Downloaded from YTS.MX
(niepokojąca muzyka) (piszczący komputer)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(niepokojąca muzyka trwa) (dzwoni zegar)
(niepokojąca muzyka trwa)
(wycie syren) (radio ćwierka)
(dramatyczna muzyka)
(dramatyczna muzyka trwa)
(dramatyczna muzyka trwa) (komputer piszczy)
(brzęczenie wentylatora)
(lżejsze klikanie) (kapanie cieczy)
- No cóż, myślę, że to jest właśnie to, ta wielka sprawa, ludzie,
ten, o którym wiedzieliśmy, że nadejdzie i którego nigdy nie chcieliśmy zobaczyć.
To tylko ja, wujek Joe, jak zwykle rzucający bomby prawdy.
Nieopłacane przez media, rząd ani wielki biznes,
Jestem tylko waszym sługą, mojego lojalnego plemienia.
Siedzę tu z Jackiem,
gotowy przeczekać to do Armagedonu,
i jak zawsze, staram się przekazać wam prawdę.
(odpalane rakiety)
Widziałem, że Ukraina nadchodzi za rok,
a establishment się ze mnie śmiał,
Wujek Joe, szalony zwolennik teorii spiskowych.
(grupa krzyczy) No to pieprzyć ich, kolesie.
Ponieważ mówiłem o kryzysie kaliningradzkim
również przez jakiś czas.
Kaliningrad, gdzie ukrywała się Rosja,
pod naszym nosem, w samym sercu Europy.
I aż do tej pory nikogo to nie obchodziło.
Rosyjska flota bałtycka jest tam,
i w ciągu ostatnich kilku miesięcy,
Czerwoni zalewają ten obszar
z wojskiem i zbroją, (buty maszerują)
jak rak rozprzestrzeniający się w regionie NATO.
Putin mówi nam, że to ćwiczenia wojskowe.
(chichocze) No cóż, spieprzaj, Vlad. Słyszeliśmy to już wcześniej.
Ani wtedy, ani teraz tak nie było.
I nic, czego NATO nie lubi najmniej
niż pieprzona duża grupa Ruskich
pochylając się nad płotem.
Ale Litwa jest pełnoprawnym członkiem NATO,
i to, moi przyjaciele, to zupełnie inna bajka.
Zaledwie kilka godzin temu rak osiągnął czwarte stadium.
(samolot warczy) Litwa się zaangażowała.
Samochód ministra spraw zagranicznych Rosji Michaiła Pietrowa
został znaleziony w pobliżu granicy litewskiej, pusty,
z wystarczającą ilością krwi i kul
aby uszczęśliwić rodzinę Corleone.
To dzieło Skydas.
Wstawili filmik
na stronie WWW jest napisane, że Pietrow zostanie stracony
w 90 minut, na żywo, aby mógł zobaczyć to cały świat.
Kim są Skydas? No cóż, litewscy terroryści.
Twardziele, prawicowcy tak bardzo, jak to tylko możliwe.
Są uzbrojeni na maksa i nie obijają się.
To na razie tyle.
Tutaj wujek Joe. Będę oglądał następnych 90 minut.
(świr helikoptera) Linie otwarte.
Daj mi znać i zrób to, co trzeba.
Może to być twoja ostatnia szansa. (samolot warczy)
(brzęczenie helikoptera) - Dwa, trzy, zero.
Jeden zero siedem, twój obrót w powietrzu to (niewyraźnie).
(napięta muzyka)
(napięta muzyka trwa)
(komputer piszczy)
(napięta muzyka trwa)
(napięta muzyka trwa) (radiowe pogawędki)
(aparat brzęczy) (napięta muzyka trwa)
(napięta muzyka trwa)
(komputer piszczy)
(Jay wzdycha) (napięta muzyka trwa)
(napięta muzyka trwa) (śmigłowiec wiruje)
(komputer piszczy) (aparat brzęczy)
(napięta muzyka trwa) (radiowe pogawędki)
(klikanie aparatu)
(napięta muzyka trwa) (radiowe pogawędki)
(chrupanie żwiru)
- Robiłeś to już wcześniej?
- Oficjalnie: nie.
Nieoficjalnie – tak.
- I zadziałało?
- Dostaliśmy to, czego potrzebowaliśmy.
- A co z zatrzymanym?
- Oficjalnie czy nieoficjalnie?
- Oh.
A moce, które są nad nami,
Oni nie mają nic przeciwko temu, żebyśmy to robili, prawda?
- Na ile nam wiadomo, tak.
Ale posłuchaj, bez urazy,
ale nie byłeś dokładnie pierwszym wyborem, jasne?
(chrupanie żwiru)
- Tak, jestem tego w pełni świadomy. (chichocze)
Ty?
(ćwierkanie ptaków)
- No cóż, powiedzmy, że mam reputację
do tego typu spraw, jasne?
- Tego typu rzeczy?
- Kreatywne podejście do konwencji
wszelkimi niezbędnymi sposobami.
- Cóż, my tego nie robimy.
- Kurwa, nie zrobisz tego.
Posłuchaj, Max.
To Max, prawda, Maxine?
- Maksymalnie.
- Tak.
Mój paszport i pasek wypłaty mogą wskazywać Stany Zjednoczone,
ale posłuchajcie mojego akcentu.
Wcale nie byłam tak długo poza domem.
(napięta muzyka)
Kiedyś byłem taki sam jak ty.
- Co, kobieta?
(Jay chichocze)
- Szczerze mówiąc, po tej stronie oceanu płacą lepiej.
- Tak, i myślę, że dzięki temu będziesz miał więcej zajęć.
- [Jay] Tak.
- Jest jakaś część świata, której Jankesi nie mają w swoich łapach?
(ćwierkanie ptaków) (napięta muzyka trwa)
- Słuchaj, Max, nasz człowiek tam był ochroniarzem
dla rosyjskiego ministra spraw zagranicznych.
- Tak, tak. - W porządku?
W najlepszym razie jest najemnikiem. W najgorszym zdrajcą.
- A jak definiujesz tutaj najemnika?
Ktoś, kto zamienia swoją wierność na pieniądze?
(dzwoni telefon) (napięta muzyka trwa)
- Tak, Ed?
- [Ed] Co tam, kolego? Jest tam?
- [Jay] Tak, jest tutaj.
- [Ed] Włóż ją.
- Dobrze, zaczekaj.
- [Ed] Jesteście tam oboje?
- Tak.
- [Ed] Słuchaj, nie będę owijał w bawełnę.
Sprawy stały się o wiele pilniejsze.
Wyślę ci fragment wiadomości, i ogarnij się.
Nie mamy dużo czasu.
Nasze informacje mówią nam, że Rosjanie zamierzają tego użyć
jako pretekst do przeprowadzenia ataku na Kłajpedę,
jeśli minister spraw zagranicznych nie powróci.
Kontynuuj eskalację zgodnie z ustaleniami.
- Zrozumiano.
- Dobra.
- Zrozumiałeś?
- Tak.
Jasne, jasne. Daj mi chwilę, okej?
(napięta muzyka)
(śmigłowiec wiruje)
(radiowe gadki)
(napięta muzyka trwa) (Maksymalny oddech)
(drzwi trzęsą się)
(dzwoni telefon)
- No dalej, no dalej, podnieś słuchawkę.
Podnieś telefon.
(wzdycha) Och, Boże. (dzwoni telefon)
- [Mama] Cześć?
- O Jezu.
Mamo, nie bez powodu nazywają się telefonami komórkowymi.
Nosisz je gdzieś przy sobie.
- [Mama] Przepraszam, nie słyszę telefonu w torbie.
- Tak, co? - Co mówisz?
- Nic. (wzdycha) Gdzie jesteś?
- [Mama] Jesteśmy na plaży,
miło spędzając czas. - Okej, nie, posłuchaj.
Słuchaj. - Idę na lody,
jedna minuta. - Nie, potrzebuję cię
żeby mnie posłuchać. - Nie kop piasku
prosto w twarz swojej siostry, Louie!
Louie, podejdź tu na chwilkę. - Mamo!
Mamo, czy mogłabyś przestać robić to, co robisz?
I słuchasz? - Opiekuję się dziećmi!
- Musisz zejść z plaży
i opuścić Kłajpedę. - Ale dopiero co tu dotarliśmy
i miło spędzamy czas. - Mamo, proszę.
Czy mógłbyś po prostu... Pójdziemy na lody.
Jedna minuta. - Zrób o co proszę.
- [Mama] Louie, nie rzucaj piaskiem w twarz swojej siostry.
- Mamo? - Nie mogę, (wzdycha) Oddzwonię. - Mamo!
(telefon piszczy)
Boże. (wzdycha)
(Maxine ciężko oddycha)
Pierdolić.
(cicha muzyka)
(drzwi skrzypią i brzęczą)
(śmigłowce wirują) (ptaki ćwierkają)
(niesamowita muzyka)
- Och, no cóż, bo nagle wszystko jest w porządku
zrobić to po swojemu, tak?
- [Ed] Nie mam żadnego komentarza na temat twojego podejścia.
- Cóż, to zabawne, prawda?
Ponieważ wykorzystujesz mnie do robienia rzeczy, których ty nie możesz zrobić.
Po prostu nie rozumiem, dlaczego mnie sparowałeś
z tym pieprzonym lekarzem, który powinien być na wakacjach
z jej rodziną, na litość boską.
- [Ed] Musieliśmy, żeby Londyn włączył się w tę sprawę,
i była najbliższą opcją.
Wiesz, że gdybyśmy byli sami, zrobilibyśmy to inaczej.
- Powiem ci coś, Ed,
i pozwólcie mi to cholernie jasno powiedzieć.
Robię coś dla ciebie, jasne?
Coś, czego nikt inny nie potrafi zrobić,
i mam nadzieję, że możesz to przyjąć
pod uwagę, gdy nadejdzie czas, jasne?
- [Ed] Zobaczę, co da się zrobić.
- Dobry.
Co się stało, Ed, co? Wyglądasz na spiętego.
- [Ed] Ach, reżyser
i sekretarz stanu obaj się w to wplątują
o naszej małej sytuacji w domu, kolego.
Czy muszę to pisać wprost?
(napięta muzyka)
(komputer piszczy)
(napięta muzyka trwa)
- [Max] Okej, gotowi, kiedy ty będziesz.
- [Jay] Już najwyższy czas, kurwa.
- [Max] Nie musimy tego źle rozumieć.
Wszyscy patrzą.
- [Jay] No cóż, ty jesteś lekarzem.
- [Max] Jestem medykiem.
To było dawno temu i nie byłem w tym zbyt dobry.
(napięta muzyka) (Stephen oddycha)
(marszczenie maski)
(napięta muzyka trwa) Joe.
W porządku.
- [Jay] Miło i łatwo.
(zegar bije)
(pełna napięcia muzyka)
(Stephen łapie oddech)
- Dobrze, dobrze, mam cię.
Mam cię, mam cię, mam cię.
Uspokój się. Spójrz na mnie, spójrz na mnie, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, spójrz na mnie, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. Spójrz na mnie.
Oddychać.
Słuchaj, nie jesteś wystarczająco silny, jasne?
Nie jesteś wystarczająco silny.
Grzeczny chłopiec, to tyle.
Spokój, spokój, spokój, spokój.
Czy jesteś ze mną?
- Stephen, chcemy tylko z tobą porozmawiać, dobrze?
- Czy wiesz kim jesteś?
NIE?
Czy wiesz gdzie jesteś?
Masz pojęcie jak się tu znalazłeś?
(Stephen oddycha)
Co jest ostatnią rzeczą, którą pamiętasz?
(Stephen oddycha)
On jest cholernie pusty.
Max, weź plik.
- Tak, tak, tak.
- Będziemy musieli dać panu Memento intensywny kurs
o tym, jak bardzo jest przejebany.
(pełna napięcia muzyka)
Wiesz, Stephen.
Spójrz na mnie.
Dobra.
Ty pukasz
z kilkoma naprawdę wrednymi dupkami.
Coś Ci się kojarzy?
Czy to nie? (szydzi)
No i czyż to nie jest cholernie wygodne?
Widzisz, ja też bym o tym zapomniał, Stephenie.
Gdybym był płatnym zabójcą rosyjskiej hierarchii.
(Stephen jęczy)
Byłeś żołnierzem
w służbie Jej Królewskiej Mości.
- [Max] Spójrz na to.
To ty. Spójrz na to.
- [Jay] Wysłali cię w naprawdę paskudne miejsca.
Zrobiłeś parę okropnych rzeczy.
- [Max] Okej, spójrz na to, Stephen.
Czy rozpoznajesz tu kogoś?
- Tu jest napisane, Stephenie,
jesteś kierowcą rosyjskiego ministra spraw zagranicznych.
Ale udało ci się to znaleźć.
Jeśli więc nie planowaliście wspólnego strzelania do gołębi,
Myślę, że to jest częściowo prawda.
Ci skurwysyni tutaj, Stephen,
są prawicowymi nacjonalistami litewskimi.
- [Max] Nie rozpoznaje żadnego z nich.
- On rozpozna.
Kurwa, jestem pierwszy, tak?
Ten skurwiel jeden tutaj mówi
że Litwa nigdy nie da się zastraszyć imperialistom.
Jeśli ich rząd nie ma kręgosłupa
zatroszczyć się o Rosję, to zrobią to również ich ludzie.
Shady Fucker Two, właśnie tam,
Mówi, że wpakuje twojemu szefowi kulę w łeb
w ciągu następnych 90 minut.
- Stephen, czy to coś dla ciebie znaczy?
- Nasz wywiad, Stephen, sugeruje, że...
jeśli żądni ognia Rosjanie przekroczą granicę,
do granicy litewskiej,
to nie będzie jak na Ukrainie, Stephen,
bo nie zapominajmy, że ludzie z państwa członkowskiego NATO
egzekucja rosyjskiego ministra spraw zagranicznych na żywo w internecie
jest aktem wojny.
I to wszystko, czego potrzebują Czerwoni, aby utorować drogę
za pełnowymiarową, legalną inwazję na Litwę!
Co o tym myślisz, Stephen?
Myślisz, że wujek Sam
a jego kumple tutaj będą stać z tyłu
i pozwolić im tratować jednego ze swoich?
- W porządku.
Dobrze, Stephen? W porządku?
Spójrz na mnie.
Teraz widzisz, dlaczego to jest najważniejsze
że opowiesz nam wszystko, co pamiętasz,
czegokolwiek na temat tego, gdzie go zabrano.
Wszystko.
- Dobra, pieprzyć to. Zejdź mi z drogi!
Wypierdalaj stąd!
Wiesz. - Nie.
- Jay, - Wiesz, Stephen.
- To już wystarczy.
- Posłuchaj, Stephen, zrobimy wszystko, co będzie trzeba.
- O, Jezu.
- Żebyś zapamiętał. Okej?
- Jay'u?
Muszę się trochę uspokoić.
- Cokolwiek to kurwa będzie! Rozumiesz mnie?
- Dobra, puść go. - Odpieprz się, Max!
Spieprzaj! Spieprzaj! - Puść. Okej.
- Pieprz się! - To już zaszło za daleko.
- Nie mamy czasu na te wszystkie bzdury o dobrym i złym gliniarzach.
Czy Pan rozumie?
Kogo to obchodzi
a co jeśli ten zdrajca dostanie w twarz trochę po tyłku?
- Spójrz na niego, spójrz na ten stan, - Tak, spójrz na niego!
- Okej, już raz próbowali, jasne?
To nie działa.
(Stephen oddycha)
Jay, róbmy tak jak ustaliliśmy.
W porządku?
To jest w każdym razie twój proces. Nie mój.
- O, podoba ci się ten pomysł, prawda?
Ech?
No to chodźmy.
No cóż, możesz nic nie pamiętać, jasne?
Ale mamy dostęp
całe twoje pieprzone życie.
- Stefanie?
Stephen, wierzymy, że istnieje jakiś wyzwalacz
które odblokuje twoją pamięć.
I dzięki temu poda nam lokalizację
gdzie Skydas przetrzymują Michaiła Pietrowa.
Dobrze? I to jest to, czego szukamy, okej?
To tylko drobna rysa, która, gdy ją otworzymy,
możemy pomóc Ci cofnąć się w czasie i przejść przez traumę.
- Stefan,
zrobimy wszystko, co trzeba, komukolwiek chcemy,
żeby to od ciebie wyciągnąć.
Czy mnie rozumiesz?
Jasne, że tak.
Tak, prawda?
No dalej, Stephen! (klaszcze w dłonie)
Nikt nawet nie wie, że tu jesteś.
Nikt!
Jak myślisz, Stephen, jak to się skończy?
Powiedz mi, porozmawiaj ze mną.
No cóż, pozwól, że dam ci wskazówkę.
Nie jest to przyjemna filiżanka herbaty i ciasteczka z Maxine,
pozwól, że ci powiem.
- [Max] Jezu, naprawdę to jest konieczne?
- [Jay] Oczywiście, że to cholernie konieczne.
Czy ty sobie, kurwa, żartujesz? - Dobra, dobra, Jay.
- [Jay] Wszystko jest konieczne.
- Pomóż mi proszę z tym stołem. Jay , Proszę?
Pozwól mi kontynuować. - Stephen.
Stephen, czas ucieka.
- [Max] Jay.
- Czas ucieka.
- [Max] Jay?
- Uważaj na niego.
- Dobrze, Stephen, pokażę ci
A teraz kilka zdjęć, dobrze?
I chcę, żebyś mi powiedział
Jeśli ktoś tutaj wydaje Ci się znajomy, w porządku?
Rozumiesz?
No dobrze, zaczynamy.
To jest Daisy. To twoja córka.
NIE?
Dobra.
Mamy Danny'ego, twojego syna.
(Maksymalne oddychanie)
Dobrze, to jest Karen. To twoja była żona.
W porządku.
To jest Jennifer, twoja matka.
A to jest Dawid.
- Twój ojciec, David.
- Jasne. Okej, Jay. - Ten, który kurwa
zostawiłem cię w tyle.
- [Max] Czy możesz mnie tak zostawić, proszę?
Jay. - Twój stary.
Dobry człowiek, twój staruszek, prawda?
Hej? Dobry człowiek?
- Przykro mi, ale zmarł.
(przekładanie papierów)
To jest Phil, twój najlepszy przyjaciel.
Nie? Okej, i na koniec, to jest Mark.
W porządku.
Miałeś te rzeczy przy sobie, kiedy cię odbieraliśmy.
Tutaj jest pistolet.
Spójrz na to. Czy to coś znaczy?
NIE?
I ta wizytówka tutaj.
Doktor Palmer.
(Stephen pociąga nosem)
Dobrze, nie martw się.
Okej, spójrz, to może nic dla ciebie nie znaczyć
teraz, ale wierzymy, że kluczem
odblokowanie twojej pamięci jest gdzieś tutaj ukryte.
Umysł nie usuwa informacji
w takich sytuacjach, w Twojej sytuacji.
Po prostu ukrywa to przed nami.
I tak oto zrobimy,
będziemy stosować metody hiperstymulacji
aby spróbować uzyskać dostęp do twoich wspomnień.
Posłuchaj, nie zrobilibyśmy tego
chyba że było to absolutnie konieczne.
Nie, nie zrobilibyśmy tego. Nie zrobilibyśmy tego.
Ale nie będę ci kłamać.
Istnieje ryzyko, że będzie to miało zarówno charakter emocjonalny
i fizycznie bolesne.
Co?
- Nie wiem, - Nie wiesz co? Co?
- Nic nie wiem.
- Nie wiesz co?
- Nic nie wiem, nie wiem.
- Nic nie wiesz?
Okej. W porządku.
Okej, zaczekaj chwilkę. Jay?
Czy możesz zdobyć pierwszy?
- Z przyjemnością.
- Joe, mogę mieć, hm, sekundę?
Dobrze, Stephen, to jest,
nie, nie martw się, nie martw się.
To tylko, nie, nie, nie, to tylko na chwilkę.
Spójrz na mnie.
Nic ci się nie stanie, okej?
W porządku.
To tylko na chwilę.
Zaczynamy.
(napięta muzyka)
(Maksymalny wydech)
Pierdolić.
(klikanie telefonu)
(pełna napięcia muzyka)
(napięta muzyka trwa)
(zegar bije)
(pełna napięcia muzyka)
- No cóż, wciąż tu jesteśmy, a minuty mijają
i słyszymy od naszego rządu bzdury
to sprawia, że ​​czujemy się lepiej.
(chichocze) Ale to żadna niespodzianka, prawda?
Mój przyjaciel Jack ma jeszcze trochę życia w sobie,
i nadal tu jestem i kręcę się.
Hej, linie telefoniczne też migają,
więc nadal działasz.
Zobaczmy, kto mówi.
- [Jared] Hej, skończyłem?
- Jasne, stary, już po tobie.
Jak masz na imię i co cię gryzie?
- [Jared] Cześć Joe, tu Jared.
Słucham tego programu od dłuższego czasu.
Uwielbiam to, człowieku.
Wielkie dzięki za ujawnienie prawdy, bracie.
Ale nigdy wcześniej nie dzwoniłem, ale siedząc tu dziś wieczorem,
Pomyślałem sobie: „pieprzyć to”.
Wiesz, to może być teraz albo nigdy.
- Amen, bracie.
Miło Cię gościć w programie.
- [Jared] Jestem przekonany, że to już koniec, Joe.
W stu procentach przekonany.
Jest kot w piekle szans
ten szalony Vlad tym razem nie odpuści.
To się po prostu nie wydarzy, człowieku.
Już wcześniej dostał w kość. Nie pozwoli, żeby to się powtórzyło.
Zapamiętaj moje słowa.
To kryzys kubański na sterydach.
A ten szalony skurwiel, gra na stałe.
- Obawiam się, że możesz mieć rację, Jared.
Możesz mieć rację.
(samolot wiruje)
(pełna napięcia muzyka)
(komputer piszczy)
(pełna napięcia muzyka)
(koła skrzypią)
- Jesteś na to gotowy?
- Myślę, że tak.
- [Max] Okej. Stephen, to tylko ja.
W porządku?
- Och, Stephen. Co oni ci zrobili?
- [Max] To nie my.
- Co mu zrobiłeś?
- [Max] To nie my.
Stephen, wiesz kto to jest?
(pełna napięcia muzyka)
- [Karen] Co mam zrobić?
- [Max] No to po prostu z nim porozmawiaj,
cokolwiek, co mogłoby przywrócić mu pamięć.
- Okej, Stephen, to ja, Karen, twoja irytująca była żona.
Wiesz, ten, którego nieustannie goniłeś
i potem zostawione
kiedy poszedłeś walczyć za swój kraj?
- [Max] Karen, może spróbuj czegoś
trochę mniej konfrontacyjny.
- [Karen] Cóż, on wie, że nie mówię poważnie.
On wie, że to akceptuję.
No cóż, on wiedział.
Co chcesz, żebym powiedział?
Rzeczy niedawne, rzeczy stare czy?
- [Max] Cóż, nie jesteśmy pewni, jak daleko sięga jego amnezja,
ale podejrzewamy, że stracił większość swojego dorosłego życia.
- [Karen] Jezu Chryste.
- [Max] No więc, co powiesz na to, jeśli się skupisz?
W szczęśliwszych czasach, tak?
Dlaczego nie spróbujesz?
- Okej. - Tak?
- Pamiętam, jak byłeś dumny, kiedy odszedłem
i dostałam pierwszą pracę jako pomocnik szefa kuchni?
I jak od razu wstąpiłeś do wojska
ponieważ to było twoje marzenie,
pójść w ślady swojego taty?
O tym, jak odłożyłeś to na bok, żeby mi pomóc?
Jak wtedy, gdy próbowałem ci podziękować,
po prostu wzruszyłeś ramionami, jakby to było normalne,
jakby normalne było parkowanie własnych marzeń
aby pomóc komuś innemu w jego potrzebach.
I mieliśmy Daisy i Danny'ego.
Kiedy Daisy stawiała pierwsze kroki w dniu Twoich urodzin,
niesamowite, że to zrobiła i byłeś tam w tym momencie.
Ponieważ wiem, że jako tata,
miałeś wrażenie, że wiele cię ominęło.
- To nie działa. Nie mamy na to czasu.
Teraz wiesz, co musisz zrobić.
- Idę tam.
- I wiesz, co musi zrobić.
Idź tam. Zrób swoją pieprzoną robotę.
- Jakiś tęgi facet zrzucił cię z Wieży Eiffla,
i prawie wypadło ci z rąk
ale tak się dowiedziałem, że miałeś nam się oświadczyć
- [Max] Czy coś, co mówi Karen, brzmi znajomo?
Do ciebie w ogóle?
Wszystko?
- Stephen, nigdy ci należycie nie podziękowałam.
- Tak.
- Ale ja tak mam,
Jestem bardzo wdzięczny, Stephenie,
za wszystko co zrobiłeś.
Kiedy usłyszałem diagnozę
i zawiozłeś mnie do szpitala,
a gdy już byliśmy w pokoju,
a lekarz powiedział, że to rak, a ty po prostu,
słyszysz tylko raka,
i twój umysł staje się zupełnie pusty, prawda?
Więc właśnie usłyszałem, jak porusza ustami,
i czułam jakby mnie ciągnęło do tej ciemnej studni.
Ale wziąłeś mnie za rękę
i mówiłeś, że wszystko będzie dobrze
i nie sądzę, żeby słowa kiedykolwiek mogły to podsumować
jak bardzo jestem wdzięczny za ciebie w tej chwili.
Ponieważ wydawało się, że świat się wali,
ale byłeś po prostu tym, byłeś tą skałą.
Mówiłeś, że znajdziemy sposób, żeby to pokonać,
i naprawdę, naprawdę ci wierzyłam.
I jestem ci za to bardzo wdzięczny.
Bo gdyby to dotyczyło tylko mnie, gdybyś ty,
Nie wiem, co bym zrobił.
Stephen, naprawdę nie mam zdania.
Dziękuję. Jesteś fantastyczny. - Dobrze, posłuchaj mnie!
Posłuchaj mnie, nie mamy na to czasu, okej?
Więc albo nam pomożesz
albo wyrzucę cię z tego pieprzonego pokoju
i znaleźć kogoś, kto będzie bardziej, kurwa, chętny do współpracy!
A ty!
Teraz chcesz mi powiedzieć
że nie poznajesz swojej własnej żony?
Twoja własna, kurwa, żona! Spójrz na mnie!
(dramatyczna muzyka)
- Dobrze, dobrze.
Stefan, Stefan, Stefan.
- Stój, stój, stój! (klapsnięcie dłonią)
(Karen krzyczy)
- A teraz posłuchaj mnie!
Posłuchaj mnie!
(dramatyczna muzyka)
- Wypierdalaj!
Stephen. - Kurwa!
- [Karen] Nie mogę tego zrobić. Przepraszam.
Nie jestem wystarczająco silny.
- Stephen, okej. Tutaj, tutaj.
- [Jay] Dupek.
- Okej, trzymaj się tego, Joe. Trzymaj się tego.
Wstań ze mną. Wstań.
To tyle, to tyle, powoli, powoli.
Powolny.
Dobrze, dobrze, dobrze. Zaczynamy.
No to zaczynamy. Okej?
Posadzę cię.
No to zaczynamy. No to zaczynamy.
W porządku.
Słuchaj, słuchaj, spójrz na mnie.
Dobrze. Jeszcze coś takiego, okej?
- [Karen] Co się z tobą dzieje?
- On cię położy.
W porządku? Spójrz na mnie.
Nie chcę, żeby to zrobił. Chcę ci pomóc.
Musicie nas posłuchać.
Posłuchaj, co zostało powiedziane.
Jeśli cokolwiek brzmi znajomo, daj nam znać, okej?
A teraz zostań tam.
- Czy mogę się do niego zbliżyć? Czy to w porządku?
- Tak, w porządku. W porządku.
No dobra, zaczynamy.
Stephen, czy to w porządku, żebym wszedł?
Tak?
W porządku.
Nie zrobisz Karen krzywdy, prawda?
Nie tkniesz jej, prawda?
No dobrze, zaczynamy.
Czy to w porządku?
Tak?
- Dziękuję. (kliknięcie na krześle)
- [Max] Dobrze.
(Karen pociąga nosem)
(niesamowita muzyka)
- Stefanie?
(cicha muzyka) (Karen jęczy)
(cicha muzyka) (Karen szepcze)
Nie ma to znaczenia.
- Przepraszam, Karen.
- Ja też przepraszam.
Przepraszam ja też.
(cicha muzyka)
(Karen pociąga nosem)
(pełna napięcia muzyka)
Wiem, że nie miałbyś nic do roboty
z tymi ludźmi, gdybyś nie musiał.
(cicha muzyka)
Wszystko w porządku.
(Karen szepcze)
(pełna napięcia muzyka)
(Karen szepcze)
(pełna napięcia muzyka)
(cieknąca ciecz) (brzęczenie szkła)
(pełna napięcia muzyka)
Więc stąd pochodziły pieniądze.
Podobno odmówiono.
Już dość przeszedłeś.
(Karen szepcze)
Obiecaj mi, że zaprowadzisz ich tam.
(Karen szepcze)
- Nie wiem, czego chcą.
Nie wiem, czego chcą.
- Tak.
Tak, masz rację.
To jest tam.
Jest tutaj.
Jeśli ktoś może to zrobić, to właśnie ty.
(Karen szepcze)
(dzwoni telefon)
- [Jay] Zabierz ją stąd.
- Jay? - Zabierz ją stąd.
(dzwoni telefon)
- Okej. No dalej.
To wystarczy. To wystarczy.
Przepraszam. Okej, chodź.
(dzwoni telefon) - Zabierz ją stąd.
Muszę odebrać teraz telefon.
- [Max] Dobrze. Okej.
- Zrób to. Pomyśl, dla dobra dzieci, proszę.
(dzwoni telefon)
- Tak.
Poczekaj chwilę. Dobrze?
Zostań tam.
- [Karen] Dziękuję.
(napięta muzyka)
(Jay wzdycha)
(łopaty helikoptera)
(napięta muzyka)
(napięta muzyka trwa)
(trzaskanie drzwiami)
(napięta muzyka)
- No, mów dalej. Co?
Jesteśmy trochę zajęci.
- [Ed] No wiesz, o co chodzi, kolego.
Musisz się zameldować.
Mam cię trzymać krótko.
- Ach, oto i on w swoim prawdziwym wydaniu, co?
No cóż, co powiesz na to, Ed?
Obiecujesz mi immunitet albo wyjdę za drzwi
i zabiorę ze sobą tę pustą kartkę
i wyrzucę go na środek niczego.
Zrozumiano?
- [Ed] (chichocze) Oboje wiemy, jak to się kończy.
- Tak? No to powiedz mi, dlaczego miałbym się tym przejmować.
No cóż, moje życie i tak się skończyło.
To tylko oznacza, że ​​zabiorę ze sobą resztę was, dziwek,
Chyba że mi pomożesz.
Widzisz, Ed,
Ja robię za ciebie brudną robotę,
ponieważ wy, psy, nie lubicie brudzić sobie rąk
i sprawisz, że wszystkie opłaty znikną.
- [Ed] Co sprawia, że ​​myślisz, że mógłbym ci pomóc?
Nawet gdybym mógł?
- Bo jeśli tego nie zrobisz,
Sprawię, że cały ten pieprzony świat spłonie.
- [Ed] Wiesz, że to ponad moje uprawnienia.
Muszę porozmawiać z ludźmi,
i muszą się nad tym zastanowić.
- Tak, tak, tak, tak.
No cóż, nie pozwól im za dużo myśleć, okej?
- [Ed] Dobrze. Zadaję pytanie.
Teraz, czy możemy się skupić? Co zrobił Walet Karo?
- Nie tak bardzo, jak potrzebowaliśmy.
A teraz posłuchajcie, musimy natychmiast podjąć eskalację.
- [Ed] Cóż, mam pewne obawy
że posunąłeś się za daleko i za wcześnie
i zmarnowałeś jedną z niewielu kart, które nam pozostały do ​​rozegrania.
Jeśli eskalujemy,
Potrzebuję gwarancji, że niczego nie zepsujesz.
- To jedyna rzecz, którą możesz zagwarantować, mój człowieku, prawda?
Czy zrobię wszystko, co muszę zrobić?
Żeby ten dupek wykrztusił to, co wie.
- [Ed] I Jay, nie będziemy mieć drugiego Mogadiszu,
jesteśmy?
- Nie może być drugiego Mogadiszu
jeśli sprawisz, że pierwszy zniknie.
- [Ed] Dzieci nie będą dla ciebie czynnikiem wyzwalającym?
- Potrzebujesz mnie i wiesz o tym.
Zielone światło dla tej pieprzonej eskalacji
i przestań marnować mój cholerny czas.
- [Ed] Aha, masz zielone światło
aby wprowadzić do gry Królową Kier.
- Dobry.
A, i Ed?
- [Ed] Jasne, kolego?
- Są drzwi, więc z nich skorzystam.
(zegar bije)
(pełna napięcia muzyka)
Dostaliśmy zielone światło na eskalację.
- Dobra.
- [Jay] Czy zgadzasz się ze mną w tej sprawie?
- [Max] Tak. Tak.
Ja po prostu, to tylko ja, - [Jay] To nic, Max.
Rosjanie gromadzą wojska.
W Kłajpedzie padają strzały.
Jeśli źle to zrozumiemy, to nastąpi Armagedon.
- Daj mi tylko minutę. Dobrze?
To możemy kontynuować, tak?
(brzmienie helikoptera)
- [Automatyczny głos] Proszę odczekać chwilę po usłyszeniu sygnału.
(telefon piszczy)
- Mama?
Wiem, że ostatnio dużo na ciebie narobiłem,
i wiem, że jesteś na mnie zły,
ale czy możemy na chwilę odłożyć to wszystko na bok?
Musisz odebrać telefon.
Nie żartuję.
Są rzeczy, które nas oboje przerastają.
I chcę tylko, żebyś do mnie oddzwonił.
Proszę, to bardzo, bardzo pilne.
(wzdycha) Jezu.
Po prostu oddzwoń, kiedy otrzymasz tę wiadomość. Okej?
(napięta muzyka)
(napięta muzyka trwa)
(zegar bije)
- (chichocze) Jack zaczyna wyglądać na trochę zmartwionego
dla siebie tutaj.
Uczyńmy to cholernie jasnym
że Wujek Joe nigdzie się nie wybiera.
Jestem tu dla ciebie aż do gorzkiego końca,
z napisem „Absolutnie Zippo”
ministra spraw zagranicznych Rosji Pietrowa
został uwolniony przez porywaczy.
To może być bliżej, niż my dwaj byśmy chcieli.
(brzmienie helikoptera)
Teraz NATO i Rosjanie mówią właściwą rzecz,
badane są kanały dyplomatyczne i bla, bla, kurwa bla.
Ale nie oszukujmy się, ludzie.
Skydas zabije go, jak mówią, że to zrobią,
wtedy ptaki będą latać, (samolot będzie wirował)
a niebo będzie pomalowane na czerwono.
Dobra, kolejka druga, jesteście na miejscu.
- [Gina] Jakie, kurwa, kanały dyplomatyczne?
Rosjanie nie mają zamiaru robić niczego innego
niż przekroczenie tej granicy.
- No cóż, dzień dobry, rozmówco.
Od razu wskakujesz, co?
Jak masz na imię?
- [Gina] Cóż, przepraszam, Joe,
ale wydaje się, że to nie jest właściwe
tracić czas na grzeczności.
- Zawsze jest na to czas.
Nie mogę nazywać cię przyjacielem, jeśli nie znam twojego imienia.
- [Gina] Tak, tak. Przepraszam Joe.
Dobrze. Masz rację.
Gina, mam na imię Gina.
- Witamy w programie, Gina.
A co masz dla mnie?
- [Gina] Jak mówiłam,
Nie wierzę w bzdury o kanale dyplomatycznym.
Komuniści budują szpitale.
Nie buduje się szpitali
jeśli nie spodziewasz się ofiar.
Czy on myśli, że wszyscy jesteśmy głupi?
Czy on oczekuje, że damy się nabrać po raz drugi?
Cóż, nie jesteśmy. I nie będziemy.
Wiemy, co on robi,
i nie będziemy stać z boku i pozwalać mu na to ponownie.
Brak korekty.
Wujek Sam ma swoją kartę oznaczoną,
a Putin odczuje swój gniew, jeśli przekroczy tę granicę.
(napięta muzyka)
(komputer piszczy)
(napięta muzyka)
(łańcuchy brzęczą)
- Spokojnie i przyjemnie, Stephen. Spokojnie i przyjemnie.
- Tata?
Co?
- Tak, nie martw się o to. Okej?
Wszystko będzie dobrze.
Stephen, rozpoznajesz ich?
(łagodna muzyka)
To są Daisy i Danny.
To są twoje dzieci.
(Daisy płacze)
- Tato!
(Daisy szlocha)
Kocham Cię, Tato.
(Daisy szlocha)
Tatuś.
(Daisy szlocha)
Proszę, spróbuj zapamiętać.
(Daisy płacze)
Tato, proszę.
Proszę.
(Daisy szlocha)
- Stefanie?
(Daisy szlocha)
Podejdź tu, Daisy.
- Tato!
- Stefanie?
(Daisy szlocha)
Czy rozpoznajesz te dwie osoby?
(Daisy szlocha)
Wszystko w porządku.
(Daisy szlocha)
Dobrze, dobrze. Tutaj.
Tutaj.
(Daisy szlocha)
- Wszystko w porządku. On wie, kim jesteś.
(Daisy szlocha) On wie, kim jesteś.
On będzie pamiętał.
Obiecuję, że on będzie pamiętał, okej?
Tak, tak zrobi.
(Daisy szlocha)
(niepokojąca muzyka) (dzieci rozmawiają)
(niepokojąca muzyka) (Daisy szlocha)
(niepokojąca muzyka trwa)
(łańcuchy klikają)
(Daisy szlocha)
(niesamowita muzyka)
- [Jay] O co chodzi, Max?
- To już za daleko idące.
- Kurwa. Właśnie o tym rozmawialiśmy.
- To dzieci.
- Przeżyją.
- [Max] Masz dzieci?
- NIE.
- Nie? No cóż, ja tak.
- A dlaczego to jest istotne?
- Nie działa.
- To zadziała.
- Tak, ale jakim kosztem?
- Czy to ma znaczenie?
- Nawet nie wiemy, czy to pobudzi jego pamięć.
- Może nie to, ale coś na pewno.
Musimy spróbować wszystkiego, kurwa, Max.
Słuchaj, mamy pozwolenie
robić cokolwiek, kurwa, chcemy.
(napięta muzyka)
Więc o co chodzi? Hej?
Co to jest?
Oh okej.
Rozumiem. To ja.
Nie lubisz mnie?
Bingo. To jest to.
Aha, rozumiem.
Twój mąż był trochę niegrzeczny,
a teraz uważasz, że wszyscy faceci to palanci.
Czy to prawda? - Pieprz się, Jay.
Pieprzyć cię. - Hej?
Uciekłeś do swojej mamusi.
Twoja mama opiekuje się twoimi dziećmi. I tyle?
Kto w ogóle przyjeżdża na wakacje na Litwę?
A potem co?
Niektórzy urzędnicy wykonują kilka numerów,
nacisnąłem kilka przycisków, znalazłem cię i skierowałem do mnie.
Słuchaj, Max, masz doświadczenie w tej dziedzinie.
Nawet jeśli nie masz wprawy.
- Czy to sprawia, że ​​czujesz się lepiej? Tak?
Wiesz, że masz rację?
- Cóż, jeśli to coś znaczy, to tak.
To sprawia, że ​​czuję się lepiej,
do tego stopnia, że ​​nie utknąłem tu, kurwa
z jakimś pieprzonym amatorem.
Nawet jeśli jesteś trochę poza wprawą.
(napięta muzyka)
Słuchaj, Max, nie jesteśmy wszyscy tacy sami.
W porządku? - O kurczę.
Nie traktuj mnie protekcjonalnie, Jay.
- Cóż, nie jesteśmy. - Nie.
Nie, nie jesteście wszyscy tacy sami.
Ale istnieje pewien typ i ty nim jesteś.
Myślisz, że jesteś mądry, bo to odkryłeś?
Jesteś CIA. Byłbym rozczarowany, gdybyś nim nie był.
Wiesz co, spędziłem lata próbując uciec z tego fiuta
a potem ląduję uwięziony w pieprzonym magazynie
z jego pieprzoną kopią.
- Urocze. - Jasne. No chodź.
No dalej! - Uroczo.
Kurwa mać.
(pełna napięcia muzyka) (Stephen oddycha)
Co teraz, Stephen? Hej?
Twoje własne ciało i krew w pieprzonych kawałkach.
Nie chcę cię kurwa skrzywdzić. Jestem wyczerpany.
- Okej. W porządku.
Stephen, czy w ogóle ich rozpoznałeś?
No wiesz, po prostu nie wiem.
- Stephen, spójrz na mnie przez chwilę.
Czy masz dzieci?
Masz dwójkę dzieci, dziewczynkę i chłopca?
(napięta muzyka)
Nie pamiętasz?
- Wróć zaraz. Czy pamiętasz, kiedy się urodzili?
Pamiętasz siebie, pamiętasz Karen w szpitalu?
Dobrze? Może wyobraź sobie szpital jeszcze raz.
(płacz dziecka) (pełna napięcia muzyka)
- [Jay] Chcemy cię stąd wydostać, Stephenie,
abyś mógł ponownie dołączyć do swojej rodziny,
żebyś mógł położyć dzieci spać wieczorem.
Chcemy cię stąd wydostać i chcemy się stąd wydostać.
A my wszyscy chcemy wrócić do domu, Stephenie.
(pełna napięcia muzyka)
(napięta muzyka trwa)
- Była chora.
- [Jay] Powtórz to jeszcze raz, Stephen.
Trochę głośniej, przepraszam. Powiedz to jeszcze raz.
- Była chora.
- [Max] Kto był chory?
- Karen. Karen była chora.
- Karen była chora. Okej.
- Była w szpitalu.
Potrzebowała leczenia. - Dobrze.
- Dobrze. Dobrze. - Dobrze, Stephen. Dobrze.
Co jeszcze pamiętasz, Stephen?
- Podjąłem pracę.
- Jakie było zadanie?
- Byłem kierowcą
Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
(napięta muzyka)
- Zostawiłeś Karen, żeby wykonać tę pracę?
- Tak.
- [Max] Czy zostawiłeś swoje dzieci?
(Stephen oddycha)
- Nie wiem. Nie wiem.
- Nie pamiętasz tego fragmentu? Okej.
Nie pamiętam tego fragmentu. W porządku.
Skupmy się na Karen.
Więc zostawiłeś Karen, żeby wykonała tę pracę, a ona była chora.
(dzieci paplają) (pełna napięcia muzyka)
Jeśli Karen była chora, dlaczego przyjąłeś tę pracę?
- Potrzebowałem pieniędzy.
- [Max] Po co?
- Leczenie. Potrzebowała pieniędzy na leczenie.
Ona jest dobrą matką. Wiesz?
Ona jest... dzieci jej potrzebują.
- Tak.
Tak, potrzebują jej.
- Stefanie?
Stephen, spójrz na mnie.
Dokąd zabrałeś rosyjskiego ministra spraw zagranicznych?
- Byłem tylko kierowcą.
- Dobrze, ale ty, - Dobrze. Ale gdzie?
Gdzie byłeś? Gdzie poszedłeś?
Gdzie poszedłeś?
Czy pamiętasz jakieś pola, budynki, cokolwiek, znaki?
(Stephen oddycha)
- Więc pamiętasz, że siedziałeś za kierownicą.
Pamiętasz to?
(napięta muzyka)
- Jasne. Jasne, że tak. (łańcuchy klikają)
- Tak? Tak?
Dobra.
Więc patrzysz w górę i patrzysz przed siebie.
(pełna napięcia muzyka)
- Pola.
- Pola?
- Dobrze. Dobrze.
W porządku.
(pełna napięcia muzyka)
- To wieś.
- Okej. Wieś.
A widzisz w ogóle jakieś znaki? Jakieś znaki dookoła?
(pełna napięcia muzyka)
- Wzgórza? Są wzgórza.
- Dobrze, dobrze.
Jakieś budynki?
(pełna napięcia muzyka)
- Jest zmierzch. Jest wieczór.
- Jest wieczór.
- Minister spraw zagranicznych siedzi z tyłu samochodu.
- [Jay] Okej.
- Dobra.
- Czy on rozmawiał przez telefon, Stephen?
Czy go zrozumiałeś?
Czy on coś powiedział, Stephen?
Coś w ogóle?
Musimy wiedzieć, co się stało w tym samochodzie, kolego. No dalej.
- [Max] Radzisz sobie świetnie.
(pełna napięcia muzyka)
(Stephen oddycha)
- Stefanie?
Spójrz na to.
Co to dla Ciebie oznacza?
(pełna napięcia muzyka)
Czy wiesz, co to za flaga?
Naprawdę?
Okej. Pamięć mu wraca.
- Dobrze, dobrze.
- Pamięć mu wraca.
To jest dobre, Stephen. To jest bardzo dobre.
- To naprawdę bardzo dobre, kolego. - Tak, tak.
- W porządku? Po prostu oddychaj, uspokój się.
(Stephen oddycha)
- Wróćmy więc do tej drogi, którą podążasz.
(pełna napięcia muzyka)
No dobrze, zapada zmrok.
Jedziesz tą drogą.
Wszędzie dookoła są wzgórza.
(pełna napięcia muzyka)
Czy widzisz już jakieś znaki drogowe?
NIE?
No dobrze, rosyjski minister spraw zagranicznych jest z tyłu.
A widzisz jakieś samochody za sobą?
Czy ktoś Cię śledzi?
- Stephen, tutaj. Tutaj, tutaj, tutaj, tutaj.
Pij. Dobrze, dobrze.
Dobrze, dobrze.
Dobra?
W porządku?
Potrzebujesz więcej?
Okej. W porządku.
(Stephen oddycha)
- Dobra.
Więc nikt nie śledzi? Nie?
(pełna napięcia muzyka)
Jak się czujesz, Steve?
Co się dzieje?
(pełna napięcia muzyka)
- Moja głowa.
- [Max] Głowa?
- Tak. Głowa.
- Tak.
Masz wstrząs mózgu.
(pełna napięcia muzyka)
- Nic nie pamiętam.
- Jak dotąd radzisz sobie naprawdę dobrze.
Wspominałeś małe chwile.
Teraz wszystko wraca do ciebie. W porządku?
Jestem pewien, że jeśli będziemy tak dalej postępować,
coraz więcej wspomnień powróci do ciebie, okej?
Musimy po prostu zachować spokój na tym poziomie. W porządku?
(pełna napięcia muzyka)
Kiedy zachowujemy spokój na tym poziomie, jest to najlepsza sytuacja
abyś był w środku, aby móc przywołać pamięć
(Max mówi niewyraźnie) (pełna napięcia muzyka)
Czy w ogóle je rozpoznałeś?
(pełna napięcia muzyka)
(Stephen oddycha)
(dzieci rozmawiają) (niepokojąca muzyka)
- Było dwóch, co najmniej dwóch facetów.
Był tam wielki facet i oni to zerwali,
zdjąć mundur.
- Tak?
- Chociaż nie wiem, czyje to było.
- Ramię, ramię munduru. Tak?
- Zerwali to. - Dobrze, dobrze, dobrze.
(pełna napięcia muzyka) (rozdzieranie materiału)
- Załóż coś innego.
To wszystko. To wszystko, co pamiętam.
- To operacja pod fałszywą flagą.
Szukamy niewłaściwych ludzi, prawda?
To Rosjanie.
Próbują zrzucić winę na Litwinów.
Zwalają winę na Litwinów!
(łańcuchy klikają)
Dobra robota, kolego.
- Tak.
- Dobra robota, kolego.
- Dobrze, chodźmy,
Co, musimy to zrobić?
- [Jay] Na razie tak.
Na razie tak.
- Dobrze. Okej.
Stephen, nic ci się nie stanie. W porządku?
On po prostu... - Mam cię.
- W porządku? - Mam cię.
- [Max] Nic się nie stanie.
Nic się nie stanie. - Spokojnie i przyjemnie.
- W porządku.
- Muszę się zameldować.
(napięta muzyka)
(śmigłowiec wiruje)
(radiowe gadki)
- [Ed] Jak się czuje Brytyjczyk?
- Ona się chwieje.
Myślę, że ona wie, że jesteśmy już blisko granicy.
- [Ed] Jesteś panem Cel uświęca środki.
Przyglądamy się temu z prawnego punktu widzenia.
- Jeśli coś pójdzie nie tak, to nie ma to żadnego znaczenia prawnego.
I staje się to publiczne, Ed.
W porządku?
Słuchaj, chcę tylko wiedzieć, co z tego będę miał.
- [Ed] Poza wypełnianiem swoich obowiązków?
- Słuchaj, Ed, to już za nami.
Oboje wiemy, że jest duża szansa
Być może nie będę mógł wykonywać tej pracy w przyszłym tygodniu.
Potrzebuję tylko wiedzieć, że spełniłeś moją prośbę
w górę łańcucha.
- [Ed] To nie jest takie proste i wiesz o tym.
Są więksi gracze niż ty i ja w tym teraz.
- Pieprzyć to. Ja planuję tę sztukę, Ed.
W porządku?
Wiem, co się wydarzy w każdym momencie, także w przypadku dzieci.
Czemu miałbym się tym przejmować?
- [Ed] Och, zabiłeś nieuzbrojone dziecko.
(napięta muzyka)
(Jay oddycha)
- Myślałem, że ma broń.
- [Ed] Tak mówisz.
- Myślałem, że ma kurwa pistolet. Jasne?
- [Ed] To nie mnie musisz przekonywać, kolego.
- Tak, masz rację.
Bo co powiesz na to, żeby zabrać je ze sobą?
Biorąc pod uwagę, że to ty kurwa rządziłeś tym show.
- [Ed] Oboje wiemy, że nie trzymałeś się scenariusza i mogę to udowodnić.
Ty nie jesteś panem Papierkową Robotą, ale ja tak.
Nic nie łączy mnie z tym, co zrobiłeś.
Próbuję jakoś przetrwać dzisiejszy dzień
bez wyrządzania przez Ciebie jakiejkolwiek szkody mojej karierze.
Nie mam innego wyboru, jak ci zaufać, ale tego nie robię.
- Słuchaj, potrzebuję tylko, żebyś mnie uspokoił
że zamierzasz to zrobić
powiedziałeś, że kurwa to zrobisz.
- [Ed] Zawsze robię to, co mówię.
Twoja wiadomość została przekazana dalej.
- Ale pozwól, że ci przypomnę
że jestem na pierwszej linii frontu, ryzykując swoje byki
dla Ciebie i dla nich.
Nie kwestionuj mnie, kurwa
i pozwól mi wykonywać moją pieprzoną robotę.
Już niedługo będę musiał zagrać kolejną kartą.
- [Ed] Król Pik ma zielone światło.
Jesteśmy gotowi, kiedy Ty będziesz.
- Dobry.
(śmigłowiec wiruje)
(radiowe gadki)
(skrzypienie drzwi)
- O mój Boże. Jezu, mamo.
Słuchaj, nie mam czasu na grzeczności. Okej?
Gdzie jesteś?
Muszę wiedzieć, gdzie jesteś.
- [Mama] Nie słyszę cię.
- Zapytałem, gdzie jesteś?
- [Mama] Co? Powiedz jeszcze raz.
Nie słyszę cię.
- Okej, to po prostu jedź.
Tak, po prostu jedź. - Sygnał jest bardzo zły.
- Po prostu zjedź z głównej drogi i opuść miasto. Okej?
- [Mama] Nie słyszę cię.
- Kurwa, na litość boską.
- [Mama] Słyszałam.
- Oczywiście, że tak.
- [Mama] Bardzo lekceważące.
- Nie, posłuchaj mnie. Dobrze?
Musisz zjechać z głównej drogi i opuścić miasto.
- Nie słyszę cię. - Nie potrafię ci powiedzieć dlaczego.
Ale potrzebuję, żebyś odszedł tak daleko, jak to możliwe
w ciągu najbliższej godziny. - Co mówisz?
(telefon piszczy)
- Mamo?
Mama?
(telefon piszczy)
Kurwa mać.
(trzaskanie drzwiami)
(pełna napięcia muzyka) (dzwoniący zegar)
(samoloty wirują)
- [Wujek Joe] Wujek Joe jest więc już stary jak świat
i siwe włosy, to co z nich zostało.
I powiem wam, ludzie,
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Nawet w szczytowym okresie zimnej wojny.
Słychać brzęczenie szabelką, a potem jest to.
To narastanie sił zbrojnych
w tym obszarze nie ma precedensu,
i będzie potrzeba czegoś naprawdę wyjątkowego
aby wciągnąć nas z powrotem do krainy tego, co poprzednie
gdzie wszyscy czujemy się przytulnie i ciepło.
(samolot wiruje)
Linia trzecia, jesteś tam?
- [Słuchacz] Idziemy po was, komunistyczni oszuści.
Powinniśmy byli po ciebie przyjść w '62.
Ale Kennedy nie postępował tak za życia jak po śmierci.
To nie będzie kolejna Zatoka Świń.
- Jak masz na imię, bracie?
- [Słuchacz] Jestem patriotą. Jesteśmy gotowi na pana, panie Putin.
Cała Rosja i jej sojusznicy będą żałować tego dnia.
Zapamiętaj moje słowa.
- Dobrze, patrioto, ty, eee... - [Słuchacz] Ezechiel 13:14.
„Więc zburzę mur, którym go otynkowałeś
wybielić i przycisnąć do ziemi
tak że jego fundamenty zostały odsłonięte.
A gdy upadnie, zostaniesz w nim zniszczony,
i poznacie, że Ja jestem Pan.
(telefon piszczy)
- Amen, bracie.
Z tego co zobaczyłem na ekranie,
Patriotyzm nie jest aż tak daleki od idei naszego rządu.
(strzały) (samolot wiruje)
A jeśli tak jest,
Następnie zegar odlicza dni do III wojny światowej.
(odpalane rakiety)
(wybuch bomby)
(komputer piszczy)
(napięta muzyka) (stukanie kroków)
- Czy to wszystko jest konieczne?
Czy nie możemy go uwolnić z liny?
- Stephen? To tylko ja.
Zdejmę ci kaptur. Okej?
Zaczynamy.
- Cześć, Stephen.
Kurwa, kolego.
Kolego, co się, kurwa, dzieje?
- Posłuchaj mnie. Masz jedno zadanie do wykonania.
W porządku?
No więc, on jest twoim kumplem? Tak?
Dobra?
Musisz mi pomóc, żebyś mu przemówił do głowy.
Muszę wiedzieć, gdzie był przez ostatnie 24 godziny.
Czy możesz to zrobić?
- Tak, mogę to zrobić.
- No chodź, Big Phil. Idziemy.
- Kurwa mać, człowieku.
Hej, porozmawiaj ze mną.
- A ty go w ogóle znasz?
Hej?
- [Phil] To ja. To twój główny człowiek.
- [Jay] Czy popełniliśmy tu jakiś błąd?
- [Max] Zostaw go na chwilę. Dobrze?
- Czy ja go znam? - To twój kumpel czy co?
- Tak, znam go.
- No to wejdź mu do głowy.
- Uratowałeś mi życie. - Przestań pieprzyć.
- W Afganistanie, gdy mój Jackal został trafiony ładunkiem wybuchowym.
(bomby eksplodują) (żołnierze krzyczą)
Przegoniłeś Terry'ego Talibana za pomocą RPG.
(żołnierze krzyczą) (pełna napięcia muzyka)
Jakiś facet mnie pyta: czy cię znam?
Tak. Znam go.
- Wygląda mi na pozbawionego wyrazu. - To mój brat.
- [Jay] Tak jak my wszyscy.
- Masz tatuaż na klatce piersiowej.
Spójrz, mój przyjacielu.
Widzisz to?
Mam ten sam tatuaż, Steve.
Ten sam.
Ty i ja byliśmy częścią tego samego pułku.
Ty, ja, Lanky Len, Wes, Chico.
Byliśmy grupą braci.
Tacy właśnie byliśmy, człowieku. Byliśmy rodziną.
Nie wiem, jak się w to wpakowałeś,
ale kurwa, jeśli wiesz cokolwiek
jakby ten facet mówił, że wiesz,
teraz jest czas, żeby mu to powiedzieć.
Porozmawiaj ze mną.
- Stephen? - Hej!
Porozmawiaj ze mną. - Stephen.
Czy to coś Ci mówi?
Czy znasz tego mężczyznę?
- Ignoruj ​​go. Spójrz na mnie.
Co się dzieje?
- Nie wiem.
Nie pamiętam.
Nic nie pamiętam.
- Co pamiętasz?
- Małe kawałki, nie za dużo.
Karen, pamiętam.
Ona jest chora.
- Twoja była żona?
- Czy mam dzieci?
- Masz dwójkę dzieci.
- Dziewczynka i chłopiec?
- Dziewczynka i chłopiec, Daisy i Danny.
Byłem ojcem chrzestnym Danny'ego.
Kto ci to zrobił? Czy on położył na tobie ręce?
- Tak, ale nie wiem.
Właśnie się obudziłem i miałem kaptur na głowie,
i nie wiem co się dzieje.
- No cóż, już jestem. Wszystko będzie dobrze.
Wyciągnę cię z tego.
- [Jay] Cóż, czas nam się kończy, Phil.
- Hej, Kucyku, chcesz
żeby się kurwa uspokoić? - Pieprz się, człowieku. Kucyk.
- Daj mi porozmawiać z moim przyjacielem. - Czas nam się kończy.
- Co ci jest? - Rób swoją pieprzoną robotę.
- Robię to, robię to. - Jedna, kurwa, robota.
Masz jedno zadanie, idź i je wykonaj.
- Zejdź mi z pleców, ja to robię,
pozwól mi zająć się moim przyjacielem. - Odwróć się i idź
i kurwa zrób to wtedy.
- Nie podoba mi się twoje nastawienie.
- No dalej. Odwróć się i idź robić swoją pieprzoną robotę.
Idź i zrób to (klaszcząc w dłonie)
(klik) Kurwa, wsadzę ci jednego w łeb.
Zrób to!
Wpakuję ci kulę w łeb!
(grupa krzyczy)
(pełna napięcia muzyka)
(grupowe okrzyki) (pełna napięcia muzyka)
Zabierz się do tej cholernej roboty.
Jedź tam i weź się do roboty.
Pieprzony palant!
- Zrób to, o co cię prosiliśmy.
- Hej, robię to. - Zrób to, o co cię prosiliśmy
co robić. - Idź tam i kontroluj swojego psa.
- Phil? Porozmawiaj ze swoim przyjacielem.
Dobrze? - Staram się.
Próbuję. - Zrób to, o co cię prosiliśmy
zrobić. - Wy mi nie pozwalacie.
- Okej. - Dlaczego się nie cofniecie?
I pozwól mi to zrobić
co mam zrobić? - On odszedł. W porządku?
Teraz jestem tu tylko ja. Okej?
To tylko ja.
- Nie obchodzą mnie te dwa. Okej?
Jestem tu dla ciebie.
Zależy mi tylko na tobie.
Ale jeśli cokolwiek wiesz, teraz jest czas, żeby jej o tym powiedzieć.
Dobrze, przyjacielu?
Co pamiętasz?
(napięta muzyka)
- Przyjąłem tę pracę u Rosjan.
- Tak.
- Nic podejrzanego ani nic takiego,
oni po prostu płacili dużo pieniędzy, jakieś głupie pieniądze.
- Dobra.
- Zarabiam trzydzieści tysięcy miesięcznie bez problemu, jeżdżąc.
(pełna napięcia muzyka)
Potrzebowałem pieniędzy.
Karen, ona jest (pełna napięcia muzyka)
- Tak.
- Po prostu odbieraliśmy ludzi, odwoziliśmy ich. To wszystko.
- Dlaczego nie przyszedłeś do któregoś z chłopaków?
Kiedy potrzebowałeś pieniędzy?
Bylibyśmy tam dla ciebie. Jesteśmy rodziną.
- Nie pamiętam żadnych, nie mogę sobie tego przypomnieć.
Pamiętam, - Czy pamiętasz 2014, Operację Shader?
Ty i ja walczyliśmy z terrorystami z Państwa Islamskiego.
2015 rok?
Uderzenie, które otrzymaliśmy, gdy nacisnąłeś przycisk
w barze?
Potem poszliśmy i zrobiliśmy sobie pasujące tatuaże,
ponieważ powiedziałeś,
Ważne jest, żeby wiedzieć, skąd pochodzisz.
To byłeś ty.
Jak powiedziałem, jesteśmy rodziną.
Umarlibyśmy za ciebie. Dlatego teraz tu jestem.
Jestem tu dla ciebie.
Wiem, że było ci ciężko, kiedy wróciłeś do domu.
Wes mówił mi, że masz problemy z życiem w cywilu,
i powinnam tam być dla ciebie.
Powinienem był.
Ale nie byłem.
I jest mi z tego powodu przykro.
Ale teraz jestem tutaj i upewnię się, że wszystko z tobą w porządku.
Ale ty, ale ty, ale ty potrzebujesz
powiedzieć tym ludziom to, co chcą wiedzieć
ponieważ to ważne.
I wiem, że Ty też o tym wiesz.
(Stephen pociąga nosem)
Wiem, że o tym wiesz.
Będzie dobrze. Już tu jestem.
(pełna napięcia muzyka)
Wszystko będzie dobrze.
Słuchaj, czy możemy go uwolnić z tej liny?
- Phil,
- Ten facet uratował mi życie. Nie lubię go widzieć w takim stanie.
- Wiem. - To nieludzkie.
- [Max] Gdybym mógł, zrobiłbym to, po prostu...
- No to porozmawiaj ze swoimi przełożonymi.
- Tak, nie mogę - Otwiera się przede mną.
- Phil. Phil, proszę. - Tylko.
Jasne.
Musisz po prostu cały czas ze mną rozmawiać.
- No, słuchaj. - Kurwa mać.
(pełna napięcia muzyka)
To dzieciak. - Mam już dość tego pieprzonego gówna.
Stefanie!
Musisz się teraz z tego otrząsnąć, synu.
Joe, osłaniaj go.
- [Max] Jay, co robisz?
Daisy? Nie martw się, dobrze?
Wszystko będzie dobrze. On cię nie skrzywdzi.
- [Jay] Nie chcę jej skrzywdzić, ale to zrobię.
- [Max] Odłóż broń.
Daisy, nie martw się. - Tak właśnie
To się wydarzy. - On ci nie zrobi krzywdy.
W porządku? - Tak właśnie
to się wydarzy, Maxine. - Odłóż broń, proszę. Jay.
- Posłuchaj mnie i pozwól mi to cholernie jasno wyjaśnić.
Każdy jest zbędny.
Widzisz tamten pistolet?
Włożysz mu ręce. To jest to.
Daj mu to.
- Nie, nie. - Daj to Stephenowi.
- [Max] Nie zrobię tego, Jay.
- Oddaj broń i odejdź!
Cofnąć się.
- [Phil] Dobrze, dobrze.
Dobra, dobra. - Kurwa, skończę z tobą.
- Dobrze. Uspokój się.
- [Jay] Daj broń Stephenowi, Maxine.
- [Max] Nie zrobię tego. Nie, nie ma mowy.
- [Jay] Daj broń Stephenowi, Maxine.
- Nie, nie ma w jego rękach pistoletu.
Czy straciłeś rozum?
- Daj ten pieprzony pistolet. - Dobra, dobra.
- [Jay] I włóż mu to w ręce. Odczep się teraz!
- Robię to. Robię to.
Po prostu to odłóż.
Odłóż to. - Dobrze.
- Joe wycelował w ciebie bronią.
W porządku?
Jeśli tego użyjesz, jesteś martwy.
- [Jay] Odczep się. Nie żartuję, kurwa.
- Jeśli tego użyjesz, to nie będę w stanie ci pomóc.
W porządku?
Proszę, nie.
Nie.
- Teraz posłuchaj mnie, Stephenie,
Daję ci 20 sekund na dokonanie wyboru.
20 pieprzonych sekund.
Dam ci trzy opcje.
Opcja pierwsza,
powiedz mi co muszę wiedzieć,
i możemy wszyscy spieprzać do domu.
Opcja druga,
wiesz, ale mi nie mówisz,
i kurwa zabiję twoją córkę.
- Hej! - Stephen, nie.
- Opcja trzecia,
dzika karta.
Nie wiesz i nie możesz mi powiedzieć,
więc zamiast tego zastrzel tego dupka.
- Jesteś psychiczny. - Przestań. Nie możesz tego zrobić.
Jay. - No dalej, Stephen.
Dokonaj wyboru. Dokonaj kurwa wyboru.
W przeciwnym razie (Daisy krzyczy)
(grupa krzyczy) (Daisy krzyczy)
(odgłos strzałów)
(niesamowita muzyka)
(niepokojąca muzyka trwa)
Dobra?
Dobrze. Dobrze.
Wszystko w porządku. Zrelaksuj się.
Teraz wiesz, że nie zrobiłbym ci krzywdy, kochanie, prawda?
- O Jezu.
Dobrze. O, dobrze.
Daj mi to. Daj mi to, Steve.
No i gotowe.
Dobrze, dobrze. (brzęk broni)
Wróć tu. No dalej.
Daisy, wyciągnijmy cię stąd. Okej?
Chodź. Wydostaniemy cię stąd.
W porządku? No chodź.
No dalej, Steve.
No dalej. Wszystko w porządku.
Wszystko w porządku. Okej, Stephen.
Stephen, muszę ją stąd wydostać. Okej?
Pospiesz się.
No dalej, no dalej.
Wydostańmy cię stąd. Dobrze?
Nie patrz tam. Okej?
To wszystko. No dalej, Daisy.
Daisy, proszę cię.
To wszystko. Okej, Daisy.
Tędy ze mną. No dalej, szybko, szybko.
Nie, nie, nie patrz. Nie patrz.
Tędy, tędy, tędy.
Pospiesz się.
(łańcuchy brzęczą)
(brzmienie helikoptera) (komunikat radiowy)
- Nie chodzi o ciebie! - Odwal się, Jay.
- Nie chodzi tu o ciebie ani o jakiegoś nieudacznika, byłego żołnierza
lub jakiekolwiek dzieci.
Co jest z tym telefonem?
Bo kurwa, wyciągnę to z ciebie.
- Tak? Przepraszam. - Tak!
- Tak. - Tak.
- Co, myślisz, że nie przeczytałem twojego pliku?
Zanim się na to zgodziłem?
- Nie masz o tym zielonego pojęcia.
- O, racja. Okej, w porządku.
No cóż, wyjaśnij mi, dlaczego to było uzasadnione
i wyjaśnij mi, dlaczego po prostu cię nie zabiorą
jak tylko skończymy.
- Czy słyszałeś o stratach ubocznych?
- Nie wciskaj mi kitu.
Była nieuzbrojona i wiedziałeś o tym.
- Cóż, gdybym to wiedział, nie byłoby mnie tutaj. Czyż nie?
Ale porozmawiajmy o twoim pliku, Max.
- O, racja. Tak. - Tak?
Porozmawiajmy o twoim pieprzonym pliku.
Kiedy ostatnio miałeś?
Podjąć decyzję w ułamku sekundy
jeśli od tego zależało czyjeś, kurwa, życie?
- Nie wciskaj mi kitu.
Wiesz, że widziałem tego sporo, Jay!
- Tak? - Tak.
- No cóż, lepiej sobie przypomnij, jak się wtedy czułeś.
- Spieprzaj. Spieprzaj! - Przestań wytykać palcem
do mnie z powodu rzeczy, o których nie masz zielonego pojęcia!
(napięta muzyka)
Powiem ci coś, Max.
Będzie cholernie brzydko zanim poczują się lepiej.
Chcesz kurwa odejść?
- Myślisz, że chcę? - Chcesz się pieprzyć
odejść? - Myślisz, że chcesz odejść? - Proszę bardzo!
Proszę bardzo! Kurwa, odejdź!
(napięta muzyka)
- Ta plaża, która zostanie ostrzelana za niecałą godzinę?
Moja mama i dzieci są na tej plaży.
W porządku?
Więc lepiej przestańmy z tym pieprzeniem, okej?
I lepiej, żebyśmy mogli cofnąć się w czasie do
historii tego nieudacznika, byłego żołnierza
ponieważ teraz nie mogę ich zdobyć
powiedzieć im, żeby się stamtąd odpieprzyli.
- Dobrze. Dobrze.
- W porządku? Tak pamiętam.
Pamiętam, jak to było.
Pieprzyć cię. Pamiętam, jak się wtedy czułeś.
(Max dyszy)
Sójka,
Jay, mamy lepsze karty do rozegrania.
- No to bierzmy się do pracy.
(pełna napięcia muzyka)
(zegar bije)
(napięta muzyka) (łańcuchy klikają)
Co pamiętasz? Pomyśl.
Pospiesz się.
- Proszę, Stephen. Nie mamy dużo czasu, proszę.
- Stephen, proszę cię, pomyśl.
Stefan.
- Dobrze, dobrze. - Nie naciskaj, Stephen.
Musisz mi coś przypomnieć.
- Puść ją.
- [Max] Puścimy ją.
Dobrze? - Pozwól jej.
- Puścimy ją. - Puszczę ją.
Puszczę ją. Masz moje słowo.
Masz moje słowo.
Co pamiętasz?
(łańcuchy klikają)
No dalej, kolego.
- Powiedz nam po prostu, co pamiętasz.
Puścimy ją.
Obiecujemy. - Spójrz.
- To firma naftowa.
(niesamowita muzyka)
- Spółka naftowa?
Firma naftowa. Stephen? Firma naftowa, tak.
- Kłajpeda, Kłajpeda Olej.
- Kłajpeda, Kłajpeda. - Kłajpeda?
- Klaipedos Oil. - Przeszukaj.
- Tak. Okej.
Klaipedos Oil ma pięć magazynów w promieniu 50 mil
skąd go odebraliśmy.
- O tak. - Zadzwonisz?
- Jestem. - Okej.
Dobrze. (dzwoni telefon)
Wszystko w porządku. - Ed? Tak.
- Wszystko będzie dobrze.
- Jasne. Ed, Ed?
- [Ed] Co więc dla mnie masz?
- Mamy solidną przewagę.
- [Ed] Prosto?
- Tak, ma częściowe rozpoznanie lokalizacji.
To magazyn należący do litewskiej spółki naftowej.
Jest ich pięć w pobliżu miejsca, w którym go znaleźliśmy.
- [Ed] Pięć? Musimy zredukować do jednego.
- No cóż, Ed, nie ma sprawy.
- [Ed] W powietrzu jest tylko jeden ptak
i nie mamy czasu, żeby je wszystkie splądrować.
- Pozwolenie na zagranie asa?
- [Ed] To nasz ostatni rzut kostką, Jay.
Nie zapomnij o tym. Zgoda udzielona.
- Dobry.
(łagodna muzyka) - W porządku.
- Max? - Okej. Tak?
- Przykryj go.
- Co?
- Przykryj go.
- Co, mamy go przykryć!
- Kurwa mać.
- Joe? - Joe?
- Pozbądź się tego guza. Wyciągnij go stąd.
- Tutaj. Okej.
Dobrze? Tylko na sekundę.
Dobrze. Dobrze.
Jezu Chryste.
(dźwięk dzwonków)
(brzmienie helikoptera) (komunikat radiowy)
Czy czujesz się zadowolony z siebie?
- Zadziałało, prawda?
Słuchaj Max, jesteśmy naprawdę cholernie blisko granicy. Okej?
A potem kończymy.
- Tak, ale nie interesuje cię końcowy wynik, prawda?
Robisz to tylko po to, żeby oczyścić swoje imię.
- A co kurwa z tego, że tak?
Słuchaj, nie oceniaj mnie. Okej?
Popełniłem błąd i teraz próbuję go naprawić.
- Tak, czyniąc dobro
czy ujdzie to na sucho? - Czy to ma znaczenie?
Czy to ma znaczenie? - Powinno, tak.
Jasne, że powinno.
- No cóż, to nie twoja pieprzona sprawa.
W porządku?
- Ale mamy 30 minut do końca terminu.
W porządku? - Tak, tak.
- No to do dzieła.
Dobra?
- Potrzebuję tylko kilku minut.
Muszę uporządkować myśli.
- Hm, czy to jest przyznanie się do słabości?
(chrupanie żwiru) (napięta muzyka)
(dzwoni zegar) (pełna napięcia muzyka)
(strzały)
- Wygląda na to, że do terminu zostało już niewiele czasu, ludzie.
Nadal nie ma oznak rozwiązania, wytchnienia,
lub kawaleria przybywająca, żeby nas wszystkich uratować.
A oto jak według wujka Joego to się potoczy.
I ostrzegam, nie będzie przyjemnie.
(wybuch rakiety)
Gdy tylko Pietrow pojawi się w sieci WWW,
Vlad zamierza sprawić, że ptaki będą latać
i buty maszerujące po całej małej Litwie.
Wujek Sam i jego kumple z NATO podpisali umowę
Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Więc odpowiedzą ciosem, a nikt nie ustąpi.
Budowano przez dziesięciolecia,
ale to może się skończyć za kilka dni. (samolot warczy)
(słychać strzały)
Najlepszy scenariusz?
To są buty na ziemi
i wielka, staromodna wojna w Europie
to może pójść w obie strony.
Ale Vlad nie będzie już żył zbyt długo.
Jest chory. Chce swojego miejsca w podręcznikach historii.
Powodem jest to, że w naszych szkołach uczymy się więcej o Hitlerze,
Stalina i Bin Ladena niż Lincolna, Gandhi i Mandela.
Więc stawiam na to, że naciśnie duży czerwony przycisk.
A kiedy to zrobi,
jest cała masa innych, które również zostaną dotknięte.
(świszczące pociski)
A potem bum!
Nic już nie będzie takie samo.
Jeśli więc nadszedł czas czerwonego przycisku, to chcę po prostu powiedzieć:
dziękuję wam wszystkim za poświęcenie czasu
ze staruszkiem dzielącym się swoimi wędrówkami
za pośrednictwem fal radiowych.
Byliście moimi spowiednikami, moimi przeciwnikami, moimi towarzyszami,
a ja i Jack wznosimy za was wszystkich toast.
Nie mamy już nic do powiedzenia
oprócz tego, żeby Bóg nam wszystkim pomógł i błogosławił Ameryce.
(komputer piszczy) (niepokojąca muzyka)
(napięta muzyka)
- Cześć, Stephenie.
(niepokojąca muzyka)
(Stephen oddycha)
Och, to.
(Stephen jęczy)
Jest w porządku.
(Steven jęczy)
Ciiii. Wszystko w porządku.
(Stephen płacze)
Dobrze, dobrze.
Dobrze, wszystko w porządku, synu.
Jesteś bezpieczny.
(łańcuchy brzęczą)
Jesteś bezpieczny.
Jesteś bezpieczny, synu.
Teraz jesteś bezpieczny.
(Stephen płacze)
(wolna muzyka)
- [Jay] No cóż, Davidzie, wiesz, czego nam potrzeba.
- Dobrze, po prostu, - Dobrze?
- To mój syn.
Postaram się wyjaśnić to najlepiej jak potrafię, Stephenie.
Pewnie masz wiele pytań,
ale mnie rozpoznajesz.
Więc ta część twojej pamięci jest nadal nienaruszona.
To dobrze.
Stephenie?
Chcę, żebyś wiedział, że chcę spróbować ci pomóc,
ale nam brakuje, mamy mało czasu,
ale chcę, żebyś wiedział, że wszystko
przed moją śmiercią było prawdą.
Rozumiesz?
Dobry.
(niesamowita muzyka)
- Pani Fairfax?
- Tak?
- Pracowałam z twoim mężem.
Obawiam się, że mam złe wieści.
(Stephen oddycha)
- Wiem, że musisz być zły.
Byłbym.
Musiałem cię chronić.
Nie wiem, ile wiesz o moim wojskowym pochodzeniu,
ale w tym czasie pracowałem
dla brytyjskiego wywiadu w Kosowie.
Musiałem dokonać wyboru, Stephenie.
(dźwięk dzwonków)
Musiałem dokonać wyboru
pomiędzy utrzymaniem mojej rodziny a utrzymaniem mojej rodziny przy życiu.
To nie jest żaden wybór, Stephen.
NIE.
Chcę, żebyś wiedział,
Wybór, którego dokonałem, by zniknąć
ze swojego życia, ponieważ żyłam według tej mantry.
(David oddycha)
Widzisz, kiedy zostałem skompromitowany,
moja śmierć była nieunikniona.
Ludzie, którzy mnie ścigali, Stephen,
Nie przestaliby, dopóki bym nie umarł.
Nie miałem wyboru.
Musiałem się na to zgodzić.
Sfingowałem swoją śmierć,
najemnik biorący pieniądze od naszego rządu,
zażądał mojej głowy, wziął nagrodę, a ja uciekłem.
Musisz zrozumieć, Stephen,
że ci ludzie by się nie zatrzymali.
Nie cofnęliby się przed zabiciem was wszystkich.
I zrobiliby to w taki sposób
przez co te osoby wyglądają jak harcerki.
Obserwowałem cię z daleka.
Ja mam.
Byłem na twoim ślubie.
Byłem obecny przy narodzinach twoich dzieci.
Byłem tam, kiedy zostałeś żołnierzem.
Nie widziałeś mnie, ale ja tam byłem.
Synu, jestem z ciebie taki dumny.
Ty i ja będziemy mieli szansę zrobić coś niesamowitego,
tak, nigdy nie będzie to wiadome poza tym pokojem,
ale my, my możemy to zrobić razem.
Stephen, musisz zajrzeć głęboko w głąb siebie.
Musisz dać im to, czego chcą.
Stephen, spójrz na mnie.
Wiesz, że to tam jest, synu. Wiem, że to tam jest.
Wiedzą, że to tam jest.
W przeciwnym razie nie postępowaliby w ten sposób.
Stawiają wszystko na ciebie, Stephen.
Stephen, ważne jest, aby zdać sobie sprawę,
Nie ma planu B, Stephen.
Potrzebują informacji. (Stephen pociąga nosem)
- Nie mogę, nic nie pamiętam.
Nie pamiętam.
- Tak, Stephenie.
Tak, Stephen. Wiesz, że to tam jest.
Stawiają wszystko na ciebie.
Dasz radę, Stephen.
Musisz znaleźć adres.
(dźwięk dzwonków)
Synu? Synu, posłuchaj.
Życie, życie nie daje nam drugiej szansy.
Ale to, to jest druga szansa, Stephen, dla nas.
(niesamowita muzyka)
(niepokojąca muzyka trwa)
Przerabiałem to tysiąc razy.
Co bym zrobił?
Co powiedziałbym swojemu synowi, gdybym mógł go znowu zobaczyć?
(David dyszy)
Nigdy nie sądziłem, że dostanę taki telefon
aby tu przyjść i cię zobaczyć.
Możesz tak myśleć,
możesz myśleć, że cię torturowali, Stephen,
ale tego nie zrobili.
To nie są tortury.
Próbują pobudzić twoją pamięć, Stephen.
I to działa. Widzę to w twoich oczach, Stephen.
Działa.
Musisz tylko dotrzeć do tego ostatniego kroku
i powiedz to, Stephenie.
A potem możemy wrócić do domu.
Możemy razem dokonać czegoś przełomowego, ty i ja,
możemy znaleźć się w kolejnym przełomowym momencie historii.
Tym razem to ty jesteś osią, Stephen.
Jesteś osią.
Uratujesz świat, Stephenie.
Możemy iść do domu, Stephen.
Możemy iść do domu, synu.
(Stephen i David oddychają)
No dalej, Stephenie.
No dalej. (Stephen pociąga nosem)
(wybuch)
(pełna napięcia muzyka)
(napięta muzyka trwa)
(zegar bije)
(pełna napięcia muzyka)
Już nadchodzi. - Okej.
-B, B, B, U, R,
B, U, R, I, Y.g,
Pochowaj G.
- Bury G. - Bury G.
- Bury G.
(grupowe westchnienie)
- Dobra robota, Stephenie.
Dobra robota. - Tak.
Dziękuję, Stephen.
- Joe, przygotuj wojsko.
- To mój syn.
Robisz sobie żarty z mojego syna.
Teraz masz to, czego chciałeś.
A teraz pozwól mu odejść, tak jak się umówiliśmy.
- Tak. - Okej.
(dzwoni telefon)
- (wzdycha) No dalej, no dalej.
- Nie mogę zostać.
- Ed?
- [Ed] Mam nadzieję, że masz dla mnie dobre wieści.
To cała talia kart. Skończył nam się czas.
- Mamy adres.
- [Ed] Żartujesz sobie?
- Nie, nie żartuję.
- [Ed] No to wygadaj się. Mamy gotowe drużyny SEAL.
Potrzebuję tylko lokalizacji.
- Ed, posłuchaj mnie.
Chcę, aby to skazanie zostało uchylone.
- Zrobię wszystko, - Zrozumiano?
- [Ed] Zrobiłem co mogłem, kolego. Zrobiłem co mogłem.
To, co zrobiłeś dziś, zostanie wzięte pod uwagę.
- W porządku.
Znajduje się w magazynie Buriy G, Klaipedos Oil w Buriy G.
- [Ed] Poczekaj, dam ci znać.
Jesteś dobrym żołnierzem, Jay.
- Dzięki, Ed.
- [Ed] Dbaj o siebie, kolego.
- Wszystko w porządku?
Co się teraz stanie?
- Mam nóż, Stephen.
Nie panikuj, Stephen.
- Ptaki są w powietrzu.
To już koniec.
- O kurczę.
Naprawdę zadziałało?
(krojenie nożem)
- Dziękuję.
Kontynuować.
Idź i zadzwoń do mamy.
(wolna muzyka)
(dzwoni telefon)
- Tak.
(krojenie nożem)
Tak, tak. - Co się dzieje?
Co się stało? - Wszystko w porządku.
Wszystko w porządku. - Czy wszystko w porządku?
- Chcę tylko powiedzieć, dziękuję.
- [Mama] Dziękuję za co?
- Za to, że byłaś przy mnie i dzieciach, rozumiesz?
- Musisz się stąd wydostać, synu.
- [Mama] Oczywiście, że jestem dla dzieci i dla ciebie.
Co się dzieje?
- Nie, nie, wszystko w porządku. Wszystko w porządku.
Jasne, do zobaczenia później.
- Muszę po prostu stąd wyjść, Stephen.
- [Mama] Dobrze, do zobaczenia później.
- Okej, cześć.
(pełna napięcia muzyka)
- Joe! Na mnie!
(pełna napięcia muzyka)
- [Max] Nie, nie strzelaj!
(tykanie zegara)
(pełna napięcia muzyka)
- Hej, Stephen.
Hej, stary, wszystko będzie dobrze.
Wszystko w porządku. Wszystko w porządku, Stephen.
Jestem tylko aktorem.
(Daisy krzyczy)
- Wszyscy na dół!
Wszyscy na dół. Wszyscy kurwa na dół!
Wszyscy na dole. Wszyscy na dole.
Wszyscy na dół i nie ruszać się, do cholery.
Nie ruszaj się, kurwa.
(pełna napięcia muzyka)
Nie ruszaj się, kurwa.
- Wychodzę. - Stephen, nie trać pan nad sobą kontroli.
Kurwa, Stephen.
Mieliśmy umowę, David, ręce nad głową!
Teraz!
(Jay krzyczy) (pełna napięcia muzyka)
Mieliśmy umowę!
(niesamowita muzyka)
(niepokojąca muzyka trwa)
- Ten facet mnie pyta, ten facet mnie pyta.
Tak, znam go.
(niesamowita muzyka)
(dzieci rozmawiają) (niepokojąca muzyka)
- [Jay] Cokolwiek kurwa zrobisz, tak, dobrze, dobrze.
(niepokojąca muzyka) (Jay krzyczy)
- [Max] David, wszystko będzie dobrze.
(niesamowita muzyka)
(grupa krzyczy) (niepokojąca muzyka)
(niepokojąca muzyka trwa)
(zegar bije)
(brzmienie helikoptera) - Ach, tak, proszę pana.
Odkurz.
- [Żołnierz] Jasne, echo bezpieczeństwa, wykonane na miejscu.
- [Żołnierz] Słyszysz?
(radiowe pogawędki)
- [Żołnierz] Jednostka druga zajmuje pozycję.
Jednostki trzy i cztery utrzymują zasięg.
- [Żołnierz] Roger, sektor szósty.
- [Żołnierz] Ktoś wychodzi, kolego.
- [Żołnierz] Na mój sygnał.
- [Żołnierz] Tu echo-zero-dziewięć. Mamy wrogów.
- [Żołnierz] Zero-18-fox, patrzcie bravo.
- Rzuć broń. - Kontakt, czekaj.
(słychać strzały) (komunikaty radiowe)
(pełna napięcia muzyka)
(zegar bije)
(brzęczenie helikoptera) - Zero, tu 18 Alpha.
Jackpot na Bravo One.
(rozmowy radiowe) (brzęczenie helikoptera)
(dzwoni zegar) (pełna napięcia muzyka)
(pełna napięcia muzyka)
(komputer piszczy) (pełna napięcia muzyka)
(pełna napięcia muzyka)
(dźwięk dzwonków)
♪ BRANŻA ♪
♪ Ręce precz ode mnie, mnie, mnie ♪
(muzyka hip-hopowa)
(muzyka hip-hopowa trwa)
♪ Początkowo niewyraźne, ale wizja staje się coraz wyraźniejsza ♪
♪ Nie ufam nikomu, oprócz mężczyzny, którego widzę w lustrze ♪
♪ Czuję presję, tak, ciężar na moich plecach ♪
♪ Chcę tylko spokoju ♪
♪ Nie jestem tak za przemocą jak Max ♪
♪ Wyciągnij to, jesteśmy na mapie ♪
♪ Ale oni nienawidziliby tego, gdzie jesteśmy ♪
♪ Trzeba myśleć nieszablonowo ♪
♪ Nie mogą nienawidzić planu ♪
♪ Jestem kreatywny, tak jak Jay ♪
♪ Nie mogą przeszkadzać ♪
♪ Nie próbuję przekręcać faktów w mediach ♪
♪ Roznoszą gówno przez wiele dni ♪
♪ Powiedz prawdę, a teraz będą się nienawidzić ♪
♪ Korupcja w tym życiu psuje moich braci ♪
♪ Bez kłamstwa, wolałbym umrzeć ♪
♪ Nie mogę zadzierać z tajniakami ♪
♪ Im więcej czasu, tym bardziej się chowają ♪
- Ruszaj się. ♪ Jakby się wychładzali ♪
♪ Pod przykrywką ♪ - Dobrze.
♪ Oni tylko próbują ♪
♪ I złam mnie ♪ - Tnij, tnij.
(grupowe oklaski) ♪ Zabierasz mnie na randkę ♪
♪ Wszystko, co próbują zrobić, to rozbić mój grosz ♪
♪ Ale ja nie jestem Paddym McGuinnessem, ♪
♪ Więc mnie nie zabierzesz ♪
♪ Więc życie może się zmienić ♪
♪ Tak, wiesz, że to gówno jest trudne ♪
♪ Z Liverpoolu przeszedł do bycia czyimś ochroniarzem ♪
♪ Nie, nie będziemy siedzieć w tym małym pokoju ♪
♪ Żyjąc na bogato, stracił wątek ♪
♪ Teraz naprawdę siedzi w ciemnościach ♪
♪ Ach, i teraz jego umysł jest rozwalony ♪
♪ Nie wie, komu ufać, a życie staje się dla niego zbyt trudne ♪
♪ Próbuje to wszystko rozbić ♪
♪ On nie może tego pojąć ♪
♪ Teraz trzymają go za gardło ♪
♪ Nie wydaje żadnego dźwięku ♪
♪ Uważam na siebie, bo oni obserwują mnie ♪
♪ Na mnie jak własność ♪
♪ Trzeba to utrzymać w ruchu jak w Monopoly ♪
♪ Uważałem na siebie, nie ma w tym uczciwości ♪
♪ Zrozum zasady ♪
♪ Nie pęknę jak gliniana glina ♪
♪ Cóż ♪
♪ I nie pozwoli, żeby to się wymknęło ♪
♪ Pewnie myślisz, że jest jakiś dziwny ♪
♪ Ale naprawdę został do tego stworzony ♪
♪ Nie, i nie pozwoli, żeby to się wymknęło ♪
♪ Pewnie myślisz, że jest jakiś dziwny ♪
♪ Ale naprawdę został do tego stworzony ♪
♪ Widzisz, dzisiaj już nikomu nie ufamy ♪
♪ Powiedziałem, że skończyłem ♪
♪ Mam mądrość i wyciskam ją z płuc ♪
♪ Więcej czasu, oni w wewnętrznych dyskusjach ♪
♪ Robi się napięta, teraz rozmawiają z Rosjanami ♪
♪ Mniej znaczy więcej, muszę im powiedzieć, jaki jest wynik ♪
♪ Rozbij to na surowo, ale jest kwaśne, gdy przychodzisz po wszystko ♪
♪ Ale nikt nigdy nie chce ustąpić ♪
♪ Zawsze chce się wyróżniać ♪
♪ Więcej czasu, skończę w tle ♪
♪ Powiedz mu, uważaj z kim się zadajesz ♪
♪ Obudził się w szalonym mieście ♪
♪ Wszystko wygląda na zniszczone ♪