Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Onde están? - Onde van os rapaces?
Onde están?
Giovanni!
Bianca!
Nos Estados Unidos tiña un traballo.
En Italia foi imposible volver comezar.
Non me defendo ben co italiano como para entender os meus pacientes.
De que traballaba, señora Walgren?
Era psicoterapeuta.
Especializada en TEPT.
Trastorno de estrés postraumático.
Aquí en Bari era só nai, e encantábame.
Pero resultoume moi difícil.
Nos Estados Unidos tiña un traballo, unha vida.
E estraño moitísimo os meus amigos e a miña familia.
- Giovanni! - Bianca!
Ela prestoulle unha gran suma de diñeiro para comprar unha vella masía.
Si, queriámola os dous, non só eu.
Queriamos montar unha pensión, ata comezamos a restaurala.
O capital deste negocio inmobiliario proviña integramente da miña clienta.
E mentres se levaba a cabo a restauración, é ben sabido
que o señor La Torre apostaba, e contraeu grandes débedas.
Logo debo mencionar que a señora Walgren,
que tiña acceso a certas medicinas debido á súa profesión,
tivo unha gran adición aos opiáceos no pasado.
Avogada, se me permite.
A miña muller tivo un accidente de coche nos EUA.
E a raíz diso receitáronlle uns analxésicos moi fortes e aditivos.
Xa temos toda a información.
Levántase a sesión.
Vou nomear un consultor técnico para examinar os perfiles da parella
e avaliar en detalle os procedementos da custodia.
Giovanni!
Non nos atopastes!
Non é gracioso, oístes?
Non o volvades facer. Xa volo dixen, o mar é perigoso.
Bo día, señor.
Salvatore, que tal? E a túa familia?
Todos ben. Por certo, ten correo. Tome.
Por que o seguen mandando aquí? Mudeime hai un ano.
- Cólloo cando marche. - Perfecto.
- Listo para o partido? - Levo días sen durmir!
- Non o dubidaba. Ata logo. - Ata logo.
Ola.
- Paréceche hora de chegar? - Os nenos?
Preparándose.
Nenos!
Ola, papá.
Mamá comproume unhas aletas novas.
Ben. Tedes as máscaras?
- Vounas buscar. - E traxes de baño de reposto.
- Giovanni, apura! - Ei.
Sinto moito o do meu avogado.
Foi desapiadado. Síntoo.
Os avogados son sempre desapiadados. É un fastío.
Grazas por aclarar o do meu accidente.
Agradézocho.
Hai un límite para todo, polo menos para min.
Xa.
A que hora marchas?
Ás oito.
Comprácheslles comida aos nenos?
Claro, por que preguntas?
- Por comprobar. - Xa.
- Sei como es. - Xa, compróbalo sempre.
- Vinde despedirvos de mamá! - Xa imos!
Adeus.
Cando volves?
O martes. Portádevos ben.
-Vale. - Adeus.
- Vamos. - Adeus.
- Chámame para darlles as boas noites. - Vale.
Temos outro! Este é bo, é morado!
Logo agora xa temos… 14!
Mira que grande é. Vamos.
Deixa os ourizos, ven.
Esta noite imos facer espaguetes.
Ola, nenos! Como foi a pesca?
Papá, é o tío Nicola!
Ola, Nico.
Ola, Pietro. Vindes coas mans baleiras, coma sempre?
Non, collemos 41 ourizos.
Que ben!
- Tío Nicola, podemos ir no teu barco? - Por suposto!
Pero pedídelle permiso a voso pai.
- Papá, por favor. - Non, nin falar.
- E non lle chamedes tío, non o é. - Veña, papá, por favor.
- Non. - Pietro, cinco minutos.
Non, temos cousas que facer.
Por que? Só cinco minutos.
Veña, papá! Cinco minutos.
Cinco minutos, vale? Cando acabe aquí marchamos.
Perdoa, estou ocupado.
Claro.
Veña, nenos! Vinde!
Eh, que é un escarapote. Pica, non o toques.
Este é un peixe sapo. É feo, pero sabe moi ben.
Estas son robalizas, salmonetes.
E este de aquí é a miña obra mestra.
- Vedes? - Que medo dá.
O teu barco é moito máis grande que o de papá, que sorte.
- Eh, Pietro. - Que?
Vinde ver o partido á miña casa á noite.
Teño unha tele grande. Veñen uns amigos, imos facer peixe.
- Por favor, di que si. - Non, Nico, lévoos á casa.
Claro, estás sempre moi ocupado.
Desde que es pai xa non tes tempo para malas compañías.
Exacto.
Nenos, sabedes canto quero o voso pai?
Veña.
Vamos.
Vinde.
Pasaba por aquí e quería ver se estabas.
- Santo, estou cos nenos. - Dous minutos.
Entrade, por favor.
Que fas aquí?
Xa o sabes ben.
Pietro, levo meses sen verte.
Xa non teño paciencia.
Escoita, a casa non está á venda. Non acabei de restaurala.
Nin sequera empezaches.
Tiven problemas, pero imos volver empezar.
Ides volver empezar? E como conseguirás os cartos?
Alugando os cuartos a cen euros a noite? Son 250 000 euros, eh.
Escóitame. Véndeme a propiedade e quedamos a pre.
- A casa non está á venda. - O banco vai quedar con ela.
Xa veremos.
Es ben panoco.
Se vés, tesme que avisar. Tiñamos un acordo.
Dareiche os cartos en Nadal, preciso tempo.
Moi ben.
Entendido.
Abur.
Que facedes aí?
Díxenvos que entrásedes. Veña.
Para!
Parade quietos un momento, por favor. Espera.
Papá, ese home vai comprar a nosa casa?
Que? Non vai comprar nada.
Se a compra, vas vir vivir con nós á casa de mamá?
Non vai comprar a casa, e non vou ir vivir xunta mamá.
Vale? Veña, aclarádevos. Así.
Meu Deus.
- Sécate ben. - Que frío.
Papá, non funciona.
Gio, preme dúas veces. Mira.
- Vamos. - Non!
- Ai, mimá, espera! - Non, papá, non!
- Papá, non! - Mimá!
Veña, pelexa de almofadas!
- Non, pelexa de almofadas non. - Veña, por favor!
Metédevos na cama. É hora de durmir, veña.
Moi ben. Aí tes, así.
- Boa noite. - Boa noite, papá.
Boa noite.
Labriola avanza. Segue co balón.
Labriola de novo, perde o balón. Paponi pásallo a Botta.
Botta esquiva a Labriola.
Paponi está en posición, pero non colle o pase de Rubén Botta.
Bari é un equipo que sabe manter a posesión do balón.
Giovinco desmárcase para cubrir a Botta.
Maranesi pita. Pucino lanza co pé dereito!
Gol! Marcou!
Pucino, no minuto 14! Bari ponse por diante, 1-0.
Versiente busca o balón.
Pucino. Versiente a Giovinco.
Papá?
Giovanni.
Os seareiros apupan…
Que fas esperto?
Hai un monstro no meu cuarto, teño medo.
Un monstro?
Imos botar o monstro fóra. Onde está?
Na parede.
- Estás seguro? - Si.
A ver, onde está ese monstro? Ensínamo.
Aí. Non lle ves a boca?
Son ramas das nosas árbores, non é un monstro.
Botámolo fóra igual.
Ves? Non fai nada.
A durmir, non é un monstro. Veña.
Métete dentro.
Así.
Estou no outro cuarto, vale?
A durmir.
Coidado co balón que recuperou Cheddira.
Consérvano. Cheddira lanza!
Non pasa do defensa,
e vese obrigado a mandar o balón ao poste.
O balón vai moi alto.
Pita dúas veces. Acabou a primeira parte en San Nicola.
Dous a cero para Bari grazas a Pucino e Rubén Botta.
Giovanni? Bianca?
Veña, nenos.
Non me fai graza.
Giovanni!
Bianca!
Agora xa me anoxo!
Giovanni!
Bianca!
Nenos, estades aquí? Escoiteivos.
Bianca!
Giovanni!
Bianca!
Giovanni!
Nenos!
Non ten graza. Saíde!
Papá vaise anoxar moito!
Giovanni!
Bianca!
Elena, onde estás?
Acabo de chegar.
Como estades?
Pietro?
Elena, escoita.
Que?
Giovanni e Bianca. Metinos na cama.
Estaba vendo o partido
e fun ao cuarto mirar se estaban durmidos,
pero non estaban.
Non os atopo, Elena!
Como que non os atopas?
Non están!
Pero que dis? Estarán…
Estarán agochados por aí!
Non, é o que pensei eu. Mirei por todo e non os dou atopado!
Espera, é imposible. Teñen que estar por aí.
Non sei que dicir.
- Pietro? - Non sei que dicir.
Estasme asustando.
Miraches por todo?
É coma se se esfumasen.
Ola? Elena?
Vale, vou coller o primeiro voo.
Vale? Non te movas.
Vou para a casa.
Vale.
Giovanni!
Bianca!
Nenos!
Onde están?
- Non os atopo. Mirei por todo. - Que dis?
Como perdiches os nosos fillos?
- Por favor. - Non me toques, hostia!
Chamaches a policía?
- Aínda non. - E a que esperas?
- Quería esperar a ver se… - A ver se que?
Son as tantas da noite. Son dous nenos pequenos. Que hostia dis?
Non escoitaches nada? Nada?
Xa cho dixen. Tiña o partido posto con volume.
Tres cervexas, dous porros…
- Non debín deixalos contigo. - Elena, por favor, si?
Quen é?
- Diga? - Quen é?
Os nenos están con nós. Están ben.
Queremos 150 000 euros en efectivo o luns ás oito da mañá.
Xa vos diremos onde deixalos.
Nada de policía ou non os volveredes ver.
Ola...
Dixeron 150 000 euros?
O luns pola mañá.
- Vólveos chamar! - Non hai número, é descoñecido.
Quen estará detrás?
Quen hostia está detrás disto?
É que…
- Por que me fan isto? Por que? - Temos…
Temos que atopar os nosos fillos, vale?
- Tes que atopar os nosos fillos. - Vou conseguir os cartos.
- Temos que conseguir os cartos. - Deixeinos unha noite contigo.
Tes que atopar os meus fillos!
Hai que conseguir os cartos.
Por que pasa isto, Pietro?
Deixe unha mensaxe logo do sinal.
Santo! Que carallo facedes?
Toleastes? Como hostia vou conseguir 150 000 euros nun día?
Quedade coa casa, vale?
Douvos a miña casa, pero dádeme os meus fillos.
Chámame, por favor.
Debes cartos, Pietro?
Non, Elena, non.
Mírame, por favor, e por unha vez, dime a verdade.
- É a verdade. - Volves apostar?
Veña, non empeces outra vez. Levo anos sen apostar.
Non debemos comprar a casa.
Era mellor que non che prestase os cartos.
Apoieite a ti, os teus proxectos e soños, e para que?
Agora o problema é o meu proxecto.
Volviches apostar, era unha mentira tras outra.
Sabes que só hai unha persoa que teña eses cartos.
- Non. - Si.
Non, esquéceo.
- É a única opción! - Nin falar!
Nunca lle vou pedir cartos! Nunca!
Pois logo pídollos eu.
Pídollos eu.
Vou eu, ti espera aquí.
- Seguro que non queres que vaia? - Seguro.
Non hei tardar.
Ola, Pietro.
Cal é a emerxencia?
Preciso axuda.
Necesito cartos.
Debe ser grave para que me pidas axuda a min.
É.
Preciso 150 000 euros en efectivo.
Hostia, pero iso son moitos cartos, eh.
É polos meus fillos.
Que pasou?
Non podo contarcho.
Pietro.
Metícheste en problemas, non?
Antes eramos coma irmáns, lémbraste?
E as cousas cambiaron.
Tomamos camiños distintos.
Agora xa nin somos amigos porque te avergoñas de min.
Cres que es mellor ca min.
Nico, se non me podes axudar, dimo e marcho.
Voute axudar, pero fágoo polos nenos.
Faría o que fose por Bianca e Giovanni.
Pero… tesme que facer un traballiño ben sinxelo.
E logo douche os cartos.
Que traballiño?
Un traballo. Se non traballas, non hai cartos.
Podo darche os cartos mañá pola mañá.
Pero preciso o teu bote.
Tes que ir a Grecia, máis aló do estreito de Otranto.
Tres horas en barco. Estiveches aló?
Si, moitas veces. Onde exactamente?
Despois xa che mando as coordenadas, si?
Partirás ao atardecer.
Chegarás a un pequeno porto cunha taberna. Non ten perda, é a que hai.
Sentas.
E xa está.
E xa está?
E xa está, ti reláxate
e come algo.
Aló fan unha musaca boísima.
Esperas alí sen falar con ninguén.
Poñeranse en contacto contigo.
- Quen? - Non te estreses, Pietro.
Poñeranse en contacto contigo. Ti sigue as súas instrucións, estamos?
E xa eles cargan a mercadoría no bote.
Nico, son pai. Teño dous fillos.
Tes razón, perdoa.
Esquecino.
Es un pai exemplar, non si?
- Intento selo. - Xa.
Seino, pero viñeches no momento xusto, entendes?
O teu barco está limpo.
Ti estás limpo, non si?
Non tes moitas opcións.
Moi ben.
Xenial.
Cando carguen a mercadoría farei un pagamento en criptomoedas.
Comprobarano no móbil e todo listo.
Tres horas despois estarás na casa, así de fácil.
Quero a metade agora e a metade logo.
É mellor despois.
Nico.
O que me pides é moi perigoso.
É perigoso para min, non?
Es un principiante, nunca fixeches algo do estilo.
Con todo, se non queres facelo…
Está ben.
Dáme o teu móbil.
Por que?
Sóanche as torres de telefonía? Rastrexo de móbiles?
Ves? Non sabes un carallo de todo isto.
E desactiva o GPS do barco.
E ben?
Nada. Ese merdeiro non quere deixarme cartos.
Dixécheslle que os nenos están en perigo?
Claro que si.
Dixo que a cambio teño que facerlle un traballiño.
Espera, que? Cando?
Hoxe á noite. Gústalle terme controlado.
Hostia, que parvada.
- Vou volver. - Elena, por favor.
Non ía servir de nada. Vamos.
Non podes facelo, é moi perigoso.
Teño que facelo.
Non me queda outra.
Son eu quen a armou.
Teño que arranxalo.
Vamos.
Teño que marchar.
Chegarei mañá.
Ás catro, como moito ás cinco.
Querían os cartos antes das oito.
Vale.
Sinto moito todo o que pasou.
Quero chegar a un acordo. Non quero ser inimigos.
- É moi duro. - Non.
Nunca fomos inimigos.
Sábelo.
Hai que pensar nos nenos.
Xa logo pensaremos en nós.
Non deixes entrar a ninguén no piso, por favor.
Esta xente está tola.
- Vale. - Prométemo.
Prométocho.
- Adeus. - Ten coidado.
- Perdoe. - Si, dígame?
Ten unha mesa libre?
- Italiano? - Si.
- Aquí mesmo. - Grazas.
- É vostede só? - Si, eu só.
Un momentiño.
RESTAURANTE POSEIDON
Perdoe.
É o único restaurante que hai na illa ou hai máis?
Non, somos os únicos. Poseidon.
- Gústache este sitio? - É precioso, e o mar é incrible.
Perdoade, eu tamén son italiano.
Caeume o móbil á auga.
Teño que chamar a miña muller, é urxente.
Deixádesme facer unha chamada?
Toma.
Grazas, devólvocho agora.
Grazas.
Por favor, deixe unha mensaxe.
Elena.
Escoita, levo horas esperando, pero non apareceu ninguén.
Se cadra pasou algo. Se cadra Nicola cambiou de idea.
Non teño o móbil co seu número.
Chámao e pregúntalle que debo facer.
Por que non me contestas?
Non te separes do móbil. Chámote logo.
- Grazas. - De nada.
Moitas grazas.
- Tráeme a conta, por favor? - Claro.
Quede co cambio.
- Moitas grazas. - Grazas.
VOLVE Á CASA AGORA
Que sexa rápido. Veña.
Vale? Sabes onde meter isto?
- Sabes? - Sei.
Fala! Di o teu nome e que tes todo.
Son Pietro, teño todo.
Vale, agora esperamos polo pagamento.
Podo chamar a Nicola.
Cala!
Deixádeme chamalo.
Que cales dixen!
Lisca!
Ai, non, ho!
Mayday.
Barco Santa Lucia, recibídesme?
Preciso axuda por avaría do motor.
Mayday. Barco Santa Lucia.
- Preciso axuda por avaría. - Use a canle 16 para emerxencias.
Aquí a Garda Costeira de Otranto. Cambie á canle 12.
Barco Santa Lucia, aquí Circomare Otranto.
Cantas persoas van a bordo? Algún ferido?
Ve chamas ao seu redor?
Ningún ferido, non hai chamas. Vou só no barco.
Recibido. Envíenos as coordenadas da súa situación, por favor.
Deseguida.
- Todo ben? - Si, todo ben.
- Grazas por vir. - É o noso deber.
- Pasou algo mentres viñamos? - Nada.
Sarxento, mire se entra auga no barco.
Agora mesmo.
Na proa non hai fugas de auga.
- Mire o motor. - Vale.
- O sarxento é mecánico. - Menos mal.
Tivo algunha vez un problema así?
Non, primeira vez.
Pode ensinarme a licenza de navegación e a documentación do barco?
- Claro. - Grazas.
Tome.
Que lle pasou no brazo?
Nada, manqueime intentando arranxar o motor.
- Precisa atención médica? - Non, grazas.
Que fai aquí a estas horas?
- Estaba pescando. - Xa.
Pois vexo que non pescou nada.
Xa, é que non foi unha boa noite.
Grazas.
O barco pode navegar co motor ao ralentí.
Que pasou?
Soltouse unha xunta do sistema de alimentación.
Houbo unha fuga de combustible na turbina, e case causa un incendio.
Sarxento, quede con el por se precisa axuda.
Acompañarémolo ata Otranto.
Otranto? Teño que ir a Bari.
Síntoo, pero o barco non chega a Bari nestas condicións.
Otranto é o porto máis próximo. Tranquilo, navegaremos con coidado.
Acenda o motor.
Amodo.
Seguro que non podemos acelerar?
Xa llo dixen, é perigoso revolucionar o motor.
Tranquilo, chegaremos deseguida.
- Debo chegar a Bari o antes posible. - Queda pouco.
- Teño que ir a Bari. - Temos que ir á oficina.
Si, veño mañá. Os documentos están aí dentro, grazas.
- Espéroo mañá logo! - Vale!
- Bari? - Suba.
Grazas.
Por favor, deixe a súa mensaxe.
Elena.
Escoita, tiven algún problemiña.
Nada grave, tranquila.
Vou de camiño á casa.
Vale?
Moitas grazas.
De nada.
Giovanni! Bianca!
Taxi!
Toleaches? Que fas cruzando así?
Perdoade.
- Precisas axuda? - Non.
Quen es?
- Está Nicola? - Quen?
- Nicola. - Agora?
- Teño que velo. - Espera.
Perdoa, espera.
Eh!
- Cagaches por ti! - Que hostia fas, Nico?
Viñeches só? Ti só?
- Si, vin só. - Vale, logo ven.
Ven. Queres fariña?
- Deixa iso. Tróuxenche as cousas. - Veña!
Agora non imos falar de negocios. Veña, reláxate, bebe algo.
Escoitade, este é un amigo meu da infancia.
Vivimos moitas cousas xuntos, pero el cambiou
e xa non lle caio ben, verdade?
Escoita, Nico, case me deteñen.
Estou canso. Comproba a merda esta e dáme os cartos.
Eh! Que só teño 20 minutos, por favor.
Abonda!
Fágoo por ti. Pareces anoxado, quero que te relaxes.
- Estou anoxado, si. - Por que? Saíu todo ben.
Non estás contento?
Contentísimo. Comproba a merda esta e dáme os cartos, por favor.
Tes razón.
Sígueme.
Toma, mira se está todo.
Agora tes motivo para estar anoxado.
- Que hostia fas, Nicola? - Eu son amable e ti trátasme así?
Non estás falando en serio.
Ti que cres?
- Tira a puta arma. - Eh!
Sempre me miras por enriba do ombreiro. Non es mellor ca min.
- Ti escolliches o teu e eu o meu. - Escolleu Elena por ti.
Esa cabrona non sabe un carallo de tipos coma nós.
Esta noite perdiches a túa virxindade. Agora xa somos iguais.
Síntoo.
- Apúntasme cunha pistola. - Xa.
- Eh? - Si, e?
- Tiven un día moi duro. - Si?
- Non estou para bromas, para. - Vamos xogar a un xogo.
En vez de 150 000 euros, douche o dobre.
Pero déixame apertar o gatillo para que vexas se estou de broma.
Que sexan 300 000.
No corazón non.
Non habería cartos no mundo para compensarte.
Na perna. Arríscaste a que che meta unha bala na perna?
E se é un farol, a pistola é falsa ou está baleira. Que che parece?
Nico, só quero recuperar os meus fillos, estamos?
- Por favor. - "Por favor, quero os meus fillos."
Decepciónasme.
Xa abonda, hostia!
Onde están os cartos?
Na bolsa baixo do escritorio. Tes o móbil alí tamén.
Hostia.
Non.
Tranquilos, estou ben.
Ola, papá.
- Pero que fixeches? - Iso é sangue?
- Que facedes aquí? - Que imos facer? Almorzar.
Hoxe é festivo, lémbraste?
Ai, mimá!
Cando volvestes? Eh? Quen vos trouxo á casa?
Onte estabamos na casa, papá.
Non, meu amor, non é certo. Onte non estabades na casa.
Estivemos xogando toda a tarde.
Vimos unha película e fomos para a cama, coma sempre.
- Que pasa? - Non é certo.
Que fas aquí?
- Elena. - Que che pasou?
Cando volveron os nenos?
Foi un pesadelo.
Avariouse o barco.
Chamei a Garda Costeira e collín un bus. Pensei que non ía dar chegado.
Cálmate, chegar para que?
Como que para que? Para o rescate. Por que non collías o móbil?
Deixeino aquí.
Deixáchelo aquí?
- Chameite e non me contestabas! - Vale.
Nenos, vinde.
Deixádeme falar con voso pai, veña.
Vasme dicir que está pasando? Mira que pinta traes!
Dime ti que está pasando!
Trouxen dez quilos de cocaína de Grecia
para conseguir os cartos para pagar o rescate!
Volvo e os nenos están aquí! Que hostia pasa?
Que rescate?
Escoita, teño 150 000 euros en efectivo. Ves? Eh?
Vale, escóitame.
Ninguén secuestrou os nenos. Acabas de velos.
Están a salvo. Estiveron aquí comigo, vale?
Por que falas de drogas e por que tes 150 000 euros en efectivo?
Deumos Nicola. Foi idea túa pedirlle os cartos!
Non ves que deliras?
Parece que toleaches.
Non, non toleei. Que é isto? Un xogo?
Queres que tolee, non?
É un xogo.
Non, non é ningún xogo.
Vés aquí e disme que trouxeches dez quilos de droga de Grecia a Italia.
- E que alguén che pagou 150 000 euros. - Xa o sabías!
Acompañáchesme onte ao porto! Fun co meu barco.
Drógaste?
Tomaches algo?
- Estás alucinando na miña casa? - Por favor.
Suplícocho, por favor. Por que me fas isto?
Buscamos os nenos na masía, lémbraste?
- Veña. - Non me toques.
Non me toques.
Non teño nin idea de que estás a falar, si?
Tes que afastarte de min e dos meus fillos. Tes que marchar.
Estasme asustando a min e os meus fillos!
Lisca de aquí e leva esa merda!
Non. Que é isto?
Miña nai, non estás ben.
Perdiches a puta cabeza.
Largo da miña casa.
Largo da miña casa antes de que chame a policía!
Vou chamar a policía!
Fóra!
Pero que che pasa?
Fóra.
- Bos días. - Ola. Cheo.
- Canto é? - Son 50.
- Grazas. - Grazas, adeus.
A QUE HORA VÉS COLLER OS NENOS?
Trouxen dez quilos de cocaína de Grecia
para conseguir os cartos para o rescate
e os nenos están aquí! Que hostia pasa?
Pero que carallo…?
Que rescate?
Escoita, teño 150 000 euros en efectivo. Ves? Eh?
MENSAXE ELIMINADA
Pietro, non me quedaba outra.
Teño que facer o que sexa polo ben dos nenos.
Vounos levar comigo a Nova York.
O voo sae ás nove.
Vémonos no aeroporto para firmares a autorización.
E se non vés, vereime obrigada a usar estas gravacións.
Contesta.
Elena.
Que hostia é isto?
Que é esta merda?
Graváchesme?
Estasme facendo chantaxe?
Colle o móbil, por favor!
- Mira quen está aí! - Papá!
Viches, papá? Estou trotando.
Eu tamén.
Hoxe imos contigo para a casa?
Mamá dixo que ía vir ela.
Escoitade, nenos.
Vin preguntarvos unha cousa importante.
Lembrades que estivestes comigo na masía?
Outra vez, papá?
- Non sei. - Non o sabes, Giovanni?
Metinvos na cama.
Ducheivos xuntos e eu vin o partido na televisión.
Ti espertaches e dixeches que tiñas medo dos monstros.
Lémbraste?
- Si, se cadra si. - Si.
Hoxe podemos comer pizza, papá? Teño fame.
Si, vale.
Bianca, lémbraste?
Durmistes na miña casa e espertastes na de mamá.
Si.
- Vale. Recolleuvos alguén? - Papá, para, déixanos en paz.
Fai un esforzo, por favor. Foivos buscar alguén?
- Alguén? Non sei. - Como non vas saber? Intenta recordar!
Durmistes na miña casa e espertastes na de mamá, non?
Contesta.
Papá, por que fas isto?
Lembro estar na casa de mamá, coma sempre.
Dixeches que te lembrabas!
Que fas?
Díxenche que non te achegases. Veña, subide ao coche.
Só quero saber que pasou a outra noite.
Quero que mo digan.
Podes ir ao cárcere polo que fixeches.
Por que gravaches a nosa conversa?
Fasme chantaxe?
Non, só tomo as medidas necesarias para protexer os meu fillos e a min.
E gústeche ou non, xa non teño que xustificarme.
Escóitame ben.
Non vas levar os nenos a ningures, estamos?
Vale, pois mándolles a gravación aos meus avogados
e que decida o xuíz.
Era unha trampa.
Hostia, non o podo crer.
Pietro, vou de camiño ao aeroporto.
O avión sae en dúas horas.
- Papá, non funciona. - Preme dúas veces. Mira.
- Si? - Salvatore, son Pietro.
- Bo día, señor, que necesita? - É festivo, pero preciso as chaves.
- Agora mesmo. - Grazas.
Señor.
A miña muller marcha, pero deixou o carné de Bianca.
Claro. Apure ou perderán o voo.
- Tráiochas agora. - Vale.
OXICODONA
RECEITA OFICIAL
Elena, vou firmar eses papeis.
Estou indo, espérame.
Acabo de chegar.
Como estades?
Última chamada do voo AZ1435 con destino Roma.
- Papá! - Ola, papá, vés connosco?
Ola, nenos.
Non, papá veu firmar os papeis para poder irmos aos EUA.
Rápido, é tarde.
PERMISO DE SAÍDA
Cambio de plans, nenos. Mamá marcha ela soa.
- Quedades comigo. - Por que mamá marcha soa?
Porque hai un problema cos vosos pasaportes, non podedes ir.
Logo non imos aos Estados Unidos?
Non. Imos facer unha cousa.
Sentade aí un momento mentres falo con mamá.
Non me escoitaches. É tarde e tes que firmar os papeis.
Xa abonda, Elena. Sei o que fixeches.
Ai, sabes? E que fixen?
Drogaches os nosos fillos.
Encontrei o envoltorio das pastillas no váter.
Puideches matalos.
Vas subir a ese avión ti soa.
E que vas facer, denunciarme? A nai dos teus fillos?
Si, xusto.
Que pena que non vaian crer un home coma ti.
Mírate, dás puto noxo.
Falei cun médico.
Eses opiáceos duran moito tempo no pelo.
Se marchas, denúnciote.
Farei que lles analicen o pelo en Nova York.
Non correron perigo ningún, sabía ben que facía.
O que fixeches foi moi perigoso.
Que opción tiña?
Nunca quixeches chegar a ningún tipo de acordo.
Non me quedaba outra.
Esta non é a miña vida.
Xa non podo vivir así.
Dáste conta?
Mentíchesme, finxiches todo o tempo,
puxéchesme en mans dun traficante,
puxeches a vida dos nenos en perigo.
E chantaxeáchesme.
Mira, descontrolouse todo, vale?
Non quería que traballases para Nicola.
Necesitaba cartos en negro. Nunca te poñería en perigo.
Non podo deixalos.
Non che queda outra.
Estouche dando unha saída.
E sabes por que?
Porque non quero que saiban o que lles fixo súa nai.
Nenos!
Despedídevos de mamá.
Non.
Non quero que marches.
Non pasa nada.
- Cando vas volver? - Pronto.
Vereivos pronto, vale?
Pietro.
Aquel bico
non foi unha mentira.
Ben…
Xa que hoxe foi un día complicado mañá non iredes ao colexio, vale?
De verdade que non imos?
Si, e durante 24 horas podedes facer o que queirades.
En serio? Que hora é?
As oito.
Logo podemos facer o que queiramos ata mañá ás oito da tarde?
Se cadra non de todo.
- Case de todo, vale? - Vale.
Unha carreira!
- Vou chegar primeira! - Non corrades, amodo!
- Santo? - Ola, Pietro.
Que era aquela mensaxe? Estabas borracho?
Que carallo estabas a pensar? Só cho vou dicir unha vez.
- Non tocamos os nenos. - Si, perdoa, tiven un día complicado.
- Vale. - Teño os cartos.
- Por fin. - Vinde buscalos.
- Eu primeiro! - Non tal!
Ven aquí!
Escollo eu o filme!
Escólloo eu!
Ven aquí!
BASEADO NO FILME "SÉPTIMO" DE PAXTI AMEZCUA
Subtítulos: María Suárez Seijas