Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Vouche falar de Hedvig,
a nena máis estraña e alegre que imaxines,
de como foi a miña mellor amiga
e como a perdín.
BASEADA NO LIBRO DE MAJA LUNDE E LISA AISATO
Nun sitio inexplorado
ves alguén que coñeces,
alguén que te fai rir,
que estrañas moitas veces,
alguén que te fai ver
a esperanza que perderas.
Iso!
Vamos!
Veña!
Unha luz entre as tebras.
E vouche falar de cando temía o Nadal
e cría que nunca máis ía ser feliz.
Era o primeiro Nadal sen Juni,
miña irmá maior.
Cando me mires
sempre estarei preto.
Concentración!
Preto.
Pelexa de bólas!
Diana!
Apúntaste?
Non podo.
Está a nevar.
Xa.
Onte nevou aínda máis.
Si?
Si.
Pois…
Adeus.
Glögg barato! Aproveitade!
Glögg de oferta!
Estás aquí só outra vez?
Estou.
Mamá e papá están moi ocupados.
Xa, o estrés do Nadal abafa.
Moito, si.
Velaquí estás! Por fin!
Xa pensei que non saías.
Coñézote?
Non.
Tes razón. Que maleducada.
Son Hedvig. Non, agarda.
Téñome que presentar ben, co nome completo.
Son Hedvig Hansen.
Oxalá puidese dicir que son
Hedvig Victoria Johanna Rosendahl Ekelund ou así,
pero sería mentira,
e non hai que mentir.
Un pracer!
E ti?
Tes nome?
Ah, si. Julian.
Julian, non tes idea
do extraordinariamente feliz que estou de coñecerte.
Vamos!
Nadas moi rápido! E moi lonxe!
Ida e volta, ida e volta.
Perdín a conta.
Es un nadador fantástico.
Onde aprendiches? Adestras moito?
Si, bastante.
Parece espectacular voar pola auga coma un peixe.
Ou un tiburón.
Ou un golfiño feliz.
Encántanme os golfiños. A ti?
- Abofé. - Parece que sorrín sempre.
Estarán contentos de saber nadar.
- Non cres? - Pode ser.
Que sorte tes de nadar tan ben.
Nunca o pensara.
Deberías pensalo moito e polo miúdo!
- E ti? Sabes nadar? - Non.
Pero o meu maior soño no mundo
é aprender a nadar.
- Pódoo pedir polo Nadal. - Boa idea.
Sentiríame máis plena se soubese nadar.
A min parécesme bastante plena.
É o máis gracioso que oín en moito tempo.
Mira arredor!
Non é tan fermoso que che estoupa o corazón
e mais a cabeza?
Encántame o Nadal!
Non sei. Non me importa moito.
- Como? - Tanto me ten o Nadal.
Es excepcionalmente gracioso.
Non, é verdade.
A todos os nenos lles gusta o Nadal.
A min non.
Mira, nadas de máis.
A auga tapónache o cerebro.
Polo menos sei nadar.
Por que non aprendes
se tan importante é para ti?
Iso non é cousa túa.
Como queiras. Vou para a casa.
Vale! Coma se me importase!
E falas demasiado.
E ti es un rosmón, coma unha tartaruga de pantano.
De pantano?
Si! Mira que feden!
Adeus. Que che vaia ben. Ata nunca!
Julian, agarda.
Non quería dicir iso.
Perdón.
Pensei que podiamos ser amigos.
Si, xa.
Seguro que che vai soar raro,
pero ímonos arrepentir se non nos facemos amigos.
Quereriamos volver atrás toda a vida
se nos afastamos.
No canto de separarmos camiños
poderías vir á miña casa.
Non está lonxe. Rúa Fiorde, 2.
Pasando o peirao.
Teño galletas e chocolate.
Adornámola moi ben no Nadal.
Vaiche encantar!
Non marches, por favor.
- Ola. - Ola.
Vés xogar, Julian?
Aos xoguetes dóelles a barriga.
É moi grave, tes que facer de enfermeiro.
- Vaia. - Hora de cear.
- Hamburguesas de peixe. - Coma sempre.
- Ola, cariño. - Ola.
Foi ben o día, Julian?
Foi. E o voso?
- Pois… Si, claro. - Si.
Si.
Acenderemos unha candea para que alegría nos dea.
Brillará para ela e para quen a vexa.
Non xogues coa comida, Augusta.
Dúas candeas para que alegría e esperanza nos dean.
Ten nevado moito.
Si, si.
- Hai que ir coa pa… - E o candelabro?
O candelabro?
O de advento.
Mañá é o cuarto domingo.
- Xa. - En cinco días é Nadal.
Só cinco días? Si! Cinco días!
En cinco días é Nadal!
Vou pola pa para a neve.
Si.
Mamá está…
Está…
É que precisamos tempo.
MERCURIO 19 DE DECEMBRO
Imposible.
Eles tampouco poden durmir.
Se veñen todos aquí,
non imos durmir ningún.
Veña.
Descansade, amiguiños.
Que quería dicir papá?
- Que? - Para que precisamos tempo?
- Non che sei. - Iso vai axudar a Juni?
Non sei.
O tempo pode facer que Juni deixe de estar morta?
Non sei, Augusta, non creo.
Durme, irmaíña.
Rúa Fiorde. Si.
Vaia.
Viñeches!
Seica si.
Pasa, querido amigo Julian.
Benvido ao Niño de Inverno!
- A túa casa ten nome? - Ten.
Toda casa respectable ten nome.
A túa non ten?
Dilles a teus pais que lle tedes que pór nome axiña!
O Niño de Inverno é xenial.
Sabía que me ía encantar cando viñemos.
Unha casa con ese nome ten que estar ben.
Cando vos mudastes?
De pequerrecha.
- Tes irmáns? - Un irmán maior.
É marabilloso.
Moi bo e listo.
Dáselle todo ben.
É o mellor debuxando. Mira, é el.
Ás veces eu inténtoo.
Teño imaxes incribles na cabeza,
pero non son quen de sacalas.
Entendes?
Pero os debuxos del…
É coma se quixesen saltar da páxina e cobrar vida.
Oxalá o coñezas algún día.
Esa es ti?
Non sei debuxar, pero si patinar.
Vamos!
Vaia!
Mágoa que non che guste o Nadal. Podíasme axudar a adornar.
Adornar? Non remataches?
En absoluto.
Cómpre adornar cada cuarto de arriba abaixo.
Podo axudar un chisco.
Magnífico! Sígueme.
O anxo vai no baño.
- Adornades o baño? - Abofé.
Non che daría envexa
que adornasen o salón á perfección
e a ti non che puxesen nin un anxiño?
Non penso que un baño sinta envexa.
Os baños sobre todo.
Non lles recoñecemos o traballo que fan.
Os cuartos senten. Todos.
E máis no Niño de Inverno.
- Tachán! - Vaia!
Ves?
A coroa vai no armario.
Mesmo se fas algo aburrido coma coller a vasoira,
lembras que é Nadal.
Ai, non hai punta.
Vou por unha.
Ei!
Os teus patíns…
Gústanche? Son de patinaxe artística.
- Moito. - Imos pór algo para que colgues iso.
Veña, convidado.
Cociñas moito?
Sempre. Sobre todo, chocolate.
Preciso nata montada.
Fago extra para o almorzo.
Como? Almorzas chocolate?
Cada mañá.
- Déixanche? - Ti que pensas?
Alégrame que esteas aquí.
Sabía que era broma que non che gustaba o Nadal.
Ninguén cun ollar tan doce odiaría o Nadal.
E es Julian. Jul é Nadal en noruegués.
Fago anos na Noiteboa.
Por iso mo puxeron.
De veras?
Julian, o Neno do Nadal.
É un milagre.
Teus pais deben ser incribles, se fan algo así.
Si, papá está un chisco tolo.
Mamá conta historias moi graciosas.
E ri tan algo que ata lle dá vergoña.
A papá encántalle esa risa.
- Pero ultimamente non rin moito. - Oh.
Por que non?
Volvéronse un pouco…
É coma se os cambiasen
por uns personaxes que se lles imitan.
Igual están ocupados polo Nadal.
É normal.
Non adornamos nada.
Nin sequera o candelabro de advento.
Que mal.
Coido que esqueceron que é Nadal.
Lémbrallelo ti.
Eu?
Si. Quen se non?
Xa estamos.
- Si. - Agarda, que che quito as botas.
Xa está.
Oh, Julian!
Candeas de advento!
Acendemos unha candea, dúas, tres.
Unha candea, dúas, tres. Unha candea…
Atopeino no soto.
- Xa. Está xenial. - Tamén o limpei.
Moi ben.
Teño unha idea.
Se dicimos que Juni pode acender a cuarta,
igual se pon contenta
e volve á casa polo Nadal.
Fermoso, Augusta, pero…
non é exactamente así.
Exactamente?
Non.
O que quero dicir…
Augusta…
Hora de durmir.
Non imos cear?
Si, se cadra…
Julian, podes…
Fas uns sándwichs?
Xa veño.
Tranquilo.
Axuda!
- Xa vou! Agarda! - Julian, tesme que axudar!
- Non podo! - Xa vou!
Estou!
Menos mal. Non o podía facer soa.
Veña.
Un, dous, tres!
- Si! - Sigamos!
Sabías que cada folerpa é distinta?
Nunca o pensara.
Deberías pensalo en serio.
Hai infindas folerpas e ningunha é igual.
Que pasada.
Mira! Unha rosa!
Esta semella unha arañeira.
Mira! Unha roda dentada!
E unha estrela de seis puntas.
Coido que xa chega.
Chega para que?
Nin idea.
Podemos facer un boneco de neve,
pero iso é moi típico.
Unha boneca de neve é menos típica.
Claro.
Ou unha tía vella!
Unha tía vella e rosmona.
Ou un curmán falcatrueiro ou…
Unha irmá?
Si! Unha irmá de neve!
Es moi listo, Julian!
Sempre quixen unha irmá maior.
Xa…
Ponlle os ollos aquí.
Fainos outra vez.
Falta algo. Agarda.
Mira, son rosas de Nadal.
Unha irmá maior así quererá rosas polo Nadal, ou?
Si.
Que guapa.
Si.
Xa temos irmá maior.
Pasa algo, Julian?
A miña irmá,
Juni,
morreu este verán.
Oh.
Julian…
Xusto antes do seu aniversario.
Ía facer 16.
Este vai ser o primeiro Nadal sen ela.
Gústanche os ovos?
Estás soa na casa outra vez?
Si, foron mercar cousas.
Hedvig, hai alguén aí.
Un señor maior.
Onde?
Estaba aí de pé, mirando para a casa.
Sabes quen é?
Tómasme o pelo.
Non, xúrocho.
Tes avó ou algo?
Ou un tío maior?
Morreron todos.
- Pero… - Esquece o señor.
Falta o ketchup.
A comida está!
Vés?
Encántame o ketchup.
Grazas. Bo Nadal.
Ei!
Ola, John.
Remataches?
- Cos agasallos. - Non.
Non, a verdade.
Mamá e papá…
Xa.
Ten nevado moito.
Xa.
Pero así podemos facer bólas.
Si.
Xa nos veremos.
Si, supoño.
- Adeus. - Adeus.
VENUS 20 DE DECEMBRO
Hedvig!
Hedvig?
Estás arriba?
Hedvig?
- Ola. - Ola!
- Para min? - Si, para ti.
Pero aínda non é Nadal.
Non é de Nadal. Toma.
Non é grande.
- Non. - Pero é suave.
Disque os suaves son aburridos,
pero non hai regalos aburridos.
Só o paquete xa emociona.
Ao abrilo ves se é aburrido ou non.
Non se di que os suaves son aburridos.
Xa, xa. Ábreo.
Estou nerviosa.
Ti ábreo.
Pero entón xa vou saber o que é.
Diso se trata.
- E remata a emoción. - E que?
Non o ves?
É emocionante estar emocionada.
É coma se o corazón estivese patinando e xirando ata marearme.
Pódelo abrir xa?
Vou.
Moi bonito o papel.
Un traxe de baño!
Habíao amarelo e negro.
Como che gusta o vermello…
Julian! Moitas grazas!
Estás lista logo?
Lista para que?
Pódoche aprender a nadar.
- Como? - É o que máis querías.
Vale. Por que non?
Que levo? Que preciso?
Toalla? Gorro?
Vou coller as cousas. Acabo axiña!
Agárdote fóra.
Bu!
Perdoa por tardarche.
Nunca fun á piscina e non sabía que levar.
Que foi?
O señor outra vez.
Parecía ter chaves do Niño de Inverno.
Tes que saber quen é.
Julian, non cho podo contar todo.
Pero non che dá medo que rolde así pola túa casa?
Non me dá medo.
Iso non.
- Non me dis…? - Non preguntes máis.
Imos? Iamos á piscina.
Vas levar iso?
Claro. Se non, afundo.
Iso vés aprender, a flotar ti soa.
Iso é nadar.
É que semella…
non sei, contranatural.
Que va.
É moi natural.
Veña, non traba.
Xa veremos.
Ves? Non é para tanto.
Fai isto.
Veña, dobra os xeonllos.
Agora colle aire e mergúllate.
Non! E se me entra auga nos pulmóns?
Non respires.
- Ah. - Fas burbullas.
Está tirado.
Viches? Fíxeno!
E outra vez!
- Ben! Estalo collendo. - Si!
Agora usa os brazos coma min.
Ti podes.
Si, vouno facer de marabilla!
Nadei!
Viches, Julian?
Eu, Hedvig Hansen, nadei!
Sei nadar!
Hedvig! Non te afastes tanto! É fondo.
Volve!
Hedvig!
Estás ben?
Estabas aí a primeira vez que te vin.
Puxeches o nariz no cristal.
Parecías un porquiño.
Un porquiño riquiño.
Non pasa nada se non o fas hoxe.
Hai que practicar máis.
Ata nadares coma un peixe.
Ou coma un golfiño.
Xa.
Ti non te rendas.
Non te rendas.
É que…
Que?
Eu…
non sei se…
vou ser capaz.
Por que non?
É de tolos pensar que a neve é auga.
Xa.
¿Non é estraño
que algo tan lixeiro, suave e fermoso
poida ser tan frío,
escuro e complexo?
Xa, pero a auga pode volver ser neve, non si?
Estrelas, arañeiras, rosas e…
É certo.
É certo, si.
Es moi listo, Julian.
Xa.
Mañá podemos facer algo que se che dea ben a ti.
O que?
Podemos ir patinar.
- Patinar? - Si, a min dáseme fatal.
Pódesme ensinar.
Pódoche aprender algúns trucos.
Pan redondo fresquiño!
Recoiro!
Vasme matar dun susto.
- Perdón. - Que fas? Perdícheste?
Non.
Se cadra un chisco.
- Estás perdido ou non? - Estou.
Pero… logo pensei que podía mercar unhas postais.
De Nadal.
E ti tes moitas.
Perdícheste e queres postais?
Si.
Que sorte.
Moita sorte.
Nunca oíra tal sandez.
Vale…
Sexa como for, non vendo unidades.
Non queres cen, ou?
Cen? Non, claro que non.
Marcho logo.
Vale, escolle unha.
- Podo? - Unha soa.
Bule ou arrepentireime.
Vou, si.
Grazas.
- Como te chamas? - Julian.
Julian.
Eu son Henrik.
Para quen é?
Unha amiga, supoño.
Cal lle pode gustar a ela?
Esta gústame moito.
Tes moitos amigos?
Non.
Só un.
John.
Ou tíñao, logo fixen outra.
Pero agora coido que só teño a outra.
Ter un ou dous bos amigos é mellor ca cen malos.
Telos que coidar.
Xa.
Outrora coñecía…
un neno coma ti.
Era baixiño para os seus anos e non se lle daba ben o fútbol.
A min tampouco.
Sabes o que facía cando todos xogaban no patio?
- Non. - El quedaba dentro debuxando.
Pasou o colexio debuxando.
E fixo diso o seu traballo.
Ese neno eras ti!
Xustamente.
Débeche de gustar moito o Nadal para debuxar así.
Antes gustábame, si.
Cala, Martha.
Martha?
Eh?
Chámolle así.
Toda máquina respectable ten nome.
Haite que volver arranxar.
Téñote visto.
No Niño de Inverno.
Teño unha entrega mañá e debo apurar.
Que facías alí?
Tiñas chaves. Por que non entraches?
Afástate desa casa!
- Pero… - Vaite!
Lisca!
Ola! Estás lista?
Ola!
Trouxen chocolate e galletas e améndoas confeitadas.
E calcetíns, por se nos mollamos,
e mantas, por se vai frío.
Onde tes os patíns?
Non sei onde os puxen.
Colgados no armario.
Non me lembraba.
- Pero… - Tamén trouxen rosquillas.
Comémolas antes? Son máis sas cás galletas.
Estiven co señor outra vez.
Chámase Henrik.
- El… - Temos que patinar.
- Pero non tes patíns. - E que?
Unha boa patinadora faino igual de ben sen patíns.
Toma.
Como vas patinar sen patíns?
Abofé. Mira.
- Non vés ao xeo? - Non, quedo aquí.
Non pasa nada.
Reláxate. Lembra respirar.
Xa respiro!
Non. Aguantas o aire.
Se non respirase, morrería.
Coma se fose tan doado.
Sería máis fácil contigo aquí.
Pódoche asegurar que non.
Tes que atopar o equilibrio.
Sube o queixo!
- Teño que ver onde piso. - Non, tes que ver onde vas!
Non onde estás, sempre onde vas.
Estou patinando!
Mira para adiante! Sempre adiante!
Julian, agarda!
Non tan lonxe!
Julian, agarda! Non tan lonxe!
Que pensabas? Que ía desaparecer no baleiro?
Non vou a ningures.
Boa idea o das mantas.
Xa. Pois si.
Toma.
Para min? Pero xa me deches…
Fíxoa Henrik.
Debuxa moi ben. Non é bonita?
É.
- Moito. - El xa non daba tanto medo.
Queres patinar máis ou tes que ir para a casa?
Por que non falas de Henrik?
Ti tampouco contas todo.
Non teño segredos.
Tes, si.
Non me contaches nada de túa irmá.
Pero non me entremeto.
Direicho cando estea lista.
E ti pódesmo contar cando esteas listo.
E se xa estou?
Agora?
Agora, si.
Daquela podo escoitarte cincuenta anos.
Juni…
Ela…
Pasoulle algo.
Non lembro ben cando.
Se cadra cando foi ao instituto.
Empezou a estar…
calada e diferente.
Estaba enferma?
Non era unha enfermidade normal, coma a gripe ou así.
Ela…
púxose triste.
Estaba sempre na cama
e púxose máis fraca.
Estaba demasiado triste como para comer.
Deixou de ir á clase.
Logo púxose tan fraca
que foi ao hospital.
Pero iso é bo, non si?
É que a axudaron.
Púxose aínda máis fraca
e colleu unha pulmonía.
E logo morreu.
Dicían que non ía pasar.
No hospital dicíano.
Mamá e papá tamén.
Pero pasou.
Oh, Julian.
- Como era antes? - Que queres dicir?
Como era Juni antes de pórse triste?
A máis alegre de todas.
Moi divertida.
Como?
Non polo que dicía,
era porque o dicía ela.
Cando Juni ría, todos rían.
Ría moi alto.
Tamén era travesa.
Travesa e divertida.
Toda a familia era así cando estaba ela.
Pero…
cando eu tiña pesadelos
e ía á cama dela,
era moi boa.
E quedaba en silencio.
Que sorte que tiveses unha irmá tan boa.
Xa.
E ela ten sorte de terte.
Como dis?
Vive no teu corazón.
E mentres o faga seguirá aquí.
- Ola, cariño. - Ola.
Ola.
Tiveches bo día?
- Si. - Si?
De onde saíu iso?
- Do álbum de Juni. - De Juni?
Por que está aquí?
Non quites cousas do álbum.
Non son cousas, é Juni.
Deixa o álbum onde está.
- Tanto che custa? - Lina…
Non quero que mo lembre todo o tempo.
Non podemos pasar por aí e lembrar o que doe.
Pero…
case todo era bo.
Con Juni.
- Case todo era bo con Juni. - Certo.
Certo. Mamá non quería dicir iso.
Oe…
Juni non vai volver malia que poñamos fotos dela.
- Tampouco o creo. - Non.
Pero temos que atopar o xeito
de pasar páxina.
E iso non vai suceder…
Non podemos se seguimos a pensar no que pasou.
En todo.
Entendes?
Talvez.
Ben.
Nunca estás na casa.
Non penso que sexa bo que pases tanto tempo no cemiterio só.
Nunca imos xuntos.
Nunca queredes ir.
Imos gardar isto, Augusta.
Julian?
Julian, agarda!
Ola.
Ía á túa casa.
Canta neve.
Por que só falas do tempo?
Só os maiores falan tanto do tempo.
Pode ser.
Podemos falar doutra cousa?
Falemos doutra cousa.
Toma.
Grazas.
E bo Nadal.
Non vai ser bo.
O Nadal xa nunca vai ser bo.
Teño que marchar.
Ola, Julian.
Pensei moito en ti, e en Juni.
Oxalá a coñecese.
Parece moi divertida e boa, unha irmá marabillosa.
Que aspecto tiña? Parecíase a ti?
Nadaba tamén ou facía outra cousa?
Patinar, esquiar… Non, agarda!
Debuxaba!
Presinto que debuxaba moi ben.
Preguntas moito,
pero non agardas polas respostas.
Non.
Iso dicía meu irmán.
Queres saber de min,
pero non contas nada de ti.
Eu inténtoo.
Non é doado.
Tan difícil é?
Por que estás sempre soa?
Por que non vin a túa familia?
E por que "dicía"?
- Que? - Teu irmán "dicía" iso.
Xa non o di? Morreu ou algo?
Tócache a ti falar.
Non podo.
Pois non podemos ser amigos.
Como?
Non quero ser amigo teu se non me contas nada.
Pero…
Pero tes que selo. Precisámonos.
Non preciso amigas que non son sinceras.
Non o entendes. Non é iso.
Todo é doado para ti.
Tes unha casa fermosa, tomas chocolate e pásalo ben.
Eu síntome fatal. Todo está fatal.
Dis que podo amañalo, pero é ridículo.
Todo vai peor. E non es sincera comigo.
Pero se cho conto, entón…
- Entón que? - Non podo.
Non, non marches.
Por favor.
Julian, para.
- Es o único… - Marcho se quero.
- Xa non somos amigos. - Non.
Julian, non marches!
Julian!
Hedvig!
Hedvig?
Hedvig!
Veña, ho!
Perdón! Hedvig! Perdóame!
Por favor, abre. Hedvig!
Xa te teño! Sae!
Julian?
Que raio…? Díxenche que non viñeses.
Síntoo.
É a miña casa. Non podes vir.
A túa casa?
Pero non vives aquí?
Non. Xa non, por desgraza.
Por que non?
Miña irmá apoderouse dela.
É coma se estivese aquí, nesta casa.
Túa irmá?
Si.
Hedvig.
Miña irmá pequena.
Hedvig?
- Si. - Pero…
Onde está?
Está morta.
Morta?
Morreu a véspera da Noiteboa hai 50 anos.
Non pode ser.
O que? Tiña unha irmá e morreu.
Non tiñas unha irmá. Mentes!
Julian. Julian!
Julian!
Olav Askeland.
Katrine Møller.
Jens Halvdan Larsen.
Hedvig.
Non.
MARTE 22 DE DECEMBRO
Ola.
- Non podes durmir? - Non.
Penso no Nadal.
Ai, si?
Non vai haber Nadal sen Juni.
Tamén o penso.
Non vai volver, non si?
Non, non vai volver.
Vale.
Queres durmir na miña cama?
- Ou queredes? - Si.
Dálle as boas noites ao mellor irmán do mundo, Teddy.
XÚPITER 23 DE DECEMBRO
- Ti durme. - Onde vas?
Teño que facer algo.
- O que? - Non preguntes tanto.
Mañá é Noiteboa. E se teño segredos?
- Noiteboa? - Si, Noiteboa.
Ímola celebrar?
Ti non te rendas.
Non te rendas.
Julian?
Igual me podías axudar con algo.
Abofé.
Non te quería asustar así.
Estaba moi triste e…
Ao verte asusteime tamén.
O chan está podre. Podías caer.
Pero…
por que estabas triste?
Sempre me poño triste. O Niño de Inverno…
Penso en Hedvig e que talvez foi a miña…
A túa que?
Pasou hai 50 anos xustos.
Fai hoxe 50 anos.
Elixiramos unha árbore de Nadal xuntos.
Iámola adornar os catro aquela tarde.
Só quedaba iso. O resto da casa estaba adornada.
Non sabes o fermosa que estaba.
Fágome unha idea.
Entón nós fomos xogar.
Meus pais foran mercar unhas cousas.
Daquela adoitabamos ir patinar ao fiorde.
Os nenos iamos alí.
Ela levaba o seu abrigo vermello.
E comezou a dar voltas,
coma unha buxaina.
Patinaba moi ben.
Non pretendía afastarse tanto.
Non era fachendosa.
Emocionouse de máis.
E eu…
Estaba a outra cousa.
Berrei, pero non me oíu.
E logo…
Deu cun burato.
Un burato no xeo.
E non sabía nadar?
Non. Corrín todo o que puiden, pero xa era tarde.
Moveu os brazos e…
desapareceu sen máis.
Sen facer ruído.
Atopámola uns quilómetros abaixo o día seguinte.
Estaba alí cos patíns postos.
Non celebro o Nadal dende entón.
Quedo aquí e fago postais.
Ano tras ano.
Pero non é culpa túa.
Ás veces penso…
que está enfadada comigo.
Ou decepcionada. E que por iso…
Por iso non pode avanzar na morte
e nunca poderá atopar paz e deixar…
este mundo.
Se cadra a ela…
gústalle moito vivir.
Que lle gusta vivir?
Si, pode ser.
Si, miña irmaíña estaba extraordinariamente chea de vida.
Es moi listo, Julian.
- E logo precisas axuda? - Si.
- Quen é Juni? - Miña irmá maior.
Tamén morreu.
Querido Julian,
non deches co Niño de Inverno por casualidade.
Cólleme esa caixa de papeis.
Son da mellor calidade.
Imos facer as postais máis fermosas que imaxines.
- Esa foto. - Esa.
- E esa. - Si, si.
- Sae moi ben nesta. - Si.
- Quita os zapatos. - Vou.
Oh! Vaia, estas postais son fermosas.
Postais de Juni! E de Nadal!
Podo quedar con esta? Julian, podo?
É fermosa.
Julian, podo collela?
Claro, abofé.
- E esta? - Podes quedar con ela.
Mamá, mira! É Juni. Adornos de Juni!
Dicide algo.
Por que non dicides nada?
Dicides que precisamos tempo.
Pero o tempo apágavos máis.
Non quero finxir que non pasou nada
nin esquecer o triste que estou nin canto a estraño.
Tampouco quero esquecer o triste que estaba ela
nin o alegre que era.
Quero lembralo todo.
Juni sempre vai estar aquí.
Os que morren non desaparecen.
Seguen aquí se os lembramos.
Para sempre.
Por iso decidín que non precisamos tempo.
Non imos finxir que non pasou.
Imos ver fotos e lembrala.
Lembrades as loucuras que facía?
Lembrades como bailaba ao camiñar
e como cantaba ao falar?
Lembrades como ría?
Non o lembrades?
Eu lémbroo, Julian.
- Lémbroo. - Claro que o lembramos.
- Lembrámolo, pero… - Non!
Non máis "peros".
Así imos pasar o Nadal?
Así vai ser?
Juni non querería iso.
- A onde vas? - Axudar a unha amiga.
Hedvig.
Sinto o que dixen.
Aínda quero ser amigo teu.
Non é culpa túa.
É. Non debín dicir esas cousas feas.
É culpa miña seguir aquí.
É que me dá moito medo morrer.
A vida era fermosa.
Encantábame vivir.
Xa.
Pensaba que se quedaba aquí entre os vivos,
podía seguir vivindo dalgún xeito.
Sabes?
Supoño.
Agardei e agardei e…
Antes de que chegases ninguén me podía ver.
Ninguén me podía oír.
Agás meu irmán.
Intentaba contactar con el.
Algunhas veces conseguino, penso.
- Púñame moi contenta. - Pero…
el púñase triste.
Non. Eu non quería iso.
Pensa que o que che pasou…
foi culpa del.
Foi que me emocionei. Estaba a pasalo moi ben.
Pensa que estás enfadada con el,
que por iso aínda estás aquí.
Pero non é así.
Pois tes que avanzar.
Ti queres iso?
Pero é o mellor.
Veña.
Vamos xuntos.
Non o teño que facer.
Non, non o teño que facer.
Podo quedar máis tempo.
Deica mañá, polo menos.
Pasar o Nadal.
Non podo?
Podemos ir ao Niño de Inverno e tomar chocolate.
Por derradeira vez.
Podemos? Por favor.
Xa non vexo o Niño de Inverno.
Non como era.
E axiña non te vou poder ver a ti.
E logo volverás estar soa.
É que…
non quero desaparecer.
Non vas desaparecer.
Sempre vas vivir no meu corazón, con Juni.
Voute estrañar moitísimo.
- Sempre que neve, pensa en min. - Si.
Es a miña irmá de neve.
Son, si.
Adeus, irmá de neve. Volverémonos ver.
Volverémonos ver.
XÚPITER 23 DE DECEMBRO
SATURNO 24 DE DECEMBRO
- Ten purpurina. - Ten.
- E esa? - Si.
Esa? Si.
- Si, cóllea. Cólgaa tamén. - Vale.
- E se a colgas aquí? - Si.
Cóllea. E esta.
- Que bonito! - Si, é moi bonito.
Vaia!
Feliz aniversario e bo Nadal!
Feliz aniversario, Neno do Nadal.
E bo Nadal, neno de aniversario.
- Toma, Augusta. - Así. Agarda.
- Non! - Esa era miña. Feliz aniversario.
- Vai frío fóra. - Aí.
Faime ilusión escoitar cantar a Julian.
Vai ser incrible.
Non está aí.
Perdín un zapato.
No armario, Erik.
- No armario. - Aquí?
Non mirei aquí? Mirei.
Velaí!
- Velaí. - Axuda co lazo.
- Non me sae… - Nunca vas aprender.
Por que vai arredor do pescozo?
- Ben? - Si.
PARA JULIAN DE JOHN FELIZ ANIVERSARIO
QUE ESTEA CHEO DE NEVE BOA PARA FACER BÓLAS
Si. Temos que apurar.
Isto é coma flotar.
Subo e volvo baixar.
Síntome viva
cando me miras.
E sempre estarei preto.
Preto.
Mirámoste. Víchesnos?
Si?
Oe!
- Ola. - Está a nevar.
Si.
Moito. Dá para facer boas bólas de neve.
Falas do tempo?
Seica si.
- Pelexa de bólas! - Si!
Hedvig tiña razón.
Arrepentiríame toda a vida de non facernos amigos.
- Voucha devolver! - Malia perdela.
Vale!
Ensinoume que nada desaparece.
A neve vólvese auga.
E a auga, bágoas.
Ou neve.
E se de verdade queres a alguén,
nunca desaparece de todo.
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
Un ollar, só un máis.
Un baile e podo marchar.
Hoxe brilla o luar.
Deixo todo atrás.
Dou un paso ao alén.
Busco calma no que sei.
Así ten que ser, coma o día e a noite.
Deixo todo atrás.
Douche unha foto para que me lembres ao vernos.
Eu nunca te esquecerei,
alá onde vaia.
Ben sei que me sentes
canda ti
porque sempre estarei…
preto.
As paredes lembran.
Cae unha folerpa.
Son libre e vivirei
dentro de ti, sempre.
Fai unha foto para que me lembres ao vernos.
Eu nunca te esquecerei,
alá onde vaia.
Ben sei que me sentes
canda ti
porque sempre estarei…
preto.
Eu nunca te esquecerei.
Xúroo, alá onde vaia.
Xúroo, sempre estarei canda ti.
Promete que te me vas coidar, amigo.
Volverémonos atopar.
Xúroo, alá onde vaia.
Xúroo, sempre estarei canda ti.
Promete que te me vas coidar, amigo.
Volverémonos atopar.
Xúroo, alá onde vaia.
Xúroo, sempre estarei canda ti.
Promete que te me vas coidar, amigo.
Volverémonos atopar.
Subtítulos: Lucía Doval