Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Film Tygrys od Disneynature opowiada historię młodej tygrysicy,
która wychowuje czworo młodych w indyjskiej dżungli.
W filmie obserwujemy,
co dzieje się, gdy młode opuszczają matkę
i ruszają na własne terytoria.
Liczba tygrysów w rezerwacie leśnym
podwoiła się w ciągu ostatnich 15 lat.
Mają już coraz mniej miejsca.
Młode tygrysy muszą opuścić bezpieczne tereny
i ruszyć w nowy świat,
który będą dzielić z ludźmi.
Czeka ich wiele wyzwań.
Jednak niektóre tygrysy potrafią się przystosować.
Na szczęście są też ludzie, którzy próbują im pomóc.
Tworząc Tygrysa od Disneynature,
ekipa filmowa połączyła siły z grupą wyjątkowo zapalonych pracowników,
szukając sposobów, by ludzie i tygrysy współistnieli.
ZA KULISAMI FILMU „TYGRYS”
Najukochańsze zwierzęta świata.
Majestatyczne…
choć nieuchwytne.
Trudno tygrysa w ogóle dostrzec…
a co dopiero sfilmować.
Tygrys od Disneynature
wymagał ponad 1500 dni zdjęciowych w indyjskiej dżungli.
Ponad pięciu lat filmowania.
Cierpliwość się opłaciła.
Ekipa uchwyciła wiele z rzadkich chwil tygrysiego życia.
Ekipa zrobiła wiele, by nagrać odpowiednie ujęcia.
Gdy tygrys wyrusza się napić,
członek ekipy zagląda sprawdzić kamery.
Duże napięcie…
ale było warto.
Znów się przeciąga jak kotek.
Niesamowite.
Inne zwierzęta bywają czasem zbyt przyjazne.
Przepraszam bardzo.
Przepraszam, panie Srokówko.
Ukryte kamery umieszczono tak, by tylko tygrysy ich nie zauważyły.
Kamera, koniec i trąba.
Sklei się taśmą i będzie.
Pośród wielu członków ekipy kręcącej film
są indyjscy filmowcy Pooja Rathod
i Kalyan Varma.
Tygrysy są skryte z natury.
Pokażą się tylko wtedy, gdy chcą.
Tygrys jest jak duch lasu.
Pokaż się na chwilę,
by potem pięknie przywdziać kamuflaż.
Dzięki pasom oraz sposobowi poruszania się
potrafi zniknąć w mgnieniu oka.
By sfilmować tygrysy, trzeba je znaleźć.
Bywa wiele dni, kiedy ich nie widać.
Trzeba czekać na idealny moment,
stać w gotowości z odpowiednio ustawioną kamerą.
Według mnie tygrysy są najtrudniejszym do sfilmowania gatunkiem.
Pooja i Kalyan spędzili wiele dni, filmując pewną tygrysicę.
Zyskali jej zaufanie.
Tam jest młody, a matka poniżej.
Obserwujemy tygrysicę z młodymi.
Dopuściła nas bardzo blisko. Rzadko spotykane zachowanie.
Tygrysice są z natury skryte i bardzo ostrożne, gdy chodzi o młode.
Jej tygrysiątka mają sześć do ośmiu miesięcy.
Młode się bawią, a matka w ogóle nie zwraca na nas uwagi.
Wspaniała chwila.
Miło tak siedzieć obok,
gdy one śpią na naszych oczach?
Pomyślmy tylko, ile pracy ona wykonuje.
Co chwilę rusza na łowy, żeby nakarmić wszystkie młode.
Niebywała mama.
Obserwowanie z bliska matki z młodymi rzadko się zdarza w dziczy.
To przywilej. Bez dwóch zdań.
Przez ponad dwa lata ekipa filmowców obserwowała młode.
Na początku stąpały one dość niepewnie.
Z wiekiem nauczyły się wiele o dżungli.
Odkryły, które zwierzęta mogą upolować…
a z którymi nawet nie warto próbować.
Te wyjątkowe zdjęcia
składają się na najbardziej intymny portret tygrysiej rodziny.
Dla Pooja i Kalyana najtrudniejsza chwila to obserwacja, gdy młode opuszczają dom.
W wieku 18 miesięcy muszą opuścić matkę
i same znaleźć własne terytorium.
Operatorce nagrywającej tygrysy
i śledzącej tygrysiątko tak długo
trudno się do niego nie przywiązać.
Widziałam młode, gdy miało dwa miesiące.
Widziałam, jak rośnie przez ponad rok.
Aż pewnego dnia wiedziałam, że młode musi odejść.
Czuję silne wzruszenie.
Mam nadzieję, że sobie poradzi. Dokądkolwiek pójdzie.
Coraz więcej młodych tygrysów poszukuje własnego terytorium.
Dzięki działaniom ochronnym,
żyje już ponad 3600 tygrysów w 54 rezerwatach.
Jednak tereny nie są tam z gumy.
Jedna trzecia tygrysów w Indiach musi żyć poza obszarami chronionymi.
Gdzie napotkają mniej dzikiej zdobyczy, ale więcej łatwych kąsków.
Złe wieści dla rolników.
Można jednak podjąć proste kroki zaradcze.
Pewna osoba chce spróbować.
Doktor Bilal Habib z indyjskiego instytutu ds. dzikich zwierząt
jest konsultantem naukowym Tygrysa od Disneynature.
To jeden z najlepszych ekspertów w kraju. Uwielbia rozwiązywać problemy.
Bilal przyjechał do Maharasztry w środkowej części Indii.
Centrum tygrysiej populacji.
W tym miejscu dochodzi do konfliktu.
Wiele sztuk bydła zostaje zabitych.
Dla mieszkańców wsi bydło jest źródłem zarobku.
Dzięki niemu żyją.
Dziś Bilal przetestuje swój najnowszy pomysł.
O ile pokona przeszkody na drodze.
Niezwykłe podejście,
by zmniejszyć liczbę krów, które zjadają tygrysy.
Czasami drogę do przodu można odkryć, patrząc w tył.
Bilal wraz z ekipą malują oczy na tylnych częściach ciała krów.
Starają się nie oberwać z kopa.
Ostrożnie.
Bardzo wyrazisty, czerwony kolor.
Czarna kropka w środku oka,
żeby wyglądało jak oko krowie.
Tak?
Każdy ma inny pomysł.
Mają nadzieję zmylić tygrysy, by myślały, że są obserwowane.
Bilal wraz z ekipą pomalowali setki takich tyłów.
To chyba działa.
Liczba ataków zmalała drastycznie.
W jednej z wiosek był bardzo łowny tygrys.
Większość strat wśród bydła była jego dziełem.
Gdy tylko namalowaliśmy tam oczy, tygrys prędko zmienił zwyczaje.
Zapewne sądzi teraz, że tamtejsze bydło widzi z dwóch stron.
Z przodu oraz z tyłu.
Podczas następnej wizyty w tamtej wiosce
wszyscy przyszli ze swoim bydłem, by je pomalować.
Prosili, by je pomalować. Mówili, że tak im pomożemy.
Bilal zamierza spopularyzować ten prosty pomysł na całe Indie.
Przez ostatnie dziesięć lat
Bilal zajmował się także czymś innym.
Na znacznie inną skalę.
Przybył z operatorem Disneya, Kalyanem,
oraz ekspertem od filmowania na odległość, Sumanem Raju, by sprawdzić postępy.
Wszystko zaczęło się przed dekadą,
gdy Bilal miał rozwiązać poważny problem.
Młode tygrysy poszukujące nowego terytorium
z trudem poruszają się między rezerwatami,
które często dzielą setki kilometrów.
Podczas podróży spotykają wiele przeszkód.
Jest jednak coś, co stanowi największą trudność…
Autostrady.
Zbudowana ponad 100 lat temu
droga NH44 jest najstarszą autostradą w Indiach.
Ciągnie się na długości całego kraju.
Mamy drogi.
Mnóstwo ruchu.
Z tego powodu niemożliwym jest,
by zwierzęta przechodziły z miejsca na miejsce.
Niektóre tygrysy pokonują tysiące kilometrów,
lecz gdy napotkają autostradę…
muszą zawrócić.
Bilal znalazł proste rozwiązanie.
Podnieść drogę, by tygrysy mogły przechodzić dołem.
Stworzyć korytarz dla dzikich zwierząt.
Kosztował on dwa i pół miliarda dolarów.
Stanowi największe przejście tego typu na świecie.
Zawiera dziewięć uniesionych fragmentów.
Ratuje życie niezliczonym tygrysom.
Gdy tak stoję i patrzę na te olbrzymie konstrukcje,
które nasz kraj wzniósł dla tygrysów,
by przeszły z jednej strony lasu na drugą,
czuję duże wzruszenie.
Kalyan i Suman nagrywają tygrysy z bliska,
gdy te przechodzą pod drogą.
- Ekstra, co? - Racja.
Co roku ponad 200 tygrysów przekracza tę drogę.
Wyobraźcie sobie, że górą jadą pojazdy,
a pod nimi poruszają się tygrysy.
Ani kierowcy ciężarówek, ani tygrysy nie wiedzą,
że są tuż obok siebie.
Takie miałem marzenie.
Wyszło wprost niesamowicie.
- Chyba tędy szła. - Ten sam szlak.
Pooja pomaga Sumanowi nagrać pewną wyjątkową tygrysicę.
- Ależ ma punkt widokowy. - Niebywały.
Najlepsze miejsce, by ustawić fotopułapkę.
Niezwykły w tej tygrysicy jest fakt…
że mieszka ona w mieście.
Bhopal w środkowych Indiach.
Dom dla 2,5 miliona ludzi.
Jak w każdym współczesnym mieście, za dnia słychać tu miejski gwar.
Jednak gdy większość ludzi idzie spać, inny mieszkaniec wychodzi z ukrycia.
Na skrawku lasu, który rozpościera się pośrodku miasta,
młoda tygrysica patroluje swój teren.
Mieszka tu od siedmiu lat.
Wie już, jak przeżyć obok ludzi.
Jest mieszkanką tego miasta,
choć pozostaje w ukryciu.
Przechodzi przez płoty, spaceruje po drogach, odwiedza pola,
ale nikt jej nigdy nie widzi.
To dowód niesamowitego przystosowania.
Doskonale unika ludzi.
Nieprawdopodobne, że tyle lat tu przebywa,
a nikogo nie skrzywdziła i po prostu zajmuje się sobą.
Tygrysica porusza się jedynie nocą.
Wraca do jaskini, nim miasto się zbudzi.
Suman śledzi kroki tej tygrysicy już od dwóch lat.
Dzięki jego nagraniom leśnicy widzą, jak wygląda jej życie.
Suman przybył tu,
by udokumentować życie tygrysa w mieście.
Patrz, przejdę tak.
Usiądź tam, żebyśmy zrobili zdjęcie.
- Tutaj pójdę. - Dobra.
Bhopal ma wyjątkowe miejsce dla tygrysów.
W żadnym innym mieście nie zobaczy się tygrysa tak blisko ludzi.
Dla mnie to fascynujące.
Współczesne miasta zdają się nie pasować do tygrysów.
Jednak w Bhopalu jest wszystko, czego tygrys potrzebuje.
Miasto graniczy z rezerwatem dzikiej przyrody Ratapani,
gdzie może zapolować i skryć się.
Dzięki sztucznym zbiornikom wodnym tygrysicy nigdy nie zabraknie wody.
Śpi zaś w jaskiniach z piaskowca na wzgórzach nad miastem.
O ile nikogo nie rani,
sąsiedzi cieszą się z obecności tygrysicy.
Mieszkańcy Bhopalu są dumni z tygrysów.
Dziwne, gdyż to drapieżniki,
wszędzie indziej wywołują strach,
ale tutaj ludzie są dumni, że mają tygrysicę za sąsiadkę.
Miasto uwielbia swoją tygrysicę. Podejmuje też kroki, by ją chronić.
Leśnicy zatrudniają 40 osób, by jej pilnowały.
Każdego wieczoru zamyka się drogi na jej terenie, by mogła ona przejść.
Sieć kamer monitoringu na wieżach śledzi jej ruch.
Wiemy, gdzie jest tygrys.
Całą akcją zawiaduje regionalny strażnik leśny Alok Pathak.
Jasne, śmiało, umieszczajcie tam fotopułapki.
Bardzo kocham tę tygrysicę.
Jest delikatna, miła i oczywiście piękna.
Mieszkańcy Bhopalu czują dumę i radość
z tygrysicy w sąsiedztwie.
Umieścimy tutaj pułapkę.
Pooja i Suman rozmieszczają dodatkowe kamery na jej terytorium.
Sprawdzą, czy tygrysica urodziła młode.
Całe miasto liczy, że usłyszy dźwięk drobnych pazurków.
Wszędzie w Indiach tygrysy zajmują szczególne miejsce w ludzkich sercach.
Dla wielu mieszkańców Indii
tygrys, znany też jako Wagoba, jest Dew, czyli bogiem.
Wiele osób otacza go czcią, zwłaszcza na wsiach,
za jego siłę i moc oraz fakt, że rządzi całym lasem.
Tygrysy współistnieją z ludźmi od tysięcy lat.
Są wielbione niczym królowie.
Oraz sławione na świętach.
Dzięki takiemu związkowi ludzie i tygrysy mogą żyć obok siebie.
Indie wyróżniają się na tle większości innych krajów
pod względem tolerancji ludzi wobec dzikiej przyrody,
a zwłaszcza tygrysów.
Tygrysy mieszkające na granicy rezerwatów szybko uczą się, by unikać ludzi.
Za dnia odpoczywają w ukryciu…
Jeśli usłyszą kroki, pozostają w ukryciu.
Wychodzą tylko o zmierzchu, gdy ludzi już nie ma.
Tygrysy nie widzą w ludziach potencjalnych ofiar.
Boją się ludzi, podobnie jak wszystkiego, co stoi na dwóch nogach.
Czują strach.
Zdarzają się jednak tragnicze wypadki.
Gdy mieszkańcy wsi pracują do późna w lesie,
młody, niedoświadczony tygrys może wziąć ich za zwierzynę łowną.
Gdy człowiek pochyla się,
z perspektywy tygrysa wygląda jak ofiara.
Niemal wszystkie ludzkie ofiary tygrysów zginęły przez przypadek.
W niektórych częściach Indii wzrost liczby tygrysów
powoduje gwałtowny skok liczby ataków.
To dobrze, że tygrysów przybywa.
Świat ochronił ich gatunek.
Jednak cenę za ten wzrost ponosi wiele osób.
Na szali leżą lata tolerancji,
którą ludzie wykazali wobec tygrysów.
Filmując na granicy tygrysich rezerwatów,
Pooja i Kalyan byli świadkami wysiłków wielu ludzi,
którzy dbali o bezpieczeństwo mieszkańców, jak i tygrysów.
Zbiórka, zapraszam.
Leśny zespół szybkiego reagowania
jako pierwszy zostaje wezwany do problemów z tygrysami.
Strażniczka leśna Shital Thakre wykonuje tę pracę od sześciu lat.
Dziś wezwano jej zespół do wsi, w której ktoś został zabity.
Gdy wzywają nas na wieś,
jedziemy sprawdzić, co zaszło.
To okropne zobaczyć, że tygrys zabił kobietę.
Zespół szybkiego reagowania zostaje wysłany, by znaleźć tygrysa,
którego należy schwytać i umieścić w niewoli.
Tygrys wciąż jest w okolicy. Shital musi zadbać o bezpieczeństwo ludzi.
Dzikie zwierzęta przechodzą po polach.
Niech nikt nie pozostaje na polach do późna, ani nie wybiera się do lasu.
W tym miejscu, na rubieżach Parku Narodowego Tadoba,
liczba tygrysów wzrosła czterokrotnie w zaledwie dziesięć lat.
To nie jeden przypadek.
Wiele takich ma miejsce.
Jeśli dochodzi do zdarzenia,
musimy być gotowi i ruszyć od razu.
Trzeba być czujnym przez całą dobę.
Tygrysy wykazują największą aktywność nocą.
Shital wraz z ekipą przeczesują okolicę,
mając nadzieję, że przegonią stąd tygrysa.
Niebezpieczna praca.
Zwracaj uwagę na tyły.
Muszą zidentyfikować winnego tygrysa.
Rakesh, biolog, bada zdjęcia z fotopułapek.
Sześć.
Każdy tygrys ma unikatowe pasy.
Porównując je, zobaczył, że to młody samiec zwany P2.
Ruszamy.
Dzięki obecności ekipy tej nocy, mieszkańcy wsi czują się bezpieczniej.
Wraz z rosnącą liczbą tygrysów wzrasta poczucie strachu.
Przestrzeń jest ograniczona.
Będzie więcej takich zdarzeń.
Musimy pomóc ludziom zrozumieć,
że tygrysy zwykle nie zabijają ludzi.
To pojedyncze przypadki.
Postaramy się dopilnować, by nie doszło do powtórki.
Shital mieszka sama, z dala od domu.
W takich chwilach tęskni za rodziną bardziej niż zwykle.
Cześć.
Jak tam twoje zdrowie?
Wszystko dobrze.
Wracaj. Mama zrobiła sabzi.
Kiedy nas odwiedzisz?
W końcu odwiedzę.
- Pa. - Pa.
Rodzina Shital chce, by ta wróciła do rodzinnej wioski.
Lecz ona czuje silne powołanie do swej pracy.
Kocham pracę w lesie.
Wspaniale, że jestem w dżungli, mam kontakt ze zwierzętami i ludźmi.
Na razie chcę dalej mieszkać sama.
Shital jest dumna, że wykonuje tę pracę jako jedna z niewielu kobiet.
Chcę powiedzieć kobietom, by podążały za swoimi marzeniami.
Jeśli chcą być strażniczkami leśnymi, albo kimkolwiek innym,
to niech próbują.
Tymczasem na wsi
Shital wraz z ekipą są pod presją, by usunąć problematycznego tygrysa.
Gdy trzeba tygrysa schwytać,
dzwoni się do speca od dzikich zwierzą, doktora Raviego Khobrogade’a.
Kiedy nie łapie on tygrysów,
zajmuje się osieroconymi zwierzętami w swojej lecznicy.
Jak tym małym wargaczem leniwym.
Trzeba ją karmić mlekiem.
Zachowujemy się zupełnie jak jej matka.
Gdy nadchodzi wezwanie,
Ravi musi zwołać zespół raunkowy.
Mają podać środek uspokajający problematycznemu tygrysowi P2
i zabrać go z dala od wioski.
P2 będzie ich 50 złapanym tygrysem. O ile go znajdą.
Musimy myśleć jak tygrys.
Nauczyłem się ważnej rzeczy dzięki ratowaniu tygrysów.
Muszę znać ich kolejny ruch.
Ravi z zespołem szukają konkretnego tygrysa znanego jako P2.
Czyli ruchomej igły w ogromnym stogu siana.
Plan zakłada złapanie P2 i zabranie go w niewolę.
Nie będzie jednak łatwo.
Dwa dni później Ravi dowiedział się, że P2 zabił krowę na skraju gospodarstwa.
Zamierza czekać w ukryciu, aż P2 wróci po posiłek.
Asystent Raviego, Ajay, wymierzy do tygrysa z broni iniekcyjnej.
Gotowe.
Ravi i Ajay chowają się na noc.
Tygrys jest zawsze sprytny.
Dlatego ma tytuł króla dżungli.
Sami także musimy myśleć, by pokonać ten jego spryt.
Pozostaje nam czekać i obserwować otoczenie.
Długo czekali
i nie doczekali sie.
Ostatnia noc była zbyt trudna.
Tygrys nie przyszedł.
Zobaczymy.
Spróbujemy raz jeszcze.
Potem znów i znowu, aż będzie sukces.
Tydzień później ekipa dokonała przełomu.
Dostrzeżono P2. Zespół rusza na miejsce.
Ajay, widzisz tam tygrysa?
Wreszcie zauważyli P2 po raz pierwszy.
Muszą strzelić do niego od tyłu.
Czekają więc, aż zwróci się w odpowiednią stronę.
Możemy strzelać?
Widzę tygrysa, ale od przodu.
Ryzykowny strzał.
Nie strzelajmy, póki się dobrze nie ustawi.
P2 wraca do lasu.
Boże.
Szansa przepadła.
Jednak nocą fotopułapka zrobiła świeże zdjęcie.
Zespół rusza tym tropem.
Od P2 dzieli ich jedynie 18 metrów.
Niech no się tylko odwróci.
Strzał w dziesiątkę.
Waży niemal ćwierć tony,
więc do klatki musi go zanieść cały zespół.
Wszyscy z zespołu czują wielką ulgę.
Mieszkańcy wsi także zadowoleni.
Obudziliśmy go. Jest mu wygodnie i czuje spokój.
Bardzo dobry tygrys. Ma około dwa i pół lata.
Niemalże dorosły osobnik. Ogromny, należy dodać.
Widać, że mieszkańcy są szczęśliwi.
Sądzą, że problem już minął.
Lokalna społeczność wychodzi pożegnać tygrysa.
W trakcie trzygodzinnej podróży do lecznicy,
Ravim targają sprzeczne uczucia.
Przykro mi było umieszczać tygrysa w klatce.
Zobaczyłem go w dziczy, uśpiłem i wysyłam do zoo.
Cały nasz zespół czuje wielki smutek,
gdyż przez nas ten osobnik stracił wolność.
Lecznica jest tylko przystankiem na drodze P2.
Ravi poszuka dla niego stałego domu w zoo.
P2 nie wróci już do dziczy,
jednak dzięki temu mieszkańcy pozostaną tolerancyjni względem tygrysów.
Niedaleko stąd, na wschodnich rubieżach Parku Narodowego Tadoba,
inne tygrysy także są przenoszone do nowego domu.
Z bardzo jednak różnych powodów.
Bilal zamierza połączyć tygrysy w pary.
Liczy, że złapie tu pięć samic,
by zapoznać je z potencjalnymi partnerami.
W Parku Narodowym Nagzira, 193 kilometry na północ,
liczba tygrysów rośnie, jednak są to głównie samce.
Samcom łatwiej jest tu dotrzeć niż samicom z odległych lasów.
Jednak bez samic, populację czeka zagłada.
Plan Bilala ma też inny pozytyw.
Zabiera tygrysice z terenu, gdzie mieszka mnóstwo ludzi.
Wszyscy wygrywają.
Jeśli uda nam się zabrać pięć, sześć samic,
z tego terenu na inny, wszyscy na tym skorzystają.
Populacja tygrysów oraz ludzie.
Ambitny, wizjonerski pomysł.
Najpierw jednak muszą znaleźć odpowiednie tygrysice.
Celowo szukają nieśmiałej tygrysicy.
Takiej, która unika ludzi i zwierząt hodowlanych.
Nieśmiałego tygrysa trudno jednak schwytać.
Weterynarz Ravi wraz z zespołem przybyli na miejsce.
Widać obecność tygrysa.
Ślad tygrysicy.
Która jednak pozostaje ukryta.
Po kilku dniach i nocach poszukiwań
sprawa zdaje się trudniejsza, niż sądzili.
Jeśli nie złapią pierwszej samicy,
projekt łączenia tygrysów w pary upadnie, nim się w ogóle rozpoczął.
Bardzo nieśmiałe.
Nawet jeśli odpoczywają dziesięć metrów obok człowieka.
Trudno je zauważyć.
Dlatego trudno też nam wyśledzić ją i złapać.
Mogą minąć miesiące, nim Bilal złapie pierwszą tygrysicę.
Pooja i Kalyan dostrzeli kolejny skutek zwiększonej liczebności tygrysów.
Więcej tygrysów, które walczą o terytorium.
Ten młody tygrys zabłądził na terytorium wielkiego samca.
Starszy tygrys jasno daje mu znać, że nie jest tu mile widziany.
Zwykle jeden tygrys wycofuje się.
Czasami jednak przegrany zostaje mocno poturbowany.
Pooja i Kalyan napotkali rannego samca.
Dzięki ich zdjęciom, strażnicy leśni zidentyfikują tygrysa,
gdy dowiedzą się o rannym.
W prawo.
Zbliżyłem, ile mogłem. Widzę ranę.
Liże swoją ranę.
Utyka. Boże.
Poważna rana.
W tej chwili utyka. Jego rana zdaje się bardzo poważna.
Bardzo się o niego martwię. W okolicy jest mnóstwo tygrysów.
Będzie musiał walczyć albo odejść, aby przeżyć.
Liże te rany,
ale jeśli się nie zagoją, czeka go niebezpieczeństwo,
bo zostają mu tylko dwie opcje.
Pierwsza: nie będzie polował i umrze z głodu.
Druga: zacznie polować na łatwe łupy, czyli bydło.
Wtedy dziki zwierz wejdzie w konflikt z ludźmi.
Co zwykle źle się dla tygrysów kończy.
Strażnicy będą mieli tego tygrysa na oku.
Jeśli zajdzie potrzeba, sprowadzą go do lecznicy Raviego.
Dla Raviego powrót tygrysów oznacza, że ma więcej młodych na głowie.
Dziś zajmuje się młodą tygrysicą, która została rozdzielona z matką.
Ma pięć do sześciu miesięcy.
Dostrzegliśmy, że jest wychudzona, odwodniona i bardzo słaba.
Dlatego ją tu sprowadziliśmy
Obserwujemy ją oraz szukamy jej matki,
by młode wróciło do samicy
i dalej żyło w dziczy.
Szczęśliwe zakończenie dla młodej.
Dobre wieści dla P2, schwytanego tygrysa.
Ravi wkrótce wyśle go do nowego domu.
Trafi do miasta Nagpur, do jednego z największych zoo świata,
gdzie zamieszka razem z samicą.
P2.
P2, jak się masz?
Bez obaw.
Będziesz miał spory wybieg. Poznasz też nowe samice.
Czeka cię miłe życie.
Spokojnie.
P2 ma szczęście.
Umiera mniej więcej połowa tygrysów, które opuszczą teren chroniony.
Mieszkańcy znaleźli martwą tygrysicę, którą przynieśli do lecznicy Raviego.
Ravi potwierdził przyczynę zgonu i zlecił kremację.
Obrzędy pogrzebowe odzwierciedlają cześć i szacunek wobec każdego tygrysa.
Czarny to dla nas dzień.
Straciliśmy w pełni dojrzałą, dorosłą tygrysicę
przez coś tak niewiarygodnego jak porażenie prądem.
Nie powinno do tego dojść.
Porażenie prądem to główna przyczyna zgonów tygrysów.
Pola często grodzi się płotem pod napięciem,
by powstrzymać jelenie i dziki przed zjadaniem upraw.
Jednak tygrysy nie dostrzegają drutów zawczasu.
Jedna samica może urodzić cztery młode rocznie.
Łatwo sobie wyobrazić stratę w liczbie dzikich tygrysów.
Spocznij.
Baczność.
By uniknąć kolejnych śmierci tygrysów,
kolejne pokolenie musi je lepiej zrozumieć.
Shital i Rakesh przybyli do szkoły tuż obok Parku Narodowego Tadoba.
Podzielą się z dziećmi wiedzą o tygrysach
i nauczą, co należy robić, gdy się tygrysa spotka.
Ktoś kiedyś widział tygrysa?
Tak.
Co robicie, jak go zauważycie?
Uciekacie?
Jeśli tak, weźmie was za ofiarę.
Macie wydawać dźwięki i nie ruszać się.
Widzicie tygrysa?
Nie.
Widzicie? Gdzie jest?
Teraz widzicie?
Tak.
- Co widzicie? - Tygrysa.
Uciekł?
Shital liczy, że dzieci podzielą się wiedzą
ze znajomymi i rodziną.
Gdy wyjaśniamy sprawę dzieciom w szkole,
one przekazują wiedzą rodzicom.
Wieść szybko się roznosi.
Tak redukujemy problemy z dziczą.
Po skończonym wykładzie klasa rusza na wylesiony teren,
by pomóc zasadzić nowe drzewa.
Gdy z tych sadzonek wyrosną drzewa,
dzikie zwierzęta znajdą pod nimi schronienie.
Powiedzcie, chcielibyście pracować w straży leśnej jak Shital?
Tak.
- Fajnie tak sadzić drzewa? - Tak.
Gdy będziecie tędy przechodzić, wspomnicie, że zasadziliście te drzewa.
Po sześciu miesiącach prób Bilal wreszcie schwytał tygrysicę.
Jedzie ona teraz, by poznać samców z Parku Narodowego Nagzira.
Jeśli urodzi młode, pomoże populacji tygrysów w rezerwacie.
Zamiast szukać własnego terytorium,
wybrała proste wyjście, czyli przejażdżkę.
REZERWAT TYGRYSÓW NAWEGAON//- WEJŚCIE PITEZARI
W Nagzirze będzie miała mnóstwo przestrzeni.
Oraz duże szanse, by spotkać samca.
Dobra, w pięciu czy sześciu. Nie ma czasu do stracenia
Tygrysica została uśpiona,
by Bilal i ekipa weterynarzy sprawdzili stan jej zdrowia
oraz by założyli jej obrożę z lokalizatorem GPS.
Dzięki obroży Bilal będzie mógł śledzić ją,
gdy zacznie odkrywać swoje nowe terytorium.
Obroża pozostanie na jej szyi przez rok.
Po tym czasie zostanie zdalnie zdjęta, by sama odpadła.
Weterynarz Ravi sprawdza stan zdrowia tygrysicy,
by upewnić się, że można ją wypuścić.
Mierzą jej wagę i wzrost,
by wzbogacić bazę danych o tygrysach.
Młoda jest, jak widać po zębach.
Śnieżnobiałe z drobnymi żłobieniami,
co sugeruje, że ma około dwóch lat.
Jest w wieku,
w którym tygrysice ruszają znaleźć terytorium
i szukają partnera, by wychować młode.
Pierwszy tego typu projekt w Indiach.
Przyciąga on wiele uwagi.
Tygrysa wypuści stanowy minister leśnictwa.
Ostatni dzień. Tak jakby dzień ślubu.
Wszyscy ludzie bardzo się cieszą.
Wypuścimy samicę na terytoria samców.
Pięć lat planowania doprowadziło do tej chwili.
Za dziesięć minut będzie już w dziczy.
Czas wypuścić tygrysicę do jej nowego domu.
Wreszcie gotowe.
Gdy wybiegła z klatki, zdawała mi się bardzo szczęśliwa,
że rusza w dzicz.
Będzie tu dla niej jak w raju.
Być może urodzi słodziutkie tygrysiątka, co bardzo ją ucieszy.
Tutaj spotka nadzieję. Ma większą szansę, że urodzi młode,
ma swoje terytorium, swoje potomstwo.
Tu jest jej dom.
Wspaniałe uczucie. Jednak prawdziwa praca zaczyna się jutro,
gdy zacznie poznawać terytorium, którego w ogóle nie zna.
Przez kilka miesięcy Bilal z ekipą śledzą każdy ruch tygrysicy.
Wykorzystując sygnał z obroży, śledzą ją z ziemi,
a także z kosmosu.
Zapisują każdy jej ruch.
Tygrysica dobrze się zadomowiła.
Nie napotkała żadnych osad ludzkich.
Spotkała zaś towarzysza.
Po czterech miesiącach samica ma się świetnie.
Oznaczyła swoje terytorium.
Wiele razy widziano ją z samcem.
Mamy nadzieję, że parę razy też kopulowała.
Liczymy, że w najbliższych dniach urodzi młode.
Sprowadzi nowych mieszkańców na ten teren.
Jak na razie idzie dobrze.
Przeprowadzka powiodła się.
W ciągu następnego roku
sprowadzone tu będą jeszcze cztery tygrysice,
by zwiększyć populację.
Marzenie spełniło się.
Dalej będziemy śledzić tygrysi w Nagzirze
i obserwować, jak się miewa populacja w ciągu pięciu, dziesięciu lat.
Tymczasem Ravi odwiedza P2 w jego nowym domu, zoo Gorewada,
jednym z największych na świecie.
P2 mieszka teraz w ogromnym, dzikim wybiegu
i wkrótce dołączy do niego samica.
Bardzo dobry poranek.
Cieszę się, że jest tu P2.
Dwadzieścia cztery hektary wybiegu. Bardzo dobra przestrzeń dla tygrysa.
P2 ma nową rolę.
Jest ambasadorem tygrysów.
Każdy może go odwiedzić.
Każdy może go poznać.
Kto raz zobaczy tygrysa, nigdy o nim nie zapomni.
Bo są one tak piękne, tak majestatyczne.
P2 nigdy nie wróci do dziczy,
ale pomoże zachęcać nowe pokolenia,
by te dbały o przyszłość tygrysów.
Pooja i Kalyan także chcą zachęcać ludzi, by inaczej myśleli o tygrysach.
Przybyli do wioski blisko rezerwatu tygrysów Tadoba.
Wielu tu obecnych źle rozumie tygrysy.
Sądzą, że tygrysy pożerają ludzi i że chcą ich skrzywdzić.
Pooja i Kalyan nagrali krótki film,
który zamierzają wyświetlić po raz pierwszy.
Na pokaz przyszło ponad 300 osób,
w tym strażniczka leśna Shital z ekipą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć, jestem Pooja.
Pokażę wam krótki filmik o tygrysach.
Obejrzycie wiadomość od pewnego tygrysa.
Chcecie obejrzeć?
Tak!
- Okej. - Zaczynamy.
Historia opowiedziana jest w miejscowym języku, marathi,
z punktu widzenia tygrysa.
Dni mijają, a my jesteśmy coraz większe i silniejsze.
Mieszkańcy wsi
po raz pierwszy oglądają całą tygrysią rodzinę.
Jesteśmy gotowe towarzyszyć mamie.
Na filmie młode mierzą się z życiem w dżungli
i wyzwaniami okresu dorastania.
Z tego filmu mieszkańcy dowiedzą się, jak zachować bezpieczeństwo w lesie.
Jeśli musisz iść do lasu, pójdź tam w grupie i rób dużo hałasu,
żebym mogła was unikać.
Jestem oczarowana.
Patrzyłam na widzów. Widziałam, jak bardzo byli zaangażowani.
Ludzie, którzy przyszli na film, mierzą się z tym na co dzień.
Codziennie wchodzą w kontakt z tygrysami.
Jeśli tym filmem ocalimy choć jedno życie, nasza praca się opłaci.
Dziękujemy wam, że przyszliście.
Do zobaczenia wkrótce. Dziękuję.
Przesłanie ruszyło w świat.
W pewnych miejscach nowe podejście do tygrysów tworzy zaskakujące możliwości.
Bilal jedzie do wsi Alijanja.
Współistnienie będzie możliwe tylko wtedy, gdy skorzysta na tym
miejscowa ludność,
która sąsiaduje z tymi wielkimi drapieżnikami.
Zamiast walczyć z dziką przyrodą po sąsiedzku,
mieszkańcy z niej korzystają.
To pierwszy w Indiach projekt powrotu do dziczy.
Rolnicy dostają pieniądze za to, że ich bydło nie wchodzi na pastwiska.
Dzięki temu korzystają z nich dzikie zwierzęta,
które naturalnie przyciągają tygrysy,
które z kolei sprowadzają turystów.
W okolicy mieszkają cztery tygrysice.
Każda z nich ma młode.
Ich ojcem jest Chota Matka, samiec tygrysa.
Przewodnik Arvind utrzymuje się
z oprowadzania turystów po okolicy.
PRZEWODNIK
Zimorodek!
W małym ekodomku pracę znajdują także okoliczni mieszkańcy.
Nieźle zarabiamy, więc wszyscy mieszkańcy są zadowoleni.
Nie będziemy niszczyć lasu,
a wręcz dodatkowo o niego zadbamy, gdyż dzięki niemu możemy zarobić.
Bilal pomaga od samego początku, od roku 2015.
Z radością obserwuje, jak zmienia się nastawienie mieszkańców względem natury.
Kiedyś nie było tutaj żadnego rezerwatu.
Rolnicy próbowali chronić uprawy przed jeleniami.
Zwierzęta były szkodnikami.
Dzisiaj ci sami rolnicy chcą, by jelenie do nich przychodziły.
Dzięki nim zarabiają.
Tym sposobem szkodniki stały się zasobem.
Im więcej jeleni,
tym więcej tygrysów.
W tej wsi wzrost populacji tygrysów stanowi powód do świętowania.
Wraz ze wzrostem populacji tygrysów wzrasta liczba turystów.
Cieszymy się.
Dzięki temu nieźle zarabiamy.
To pierwszy przykład takiego powrotu pól do dziczy
w pobliżu indyjskich terenów chronionych.
Jeśli się powiedzie,
pojawią się kolejne setki podobnych działań dla ochrony przyrody.
W Bhopalu, gdzie mieszka miejska tygrysica,
Pooja i Suman sprawdzają, co zarejestrowały fotopułapki.
Tylko po zmierzchu.
Liczą na pierwsze zdjęcia małych tygrysiątek.
Zobaczmy, co mamy.
Jasne.
- Boże. - Jest matka.
A za nią młode.
Wychodzi pierwsze.
O rety.
Miejska tygrysica ma czworo młodych, które mają już około pięciu miesięcy.
Boże, idą jedno za drugim.
Każde przeciska się głową przez płot.
Przecisnęła się, choć jest za duża.
Za to jaka urocza.
Uczy młode, jak przechodzić przez płot.
Cudownie, prawda?
Szybko się uczą.
Wyglądają na zdrowe.
Całkowicie.
Ależ piękne ujęcia.
Tygrysica z Bhopalu wychowuje kolejne pokolenie miejskich tygrysów.
Młode uczą się, jak przeżyć w miejskiej dżungli.
Wychowuje czworo młodych
i pokazuje im swoje terytorium,
czyli gdzie mogą polować,
gdzie znajdą wodę.
Pokazuje im, jak się poruszać,
jak pozostać w ukryciu i nie pokazywać się ludziom.
Jak przeżyć w mieście.
Wspaniała matka.
Kamery rejestrują nie tylko tygrysy.
W Bhopalu, w ukryciu, mieszkają wszelakie stworzenia.
Niektórzy sąsiedzi potrafią kłuć w oczy.
Zero szacunku dla czyjejś prywatności.
Nocą wszystkie zwierzęta przemieszczają się.
Zamierzają wrócić do domu przed wschodem.
Lepiej nadążyć za mamą.
Niektórzy są wielce ciekawi…
a już zwłaszcza tygrysiątka.
Młode będą uczyły się od matki,
aż najdzie czas, by znalazły własne terytoria.
Pewnego dnia pokażą własnym młodym, jak przeżyć w pobliżu miasta.
Wiedza zostanie przekazana kolejnym pokoleniom.
Wydaje mi się, że tego potrzeba Indiom przyszłości.
Tygrysów, które potrafią żyć obok ludzi.
Jej przykład pokazuje, jak tygrysy mogą tego dokonać.
Ona daje nadzieję na przyszłość.
Po pięciu latach filmowania czas,
by ekipa Disneynature spakowała się i wróciła do domu.
Wyjeżdżają, wiedząc, że tygrysy powróciły do Indii.
Niektóre z nich mieszkają blisko ludzi
i udowadniają, jak tygrysy mogą sobie poradzić w świecie człowieka.
To wyzwanie.
Pięknie je pokonują.
W najwspanialszy możliwy sposób zadomawiają się tuż obok ludzi.
Ludzie także mają w tym swój udział.
Pilnują, by ta wyjątkowa relacja trwała.
Sądzę, że w sercach ludzi zawsze znajdzie się miejsce
dla tygrysów żyjących obok.
Chętnie będą dzielić krajobraz z tymi wspaniałymi mięsożernymi.
Napisy: Cezary Kucharski