Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wydawca się odezwał?
Spędzimy noc tu czy u ciebie?
Pytałem, czy się odezwali.
Chyba nawet mnie nie pamiętają, więc...
Poważnie?
- Nie można cię zapomnieć. - Spóźnisz się.
Co? Nie!
- Do zobaczenia. - Dobra.
Pa.
Cholera.
- Puść kolędę. - Przepraszam.
Na prezent proszę.
Tak. Oczywiście.
WYDAWNICTWO POMPEA NOWA WIADOMOŚĆ.
Powodzenia.
Tak, o trzeciej. Na razie.
Przepraszam za zwłokę, ale facet z drukarni jest okropny.
Wyjdzie na świętego Jerzego, 23 kwietnia.
Będzie spotkanie autorskie i autografy.
Zareklamujemy ją w internecie.
145 OBSERWUJĄCYCH
Albo i nie.
Wysłaliśmy książkę krytykom
i opinie są bardzo pozytywne.
Nie patrz tak bojaźliwie.
Trochę się denerwuję.
Dla relaksu możesz zacząć...
pisać drugą część?
Drugą część?
Organizujemy imprezę sylwestrową.
Redaktorzy, menedżerowie, autorzy...
Przyjdź z nim.
Zapraszamy też bohaterów naszych powieści.
- To on, prawda? - Nie.
Przepraszam. Możesz zabrać, kogo chcesz.
Ale grecki bóg jest mile widziany.
Zastanów się nad drugą częścią.
PRZEZ MOJE OKNO
RAQUEL ZAWSZE SZALAŁA ZA ARESEM...
To niesamowite. Lolo, patrz.
Świetnie wyszłaś na zdjęciu.
Profesjonalny portret.
Weź tę.
DLA YOSHIEGO...
- Ciężka. - O to chodzi.
Też za nim tęsknię.
Byłby z ciebie dumny.
- Wzniesiemy toast? - Jasne.
Za okno i najlepszego agenta.
- Zgadza się. - Najlepszego agenta.
Twoi przyjaciele nie będą źli, że jesteś ze mną?
Niech zgadnę.
Rzuciła cię, a ty nie możesz się z tym pogodzić.
Zimno.
Każdy z nas ma kogoś takiego.
Nie musisz się wstydzić.
Mróz.
To moja dziewczyna.
Ciekawy związek.
Tak mówią.
PRZEZ MOJE OKNO... ZACZĘŁO SIĘ OD POŻEGNANIA.
W porządku?
Tak!
Przyjechałeś na święta?
Tak.
Inaczej Apolo by mnie zabił.
Tęskni za tobą.
Pewnie Artemis tak samo.
Też za nimi tęsknię.
I za słońcem.
Brakuje mi go.
Przecież jest zimno.
Nie wiesz, co to zima.
Raquel...
Przepraszam za wszystko.
Bardzo.
Wesołych świąt.
Wzajemnie.
PRZEZ MOJE OKNO 3: ZNÓW CIĘ WIDZĘ
W te święta wszyscy dostaną prezenty.
No chodź!
Uważaj.
Rany. Tyle tu wszystkiego.
Podobają mi się te kwiaty.
Przypominają tamte.
Tak. A co powiesz na tę lawendę?
Którą?
Fajna.
- Twojej mamie się spodoba? - Na pewno.
Super, to weźmiemy.
Przepraszam. Można zapłacić kartą?
- A ten domek? - Dobra. Chodź.
- Nie. - Chodźmy.
- Widziałem. Chodź. - Gregory...
Hej! Ares!
Przywitajmy się. Chodź.
Cześć!
Co u was?
- W domu na święta? - Obowiązkowo.
Jak grypa.
- Szczęściara. - Jak leci?
- Świetnie. A u ciebie? - Dobrze.
Co słychać?
Cześć.
Przykro mi z powodu Yoshiego.
Trzymasz się?
W porównaniu ze Sztokholmem to pewnie tropiki.
Nie do końca.
U Hidalgów nie włączają ogrzewania.
- Zatrzymaliście się tam? - Tak.
- Piękny dom. - Przeprowadzacie się tu?
Nie, wracamy pierwszego.
Na drugi dzień odbieramy klucze do nowego mieszkania.
- Robimy kolejny krok, prawda? - Tak.
- Nowy rok, nowe życie. - Właśnie.
Lepiej wracajmy do dekoracji.
Tak.
Przy tylu opcjach łatwo dokonać złego wyboru.
- Wiecie. - Tak.
- Wesołych Świąt! - Pa!
Ciao.
Wesołych świąt.
Chodź. Widziałam gorącą czekoladę.
Przyznaj, że są fantastyczną parą.
Trochę w prawo. Tak.
Będzie ładnie widać.
- Tak? - Jak to dokładnie jest?
Trzeba się pod nią pocałować.
Zmyśla. Nie wierz jej. Cukru?
To jest prawda.
W naszej rodzinie tego nie robiliśmy.
Mogę pocałować córkę bez jemioły.
- Cudownie! - Ach ty.
To nie jest całuśna rodzina.
Dani, wpadliśmy na Raquel i Gregory’ego.
Naprawdę?
- Danielo, wyjaśnij. - Ale co?
- Jak to jest z jemiołą. - Całuje się pod nią.
Wymyślacie okropne tradycje, żeby się całować.
Nie przekonacie mnie.
- Żadna z was. - Dani, pomóż.
- Z czym? - Idziemy?
Nie będę się całował ze wszystkimi jak Święty Mikołaj.
- Zobaczymy u Martínezów. - Jeszcze nie potwierdziłem.
Wytłumaczycie bratu, że musi pójść?
Żal mi rodziców i braci. Nie mogę przegapić Wigilii.
Spoko. Nie obchodzimy jej.
Ty tak uważasz.
Gotowe!
- Jesteś artystą. - Ładnie. Dzięki, braciszku.
- Cześć, Roberto. - Cześć.
- Dziękuję. - Gdzie twoja córka?
Raquel, przyszedł Roberto.
- Ale pyszne. - Co tu jest? Czosnek?
Tak. Tarty.
- Przychodź na kolację co wieczór. - Mamo!
Jeśli chce.
Nie musisz zawsze gotować.
- Zaniosę to. - Lubię.
Pozwól mu być najlepszym chłopakiem.
Też mógłbyś spróbować.
Nie zrobię takiego dania na wigilię.
Nie martw się. Jutro będę udawała, że jest najlepsze.
- Brawo, Gregory. - Dzięki.
Nie będziesz na wigilii?
Zjem z jego rodziną. Mówiłam ci.
Nie.
W końcu się mnie pozbywasz. Korzystaj.
Jeśli nie masz planów, możesz do nas dołączyć.
- Wina? - Jasne.
Pokażę ci moją bibliotekę.
Roberto jest oczytany i seksowny.
Ty jesteś seksowna.
Nie mówiłaś nic o wigilii.
Mówiłam, ale ostatnio chodzisz z głową w chmurach.
Dobra. Jestem rozkojarzona, więc wystawiłaś mnie w święta.
Wcale nie.
Możesz dołączyć do mnie i Roberto.
Nie jest świetnym kucharzem, ale przynajmniej próbuje.
- Będę się starał. - Nieważne.
Jesteś tu zawsze mile widziany.
DLACZEGO UDAJĘ, JAKBY NIGDY NIE WCHODZIŁ
PRZEZ MOJE OKNO?
WIEDŹMA: DLACZEGO DZIŚ ZACHOWYWAŁEŚ SIĘ,
JAKBYŚMY NIGDY SIĘ NIE WIDYWALI?
Wi-fi nie działa. Wiesz, co się dzieje?
Nie. Może Apolo zmienił hasło.
Bo mama na mnie czeka.
Cześć, mamo. Kiedy ten twój lot?
Przylatujecie 30 czy 31 grudnia?
Sprawdź, proszę.
ZE STRACHU? PRZED CZYM?
AR3S: ZAPOMNIAŁAŚ SIĘ PRZYWITAĆ
CZEŚĆ
ZAPYTAĆ JESZCZE RAZ CZY ODPOWIESZ?
Możemy zjeść jutro razem.
Z twoją rodziną?
My. Ty i ja.
Moi rodzice pracują w restauracji. Od lat snuję własne plany.
Może twoja mama zwolni mieszkanie?
Zapraszalibyśmy przyjaciół, moją siostrę.
Czemu nie? Powiedz.
Bo pracuję i piszę, więc nie mogę się rozpraszać.
Zgadza się. Praca i bycie wredną zabierają ci cały czas.
Nie jestem wredna. Na pewno nie.
Przepraszam.
Kocham cię.
- Marcos, nie. - Sammy.
Już idę!
Anno, pamiętam cię jako dziecko.
Dorosłaś.
Rany! Myślałam, że to zbrodnia być tak piękną.
Moja ulubiona pisarka.
- A gdzie Apolo? - Cześć.
- Myślałam, że już jest. - Dani przyszła!
Jeszcze nie. Ale wejdź, bo Gregory gotuje cały dzień.
- Cześć, Dani. - Wesołych świąt.
Szmat czasu!
Co u ciebie?
- Otworzę. - Ale laska.
- Marcos! - Co tam?
- Jak leci? - Apolo!
Hej!
Mamy wino.
Wejdźcie, proszę. Jak miło, że przyszliście.
- Dzięki za zaproszenie. - Wszyscy są w jadalni.
- Nie uciekaj z winem. - Dobra.
Wejdź, proszę.
Vera? Vera!
- Wchodź, Aresie. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Mogłeś uprzedzić. - Nie zgodziłabyś się.
- Oczywiście. - Wiesz czemu?
Zależy ci na nim.
Był twoim chłopakiem. To normalne.
Czas zamknąć rozdział, prawda?
Nowi ludzie się o ciebie troszczą.
Bardzo mi na tobie zależy.
Idziemy do nich?
- Madame? - Poproszę.
- Ja też. - Dobrze.
Czy alergia na chlor ma uzasadnienie naukowe?
- To nic dziwnego. - Akurat.
Ludzie mają alergię na orzeszki ziemne.
Alergie na chlor są dla dziwaków.
Jako dzieci też ją chcieliśmy mieć.
Jak Ares. Żeby nie chodzić na basen.
- Chcę wino. - Nie, Anno.
Raz chcieliśmy wrzucić cię do basenu, żeby się przekonać.
- Ale ten koleś wygadał nauczycielowi. - Ostrożnie!
- Nie wylej na mnie. - Dzięki za uratowanie mu życia.
Nie ma za co.
Ale gdybym wiedział, że po latach wypije całe wino,
nie zrobiłbym tego.
- Uwielbia pić. - Ani...
Alko.
- Ty nie? Masz już pusto. - Dani.
Na co masz alergię?
Na pyłek i braci Hidalgo.
Aresie Hidalgo!
LEKI ODWOŁAJ
- LOLO? - JESTEM Z VÍCTOREM W SZPITALU.
ZŁAMAŁ NADGARSTEK. ZAŁOŻĄ MU GIPS.
Zgrywa romantyka.
- Tak. - Ale to ciapa.
- Dlaczego? - Zaprosił mnie na film.
- I pizzę pepperoni. - Odłóż to.
- Pomóż mi. - Wie, że nie cierpię pepperoni.
- No pomóż. - Myślałem, że to szynka.
- Nigdy nie pamięta. - Tak. Szynka.
Ale to i tak miły gest, prawda? Z serca.
- Przynajmniej... - Nie wiem.
Zostawiamy dla Apola?
Víctor złamał nadgarstek.
W szpitalu zakładają mu gips.
- Kim jest Victor? - Nie mam pojęcia.
Fajnie.
Odłóż telefon i pomóż mi pozmywać.
- Dobra. - Odpuściłam, bo ty to ty.
- Wiem. - Uważaj.
- To było coś. - Z pomysłem.
No powiedzmy, że kreatywne.
Nikt nie jest idealny.
Pewnie.
- Bywa. - Uwaga.
- Urocze. - Sorki.
Karaluchu! Chodź tu.
- Miałaś mnie tak nie nazywać. - Biedak.
Dziękuję.
- Dzięki. - Proszę.
- Dani. - Tak?
Znasz piosenkę o caga tío?
- O Świętym Mikołaju? - Kto to wyjaśni?
W Barcelonie nie wpuszczamy do domu staruszków z nadwagą.
Co?
Jezu, co to jest?
- O co chodzi? - Katalońska tradycja. Nie pytaj.
To pieniek mający zatwardzenie.
- To dla Sammy. - To moje!
- Fajnie. - Sra prezentami.
Proszę.
- Kupa zapakowana na prezent! - No weź.
Co? To obrzydliwe.
Zasłużył. Dostają ją niegrzeczne dzieci.
BOSKA KOMEDIA
Sama widzisz, w jakim kręgu się znajdujesz.
Wydanie z 1976 roku. Przekład Armengola.
To breloczek do kluczy do naszego nowego mieszkania.
Twój pierwszy stetoskop.
Dzięki.
Pojadłeś?
Pojadłeś? Chcesz jeszcze turrónu?
- Nie. - Mamy turrón z żółtka.
- Nie. - Zostaw go.
- No dalej. - Śmiało.
Jak to leciało?
- O rety. Kto to jest? - Rany.
Ojej.
Jaką masz pracę?
Jest dyrektorem operacyjnym w firmie.
Chirurgiem?
Wczoraj uderzyłam się w łokieć.
- Poważnie? - Przewróciła talerz.
No co ty. Nic się nie stało.
W te święta bądźcie szczęśliwi, kochajcie się i...
- W porządku. - Chodź.
Nie ma mowy!
Dawaj!
Nie trzeba było używać ciężkiej piłki.
To oczywiste, że się tak skończyło.
Skoro oczywiste, było mnie uprzedzić.
Ufałem twojemu zdrowemu rozsądkowi.
Następnym razem tak nie rób.
Pomożesz mi?
Jedną ręką nie dam rady.
Tak może być ci trudno.
Masz prezerwatywy?
Tak.
- MOGŁEŚ NAPISAĆ. - SORKI, TAK WYSZŁO.
SPOKO. BAW SIĘ DOBRZE
JESTEŚMY W KLUBIE ARTEMISA. PRZYJDZIESZ?
Ta piosenka jest do bani.
O co ci chodzi? Rozchmurz się.
- A co z tą drugą? - Nie wiem.
Mogę sześć szotów?
- Nie mieszaj alkoholu z lekami. - Wyluzuj.
To bez alko. Nie odbiło mi.
Kiedy w końcu przestaniesz rozmyślać o Yoshim?
- To znaczy? - Zafiksowałaś się.
Wypadki chodzą po ludziach. Życie.
Świetna rada. Ćwicz ją codziennie.
Dość tego.
Nie wiem, jak możesz z nią być.
To jej wina i do tego nadal kocha...
Jeśli zaczniemy się obwiniać, każdy z nas coś znajdzie.
Nawet w święta robisz unik.
Yoshi jechał do latarni do ciebie. Raquel nic do tego.
- Kto chce jeszcze? - Ja!
Dzięki!
Dawajcie.
- Postaw szklanę... - Bo nie będzie ci dane!
Super! Właśnie!
Rany!
PRZEZ MOJE OKNO: MY ZACZĘŁO SIĘ OD POŻEGNANIA.
WYJECHAŁ DO SZTOKHOLMU, JA ZOSTAŁAM.
WŚRÓD ŚWIATEŁEK I GIRLAND STAŁ ON. ZNOWU ARES HIDALGO.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Po to wszystko planuję, Diego.
Robię to, bo chcę cię zobaczyć.
Ares zaszyje się w bibliotece. Ma dużo egzaminów.
Wiem, ale... Chcę cię zobaczyć, Diego.
Tęsknię za tobą.
Trochę szybciej. Odrobinę.
Widzisz? Umiem.
- Krok po kroku. - No dobra.
- Chyba już wiem. - Dawaj.
Nie jest źle.
- Właśnie tak. - Uważaj.
- Dobra. - Ostrożnie, proszę cię.
- Teraz szybciej. - Nie mogę.
Prawie to masz.
- Zegnij kolana. - Powoli, proszę.
Wydaje mi się, że mam już zgięte.
- Na prawo. Tak jest. - Możesz zwolnić?
- Dawaj. Jedź. - Ale...
Czekaj, trochę się boję.
- Zwolnij. Greg... - Szybciej.
Gregory! Powoli, proszę! Grego...
- Co z tobą? - Nic.
Nie sądzę.
Wczoraj przeczytałem to, co napisałaś.
Bez pytania?
To powieść, a nie zamknięty pamiętnik.
To fikcja.
Powiedz to wydawcy.
- Nieważne. Nie powinieneś czytać! - Wiesz, co jest najgorsze?
Zostawiłaś otwartego laptopa, bo tego chciałaś.
Nadal go kochasz?
Czy ja jestem idiotką?
Gregory to dobry chłopak, popełniasz błąd.
Ale nie wiem, czy go kocham.
Już cierpiałaś przez Aresa. Skoro chcesz do tego wracać...
Raquel, chodź na kasę. Jest pełno ludzi!
Właśnie zostawiła chłopaka i kocha się w zajętym.
- Okaż trochę współczucia. - Biedactwo.
Mężczyźni to świnie, co?
Na kasę, już!
Coś z tym zrobisz?
Wesołych świąt!
Dużo miłości!
MASZ PLANY NA SOBOTĘ?
DANI: MASZ PLANY NA SOBOTĘ?
CO POWIESZ NA RANDKĘ JAK ZA DAWNYCH CZASÓW?
ZABAWA SYLWESTROWA WYDAWNICTWA POMPEA
DO ZOBACZENIA!
Powiesz Gregory’emu?
Zerwaliśmy.
Myślałaś o mnie?
Chwila.
Ares?
Chodź do nas.
Świętujemy.
- No to zdrowie. - Tak jest.
Niech się nam wiedzie.
- Ty na nogach? - Nie mogłem spać.
Cześć, synu.
Dużo wypił?
Trochę za ostro zabalował.
Jasne.
Przynajmniej miał dobry powód.
Prawda, tato?
Rodzice Very przyjęli naszą propozycję.
To najwięksi klienci, jakich mieliśmy.
Dzięki.
- Artemisie... - Nie.
Nie wiesz tego,
ale przez chwilę myślałem, że stracimy Alpha 3.
Tyle lat ponosiliśmy straty.
Strach pomyśleć, jak mogliśmy skończyć.
Powiem tak.
Gdy Claudia powiedziała mi o ciąży,
nie mogłem przestać patrzeć na liczby.
Miałem obsesję.
Było ciężko. Ale potem pojawiłeś się z Verą.
Przedstawiłeś nas jej rodzinie i bum!
Oto nasz mały buntownik stał się naszą dobrą wróżką.
Ma dobry gust.
Nie tak jak niektórzy.
Coraz bardziej przypomina tatę.
Dobrze. Stańcie tutaj.
Dzień dobry.
Uważaj. Jesteś następny.
Uwaga, wszyscy!
Zaczynamy za pięć minut.
Dobrze, Paula. Jesteśmy gotowi.
- Zdejmij te kolczyki. - Są ze...
Mało eleganckie.
Perły to najlepsza opcja. Są jak krawaty.
Zdecydowanie coś bardziej formalnego.
Hej.
- Kocham cię. - Wiem.
Vero, proszę. Mogłabyś?
- Oczywiście. - Dobrze. Przepraszam.
- Aresie, stań przy niej. - Dobrze.
Ta rodzinna tradycja jest najgorsza.
Obyś wiedziała, w co się pakujesz.
- Apolo. - Tak.
Daniela przyjdzie?
- Oszczędziłem jej tego. - W porządku.
- Tutaj? - Idealnie.
Dobrze.
Aresie, połóż rękę na jej ramieniu.
- Co? - Dłoń na ramieniu Very.
- Dobra. - Vero, teraz ty połóż swoją.
Świetnie. Spójrzcie w obiektyw.
Zdjęcie.
MYŚLAŁAŚ O MNIE?
PRZEGLĄDARKA
NIE MOŻNA POŁĄCZYĆ SIĘ Z TĄ WITRYNĄ
ZŁE HASŁO
ROZSZYFROWUJĘ HASŁO
N16DY N13 PRZ3ST4Ł4M
Lolo, właśnie puściłam ci wiadomość.
Czekam na ciebie w kinie.
Pospiesz się. Przyjdziesz, nie?
Wchodzisz?
- Czekam na chłopaka. - Nie wolno tu stać.
- Już prawie jest. - Ludzie tędy przechodzą.
Za chwilę będzie. Tylko pięć minut.
- Nie ma go... - Już idzie.
- Wejdź lub wyjdź. - Idzie.
Widzisz? Dlatego nie wolno tu stać.
Przepraszam.
Cześć, Dani. Coś mi wypadło, nie przyjdę.
Ale wierzę, że dobrze się bawisz. Film wyglądał odlotowo.
Nie powiesz: „Mówiłam ci?”.
O czym?
O Raquel.
Że jej związek z Aresem krzywdzi wiele osób?
Tak, mówiłam ci.
Czekolada czy wanilia?
Co?
Jakie lody chcesz na pocieszenie?
Znowu wory pod oczami?
- Przytyłaś. - Tak.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Nie spałeś u Danieli? - Umieram z głodu.
Jest coś na śniadanie?
Nie wiem. Zobacz.
O rety.
- Vera wciąż w łóżku? - Późno się położyliśmy.
Ciekawe, co robiliście.
- A ty, Apolo? Dopiero wszedłeś? - Nie. Wcześnie się ubrałem.
Coś taki zadowolony?
Alpha 3 ma się lepiej niż kiedykolwiek,
zostanę tatą
i dam córce wszystko, na co zasługuje.
Mam powody do radości.
- Idziemy? - Poczekaj w aucie.
Dobra. Do zobaczenia.
- Weź prysznic, zanim tata cię zobaczy. - Tak jest!
Nie mówiłem Claudii
i mam nadzieję, że Apolo się nie wścieknie, ale...
chcę, żebyś został ojcem chrzestnym.
Co ty na to?
No więc?
Dobra.
Potwierdzę po rozmowie z Claudią.
- Wesołych świąt. - Dziękuję i wzajemnie.
Cześć.
Hej, Anno.
Nie wiedziałam, że tu pracujesz.
Co słychać?
Dobrze.
Jak tam Gregory?
A jak Ares?
Sorki, to było niezręczne.
Nie obchodzi mnie, co u niego.
A u ciebie?
Nie zasługujesz, żeby Ares tak się tobą bawił.
Może wystarczy?
- Skończyłyśmy. - Szczęśliwego Nowego Roku.
Proszę.
Przepraszam, ale...
Uważaj, nie przewróć się.
Nie otwieraj, póki nie powiem.
Chwila, czekaj.
- Ostrożnie. Nie potknij się. - Artemisie.
No proszę.
Patrz, ile światła.
Tu rano, a wieczorem po drugiej stronie.
Zamówiłem kołyskę i meble do pokoju dziecka.
Kojec, żeby mogła się bawić.
Dywan.
Kupiłeś to?
Chcę dla was najlepiej.
Nie martw się o pieniądze.
Firma się rozwija. Rozmawiasz z przyszłym prezesem.
Może się pospieszyłem.
Może.
Nie chcę żyć w otoczeniu milionerów.
Skąd wiesz, że twój styl życia będzie lepszy dla dziecka?
No powiedz.
Słucham.
To moja rodzina.
Nie masz pojęcia, czym jest rodzina.
Obyś się szybko nauczył.
Choć wątpię, żeby góra lodowa wiele pojęła.
Nie otwieraj.
Patrzę.
Już?
Dobra, już.
Prezent?
Hej.
Co się stało?
- To tylko prezent. - Który musiałeś kupić w tajemnicy.
Aresie, chcę być z tobą, ale nie chcę być tajemnicą.
Tym bardziej twoją.
Wiem, ale to bardziej skomplikowane, niż mi się wydawało.
Nie mówię, że to łatwe,
ale nie chcę dalej kłamać.
Poradzę sobie, cokolwiek wybierzesz, ale musisz podjąć decyzję.
Cholera.
Posłuchaj mnie. Raquel.
Albo Vera, albo ja.
No więc... to jest to.
DANIELA: PIERDZIELĘ TO, DOSYĆ PŁACZU I CZEKANIA.
JUTRO IDZIEMY NA CAŁOŚĆ NA TWOJEJ IMPREZIE
BABSKI WIECZÓR!
SZUKAJ
DZIĘKI ZA ROZMOWĘ W SKLEPIE Z ZABAWKAMI
MASZ PLANY NA SYLWESTRA?
- Postanowienia noworoczne. - Dobra.
Mam trzy.
To dużo, nie? Wystarczy jedno.
No dalej. Kończy ci się czas.
Dałbym słowo, że pójdę na siłkę, ale nigdy mi nie wychodzi.
Nie musisz.
To mnie zmotywowałaś.
Ale to prawda.
Mamo, gdzie są neulas i turrón?
Napisz kolejne.
Nie wiem. Ty mów, a ja pomyślę.
Więc chciałabym więcej czytać.
Córka jest pisarką, mój facet dużo czyta,
więc muszę się za siebie wziąć.
Od lat nie widziałam cię z książką w ręku.
Wracam wykończona po pracy.
Na pewno dlatego.
To dobre postanowienie.
Lubisz wszystko, co ona robi.
Odkąd zaczęły się święta, dziwnie się zachowujesz.
Dziwne. A ty? Jak się zachowujesz?
Mam prawo kochać i być kochaną.
Cudownie, mamo. No piękne.
Nie ma potrzeby.
To przez Aresa, prawda?
Jest tak, odkąd przyjechał.
Chcesz o tym pogadać?
Nie wiem nawet, co tu robię.
Skarbie, zaczekaj.
Nie.
Ożeniłeś się ze mną, żebym miała pod kontrolą twój zarząd.
Tak.
Tak. Rada udziałowców.
Przynajmniej zarząd można zwolnić.
Przystawki. Smacznego.
- Pyszne. - Ten szef kuchni nie zawodzi.
Powinniśmy zacząć.
Rozpoczął projekt i się zaprzyjaźniliśmy.
Jeśli mogę,
chciałbym wznieść toast za Aresa i Verę,
bo dzięki wam znaleźliśmy się w tym wspaniałym mieście,
w cudownym towarzystwie.
Dzięki wam doszło do umowy między Alpha 3 i Egarmexem.
Chcę wznieść toast za Hidalgów i Herrandów
jako jedną rodzinę.
Zdrowie.
- Tak. - Zdrowie.
- Tak.
Zdrowie.
Aresie, wyglądasz jeszcze przystojniej
niż tego lata.
Bycie z moją córką ci służy.
- Mamo! - Co?
Carlos też wygląda lepiej, odkąd jest ze mną.
Zaraz wrócę.
Niedługo będą mieli konkurencję.
- Mamo. - Co?
Ale jesteś z Claudią?
A dziecko?
Przepraszam.
- Wszystko dobrze? - Zaraz wracam.
Chodzi o pracę. Niedługo wrócą.
- Co? - Claudia jest w szpitalu.
Jadę tam. Przeproś ich za mnie.
Nie możesz iść. To ważna kolacja.
Nasza przyszłość wisi na włosku.
Artemisie!
Nie róbmy teraz sceny. Chodź do stolika.
Później się tym zajmiemy.
Jest pani zaangażowana w podejmowanie decyzji firmy?
Mam zaufanie do syna w tym zakresie.
Zachowuj się jak przystało na dyrektora,
a w przyszłości może zostaniesz prezesem.
Mam nadzieję, że moja córka ma lepszego ojca niż ja.
Wyszedł.
Co? Poważnie?
Gdzie Artemis?
Przepraszam. Pilna sprawa z klientami z Azji.
Tam nie obchodzą tych świąt.
Smakuje wam?
Reszty nie trzeba.
Dzień dobry. Szukam Claudii Martínez.
Jest na czwartym piętrze.
Ale proszę do poczekalni.
- Proszę pana. - Claudia?
- Proszę pana? - Jedź.
- Claudio! - Proszę poczekać.
- To moja partnerka. - Nie można wejść.
Artemisie.
Martho, co się stało?
Nic nie wiemy.
Przyjechaliśmy zaraz po telefonie.
Niech twoja rodzina zaczeka tutaj. Na dole jest zimno.
Chodź tu.
Ale musielibyśmy być sami.
Przecież już ci mówiłam.
Tylko tak możemy być razem.
Ten rok minął szybciej? Czy się starzeję?
Oczywiście, że z wiekiem lata mijają szybciej.
Już prawie pora?
Wiem o Diego od miesięcy.
Widziałem was w Sztokholmie.
Nie może tak dalej być.
Ty wiesz o Raquel.
Ale mnie to nie obchodzi.
- Śpij, z kim chcesz. - Nie chodzi tylko o to.
Ciebie i Diego też łączy coś więcej.
Co z tego?
Jeśli oboje wiemy, nie musimy się rozstawać.
Nie możemy ciągnąć tej farsy.
Dla nas i dla nich.
Moja rodzina nie zaakceptuje kogoś takiego jak Diego.
To...
bardzo skomplikowane.
Możemy mieć dobre życie.
Chcesz ciągle kłamać, żeby byli szczęśliwi?
Nie znasz mojej rodziny.
Bywają bardzo trudni.
Znam Hidalgów. Nie różnią się aż tak bardzo.
Znałaś go, gdy się zeszliśmy?
Jakie to ma znaczenie?
Latem szukałaś mnie, żeby o nim zapomnieć?
Poważnie?
- Jeśli tak... - Nie wykorzystałam cię. Nigdy.
Od początku myślałam, że jesteś idealny.
Wierzyłam w nas.
- Nadal wierzę. - Jasne. Super. Dla kogo?
A co z nami?
Z tym, co mamy?
Nie liczy się?
Jeśli kochasz Diego jak ja Raquel, nie może być twoją tajemnicą.
Vero.
Obiecaj, że będzie warto.
Obiecuję.
Chodźcie. Zaczyna się!
Jak to się mówi w Meksyku?
Gdzie Artemis?
Pewnie na spotkaniu. Nie martw się.
Szczęśliwego 2024 roku!
Najlepszego.
- Juan, za rok twoja kolej. - Najlepszego!
- Jasne. - Tak.
Oczywiście.
Ares?
Skarbie, usiądź.
Vero?
Wszystko w porządku?
Usiądź przy mnie.
Proszę.
- Co? - Najlepsze życzenia!
- Wzajemnie. - Wam również.
Cieszę się, że tu jestem.
Nie zostaniemy do późna, bo jutro rano mamy lot do Sztokholmu.
Prawda?
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Co się stało?
Będzie dobrze.
Chyba potrzebuje powietrza.
Na pewno wróci.
Emily Dickinson...
jest taka innowacyjna.
Kocham ją.
Czytałaś jej tomiki wierszy?
Szczęśliwego Nowego Roku!
Anna!
Daj buziaka.
Wyglądasz bosko.
Co u was?
Idę po drinka.
- Jak leci? - Świetnie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Postaw szklanę!
Długo jeszcze?
Dzięki, że przyszłaś. To wiele dla mnie znaczy.
Jesteś trochę pijana.
Nie. Jeszcze nie.
Poczekaj, aż zatańczę do „Macareny”.
Apolo tu jest. Wrzucił story na Insta.
- Gdzie? - W tym budynku. Z Víctorem.
Nie mogę na nich wpaść.
I tak będziesz musiała z nim pogadać.
Może jemu to powiedz?
Na pewno nie będę za nim biegać.
Dobra. Jasne.
Ale to długa rozmowa i muszę siku.
Pilnujcie mi telefonu i torebki.
Przyniosę drinki.
Co chcesz?
Víctor.
Znasz go?
- Zatańczmy. - Ale...
AR3S: KOCHAM CIĘ, RAQUEL...
„Kocham cię. Byłem tchórzem, każąc ci w to wątpić.
Jeśli chcesz dać nam szansę, będę na cmentarzu”.
Wychodzę!
- Sorki. - Uważaj.
Te obcasy to był zły pomysł.
- Dzięki. - Dostałaś wiadomość.
To Ares.
Czego chce?
Chce się spotkać. Teraz.
Co mam robić?
Co zrobiłby Yoshi?
Chwycił motocykl i popędził za miłością życia.
Czekaj. Nie powinnaś więcej pić.
Dzięki.
Chodzi za tobą?
To ja chodzę za nim.
Ale kim on jest?
Apolo.
Każdy oprócz ciebie
nie może przeboleć jakiegoś byłego.
To jest mój.
Chodźmy na inną imprezę.
Przepraszam.
ZARAZ TAM BĘ...
VERA WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Brakuje mi już wymówek, żeby cię usprawiedliwiać.
Moja rodzina o ciebie wypytuje.
Wiem, jak ci na tym zależy.
Więc szkoda mi, żebyś to porzucił.
Diego nie jest tego wart.
Zresztą Raquel też nie.
Przepraszam.
Wiem, że ona jest dla ciebie ważna, ale co z konsekwencjami?
Nie tylko my będziemy cierpieć.
Stracimy wszystko, jeśli nie wrócisz.
A ty może więcej niż ja.
Jestem w hotelu.
Zamówiłam taksówkę. Widzimy się na lotnisku, tak?
WIEDŹMA
KOCHAM CIĘ. BYŁEM TCHÓRZEM, KAŻĄC CI W TO WĄTPIĆ.
JEŚLI CHCESZ DAĆ NAM SZANSĘ, BĘDĘ NA CMENTARZU.
Ares?
Cześć, Tere.
Nie chciałem przeszkadzać. To tylko prezent pożegnalny.
Myślałam, że to Raquel.
- Jeszcze nie wróciła? - Nie.
Pewnie świetnie się bawi na imprezie u wydawcy.
Nie martw się. Przekażę jej.
- Dziękuję. - Pa.
Na lotnisko?
Tak.
Z CLAUDIĄ W PORZĄDKU. WYSZŁA NA PROSTĄ.
MUSZĄ JĄ OBSERWOWAĆ PRZEZ KILKA DNI.
HERA TO WOJOWNICZKA!
KONTAKTY
WIEDŹMA ZADZWOŃ
ŁĄCZENIE...
Wybacz, że dzwonię. Chcę się tylko upewnić, że...
Raquel?
Raquel, jesteś tam?
Raquel, posłuchaj mnie.
Gdzie była impreza?
Cholera.
- Musimy się zatrzymać. - Oczywiście.
Możemy skręcić w prawo?
Aresie...
AR3S POŁĄCZENIE
Pomocy.
Pomocy!
Cholera.
Raquel!
Raquel.
Raquel!
Na pomoc!
Pomocy!
Raquel.
Raquel!
Na pomoc!
Aresie.
No proszę! Dzień dobry.
Zdjęli cię z tlenu. Lada chwila się przyzwyczaisz.
Miałeś szczęście. Na takie alergie się uważa.
Jaki dziś dzień?
Leżysz tu od pięciu dni.
Wezwę lekarza.
Gdzie Raquel?
- Była tu dziewczyna. Gdzie ona jest? - Nie wiem, jak się nazywała.
Chwila. Nie możesz się ruszać.
Mamo, wypisali mnie.
Raquel?
- Raquel? - Co?
Przepraszam.
- Nie... - Raquel?
Czekaj chwilę.
Aresie!
Gdzie Raquel?
Właśnie się obudziłeś?
Gdzie ona jest?
Uratowałeś mi życie.
Dlatego wybaczam ci, że obudziłeś się, gdy sikałam.
Orszak liczący 1300 osób z ważnymi zmianami.
Najważniejsza: cukierki były wyrzucane
z ostatnich trzech platform
za pomocą automatycznych armatek...
ALPHA 3 I EGARMEX PODPISUJĄ WIELOMILIONOWY KONTRAKT
Claudio, to dla ciebie.
Dla mnie?
Dziękuję.
Chodź. Usiądź.
Co to jest?
Próbowałem ci ją dać kilka razy.
WIEDŹMA!
Wiesz co?
Nie była prana.
Ohyda!
Gdy mówiłam mu, że chcę, żeby mnie pokochał,
nie sądziłam, że zajdziemy tak daleko.
Wtedy nie wiedziałam, że miłość działa w ten sposób.
Że wszystko zmienia.
Że miłość nie zna granic
i przemienia wszystko, czego się dotknie.
Wiedziałam, że jestem zakochana.
Pewnie dlatego zaczęłam pisać. To był mój sposób na miłość.
Moje uczucia były tak silne,
że ich nie rozumiałam, dopóki nie przelałam na papier.
To mi pomogło złapać grunt pod nogami.
Powiedzieć sobie: „To się dzieje.
Twój ukochany wszedł przez okno i nie jest wampirem”.
Pisanie pomogło mi zobaczyć i zrozumieć świat.
A zwłaszcza zrozumieć własne uczucia.
Kiedy to czytałam, myślałam: „Raquel, oszalałaś”.
Ale tego właśnie potrzebowałam.
- Tak? - Czyli napiszesz drugą część?
Zaczęłam ją pisać, ale przerwałam.
Już nie próbuję zrozumieć miłości. Teraz chcę jej doświadczyć.
- Dziękuję. - Ja też.
- Cześć. - Cześć.
Moment.
Za chwilę wracam.
Przepraszam.
Zanieśmy mu jedną.
Bo jesteśmy tu dzięki niemu.
YOSHI, BYŁEŚ I ZAWSZE BĘDZIESZ NAJLEPSZY.
Poprawiłam kilka literówek.
Oby ci się nadal podobało.
WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ OD HASŁA DO WI-FI.
DLA YOSHIEGO...
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Ares, miały być cztery pudła, a już 25.
Pomogłem ci z 200, gdy zaczynałeś studia.
I bez windy, więc wyluzuj.
Ile jeszcze, wujku Aresie?
Już prawie koniec, Hero.
Wyjeżdżamy teraz albo jadę do Tibidabo sama.
To wina twojego chrzestnego.
Tak, ale wybaczyłabyś mi wszystko, prawda?
- Wisisz mi trzy gałki lodów. - Trzy gałki?
Ostatni raz pomagam ci w przeprowadzce.
Tak! Jedziemy do Tibidabo!
Spójrz, Hero. Chodź do mnie.
Kto będzie małą wiedźmą?
- Będę cię często odwiedzał. - Mam nadzieję.
Dobra, chodźmy. Kto ma ochotę na lody?
Wiesz już, czy chcesz ze mną mieszkać?
Jeszcze nie.
Zobaczmy.
Może mnie przekonasz, powtarzając to, co powiedziałeś.
Wiesz co? Jesteś wymagającą współlokatorką.
Tak lepiej.
Powtórz.
Kocham cię, Wiedźmo.
PRZEZ MOJE OKNO: ZNÓW CIĘ WIDZĘ
Napisy: Anna Samoń