada yapar oluyorsun.
Yardıma ihtiyacın olursa
ve bir şey öğreneceksen Ricky'ye gidersin.
Hiç dikiş yapmamış, şimdi öğrenecek.
Bunları bayağı iyi yapmışsın.
Onun ve diğerlerinin artıklarından yapıldı.
Onları alıyorum, sonra kesip tekrar dikiyorum.
O bir usta.
Sensei'den öğreniyoruz.
Buradakilerin çoğu hayatını mahvetmiştir.
Onlar, nasıl derler…
Amaç ararlar.
Biraz koyarsan gevşetir. Sonra döndür.
İşte buna bitmiş iş denir.
Yaptığım işi seviyorum.
O çocuklara bir şey yapmayı seviyorum. En çok bunu seviyorum.
Kızları düşündüğümde aklıma pembeler, morlar, yeşiller geliyor.
Oğlanları düşününce ise aklıma siyah, sarı ve mavi geliyor.
Her şeyi unutup sadece dikiyorum.
Burası kaçış yerim.
Burası bana kendimi dışarıda hissettiriyor.
Bunu burada yaptığımda burada bile değilim.
YAŞAM İLKELERİ GÜNLÜK İNCİL
Herkes burada çalışamaz.
Kural ihlal etmemiş, ihtar almamış olmak lazım.
Buraya neden düştüklerini düşünmemeye çalışıyorum.
Onlara insan gibi davranıyorum çünkü öyleler.
Bana bunu yaptıran en büyük etken annemdi.
Onun annesi, yani anneannem
tüm giysilerini ve örtülerini yamalardan yaparmış.
Bu bana çocukluğumdan yadigâr.
Hapse girdiğimde biraz gençtim.
Parmağını şuraya koy. Tam köşeden tut. Şimdi…
64 yaşındayım.
Hapse girdiğimde 20 yaşındaydım.
Dallamanın tekiydim ama işleri fena batırdım.
Ama kötü bir çevrem yoktu. Annemle babam iyiydi.
İyi bir hayatım vardı.
Yanlış insanlara bulaşıyorsun ve o hatayı yapıyorsun.
Ama artık bundan uzağız.
Bu Jeremiah'nın ilk kırkyaması olacak.
Şu noktalara bakınca
her şey olması gerektiği gibi.
İlk kırkyamam.
Yani işimi yapmışım.
Annem görse gurur duyardı.
Evet.
Yanlış taraf.
Şuraya kadar yay.
Neredeyse 38 yıldır içerideyim.
Bir süre sonra aileni düşünmeye başlıyorsun.
Onları düşünürken gerçek ortaya çıkıyor.
Vay canına. Yaptığım onca şey.
Uyuşturucu bağımlısıydım.
Ben de alkol.
Asıl felaketimi 20'li yaşlarımda yaşadım.
Cinayet davasından hüküm giydim.
Yaptığım şeyden suçluyum.
Kesinlikle.
-Evet… -Sorumluluğu almak.
Buraya gelmeden önce bunu hissetmememiz ve göstermememiz
çok acı bence.
Bunu kabullenmek zor.
Gerçek pişmanlık.
Yani 30 yıl sonra insan…
Yani insan…
Evet. Bilemiyorum.
Çünkü annem benim için çok önemli.
Çok zor.
Bunu konuşmak çok zor.
Beyler, bize bir paket geldi.
Peki, ne var o kutuda?
Böyle söyledi. "Bize bir paket geldi."
Buradaki her şey bağış.
O merhametli insanlar bize bağış yapmasa
bunu yapamayız.
Buradaki rafta genel olarak çocuk şeyleri var.
Donut çizimleri,
müzik, üzerinde piyano olan bir parça.
Yiyecekler. Yer fıstığı var, pastırma var. Evet.
Bu da ağır örtüler ve otizmli çocuklara ağır yeleklerin dolgusu.
Bu kapının arkasına geçmek yasak çünkü aletler var.
Makaslarımız var, döner kesicilerimiz var.
Keskin aletler deniyor.
Keskin ucu olan her şey.
Kimsenin bunlarla dolaşmasını istemezler.
Sabah gelince alet defterini imzalarlar.
Şurada duran Potter. Alet çantası onun.
Bu ona zimmetli.
Burada ana envanter var, çantada ne olduğunu söyler.
O yokken çantanın kaybolması ihtimaline karşı.
Çanta onun sorumluluğunda.
Neyse ki hiç kayıp vakası yaşamadık.
Gençken
dikiş dikmeyi öğrenmiştim ama döşeme yapıyordum.
Kendi döşeme dükkânımı açmıştım.
Hiç böyle dikiş dikmedim. Benimki hep deri ve vinildi.
O tür kumaşlarda çekip itmeniz gerekir.
Bu daha yumuşak.
Ufak bir hata yaptım.
Minicik bir hata.
Ellerimin böyle hafif bir şeye alışması yaklaşık bir buçuk hafta aldı.
Bunu ütüleyeyim.
Yine kelebekli bir tane yapmıştım,
o çok güzeldi.
Adını Ateş Böceği koymuştuk.
İçindeki diğer renklerle çok güzeldi.
Annem kelebekleri severdi.
Öyleydi. Ben de o yüzden seviyorum.
Ne zaman kelebek yapsam onu düşünüyorum.
Benden en çok istediği şey
eski hâlime dönmememdi.
O öfkeden sıyrılmamdı.
Daha sabırlı,
daha anlayışlı ve şefkatli olmamı isterdi.
Sırf biri sana kötü bir şey yaptı diye
aynı şeyi senin ona yapman gerekmez.
Kulağa biraz tuhaf gelecek,
evi aradığımda benim sesimden anlıyorlar.
Onlarla konuştuğumda
değişmişsin, başarmışsın diyorlar.
Evet, başardım diyorum.
Hepsi kelebek.
Bu işin erbabı oldu. Çünkü sadece üçgen yapıyor.
DEH!
Başım ağrıyor.
Ağrı kesici var mı?
Bütün kutu anca yeter.
Tüm bu renkler ve desenler fazla geldi.
Bugün ne yaptığımı bilmiyorum.
Ben…
Bazen…
Yaşlıyım, kafamı toplamam lazım.
Daha yapmam gereken 17 koca blok var.
Bütün gece taslak çizdim.
Kafam bozulduğunda kalkıp öyle yaparım.
Son teslim tarihi iki hafta sonra, sürekli ter döküyorum.
Kahretsin!
Berbat ettim.
Bütün sıralar yanlış yönde dikilmiş.
Bütün sıraları söküp
ters çevirmem, sonra tekrar dikmem gerek.
Bu iki büyük kareyi sökeceğim.
Ters çevirip yeniden dikeceğim.
Bugün hiç böyle bir şey…
Bazen biraz morali bozuluyor.
Senin için toparlayayım.
-Aslında önce ütülenmeleri gerek. -Hemen yaparım.
-Tamam. -Ya da ne kadar gerekirse.
Evet. Çok uzun sürmez.
60'lar temalı bir örtü için zaman azalmaya başlayınca
Potter devreye girdi
Harika gidiyorsun.
Şuna bak. Hepsi tam yerinde.
Hemen hallediyor.
İnsanı şaşırtıyor.
İlk ikisini yaptın. Kenara koy.
-İkişer ikişer mi? -Kesinlikle.
-Tamam. -Anladın.
Hazırım.
Gençliğime dönüp baktığımda
yardım etmeye daha çok odaklanmak gerektiğini düşünüyorum.
Ve…
2000 yılında oğlumu kaybetmem bunu anlamamı sağladı.
Oğlum 15 yaşında vefat etti.
Kalp ve akciğer nakli gerekiyordu.
40 yaşındaydım ve hapisteydim.
Suçluluk pişmanlığı dışında hiçbir şeyim yoktu.
Burada olmak ve yaptıklarımız
odaklanmamı sağlıyor.
Odaklandığında bunları düşünmezsin.
-Makasımı bilemen lazım. -Eskiyip aşınıyorlar.
Eksik parçalar varmış gibi geldi.
-Sakın yapma. -Neredeyse yapıyordu.
Kahretsin.
-Kolunda bir delik aç. -Ricky kendi sonunu hazırlıyor.
-Evet. -Ricky'ye yeleği giydireceğiz.
Belki sakinleştirici etkisi olur.
Biraz durulmasını sağlar.
-Yakıştı Ricky. -Sağ ol Rod.
Bir dakika.
İyi manken olmuşsun.
Yelek 2,7 kg. 27 kg'lık bir çocuğa uygun.
Otizm okuluna gidecek bunlar.
İşte…
Gönderdiklerimizden birine şöyle bir karşılık aldık.
"Merhaba. Burada çalışanlardan biriyim.
Hediyeleri alan çocukları görüyorum.
En büyükleri, bunun en güzel Noel olduğunu söyledi
ve çok mutluydu.
Ağır otizmli olan en küçükleri
hediyesini çok seviyor ve oturma odasını oyun odası yaptı.
Size çok teşekkür ediyor."
Onları hiç böyle mutlu görmemiştik diyor.
Bu bana çok dokunuyor.
Bay Potter.
Evet.
Benimle gelir misin?
Evet. Arkandayım Fred.
Bunu serdim.
Güzel.
Ve şimdi…
Burası.
Ve…
-Çok acayip. -Evet.
Bu parça, şuradan gelip buradan döner gibi görünüyor.
-Evet. -Ortaya çıkıyor.
Sanırım bu, yanlışlıkla çok güzel olacak.
Evet, bence de.
-Hazırsan gel. -Olur.
-Tamam, bunları hazırlamalıyız. -Evet.
Tamam.
Onu hallettin.
Tamam.
Anahtarın var mı?
Beğenecekler.
Fred gitti.
Fred geçen gün bir ihtar alınca
mecburen onu buradan çıkardılar.
Hücrede bir şeylerle uğraşırdı.
Küçük bir jiletle yakalanmış.
Giysileri kesip onarıyormuş.
Biraz zor.
Akıl sağlığınızı korumazsanız
onun durumuna düşersiniz.
Çok iyi bir işçiydi.
Bazen bir şeyler yüzünden cezalandırılırsın.
Burada herkesin başına gelebilir.
Sonra buraya gelemezsin.
Fred olmayınca işler değişecek.
Nerede olduğumuzu unutmayalım. Kimse mükemmel değil ama deniyoruz.
Daha iyisini yapmaya çalışıyoruz.
Belki onun bu yolda birkaç adım daha atması gerek.
Hepsi bu.
60'lar temalı kırkyamayı bırakıyorum.
Bir dakika.
Bu ne?
Bu boka sardı.
Durmalıyız.
Şunu çıkaralım. Tekrar indirip sökmeliyiz.
Bir sorunumuz var.
Hafta bitmeden bunu bitirmeliyiz.
Şuna bak.
Kumaş tam olarak gerilmemiş.
Öyle olmazsa potluk yapar.
Bunu görmezden gelemem.
Çünkü bu uzun süre saklanacak bir şey.
Hepsini sökmemiz lazım.
Burası fena toplanmış.
Ah Fred, ne yaptın.
Onu alıp buraya getir.
Çok fazla kare var.
Sende var mı? Minicik bir kare.
Aynı tür malzeme.
-Yeşil parçalar mı? -Yok. Yeşil olmaz.
-Tamam. -Evet, bu kadar. Tamam.
Fred görebildi mi?
Henüz görme şansı yok.
Bunu tekrar koymalıyız.
Bak, gitti.
Hepsi gitti. Ne kolaymış, değil mi? Büyük bir şey değildi.
Bitti!
Bu kadar kaldırabiliyorum.
Arkayı gösterelim.
Küçük bir aksilik yaşadık.
Pekâlâ. Şimdi geri döndük.
Ricky mahvolacak. Gitmeme çok üzülecek.
-Evet. -Daha düşük seviyeye geçeceğim.
Umarım beş yıl içinde evde olurum. Ya da daha az.
Uzun yıllardır buradayız.
Neredeyse 25 yıldır birlikte hapisteyiz.
-Kopmayız. -Temasımız kopmaz.
Sevdiğin birinin gitmesi insana zor gelir.
Dediğim gibi, yıllardır insanların gidişini izliyorum.
Neredeyse 40 yıldır.
Çok zor.
Kim bilir? Belki de bir gün beni de gönderirler.
Umarım.
Ama bunu hak ediyor musun…
Ben bir şey yaptım, bunu herkese söylüyorum.
O ailenin ne hissettiğini hayal bile edemiyorum.
Hayal edemiyorum.
Ama bu öyle bir şey ki…
Umarım bir gün benim yaptığım gibi affedebilirler.
Yani, çoğunlukla…
Çoğu kişi kendini affedemez. Bu yüzden değişemezler.
Çünkü o iblis hâlâ içlerindedir.
Başkasından önce insanın kendi kendini affetmesi gerek.
Başkasından önce kendini sevmen gerektiği gibi.
-Değil mi? -Bunu yapabilmelisin.
Çünkü şuna yemin edebilirim,
hapishanede içimdeki iblisi birkaç kez dışarı saldım.
Ve bununla gurur duymuyorum.
Ama insan…
Ama insan unutabilmeli. Yoksa bu seni yer bitirir.
TEŞEKKÜRLER
White, baksana.
Vay canına.
Amanın.
Almışlar.
Vay canına.
"Bu kırkyamaları yapan Bay White ve diğer kişilere
teşekkürlerimi gönderiyorum."
Amanın.
-Çok güzel. -Değil mi?
Gerçekten güzel.
Harika.
Zımbayı alıp duvara asacağım.
Bunlar önceden kesilmiş.
-Düzgün değiller. -182, 40.
Böyle olmaz…
Şunu düzelt, diğerini onun üstüne koy.
Al sana kömür karası.
Yan kısmı almaya çalış.
Tasarımı sevdim ama. Çok şık.
SOUTH CENTRAL CEZAEVİ'NDEN HİKÂYELERİNİ PAYLAŞAN
TÜM RJO KATILIMCILARINA TAKDİR VE MİNNETLE.
Alt yazı çevirmeni: Ece Eroğlu