Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bo zmiana jest potrzebna, by on, ona czy oni
czuli się bezpiecznie, otoczeni opieką i kochani.
Następna rewolucja będzie rewolucją troski i uczucia.
Dziękuję.
I jak?
- Byłaś świetna. - Serio?
Zacięłam się, mówiąc eko... zrównoważony ekorozwój?
Teraz tak, ale wcześniej nie. Byłaś świetna.
O rany.
Naprawdę byłaś. Przepraszam.
- Podobało ci się, Gaspar? - Podobało, naprawdę.
Wspaniale.
Podobało mi się, jak połączyłaś systemową przemoc z...
- Właśnie. - Tak, uciskiem, który nakłada się...
- Czyli... - A wysiłki winny być wielostronne.
- Otóż to! Czyli... - Inaczej nic z tego.
- I jak... - Quique, przedstawię cię.
- Teraz? - Powodzenia.
Szczerze, świetna robota. Było to łatwe do zrozumienia i...
Moi drodzy, przedstawiam wam
Enrique Notivola!
Dziękuję.
Moi drodzy, moje drogie,
omówię jedno z największych wyzwań naszego kraju.
Wyludnienie.
Pusta Hiszpania.
Nasze miasta umierają.
Musimy je odbudować tak,
by były zielone, inkluzywne i zrównoważone.
Zmniejszając...
uzależnienie od samochodów,
promując dostęp kobiet do stanowisk pracy,
tworząc miejsca pracy w zielonej gospodarce,
by nikt nie musiał wyjeżdżać z braku nadziei.
Hej, Quique! To było ekstra, co?
- Dziękuję. - Tak.
- Widziałaś Linę? - Tak, jest tam z Gasparem.
Jestem naprawdę szczęśliwa, dziękuję.
- I jak? - Hej! Jak poszło?
Świetnie się spisałeś.
Słuchałaś?
Bo cały czas rozmawiacie.
Tak, rozmawialiśmy o tobie.
O mnie?
Gasparowi podobają się twoje pomysły na opustoszałą Hiszpanię.
Opowiedz mu.
A zatem, Enrique,
polecę partii, abyś został specjalistą ds. przeciwdziałania wyludnieniu.
- Zasługujesz na to. - Nie wiem, jak ci dziękować.
Wszystkie twoje pomysły
i plany wobec społeczności wiejskich można tam zastosować.
To moje marzenie.
A gdzie dokładnie?
Myślę, że się zgodzimy, że ta pusta Hiszpania...
„Opustoszała”.
Właśnie, opustoszała...
...potrzebuje rozwiązań tam, a nie w Madrycie, prawda?
- Na pewno, ale... - Więc się zgadzamy. Słuchaj,
prześlę ci informacje,
a po akceptacji się przeniesiesz.
Dokąd?
La Cañada del Infante w Teruel. Podarowali nam to miejsce.
Pokaż im, mistrzu!
- Teruel. Cholera. - Cóż...
- No tak. Dlaczego nie? - Nie jest źle.
To może być piękna przygoda dla nas obojga.
Ale dlaczego?
Ponieważ mam własne projekty.
Ale to żaden wysiłek.
To kilka warsztatów, ogród społeczny...
Za dwa miesiące wrócimy.
Quique...
Dostałam stanowisko doradcy w ministerstwie.
Doradcy kogo?
Gaspara. A kogo?
- Co? - Coś mi tu nie gra.
Postanowiliście wysłać mnie do Teruel, żebyś mogła...
Co ty wygadujesz?
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Będę tu dalej mieszkać, a ty będziesz spełniać marzenia w Teruel.
Wiem, ale jesteśmy parą.
- To znaczy, jesteś moją... - Nie mów tak.
Co? Jesteś moją... A ja twoim...
- Nie jestem twoja... a ty nie mój... - Dobra.
Nie jesteś niczym moim, a ja twoim, Quique.
Nie jesteśmy własnością.
Jak plecaki czy szczoteczki do zębów.
Jesteśmy wolnymi, niezależnymi istotami.
Dobrze, ale jesteśmy w związku.
To związek dwojga dorosłych ludzi, którzy szli tą samą drogą,
a teraz znaleźli się na rozdrożu.
- Nie chcesz ze mną być? - „Ze mną”?
Ta twoja zaborczość.
- A co z naszym związkiem? - Znów to samo!
Kurwa, dobra.
To, co jest między nami, cokolwiek to jest,
nadal istnieje czy nie?
Twierdzisz, że powinniśmy wrócić do dzikich rzek, tak?
Odejść od regulacji narzuconej przez człowieka.
Może też tak zrobimy?
Niech wszystko płynie.
Dobra.
Skoro tego chcesz...
Chodź, spóźnisz się na autobus.
Pogadamy później, co?
NAPRZÓD
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DANIELA GASCÓNA
HIPSTER na hiszpańskiej prowincji
Halo?
Halo!
- Zagubiłeś się, chłopcze? - Nie.
Właściwie tak. Szukam hotelu Pilar.
Żeby było jasne.
Pilar to nie hotel ani hostel.
Nie ma nawet licencji.
Chodź. Zobacz.
Jedź w górę tej ulicy
i tam będzie stary dom na pierwszym zakręcie.
Co tu robisz? Nikt nigdy tu nie przyjeżdża.
Katalończycy przyjeżdżają.
By napełnić butelki w fontannie.
Jak długo tu będziesz, chłopcze?
- Nie mam biletu powrotnego. - Lepiej od razu go kup.
To był olej.
Nie strasz go. W La Cañada są ciekawe miejsca.
To mnie nie przeraża. Mam plany związane z tym miejscem.
Najlepszym planem jest wyjazd.
Dzięki za rady, ale podjąłem pewne zobowiązanie z tym miejscem.
Jazda na rowerze tutaj to nie jest dobry pomysł!
Bez obaw. Jeździłem na rowerze w Amsterdamie, Pekinie,
Kalkucie, Marrakeszu...
To zatłoczone miejsca, a nigdy nie miałem problemów.
- To nie jest kraj dla hipisów. - Nie.
Zapraszam.
- Liczę, że się panu podoba. - Tak, jest autentyczne.
To był pokój naszego José Manuela, aż nie wyjechał.
Dobra, a kto nam płaci?
Bez obaw, moja partia się tym zajmie.
Zorganizujemy warsztaty równościowe,
warsztat nowej męskości, ogród społeczny i nie tylko.
- A gdzie to wszystko będzie? - Cóż...
W garażu Matíasa Gutiérreza.
Wiecie, gdzie to jest?
Ja pierdolę.
Jest!
To garaż Matíasa.
To jest to.
Patrz, już przyjechali dołączyć do twojej imprezy.
Dobry żart, ale będę się zajmować nową polityką.
Wszyscy tak mówią.
Gdzie znajdę kogoś do pomocy?
Kogo ja widzę! Hipis.
Nie jestem hipisem. Nie identyfikuję się z tym ruchem.
Byli bardziej hedonistyczni, bardziej bierni politycznie...
To były inne klimaty.
Jeśli już, to...
- Jestem świadomym hipsterem... - Pewnie.
- Nie ma o co kruszyć kopii. Co podać? - Treściwego merlota.
Cabernet sauvignon?
Lepiej nie używaj tu takich słów. Możesz mieć kłopoty.
W porządku. A co tu ludzie piją?
Albo lokalne wina, albo jakieś inne.
Lokalne jest kiepskie, a to inne jeszcze gorsze.
Ale nie mogą nas usłyszeć. Są z niego dumni.
Zatem poproszę lokalne.
Chyba nie jesteś stąd.
Nie. Jestem z Castellón.
Przejęłam bar, gdy trafił na aukcję.
Dawno temu?
Zbyt dawno.
Każdy dzień tu...
się dłuży.
Dość powiedzieć, że zbieram napiwki w słoiku, by pójść na plażę,
- a nie byłam tam od trzech lat. - To do słoika.
Dziękuję bardzo.
Cześć.
Nasze wino jest świetne, co? Całkiem podobne do riojy.
Bardzo podobne. Szczerze.
Szukam kogoś, kto pomoże mi naprawić garaż Matíasa.
Ten garaż? To straszna nora. Poproś mojego tatę o lokal w mieście.
Tu są same puste lokale. Mój tata jest burmistrzem.
- Jestem Ramón. - Quique.
A to moja dziewczyna Lourdes, już ją znasz.
Najpiękniejsza brunetka w mieście.
Przestań. Nie jestem twoją dziewczyną.
Wiesz, dziewczyna, kochanka, przyjaciółka z bonusem... Bzykamy się.
Zrozumiałem to z kontekstu. A kto jest twoim tatą?
Tata? Ten, który siedzi tyłem.
- Panie burmistrzu. - To ten.
Możesz patrzeć, ale gęba na kłódkę.
Przyjechałem z Madrytu, by stworzyć miejsce dla społeczności
- i... - No mów!
Pana syn mówił, że wynajmie mi pan jakiś lokal na warsztaty.
Dwadzieścia!
Wystarczy jeden. Więcej nie trzeba.
Zamknij się, głupcze. Właśnie wywołał 20.
Cholera. Rozproszyłeś mnie tymi bzdurami, gamoniu.
Chcę tylko lokal...
Jasne! Lokal na twój bar na plaży, przebudzony durniu.
Gram w karty, a to cholerna świętość.
Nie chodzi o bar na plaży, tylko o inny rodzaj świadomości.
Tylko pogorszyłeś sprawę.
Nie widzicie, że te miasteczka utknęły w XIX wieku?
Gdzie są kobiety?
Dbają o wszystko, gdy mężczyźni piją, grają w karty, bawią się
i roztaczają męską aurę, uprzedmiotawiając jedyną kobietę tutaj,
która, swoją drogą, jako jedyna pracuje.
Dobrze powiedziane.
To miasteczko potrzebuje warsztatów nowej męskości.
Cholera.
- Słuchaj, chłopcze... - Walnij go. Byle mocno.
Nie rozumiem ni w ząb, co mówisz,
ale jeśli chcesz tu krzewić swoje przebudzone bzdury, rób to sam.
Zrozumiano?
Dobra. Dawaj.
Chwileczkę.
Ktoś ma ochotę iść później na mszę?
Ty?
Niech cię błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty.
Idź w pokoju.
Atut!
Będę musiał skorzystać z garażu.
Ten garaż to porażka. Ile zapłacisz?
10 euro za godzinę?
Piętnaście i stawiasz mi whisky.
Cześć, nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Cześć, Lina. Nie miałem zasięgu, bo jestem na kompletnym odludziu.
Mam nadzieję, że nie przepracowujesz się w ministerstwie.
Nie daj się wykorzystywać Gasparowi.
Co robisz?
Pytam o pracę.
Słucham.
- I nie tylko. - Teraz?
Tak.
Przygotowuję miejsca na warsztaty,
bo to miejsce potrzebuje informacji.
Jest mnóstwo mikro i makroseksizmu,
pojazdy na paliwa kopalne, dieta mięsna, alkoholizm...
I jeszcze jedno.
Sprawiłaś, że poczułem się nieswojo, gdy powiedziałaś,
że wszystko musi płynąć i nie powinniśmy mieć granic.
Chciałbym wiedzieć, czy jest ktoś jeszcze.
Spotykasz się z Gasparem?
Nie lubię utrwalać heteropatriarchalnych wzorców,
ale chciałbym wiedzieć, czy jestem z tobą w związku, czy nie,
lub jaka jest liczba osób w tym związku, jeśli on w ogóle istnieje.
Powiedz mi, co myślisz i jak to widzisz.
Żebym wiedział, czego się spodziewać.
Powiedz mi, co myślisz.
Całusy.
Znowu mięso?
Nie lubisz?
Mogę ci usmażyć jajko z kiełbasą od burmistrza.
- Z kiełbasą burmistrza? - Taką jak ta.
Co to?
„Głosuj na Máximo”.
„Najlepiej smakuje z jajkami”.
Świetnie. Rozdaje je całemu miastu?
Jak zawsze, gdy są wybory.
To jałowizna. Istny feudalizm!
Masz ochotę na jajko?
Cóż, mleko już się rozlało.
- Byłoby absurdem tego nie zjeść. - Racja.
Ale to przestępstwo.
Musicie wiedzieć,
że każdy stek pozostawia ślad ekologiczny w postaci 7,19 kg CO2,
który trafia prosto do atmosfery.
To niedopuszczalne.
Za kilka lat zniszczymy planetę.
Czy te ziemniaki są z lokalnych upraw?
Oczywiście, że tak.
W porządku.
A nie byłoby lepsze z winem?
WARSZTATY NOWEJ MĘSKOŚCI GARAŻ MATÍASA: CZWARTEK PO POŁUDNIU
Nowa męskość?
- Co to takiego? - Pierwszy warsztat partii.
To kurs rozpoznania różnych form bycia mężczyzną.
Bo można pełnić różne role...
Czasem bardziej tradycyjne.
Można być mężczyzną na różne sposoby.
Jeszcze jeden tu. Dajmy je wszędzie.
Puścisz Życie w mieście?
Ten film. Oglądałem w telewizji.
Pokażę kilka scen jako przykład minionych czasów.
Epoka, gdy rządził heteropatriarchat i istniał jeden model rodziny.
Kiedy role płci były sztywne, różnorodność została odrzucona...
Nie rozumiem ani słowa, ale film jest zajebisty.
Cholernie zabawny.
Powieśmy kolejny plakat.
Życie w mieście nie jest dla mnie. Ten aktor był najlepszy.
I można było go zrozumieć.
Nie jak dzisiejszych aktorów bez dykcji.
Musisz zmienić tę lodówkę, Maricruz. Wiesz, ile energii zużywa?
Dzień jej pracy to ekologiczny 11 września.
Cześć, chłopaki. Co robicie?
O nie!
Zabierajcie to. No już.
Co to jest? Nowa co?
Męskość.
Nowa męskość?
Co za wariactwo.
Jesteś pewien?
Tu lądują wszyscy mężczyźni z miasta. Jeden po drugim.
Cześć, chłopaki. Jak leci? Wejdźcie.
Taki leniwy poranek.
Hej, Moha.
Hej, Sandro.
Nie jesteśmy klientami.
Rozwieszamy plakaty o warsztacie nowej męskości.
- Nowej co? - Męskości.
Możecie to usunąć. Zarabiamy na tej starej.
Moha, bierzesz udział w handlu ludźmi
i uprzedmiotowieniu kobiet!
Nie pakuj mnie w to. Nie zniosę tego!
NAPRZÓD LA CAÑADA
Kiedy zaczynamy?
Za pięć minut.
- Nikt nie przyszedł. - No cóż.
Zrobisz mi kilka zdjęć i nagrasz film dla partii?
Jasne. Może lepiej zrobię swoim telefonem.
W porządku. Jeśli ktoś się pojawi.
- Można? - Tak, spójrz.
- Jasne. - Tędy, proszę.
Mówi, że możemy wejść.
- Biorę się do pracy. - Tędy.
Powodzenia.
Chodźmy.
Cóż...
- Felipe, siadaj tu. - Nie, chcę siedzieć tutaj.
Felipe, tu.
W porządku.
Proszę wszystkich o ciszę. Przed wami hipster Enrique.
Brawo.
Dziękuję.
Przyjaciele męscy i żeńscy,
witajcie na warsztatach nowej męskości.
Co za niezdara.
- Boże. - Patrz na koalicję PSOE.
Dobrze.
Nie wiedziałem, że w tym mieście
jest tak wielka potrzeba wiedzy o samoświadomości mężczyzn.
- To miła niespodzianka. - Puścisz już ten film?
Derrida mawiał, że dekonstrukcja
to próba reorganizacji nielogicznych nierówności dyskursywnych.
- Co ty wygadujesz, do cholery? - Włączaj film.
Włączaj.
Zamkniecie się? Dajcie mu mówić.
- Dziękuję. - Boże, ale tupet.
Celem tego warsztatu jest pokazanie przykładów seksizmu...
Możesz po prostu włączyć film, durniu?
- Heteropatriarchat narzuca... - Proszę cię.
Przez długi czas heteropatriarchat narzucił...
Włączaj Paco Martíneza Sorię. To geniusz, w przeciwieństwie do ciebie.
Zostawmy dyskusję na później. Najpierw film.
Nareszcie!
Tak lepiej!
Dwadzieścia w pucharach.
Znowu przebijam. Moje.
Zgarniaj, panie Celniku, to dla ciebie żaden problem.
Teraz jesteś żoną mojego syna
i możesz być nazywana markizą, hrabiną, czy co tam chcesz.
Przeziębisz się.
- Dostanę herbatę? - Tak, proszę.
Co za artysta!
- Boki zrywać. - To z kurczakiem było ekstra.
Umierałam ze śmiechu.
Co za katastrofa.
Ludzie przyszli.
Następnym razem puść coś z Pajaresem i Esteso.
Prawdziwe gwiazdy.
Nie można tego porównywać.
Nie będę więcej puszczał takich filmów.
Wtedy nikt nie przyjdzie.
Ty płaczesz?
Tak. I co z tego?
Nowa męskość nie boi się okazywania wrażliwości.
Dałabym ci chusteczkę, ale nie mam.
To bez znaczenia.
Ludzie muszą przyjść, żeby partia to zobaczyła, bo...
Stracę Linę.
Linę?
Robisz to wszystko dla dziewczyny?
Dla swojej dziewczyny?
To partnerka mojej życiowej podróży.
- Dobra. - Nie jest moja.
Nie używamy zaimków dzierżawczych.
Jest w Madrycie z kolegą, który...
Chce ją przelecieć.
Nie odpowiada na moje telefony i wiadomości...
Może jest zajęta w pracy.
A może spotyka się z Gasparem.
Ale czy nie ma prawa odkrywać swojej stłumionej seksualności
po tysiącach lat patriarchatu?
No co? Nudzę cię?
Poważnie, o co chodzi? Skończyłaś?
Cierpliwości. Jeszcze chwila.
- Pokażę ci. Daj mi sekundę. - Cholera. Pospiesz się.
Podejdź, już prawie skończyłam.
Dobra.
Trochę się stresuję.
Przyjaciele męscy i żeńscy,
witajcie na warsztatach nowej męskości.
Nareszcie!
Świetne.
Celem tego warsztatu jest pokazanie przykładów seksizmu...
- Genaro jest zazdrosny. - Jestem. Co z tego?
Nic, po prostu się cieszę.
Ja też, to znaczy, że mnie kocha i jestem szczęśliwsza.
Derrida mawiał...
To geniusz.
Dobre, dobre...
Montaż jest niesamowity.
- Cudowne. - Podoba ci się?
Tak, ale to nieetyczne.
To jest cholernie dobre,
ale wygląda tak, jakby mi bili brawo, a film wybuczeli.
Nie mogę tego wysłać.
- Widziałaś nagranie? - Oczywiście.
To niebywałe. Było mnóstwo osób.
Pełna sala.
Pełen sukces.
Wyślę to ekipie od social mediów, by mogli to opublikować.
Inna wieś jest możliwa. Udowadniasz to.
- Dzięki. To było... - Gasparowi też się podobało.
Gasparowi?
Robisz świetną robotę, skurczybyku.
On tam jest?
Tak, mieliśmy tu spotkanie.
Musimy wracać do pracy. Gratulacje od nas obojga.
Nie!
Nie używamy tu nawozów ani syntetycznych pestycydów!
To mój pomidor i mogę robić, co chcę.
To nie samowystarczalność?
Owszem, ale musisz przestrzegać moich zasad.
Słuchaj, pomagam ci, bo mi płacisz,
ale to kolejna z twoich bzdur.
Nie, to drugi punkt w planie działania partii.
Samowystarczalny ogród społeczny. Są takie w Amsterdamie i Berlinie.
Ale tam jest pełno takich snobów jak ty,
którzy udają hodowców pomidorów.
Tu każdy ma sad, a kto nie chce, to nie ma.
A to niespodzianka!
- Jak się masz? - Lina.
Zaskoczony?
Tak, bardzo.
Jak się masz?
Salam alejkum.
- Super Quique, co tam, mistrzu? - Cześć.
- Cześć, Quique! - Cześć!
- Jak się masz? - Świetnie.
Cześć.
- Co u ciebie? - Świetnie. Co tu robisz?
Mieliśmy event w Logroño i pomyśleliśmy: „Odwiedźmy Quique.
- Robi genialne warsztaty”. - Ale nie było łatwo.
Pusta Hiszpania jest ogromna. I nie ma tu żywej duszy.
Brak zasięgu dla Map Google.
Nie dziw, że ludzie wyjeżdżają.
Czyli tu są te twoje słynne warsztaty?
Nie tak to wyglądało. Był tu spory bałagan.
Uporządkowaliśmy to z Mohą.
Uwielbiam różnorodność etniczną waszego zespołu.
To wspaniale.
Ale trzeba to lepiej zaizolować, by osiągnąć neutralność energetyczną.
Dobrze?
To w 100% organiczny ogród społeczny,
wolny od nawozów sztucznych i pestycydów.
Zaczyna już dawać małe plony.
Nie takie małe. Te pomidory są rewelacyjne.
- Wow. - Nie, te są nasze.
Ten głupek nie chce używać nawozów, więc jego są malutkie.
Tak czy siak, ogród powinien być dostępny
dla osób z różnorodnością funkcjonalną.
Jest sporo wybojów i kamieni.
To sad.
- Dzień dobry, Satur. - Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
- To przyjaciele z Madrytu. - Dobrze.
Satur i ja zamierzamy zrobić kompost
z owczych odchodów, który jest bardzo zrównoważony.
To dar od owiec, z którego trzeba skorzystać.
Cześć!
- Słuchaj. Owce śpiewają. - Raczej beczą.
Owce beczą.
Dalej!
- Niektóre są etniczne. - Podobno są bardzo inkluzywne.
Sporo ich.
- Cześć. - Szybciej!
Nie bij ich!
Dalej!
Widziałeś? Uderzył je.
- Dalej, leniuchy! - On na nie krzyczy.
- To mikroprzemoc wobec zwierząt. - Typowe.
Nie! Nie róbcie zamieszania. Zaraz zamykam.
Jestem tu od rana i nie było tu żywej duszy. Tylko Bóg.
Tak.
Chodźmy.
Ostatnio gdy byłam w kościele, miałam tylko stanik.
- Tak. Wszyscy to pamiętamy. - Co ona powiedziała?
- Że kościół jest piękny. - Naprawdę?
Nie wydaje mi się. Ołtarz jest w porządku, ale niezbyt cenny.
Ale ponieważ jest stary, ludziom się podoba.
Katalończycy mówią, że to ich.
Są pewni, że to święty Jordi, ale nie.
To święty Jerzy!
Weźmiemy parę piw.
- Ile? - Sześć czy siedem.
- Quique. - Już idę.
- To ona, prawda? - Tak. Skąd wiedziałaś?
Powinieneś wiedzieć, że kobiety nie lubią sługusów.
Nie jestem niczyim sługusem.
- Quique? Idziesz? - Tak.
To wypchana wiewiórka.
To miasto jest jak Auschwitz dla zwierząt.
Absolutnie.
- Czy to dzik? - Co za dzikusy.
Zróbmy zdjęcia.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Stań tutaj.
W starych dobrych czasach wrzucilibyśmy je do fontanny.
Zdecydowanie.
Spójrzcie na te idiotki, robią sobie zdjęcia z dzikiem.
Tak, ale dziewczyna jest ładniutka. Schrupałbym ją.
Słyszałam, Ramón.
Przepraszam, też jesteś ładna!
Tutaj. Moja kolej.
Co?
Nie wiem, jaki komandos.
Nie mam pojęcia.
Wiem, że jestem nieobecna, odkąd zaczęłam nową pracę.
Pewnie jesteś bardzo zajęta.
Tak, zajmowaliśmy się grantami na rzecz zrównoważonego rozwoju w pustej Hiszpanii.
Które, swoją drogą, przydałyby się tu.
Cóż...
Dotacje mogłyby tu...
Tak, mogą się przydać.
A...
My...
Jesteśmy razem? Spotykasz się z Gasparem?
Nie chcę cię trzymać w związku heteronormatywnym.
- Ale chcę wiedzieć... - Nie spotykam się z nim.
Szczerze.
Nie jestem z nim emocjonalnie związana.
Ale dzięki temu łącząca nas relacja seksualna jest...
tak bardzo...
nienasycona. Taka zwierzęca.
W sensie niegatunkowym.
Nie wiem. Najchętniej pieprzyłabym się
z Gasparem, a w łóżku wtulała się w ciebie.
Jesteś facetem, z którym chcę się zestarzeć i oglądać wschody słońca.
Jesteś teoretykiem, myślącym i cierpliwym.
Za to Gaspar jest...
człowiekiem czynu. To rzeźbiarz przyszłości.
Dlatego chcę, by wygrzmocił mnie przy lodówce,
- wiesz? - Naszej?
Pieprzone mieszczuchy!
- Wolność... - Coście zrobili?
- ...dla zwierząt! - Co jest?
- Wolność dla zwierząt! - Cholera.
- Wolność dla zwierząt! - Mówicie poważnie? Wolność?
Wolność dla zwierząt!
- Wolność dla zwierząt! - Wynocha!
- Wolność dla zwierząt! - Zobacz, co zrobili twoi przyjaciele.
- Cześć. - Dzień dobry, Gaspar.
Hej, Quique...
Robisz świetną robotę. Naprawdę.
Dziękuję. Powiem Pilar, że wyjeżdżacie.
Kogo my tu mamy? Obrońcy owiec.
Czy wyście zgłupieli?
Dlaczego urządziliście cyrk z miejscowym pasterzem?
Czyj to był pomysł? Candeli?
- Nie, to on. Był pijany. - Facu.
Cześć, Pilar. Dziękuję i przepraszam za ostatnią noc.
Dzieciaki poniosło.
Nie ma sprawy. Chodźcie ze mną.
Hej, Gaspar,
chciałbym koordynować cały projekt Pusta Hiszpania,
ale z Madrytu.
Rozumiem.
Słuchaj, Quique...
Jest mnóstwo pracy.
Widzę dużo diesli i za mało rowerów.
- Jest sporo do zrobienia. - Jasne.
Szepnę o tobie słówko w Madrycie.
Rób dalej swoje, dobra?
Dajesz, skurczybyku.
- Jadę. - Jasne.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Po co jej rzeźbiarz z przyszłości?
Rzeźbiarz przyszłości. To przenośnia. Ma na myśli człowieka czynu.
Ona ma rację.
Kobiety lubią apodyktycznych mężczyzn, którzy rozkazują i wieszają obrazy.
Nie widziałeś filmów przyrodniczych?
Samice wybierają najsilniejszego lwa,
który ryczy i jest przebojowy.
Ty jesteś słabym lwem, który spędza czas na czytaniu.
Moha, twoja mizoginia jest przerażająca.
Ale szanuję to, bo jesteś z innej kultury.
I może w tych seksistowskich uwagach jest ziarno prawdy.
Zamierzam to zmienić.
Cześć.
Kandyduję na burmistrza.
Ty?
Tak. Co więcej, zmiażdżę cię.
Quique.
Quique!
Zgłupiałeś czy co?
Nie dostaniesz żadnego głosu.
- Ludzie tu są konserwatywni. - Musimy walczyć z tym bezwładem.
Mogą się ze mnie śmiać, ale w końcu zagłosują na mnie.
Wyśmiewanie pomoże mi odnieść sukces.
Jak Trumpowi.
Drodzy mieszkańcy La Cañady,
jestem tu krótko, ale zdałem sobie sprawę, że to miasto
chce zielonej, zrównoważonej i inkluzywnej przyszłości.
Co to znaczy?
To postęp, Cosme.
Mówię o postępie.
A co to jest?
Czas się uwolnić od stęchłego feudalizmu.
Hej, ty!
Gnojku! Przestań nas poniżać.
Máximo, czas, by nadać miastu nowy wygląd.
Gdzie są strefy dla pieszych? Gdzie ośrodek kultury?
Centra recyklingu i kompostowania, gdzie one są?
Nie słuchajcie go.
Ten młodziak
podniesie wam podatki na te wszystkie bzdury.
A jeśli nie zapłacicie,
skonfiskuje wasze domy i wasze ziemie,
jak w Wenezueli.
Dość tej demagogii. Jestem tu, by krzewić pozytywną politykę.
Nie będę cię atakować, mówiąc o kiełbaskach.
Co z nimi?
Są pyszne.
Kupuje nimi wasze głosy.
No i są produkowane w Valverde.
- Tak jest na etykiecie. - Fakt. Są tam produkowane.
Co jest nie tak ze sklepem Maricruz?
A inne sklepy w mieście? Nie są dość dobre, markizie?
Idę stąd.
Nie chcę robić z ciebie głupka.
Ucieka od debaty, bo nie ma nic do powiedzenia.
Máximo, zielona fala cię pochłonie.
La Cañada może być tylko zielona i zrównoważona.
Umiesz jeździć z ręczną?
Jestem z miasta, a nie głupi.
Co robi ten facet z Madrytu?
Nie ma co orać.
Cicho, nagrywają reklamę na wybory.
- Mówię swoją kwestię. - Tak.
„Głosuj na Naprzód, La Cañada! By La Cañada zawsze szła naprzód”.
Na pewno ogarniasz ręczną?
Teraz delikatna panorama w stylu kina francuskiego.
A potem zatrzymujesz,
a ja jadę w dal, orząc przyszłość i siejąc nową nadzieję.
Jestem wulkanem sloganów. Mam ich sporo.
Cholera, autobus!
- Co jest? - Pieprzeni Katalończycy.
Oto fontanna La Canyella.
Zaczerpnijcie tu wodę, jest świetna.
Nie wydają ani grosza, a biorą naszą wodę.
Nikt nie jest właścicielem wody.
- Należy do wszystkich. - Dupki!
Wracajcie do siebie!
- Do domu! - Proszę.
Zmienię kadr, by nie było widać autobusu.
Dalej.
- Gotowy? - Tak.
Kręcimy.
I akcja!
Głosuj na Naprzód, La Cañada! By La Cañada zawsze szła naprzód.
Wiedziałem!
- Quique! - Quique!
Hamulec, idioto!
Cholera!
O mój Boże.
Hamulec, do cholery!
Co ty wyprawiasz? Jesteś ślepy?
- Przepraszam... - Wszystko dobrze?
Tak, mój sandał utknął w pedale.
Quique, spójrz.
Wizerunek świętego Jerzego?
Kto to tu umieścił?
Chcieli ukraść świętego Jerzego?
To nie święty Jerzy. To święty Jordi!
Wsiadać.
- Rety! Co się stało? - Mówiłem, że nas złapią!
- Co jest? - To hipster.
Dalej. Powiedz coś. Cokolwiek.
Dopóki w La Cañada będzie choć jeden mieszkaniec,
malowidło zostanie tutaj!
To symbol oporu tej szlachetnej ziemi przeciw obcym,
czy są to smoki, czy turyści.
- Wynocha! - Wyjazd i nie wracaj!
Wynocha!
Co się dzieje?
Hipster przyłapał Katalończyków na kradzieży obrazu.
Burmistrz!
Co za klaun!
Chodźmy, synu.
Brawo, hipsterze, brawo!
- Mam obraz. - Dobrze. Dziękuję, synu.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Brawo dla nowego burmistrza! - Brawo!
Liczenie głosów dobiegło końca.
Frekwencja wyniosła 99,5%,
ponieważ Tati z mężem są na Majorce.
- Pojechali do córki? - Tak, urodziła.
- Chłopca czy dziewczynkę? - Litości.
Przepraszam.
Głosy nieważne, jeden.
Głosy na Máximo Quintanę: 136.
Więcej niż ostatnio.
Naprzód La Cañada,
koalicja postępowych feministek z ziemi Teruel,
kandydat pan Enrique Notivol Garcés:
dwie...
Dwie?
Dwie...
ście trzy.
- Dwieście trzy? - No.
Wygrałeś, durniu!
A więc nowym burmistrzem zostaje pan Enrique Notivol Garcés.
Tak jest!
Żądam ponownego przeliczenia.
Nie marudź, Máximo. Widziałeś, jak liczyłam.
Dalej, pogratuluj chłopakowi.
No dalej, pogratuluj mu.
No już!
Tylko tego nie schrzań, młodziaku.
Dziękuję bardzo.
Moje rządy będą otwarte na wszelką wrażliwość.
Chodźmy, zaczyna bredzić, a zbliża się pora lunchu.
Tak, tato.
Idziesz?
Muszę porozmawiać z Quique.
Ja też chciałem z tobą porozmawiać.
Lepiej na zewnątrz.
Już idę.
- Nie widzisz, co właśnie zrobiłaś? - Co?
Wygrał, bo miał szczęście z obrazem.
Miał szczęście, a ty udostępniłaś film połowie miasteczka.
Ono mnie nie obchodzi.
Już ci mówiłam. Wyjadę, gdy tylko będę mogła.
Jasne? Nie interesuje mnie to.
Powiem ci, co się dzieje. On ci się podoba.
A nawet jeśli?
Nie muszę się tłumaczyć.
Przyniosłem ci pomidory i kuropatwy z Valmadrigal.
Co masz od tego chudego drania? Nie rozumiem tego.
Ma nowe pomysły,
piękne słowa, wdrażanie nowych zasad.
„Śmierć heteropatriarchatu. Nowy świat jest możliwy”.
On przynosi mi radość.
Życie kobiety to nie tylko pomidory i kuropatwy.
Żeby było jasne...
Co?
Rzucasz mnie.
Tak.
Cholera.
Pamiętaj, jemu podoba się ta chuda szczapa z Madrytu.
Nie ty, tylko dziewczyna z Madrytu.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Jadę na górę, by przekazać wieści Linie
i reszcie mojej ekipy.
La Cañada będzie miastem zmian.
Przejdziemy od teorii do praktyki. Od możliwości do faktu.
Koniec z pustymi frazesami, bo czeka nas surowa,
- lecz przyjemna harówka. - Jasne.
Dowiodę, że potrafię być człowiekiem czynu.
Rzeźbić przyszłość.
Nie martw się. Ciesz się tym. Cholera, jesteś burmistrzem.
Osiągnąłeś coś niesamowitego.
Dobra, na razie.
Tak! Kurwa, tak!
Drodzy mieszkańcy, od teraz La Cañada
to coś więcej niż miasto. To wspólnota dusz.
Sieć uczuć.
Wasz głos zostanie usłyszany,
a drzwi ratusza zawsze będą otwarte.
Tylko nie w nocy. Młodzi będą tu pić.
Będą otwarte w ciągu dnia.
Nie! Tylko nie zimą. W górach jest mroźne powietrze.
Drzwi do ratusza będą otwarte w dzień, z wyjątkiem zimy...
I lata, bo są muchy.
- Będzie trzeba je czasem otworzyć. - Nie.
Drzwi zawsze będą otwarte,
mówiąc metaforycznie, jasne?
Ludzie czekają w kolejce.
To efekt twojej polityki otwartych drzwi
i tych bzdur, które burmistrzowie mówią na początku.
Bzdur? Wysłucham wszystkich.
- Wpuść ich. Po kolei. - Dobrze.
Pożałujesz tego.
Wejdź.
Dzień dobry. Mam problem. Jej lodówka nie daje mi spać w nocy.
- Nic dziwnego. - Mam prawo się podnieść.
„Odnieść”.
Toñi nienawidzi mnie, odkąd otworzyłam sklep. Gnębi mnie.
Lodówka jest głośna.
A ja mam lekki sen.
To weź pigułkę.
Zostanę lekomanką z powodu twojej lodówki.
Wiesz, ile kosztuje nowa lodówka?
Biorąc pod uwagę cenę za gruszki, stać cię na nią.
- A nawet na dwie. - I kto to mówi.
Kobieta, która maca każdy pomidor, a potem nie kupuje.
Dość!
Wystarczy! Wychodźcie.
Wszyscy, ale już.
Jakieś inne skargi?
Co noc wywala mi korki.
To nie problem rady miasta. Musisz zrobić remont instalacji.
Chcę wiatę na przystanku autobusowym. Smażę się na słońcu.
- Nie zdejmuj czapki. - Cholera.
Przyszłam po wózek inwalidzki. Nie mogę chodzić o kulach.
Casilda, dotacje nie są na to.
A nie miały iść na zrównoważoną mobilność?
Dość! Nie widzicie, że to, czego żądacie, to drobnostki?
Rada jest od ważniejszych spraw, wielkich wyzwań, globalnego programu.
Nie wstyd wam, że myślicie tylko o sobie,
gdy grożą nam zmiany klimatyczne, relokacja przemysłowa
- i globalizacja? - Co to znaczy?
Olvido, notuj.
Zmieniamy to miasteczko, nawet wbrew jego woli.
Pierwsze rozporządzenie.
Aby zwiększyć równość płci...
„...która jest ofiarą, jak wszyscy, kultury heteropatriarchalnej,
burmistrz postanawia, że na każdym balu, grze w karty i piciu
ma być parytet płci”.
Czyli musi być tyle samo mężczyzn i kobiet.
Przepraszam, tu grają tylko mężczyźni.
Jeśli nie gra z wami kobieta, nałożę na was karę.
Cholera, o czym on mówi?
Młokosie, ja jestem mężczyzną, ale niepraktykującym.
Ja też.
„W celu promocji wspólnej zabawy
i wyeliminowania niezdrowej konkurencji zostaną usunięte bramki”.
Te dzieci to dzikusy!
„I wreszcie
wdrożyliśmy serwis rowerów publicznych
oraz publiczne stacje ładowania pojazdów elektrycznych”.
Mogę tu naładować telefon?
Nie ma mowy, to inna wtyczka.
Więc to bezużyteczny szmelc.
Kto tu jeździ na rowerze?
Ziemia jest kamienista, a zawsze wozimy coś ze sobą.
To wyrywny głupek, nie ma nic gorszego.
Myśli, że jest w stolicy.
Ale to nie jego wina.
To wina tych, którzy na niego głosowali. Prawda, Lourdes?
Musiałeś zrobić coś nie tak, skoro wygrał z tobą nowicjusz.
Ten imbecyl wydaje pieniądze na bzdury.
Gdy nadejdą ważne wydatki, nic nie zostanie.
Nie słyszeliście nowości.
Ulica generała Dampierre'a.
- A gdzie to? - Aleja Szczochów.
Oficjalnie zawsze była to ulica generała Dampierre'a.
Zmienił nazwę ze względu na pamięć historyczną
- i nazwał ją... - Ulica profesora Villegasa.
To republikański nauczyciel.
Był republikaninem. Załatwili go.
Republikanin czy nie,
tłukł wszystkie dzieci w szkole.
Ze względu na przemoc wobec dzieci zdjęli tablicę
i zmienili na...
Ulica Milagros Gómez, położnej.
To położna, która...
To samo powiedziała Casilda, gdy Moor zszedł z drabiny.
Ta kobieta zrzuciła Marisę la Coneję ze schodów,
gdy ta ukradła jej krowę.
Przeżyła, ale została okulawiona
i nie potrafi wymówić litery „Ñ”.
Nie było choć jednej przyzwoitej osoby w tym mieście?
Trzy różne nazwy w jedno popołudnie.
Trzy tablice, za które wszyscy płacimy.
Dla mnie zawsze to będzie Aleja Szczochów.
Zakazał młodym ludziom śpiewania joty.
Dlaczego?
Mówi, że teksty są seksistowskie i „obiektywizują” nas.
Dzień dobry.
Co podać?
Kieliszek wina.
Własnej roboty.
Znacie rozporządzenie o parytecie płci w grach?
Tak, coś kojarzę.
W każdej grze musi brać udział ta sama liczba mężczyzn...
Mężczyzn i kobiet. Wiemy.
I co?
- Naruszacie zasady... - Niczego nie naruszamy.
Nie?
Máximo identyfikuje się jako kobieta.
- Cosme też. - Ja?
To prawda.
Wy?
Mam euforię seksualną.
- Chyba „dysforię”. - Otóż to.
Byłbym wdzięczny, gdybyś przestał na mnie patrzeć.
Czuję się atakowany.
Jutro ojciec udaje dziewczynę.
Quique.
Muszę z tobą pogadać.
Pracuję nad programem festiwalu. Musimy wszystko zmienić.
Nie przeginaj.
Ludzie mają dość.
Strażak torreador?
Bieg byków? Salsa Brava? Żenada.
Orkiestra Salsa Brava jest tu bardzo popularna.
No właśnie, heteronormatywne ballady, egzaltacja romansów...
Występują tu od lat.
Dlatego myślałem, by ściągnąć grupę z Afryki Subsaharyjskiej
lub Ariela Manarę i Sojusz Cywilizacji.
To Argentyńczyk, śpiewa twórczość Benedettiego.
Jak chcesz.
Po prostu cię ostrzegam. Ludzie mają cię dość.
Dureń.
Jedzie ten nieudacznik!
Oddaj nam bramki!
Wypad stąd! Nie lubimy cię!
Nawet twoja dziewczyna cię nie lubi!
Widzę subtelne oznaki, że miasto nie jest zadowolone z innowacji.
Ten region może jest pusty, ale nie brak tu tradycji.
Wiesz, co to znaczy, prawda? Tchórzliwy Quique powraca.
Ten, który boi się być...
Rzeźbiarzem przyszłości, wiem.
Ale czasem mężczyźni i kobiety czynu
- muszą brać pod uwagę czas i odległość... - Bzdury.
To socjaldemokratyczne wymówki.
- Tak, ale... - Wiesz co?
Kiedy chwyciłeś życie za rogi, znów poczułam do ciebie pociąg seksualny.
- Ale gdy wraca niepewny Quique, to... - Dobra.
Rozumiem. Cała naprzód.
Tak lepiej. Dużo lepiej.
Ani kroku wstecz.
Nasze zasady nie podlegają negocjacjom.
Otóż to.
Wolę żyć na kolanach, niż umrzeć, stojąc.
- Tak! - Albo odwrotnie.
Otóż to.
- Salsa Brava nie przyjedzie? - Nie, w tym roku będzie inaczej.
- Jesteś pewny? - Idź, przeczytaj.
O rety.
„Ogłaszam, że na polecenie burmistrza...”
Ciekawe, co znowu wymyślił ten kretyn.
„...odbędzie się lokalny festiwal na cześć Maryi Dziewicy”.
Dzięki Bogu.
To ogłoszenie o festiwalu!
- „Sobota: msza i procesja”. - Dobrze.
„Po południu: dmuchane zamki i grill z chorizo w barze Lourdes.
W tym roku będzie dostępna opcja wegańska”.
- A to co? - Zobaczymy, czy ktoś tego chce.
- Będziemy mieli jotę? - Wystawimy Chrystusa czy nie?
Tak, proszę!
- Po co znowu to wyciągać? - Mam to gdzieś.
- A co z ofiarowaniem kwiatów? - Właśnie.
Dobrze.
„O godzinie 21 na placu odbędzie się koncert
Ariela Manary i Sojuszu Cywilizacji”.
- Nie ma mowy! - Że co?
Salsa Brava nie przyjedzie?
Salsa Brava!
W niedzielę...
dla dzieci...
i dorosłych...
- Salsa Brava! - Uspokójcie się! O co chodzi?
Trochę szacunku. To urzędnik publiczny.
Chcemy Salsy Bravy.
Przyjeżdżają od 20 lat.
- Bo ich lubimy! - Mamy dość twoich zmian.
Chcemy podtrzymać tradycje.
A my mamy dość kar za grę w karty!
I usunąłeś dzieciom bramki!
I przestań zmieniać nazwy ulic. Ludzie są skołowani.
Dobra. Pogadajmy. Nie ryczmy jak zwierzęta.
- Wyzywa nas! - Nie bądźcie osłami. Nie mówiłem tak.
- Nazywa osłami! - To figura retoryczna.
Dość tego.
- Wrzućmy go do fontanny! - Dalej.
Dawaj go!
Nie, nie!
Nie!
- Nie! - Uwaga na głowę.
To jest całkowicie niedemokratyczne!
Wszystko w porządku, synu?
Jesteście teraz szczęśliwi?
Jesteście?
- Łapać go! - Nie może uciec!
- Ucieka. - Szybko!
Czego chcecie?
Żeby ten idiota przestał niszczyć nasze tradycje.
Przestańcie.
Wiecie, gdzie możecie wsadzić sobie tradycje?
Może nie jest najlepszym burmistrzem, ale wybraliście go, by coś zmienił.
To miasto bardzo tego potrzebuje.
Nie rozumiem was. Dlaczego zachowujecie się jak dzikie zwierzęta?
Patrzcie, jest w oknie!
Jasna cholera!
Kosme! Masz zakaz wstępu do baru przez miesiąc.
- Pieprz się! - Dwa miesiące!
Jakiś inny bohater?
Nie? To odejdźcie.
Chodźmy, synu.
Ludzie chcieli mi zrobić krzywdę.
- Nagrabiłeś sobie. - Ja?
Co ja zrobiłem?
Co zrobiłeś?
Za kogo ty się masz, że przyjeżdżasz i cenzurujesz jotę?
Myślisz, że możesz patrzeć na ludzi z góry?
Jesteś jak Kolumb, a to są Indianie, co?
Nie, nie Indianie.
Nie bądź kolonialistą. To „rdzenni Amerykanie”.
- Szanuj ich zwyczaje. - Świetnie.
Mamy szanować zwyczaje rdzennych Amerykanów,
ale nie tego miasta.
Wiesz, jakie masz szczęście, że możesz pomóc ludziom?
Możesz pomóc rozwiązać ich problemy, poprawić życie.
Masz pieniądze, więc zrób coś sensownego.
Nie bądź palantem.
Możesz iść. Już sobie poszli.
Jesteś piękna, gdy się gniewasz.
Tylko to chciałem dodać.
I ten kosmyk włosów...
- Dodaje ci mocy. - Idź.
Nazywa się go żelaznym
W Saragossie jest most
Nazywa się go żelaznym
Nie mam nawet czasu zjeść.
Ogromny pożar, a siedem lat później...
Płynie pod nim rzeka Ebro
W Saragossie jest most
Cześć.
Wejdź.
Przepraszam, przyszedłem przyznać się do błędu.
Kładłem nacisk na sprawy wielkie, a zapomniałem o drobnych,
materialnych, codziennych potrzebach...
Myślę, że to jedyny sposób, by walczyć z obojętnością,
która doskwiera ludziom, gdy czują się pominięci, prawda?
I wykluczeni z życia publicznego.
Powtarzasz, co ci wczoraj mówiłam,
ale używając dziwnych słów, jakby to był twój pomysł.
Co za różnica? Wymieniamy się poglądami.
Nie. To mój pomysł. A ty jesteś zagubiony.
Czego chcesz? O co chodzi?
To chyba nie zwierzęce futro.
To skóra dziecka. Czego chcesz?
- Co... - Chcę, żebyś mi pomogła.
Jestem kiepskim praktykiem.
- Bramki! - Moha, na linii.
Bramki!
Ostatecznie ta ulica będzie się nazywać...
Aleją Szczochów.
Dobra robota, stary. Otóż to.
Prawidłowo. Aleja Szczochów. Tak się zawsze nazywała.
A jeśli ktoś ma innowacyjny, zielony, zrównoważony, inkluzywny projekt...
Co?
Dostaniemy pieniądze z Unii i ministerstwa.
Na cokolwiek?
Pomyślałam, że powinnam zmienić lodówkę.
Stara nie działa i marnuje energię.
I budzi Toñi.
Doskonale. Spójrzmy na plan odnowy energetycznej.
To nie dla lokalnych firm.
Więc nie dostanie pieniędzy?
Wiata jest spieprzona i słońce mocno praży.
A autobus z Valverde zawsze się spóźnia.
Nie mamy budżetu na remont ulicy.
„Zmieść patriarchat”.
Nie wiem, czy taki był zamysł.
Mam gdzieś, czy na górze jest Che Guevara, byleby był cień.
Możecie to odwrócić, żeby było widać od dołu?
Jasne.
Za to też płaci ministerstwo?
- Tak. - Tak?
Tworzymy zielone przestrzenie.
Jest ekologicznie.
- To wspaniałe. - Zobaczysz.
Tak?
To podpada pod aktywizację seniorów.
Będziesz miał kłopoty, jeśli będzie kontrola.
W ministerstwie interesują ich tylko faktury.
To twoja broszka.
Mogę jeszcze wejść?
Jasne, Máximo. Wejdź.
Dobrze.
Usiądź.
O co chodzi?
Powiedzieli mi, że pomagasz ludziom.
Ale tym razem naprawdę.
- Robię, co mogę. - Rozumiem.
Posłuchaj,
znam cię i nie zawsze się z tobą zgadzałem.
Ale gdybyś mógł mi pomóc...
- Krokwie zżera... - Wilgoć.
Ulewne deszcze. Zmiana klimatu.
Nie. Tu prawie nie pada. To korniki.
No dobrze, ale gdzie żyją korniki? W suchym drewnie.
Dlaczego jest sucho? Bo nie pada. Zmiana klimatu.
Zachowaj wszystkie faktury.
Warto także zaizolować dach.
Może dostaniemy dotację za efektywność energetyczną.
Jasne.
Dziękuję.
Dziękuję. Chodźmy.
Mieszkańcy La Cañady,
nie zacząłem najlepiej kadencji,
ale dzięki waszym radom i obrzucaniu kamieniami
- nauczyłem się was szanować. - Przestań nas zanudzać
i odpal te fajerwerki!
- Otóż to! Odpal fajerwerki! - Dalej!
Mieszkańcy La Cañady,
niech żyje festyn!
Co za gówniana rakieta.
- Ja głośniej pierdzę. - To prawda.
Nie ma nic lepszego na pożegnanie,
a może na powitanie nieznanego,
niż ten krótki poemat muzyczny, w który włożyliśmy
całą naszą duszę i życie.
Ważne, aby to zrobić
Powiedz mi O swoich ostatnich nadziejach
Darzę cię
Absolutnym zaufaniem
Nawet jeśli to mała wymiana
Musimy się pogodzić
Jesteś sama
Ja jestem sam
Jesteśmy blisko nie bez powodu
Samotność
Może być również płomieniem
Dziękuję bardzo, La Cañado.
Salsa Brava.
- Podobało mi się. - Salsa Brava!
- To widać. - Salsa Brava.
Przepraszam, nie znam tego. Salsa Brava?
Salsa Brava.
- Salsa Brava. - To bolero czy tango?
- Przykro mi, nie wiem. - Salsa Brava.
Salsa Brava!
- Dzięki. - Salsa Brava!
Hej, tamtego dnia miałem gorączkę
Od tej twojej miłości, skarbie
Wylądowałem w szpitalu
Choć nie miałem ubezpieczenia
Wstrzyknęli mi surowicę
I zrobili prześwietlenie
Zdiagnozowali chorobę miłości
Jak tylko ujrzeli me bijące serce
Ale zajrzeli nawet do mej duszy
Podczas tych wszystkich badań
- Twoja butelka, maño. - Dzięki.
Ale nauka nic tu nie pomoże
To nie była Salsa Brava, ale nie było tak źle.
Zostaw, ja stawiam.
- Zapłacę, Paco. - Dobra.
Mamy Internet, pomogłeś mojemu ojcu...
- Chcę podziękować. - Dzięki.
Nie ma sprawy.
Dziękuję. Lodówka jest idealna.
I w końcu mogę spać.
Ja stawiam.
Nie, mam jeszcze to.
- W takim razie na później. - Dobra. Dziękuję.
Ta miłość jest zaraźliwa
Mój poziom bilirubiny gwałtownie wzrósł
Bilirubina mi skacze
Gdy na mnie nie patrzysz
Jak się czujesz, gdy ludzie są ci wdzięczni?
- To lepsze niż kamienowanie. - Zapewne.
Cieszę się. Zatańczysz?
- Mogę spróbować. - Tak?
- Tak. - Śmiało.
To wszystko zawdzięczam tobie, Lourdes.
- Sprawiłaś, że się zmieniłem. - Spoko.
Postawisz mi kiedyś kolację.
Nie, mówię serio.
Nie wiem, jak ci dziękować. Gdyby nie ty...
To wszystko dzięki tobie.
- Muszę się odwdzięczyć. - Lubisz gadać.
- Jesteś politykiem? - Politykiem?
- Polityk. - Czy polityk by tak tańczył?
Ta miłość jest zaraźliwa
Hey, bilirubina mi skacze
Gdy na mnie nie patrzysz
- Gdy na mnie nie patrzysz - Aspiryna nic tu nie zdziała
- Ani surowica czy penicylina - Ta miłość jest zaraźliwa
Bilirubina mi skacze
Burmistrzu!
Był telefon z ministerstwa.
- Nakryli nas? - Nie. Chcą pogratulować.
La Cañada to miasteczko, które dostało najwięcej dotacji.
Dobra robota.
Teraz jesteśmy najbardziej zrównoważonym, różnorodnym
i feministycznym miasteczkiem.
Pogadamy o tym jutro.
Jutro tu przyjadą, burmistrzu.
- Kto taki? - Pani dyrektor.
Chce wiedzieć, jak wydaliśmy pieniądze
na ekologię i resztę.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Mówię, że tak.
Jesteś pewna?
- Całkowicie. - Szlag, idę za kraty.
Boże, mam przesrane!
Co mu się stało?
Pani dyrektor przyjedzie jutro, by zobaczyć, jak wydano pieniądze.
No już. To nic takiego.
Nic takiego?
Sfałszowałem dokumenty i popełniłem siedem innych wykroczeń.
Masz atak paniki!
Weź jedną z moich pigułek. Relaksują.
Działają cuda.
Nie wierzę koncernom farmaceutycznym, tylko naturalne środki.
Weź tę cholerną pigułkę!
- Śpi jak kłoda. - Biedny gość.
- Bierzesz jedną co noc? - Czasami dwie... i pół.
Co teraz zrobimy?
Mam pomysł.
Cholera.
16 NIEODEBRANYCH
Cholera!
Pieprzona dziura.
To on?
- Burmistrz. - Tak.
- Wreszcie. - Pani dyrektor.
Enrique,
chciałam pogratulować tobie i całemu miastu
za niesamowitą pracę, by osiągnąć...
Nic nie osiągnęliśmy.
- Słucham? - To nie były dobre inwestycje.
Sprawiłem zawód pani, ministerstwu, partii,
Europie, jej instytucjom, moim ideom,
a przede wszystkim podatnikom.
Co ty mówisz?
Dzień dobry!
To burmistrz... Były burmistrz.
Sęk w tym, że dzieciak jest zbyt skromny.
Chciałby zrobić więcej, ale całkowicie odmienił miasto.
- Proszę ze mną. Pokażę wam. - Jasne, po to tu jesteśmy.
Sam byłem fanem silników spalinowych,
aż nie odkryłem zrównoważonej mobilności.
I nie tylko ja.
Coraz więcej ludzi chce przemieszczać się
z większym poszanowaniem środowiska.
Gratulacje, Quique.
- Cóż... - Boże!
Miłego i zdrowego poranka.
- Dzień dobry, ojcze Pascual. - Miłego dnia.
Synu?
Cześć!
Cześć.
- Dzień dobry. - Mohamed.
Chodźcie!
Sprzedaję sałatę wolną od pestycydów, barwników i konserwantów.
Jest ładna i świeża. Chodźcie zobaczyć.
Coś jeszcze wam powiem.
Mam lokalną odmianę ogórecznika, która schodzi na pniu.
To prawda, że niektóre zasady było trudniej wdrożyć.
Na przykład parytet płci w grze w karty. Prawda?
Zdecydowanie.
To normalne.
Kiedy ja się bawię, mój mąż gotuje.
Wow!
Bardzo dobrze. Podział obowiązków.
Wprowadzasz to miasto w XXII wiek.
- Tak myślisz? - A to nie wszystko.
- Prawda, Quique? - Tak.
- Chodźmy. - Tak.
Idziemy.
Tutaj używamy odchodów owiec na kemping.
- Kemping? - „Na kompost”.
- Otóż to. - Tak lepiej.
Owce!
- Są takie urocze. - Baranki, owieczki i inne płcie.
Proszę za mną.
To ten sam pasterz, który bił owce.
- Tak. - To niewiarygodne, Quique.
A teraz odwiedzimy centrum kultury,
ulica Braterskiej Miłości numer trzy.
WITAMY
To tutaj.
- Pięknie. - Zapraszam.
Dzień dobry.
Na dzisiejszych warsztatach z mikroseksizmu omówimy...
man-szpre-ding.
Czyli obnoszenie się z klejnotami.
Kiedy obok kogoś siedzicie,
trzymajcie nogi razem.
Nie rozsiadajcie się. Zostawcie trochę miejsca.
To kwestia manier. Zrozumiano?
Pani dyrektor, miło panią poznać.
- Bardzo panią podziwiam. - Dziękuję.
Eulalia jest lokalną przedsiębiorczynią.
- Ma małą firmę. - Zgadza się.
- Zatrudniam same kobiety. - Imponujące.
Czym się zajmujecie?
- Sektorem opieki. - Właśnie.
Opieka i czułość są bardzo ważne.
- A jak niedoceniane, prawda? - Nawet oczerniane.
Życzę, by twoja firma się rozwijała, siostro.
Mamy ogród społeczny. Chce pani zobaczyć?
Wszystko jest organiczne. Żadnych pestycydów i nawozów.
Żadnej syntetycznej chemii.
Właśnie zebrałem wszystkie owoce. Może truskawkę?
Jasne. Dzięki.
Nadal jest na nie sezon?
Coraz trudniej stwierdzić, jaka jest pora roku.
Ale zmiany klimatyczne mają też pewne zalety.
Tam jest świetlica. Pójdziemy zobaczyć?
- Jasne. - Mają naturalny smak.
Znów tu jesteś?
Jasne.
I jak?
Pyszne.
Masz ochotę spróbować innych owoców?
Spieprzaj, prześladowco, ze swoimi przywilejami białych mężczyzn.
Ja, biały imperialista,
konam, uświadamiając sobie
moje nieuczciwe przywileje.
A lubisz warzywa?
Mam świeżą łodygę selera.
- I co? - Pyszne.
Musisz spróbować bakłażana.
Posłuchamy naszej nowej grupy jota, Kobiety Mocy,
które zaprezentują nowy, bardziej zróżnicowany,
mnogi i oczywiście nieheteropatriarchalny repertuar.
Przedstawiam wam jotę łechtaczkową.
Poznaj mą seksualność
Chodź tu, dzieciaku
I odkryj moją seksualność
Nie zrobiłeś mi dobrze Od ostatniej Gwiazdki
Chodź tu, dzieciaku
Olé.
Wszyscy jesteście przykładem.
Latarnią morską pustej Hiszpanii. Albo opustoszałej.
Ale także dla całej Hiszpanii.
To było wzruszające, pełne radości
i dało nadzieję, że życie na wsi może wyglądać inaczej.
Dziękuję, Quique.
Mój kolego.
To, co tu zastałyśmy, odmieniło nas. Dzięki.
Dziękuję, Quique.
Bardzo dziękuję.
- Chodźmy. - Idziemy?
W sumie powinniśmy podjąć debatę o łechtaczce.
W końcu to kwestia polityczna.
Właśnie, orgazmy łechtaczkowe wzmacniają kobiety.
Nie tak jak orgazm pochwowy, który narzuca heteropatriarchat.
Zgadzam się.
I co myślisz o mieście hipsterów?
Naprawdę wam się udało. Moha, mój druhu.
Prawie wybuchnąłem śmiechem. Ledwo się powstrzymałem.
- Czyj to był pomysł? - Mój, Maricruz i Lourdes.
A gdzie ona jest?
Możemy porozmawiać?
Prywatnie.
Chodźmy.
Pani dyrektor jest tobą zachwycona.
Mówi, że chce cię w swoim dziale, jest wakat.
Dzięki, ale lubię być burmistrzem.
Człowiekiem czynu, rzeźbiarzem przyszłości.
W ministerstwie możemy zmienić wiele takich miasteczek.
Nie jestem pewny.
W Madrycie moglibyśmy wrócić do siebie.
Odeszłam od Gaspara.
Ostatecznie.
Dobrze.
„Dobrze?”
- Co mam powiedzieć? - Nie obchodzi cię to?
Pamiętasz, jak było nam cudownie?
Nie.
Co?
Nie pamiętam.
Co się stało?
Masz dziewczynę?
Nie jest moją dziewczyną, ale spotkałem kogoś.
Naprawdę?
To ktoś tak ważny,
że porzucisz swoje marzenie o pracy w ministerstwie?
Lina, jedziemy.
Już idę.
To życiowa szansa.
Wsiadaj.
Do widzenia.
Za kilka dni wyślemy propozycję.
- Dobrze. Dzięki. - Do zobaczenia.
- Cześć. - Jedziemy.
Lourdes!
Lourdes.
Quique, masz przemówienie?
- Tak. - Tak?
Dalej, pani dyrektor czeka.
Już idę.
Wieczorem jest inauguracja magazynu w Pandorze.
Może przyjdziesz?
Nie wiem. Jeszcze zobaczę.
Muszę to potwierdzić.
Tak, ale...
Niech wszystko płynie jak rzeka. Żadnych sztucznych kanałów.
Kilka miesięcy temu wdrożyliśmy nasz program,
Murale dla równości.
Program pełen inspirujących przekazów
dla setek miast w pustej lub opustoszałej Hiszpanii.
To trudne czasy dla zapomnianej Hiszpanii.
Musimy być proaktywni...
Nie macie dość tych bzdur?
Zaraz będzie burmistrz!
Jest też twoim burmistrzem.
Boże.
Wspaniałe wyniki naszego przyjaciela i współpracownika
- w miasteczku... - Jak tam, skurczybyku?
Co z tobą?
Rozszerzymy go, wysyłając ambasadorów dobrej woli
do podobnych miejsc.
Coś, co zaczęło się jako inicjatywa małej partii, stanie się...
Nie jest lokalne, ale da się wypić.
- Co tu robisz? - Dziewczyna mnie zaciągnęła.
- Partnerka. - Partnerka.
Jesteście razem?
Poznałem ją, gdy przyszła uwolnić owce,
a gdy wróciła z panią dyrektor, pomyślałem:
- „Już mi nie ucieknie”. - Ja to powiedziałam.
- A co u Lourdes? - W porządku.
Nie mogłem się pożegnać.
Nie jest w porządku. Jest bardzo smutna.
- Nie serwuje już tapas. - Dlaczego?
Nie wiem. Chyba za tobą tęskni.
- Dzięki, Quique. - Za mną?
- Quique, teraz. - Co teraz?
Twoja kolej. Zgłupiałeś? Pospiesz się!
Daj mi to.
Masz.
Niech żyje burmistrz!
Quique, rządzisz.
Od rana zastanawiam się, co powiedzieć...
Ale najlepiej, jeśli będę improwizować i powiem, co czuję.
Bardzo słusznie.
Murale dla równości to program pełen dobrych intencji,
ponieważ wszyscy chcemy równości.
Prawda? Ale...
w La Cañadzie przekonałem się,
że ten program to... kompletna bzdura.
„Kompletna bzdura”.
Miasteczka nie potrzebują murali,
badań różnorodności etnicznej ani rowerów miejskich.
Potrzebują nauczycieli, żłobków, gabinetów lekarskich,
szybkiego Internetu... Trzeba słuchać mieszkańców.
Nie chcą portretów Fridy Kahlo.
Ramón,
powiedz, gdzie umieściliśmy znak przeciw heteropatriarchatowi.
Na wiacie autobusowej, żeby ludzie nie smażyli się na słońcu.
I to jest to, co chcę robić nadal.
Pomagać ludziom
w rozwiązywaniu prawdziwych problemów.
- Kąpiel w fontannie dobrze mu zrobiła. - No.
Mogliśmy go tam szybciej wrzucić.
Powinniśmy mniej mówić, a więcej słuchać.
Ja też tak zrobię i pójdę do...
Ramón, pożyczysz mi auto?
Bierz.
Dziękuję.
- To dziwne, prawda? - Nie wiem.
Czuję od niego złe wibracje.
Przepraszam.
Jest pan ekspertem transportu.
Który diesel jest najlepszy z punktu widzenia ochrony środowiska?
Lourdes.
Jadę na plażę. Co tu robisz?
Tam jest pełno dupków.
Tęsknię za miasteczkiem i za tobą.
Słucham? Nie słyszałam.
Nie dodawaj gazu, to mnie usłyszysz.
Tęsknię za miasteczkiem i za tobą.
Za mną?
Tak.
- Kocham cię. - Słucham?
- Co? - Słyszałaś.
Nie, taka jest prawda.
Nie słyszałam cię, bo silnik jest za głośny.
Nie słyszałam, co mówiłeś.
Kocham cię, do cholery.
- Chłopak mówi, że cię kocha! - Tak.
- Tak? - Tak.
Przepraszam, jesteś dziewczyną z baru w La Cañada, prawda?
Tak.
- Jedziecie tam? - Tak, gramy dziś wieczorem.
Mogę cię o coś prosić?
Po pierwsze, mam wiadomość od waszego burmistrza, Quique.
- Wiwat burmistrz! - Wiwat!
Nie wiem, czy potrafię wyjaśnić, co mi powiedział, ale spróbuję.
Przyjechał tu, wierząc, że może was czegoś nauczyć,
a to wy go czegoś nauczyliście.
Piękne, prawda?
Chce wam podziękować.
Pojechał na plażę z najładniejszą dziewczyną w mieście.
Pewnie się zgadzacie, prawda?
Tak!
Mówił dużo więcej, ale nie wiem, czy zapamiętałam.
Podsumowując, trzeba trzymać się razem. Nie zapominajcie o tym.
Teraz się zamknę, bo jesteśmy tu, by śpiewać.
A wy przyszliście potańczyć. Gotowi?
Tak!
Dalej, La Cañada!
Kochanie, nie dzwoń, jestem zajęta
Zapominaniem twoich błędów
Postanowiłam wyjść dziś wieczorem
Z moimi motomami, z moimi dziewczynami
Podnoszę się Szaleję
Jestem na fali Kochanie, rozgryzłam cię
Bujam się z miejsca na miejsce
I w drugą stronę
Dziś będę królową klubu Z moim skarbem
Podnoszę się Szaleję
Nie daj Boże, żebym do ciebie wróciła
Bujam się z miejsca na miejsce I w drugą stronę
Dziś będę królową klubu Z moim skarbem
Królową
Mam spódniczkę, kolczyki, naszyjnik Piña colada i nie jest mi smutno
Jestem z Fefą, ona tu rządzi
Tańczy i mnie uczy
Ta brunetka dziś nie pracuje
Pieprzyć sławę, pieprzyć pracę
Noc jest długa, noc jest dobra
Gwałtowne mambo i koniec naszych problemów
Zobacz, jak łatwo ci powiedzieć A, B, C, raz, dwa, trzy
Zobacz, jak łatwo ci powiedzieć
Że ta motomami nie jest już twoja
Zobacz, jak łatwo ci powiedzieć
A, B, C, raz, dwa, trzy Zobacz, jak łatwo ci powiedzieć
Że ta motomami już...
Podnoszę się Szaleję
Jestem na fali Kochanie, rozgryzłam cię
Bujam się z miejsca na miejsce I w drugą stronę
Dziś będę królową klubu Z moim skarbem
Podnoszę się Szaleję
Nie daj Boże, żebym do ciebie wróciła
Bujam się z miejsca na miejsce I w drugą stronę
Dziś będę królową klubu Z moim skarbem
Jadę 180 Bo jestem rajdówką
Rozproszyłeś się A ja wyprzedzam cię z prawej
Jadę 180 Bo jestem rajdówką
Rozproszyłeś się A ja wyprzedzam cię z prawej
Dalej, La Cañada!
- A, B, C - Raz, dwa, trzy
Powiem ci, jakie to proste
- A, B, C - Raz, dwa, trzy
Powiem ci, jakie to proste Ta motomami nie jest już twoja
Napisy: Marcin Łakomy
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk