Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Престани, бегај.
- Сакаш ли да те загреам? - Не, само ми треба сонце.
Јас сум сонце.
- "Јас сум сонце..." - Јас сум сонце.
ВЕРУВАЈ МИ
2013 ГОДИНА НЕКАДЕ ВО БРАНДЕНБУРГ
Ловец!
Каде? Еве го. Те фатив.
Знам ли што правам?
Дали тој е вистинскиот за мене?
Ја земате ли вие за жена Алиција, родена во 1976 година, во Полска...
Го земате ли за маж Себастијан, роден во 1966 година, во Берлин,
за свој маж?
Ако го земате, речете "да".
Дефинитивно. Да!
Се запознале на часови по танго, нели?
Веројатно пред 10 години.
Ала замина во Берлин за да научи танго.
И никогаш не се врати дома.
И еве сме тука.
Жено на мојот живот,
додека уживаш во својот конзумеризам, мислиш ли дека се е во ред?
Да?
Може ли да те прашам две работи за животот?
- За мојот живот? - Да.
- Сериозен ли си? - Моето прво прашање...
Каква личност сакам да бидам?
- Во ред. - А моето второ прашање...
Што сакам од својот живот?
Да изгубам седум килограми.
Зошто? Супер ти стои. Прекрасна си.
Каква личност сакам да бидам?
Јас сакам да бидам перверзен и стар прдло со купишта...
Материјалистички настроен, би го купувал само најдоброто.
А што сакам јас од својот живот? Уште повеќе пари.
Како е да се одговара на овие прашања?
Сакам да бидам среќна и...
задоволна, ведра.
- Што рекоа другите? - Се уште ништо.
- Се уште никој не одговорил. - Ме интересира.
Не е важно, Ала. Важно е како ти ќе одговориш.
- А ти? - Реков дека сакам да бидам успешен.
Да имам 2.000 девојки кои ме обожаваат.
Две илјади?
Со задоволство би бил султан.
Султан?
- Овие прашања не помагаат. - Не.
"Чао.
На играта и дојде крајот.
Сите момчиња и девојки
по своите играчки итаат".
Баба ми ја предупреди мајка ми
дека штом добие дете, жената може да си го заборави животот.
Им се посветуваш на семејството и на децата
и не си важна.
Автоматски го прифаќаш тоа.
Ако тоа е се што знаеш, едноставно мислиш дека тоа е така.
Пораснав во Источна Германија.
Бев комунист.
Верував дека социјализмот ќе не спаси, дека ќе го спаси светот.
Но, откако падна режимот, сфатив дека...
слободата е скапоцена.
2019 ГОДИНА НЕКАДЕ ВО БРАНДЕНБУРГ
Престани!
Не!
Да. Фатив една...
По ѓаволите.
Уште две години...
и веќе нема да имам шанси.
Ајде, не трае долго.
Ако косата не ти е заплеткана, нема да трае подолго од минута.
- Те чеша ли главата? - Малку.
Ушите.
Еден.
Два.
Три.
Четири.
Сонував дека ти и тато сте се развеле.
- И како беше? - Лошо.
Пет.
Прегрни ме!
- Морам да одам во тоалет! - Не, не...
Дали татко ти ме остави мене или јас него? -Ти него.
Шест.
Да, но...
Не доаѓаше кај нас оти знаеше...
- Знаев дека е само сон. - Глупости.
Тоа нема да се случи.
Не? Зошто не?
Бидејќи си се допаѓате!
- Само си се допаѓаме? - Се сакате.
Имаш право.
Седум, осум, девет...
Седум, осум, девет, десет... одам!
Веќе не играм.
Жено на мојот живот, да пуштам ли малку музика?
Што ти се слуша?
Нешто...
лесно.
Лесно?
Лесно...
Лани решивме да се обидеме со отворена врска,
но не рековме никому.
Разговаравме за тоа само меѓу себе.
Го следам на тоа патување.
За нас.
Ако го правам тоа со некого, тогаш ќе биде со него.
"Зелени коњи
галопираат покрај нас,
под нивните копита
никнува цвеќе.
Жаби во барата
запалија оган,
горат на небото,
ѕвездите блескаат на Месечината.
Ми се обрати,
далечен и туѓ,
ми рече дека на нашето лето
му се ближи крајот.
Лето..."
Кој воопшто сака секс?
Сексот е преценет.
"Летно ветре што мириса на нане,
боја на малина.
Лето,
зелени шуми.
Лето,
кукавица и чучулига..."
- Дојди. - Не!
- Дојди... - Не!
Затвори ја вратата.
Мислиш ли дека романтиката исчезна?
Не само...
Мислиш ли дека љубовта исчезна?
Исчезна ли?
Дека го правиме сето ова заедно, но дека не се сакаме.
Не.
Не знам како да се изразам...
Заедничкиот живот, заедничката мака за преживување...
Тоа е многу е интимно.
Мораш да знаеш многу за другата личност.
- Мораш целосно да се соголиш. - Да.
Го пробуваме ова веќе две години.
Две години се прашуваш
дали можеш да си го гледаш
мажот со друга жена.
Како ја бакнува, ја допира, како има секс со неа.
Што би сменило тоа?
Како ќе смени нешто ако спијам со друга?
Никогаш не сме зборувале за тоа како што зборуваме сега.
Да. Луѓето не зборуваат за тоа бидејќи е глупаво.
Тоа е дел...
Полесно е да не се разговара за тоа. Ти го олеснува животот.
- И твојот. - Да.
Да.
Моногамија или слобода.
Мораш да решиш.
Заспав како девојка и се разбудив како жена.
Се случи преку ноќ.
Го запознав моето прво момче на 14 години.
Беше осум години постар од мене.
Беше постар, а јас изгледав постара одошто бев,
си одговаравме.
Се сеќавам на нашите таканаречени "физички почетоци".
Правевме еротски фотосесии,
откривајќи ја...
таа посебна меѓуигра,
да бидеме заедно, а телата, еднододруго.
Благодарна сум што сум можела да го искусам сето тоа.
Слободно.
БЕРЛИН, ГЕРМАНИЈА НОЕМВРИ 1989 ГОДИНА
Кога ќе пораснеш, ти се менуваат ставовите.
Имав 21 година кога падна Берлинскиот ѕид.
Потоа отидов во Рим
и ја видов Сикстинската капела.
Им се восхитував на фреските на Микеланџело.
Помислив: "Вие, гадови, никогаш не ќе ме пуштевте надвор.
Никогаш не ќе го видев ова во целиот мој ебен живот".
Тоа ми е траума.
Тоа чувство...
на неслобода.
Јас и Себастијан имаме различни животни приказни.
Првата девојка ја имал на 16 години.
Се венчал со неа кога имал 20 години, станал татко на 26 години
и минал 16 години во брак
во кој не му се дозволувало да прави што сака.
Моногамијата била единствената опција.
Знаел дека ќе ја изгуби жена си ако стори нешто.
Но, јас ја имав таа слобода. Како да му ја скратам?
"Јас сум ја искусила, но ти не смееш".
- Одамна не сум бил на љубовен состанок. - Одиш во нејзиниот стан?
- Веројатно. Каде на друго место? - Во ред.
Во парк?
- И тоа функционираше. - Мислам дека е состанок со секс.
- Сигурен ли си? - Не, но така ми изгледа.
Го претпостави тоа само од преписките?
Во ред.
Како да оди во тој правец.
Во тој правец?
- Што значи тоа? - Се гледа дека го сака тоа.
- Во ред. Но, го рекла ли тоа? - Не.
- Се чита меѓу зборови. - Меѓу редови.
Читаш меѓу редови.
- Се чита од нејзините одговори. - Што?
- Можеш да прочиташ... - Во ред.
- Зошто сака средба. - Сфаќам.
Ова е историски миг.
Ако имаш секс со неа, ќе биде историски миг.
- Историски? - Да.
Не е ли тоа претерано?
- Историски? - Не, но голем чекор е.
Разведри се, може?
Зошто да се разведрам?
- Сакаш да го славам тоа? - Да. Сосема.
Сите водичи за двојки во отворени врски советуваат
да се постават граници, да се разговара, да се биде искрен
и да се види дали може да се поместат границите или не.
Тогаш границите сами ќе се прошират.
Но, за почеток, на секој му треба безбедно место.
Пелиц е моето безбедно место.
И куќата. А колата?
- Мислам не, веќе... - Тоа беше одамна.
Пред да имаме каков било договор.
Не, но секако го стори тоа.
Значи, и колата ли ти беше безбедно место?
- Што уште, велосипеди? - Тоа беше моја кола!
- Не е вистина. - Вистина е.
Тоа беше наша семејна кола.
Само со тоа можев да се пофалам.
Сакаш да се фалиш?
Фали се со својот голем и страшен пенис, а не со својот...
Да.
Одам да трчам.
- Сега? - Да.
Трчање, пливање, па в кревет.
Звучи супер.
Една пријатна вечер.
Со многу мисли.
Жено!
- Која кошула да ја облечам? - А не. Не вовлекувај ме во тоа.
- Жено, заминувам. - Чао.
- Добро ли си? - Да.
Супер.
Може ли да добијам бакнеж за разделба?
Да.
Сега?
Сакаш ли да застанам на вратата и да мавтам со шамиче?
Да. Сакам.
Дајте се од себе.
Само силно, уште 30 секунди.
Петнаесет секунди.
Засилете, не откажувајте се.
Продолжете.
Ајде.
Ајде, екипо.
Забавите...
Три, два, еден.
Кога ќе почнеш да зборуваш за тоа, наидуваш на други луѓе
кои експериментираат со својата сексуалност,
кои ги интересираат разни можности.
Со отворањето на нашата врска, го отворивме и нашиот дом.
Убав задник. Што да речам?
- Сакаш ли вино? - Фала.
Инфаркт.
Како си? Добро?
Одам надвор накратко.
Тоа е како оплакување.
На почеток си хистерична,
има многу солзи.
Не сакаш да заминеш, од таа личност, од тој систем.
Еден од тие корени едноставно отпадна.
Не ни морав да го отсечам.
Боже.
Конечно можам да бидам своето лудо и диво јас.
Не можам ни да го изразам тоа чувство на слобода и на љубов.
Лудо сум вљубен во тебе.
Чудно чувство.
Ова ни е 22-та пролет. Но, секоја година ги имаме по неколку.
Јас ја спасив нашата љубов.
- Да. - Ја спасив.
Победи, успеа.
Не сум тажен победник, туку среќен победник.
"Јас сум крал!"
Од кој филм е тоа?
"Што значи Стоунхенџ?"
Илвис?
Боже. Доаѓа бура.
2021 ГОДИНА НЕКАДЕ ВО БРАНДЕНБУРГ
Со никого не сум уживала како со него.
"На моите дланки непрестајно оставаш траги,
па ги бришеш со четка.
Велиш дека не се плашиш од никого.
Да, ако не фатат, ќе ги изедеш живи.
Таков си ти.
Кога глупоста и сиромаштијата ќе ме совладаат,
ти правиш мајмунски работи и куќата одеднаш живнува.
Во моите очи се враќа искра
и пак сакам да живеам, макар само за тебе.
Ти си лек за сите зла
и моја надеж во следната година..."
Ти треба ли помош?
"Ти си ѕвезда во темнината,
светски првак во среќата.
Таков си ти..."
Овој живот е прекрасен. Никогаш не ми било подобро.
Никогаш не сум помислила да го запрам ова поглавје поради тоа.
- Слободно. - Извини. -Слободно.
- Работиш ли исто и со... - Ги јадам.
- Да... - И ти?
Не, не ги јадам, но морам да се исчешам.
И јас, но мислев дека тоа ми е ногата. Беше чудно.
Не, тоа е мојата нога.
Во ред.
- Ајде да имаме секс со перницата. - Ајде.
И како беше и ова?
- Јас вчера го правев тоа. - Да?
Ни стигнаа патниците.
Нашите источни соседи!
Замисли желба.
Внимателно.
Ете го.
Тоа што го имаме тука е толку извонредно
што понекогаш е тешко за верување.
Тоа е авантура. Којзнае како завршува?
Супер што си нашла место за тоа.
Се случи само од себе, беше само состанок.
По се што се случи во тој период?
Сите твои демони, твои стравови...
Целиот тој процес.
Се сеќаваш ли како беше пред една година?
Тие муви...
Знам ли што правам?
Дали тој е вистинскиот за мене?
Се смени ли нешто?
Јас се сменив.
Но, не и моето тело. Во шок сум што и понатаму совршено ми прилега.
Јасно.
- Здраво! - Здраво!
- Како си? - Добро.
- Супер. - Многу добро.
Супер. Те сакам.
Да, мислам дека треба малку посилно.
- Посилно, во ред. - Бидејќи сега е прекрасно.
Во ред.
Ќе оќелавам.
- Тоа е... уште една ноќ. - Празник е.
- Пристигнува. - Да... ми отиде косата.
Секако ќе те сакам.
Ќе се земеш ли со мене?
- Секако. - Секако?
- Јасно. - Ти?
Јас велам "да".
Да, рекоа "да"!
Го земам прстенот... И нека почне забавата!
Фала.
- Каде е аплаузот? - Ова е аплаузот.
- Леле, птица била тука. - Бидејќи е...
- Не е така. - Секако.
Не, вака е...
Чекај.
- Време е за бакнеж... - Време е за бакнеж!
Слатко.
- Во ред, да. - Ајде.
Да, поблиску до тоа...
Тоа што го велеше. Но, се уште си слатка.
Се прашувам која маица на Алиција ќе ја облече Сабестијан утре.
Блескавата.
И еден од убавите шешири на Алиција.
Леле.
Ќерка ми најде циган и танцува со него.
Се лажам ли? Не се лажам.
Каде го најде, по ѓаволите?
Така едноставно се разви. Маж ми се смени.
"Толку сум слободна
и целосно сама.
Покрај тебе
ништо не боли.
Толку слободна,
сега е речиси готово.
Да бидеш слободна,
само да бидеш слободна.
Ќе ти помогнам.
Знам дека на почеток боли малку,
но, еј, не плачи,
само биди слободна..."
- Како се чувствуваш? - Ебено слободно.
Здраво. Јас сум Камила
од "Аут оф контекст". Денеска ќе бидам вашата водителка.
Да... дом.
Однесувајте се со него како да е ваш.
- Тогаш заминувам. - Слободно.
- Што има? - Кога ќе јадеме?
Штом завршам со ова.
Можеш ли да го поправиш и нашиот прозорец? -Да.
- Го снема Сонцето. - Дојди.
- Ќе легнам врз тебе. - Дојди кај нас.
На твојот стомак.
- Нема место. - Секако дека има.
Тука веќе многу студи.
Леле, бргу застудува. Извинете.
Студено, студено.
Секако... Стави...
Стави... стави...
Како дел на мојата завршна теза за психологија
ги истражувам љубомората
и полиаморичните или немоногамни врски.
Што значи љубомората за вас?
Што прво поврзувате со тој збор?
Многу силно го поврзувам со стравот.
Многу силно.
Страв од загуба, промена,
од тоа да бидеш заменет.
Многу силни стравови кои ги нарекувам демони.
Ти си како куче.
Дојди.
Тие... се однесуваа како кучиња.
Здраво, дому!
Во ред е.
Зошто не си сигурен во тоа?
Не, не менува дали ќе го сториме тоа сега
или за два месеца.
Стравовите немаат врска со изборот на мигот. -Да.
Тоа нема никаква врска со... времето.
Имаш слатка... не, тоа е влакно. Извини, нема желба за тебе.
- Нема да го правам тоа. - Нема желба за тебе.
Нема желба.
- Сфаќам... - Не е време за желби.
Да, но не сакам да избрзувам.
Ако се преселам тука...
морам да се чувствувам добро во врска со тоа
и сите да се чувствуваат добро во врска со тоа.
Но, моментално ние тројцата сме преоптоварени.
- Да. - И...
- Јас не сум преоптоварен. - Малку.
- Јас не сум преоптоварен. - Не си преоптоварен?
- Да. - И ти си преоптоварен.
Се наоѓаш помеѓу и се справуваш со многу нешта.
- Целосна лага. - Да.
Кажи дека не си...
Ние тројца премногу се плашиме и сме преоптоварени.
- Јас живеам. - Да.
Не, но можеш да донесеш работи и...
ќе видиме какво е чувството кога работите ќе бидат тука.
Да, но можеме малку по малку. Тоа е сериозно...
- нешто. - Ќе си ги донесам работите.
Дефинирај "малку по малку".
Не, само... Ќе донесеш нешто, пример...
Пример, својот телевизор.
Ќе играм на конзола?
Не, сфатив.
Да!
Еден ден ќе и се смееме на оваа ебена слика.
Само така може.
Кога ќе ја запалиме.
Не, кога ќе ја запалиме, ќе ни биде...
"Знаеш, некогаш одамна имавме..."
Ќе ја имаме во спалната и ќе се смееме за тоа.
- Боже. - Да.
- Избриши ја, не значи дека... - Мораш да ми го избришеш минатото?
Не, твоето минато е тука и тука.
- Зошто да ја покажуваш? - Моето минато...
Така што...
мораш да ја избришеш.
Малку е како...
седење во чекалница.
А не знам колку долго можам да чекам.
Здраво, тука е Сабестијан Рост.
И се чувствувам како да си ме предал.
Можам да ја поместам кон лактот, да стиснам и да имам контрола.
Не можам да ја видам, можам да те гледам тебе,
но секако чувствувам што ми прави со раката тука.
Можам да контролирам што прави
без да ја гледам,
ја добивам информацијата од тоа што го чувствувам.
Ако сакам да ја седнам, другата рака ми е слободна за тоа.
Таа идеја за дијалог кој постојано се развива, како и тангото,
каде што чекаш или можеш да сфатиш што сака другиот...
Нема шанси, се уште ги учам јазлите.
Сега го сфаќам начинот на кој таа комуницира
или барем го сфаќам малку подобро.
Оваа вежба ве учи на тоа.
Вие сте тој кој нанесува болка.
Вие сте тој што го сака тоа, тоа е неистражена област.
Колку болка сакате да нанесете?
Колку може да ти биде жал...
за некој што го сакаш?
- Фала. - Нема зошто.
Значи, нов меѓуоднос.
Сабестијан, што велиш? Дали и понатаму ќе врзуваш?
- Не, и јас може да бидам врзан. - Пак да бидеш врзан?
- Пак да те врзат? - Да, молам.
Во ред.
- Ова е најдобриот дел. - Да.
Се гледаме дома.
Одамна не сме танцувале.
- Добро ли си? - Да.
Во ред, да се држиме до тангото.
- Значи... - Отворен ми е шлицот.
Не е важно.
Се вртиме...
на другата страна.
Па можеме...
ако се однесува добро...
третпат да се свртиме
Тука завршуваме. Две широки вртења, дури и три.
Од ротацијата.
Што сега?
Опуштете се.
Поблиску за другата "сакада".
Добро ја совладавте средната положба.
Можеби случајно не си давате доволно место.
Само опуштете се и вежбајте.
Извини, се збркав.
Имате ли пари за курсот?
Не сте веќе готови, нели?
- Значи сте чувствителни? - Да.
- Во ред. - Јас сум почетник.
Јас можам да го задржам.
Но, ова е... ова ќе биде најубаво.
Ќе го отвориш срцето, ќе бидеш...
Да, не се плашам од тоа. Само треба да го кажам.
- Тогаш ќе ти дадам мала доза. - Супер.
- За тебе 150. - Во ред.
А тогаш,
зависно од тоа како ќе ти биде за полчас...
Ќе видиш дали сакаш уште или...
- Изгледа како многу. - Во ред е.
Во ред.
Ова е цела доза, а ова е малку повеќе.
Убаво. Љубов моја. Ајде да уживаме.
- Ви пожелувам убав "трип". - Фала.
Леле.
Гневен си? Во ред.
- Одам да се искапам. - Уживај.
Фала.
Еден...
Два... така.
Три...
Четири...
Пет...
2022 ГОДИНА НЕКАДЕ ВО ПОЛСКА
Шест...
Седум...
Осум, девет, десет.
Се предавам.
Се чувствувам целосно изгубена.
Тргнете се од патот, простор!
Или ќе ве згазам.
Да, ве молам.
- Може ли да ја пробам? - Да.
Умри!
- Те мразам во мигов. - Знам.
Го чувствувам тоа.
Знам дека и ти ме мразиш.
Не повеќе.
Има мигови, но не сега.
Мислам дека те мразам.
Не можам да те поднесам. Гневна сум.
Љубоморна.
Имам... сакам да не бидеш тука.
И...
Не знам како да го сторам тоа.
Како пак да најдеме заеднички јазик и љубов една за друга
бидејќи во моментов... Не можеме да се поднесеме.
Зборувај во свое име.
Не "ние не можеме", "ние мразиме". Само кажи што чувствуваш.
- Во ред. Веќе не те поднесувам. - Фала.
Во мигов. И сакам да најдеме заеднички јазик.
И не знам како.
Моментално...
Не те мразам, многу ми е жал што си во таква состојба
и јас сум била во истата состојба. Го знам чувството.
А за мене сега е најважна... љубовта кон себе.
Не да минувам време со тебе, не да бидам крај тебе.
Морам да се грижам само за себе, морам да се штитам од тебе.
Те сфаќам.
Жал ми е, но јас не те сакам како што те сака Сабестијан.
Значи, ако Сабестијан страда...
ти нема да можеш да му помогнеш бидејќи најважна си самата себеси?
- Глупаво прашање. - Зошто?
Бидејќи не станува збор за истиот однос.
Во ред, но одговори ми.
- Можеш да му помогнеш... - Не знам. Ќе видиме.
Дури и ако мораш да се грижиш за себе?
Сабестијан изгледа како... стар калуѓер.
- Целосно... заебано. - Да.
2023 ГОДИНА БЕРЛИН
Не можам веќе да се справувам со тоа бидејќи... каква е ситуацијата?
Јас и Камила не сме во состојба да разговараме.
Тешко. -Јас не сум тоа што мислев дека сум...
- Не прекинувај ме. - Во ред.
Само сакав да ти кажам дека моето ново однесување дома,
мојата нова дефиниција за себе, моите граници,
се однесувам како дете кое учи да оди, признавам.
Да, сакам пак да имам свое гнездо
каде што ќе можам да се обновам.
Тоа се твоите граници. Тоа е и моја спална, мој дом и мој живот.
Навикнат си да се повлекувам. Секогаш попуштам... дозволи да завршам.
Секогаш морам да бидам великодушна и внимателна.
Но, моментално не можам да бидам внимателна.
Да запреме за миг.
Бидејќи мислам дека тапкаме во место.
Како ја дефинирате слободата и што ви треба за да се чувствувате така?
Сабестијан рече дека може да сака двајца луѓе истовремено,
дека го може тоа.
Јас верувам дека може и го докажа тоа.
Но, нашата способност за тоа е ограничена.
Тие двајца луѓе, големата љубов за нив сега...
Јас сум љубовта на неговиот живот. Камила е љубовта на неговиот живот.
Јас сум жената на неговиот живот. Камила е жената на неговиот живот.
Сака да остане со неа до крајот на животот. И со мене.
Ни го кажува тоа, го сака тоа.
Многу се труди се да биде добро.
Но, од тоа што сме го виделе и сме го искусиле досега,
не мислам дека тоа е можно.
Потребен е речиси натчовечки напор
да се стори тоа така што сите би биле среќни и задоволни.
Секој од нас мора да прави компромиси. Јас секако ги правам.
И тоа има висока цена.
Почнавме процес на отворање на нашата врска,
сторивме неверојатни нешта
и двајцата се решивме за таков живот.
Не станува збор за враќање во моногамија.
Воопшто не.
Настојувавме да стекнеме слобода и...
Но, јас моментално не се чувствувам слободна.
Себастијан, човеку,
колку всушност си надмен и глупав?
По ѓаволите, љубоморен сум.
Глупаво е да не можеш да признаеш дека љубомориш.
Претходно реков дека не се плашам. Каква глупост.
Во нас има цел спектар чувства
и идиотски е да се обидеш да ги потиснеш.
Прашање е како се справуваме со тоа.
Со движењето низ мракот
на целосно непознат терен,
воопшто не знаев каде да одам, ни кому да се обратам.
Му се препуштив на тоа,
верував во тоа,
а истовремено, потсвесно знаев
дека сепак станува збор за мојата слобода,
а не за слободата што му ја давам нему.
Би било убаво да се мине пријатна ноќ крај каминот. -Да!
Твоите родители можат да не научат да играме пасијанс.
Каков пасијанс?
Играта за двајца.
Да, тоа што го играат.
Седите еден спроти друг и спуштате карти додека ги имате.
Чувствувам како ме влече. Сакам да се чувствувам стар.
Да заборавам се.
Ова беше поетично.
"Ти доаѓам
сред ноќта.
Бев вознемирена.
Се вооружуваш...
Се вооружуваш
за да водиш битка со мене.
Зошто одиш
во битка со мене?
Можеби сонцето пак ќе изгрее.
Зошто..."
Погледни таму.
"Зошто одиш во битка со мене?"
Прекрасно.
"Прашуваш, зошто си толку бледа?"
Одговарам, зошто си воден на дожд?
Како да не знаеш ништо за тоа.
Но, гледаш ли се?
Зошто одиш
во битка со мене?
Зошто одиш
во битка со мене..."
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС