Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASEADO NA NOVELA DE ERIN DOOM
PUBLICADA EN ITALIA POR ADRIANO SALANI EDITORE
Mamá, onde che doe?
Aquí.
Listo, axiña pasa.
Moi ben, Nica. Un pouco de delicadeza...
Un pouco de delicadeza sándao todo.
- Un lobo! - Que bonito!
Non é bonito, os lobos dan medo.
Só porque alguén decidiu que eran os malos do conto.
Mais non é sempre así.
Nica, non o vexo. Onde está?
Coidado, un camión!
- Coidado! - Non!
No Grave contabamos moitas historias.
Relatos borboriñados, contos para durmir.
ORFANATO
Lendas en voz baixa á luz dunha candea.
A máis coñecida era a do fabricante de bágoas.
Trataba dun mundo no que ninguén daba chorado
e as persoas vivían coa alma baleira,
privadas de emoción.
Mais agochado do mundo, na súa inmensa soidade,
había un artesán senlleiro,
envolto en sombras,
pálido e encurvado,
que cos seus ollos claros coma o vidro
era quen de confeccionar bágoas de cristal.
A xente acudía a el para poder chorar,
para sentir algo, por pouco que fose.
E o artesán metíalles nos ollos as súas bágoas.
E abofé que a xente choraba.
De rabia, desesperación, dor e anguria.
Paixóns lacerantes,
desilusións e bágoas.
Non imaxinaba que existise un lugar así.
Non imaxinaba canto sentiría a ausencia de meus pais,
e sobre todo non imaxinaba que eu viviría aquela historia.
Ti debes ser Nica.
É o nome dunha bolboreta.
Que raro chamarlle a unha nena coma un insecto que só vive uns días.
Aquí hai poucas normas.
Orde, respecto e obediencia.
Cúmpreas e non terás problemas.
Colle a maleta.
As cousas son de todos.
Dáme a cadea, non se permiten os obxectos persoais.
- Pero é de miña nai. - Orde, respecto e obediencia.
Non quererás infrinxilas o primeiro día.
Rigel!
Para min non sería só unha lenda.
No Grave atoparía o fabricante de bágoas.
Chorar non che devolve o que perdiches.
Adeline, acompáñaa ao cuarto.
Arreando.
Rapaces, todo o mundo dentro.
Aquí estaba Julia. Adoptárona onte.
Levas moito tempo aquí?
Son demasiado... pálida.
Dona Margaret di que parezo enferma.
Queres ser a miña mellor amiga?
Nica, xa están aquí.
Virei visitarte, prométocho.
Rotundamente non.
Marcha e non mires atrás.
Sen ti nunca o conseguiría.
Agora é teu.
No Grave sentira as barras dunha prisión.
Naqueles anos pasaba os días a desexar que alguén viñese buscarme,
que me mirase aos ollos e me elixise a min de entre todos,
que me quixese como era, mesmo se non era gran cousa.
Pero nunca me elixía ninguén.
Ninguén me quería nin se fixaba en min.
Sempre fora invisible.
Estás lista?
Estou.
Eu tamén teño medo.
Vou polas túas cousas?
Só teño isto.
Preferimos animalos a compartir.
Mancácheste?
Ten o costume de coidar dos animais, sempre ten feridas nos dedos.
Ben, Nica.
Fai bo uso do que aprendiches.
Orde, respecto e obediencia.
E lembra que só é unha proba.
A tutela pode interromperse.
Se dás problemas, imos buscarte e non se activa a adopción.
Todo irá ben, seguro.
Ben.
Marchamos?
Aquelas mans...
Aquelas mans brancas que esvaraban sinuosas polo teclado.
Velaquí o orgullo do Grave.
O fillo das estrelas,
o neno que todos desexaban.
Perfecto con todos, agás comigo.
Quen é?
É Rigel.
Amoseivos a ficha do rapaz. Estades seguros?
A casa é grande,
a Nica custaralle menos adaptarse.
Si, pero coidar dun adolescente xa é complicado, imaxinade de dous.
Ademais, Rigel é un rapaz problemático
e só nós sabemos levalo.
Non se preocupe, sabemos o que facemos.
E para iso é o período de proba, non?
Ben.
Grazas.
Sempre desexara unha familia,
unha casa,
unha vida fóra do Grave,
e agora que por fin acontecía,
non podía crer que el tamén viñese.
Rigel era a última persoa do mundo que quería alá comigo.
E, aínda así, non o odiaba.
Unha parte da miña alma vírao tantas veces,
que xa non sentía a fría distancia que me gustaría.
Adiante.
Chegamos.
Non é un pazo, mais non falta de nada.
Anna é unha maniática da orde, aviso.
Non se pode dicir o mesmo de ti.
Tocades o piano?
Era do noso fillo.
Amósovos os cuartos.
Norman, vas ti con Rigel?
Claro.
Imos?
Aconselloume unha amiga.
Espero que che guste.
Hai moito que non teño un cuarto para min soa.
Non sei se é do teu estilo.
Se non che importa, mañá podes pór esta para ir ao cole.
Coido que é do teu talle. Era de...
Logo compramos unha nova.
Non fai falta. Seguro que me serve.
Aquí tes o uniforme para mañá.
E el é Klaus.
É un tipo algo senlleiro.
Mais, cando quere, é simpático.
Podo entrar?
Mira, Rigel, agora que...
Agora que... que?
Agora que estamos aquí xuntos,
gustaríame que saíse todo ben con Anna e Norman,
coa adopción.
Se queres que todo saia ben,
non te me achegues.
E non entres no meu cuarto, nin agora nin nunca.
É unha ameaza?
É un consello...
avelaíña.
O invernadoiro é meu.
Cultivo e vendo flores e plantas.
Ti tamén traballas con flores, Norman?
Non, dedícome ao control de pragas.
Escaravellos, formigas, cascudas, ratos...
Pero só dos que xa están mortos ou son demasiado perigosos.
Levabádesvos ben no orfanato?
Medramos xuntos.
Somos coma irmáns.
Coñecémonos ben, si. Somos coma irmáns.
Teño que ir ao baño.
Claro.
E Rigel é o nome dunha estrela, non si?
Teus pais debían ser afeccionados.
Púxomo dona Margaret. Meus pais...
Non os coñecín nunca.
Desculpade, agora volvo eu tamén.
Aínda sentía os seus dedos,
como se me marcasen a lume.
O seu encanto velenoso era infeccioso.
El era infeccioso.
Non debiches marchar así.
Os nosos futuros pais están preocupados.
Para ti é un xogo, non si?
Non é máis ca iso.
Fixéchelo ti soa, avelaíña.
Non te me achegues.
E se Anna e Norman visen canto me desprezas?
Que non é todo tan perfecto como cren?
Poden cambiar de idea.
Algún día verán quen es realmente.
E logo? Quen son?
Es o fabricante de bágoas.
Choraches?
Non.
Non mintas.
Ou lévate o fabricante de bágoas.
Ti cres que existe?
Quen?
O fabricante.
Non che sei.
Igual nolo contan para que non teñamos sentimentos.
Non seremos coma eles.
- Peter! - Rigel volve estar mal! Vinde!
- O que? - Oíches?
Á cama todo o mundo!
Arreando!
Non pasa nada.
Rapaces, é tarde.
INSTITUTO BARNABY
Entendestes como volver?
- É doado. - Pola ponte de ferro.
Está ben.
Non te preocupes.
- Deica logo. - Abur.
Ten máis coidado, avelaíña.
Foto do primeiro día! Billie, comité de benvinda.
Aquí tomamos todo moi en serio. Ven comigo!
Nica vén de Nikita?
É Nica a secas.
Todos temos esta cara o primeiro día.
Deberías ver a miña. Toma.
Adoro fotografar caras. Teño un retrato de cada estudante.
A ver, de Phelps teño algunha máis.
Fáltame a da miña mellor amiga.
É imposible tirarlle unha foto, ódiaas.
Voucha presentar.
Miki!
É a nova.
Ola.
No fondo é un amor.
A nova ábroa de pernas nunha semana.
Bo día, Nica. Benvinda.
Bo día.
Son o profesor Kirill.
Vexo que tes notas excelentes en ciencias, parabéns.
- Oíches? - Quietos.
Están pelexando!
Ei, quietos!
Rigel!
Quieto! Quietos!
Phelps! Levanta!
- Queres que te volvan expulsar? - Xuro que comezou el.
- Imos ver o director? - Non.
Es Rigel Wilde?
Vas á enfermaría?
Pois a clase, arreando.
Para a próxima ábroche expediente.
E vós que mirades? Todos a clase, veña!
É teu irmán?
Non é tal.
Certo, non somos irmáns.
Era hora de que lle desen unha lección ao imbécil de Phelps.
Si?
Aínda estás a estudar?
Tomo apuntamentos.
Sabes por que Rigel non quixo cear hoxe connosco?
Ten problemas no cole?
Non, só está canso.
Que linda, quen cha fixo?
Billie, comité de benvinda.
Fixeches amigas? Estás ben, logo?
Os profes tamén son simpáticos.
Déixote estudar.
- Non acabes tarde. - Boa noite.
Boa noite.
Anna?
Si?
Grazas.
Grazas a ti.
Todo ben?
Si, todo ben.
Vas quedar aí a fitarme?
Por que?
Por que te deixaches elixir?
Pensas que o decidín eu?
A ti sempre te querían todos,
e non permitiches que te adoptasen.
Que cambiou?
Mellor que marches.
Usa isto para cubrir o xeo.
Non me toques.
Nunca.
E se non?
Se non...
eu non me freo.
Sempre crera nos contos.
Sempre esperara vivir un.
Agora estaba dentro,
mais era un conto errado.
Bo día!
Durmiches ben?
Durmín, si.
Se queres, imos de compras ao saíres do cole.
Vale.
Lévasllo a Rigel, por favor?
Que parte non entendes de "non entres no meu cuarto"?
Pediumo Anna.
É un favor. Igual non o entendes?
Para ti son o fabricante de bágoas.
O lobo do conto.
Dime, logo...
Segundo ti, ser amable con alguén que queres que desapareza
non é hipocrisía?
Ves?
Estás a tremer.
Mesmo a miña voz che dá medo.
Non sei que queres, Rigel.
Non o entendo.
Sabes por que os contos rematan en "para sempre"?
Porque certas cousas non cambian.
Pero cambiaron, xa non estamos no Grave.
Aférraste a este final feliz.
Atréveste a imaxinar un conto sen lobo?
Chámaste Nica, non si?
Como a bolboreta.
Pescudaches sobre o meu nome?
Pescudei sobre ti.
Agarda.
Que pasa?
Quieto.
Que noxo!
Non, é temesiño.
Estaba a agocharse, a cuncha é a súa casa.
Mais se crebase, podería matalo.
Ves? O que o protexe...
é o que máis dano pode facerlle.
Pois grazas por salvarme.
Salveino a el de ti.
- Un pracer, son... - Un prosma.
Estades xuntos?
Nós... non.
Atopeite! Vamos, que hai control.
Desculpa, Lionel, quero repasar.
Estou moi nerviosa.
É aí, teñen roupa preciosa.
Anna, en serio, non fai falta.
Veña, anímate!
Non é fermoso?
É, si.
Veña, entramos.
En serio, xa compramos moitas cousas.
- Ola! - Ola!
- Pode probar ese? - Abofé.
Grazas.
Anna.
Estás guapísima.
Ti cres?
Si, es guapa, Nica.
Non teñas medo de amosalo.
Agarda, porque falta o cinto.
Anna?
Con isto estarás perfecta.
Nica?
Nica? Que pasa?
Nica.
Nica, respira.
Norman!
Nica.
Nica?
Que lle pasa?
Margaret sabíao todo.
Óesme?
Coñecía os nosos medos e desexos.
Sabía do meu amor polos animais e do meu medo á escuridade.
O medo de Peter aos ruídos fortes e o amor de Adeline polo cabelo longo.
Sabía a que soños nos aferrabamos para resistir no Grave,
e destruíaos.
Destruía toda forma de amor,
catar polo que lle profesaba a Rigel.
Non!
Veña!
Rompera algo dentro de nós.
Algo que, en troques de medrar, ficaría pequeno para sempre.
Fráxil,
infantil e arruinado.
Non!
Cada vez, nas tebras, tería berrado até quedar sen voz
se non fose por aqueles pasos na calixe que chegaban á miña cama
e por aqueles dedos tépedos que me collían da man.
Daquela, a dor esmorecía, o corazón latexaba máis lento.
Tan só con aquela caricia, con aquel único alivio, sempre.
Adeline.
Entón?
Responde.
Que me portei mal.
Que merecías un castigo porque fuches desobediente.
Quen vai querer unha rapaza así?
Voume portar ben.
E baixa esas mangas!
Benvindos, adiante.
Cando o pasado se facía insoportable, pensaba en Anna.
Non podía contarlle a verdade, mais ela estaba aí
e eu non tiña que ter medo.
Estaba lonxe e a salvo, era libre.
E podía ser feliz.
Ola!
- Vamos. - Si.
Acordaches. Como estás?
Mellor, grazas.
Durmiches moito.
Facíache falta descansar, foron días intensos para ti.
Un pouco.
Sabes que Klaus durmiu toda a noite na túa cama?
En serio?
Sabía que non estabas ben.
Agora estou mellor.
Pensaba volver a clase.
Claro.
Mancácheste?
As rosas, gústame deixarlles as espiñas.
Lémbranme que o fermoso tamén fai dano.
Podo?
Nica,
se tiveses calquera problema, contaríasmo?
Claro.
Por que hai tan poucas rosas?
Leváronas polo Garden Day.
O Garden Day?
Si.
- Non sabes que día é hoxe? - Non.
Os estudantes regalan rosas de forma anónima.
Hai moitas cores con cadanseu significado.
O día antes has deixar o armario aberto. Abrinche eu o teu.
O chiste está en adiviñar de quen é a rosa.
Parece divertido.
Divertidísimo.
Ela critica, pero acaba sempre co armario cheo. Non ves?
- Dámas a min, a ti mórrenche. - Túas.
E sabes de quen son?
Dun de Psicoloxía, anda tolo por ela.
Agora o meu.
Non dou. Faino ti.
Está ben.
Non, teño que ser capaz!
Por favor, que estea.
Si!
É el, coma sempre.
Quen?
Non sei, aí está o chiste. Sempre ma deixa. Igual é tímido.
Encántame.
Veña, Nica, tócache. Abre.
- Non haberá nada. - Nunca digas nunca.
Nunca vira unha rosa negra.
É fermosa.
Significa un amor atormentado, obsesivo, que non ten nada de puro.
Sabes de quen pode ser?
Teño présa.
Entras na boca do lobo e esperas que non te devore?
Regaláchesma ti?
Eu?
Regalarche unha flor?
Déixaa! É miña!
Nica?
Preguntan por ti.
O Garden Day deu no albo?
Á noite Norman e mais eu temos unha cea de traballo.
Déixovos algo preparado?
Non fai falta, grazas.
Bule!
Non o fagas agardar. Parece riquiño, eh?
- Ola. - Ola.
Deixaches isto no cole e pon a túa dirección, así que...
Grazas.
Apetéceche un xeado?
Apetece, si.
Xenial, vamos.
Cantos anos tiñas?
Oito.
Que pequeniña.
Teus pais que facían?
Eran biólogos.
En troques de contos para durmir, contábanme como funcionan as células.
Por iso din que es un xenio en ciencias.
Igual es das que cambian o mundo.
- Dáme, xa cho boto eu. - Pódeme vir ben.
Para que?
Para curar as ás rotas dun paxaro.
E...
tamén curas corazóns rotos?
O corazón é máis complicado.
Igual é mellor marchar.
Vale.
Coidado, por aquí.
Non, ven! Coidado aí.
Listo.
Estás a cuberto?
Estou orgulloso.
Tróuxente á casa sa e salva.
Sen ti, afogaba.
Non, creo que te arranxas ben soa.
Ti cres?
É que...
a túa vida é moi distinta da de calquera que coñeza.
E, ademais de forte,
es fermosa.
Marcho.
Vale.
Até mañá, logo.
Até mañá.
Algo me dicía que estaba a miralo de máis,
mais sempre me resultara imposible non miralo.
E aquela bolboreta era inxenua e afouta.
Ou, se cadra, só era unha tola sen esperanza.
Cantas veces vira os nenos do Grave esnaquizalas.
Se cadra non albergaba só rabia e dor.
Se cadra, tamén había luz nel.
No meu corazón sentía que Rigel non era malo.
Non podía renderme con el.
Rigel...
- Que tes? - Non me toques.
Quero saber se estás ben.
Por que?
Ah, xa.
Non o podes evitar.
É máis forte ca ti.
Gustaríache arranxarme.
Parece que fagas de todo para que te odien.
E ódiasme?
Ódiasme?
Ódiasme, avelaíña?
É o que queres?
Si,
é o que quero.
Non odiaba a Rigel, só quería entendelo.
Talvez algún día comprendería o misterio que daba voz aos seus xestos.
Pero dunha cousa estaba segura.
Fabricante de bágoas ou non,
nada me facía tremer o corazón coma el.
Mira o que me fixo.
Foi teu irmán, díxenlle que parase e bateu en min sen motivo.
Que fixeches?
Pregúntallo a el.
Por que?
Que fixen eu para merecer isto?
Non me toques.
Dime por que.
Ti es o meu fabricante de bágoas.
Rigel!
Estás fervendo.
Que che pasa?
Vamos arriba.
Arriba, axúdame.
Axúdame.
Vamos arriba.
E agora conectamos co noso enviado.
A autoestrada segue parada por mor do aluvión.
Os accesos á cidade están bloqueados.
É difícil estimar cando se restablecerá o tráfico.
As condicións meteorolóxicas...
Chamo os rapaces.
...hai treboadas e tormentas de carácter...
Si.
Sube as mans.
Apóiate.
Especialmente fortes no sur...
Non collen.
...precipitacións...
Igual xa dormen.
Probo outra vez?
...nas arterias principais.
Ola, Anna!
Ola, Nica. Todo ben?
Si.
Mira, estamos atrapados no tráfico polo mal tempo.
Non vos preocupedes.
Soas rara, seguro que vai todo ben?
É que Rigel ten febre. Onde están as menciñas?
No armario do baño.
- Teño que preocuparme? - Xa me apaño.
- Segura? - Si.
Tranquila, Anna.
Un momento.
Agarda.
Atopeinas.
Ben.
- Falamos despois? - Claro, chámote eu. Abur!
...moi movido.
Ventos do norte con carácter de tormenta.
Rigel ten febre.
...refachos nas próximas horas.
Toma estas, Rigel.
Axúdame.
Abre a boca.
Quieta.
Queda aquí comigo, por favor.
Dona Margaret?
- Si? - Chegou a nena nova.
Sigue tocando.
Aquí hai poucas normas.
Orde, respecto e obediencia.
Dáme a cadea, non se permiten os obxectos persoais.
Pero era de miña nai.
Orde, respecto e obediencia.
Non quererás infrinxilas o primeiro día.
Rigel!
Atópaste mal?
Marcha, avelaíña!
Por que non estás na túa mesa?
Desculpe, dona Marg...
Fun coller o sal.
Ven comigo.
Non, por favor!
Por favor!
Que fixeches?
Chamade un médico!
Que fixeches?
Chamade un médico!
Vinte, cortácheste á mantenta.
Por que ía facer unha parvada así?
Amósame o que agochas.
Marcha.
Veña, déixamo ver.
Pero... é a cadea de Nica.
Pensa que a botaches.
Por que a tes?
Queda con ela se queres.
Gústache Nica. Fas que non, pero gústache.
Non llo digas.
Ela pensa que a odias.
E así debe ser.
Mellor que volva ao meu cuarto.
Nica!
Rigel!
Como está?
Mellor, pasoulle a febre.
Pero que aconteceu?
Non sei.
Veña, vai descansar. Xa nos ocupamos nós.
Que ten no labio?
LIONEL CHAMADA ENTRANTE
Aquela noite sucedera algo, ambos o sabiamos.
E, con todo, alí estabamos,
como cando eramos nenos,
separados por aquela fronteira onde eu era a nena do Grave
e el, o fabricante de bágoas.
Con Lionel tamén cambiara todo.
Víao no cole, pero levabamos días sen falar.
Sorte que estaban elas.
Era fermoso ter amigas.
Só me sentira así con Adeline.
Contra!
É millonaria, pero non quere que se saiba.
Dálle vergonza. Paréceche normal?
- Ola! - Ola!
Pedín que vos fixesen algo de comer. Gardo o cabalo e vou.
- Vale. - Billie, acompáñala?
Claro.
Entendes a diferenza?
A bacteria é un organismo unicelular e o virus, unha cadea de proteínas.
Deberías substituír a Kirill. Cando explica el, adormezo.
Coido que teño o mesmo efecto sobre ela.
Vou ao baño.
Vale.
Non viches nada.
Claro.
Non llo digas a ninguén.
Es ti, non si?
A rosa branca?
Tes que llo dicir.
É a miña mellor amiga, perderíaa.
Non o sabes.
Seino.
Que tarde! Hai que prepararse. Por que non me espertastes?
Que vos pasa?
Nada.
Levas un mes evitándome.
Nin me falas nin me colles o móbil.
Desculpa, Lionel, non puiden. Que fas aquí?
Gústasme.
Dille ao teu irmán que non se meta.
Sempre estará na miña vida.
Que queres dicir?
Que hai entre vós?
Non o entenderías.
Non estabas no orfanato.
- Marcho. - Quieta.
- Desculpa, vólvocho comprar. - Era a última.
Hoxe é o aniversario de Rigel.
Non podes comprarlle outra cousa?
Non.
Odia os regalos.
Isto era o único que tiña sentido.
Debo marchar.
Lionel non o entendía.
Para el só era unha esfera de cristal.
Para min un xeito de lembrarlle a Rigel que podía brillar
como a estrela que lle daba nome.
Nica, corazón. Chegaches, ven.
Ola!
Non dixerades que era tan guapa.
Ven, senta e cóntame que tal con estes tolos.
Teño tantos segredos que contarche que non sei se os quererás como pais.
Son Dalma. A miña filla, Asia.
E o que está a chapar o pan todo é o meu home.
Anna faloume moito de vós.
- Estiveches nun orfanato até os 16? - Asia!
Como ela sabe tanto de nós, gustaríame saber algo dela.
Rigel!
Ola a todos.
Desculpade a demora.
Ven, senta e comezamos.
Quen quere unha salchicha?
Nica, podes ir ti?
Claro.
Adeline!
Ola! Pero que fas ti aquí?
Inviteina eu.
Deixáronte saír?
Vou facer os 18,
danme permiso para vir buscar traballo.
Onte chamoume Ana e vin.
Ven, pasa.
Grazas.
Anna díxome que túa irmá rompe corazóns no cole.
Orgulloso ou celoso?
Os amoríos de Nica danme igual.
Non che gustan os aniversarios,
mais este é distinto.
É o comezo dunha nova vida para ti e para Nica.
A partir de mañá sodes oficialmente Milligan.
Activamos a adopción.
É broma? Isto que é? Un dous por un?
Asia!
Queredes substituír a Alan.
Levas meses sen pronunciar o nome.
Non me cómpre dicilo para recordalo.
En serio? Porque parece que o esqueciches.
- Como podes dicir iso? - E vós como podedes facer isto?
Asia.
Aférraste á dor como a unha lousa que te afundirá cada vez máis.
Só queremos seguir adiante.
- Adoptando estes dous? - Non.
Axudando uns rapaces que só precisan amor.
Eu tamén preciso amor, mais Alan xa non está.
Xa non poderei velo nin dicirlle canto o quero.
Non o podo aceptar.
Ninguén o substituirá.
Asia!
Non sabía que Asia estaba co fillo dos Milligan.
Eu intuíao, aínda que Anna e Norman non falan moito do tema.
Todos temos dramas.
Non deixes que te afecten.
Nótase que te queren.
Todos temos dramas, pero son dramas distintos.
Non son coma eles.
Pero que dis?
Querías unha familia.
Non saben quen son de verdade.
Non saben o que sufrimos.
Deberías contárllelo.
Non quero que me vexan fea,
rota e inútil.
Nica,
non es fea, non estás rota nin es inútil.
Tes que te liberar do Grave.
É imposible.
Non tal.
As cousas cambiaron.
Margaret non é a mesma desde que Rigel marchou.
Está sempre no cuarto,
ás veces oímola berrar, rompe cousas.
Entón?
O outro día vin a Peter.
Como está?
Ben.
Cunha familia fantástica,
mais non se dá recuperado.
Quere xuntar un grupo para denunciala.
- Non. - Si.
- Nica. - Non.
O teu testemuño é fundamental para nós.
Es a que máis sufriu, con quen máis se asañaba.
Fasnos falta, debes axudarnos.
Non son quen de afrontala.
Es tal.
Es moito máis forte do que cres.
Dalma e George marcharon.
Síntocho, Nica.
Aproveito para despedirme, señora Milligan. Volvo ao orfanato.
- Abur, Adeline. - Grazas.
Abur.
Sinto que escoitases esas palabras.
- Asia non era ela. - Non pasa nada.
Por que non lle dis que estás aquí por ela?
O seu soño era unha familia.
Non lla arrebatarei eu.
Rigel,
dille que eras ti quen lle collía a man.
Sempre pensou que era eu.
Non hai contos nos que o lobo colla a nena da man.
Veña, marcha.
Abur, Rigel.
Até pronto.
Quérote.
E eu a ti.
Sinto que Asia sufra.
Xa non distingue onde comeza o seu amor e onde a súa dor.
Só debe lembrar que hai unha diferenza.
Quería tocar con el, percorréndonos, rozándonos.
Quería borrar a súa tristura.
Quería borrar a Margaret, borrar o pasado.
Non quería que a lembrase a ela cando tocaba,
senón a nós.
A nosas mans unidas,
os corazóns entrelazados.
Podiamos ser unha melodía chea de imperfeccións,
de erros e defectos,
mais tamén de risas, marabilla e felicidade.
Non che fixen un regalo.
Non importa.
Claro que si.
Quería facercho, podo arranxalo.
Dixen que non importa.
Haberá algo que queiras.
O que sexa.
O que sexa?
E se che pido que esteas quieta?
Só quieta.
Non te movas.
Non marches.
Por favor.
Lionel, que fas aquí?
É tarde, pero non podía durmir.
Non deixo de pensar en ti.
Non soporto que vivas con el.
Non soporto velo sempre contigo.
Estivestes xuntos até agora?
Ti así vestida...
Que regalo che pediu, eh?
Ides ser irmáns.
E se a xente o soubese?
Teus pais quereríante?
Marcha!
Perdoa.
É que me gustas moito.
Rigel?
Marcha.
Non encaixo no teu conto perfecto.
Volve con el.
Non marcho.
Quero estar contigo.
Volve á cama, Nica.
Sigue a enganarte, a crer no conto.
Mais estamos rotos en anacos.
Certas cousas non teñen arranxo.
É certo, si.
Estamos rotos.
Non somos coma os demais.
Pero se cadra rompemos en anacos para encaixar mellor.
Sempre soñaches con ter unha familia.
Merécela.
Mereces amigos novos
e un mozo normal.
Aquí es feliz.
Son feliz porque estás ti.
E despois?
Despois, que?
Como cres que rematará esta historia?
Só podo facerche mal.
Non importaba o que sufriramos.
Se cadra, era a razón pola que estabamos tan unidos.
Só nós sabiamos a verdade.
El e mais eu, eternos e indivisibles.
El estrela e eu ceo.
El rabuño e eu apósito.
Marchas?
Vou estudar con Billie e Miki. Despois imos á festa.
- Festa? - No cole.
Que ben! Rigel tamén vai?
Non sei.
Non falamos moito ultimamente.
Xa me decatara.
Bo día, señora Milligan.
Ola, Billie.
Marcho.
Pasádeo ben, pero non volvades tarde.
Tranquila, Nica está en boas mans.
- Abur! - Abur!
Si?
Non vas á festa do cole?
Rigel, que foi?
Estás así desde o teu aniversario.
Anna, eu...
Temos que falar.
Non está guapísima?
Moito.
Que tal eu?
Ben.
- Non é mellor o vermello? - Que tes hoxe?
Vale, cóntovolo. Listas?
Sei quen me regala as rosas brancas.
É Phelps!
Como?
Vino hoxe no supermercado e pregunteillo.
Díxome: "Si, sonche eu."
Sabía que era el.
Non é el.
Nunca te alegras por min.
Billie, non é el.
E logo, por que?
Porque son eu.
O que?
Sempre che deixo a rosa branca.
E por que o fas? Tanta pena che daba?
Era por piedade? Por que collóns o fixeches?
Estou namorada de ti.
Fíxena boa.
Que tal?
De marabilla!
Miki está fatal.
Non me apetece falar diso.
Esta noite quero beber até perder o sentido.
Ola! Bailamos?
Vai cagar!
E que lle pasa?
Ola.
Nica, perdóame.
Fun un idiota, pero creo...
que estou tolo por ti.
E non o levo moi ben.
Entón?
Entón bailamos.
En sinal de paz.
Estou mareada.
Non estou afeita.
Vamos algures tranquilo.
Por que me traes aquí?
Mira.
Vaia.
Gústache?
Si.
Veña, Lionel.
Estou mellor. Volvamos.
Primeiro queres vir
e agora queres marchar?
Lionel, por favor.
Para!
Billie!
Onde está Nica?
Non sei.
Estaba aquí con Lionel hai un minuto.
Agarda, vinos ir por alá.
Lionel! Para xa!
Socorro!
Déixote e marchas, eh?
Pensas ser o bo, non?
Pensas ser o heroe.
Queres comprobar como de malo podo ser?
Marcho, pero isto non queda aquí!
Como estás?
Segura?
Sabes que foi o último que dixo miña nai?
"O lobo é o malo do conto só porque alguén o decidiu."
E, se ti es o lobo,
non podo imaxinar un conto sen ti.
Son un camiño de espiñas.
Nunca me deu medo facerme mal.
Dades noxo!
Vóullelo contar a todos. Saberán o que facedes!
Por favor.
Debería verte como unha irmá, non o ves?
Queres estar con el?
Pésima elección.
Marchamos.
Ámote.
Nica?
Nica, óesme?
Ola.
Estás no hospital, sufriches un accidente grave.
Vou por Anna e Norman.
Agarda.
No Grave, cando Margaret...
me castigaba,
non me collías ti da man, verdade?
Era Rigel.
Si, era Rigel,
pero non quería que cho contase.
Por que?
Porque...
Ola!
Nica.
Que susto nos deches.
Onde está Rigel?
- Vou chamar o médico. - Si.
Onde está?
Tranquila,
están a facerlle probas.
Dirannos algo cando teñan un cadro máis claro.
Quero velo.
Non te podes mover, Nica.
- Bo día. - Bo día.
Que foi o que pasou?
Caestes dunha ponte moi alta.
El mitigou a túa caída, mais quedou en coma.
En coma?
Por desgraza, a súa doenza previa complica o cadro clínico.
Doenza previa?
Ten neurinomas no cerebro.
Provocan febre e xaquecas.
Sinceramente, non entendo por que non se operou.
Quero velo.
Ningún de nós pode velo. Margaret non deixa entrar ninguén.
Margaret...
Nica...
Rigel rexeitou a adopción.
Imposible.
Cando nolo dixo, foi moi firme. Non quería quedar.
E regresou baixo a tutela de Margaret.
Toma.
Deixouche isto no teu cuarto.
Levádeme onda el.
Por favor.
Sabía que acabarías por destruílo.
Non debín deixar que o apartasen de min.
É culpa túa que Rigel estea en coma.
Déixeme velo.
Non, Nica.
Non podes, nin agora nin nunca.
Pídollo por favor.
Xa cho dixen unha vez.
Chorar non che devolve o que perdiches.
Agora marchade.
Quería arredarme de Rigel,
pero eu regresaba decote para estar ao seu lado.
Non estaba soa.
Amizades antigas e novas xuntáronse
e eu non me rendín.
Mais o pasado seguía doendo e el parecíame cada vez máis lonxe.
Só había un xeito de liberarnos a ambos.
Como primeira testemuña, chamo a testificar a Peter Corrin.
Señor Corrin,
sufriu algunha vez violencia física ou moral
durante a súa estadía no orfanato Sunnycreek Home?
Non.
Na súa declaración do 20 de febreiro deste ano afirmou:
"Os castigos corporais estaban á orde do día.
Mallaron en min máis veces e deixáronme sen comer."
Lembra todo o que declarou?
Enganeime.
Sabe que os falsos testemuños son delito?
Protesto, señoría.
Está a intimidar a testemuña, que ademais é menor.
Aceptada.
Ola.
Como está?
Así.
Anna e Norman dixéronme que comezou o xuízo.
Que tal vai?
É difícil.
Mira, só quería desculparme por como me portei.
Enténdote.
En serio?
Sei o que significa
perder un grande amor.
Srta. Milligan,
adoptárona hai catro meses.
Con outro rapaz, se non me engano.
Si, Rigel Wilde.
El regresou a Sunnycreek Home e rexeitou a adopción.
Protesto, señoría. É irrelevante.
Déame un segundo e a relevancia da miña pregunta quedará clara.
Proceda, letrada.
A testemuña pode responder.
Non é o que pensa.
Cíngase ás preguntas, señorita.
Rigel Wilde rexeitou a adopción?
Si.
Un rapaz que por fin atopara unha familia que o quería
decide regresar de socate a onde o torturaban?
Non é así. A el non o pegaba.
Non oín, señorita.
A el non o pegaba.
- E ao resto si? - Si.
E logo por que a el non?
Para ela era como un fillo.
Está namorada de Rigel Wilde?
Protesto, señoría.
Rexeitada.
Responda.
Si.
Logo a vostede vana adoptar cun rapaz que ama,
pero este decide tornar con quen considera a súa verdadeira nai.
El ódiaa.
En serio?
Eu creo que é vostede quen odia a Margaret Stoker,
que se atopa no banco dos acusados por unha vinganza persoal.
Protesto, señoría! Está intimidando a testemuña.
Que inxuriou a miña cliente.
Non me atopo ben.
É o comezo, non podes renderte agora.
Nunca o lograremos, viches como me tratou.
Ten fe, Nica.
Volvemos dentro, podes?
Si.
Ven aquí.
Todo ben?
Está segura de querer seguir?
Se non, podemos adiar a audiencia até mañá.
Non, estou ben.
Entón, fale, por favor.
Ao instituto chamabámoslle Grave.
E non porque tivese fendas nas paredes e sotos húmidos
nos que nos pechaban decote.
Chamabámoslle Grave porque era a tumba das almas.
Non me quedaron cicatrices físicas do que me fixeron.
Só agora
comprendo que non estou aquí
para denunciar o mal que me fixeron a min,
a Adeline,
a Peter
e aos outros rapaces,
senón tamén o que lle fixeron a Rigel Wilde.
Rigel,
a quen Margaret quería coma un fillo,
estivo obrigado a ver as nosas torturas día tras día,
sen poder salvarnos.
Margaret convencérao de que era un monstro.
Convenceuno de que era o lobo do conto.
E, se o mal te ama,
como podes
ser amado ou dar amor?
Agora Rigel está en coma.
Pero por vez primeira sei que está vivo.
Porque sabe o que é o amor
e sabe que o aman.
Tanto ten se me credes ou non.
E comprendo os que teñen medo de testificar, de dicir a verdade.
Seguramente as súas almas sigan pechadas no Grave,
naquelas celas sen ceo.
Sen saber que, para ser amado
ou dar amor,
non debes ter medo.
Só afouteza.
Rigel.
Gañamos.
Margaret non volverá facernos mal.
Mira como me fas chorar.
Es o meu fabricante de bágoas.
Cadaquén ten o seu.
É aquela persoa que é quen de nos facer chorar,
de aflixirnos ou facernos felices
só cunha mirada.
Quérote.
Es o que máis quero.
Nica...
Rigel.
Era o rapaz que me mirara por primeira vez
no patio do Grave.
A man que atopara o valor de collerme a miña naquel soto.
O corazón que nunca tivera o valor de darme,
pero que de principio a fin
berraba o meu nome.
E aínda que o noso nunca sería un conto de verdade
e nós seguiriamos sendo aqueles nenos que se coñeceran nun orfanato,
talvez a felicidade tamén existise para nós.
Xa non estaba soa.
Atopara unha familia,
persoas que me amosaran o que era a amizade
e outras que volveran unirse,
escoitadas e comprendidas.
Descubrira cantos matices albergaban os sentimentos,
o difícil que era ser un mesmo e deixarse aceptar.
E á fin comprendín que o conto máis importante
levámolo no corazón.
Subtítulos: Jeiry Castellano