Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Opowiem ci o Hedvidze.
Niewyobrażalnie dziwnej i wesołej dziewczynie.
O tym, jak została moją przyjaciółką.
I jak ją straciłem.
ŚNIEŻNA SIOSTRA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MAI LUNDE I LISY AISATO
Pośród szlaku pustego
Zobacz kogoś znajomego
Kogoś, kto cię rozśmiesza
Kogoś, za kim tęskniłeś od dawna
Kogoś, dzięki komu zobaczyłeś
Nadzieję, którą porzuciłeś
Tak!
Dalej!
Razem!
Światło, gdy jest noc
I opowiem ci o czasie, gdy nie znosiłem świąt.
Kiedy myślałem, że już nie zaznam szczęścia.
Latam i spadam
To były pierwsze święta bez Juni.
Czuję, że żyję
Mojej starszej siostry.
Kiedy patrzysz na mnie
Zawsze będę blisko
Skupcie się!
Blisko
Walka na śnieżki!
Latam i spadam
W dziesiątkę!
Czuję, że żyję
Bawimy się?
Kiedy patrzysz na mnie
Nie mogę.
I zawsze będę blisko
- Spadł śnieg. - Co?
Tak.
Wczoraj spadło nawet więcej.
Tak?
Tak.
Ale…
Pa.
Zapraszam na grzańca!
Kupujcie grzańce!
URODZONA 12.06.2008 ZMARŁA 25.05.2024
Znowu siedzisz tu sam?
Tak.
Mama i tata są bardzo zajęci.
Ta świąteczna gorączka przytłacza.
I to bardzo.
Tu jesteś! Nareszcie!
Myślałam, że nie wyjdziesz.
Znamy się?
Nie.
Masz rację. To było niegrzeczne.
Jestem Hedviga. Nie, czekaj.
Muszę się przedstawić porządnie, imieniem i nazwiskiem.
Nazywam się Hedviga Hansen.
Chciałabym móc powiedzieć
Hedviga Victoria Johanna Rosendahl Ekelund czy coś,
ale to byłoby kłamstwo,
a nie wolno kłamać.
Miło mi!
- A ty? - Co?
Masz jakieś imię?
Tak. Julian.
Cześć, Julianie. Nie wiesz, jak niezwykle i szalenie miło cię poznać.
Chodźmy!
Szybko pływasz! I daleko!
W tę i z powrotem.
Straciłam rachubę.
Świetnie pływasz.
Jak się tego nauczyłeś? Dużo ćwiczysz?
Dość dużo.
Cudowne musi być śmiganie w wodzie jak ryba.
Albo rekin.
Albo wesoły delfin.
Uwielbiam delfiny. A ty?
- Jasne. - Zawsze się uśmiechają.
Pewnie cieszą się, że potrafią pływać.
- Nie sądzisz? - Może.
Masz szczęście, że tak dobrze pływasz.
Nie zastanawiałem się nad tym.
Powinieneś się nad tym porządnie zastanowić!
- A ty? Nie umiesz pływać? - Nie.
Ale najbardziej na całym świecie
chcę się tego nauczyć.
- Zażyczę sobie tego na święta. - Dobry pomysł.
Byłabym kompletna, gdybym umiała pływać.
Myślę, że wyglądasz na kompletną.
Dawno nie słyszałam niczego tak zabawnego.
Rozejrzyj się!
Czy to nie jest tak piękne, że aż pęka ci serce,
a mózg eksploduje?
Uwielbiam święta!
Ja tam ich nie lubię.
- Co? - Nie lubię świąt.
Jesteś wyjątkowo zabawny.
Nie, mówię serio.
Ale wszystkie dzieci uwielbiają święta.
Nie ja.
Wiesz co? Za dużo pływasz.
Woda zalała ci mózg.
Przynajmniej umiem pływać.
Czemu nie nauczysz się pływać, jeśli to dla ciebie takie ważne?
Nie twój interes.
Nieważne. Muszę wracać do domu.
Dobra. Mam to w nosie!
I tak za dużo gadasz.
A ty jesteś zrzędliwy jak cichy żółw błotny.
Żółw błotny?
A one śmierdzą!
Do widzenia! I żegnaj. Na zawsze!
Julianie, zaczekaj.
Nie chciałam. Przepraszam.
Przepraszam.
Pomyślałam, że możemy się zaprzyjaźnić.
Jasne.
To na pewno brzmi dziwnie,
ale oboje będziemy straszliwie żałować, jeśli się nie zaprzyjaźnimy.
Jeśli teraz się rozejdziemy, będziemy tego żałować do końca życia.
Więc zamiast się rozchodzić,
może pójdziesz ze mną?
To niedaleko. Fiordowa 2.
Zaraz za molo.
Mam pierniki i kakao.
I ładnie udekorowaliśmy na święta.
Spodoba ci się!
Nie odchodź, proszę.
- Hej. - Cześć.
Chcesz się pobawić?
Wszystkie moje zabawki bolą brzuchy.
To poważna sprawa. Musisz być pielęgniarzem.
- Rany. - Pora na kolację.
- Kotleciki rybne. - Jak zwykle.
- Miło cię widzieć. - Dzięki.
- Miałeś miły dzień, Julianie? - Tak. A wy?
- Tak. Jasne. - Tak.
Tak.
Zapalimy dziś świeczkę Zapalimy ją dla radości
Świeci dla siebie I wszystkich gości
Nie baw się jedzeniem, Augusto.
Zapalimy dziś dwie świeczki Dwie świece dla nadziei i radości
Spadło sporo śniegu.
Tak.
- Musimy odśnieżyć… - Gdzie jest świecznik?
Świecznik?
Świecznik adwentowy.
Jutro czwarta niedziela adwentu.
- Tak. - Pięć dni do świąt.
Tylko pięć dni? Tylko pięć dni!
Pięć dni do świąt!
Zajmę się odśnieżaniem.
Tak.
Mama jest…
No…
Potrzeba trochę czasu.
19 GRUDNIA
Nie ma opcji.
Też nie mogą spać.
Jeśli wszystkie tu wsadzisz,
to nikt nie uśnie.
Chodź.
Śpijcie dobrze, przyjaciele.
Co znaczy to, co mówił tata?
- Co? - Na co potrzeba czasu?
- Nie wiem. - To pomoże Juni?
Nie wiem.
Czy czas sprawi, że Juni przestanie być martwa?
Nie wiem, Augusto. Nie sądzę.
Śpij, siostrzyczko.
Fiordowa… Tak.
Rany.
Przyszedłeś!
Tak wyszło.
Wejdź, przyjacielu Julianie.
Witaj w Willi Gałązka!
- Twój dom ma nazwę? - Tak.
Szanujące się domy powinny mieć nazwę.
Twój nie ma?
Musisz powiedzieć rodzicom, że muszą go szybko nazwać!
„Willa Gałązka” brzmi ładnie.
Od razu wiedziałam, że mi się tu spodoba.
Dom z taką nazwą musi być świetnym miejscem.
Kiedy się wprowadziliście?
Gdy byłam mała.
- Masz brata? - Starszego.
Jest niesamowity.
Dobry i mądry.
I wszystko potrafi.
Ale najlepszy jest w rysowaniu. To on.
Czasem też próbuję.
W głowie mam wspaniałe obrazy,
ale nie mogę ich wyciągnąć.
Łapiesz?
Ale rysunki mojego brata…
aż wyskakują z kartek, jakby chciały ożyć.
Obyś kiedyś go poznał.
To ty?
Może nie umiem rysować, ale nieźle jeżdżę.
Chodź!
Rany!
Szkoda, że nie lubisz świąt. Dokończylibyśmy dekorować.
To trzeba dokończyć?
- Nie skończyłaś? - Wcale.
Trzeba dokładnie ozdobić każdy pokój.
Mogę ci pomóc.
Wspaniale. Za mną.
Anioł idzie do łazienki.
- Dekorujecie łazienkę? - Oczywiście.
A nie byłbyś zazdrosny, gdyby salon był perfekcyjnie udekorowany,
a ty nie dostałbyś choćby aniołka czy wieńca?
Łazienki nie mogą być zazdrosne.
Ależ mogą.
Nie są dostatecznie doceniane za ich ważną pracę.
Pokoje mają uczucia. Każdy z nich.
Zwłaszcza w Willi Gałązka.
- Proszę! - Rany!
Widzisz?
Wieniec będzie w składziku.
Nawet jeśli robisz coś tak nudnego jak sprzątanie,
pamiętaj, że są święta.
Hej. Gwóźdź zniknął.
Pójdę po nowy.
Twoje łyżwy…
- Są… - Fajne? Prawdziwe łyżwy figurowe.
- Bardzo. - Dajmy ci coś do powieszenia.
Proszę, drogi gościu.
Dużo gotujesz?
Cały czas. Zwłaszcza kakao.
Potrzebuję bitej śmietany.
Zawsze robię na śniadanie.
Co? Pijesz kakao na śniadanie?
Co rano.
- Wolno ci? - A jak sądzisz?
Cieszę się, że tu jesteś.
Od początku wiedziałam, że żartujesz, że nie lubisz świąt.
Ktoś z tak łagodnymi oczami musi lubić święta.
Zwłaszcza ktoś imieniem Julian.
Mam urodziny w Wigilię.
Dlatego nazywam się Julian.
Naprawdę?
Julian gwiazdka.
To jak cud.
Twoi rodzice muszą być wspaniali,
że zrobi coś tak miłego.
Tak. Tata jest trochę świrnięty.
Mama opowiada zabawne historie.
I śmieje się tak głośno, że prawie się wstydzi.
Ale tata mówi, że kocha jej śmiech.
- Ale ostatnio się nie śmieją. - Nie?
Czemu nie?
Są trochę…
Jakby
zostali podmienieni
na postacie, które wyglądają jak oni.
Może są zajęci przed świętami?
To normalne.
Niczego nie udekorowaliśmy.
Nie ma nawet świec w świeczniku adwentowym.
To okropne.
Chyba zapomnieli, że są święta.
Przypomnij im.
Ja?
Tak. A niby kto?
Proszę…
- Tak. - Stań tutaj. Zdejmę ci buty.
Proszę.
Julianie!
Świeczki adwentowe!
Zapalamy jedną świecę, dwie, trzy
Jedna świeca, dwie, trzy Jedna świeca…
Znalazłem go w piwnicy.
- Tak. To świetnie. - I wypolerowałem.
Dobra robota.
Mam pomysł. Jeśli damy Juni zapalić czwartą świecę,
może znów będzie szczęśliwa.
I wróci do domu na święta.
Cudowny pomysł, Augusto, ale…
nie do końca tak to działa.
Nie do końca?
Nie.
Chciałem powiedzieć, że…
Augusto…
Czas do łóżka. Chodź.
Nie zjemy kolacji?
Może…
Julianie, może…
zrobisz kanapki?
Niedługo wrócę.
W porządku.
Pomocy!
- Idę! Czekaj! - Julianie, musisz mi pomóc!
- Nie dam rady! - Pędzę!
Jestem!
Dzięki Bogu! Sama nie dałabym rady.
No już.
Raz, dwa, trzy!
- Tak! - Dalej!
Wiesz, że każdy płatek śniegu jest inny?
Nie myślałem o tym.
Powinieneś się nad tym porządnie zastanowić.
Nieskończona liczba płatków śniegu, a każdy inny.
To całkiem fajne.
Patrz! Świeża róża!
A ta wygląda jak pajęczyna.
Patrz! Koło zębate.
Sześciokątna gwiazda betlejemska.
Chyba wystarczy.
Wystarczy do czego?
Nie mam pojęcia.
Moglibyśmy ulepić bałwana,
ale bałwany są pospolite.
Śnieżna dama jest o wiele rzadsza.
Jasne…
Albo… stara ciotka!
Zrzędliwa, stara ciotka.
Albo dziki kuzyn, albo…
Siostra?
Tak! Śnieżna siostra!
Jesteś bystry, Julianie!
Zawsze chciałam mieć starszą siostrę.
Tak…
Spróbuj zrobić oczy tutaj.
Zrób je jeszcze raz.
Czegoś brakuje. Czekaj.
Patrz. To ciemierniki.
Nie uważasz, że starsza siostra chciałaby kwiaty na święta?
Tak.
Ale ładna.
Tak.
Teraz mamy starszą siostrę.
Coś nie tak, Julianie?
Moja siostra…
Juni…
zmarła tego lata.
Julianie…
Tuż przed swoimi urodzinami.
Miała skończyć 16 lat.
Więc to będą twoje pierwsze święta bez niej.
Lubisz jajka sadzone?
Znów jesteś sama w domu?
Poszli na zakupy.
Hedvigo. Ktoś tam jest.
Staruszek.
Gdzie on jest?
Stał tam, wpatrując się w dom.
Znasz go?
Wygłupiasz się.
Nie, naprawdę.
Masz dziadka czy coś?
Albo starego wujka?
Wszyscy pomarli.
- Ale… - Zapomnij o staruszku.
Zapomniałam o keczupie.
Jedzenie gotowe!
Idziesz?
Najbardziej lubię keczup.
Dzięki. Wesołych świąt.
Cześć!
Cześć, John.
- Skończyłeś? - Co?
- Z prezentami? - Nie.
Jeszcze nie.
Mama i tata…
Tak.
Spadło dużo śniegu.
Tak.
Jest świetny do robienia śnieżek.
Tak.
No to do zobaczenia później.
Chyba tak.
- Pa. - Pa.
20 GRUDNIA
Hedvigo!
Hedvigo?
Jesteś tam?
Hedvigo?
- Cześć. - Cześć!
- To dla mnie? - Dla ciebie.
Ale jeszcze nie ma świąt.
A to nie prezent świąteczny. Trzymaj.
Dość mały.
- Tak. - I miękki.
Ponoć miękkie prezenty są nudne, ale…
Nie zgadzam się. Żadne prezenty nie są nudne.
Już samo opakowanie jest ekscytujące.
Po otwarciu wiadomo, czy jest nudny, czy nie.
Dlatego nie wolno mówić, że miękkie prezenty są nudne.
Jasne. Otwórz.
Jestem podekscytowana.
Rozpakuj.
Ale kiedy to zrobię, będę wiedziała, co to jest.
O to chodzi.
- Nie będę się już cieszyła. - Nie…?
Nie rozumiesz?
Fajnie jest się ekscytować.
Jakby serce skakało na łyżwach
i kręciło się aż do zawrotów głowy.
Możesz już otworzyć?
Tak.
Bardzo ładny papier.
Kostium kąpielowy!
Były też żółte i czarne,
ale lubisz czerwień, więc…
Julianie! Dziękuję bardzo!
Gotowa?
Gotowa na co?
Pomyślałem, że nauczę cię pływać.
- Co? - Tego chciałaś najbardziej.
Tak. Czemu nie?
Co mi się przyda? Ręcznik, czepek?
Spakuję się jak najszybciej!
Zaczekam na zewnątrz.
Przepraszam, że tyle zeszło.
Nigdy nie byłam na basenie i nie wiedziałam, co wziąć.
Co jest?
Znowu ten staruszek.
Wyglądało to, jakby miał klucze do Willi Gałązka.
Musisz go znać, co?
Nie mogę ci powiedzieć wszystkiego.
A nie boisz się, kiedy tak kręci ci się koło domu?
Nie boję się.
W ogóle.
- Nie możesz mi powiedzieć… - Przestań pytać.
Możemy iść? Mieliśmy iść na basen.
Będziesz w tym?
Oczywiście. Inaczej zatonę.
Masz nauczyć się samodzielnie utrzymywać na wodzie.
Na tym polega pływanie.
To wydaje się…
nie wiem… nienaturalne?
Nieprawda.
To totalnie naturalne.
Dawaj, woda nie ugryzie.
Zobaczymy.
Widzisz? To nic takiego.
Zrób tak…
Dalej. Zegnij kolana.
Teraz weź oddech i zanurz się w wodzie.
Nie! A jeśli dostanę wody do płuc?
Nie oddychaj.
Ale możesz robić bąbelki.
Łatwizna.
Widziałeś? Udało mi się!
Znowu!
- Dobrze! Łapiesz! - Tak!
Machaj rękami tak, jak ci pokazałem.
Dasz radę.
Tak. Zrobię to fantastycznie!
Pływałam!
Widziałeś, Julianie?
Ja, Hedviga Hansen, pływałam!
Potrafię pływać!
Hedvigo! Nie tak daleko! Jest głęboko.
Wracaj!
Hedvigo!
Wszystko gra?
Stałaś tam, kiedy pierwszy raz cię zobaczyłem.
Przycisnęłaś nos do szyby…
Wyglądałaś jak świnka.
Miła świnka.
W porządku, jeśli dziś nie dasz rady.
Musimy poćwiczyć.
Aż będziesz pływać jak ryba.
Albo delfin.
Tak.
Byle się nie poddawać.
Nie poddawać się.
Po prostu…
Co?
No bo…
nie wiem, czy…
kiedyś zdołam to zrobić.
Czemu nie?
To szaleństwo, że śnieg to tylko woda.
Tak.
Czy to nie dziwne,
że coś tak lekkiego, miękkiego i pięknego
może być tak zimne,
mroczne i trudne?
Tak, ale woda może znów stać się śniegiem, prawda?
Gwiazdami, pajęczynami, różami…
To prawda.
To faktycznie prawda.
Jesteś bystry, Julianie.
Tak.
Może jutro zrobimy coś, w czym jesteś dobra?
Co?
Możemy pojeździć na łyżwach.
- Na łyżwach? - Tak. Ja jestem do bani.
Nauczysz mnie.
Mogę cię nauczyć kilku sztuczek.
Świeże placki ziemniaczane.
- Kurczę! - Ojej.
Na śmierć mnie wystraszyłeś!
- Przepraszam. - Zgubiłeś się tu?
Nie.
A może trochę.
- Zgubiłeś się czy nie? - Zgubiłem się.
Ale może kupię kilka kartek.
Świątecznych.
Ma ich pan mnóstwo.
Zgubiłeś się i kupujesz kartki?
Tak.
Niezły traf.
Świetny.
Pleciesz bzdury.
Jasne…
I tak nie sprzedaję w detalu.
Nie potrzebujesz stu, co?
Stu? Zdecydowanie nie.
To chyba pójdę.
Dobrze. Wybierz jedną.
- Mogę? - Jedną.
Pospiesz się. Zanim zmienię zdanie.
Oczywiście.
Dziękuję.
- Zakładam, że masz imię? - Julian.
Jasne.
Jestem Henrik.
Dla kogo ta kartka?
Dla przyjaciółki.
Jaka kartka by się jej spodobała?
Ta bardzo mi się podoba.
Masz wielu przyjaciół?
Nie.
Jednego.
Johna… a raczej…
miałem jego, a potem jeszcze kogoś.
A teraz mam chyba tylko jednego.
Jeden dobry przyjaciel jest lepszy niż setka złych.
Ale musisz o niego dbać.
Tak.
Kiedyś znałem…
chłopaka takiego jak ty.
Był mały jak na swój wiek i kiepsko grał w piłkę nożną.
To tak jak ja.
Wiesz, co robił, gdy wszyscy bawili się na dworze w przerwie?
- Nie. - Cały czas rysował w środku.
Całą szkołę podstawową i gimnazjum.
W końcu zrobił z tego swój zawód.
Ten chłopak… to był pan!
Zgadza się.
Musi pan kochać święta, że potrafi je pan tak narysować.
Może kiedyś je kochałem.
Cicho, Martho.
Martho?
Tak ją nazywam.
Szanujące się maszyny powinny mieć nazwę.
Powinienem cię naprawić.
Widziałem już pana.
Przed Willą Gałązka.
Jutro mam dostawę, więc muszę przyspieszyć.
Po co pan tam był?
Miał pan klucze. Czemu pan nie wszedł?
Nie zbliżaj się do Willi!
- Ale… - Zmykaj! No już!
Już!
Hej! Gotowa?
Cześć!
Przyniosłam gorące kakao, pierniczki i kandyzowane migdały.
I skarpetki, na wypadek, gdybyśmy się zmoczyli.
I wełniane koce, jakbyśmy zmarźli.
Gdzie twoje łyżwy?
Zapomniałam, gdzie są.
Wiszą w składziku.
O tym właśnie zapomniałam.
- Ale… - Mam też pączki.
Może najpierw zjemy je. Są zdrowsze niż pierniczki.
Znowu go spotkałem.
Nazywa się Henrik.
- No i… - Najpierw musimy pojeździć.
Ale nie masz łyżew.
Co z tego?
Dobry łyżwiarz radzi sobie nawet bez łyżew.
Proszę.
Dobrze jeździsz bez łyżew?
Oczywiście. Patrz.
- Nie wyjdziesz na lód? - Powinnam tu zostać.
Będzie dobrze.
Spróbuj się odprężyć. I oddychaj.
Oddycham!
Nie. Wstrzymujesz oddech.
Gdybym nie oddychał, już bym nie żył.
To nie takie proste.
Byłoby łatwiej, gdybyś tu była.
Zapewniam, że nie.
Musisz znaleźć równowagę.
Głowa do góry!
- Muszę widzieć, po czym jadę. - Musisz widzieć, dokąd jedziesz!
Zawsze patrz tam, dokąd jedziesz.
Robię to!
Patrz do przodu!
Julianie, czekaj!
Nie tak daleko!
Julianie, czekaj! Nie tak daleko!
Co sobie myślałaś? Że zniknę w próżni?
Nigdzie nie idę.
Dobrze, że masz koce.
Tak. To prawda.
Proszę.
To dla mnie? Ale już dostałam…
Henrik ją zrobił.
Jest świetnym rysownikiem. Fajna, prawda?
Tak.
- Bardzo. - Nie wydawał się już taki straszny.
Chcesz jeszcze pojeździć czy iść już do domu?
Czemu nie pogadamy o Henriku?
Też nie mówisz wszystkiego.
Nie mam żadnych tajemnic.
Ależ masz.
Nic mi nie powiedziałeś o swojej starszej siostrze.
Ale nie jestem wścibska.
Powiem ci, kiedy będę gotowa.
A ty opowiesz mi, kiedy ty będziesz.
A jeśli już jestem?
Teraz?
Tak, teraz.
Więc mogę siedzieć tu 50 lat i cię słuchać.
Juni…
była…
Coś jej się stało.
Nie pamiętam dokładnie, kiedy.
Może kiedy poszła do gimnazjum.
Stała się taka…
cicha i inna.
Była chora?
To nie była zwykła choroba jak grypa.
Była…
po prostu taka smutna.
Leżała u siebie w łóżku…
i była coraz chudsza.
Była zbyt smutna, żeby jeść.
Przestała chodzić do szkoły.
Potem zrobiła się taka chuda,
że trafiła do szpitala.
To chyba dobrze?
Czyli dostała pomoc.
Była coraz chudsza,
a potem dostała zapalenia płuc.
A potem po prostu umarła.
Nikt się nie spodziewał.
Ani personel w szpitalu.
Ani mama i tata.
Ale i tak to się stało.
Julianie…
- Jaka była wcześniej? - Co masz na myśli?
Jaka była Juni, zanim stała się smutna?
Nie znałem nikogo weselszego.
Była bardzo zabawna.
Tak?
Nie chodziło o jej słowa,
ale o sposób, w jaki je wypowiadała.
Gdy Juni się śmiała, wszyscy musieli się śmiać.
Śmiała się głośno.
Była trochę dzika.
Dzika i zabawna.
Cała nasza rodzina była z nią dzika i zabawna.
Ale…
kiedy miałem koszmar i szedłem do jej łóżka,
była po prostu miła.
Miła i cicha.
Masz szczęście, że miałeś taką miłą starszą siostrę.
Tak.
Ma szczęście, że ma ciebie.
Co masz na myśli?
Żyje w twoim sercu.
Dopóki żyje w twoim sercu, nigdy nie zniknie.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Cześć.
Miałeś miły dzień?
- Tak. - Tak.
Skąd to się wzięło?
- Z albumu Juni. - Juni?
Czemu to tu wisi?
Nie wyjmuj rzeczy z albumu.
To nie rzecz, tylko Juni.
Zostaw jej album w spokoju.
- Trudno to zrozumieć? - Lino…
Nie mogę cały czas o tym pamiętać.
Nie możemy wciąż pamiętać o bolesnych chwilach.
Ale…
większość była dobra…
z Juni.
- Z Juni wszystko było dobre. - To prawda.
To prawda. Mama nie to miała na myśli.
Hej…
Juni nie wróci, nawet jeśli powiesimy jej zdjęcia.
- Nie uważam tak. - Nie.
Ale musimy znaleźć sposób,
by żyć dalej.
No i… Nie uda się…
Nie damy rady, jeśli będziemy wciąż myśleć o przeszłości.
O tym wszystkim.
Rozumiesz mnie?
Może.
Dobrze.
Rzadko bywasz w domu.
Nie sądzę, żeby to było rozsądne, żebyś ciągle samotnie bywał na grobie.
Nigdy nie chodzimy tam razem.
Nigdy nie chcecie tam chodzić.
Odłóżmy to, Augusto.
Julianie?
Julianie, zaczekaj!
Cześć.
Właśnie do ciebie szedłem.
Kupa śniegu.
Czemu ciągle mówisz o pogodzie?
Tylko dorośli ciągle mówią o pogodzie.
Może.
Możemy porozmawiać o czymś innym?
Porozmawiajmy o czymś innym.
Proszę.
Dzięki.
Wesołych świąt.
Nie będą wesołe.
Boże Narodzenie nigdy nie będzie wesołe.
Muszę już iść.
Cześć, Julianie.
Dużo o tobie myślałam. I o Juni.
Szkoda, że jej nie poznałam.
Brzmi na fajną i miłą. Wspaniała starsza siostra.
Jak wyglądała? Byliście do siebie podobni?
Ona też lubiła pływać, czy robiła coś innego?
Łyżwy, narty… Nie, czekaj!
Rysowała!
Mam przeczucie, że dobrze rysowała.
Ciągle pytasz,
ale nigdy nie masz czasu usłyszeć odpowiedzi.
Nie.
To samo mawiał mój brat.
Chcesz dużo o mnie wiedzieć,
ale nie powiedziałaś mi o sobie.
Naprawdę się staram.
To nie takie proste.
A co w tym trudnego?
Czemu ciągle jesteś sama?
Czemu nie poznałem twojej rodziny?
I dlaczego niby „mawiał”?
- Co? - Mówiłaś, że twój brat tak mawiał.
Już tego nie mówi? Nie żyje czy coś?
Teraz twoja kolej opowiadać.
Nie mogę.
Więc nie możemy się już przyjaźnić.
Co?
Nie chcę się z tobą przyjaźnić, jeśli mi nie powiesz.
Ale…
Ale musisz. Potrzebujemy siebie!
Nie potrzebuję nieszczerych przyjaciół.
Ale nie rozumiesz. To nie tak.
Ty to masz dobrze.
Mieszkasz w pięknym domu, pijesz kakao i dobrze się bawisz.
Ja czuję się do kitu. Wszystko jest do kitu.
Mówisz, że mogę wszystko naprawić, ale to bzdura.
Jest coraz gorzej. I nie jesteś ze mną szczera.
Ale jeśli ci powiem, to…
Co wtedy?
Nie mogę.
Nie idź.
Proszę.
Julianie, czekaj. Proszę.
- Tylko ty możesz… - Mogę robić, co chcę.
- Koniec przyjaźni. - Nie…
Julianie, nie idź!
Julianie!
Hedvigo!
Hedvigo?
Hedvigo!
A niech to!
Przepraszam! Hedvigo!
Proszę, otwórz. Hedvigo!
Mam cię! Wynocha!
Julian?
Co jest? Mówiłem, żebyś tu nie przychodził.
Przepraszam.
To mój dom. Nie możesz tu być.
To pański dom?
Ale nie mieszka tu pan?
Niestety już nie.
Czemu nie?
Moja siostra przejęła kontrolę.
Jakby była tutaj, w tym domu.
Pańska siostra?
Tak.
Hedviga.
Moja młodsza siostra.
Hedviga?
- Tak. - Ale…
Gdzie ona jest?
Nie żyje.
Nie żyje?
Zmarła w przeddzień Wigilii 50 lat temu.
To niemożliwe.
Co jest niemożliwe? Moja siostra zmarła.
Nie miał pan siostry. Kłamie pan!
Julianie!
Olav Askeland.
Katrine Møller.
Jens Halvdan Larsen.
Hedvigo.
HEDVIGA HANSEN 11.10.1963 R. – 23.12.1974 R.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Nie.
22 GRUDNIA
Cześć.
- Nie możesz spać? - Nie.
Myślę o świętach.
Tak?
Że bez Juni nie będzie świąt.
Też tak myślę.
Nie wróci, prawda?
Nie.
Nie wróci.
Dobra.
Chcesz spać dziś w moim łóżku?
- A wy? - Tak.
Powiedz dobranoc najlepszemu bratu świata, Teddy.
23 GRUDNIA
- Śpij. - Dokąd idziesz?
Muszę coś załatwić.
- Co? - Nie interesuj się.
Jutro Wigilia. Może mam jakieś sekrety?
- Wigilia? - Tak, Wigilia.
To mamy jednak święta?
Nie należy się poddawać, wiesz?
Nie poddawaj się.
Julian?
Czy mógłby mi pan w czymś pomóc?
Oczywiście.
Nie chciałem cię tak wcześniej przestraszyć…
Byłem taki smutny i…
przestraszyłem się na twój widok.
Podłogi są przegniłe. Mogłeś przez nie wpaść.
Ale…
czemu był pan smutny?
Zawsze jest mi smutno. Willa Gałązka jest…
Myślę o Hedvidze i że może to była moja…
Co?
To było równo 50 lat temu.
Co do dnia.
Wybraliśmy razem choinkę.
Nasza czwórka miała ją ozdobić tego wieczoru.
Tylko tyle zostało do zrobienia. Reszta domu była udekorowana.
Nie wyobrażasz sobie, jak było pięknie.
Chyba sobie wyobrażam.
Potem dzieci mogły się pobawić.
Mama i tata poszli po ostatnie prezenty.
W tamtych czasach jeździliśmy na łyżwach nad fiordem.
Były tam wszystkie dzieciaki.
Miała na sobie czerwony płaszcz.
Kręciła się i kręciła…
jak bączek.
Była dobrą łyżwiarką.
Nie chciała jechać tak daleko.
Nie lubiła się popisywać.
Chyba się zbyt rozochociła.
A ja…
byłem zajęty czymś innym.
Krzyczałem, ale nie słyszała.
A potem…
wpadła w przerębel.
Taką dziurę w lodzie.
Nie umiała pływać?
Nie. Biegłem tak szybko, jak mogłem, ale było już za późno.
Pomachała rękami i…
po prostu zniknęła.
Nie wydała dźwięku.
Znaleźliśmy ją nazajutrz kilka kilometrów dalej.
Wciąż miała na sobie łyżwy.
Od tamtej pory nie obchodzę świąt.
Tkwię tutaj i robię kartki.
Rok po roku.
Ale to nie była pańska wina.
Czasem myślę, że…
jest na mnie zła.
Albo rozczarowana. I dlatego…
Dlatego nie może zrozumieć śmierci.
Nigdy nie będzie w stanie zaznać spokoju i odejść…
Opuścić tego świata.
A może…
za bardzo kocha życie?
Kocha życie?
Może.
Moja młodsza siostra bardzo lubiła życie.
Jesteś bystry, Julianie.
- Mówiłeś, że potrzebujesz pomocy? - Tak.
- Kim jest Juni? - Moją starszą siostrą.
Ona też nie żyje.
Mój drogi Julianie.
To nie mógł być przypadek, że przybyłeś do Willi Gałązka.
Podaj mi to pudełko z papierem.
Najlepszej jakości.
Zrobimy tak piękne kartki, że ci się nawet nie śniły.
- To zdjęcie. - To.
- I to. - Tak.
- Jest tu taka urocza. - Tak.
- Zdejmij buty. - Dobrze.
Te kartki są piękne.
Kartki Juni! Kartki świąteczne!
Mogę? Julianie, dasz mi?
Ale miło.
Julianie, dasz mi?
Oczywiście.
- A tę? - Możesz sobie wziąć.
Mamo, patrz! To Juni. To dekoracje Juni!
Powiedzcie coś.
Czemu nic nie mówicie?
Mówicie, że potrzebujemy czasu.
Ale tylko milczycie.
Nie chcę udawać, że nic się nie stało.
Nie chcę zapomnieć, jak mi smutno i jak bardzo tęsknię.
I nie chcę zapomnieć, jak bardzo była smutna
i jaka była szczęśliwa.
Chcę wszystko zapamiętać.
Juni zawsze tu będzie.
Ci, którzy umierają, nie znikają.
Wciąż tu są, jeśli o nich pamiętamy.
Więc są tu na zawsze.
Dlatego postanowiłem, że nie potrzeba nam czasu.
Przestaniemy udawać.
Będziemy oglądać jej zdjęcia i ją wspominać.
Pamiętacie, jaka była zakręcona?
Pamiętacie, jak tańczyła, kiedy szła,
i jak śpiewała, gdy mówiła?
Pamiętacie, jak się śmiała?
Nie pamiętacie?
Ja pamiętam, Julianie.
- Pamiętam. - Oczywiście, że pamiętamy.
- Oczywiście, że pamiętamy, ale… - Nie!
Żadnych „ale”.
To tak mamy świętować?
Tak to ma być?
Juni by tego nie chciała.
- Dokąd idziesz? - Pomóc przyjaciółce.
Hedvigo.
Przepraszam cię.
Nadal chcę się przyjaźnić.
To nie twoja wina.
Moja. Niepotrzebnie ci tak nagadałem.
To moja wina, że wciąż tu jestem.
Rozpaczliwie boję się śmierci.
Życie było wspaniałe.
Kochałam życie.
Tak…
Myślałam, że jeśli zostanę tutaj, wśród żywych,
będę mogła wciąż żyć.
Rozumiesz?
Chyba tak.
Czekałam i czekałam…
Przed twoim przybyciem nikt mnie nie widział.
Nikt mnie nie słyszał.
Poza moim bratem.
Próbowałam się z nim kontaktować.
Myślę, że czasem mi się udawało.
- Bardzo mnie to cieszyło. - Ale…
Ale jego to smuciło.
Nie… Nie chciałam tego.
Uważa, że to, co cię spotkało…
to jego wina.
Tylko się rozochociłam. Świetnie się bawiłam.
Myśli, że jesteś na niego zła.
I dlatego wciąż tu jesteś.
Ale to nie tak.
Więc musisz iść dalej.
Naprawdę tego chcesz?
Ale tak będzie lepiej.
Chodź.
Chodźmy razem.
Nie muszę tego robić.
Mogę zostać trochę dłużej.
Przynajmniej do jutra.
Albo po świętach.
Mogę?
Pójdziemy do Willi Gałązka na gorące kakao.
Ostatni raz.
Możemy? Proszę?
Nie widzę już Willi Gałązka.
Nie tak jak wcześniej.
Wkrótce ciebie też nie będę już widział.
A potem znów będziesz sama.
Po prostu…
nie chcę kompletnie zniknąć.
Nie znikniesz.
Zawsze będziesz żyła w moim sercu razem z Juni.
Będę za tobą tęsknił.
- Myśl o mnie, kiedy będzie padał śnieg. - Dobrze.
Jesteś moją śnieżną siostrą.
Tak. Jestem.
Pa, śnieżna siostro. Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
23 GRUDNIA
24 GRUDNIA
- Z brokatem. - Tak.
- A ta? - Też.
Ta? Tak.
- Tak. Tę też powieś. - Tak.
- Może powiesić tutaj? - Tak.
Weź ją. I tę.
- Ale uroczo! - Jest super uroczo.
Wszystkiego najlepszego i wesołych świąt!
Sto lat, kochana gwiazdko.
Wesołych Świąt, nasz kochany synku.
- Weź to, Augusto. I to. - Poczekaj.
- Nie! - To było moje. Wszystkiego najlepszego.
- Na dworze jest zimno. - Już.
Cieszę się, że Julian zaśpiewa.
Będzie cudownie.
Nie ma. Nie wiem, gdzie jest mój drugi but.
W szafie, Eriku.
- Szafa. Tak. - Tutaj?
Przecież już tu zaglądałem.
Jest!
- Jest. - Pomóż mi z muszką.
- Nie umiem… - Nigdy się nie nauczysz.
Musi być na szyi?
WESOŁYCH ŚWIĄT
- Ładnie wyglądam? - Tak.
DLA JULIANA OD JOHNA
STO LAT OBY BYŁO DUŻO ŚNIEGU NA ŚNIEŻKI
Tak. Musimy się pospieszyć.
Czuję się, jakbym się unosił
Unoszę się i płynę w dół
Czuję, że żyję
Kiedy patrzysz na mnie
I zawsze będę blisko
Blisko
Oglądaliśmy. Widziałeś nas?
Co? Tak?
Hej!
- Hej. - Spadł śnieg.
Tak.
Dużo. Świetny śnieg na śnieżki.
Mówisz o pogodzie?
Chyba tak.
- Walka na śnieżki! - Tak!
Hedviga miała rację.
Całe życie bym tego żałował, gdybyśmy się nie zaprzyjaźnili.
- Dopadnę cię! - Chociaż ją straciłem.
Dobra!
Nauczyła mnie, że nic nie znika kompletnie.
Śnieg staje się wodą.
Woda może stać się łzami…
albo śniegiem.
Jeśli naprawdę kogoś kochasz,
nigdy nie zniknie.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
Ostatnie spojrzenie, czekaj na mnie
Ostatni taniec, zanim pójdę
Niebo gwiazdami się rozświetliło
Odpuściłam wszystko, co kiedyś było
Pierwszy krok do wieczności
Znajduję ukojenie w świadomości
Taki jest świat Jak dzień i noc
Odpuściłam wszystko, co kiedyś było
Daję ci zdjęcie Żebyś nie zapomniał mnie
Nigdy nie zapomnę
Nieważne, dokąd pójdę
Wiem, że czujesz
Że tu jestem
Bo zawsze będę
Blisko
Wyryte w ścianach wspomnienia
A śnieg w kryształ się zmienia
Jestem tam, zaznałam wolności
Jako część ciebie do wieczności
Namaluj obraz sobie Żebyś nie zapomniał mnie
Nigdy nie zapomnę
Nieważne, dokąd pójdę
Wiem, że czujesz
Że tu jestem
Bo zawsze będę
Blisko
Nigdy nie zapomnę
Obiecuję, dokądkolwiek pójdę
Obiecuję, że zawsze z tobą będę
Obiecaj dbać o siebie Mój przyjacielu
Pewnego dnia znów spotkamy się
Obiecuję, dokądkolwiek pójdę
Obiecuję, że zawsze z tobą będę
Obiecaj dbać o siebie Mój przyjacielu
Pewnego dnia znów spotkamy się
Obiecuję, dokądkolwiek pójdę
Obiecuję, że zawsze z tobą będę
Obiecaj dbać o siebie Mój przyjacielu
Pewnego dnia znów spotkamy się
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz