Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASE SA NOBELANG THE TEARSMITH NI ERIN DOOM
INILATHALA SA ITALY NG ADRIANO SALANI EDITORE
Mama, sa'n masakit?
Dito.
'Yan. Okay na.
Magaling, Nica. "Sa konting pag-aalaga..."?
Sa konting pag-aalaga, gagaling lahat ng sugat.
- May lobo! - Ang ganda niya.
Hindi, di maganda. Nakakatakot ang mga lobo.
Dahil lang may nagdesisyon na gawin silang masama sa mga fairy tale.
Pero di sila laging masama.
Di ko nakikita. Nasa'n ang lobo?
Tingnan mo! May truck!
- Iwasan mo! - Hindi!
THE TEARSMITH
Marami kaming narinig na kuwento sa Grave.
Mga istoryang kinukuwento nang pabulong. mga kuwento bago matulog.
Mga alamat na ibinubulong sa liwanag ng kandila.
Ang pinakasikat, ang kuwento ng Tagapagpaluha.
Tungkol 'yon sa isang mundong walang marunong umiyak.
At parang walang saysay ang buhay ng mga tao,
walang emosyon.
Ngunit nakakubli sa mundo, napapalibutan ng pag-iisa,
ang malungkot na tagapagpaluha,
nababalot ng kadiliman,
namumutla at nakatalungko,
na gamit ang mga matang kasinglinaw ng salamin,
nakakagawa ng mga kristal na luha.
Pumupunta sa kanya ang mga tao, para humiling na makaiyak,
para makadama ng kahit katiting na emosyon.
At ilalagay ng tagapagpaluha ang luha niya sa mga mata nila.
Kaya, iiyak ang mga tao,
dala ng galit, desperasyon, sakit, at dalamhati,
puno ng nag-aalab na pagnanasa,
mapait na pagkabigo, at luha.
Di ko naisip na puwedeng magkaro'n ng gano'ng klaseng mundo.
Di ko inakalang labis akong mangungulila sa mga magulang ko.
Pero, higit sa lahat,
hindi ko naisip na magiging buhay ko ang kuwentong 'yon.
Malamang ikaw si Nica.
Paruparo 'yon, nica flavilla.
Nakakapagtakang ipangalan ang anak sa insektong ilang araw lang nabubuhay.
Konti lang ang patakaran dito.
Maging maayos, magalang, at masunurin.
Sundin mo lang, wala kang problema. Kunin mo ang maleta niya.
Hati-hati kami sa lahat dito.
Ibigay mo sa 'kin ang kuwintas. Di puwede ang personal na gamit.
- Pero sa mama ko 'to. - Maging maayos, magalang, at masunurin.
Di mo gugustuhing suwayin ang patakaran sa unang araw. Rigel?
Para sa 'kin, hindi lang 'to basta fairy tale.
Sa Grave,
makikilala ko ang tagapagpaluha.
Di maibabalik ng pag-iyak ang nawala sa 'yo.
Adeline, dalhin mo siya sa kuwarto niya.
Bilisan n'yo.
Mga bata, pumasok kayo sa loob.
Kama ni Julia 'to. Inampon na siya kahapon.
Matagal ka na rito?
Sobrang putla ko.
Sabi ni Miss Margaret, mukha akong sakitin.
Puwede tayong maging magkaibigan?
Nica, nandito na sila.
Bibisitahin kita. Pangako 'yan.
Wag mong gagawin.
Umalis ka at wag nang bumalik pa.
Di ako makakatagal dito kung wala ka.
Sa 'yo na siya ngayon.
Sa Grave, para 'kong nakakulong.
Araw-araw, sa loob ng maraming taon, umasa 'kong may darating para sa 'kin.
'Yong titingin sa mga mata ko, at pipiliin ako kaysa sa ibang bata.
'Yong magugustuhan ako, kahit pangkaraniwan lang ako.
Pero walang pumili sa 'kin.
Walang nagkagusto o nakapansin sa 'kin.
Lagi akong di nakikita.
Handa ka na ba?
Oo.
Medyo kinakabahan din ako.
Kukunin ko na ang mga gamit mo?
Ito lang ang gamit ko.
Tinuturo namin ang paghahatian dito.
Nasugatan ka?
Mahilig siyang mag-alaga ng hayop. Laging natutusok ang mga daliri niya.
Ngayon, Nica.
Dalhin mo lahat ng natutunan mo rito.
Maging maayos, magalang, at masunurin.
At tandaan mo, trial period lang 'to.
Puwede pang bawiin ang kustodiya.
Pag gumawa ka ng gulo, susunduin ka namin, at di itutuloy ang pag-aampon.
Sigurado, magiging maayos ang lahat.
Mabuti.
Tara na?
Ang kamay 'na yon.
'Yong makinis at maputing kamay na marahang dumudulas sa hanay ng tiklado.
Heto ang kasiyahan at ipinagmamalaki ng Grave.
Ang batang angat sa lahat.
Ang batang paborito ng lahat.
Maayos at magalang sa lahat maliban sa 'kin.
Sino 'yon?
Si Rigel.
Ipinakita ko sa inyo ang file ng bata. Sigurado kayo?
Malaki ang bahay,
at di masyadong maninibago si Nica.
Pero mahirap mag-alaga ng isang teenager, pa'no kung dalawa pa.
Isa pa, pasaway na bata si Rigel,
at kami lang ang kayang kumontrol sa kanya.
Wag ka mag-alala, Miss Margaret. Alam namin ang ginagawa namin.
At kaya nga may trial period, di ba?
Sige.
Salamat.
Matagal ko nang pangarap magkaro'n ng pamilya,
isang tahanan,
'yong buhay sa labas ng Grave.
Ngayong nangyayari na 'to sa wakas,
di ako makapaniwalang nandito siya sa tabi ko.
Sa lahat ng tao sa mundo, si Rigel ang pinaka ayokong makasama.
Pero, di ko magawang magalit sa kanya.
May bahagi akong sobrang nasanay na sa kanya,
kaya nawalan na 'ko ng interes na balewalain siya.
Pumasok kayo.
Ito na 'yon.
Hindi 'to mansyon, pero nandito lahat ng kailangan natin.
Para lang alam n'yo, masyadong malinis si Anna.
Di ko masasabing gano'n ka rin.
Tumutugtog ka ng piano?
'Yong anak namin.
Ipapakita ko 'yong mga kuwarto.
Norman, ikaw na ang bahala kay Rigel?
Oo naman.
Halika na?
May kaibigan akong tumulong ayusin 'to.
Sana nagustuhan mo.
Matagal na 'kong walang sariling kuwarto.
Di ko alam kung gusto mo 'yan.
Kung okay sa 'yo, puwede mo 'tong isuot sa school bukas.
Tingin ko, kaasya 'to sa 'yo. Dati 'tong kay...
Bibilhan ka namin ng bago sa susunod.
Di na kailangan. Okay na 'to.
Ito 'yong uniporme mo para bukas.
At siya si Klaus.
Gusto niya, lagi siyang mag-isa.
Pero nagiging malambing pag gusto niya.
Puwedeng pumasok?
Makinig ka, Rigel, ngayong nandito na tayo...
Nanditong ano?
Ngayong nandito tayo, magkasama,
gusto kong ituloy nina Anna at Norman,
'yong pag-aampon.
Kung gusto mong matuloy 'yon,
lumayo ka sa 'kin.
At wag kang papasok sa kuwarto ko. Wag ngayon at kahit kailan.
Nananakot ka ba?
Pinapayuhan kita...
mariposa.
May greenhouse ako sa labas.
Nagbebenta 'ko ng mga bulaklak at halaman.
Nagtatanim ka rin ng mga bulaklak, Norman?
Hindi, pest control ang linya ko.
Mga salagubang, langgam, ipis, daga.
Pero 'yong mga insekto lang na patay na o napakadelikado.
Magkasundo ba kayong dalawa sa ampunan?
Sabay kaming lumaki.
Para na kaming magkapatid.
Oo, kilala namin ang isa't isa. Para kaming magkapatid.
Pupunta lang ako sa banyo.
Sige lang.
Pangalan ng bituin 'yong "Rigel," di ba?
Mahilig siguro sa astronomy 'yong mga magulang mo.
Si Miss Margaret 'yong nagpangalan sa 'kin. Hindi ko...
Di ko nakilala 'yong mga magulang ko.
Excuse me, aalis din muna 'ko sandali.
Ramdam ko pa rin 'yong dampi ng mga daliri niya,
parang plantsa na pumasok at nagmarka sa balat ko.
Makapangyarihan ang nakakalason niyang karisma.
Sobrang lakas ng dating niya.
Di ka dapat basta umaalis.
Pinag-alala mo 'yong future parents natin.
Laro lang 'to sa 'yo, di ba?
Laro lang.
Ginusto mo 'to, mariposa.
Lumayo ka sa 'kin.
Pa'no kung malaman nina Anna at Norman na galit na galit ka sa 'kin?
Na di tayo kasingperpekto ng inaasahan nila?
Baka magbago ang isip nila.
Balang araw, makikita nila kung ano ka talaga.
Bakit? Ano 'ko?
Ikaw 'yong tagapagpaluha.
Umiiyak ka ba?
Hindi.
Wag ka magsinungaling,
o kukunin ka ng tagapagpaluha.
Tingin mo, totoo talaga siya?
Sino?
'Yong tagapagpaluha.
Ewan ko.
Baka sinasabi nilang totoo,
kasi ayaw nilang may maramdaman tayo.
Hindi tayo magiging tulad nila.
- Peter! - May sakit na naman si Rigel. Bilis!
- Ano? - Narinig mo?
Bumalik kayo sa higaan!
Ngayon na!
Ayos ka lang.
Maayos ang lahat, okay ka lang.
Tanghali na, guys!
Alam mo na kung pa'no umuwi?
- Madali lang. - Paglagpas ng tulay na bakal.
Okay.
Wag kang mag-alala.
- Bye. - Kita tayo mamayang gabi.
Maging mas maingat ka, mariposa.
Litrato sa unang araw.
Ako si Billie ng Welcoming Committee. Sineseryoso namin 'to sa Barnaby.
Sumunod ka.
Maikling Nikita ba 'yong Nica?
Hindi, Nica lang.
Lahat, kinakabahan sa unang araw.
Nakita mo sana 'ko noon. Heto.
Gusto kong kinukunan ang mukha. May litrato ''ko ng lahat ng estudyante.
Ang totoo, may mga litrato 'ko ni Phelps.
Pero wala ni isa sa best friend ko.
Imposibleng makunan ng litrato si Miki. Ayaw niya ng litrato.
Tara, ipapakilala kita.
Miki?
Siya 'yong bago.
Hi.
Wag mo siya pansinin. Malambing talaga siya.
Isang linggo lang, mahuhulog na sa bitag ko 'yong bago.
Magandang umaga, Nica. Welcome.
Magandang umaga.
Ako si Mr. Kirill.
Mataas ang mga grades mo sa science. Magaling.
- Narinig mo 'yon? - Walang gagalaw.
Nag-aaway sila!
Tumigil kayo!
Rigel!
Tigil! Tumigil kayo!
Phelps! Tumayo ka!
- Gusto mong ma-suspend ulit? - Sir, siya 'yong nagsimula. Totoo nga.
- Magpaliwanag kayo sa principal? - Wag na po.
Ikaw ba si Rigel Wilde?
Pupunta ka sa nurse?
Pumasok ka na sa klase. Bilisan mo.
Sa susunod, sa detention ka pupunta.
Ano'ng tinitingnan n'yong lahat? Pumasok kayo sa klase. Sige na!
Kapatid mo ba 'yon?
Hindi ko siya kapatid.
Tama 'yon. Hindi.
Oras na para may magturo ng leksyon sa gagong si Phelps.
Ano 'yon?
Nag-aaral ka pa rin?
Nagsusulat ako.
Alam mo kung bakit ayaw sumabay maghapunan ni Rigel kanina?
May problema ba siya sa school?
Wala, pagod lang siya.
Ang ganda niyan. Sino'ng kumuha?
Si Billie ng Welcoming Committee.
May naging kaibigan ka na? Gusto mo ro'n?
Mababait din 'yong mga teacher.
Hahayaan kitang mag-aral.
- Wag ka masyado magpuyat. - Good night.
Good night.
Anna?
Ano 'yon?
Salamat.
Salamat sa 'yo.
Ayos lang lahat?
Oo, maayos lahat.
Tititigan mo lang ba 'ko?
Bakit?
Ba't ka sumama sa kanila?
Tingin mo desisyon ko 'yon?
Ikaw 'yong laging gusto ng lahat,
pero di ka pumapayag magpaampon.
Ano'ng nagbago?
Umalis ka na.
Ipambalot mo 'to sa yelo.
Wag mo 'kong hawakan.
Kahit kailan.
O ano'ng gagawin mo?
O...
O baka di ko mapigilan ang sarili ko.
Naniniwala ako sa mga fairy tale.
Lagi akong nangangarap mabuhay sa kuwentong 'yon.
At ngayong nangyayari na,
sa maling fairytale 'yon.
Magandang umaga.
Maayos ang tulog mo?
Oo.
Pagkatapos ng klase, puwede tayong mag-shopping.
Sige.
Puwede mo 'tong dalhin kay Rigel? Salamat.
Anong parte ng "wag pumasok sa kuwarto ko" ang di mo maintindihan?
Pinapunta 'ko ni Anna.
Nagiging mabait lang ako. Ba't di mo maintindihan?
Tingin mo, ako 'yong tagapagpaluha?
'Yong lobo sa kuwento.
Sabihin mo...
pa'no nagagawang maging mabait ng isang tao sa kinamumuhian niya,
kung hindi siya ipokrita?
Tingnan mo.
Nanginginig ka.
Natatakot ka, pati sa boses ko.
Di ko alam kung ano'ng gusto mo.
Di ko talaga alam.
Alam mo ba bakit sa "habambuhay" natatapos ang mga fairytale?
Para ipaalala sa 'tin, may mga bagay na di nagbabago.
Pero nagbago na. Wala na tayo sa Grave.
Umaasa ka sa happy ending na 'to.
Kaya mo bang isipin ang isang fairy tale na walang lobo?
Nica ang pangalan mo, tama?
Parang 'yong paruparo.
Interesado ka sa pangalan ko?
Interesado 'ko sa 'yo.
Wag kang gagalaw.
Ano 'yon?
Wag kang gumalaw.
Kadiri.
Hindi, mahiyain siya.
Nagtatago siya. Bahay niya 'yong shell.
Pero pag nabasag 'yon, puwede siyang mamatay.
'Yong nagbibigay sa kanya ng proteksyon...
puwede rin siyang masaktan nang sobra.
Salamat, niligtas mo 'ko.
Ang totoo, niligtas ko siya sa 'yo.
- Masaya 'kong makilala ka. Ako... - Istorbo ka.
May relasyon kayong dalawa?
Kami... wala.
Nandyan ka pala. Tara, may test tayo.
Sorry, Lionel. May kailangan akong tingnan.
Kinakabahan ako.
Nandito na tayo. Magaganda 'yong damit nila.
Anna, di naman talaga kailangan.
Naku, ano ka ba.
Ang ganda, di ba?
Oo.
Tara, pumasok tayo.
Anna, ang dami na nating nabili.
- Hi. - Hello.
- Gusto namin isukat 'yon. - Oo naman.
Salamat.
Anna.
Napakaganda mo.
Talaga?
Oo, maganda ka, Nica.
Wag kang matakot ipakita 'yon.
Teka, kailangan niyan ng sinturon.
Anna?
Heto. Bagay 'to sa damit.
Nica?
Nica? Ano'ng problema?
Nica?
Nica, huminga ka nang malalim.
Norman!
Nica.
Nica?
- Ano'ng problema? - Nica?
Lahat, alam ni Margaret.
Naririnig mo 'ko?
Alam niya 'yong mga takot at pangarap namin.
Alam niya na mahilig ako sa mga hayop at takot ako sa dilim.
Alam niyang takot si Peter sa malalakas na tunog,
at na gusto ni Adeline ng mahabang buhok.
'Yong mga pangarap na kinakapitan namin para makatagal sa Grave, alam niya,
at sinira niya lahat 'yon.
Sinira niya lahat ng klase ng pagmamahal,
maliban sa pagmamahal na ibinigay niya kay Rigel.
Huwag!
Kilos!
May sinira siya sa pagkatao namin.
Isang bagay na imbes tumibay, nanatiling mahina kahit lumalaki na kami.
Marupok,
isip-bata, at hindi buo.
Huwag!
Palagi, sa kadilimang 'yon, sisigaw ako hanggang mawalan ng boses,
kundi lang dahil sa mga yabag sa dilim na nakakarating sa tabi ng kama ko,
at sa maiinit na daliring humahaplos sa kamay ko.
Dahil do'n, maglalaho ang sakit, at babagal ang pagtibok ng puso ko.
'Yong haplos na lang ang nararamdaman ko, laging nagbibigay ginhawa.
Si Adeline.
Ngayon, ano?
Sumagot ka.
Nagpasaway ako.
Naging pasaway kang bata, at dapat kang parusahan.
Sino'ng gugustuhin ang batang tulad mo?
Magpapakabait ako.
Ibaba mo 'yang manggas mo.
Welcome. Tuloy kayo.
Pag di ko makaya 'yong alaala ng nakaraan, iniisip ko si Anna.
Di ko masabi sa kanya ang pinagdaanan ko, pero sinusuportahan niya 'ko.
At di ko na kailangang matakot.
Nasa malayo na 'ko, ligtas, at malaya.
May pagkakataon para maging masaya.
- Bye. - Bye.
- Tara na. - Okay.
Gising ka na. Kumusta ka?
Mas mabuti na, salamat.
Ang haba ng tulog mo. Kailangan mo 'yon!
Mahirap 'yong mga nakaraang araw sa 'yo.
Mga ilang araw.
Alam mo bang sa kama mo natulog si Klaus buong gabi.
- Talaga? - Oo.
Baka naramdaman niyang di ka okay.
Okay na 'ko ngayon.
Gusto ko na ngang pumasok sa school.
Sige.
Nasugatan ka ba?
Dahil sa mga rosas.
Lahat, tinatanggal 'yong tinik, pero iniiwan ko lang.
Pinapaalala nito, puwedeng makasakit, kahit magagandang bagay.
Puwede ba?
Nica, kung may problema ka,
sasabihin mo sa 'kin, di ba?
Oo.
Bakit ang konti ng mga rosas ngayon?
Nabili lahat para sa Garden Day.
Garden Day?
Oo.
- Di mo alam ano'ng araw ngayon? - Hindi.
Pasikretong nagbibigay ng rosas 'yong mga estudyante sa gusto nila.
Maraming kulay, iba 'yong ibig sabihin ng bawat isa.
Bago ang araw na 'yon, buksan mo locker mo. Binuksan ko na ang sa 'yo.
Nakakatuwang hulaan kung sino'ng nagbigay sa 'yo.
Parang exciting nga 'yon.
Nakakakilig talaga.
Nagpapatawa siya, pero puno lagi 'yong locker niya. Nakita mo?
- Akin na lang. Hinahayaan mo lang malanta. - Sa 'yo na lahat.
Alam mo kung kanino galing?
Isang psychology student na mahal na mahal siya.
'Yong akin naman.
Di ko magawa. Ikaw na.
Okay.
Hindi, ako na. Kailangan kong gawin.
Sana nandyan ka.
Yes!
Laging siya.
Sino siya?
Di ako sigurado, kaya nakakatuwa. Lagi ko 'tong nakukuha. Baka mahiyain.
Nababaliw ako dahil dito.
Okay, Nica. Ikaw naman, buksan mo na.
- Walang laman 'yan sa loob. - Wag mo sabihing wala.
Di pa ako nakakita ng itim na rosas.
Napakaganda.
Ibig sabihin, isang pag-ibig na obsessed, nagdurusa.
Mali 'yon sa lahat ng paraan.
Alam mo kung kanino galing?
Aalis na 'ko.
Pumasok ka sa lungga ng lobo, makaalis ka kaya nang buo?
Binigay mo ba 'to sa 'kin?
Ako?
Bibigyan ka ng rosas?
Ibalik mo! Sa 'kin yan.
Nica?
May binata rito.
Mukhang nagbunga 'yong Garden Day, tama?
Nga pala, may business dinner kami ni Norman mamayang gabi.
- Iiwanan ko ba kayo ng pagkain? - Di na kailangan, salamat.
Sige na.
Wag mo siyang paghintayin. Cute siya.
- Hi. - Hello.
Naiwan mo 'to sa school.
Nakalagay 'yong address mo, kaya...
Salamat.
Gusto mo ng ice cream?
Sige.
Okay, ayos. Tara.
Ilang taon ka no'n?
Walong taon.
Napakabata mo pa.
Ano'ng trabaho nila?
Biologist sila.
Imbes bedtime story, kinukuwento nila kung pa'no gumagana 'yong mga cell.
Kaya pala sobrang galing mo sa science.
Baka isa ka sa mga taong magpapabago sa mundo.
- Akina. Itatapon ko. - Baka kailanganin ko 'to.
Para sa'n?
Para gamutin ang pakpak ng batang ibon.
At
kaya mo rin gumamot ng broken heart?
Medyo mas komplikado 'yong puso.
Dapat yata umuwi na tayo.
Sige.
Ingat ka. Dito tayo.
Hindi, dito tayo. Tingnan mo. Mag-Ingat ka!
Nakauwi tayo.
Ayos ka lang?
Proud ako sa sarili ko.
Ligtas kitang naihatid sa bahay.
Nalunod na 'ko kung wala ka.
Hindi, kaya mong mag-isa.
Tingin mo?
Alam mo,
iba ang buhay mo sa lahat ng nakilala ko.
Di ka lang matapang...
napakaganda mo.
Papasok na 'ko.
Okay.
Kita tayo bukas?
Magkita tayo bukas.
May boses na bumubulong sa loob ko, sobra 'kong makatitig,
pero imposible lagi para sa 'kin na wag siyang panoorin.
Matapang at walang muwang ang paruparo na 'yon.
O siguro, tanga lang at desperada.
Ilang beses kong nakita na pinapatay sila ng mga bata sa Grave.
Baka may mas higit pa kaysa sa galit at sakit.
Siguro, may mabuti rin sa kanya.
Sa puso ko, alam kong di masama si Rigel.
Di ako puwedeng sumuko sa kanya.
Rigel.
- Rigel, ano'ng problema? - Wag mo 'ko hawakan!
G usto kong masiguro na okay ka.
Bakit?
A, oo nga pala.
Natural 'yon sa 'yo.
Di mo maiiwasan.
Gusto mo 'kong gamutin.
Parang ginagawa mo lahat, para mainis ako sa 'yo.
At naiinis ka nga?
Galit ka sa 'kin?
Galit ka ba, mariposa?
Gusto mong magalit ako?
Oo.
'Yon ang gusto ko.
Hindi ako galit kay Rigel, gusto ko siyang maintindihan.
Siguro isang araw, malalaman ko kung bakit siya gan'on.
Pero sigurado 'ko sa isang bagay.
Tagapagpaluha man o hindi,
siya lang ang nakapagpapabilis sa tibok ng puso ko.
Ginawa sa 'kin 'to ng kapatid mo.
Pinatigil ko siya, pero sinuntok ako nang walang dahilan.
Ano'ng ginawa mo?
Tanungin mo siya.
Bakit?
Ano ba'ng kasalanan ko sa 'yo?
Wag mo 'kong hawakan.
Sabihin mo bakit.
Ikaw 'yong tagapagpaluha ko.
Rigel.
Rigel, ang init mo.
Ano'ng problema?
Umakyat tayo.
Tara sa taas. Tulungan mo 'ko.
Tulungan mo 'ko.
Umakyat tayo.
At ngayon, pakinggan natin ang reporter.
Di gumagalaw ang trapiko dahil sa pagbaha.
Sarado ang lahat ng daan papasok sa siyudad,
at hindi pa rin natin alam kung kailan ulit uusad ang trapiko.
Bumubuti na ang panahon...
Tatawagan ko sila.
...sa norte, pero patuloy ang bagyo at malakas na ulan...
Oo.
Itaas mo 'yong braso.
Humiga ka.
Mas apektado ang mga lugar sa katimugan...
Hindi sila sumasagot.
...at ang pag-ulan...
Baka natutulog.
Subukan ko ulit?
- Hi, Anna. - Hi, Nica.
Ayos lang lahat?
Oo.
Naipit kami sa traffic dahil sa bagyo.
Wag kayong mag-alala.
Parang may iba sa boses mo. Talaga bang okay lang lahat?
May sinat lang si Rigel. Nasa'n 'yong mga gamot n'yo?
Sa cabinet sa banyo.
- Dapat ba 'kong mag-alala? - Kaya ko 'to.
Sigurado ka?
Oo, ayos lang kami, Anna.
Sandali.
Teka lang.
Okay, nakita ko na.
A, mabuti.
Usap tayo mamaya?
Oo naman. Tatawagan kita. Bye.
...hangin at bugso ng hangin.
Umiihip ang hangin mula sa norte, at nagdudulot ng bagyo.
May lagnat si Rigel.
Malalakas ang bugso ng hangin, sa mga susunod na oras.
Kailangan mo 'tong inumin, Rigel.
Tulungan mo 'ko.
Ibuka mo ang bibig.
Wag kang gagalaw.
Wag kang umalis, please.
Miss Margaret?
- Oo? - Nandito 'yong bago.
Tumugtog ka lang.
Konti lang ang patakaran dito.
Maging maayos, magalang, at masunurin.
Bigay mo sa 'kin ang kuwintas. Bawal ang personal na gamit.
Pero sa mama ko 'to.
Maging maayos, magalang, at masunurin.
Di mo gugustuhing suwayin ang patakaran sa unang araw. Rigel?
May sakit ka ba?
Umalis ka, mariposa.
Bakit wala ka sa puwesto mo?
Pasensya na, Miss Marg...
Kumuha ako ng asin.
Sumama ka sa 'kin.
Wag! Wag, parang awa n'yo na!
Maawa po kayo!
Ano'ng ginawa mo?
Tumawag kayo ng doktor.
Ano'ng ginawa mo?
Tumawag kayo ng doktor!
Nakita kita. Sinugatan mo 'yong sarili mo.
Tanga ba 'ko para gawin 'yon?
Ipakita mo 'yong tinatago mo.
Umalis ka na.
Sige na, pakita mo sa 'kin.
Kuwintas 'to ni Nica.
Akala niya tinapon mo na.
Bakit nasa 'yo?
Sa 'yo na, kung gusto mo.
Gusto mo siya. Gusto mo si Nica. Nagpapanggap kang hindi, pero totoo.
Wag mo sabihin sa kanya.
Akala ni Nica, galit ka sa kanya.
Mas mabuting gano'n na lang.
Babalik na 'ko sa kuwarto ko.
Nica?
Rigel.
Kumusta siya?
Mabuti. Bumaba na 'yong lagnat.
Ano'ng nangyari?
Hindi ko alam.
Magpahinga ka na. Kami na ang bahala.
Ano'ng nangyari sa labi?
May nangyari no'ng gabing 'yon. Alam namin pareho.
Pero heto na naman kami,
tulad no'ng mga bata pa,
pinaghihiwalay ng linya kung saan ako 'yong batang babae sa Grave,
at siya 'yong tagapagpaluha.
Nagbago rin ang mga bagay kay Lionel.
Nagkikita kami sa school, pero ilang araw na di nag-usap.
Buti na lang, kasama ko sila.
Masarap magkaro'n ng mga kaibigang babae.
Dati, si Adeline lang ang kaibigan ko.
Wow.
Mayaman si Miki, pero ayaw niyang malaman ng iba.
Nahihiya siya. Tingin mo, normal ba 'yon?
- Hi. - Hello.
Nagpahanda ako ng pagkain. Aayusin ko lang 'yong kabayo, susunod ako.
- Okay. - Samahan mo siya sa loob?
Sige ba.
Naintindihan mo 'yong kaibahan?
Ang bacteria, single-celled organism, 'yong virus, magkakarugtong na protein.
Ikaw 'yong dapat pumalit kay Kirill. Nakakatulog ako sa klase niya.
Parang gano'n din ang epekto ko sa kanya.
Pupunta 'ko sa banyo.
Okay.
Wala kang nakita.
Okay.
Di mo puwedeng ipagsabi.
Ikaw 'yon, tama?
'Yong puting rosas?
Dapat sabihin mo sa kanya.
Best friend ko siya. Iiwasan niya 'ko.
Di mo alam 'yon.
Alam ko.
Naku, gabi na! Kailangan na nating umalis. Ba't di n'yo 'ko ginising?
Ano'ng problema?
Wala.
Isang buwan mo na 'kong iniiwasan, kahit sa school.
Di ka sumasagot sa tawag?
Sorry, di ko masagot. Ano'ng ginagawa mo rito?
Gusto kita.
Sabihin mo sa kapatid mo, wag makialam.
Parte na siya ng buhay ko.
Ano'ng sinasabi mo?
Ano'ng meron sa inyong dalawa?
Di mo maiintindihan.
Di ka sa ampunan lumaki.
- Sorry, mauuna na 'ko. - Teka.
- Sorry. Ibibili kita ng bago. - Ito na lang 'yong natira.
Para 'to kay Rigel. Birthday niya ngayon.
Puwedeng iba na lang 'yong ibigay mo?
Hindi.
Ayaw niya ng regalo.
Ito lang 'yong may kahulugan na magugustuhan niya.
Aalis na 'ko.
Hindi maintindihan ni Lionel.
Para sa kanya, glass ball lang 'to.
Sa 'kin, para ipaalala kay Rigel,
na kaya niyang gawin lahat, tulad ng bituin na ipinangalan sa kanya.
Sweetheart, nandito ka na. Halika.
Hi po.
Di mo sinabing napakaganda niya.
Sabihin mo, pa'no mo natatagalan ang dalawang baliw na 'to.
Di mo na sila gugustuhin maging magulang pag sinabi ko lahat ng alam ko.
Ako si Dalma, at siya si Asia, anak ko.
'Yong lalaking kain ng kain ng tinapay, siya ang asawa ko.
Maraming kuwento si Anna tungkol sa inyo.
- Bakit hanggang 16 ka sa ampunan? - Asia!
Marami siyang alam sa 'tin, gusto ko, may malaman din sa kanya.
Rigel.
Kumusta kayong lahat.
Sorry, na-late ako.
Maupo ka at kakain tayo.
Sino'ng unang titikim ng sausage?
Ikaw na ang magbukas, Nica?
Oo naman.
Adeline.
- Hi. - Ano'ng ginagawa mo rito?
Inimbita ko siya.
Pa'no ka nakatakas?
Halos 18 na 'ko,
pinayagan nila 'kong umalis para maghanap ng trabaho sa bayan.
Kahapon, tinawagan ako ni Anna, at heto na 'ko.
Tuloy ka.
Salamat.
Sabi ni Anna, sikat daw ang kapatid mo sa mga lalaki sa school.
Proud ka ba o nagseselos?
Wala akong pakialam sa lovelife ni Nica.
Alam kong ayaw mo ng birthday,
pero iba ngayon.
Simula 'to ng bagong buhay para sa inyo ni Nica.
Simula bukas, magiging opisyal na kayong Milligans.
Aampunin namin sila.
Nagbibiro ba kayo? Ano, dalawa agad sa isang bagsakan?
Asia!
Sinusubukan n'yong palitan si Alan.
Ilang buwan mo na siyang di binabanggit.
Di kailangang pag-usapan para maalala ko siya.
Talaga? Kasi tingin ko, parang nakalimutan mo na siya.
Pa'no mo nasasabi 'yan?
Kung gano'n, pa'no n'yo nagawa 'yon?
Asia.
Mabigat 'yong dinadala mong lungkot at hinihila ka nito pababa.
Sinusubukan lang namin magsimula ulit.
Sa pag-aampon?
Hindi.
Sa paggawa ng mabuti sa dalawang kailangan ng pagmamahal.
Kailangan ko rin ng pagmamahal, pero wala na si Alan.
Hindi ko na siya makikita o masasabi kung ga'no ko siya kamahal.
Sorry, pero hindi ko matatanggap 'to.
Walang papalit sa kanya.
Asia.
Nakikipag-date pala si Asia sa anak ng mga Milligan.
Nahulaan ko 'yon,
kahit di masyadong sinasabi nina Anna at Norman.
Lahat tayo may problema.
Wag ka nang makialam sa kanila.
Nakikita kong inaalagaan ka nila.
Lahat may problema, pero magkakaiba 'yon.
Hindi ako bagay dito.
Ano'ng sinasabi mo?
Noon mo pa gusto ng pamilya.
Di nila kilala 'yong totoong ako.
Di nila alam 'yong pinagdaanan natin.
Baka puwede mong sabihin.
Ayokong isipin nila na pangit ako,
sira, at walang silbi.
Nica,
hindi ka pangit, sira, o walang silbi.
Palayain mo ang sarili mo sa Grave.
Imposible 'yon.
Hindi, di 'yon imposible.
Nagbago na 'yong mga bagay.
Mula nang umalis si Rigel, nag-iba na si Margaret.
Laging nakakulong sa kuwarto,
minsan may naririnig kaming sumisigaw at nagbabasag.
Ano'ng ibig sabihin?
Nakita ko si Peter.
Kumusta siya?
Mabuti.
Mabait 'yong pamilya niya,
pero nahihirapan din siya.
Tingin niya, dapat kasuhan natin si Margaret.
- Hindi. - Oo.
- Hindi. - Nica.
- Hindi. - Mahalaga ang testimonya mo.
Ikaw 'yong pinakanahirapan, pinakamasama ang trato niya sa 'yo.
Kailangan ka namin. Tulungan mo kami.
Hindi ko siya kayang harapin.
Oo, kaya mo.
Mas malakas ka sa inaakala mo.
Umalis na sina Dalma at George. Nagpaalam sila.
Pasensya ka na, Nica.
Aalis na rin ako, Mrs. Milligan. Babalik na 'ko sa ampunan.
- Bye, Adeline. - Salamat.
Bye.
Di mo dapat narinig lahat 'yon.
- Di gano'n 'yong totoong Asia. - Wala 'yon.
Ba't di mo sabihin na nandito ka para makasama siya?
Gusto niya ng pamilya.
Di ko kukunin 'yon sa kanya.
Rigel,
sabihin mo na ikaw 'yong humahawak sa kamay niya.
Iniisip niya pa rin na ako 'yon.
Walang karapatan 'yong lobo na humawak sa kamay ng batang babae.
Umalis ka na.
Bye, Rigel.
Kita tayo ulit.
Mahal kita.
Mahal din kita.
Nalulungkot ako para kay Asia.
Di niya mapaghiwalay 'yong pagmamahal at sakit na nararamdaman niya.
Kailangan niya lang maalala na magkaiba 'yon.
Gusto kong sumabay sa pagtugtog niya, ipaglapat ang mga daliri,
bahagyang ipagdikit ang katawan.
Gusto kong pawiin 'yong lungkot niya.
Gusto kong alisin si Margaret, burahin 'yong nakaraan.
Gusto ko, di siya maisip ni Rigel sa tuwing tumutugtog siya.
Kami lang.
Magkahawak 'yong mga kamay,
magkadikit ang mga puso.
Para kaming himig na napakaraming pagkakamali,
puro kapintasan at pagkukulang,
pero meron ding tawanan, paghanga, at kaligayahan.
Di kita nabigyan ng regalo.
Di 'yon mahalaga.
Mahalaga.
Mahalaga sa 'kin. Gusto kong bumawi sa 'yo.
Sabi ko, di 'yon mahalaga.
Sigurado, may magugustuhan ka.
Kahit ano.
Kahit ano?
Pa'no kung sabihin kong wag kang gumalaw?
Wag kang kumilos.
Wag kang gagalaw.
Wag kang umalis, please.
Please.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Alam kong gabi na pero di ako makatulog.
Di ko mapigilang isipin ka.
Di ko matanggap, magkasama kayo sa bahay.
Naiinis ako na lagi siyang nasa tabi mo.
Kasama mo lang siya, tama?
Na ganyan ang suot mo.
Ano'ng hiningi niyang regalo?
Magiging magkapatid na kayo.
Pa'no pag nalaman ng mga tao?
Gusto ka pa rin ng magulang mo?
Umalis ka!
Sorry.
Gusto lang talaga kita.
Rigel?
Umalis ka rito.
Wala akong papel sa fairy tale mo.
Balikan mo siya.
Hindi ako aalis.
Gusto kitang makasama.
Matulog ka na ulit.
Lokohin mo pa 'yong sarili mo, maniwala ka sa fairy tales.
Pero sira tayo, hindi tayo buo.
May mga bagay na di na maaayos, Nica.
Oo, totoo 'yon.
Sira tayo.
Hindi tayo katulad ng iba.
Siguro, nabasag at nagkapira-piraso tayo, kaya maganda tayong pagsamahin.
Buong buhay mo, nangarap ka ng pamilya,
at deserve mo 'yon.
Deserve mo ng mga bagong kaibigan.
Normal na boyfriend ang dapat sa 'yo.
Masaya ka rito.
Masaya 'ko kasi nandito ka.
Pero pa'no?
Anong pa'no?
Sa tingin mo, pa'no matatapos ang kuwentong 'to?
Sasaktan lang kita.
Di na mahalaga 'yong pinagdaanan namin.
'Yon siguro ang dahilan kaya malakas ang koneksyon namin.
Kami lang ang nakakaalam ng totoo.
Kaming dalawa, walang hanggan na di mapaghihiwalay.
Siya ang bituin at ako ang langit.
Siya ang sugat, at ako 'yong lunas.
- Lalabas ka? - Oo.
Mag-aaral ako kasama sina Billie at Miki, tapos didiretso sa party.
- Party? - Sa school.
Mabuti. Pupunta rin si Rigel?
Ewan ko.
Di na kami masyadong nakakapag-usap.
Napansin ko nga.
Magandang umaga.
Kumusta, Billie.
Aalis na 'ko.
Mag-enjoy kayo. At wag magpagabi.
Wag kayong mag-alala. Aalagaan ko si Nica.
- Bye. - Bye.
Ano 'yon?
Hindi ka pupunta sa party?
Rigel, ano'ng problema?
Simula no'ng birthday mo, ganyan ka na.
Anna, kailangan...
kailangan kitang makausap.
Ang ganda, di ba?
Oo naman.
Ano'ng hitsura ko?
Maganda.
- Mas maganda 'yong pula, di ba? - Ano'ng bago sa 'yo?
Okay, sasabihin ko na. Handa na kayo?
Kilala ko na 'yong nagbibigay ng rosas sa 'kin.
Si Phelps.
Ano?
Nakita ko siya sa tindahan at diretsahan na tinanong,
at sabi niya "Oo, ako 'yon."
Dati ko pang alam na siya.
Hindi, di siya.
Lagi kang ganyan. Di ka masaya para sa 'kin.
Billie, hindi siya 'yon.
Bakit hindi?
Kasi ako 'yon.
Ano?
Ako 'yong nagbibigay ng puting rosas kada taon.
Bakit mo ginagawa 'yon? Kasi naaawa ka sa 'kin?
Gusto mo 'kong gawan ng pabor? Ba't mo kailangan gawin 'yon?
Kasi mahal kita.
Mali 'yong ginawa ko.
Okay ka lang?
Sobrang okay.
Nalungkot talaga si Miki.
Ayokong pag-usapan 'yan.
Ngayong gabi, gusto ko lang uminom hanggang makatulog.
Hi. Gusto mong sumayaw?
Putsa, lumayo ka.
Ano'ng problema niya?
Hi.
Nica, sorry.
Para 'kong tanga.
Siguro, crush lang talaga kita.
Di ko nakokontrol 'yong sarili ko.
Kaya ano?
Kaya magsayaw tayo.
Parang peace offering.
Nahihilo talaga 'ko.
Di ako sanay sa ganito.
Do'n tayo sa mas tahimik.
Bakit mo 'ko dinala rito?
Tingnan mo.
Wow.
Nagustuhan mo?
Oo.
Tara na, Lionel.
Okay na ang pakiramdam ko. Balik na tayo.
Kanina, gusto mong sumama,
ngayon, gusto mong umalis?
Lionel, please.
Lionel, please. Tumigil ka!
Tumigil ka.
Billie!
Nasa'n si Nica?
Hindi ko alam.
Nandito lang kanina, kasama si Lionel.
Teka, nakita kong pumunta sila ro'n.
Lionel, tama na!
Tulong!
Bibitiwan kita at aalis ka na, tama?
Akala mo, ikaw 'yong mabait.
'Yong bayani.
Gusto mong makita na masama akong kontrabida?
Aalis ako, pero di pa tapos 'to!
Ayos ka lang?
Sigurado ka?
Alam mo ba 'yong huling salitang sinabi ng mama ko?
"Mukhang masama 'yong lobo sa kuwento, pero di siya laging gano'n."
At kung ikaw 'yong lobo,
di ko ma-imagine 'yong fairy tale na di ka kasama.
Puro sakit ang ibibigay ko.
Kahit kailan, di ako natakot masaktan.
Nakakadiri kayo!
Sasabihin ko sa lahat 'yong ginagawa n'yo.
Lionel, please.
Kapatid dapat ang turing niya sa 'yo, alam mo ba 'yon?
Gusto mo siya makasama?
Maling desisyon.
Umalis na tayo rito.
Mahal kita.
Nica?
Nica, naririnig mo ba 'ko?
Hi.
Nasa ospital ka. Naaksidente ka.
Tatawagin ko sina Anna at Norman.
Teka.
Sa Grave, si Margaret,
pag pinaparusahan ako,
di ikaw 'yong humahawak sa kamay ko, tama?
Si Rigel.
Oo, si Rigel,
pero ayaw niyang sabihin ko sa 'yo.
Bakit?
Kasi...
Hi.
Nica.
Tinakot mo kami.
Nasa'n si Rigel?
- Tatawagin ko 'yong doktor. - Sige.
Nasa'n siya?
Kumalma ka.
May mga ginagawang test sa kanya.
Pag may alam na sila, sasabihin nila sa 'tin.
Gusto ko siya makita.
Hindi ka dapat tumayo, Nica.
- Good morning. - Good morning.
Ano'ng nangyari?
Nahulog kayong dalawa sa mataas na tulay.
Sinalo ng katawan niya ang pagbagsak mo, na-coma siya.
Coma?
Ang masama, dumagdag sa komplikasyon 'yong dati niyang kondisyon.
Dating kondisyon?
May neurinoma siya sa utak.
Nagbibigay ng lagnat at matinding sakit ng ulo.
Di ko maintindihan kung bakit di siya inoperahan no'n.
Pupuntahan ko.
Walang puwedeng pumunta sa kanya.
Di kami pinapayagan ni Margaret.
Margaret?
Nica,
tinanggihan ni Rigel ang pag-aampon.
Imposible 'yan.
No'ng sinabi niya sa amin, desidido siya. Ayaw niya na sa bahay.
Bumalik siya sa pangangalaga ni Margaret.
Heto.
Iniwan niya 'to sa kuwarto mo.
Dalhin n'yo 'ko sa kanya.
Parang awa n'yo na.
Alam kong ikaw ang sisira sa kanya.
Di dapat ako pumayag na kunin siya sa 'kin.
Kasalanan mo kaya na-coma si Rigel.
Gusto ko siyang makita.
Hindi, Nica.
Di mo siya makikita. Hindi ngayon o kahit kailan.
Please.
Sinabi ko na sa 'yo dati,
di maibabalik ng pag-iyak ang nawala sa 'yo.
Ngayon, umalis ka na.
Gusto niyang ilayo si Rigel sa 'kin,
pero bumalik ako araw-araw para mapalapit pa rin kay Rigel.
At hindi ako nag-iisa.
Dumating ang mga dati at bagong kaibigan,
at di ako sumuko.
Pero pinahihirapan pa rin ako ng nakaraan, at parang napakalayo ni Rigel.
Isa lang ang paraan para pareho kaming lumaya.
Tinatawag ko ang unang testigo, si Mr. Peter Corrin.
Mr. Corrin,
nakaranas ka ba ng pisikal o emosyonal na pang-aabuso
habang nasa ampunan ng Sunnycreek Home?
Hindi.
Sa pahayag na binigay mo noong ika-20 ng Pebrero ng taong ito,
sinabi mo,
"Regular na nangyayari ang pisikal na pananakit."
"Ako mismo, ilang beses nagulpi, at madalas iniiwan para magutom."
Naaalala mo ba ang pahayag na ito?
Nagkamali ako.
Mr. Corrin, alam mong krimen ang magbigay ng maling testimonya?
Objection, Your Honor.
Tinatakot niya ang testigo, na isang menor de edad.
Sustained.
Hi.
Kumusta siya?
Ayos lang siya.
Sinabi nina Anna at Norman na nagsimula na ang trial.
Kumusta 'yon?
Mahirap.
Gusto kong mag-sorry sa naging asal ko.
Naiintindihan ko.
Talaga?
Alam ko 'yong pakiramdam
na mawalan ng minamahal.
Miss Milligan.
Apat na buwan na mula no'ng inampon ka.
Kasama mo ang isang lalaki, kung di ako nagkakamali.
Oo. Si Rigel Wilde.
Sa pagkakaalam ko,
tinanggihan niya ang pag-aampon at bumalik sa Sunnycreek Home.
Objection, Your Honor. Di 'yon mahalaga.
Hayaan mo 'kong matapos, makikita mo na mahalaga 'yon.
Puwede kang magpatuloy.
Sasagutin ng testigo ang tanong.
Mali ang iniisip n'yo.
Pakisagot ang tanong.
Tinanggihan ba ni Rigel Wilde ang pag-aampon?
Oo.
Isang batang lalaki, na sa wakas, nakahanap ng mapagmahal na pamilya,
biglang nagdesisyon na bumalik sa lugar kung saan lagi siyang inaabuso?
Di gano'n 'yon. Hindi siya pinapahirapan.
Hindi ko maintindihan 'yon.
Di siya pinapahirapan.
- Pero ginagawa niya sa iba? - Oo.
Bakit di siya pinapahirapan?
Parang anak ang turing sa kanya.
Mahal mo ba si Rigel Wilde?
Objection, Your Honor!
Overruled.
Sagutin mo ang tanong.
Oo.
Aampunin ka na sana, kasama 'yong lalaking mahal mo,
pero nagpasya siyang bumalik sa babaeng tinuturing niyang tunay na ina.
Galit siya sa kanya.
Talaga?
Tingin ko, ikaw talaga ang galit kay Margaret Stoker,
na nakasuhan lang dahil sa personal na paghihiganti.
Objection, Your Honor! Tinatakot niya ang testigo.
Ininsulto niya ang kliyente ko.
Masama ang pakiramdam ko.
Simula pa lang 'to. Di ka puwedeng sumuko ngayon.
Di namin siya matatalo. Nakita mo pa'no niya ko tratuhin.
Kailangan nating magtiwala, Nica.
Kaya mo na bang bumalik?
Oo.
Halika rito.
Ayos ka lang, miss?
Sigurado kang gusto mong ituloy?
Kung hindi, puwede tayong maghintay hanggang bukas.
Hindi, ayos lang ako.
Kung gayon, magpatuloy na tayo.
Grave ang tawag namin sa ampunan.
At di 'yon dahil sa natutuklap na dingding o malamig na basement,
kung saan araw-araw kaming kinukulong.
Grave ang tawag namin kasi libingan 'yon ng mga kaluluwa.
Walang pisikal na peklat ang epekto nito sa 'kin.
Pero ngayon ko lang
naisip na nandito 'ko, di lang para sabihin 'yong mga kasamaan
na ginawa laban sa 'kin,
kay Adeline,
kay Peter...
o sa iba pang bata,
pero dahil din sa ginawa kay Rigel Wilde.
Si Rigel,
minahal siya ni Margaret na parang anak...
wala siyang magawa kundi panoorin, kung pa'no kami pahirapan, araw-araw,
at di niya kami matulungan.
Pinaniwala siya ni Margaret na halimaw siya.
Kinumbinsi, na siya 'yong lobo sa fairy tale.
At kung mahal ka ng demonyo,
pa'no ka,
mamahalin o magmamahal?
Nasa coma si Rigel ngayon.
Pero sa unang pagkakataon, alam kong buhay siya...
kasi naiintindihan niya na 'yong pag-ibig,
at alam niyang may nagmamahal sa kanya.
Wala akong pakialam kung maniwala kayo o hindi.
Naiintindihan ko kung bakit may takot tumestigo o magsabi ng totoo.
Siguro, nakakulong pa rin 'yong kaluluwa nila sa Grave...
do'n sa basement na walang ulap...
di nila alam, na para mahalin,
o magbigay ng pagmamahal,
di mo kailangang matakot.
Kailangan mo lang maging matapang.
Rigel?
Nanalo tayo.
Hindi na tayo masasaktan ni Margaret.
Tingnan mo kung pa'no mo 'ko pinaiyak.
Ikaw 'yong tagapagpaluha ko.
Lahat tayo, may gano'n.
Isang taong kaya tayong paiyakin,
sirain o pasayahin,
sa isang sulyap lang.
Mahal kita.
Mahal kita higit sa lahat.
Nica.
Rigel.
Siya 'yong lalaking unang nakakita sa 'kin
sa harapan ng Grave.
'Yong kamay na nagkalakas ng loob hawakan ang palad ko sa b asement.
'Yong puso, na di niya nagawang ibigay sa 'kin,
pero, sa lahat ng paraan,
sinigaw ang pangalan ko.
At kahit di totoong fairy tale 'yong kuwento namin,
at mananatili kaming mga bata na nagkakilala sa ampunan,
siguro, puwede pa rin kaming maging masaya.
Di na 'ko nag-iisa ngayon.
Nakahanap na 'ko ng pamilya,
mga taong tinuruan akong makipagkaibigan,
habang may mga nagkabati,
nakinig, at umunawa.
Nalaman kong maraming ibig sabihin ang emosyon,
at kung ga'no kahirap magpakatotoo, at hayaang tanggapin 'yon ng iba.
Sa huli, nalaman ko, na ang pinakamagandang fairy tale,
'yong nabubuhay sa puso natin.
THE TEARSMITH
Tagapagsalin ng Subtitle: Mela Obar