Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZAGINIONE NOCĄ
- Gdzie one są? - Gdzie dzieciaki?
Widzisz je?
- Giovanni? - Bianca?
W Stanach robiłam karierę.
We Włoszech byłam nikim.
Nie znam włoskiego na tyle, by opiekować się pacjentami.
Kim pani była w Stanach, pani Walgren?
Psychoterapeutką.
Specjalizowałam się w PTSD.
Zespole stresu pourazowego.
W Bari byłam mamą i cieszyło mnie to.
Ale nie było lekko.
W Stanach odnosiłam sukcesy.
Bardzo tęsknię za rodziną i przyjaciółmi.
- Giovanni! - Bianca!
Pożyczyła panu sporą sumę na zakup starego gospodarstwa.
Oboje tego chcieliśmy.
Chcieliśmy otworzyć hotelik. Rozpoczęliśmy remont.
Cały kapitał włożyła moja klientka.
Nie jest tajemnicą, że podczas remontu gospodarstwa
pan La Torre uprawiał hazard, dorabiając się długów.
Muszę dodać, że pani Walgren,
dzięki dostępowi do odpowiednich leków,
uzależniła się kiedyś od opiatów.
Pozwolę sobie wyjaśnić.
W USA żona miała wypadek samochodowy.
Zostały jej przepisane silne i uzależniające leki przeciwbólowe.
Wiemy już wszystko. Odraczam sesję.
Wyznaczę konsultanta, który utworzy profile małżonków
i przeprowadzi procedurę wyznaczenia opieki.
Giovanni!
Nie znaleźliście nas!
To nie było zabawne!
Nie róbcie tak więcej. Z wodą nie ma żartów.
Dzień dobry.
Salvatore. W porządku? Jak rodzina?
Tak. Mam dla pana pocztę. Proszę.
Czemu przychodzi tutaj? Przeniosłem się rok temu.
- Wezmę ją potem. - Świetnie.
- Gotowy na mecz? - Nie śpię od trzech dni.
- Na pewno. Do później. - Do zobaczenia.
Cześć.
- Co tak długo? - Gdzie dzieci?
Szykują się.
Dzieciaki.
Cześć, tato.
Cześć. Mama kupiła mi nowe płetwy.
Super. Macie maski?
- Pójdę po nie. - I zapasowe stroje. Szybko.
- Szybko, Giovanni. - Hej.
Przepraszam za adwokata.
Był agresywny. Wybacz.
Tak to z nimi jest. Życie.
Dzięki, że powiedziałeś o wypadku.
Wszystko ma granice. Przynajmniej dla mnie.
No tak.
O której masz lot?
O 20.00.
Kupiłeś im coś do jedzenia?
Jasne. Czemu pytasz?
- Dla pewności. - Jasne.
- Znam cię. - Wszystko musisz sprawdzić.
- Pożegnajcie się z mamą. - Idziemy!
Pa!
Kiedy wrócisz?
We wtorek. Bądźcie grzeczne.
- Dobra. - Pa.
- Idziemy. - Pa.
- Zadzwoń. Powiem im dobranoc. - Jasne.
Mamy kolejnego. Jest fioletowy!
To już… 14!
Zobacz, jaki wielki. Płyń.
Zostaw jeżowce. Chodź.
Zrobimy z nich spaghetti.
Złapaliście coś?
To wujek Nicola!
Cześć, Nico.
Cześć, Pietro. Znowu nic nie złapałeś?
Nie, mamy 41 jeżowców.
Świetnie!
- Możemy do ciebie przyjść? - Jasne!
O ile tata pozwoli.
- Prosimy. - Wykluczone.
- To nie wasz wujek. - Proszę, tato.
- Nie. - Na pięć minut.
Nie, mamy sporo do roboty.
To tylko chwila.
Tato! Pięć minut!
Na pięć minut. Skończę i idziemy.
Jestem zajęty.
Jasne.
Chodźcie, dzieciaki!
Skorpena parzy. Nie dotykaj jej.
To żabnica. Brzydka, ale smaczna.
Są też okonie i barweny.
A to moje trofeum.
- Widzicie? - Straszna.
Masz większą łódź niż tata. Nieźle.
- Pietro. - Tak?
Obejrzyjcie mecz u mnie.
Mam duży telewizor. Wpadną znajomi, zrobimy rybę.
- Zgódź się, tato. - Nie, wracamy do domu.
Jasne, wiecznie zalatany.
Nie masz dla mnie czasu, od kiedy zostałeś ojcem.
Jasne.
Wiecie, jak kocham waszego ojca, dzieci?
Lećcie.
Chodźcie.
Zajechałem, by sprawdzić, czy jesteś.
- Dzieci tu są. - Tylko na dwie minuty.
Idźcie do środka.
Co tu robisz?
Przecież wiesz.
Nie widziałem cię od miesięcy.
Nasza cierpliwość się skończyła.
Dom nie jest na sprzedaż. Nie skończyłem remontu.
Nawet nie zacząłeś.
Miałem problemy, ale to już za mną.
Za tobą? Skąd weźmiesz pieniądze?
Wynajmując pokoje po 100 euro? Wisisz nam 250 000 euro.
Sprzedaj nam dom i będziemy kwita.
- Nie jest na sprzedaż. - Bank i tak ci go odbierze.
Zobaczymy.
Dureń z ciebie.
Nie przyjeżdżaj bez zapowiedzi. Mieliśmy umowę.
Oddam ci pieniądze do świąt. Potrzebuję czasu.
W porządku.
Rozumiem.
Na razie.
Co tu robicie? Mieliście iść do środka.
Przestań!
Nie ruszajcie się przez chwilę.
Czy tamten pan kupuje nasz dom?
Niczego nie kupuje.
A jeśli kupi, zamieszkasz znowu z nami?
Nie kupi tego domu, a ja nie wrócę do mamy.
Jasne? Spłuczmy mydło. Dobrze.
Boże.
- Wycieraj się. - Zimno mi.
Nie działa, tato.
Wciśnij dwa razy. Spójrz.
- Chodźmy. - Nie!
- Czekajcie! - Nie, tato!
- Nie! - Boże!
Walka na poduszki!
- Nie ma mowy. - Prosimy!
Pod kołdrę. Czas spać.
No już. Proszę.
Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc, tato.
Pa.
Labriola idzie do przodu. Nie oddaje piłki.
Znów Labriola. Traci piłkę. Paponi podaje do Botty.
Botta mija Labriolę.
Paponi jest na pozycji, ale nie odbiera podania od Botty.
Bari świetnie utrzymuje piłkę.
Giovinco nie daje uciec Botcie.
Maranesi odgwizduje faul. Pucino strzela z prawej nogi!
Gol! Trafia do siatki!
Pucino strzela w 14. minucie. Bari prowadzi jeden do zera.
Varsienti jest wolny.
Pucino. Varsienti do Giovinco.
Tato?
Giovanni.
Fani buczą.
Nie śpisz?
W pokoju jest potwór. Boję się.
Potwór?
Chodź. Wywalimy go. Gdzie się schował?
W ścianie.
- Na pewno? - Tak.
No, pokaż, gdzie on jest.
Tam. Widzisz jego usta?
To gałęzie drzewa, a nie potwór.
Ale i tak go wykopiemy.
Nic ci nie zrobi.
Leć do łóżka. To nie potwór.
Pod kołdrę.
Dobrze.
Będę w pokoju obok, jasne?
Śpij.
Cheddira odzyskuje piłkę.
Utrzymują się przy niej. Cheddira strzela!
Obrońca ratuje zespół i piłka trafia w słupek.
Piłka leci za wysoko.
Podwójny gwizdek. Koniec pierwszej połowy.
Bari prowadzi po golach Pucino i Botty.
Giovanni? Bianca?
Dajcie spokój.
To nie jest śmieszne.
Giovanni! Bianca!
Zaczynam się wkurzać!
Gdzie jesteście? Słyszałem was!
Dzieci!
To mało zabawne. Wyjdźcie!
Tata robi się zły!
Elena. Gdzie jesteś?
Właśnie dotarłam.
Jak się macie?
Pietro?
Posłuchaj mnie.
Co?
Położyłem dzieci do łóżka.
Oglądałem mecz.
Poszedłem sprawdzić, czy śpią,
ale ich nie było.
Nie mogę ich znaleźć!
Co? Nie możesz ich znaleźć?
Zniknęły.
Jak to? Pewnie po prostu się ukrywają.
Też tak myślałem, ale szukałem już wszędzie.
To niemożliwe. Muszą gdzieś być.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
- Pietro. - Nie wiem…
Przerażasz mnie.
Szukałeś wszędzie?
Jakby rozpłynęły się w powietrzu.
Elena?
Wrócę następnym lotem.
Nigdzie nie jedź. Wracam do domu.
Dobrze.
Dzieci!
Gdzie one są?
- Nie ma ich. Szukałem wszędzie. - Jak to?
Jak mogłeś je zgubić?
- Proszę cię. - Zabieraj łapy!
Wezwałeś policję?
- Jeszcze nie. - Na co czekasz?
- Czekałem… - Na co?
Jest środek nocy. To małe dzieci. Kurwa mać!
Niczego nie słyszałeś?
Mówiłem ci, oglądałem mecz. Było głośno.
Trzy piwa, dwa skręty.
- Nie powinnam ich zostawiać. - Proszę cię.
Kto to?
- Tak? - Kto to?
Dzieci są z nami. Nic im nie jest.
Chcemy 150 000 euro, gotówką, do poniedziałku o 8.00.
Damy znać, gdzie je zostawić.
Żadnych glin, bo już ich nie zobaczysz.
Hal…
Chcą 150 000 euro?
Do poniedziałku rano.
- Oddzwoń do nich. - Numer jest zastrzeżony.
Kto to robi?
Kto to, kurwa, robi?
To jakiś…
- Czemu to robią? - Musimy…
Czemu?
Musimy znaleźć dzieci.
- Znajdź nasze dzieci. - Załatwię pieniądze.
- Potrzebujemy pieniędzy. - Zostawiłam je na jedną noc.
Masz znaleźć moje dzieci!
Musimy załatwić kasę.
Jak to się stało, Pietro?
Zostaw wiadomość po sygnale.
Santo! Co ty odpierdalasz?
Zwariowałeś? Skąd mam wziąć 150 tysięcy w jeden dzień?
Weź sobie dom.
Masz dom, ale oddaj dzieci.
Oddzwoń, proszę.
- Masz u kogoś dług? - Nie.
Spójrz na mnie i choć raz powiedz prawdę.
- Mówię. - Wróciłeś do hazardu?
Nie zaczynaj znowu. Zostawiłem to lata temu.
Mogliśmy nie kupować tego domu. Nie powinnam pożyczać ci kasy.
Wspierałam twoje marzenia i po co?
To już tylko moje marzenie?
Potem zaczął się hazard i posypały się kłamstwa.
Tylko jedna osoba ma tyle pieniędzy.
- Nie. - Tak.
Zapomnij.
- To jedyne wyjście! - Wykluczone.
Nie poproszę go o pieniądze!
To ja to zrobię.
Naprawdę.
Ja pójdę, ty zaczekaj.
- Na pewno? - Tak.
Pójdzie szybko.
Cześć, Pietro.
Co się stało?
Potrzebuję pomocy.
Pieniędzy.
Sprawa musi być poważna, skoro przyszedłeś do mnie.
Tak.
Potrzebuję 150 tysięcy w gotówce.
Kurwa. To sporo kasy.
Chodzi o dzieci.
Co się stało?
Nie mogę powiedzieć.
Pietro. Masz jakieś kłopoty, co?
Kiedyś byliśmy jak bracia.
Ale potem nasze drogi się rozeszły.
Nawet się nie przyjaźnimy, bo się mnie wstydzisz.
Masz się za lepszego.
Jeśli mi nie pomożesz, po prostu powiedz.
Pomogę ci. Ale dla dzieci.
Zrobiłbym wszystko dla Bianki i Govianniego.
Ale… musisz coś dla mnie zrobić.
Wtedy dam ci kasę.
Co?
Wykonasz dla mnie robotę i zarobisz kasę.
Załatwię ją do jutra rano.
Ale potrzebuję twojej łajby.
Popłyń do Grecji za Cieśninę Otranto.
Trzy godziny drogi. Byłeś tam?
Wiele razy. Gdzie dokładnie?
Później wyślę ci współrzędne.
Wypłyniesz o zachodzie
i popłyniesz do małej zatoki z tawerną. Na pewno ją rozpoznasz.
Wejdziesz do środka.
I tyle.
- Tyle? - Tak. Odsapniesz.
Zjesz coś. Mają świetną mussakę.
Zaczekasz i nie będziesz z nikim gadał.
Ktoś do ciebie podejdzie.
- Kto? - Spokojnie.
Ktoś podejdzie. Masz się słuchać.
Załadują towar na łajbę.
Jestem ojcem. Mam dwójkę dzieci.
Racja, wybacz.
Zapomniałem.
Jesteś wzorowym ojcem, nie?
- Staram się. - Tak.
Ale przyszedłeś w dobrym momencie.
Twoja łódź jest czysta.
Ty też. Jasne?
Nie masz wyboru.
Dobrze.
Świetnie.
Po załadowaniu towaru zapłacę w kryptowalucie.
Potwierdzą płatność w telefonie i tyle.
Po trzech godzinach wrócisz. Bułka z masłem.
Połowa teraz, połowa później.
Całość później.
Nico.
To niebezpieczna robota.
Dla mnie, jasne?
Ty jesteś żółtodziobem, który nie robił takich rzeczy.
Jeśli nie chcesz tego robić…
Dobrze.
Daj telefon.
Po co?
Słyszałeś o masztach telefonii i namierzaniu telefonu?
Gówno się na tym znasz.
I wyłącz GPS na łodzi.
I co?
Nic. Nie chciał dać mi kasy.
- Powiedziałeś, że chodzi o dzieci? - Jasne, że tak.
Muszę wykonać dla niego małą robotę.
Co? Kiedy?
W nocy. Chce mieć nade mną kontrolę.
- To jakiś żart. Wracam. - Nie, proszę.
To nic nie da. Chodź.
Nie rób tego. To zbyt niebezpieczne.
Muszę. Nie mam wyboru.
To ja zjebałem.
Muszę to naprawić.
Chodź.
Muszę płynąć.
Wrócę jutro około piątej rano.
- Chcą kasę do ósmej. - Dobrze.
Dobra.
Przepraszam za wszystko.
Chcę dojść do zgody. Nie bądźmy wrogami.
- To boli. - Wiem.
Nigdy nie byłem twoim wrogiem.
Najważniejsze są dzieci.
Wrócimy do tego.
Nie wpuszczaj nikogo. Ci ludzie to szaleńcy.
- Dobrze. - Obiecaj.
Obiecuję.
- Pa. - Uważaj.
- Przepraszam. - Tak?
Macie wolny stolik?
- Włoch? - Tak.
- Proszę. - Dzięki.
- Sam? - Tak.
Chwileczkę.
Przepraszam.
To jedyna restauracja na wyspie?
Tak, Posejdon jest jedyny.
- Podoba ci się tu? - Tak, morze jest piękne.
Przepraszam. Też jestem Włochem.
Telefon wpadł mi do wody. Muszę zadzwonić do żony.
Mógłbym?
Proszę.
Dzięki. Zaraz oddam.
Zostaw wiadomość.
Elena.
Czekam od kilku godzin, ale nikt nie przyszedł.
Może coś się stało albo Nicola zmienił zdanie.
Nie mam jego numeru.
Zadzwoń do niego i zapytaj, co mam robić.
Czemu nie odbierasz? Trzymaj telefon przy sobie. Czekam.
- Dzięki. - Żaden problem.
Dzięki.
- Poproszę rachunek. - Jasne.
Bez reszty.
- Dziękuję. - Dzięki.
WRACAJ DO DOMU
Załatwmy to szybko. No już.
W porządku? Wiesz, gdzie to dać?
- Co? - Tak.
Gadaj! Przedstaw się i powiedz, że wszystko masz.
Jestem Pietro. Mam wszystko.
Dobra. Teraz czekamy na płatność.
Zadzwonię do Nicoli.
Cicho!
Zadzwonię.
Kazałem ci się zamknąć!
Płyń!
No nie!
Mayday.
Łódź Santa Lucia. Słyszycie mnie?
Potrzebuję pomocy. Awaria silnika.
Mayday. Łódź Santa Lucia.
- Potrzebuję pomocy. - Przejdź na kanał 16.
Tu straż przybrzeżna Otranto. Przejdź na kanał 12.
Do łodzi Santa Lucia z Otranto. Ile osób? Są ranni?
Widać jakieś płomienie?
Żadnych rannych ani ognia. Jestem sam.
Przyjąłem. Podaj swoje współrzędne.
Oczywiście.
- W porządku? - Tak.
- Dzięki za pomoc. - Jasne.
- Wydarzyło się coś jeszcze? - Nie.
Sprawdź, czy łódź nie nabiera wody.
Jasne.
Brak przecieków na dziobie.
- Spójrz na silnik. - Jasne.
- To mechanik. - Świetnie.
Zdarzało się to wcześniej?
Nie.
Poproszę pana licencję i rejestrację łodzi.
- Jasne. - Dzięki.
Proszę.
Co się stało?
Zraniłem się, gdy próbowałem naprawić silnik.
- Opatrzyć pana? - Nie, dzięki.
Co pan tu robi o tej porze?
Łowiłem ryby.
Nie złapał pan za wiele.
Tak, kiepski połów.
Dzięki.
Może płynąć na małej mocy.
Co się stało?
Poluzował się zacisk systemu zasilania.
Paliwo wylało się na turbinę. Było ryzyko pożaru.
Zostań z nim na pokładzie, gdyby potrzebował pomocy.
Popłyniemy do Otranto.
Muszę płynąć do Bari.
W tym stanie łódź tam nie dopłynie.
Otranto to najbliższy port.
Płyńmy.
Ostrożnie.
Nie możemy przyspieszyć?
Nie możemy przegrzać silnika.
Niedługo dopłyniemy.
- Muszę wracać do Bari. - Już niedaleko.
- Muszę iść. - Chodźmy do biura.
Przyjadę jutro. Dokumenty są na łodzi. Dzięki!
- Będę czekał jutro. - Dobrze!
- Bari? - Proszę.
Dziękuję.
Zostaw wiadomość.
Elena.
Miałem kłopoty.
Nic poważnego, bez obaw.
Wracam do domu.
Dobrze?
- Dziękuję. - Żaden problem.
Giovanni! Bianca!
Taxi!
Oszalałeś? Jak chodzisz?
Przepraszam.
- Pomóc ci? - Nie.
Tak?
- Jest Nicola? - Kto?
- Nicola. - Teraz?
- To pilne. - Chwila.
Przepraszam.
Hej!
- Posrałbyś się. - Kurwa, Nico.
Jesteś sam?
- Tak. - To chodź.
Wciągnij kreskę.
- Mam twój towar. - Wyluzuj!
To nie czas na interesy. Napij się czegoś.
To mój kumpel z dzieciństwa.
Znamy się od dawna, ale zmienił się.
Już mnie nie kocha, nie?
Prawie mnie aresztowali.
Jestem zmęczony. Sprawdź towar i daj mi kasę.
Zostało mi 20 minut. Proszę.
Dość!
Robię to dla ciebie. Jesteś zły. Wyluzuj trochę.
- Jestem zły. - Przecież wszystko się udało.
Nie cieszysz się?
Zajebiście się cieszę. Sprawdź towar i daj i kasę. Proszę.
Racja.
Chodź.
Masz. Sprawdź, czy jest wszystko.
Teraz masz powód do złości.
- Kurwa, Nicola, co jest? - Jestem miły, a ty mnie tak traktujesz?
Żartujesz sobie?
Co ty sobie myślisz?
- Opuść pieprzoną spluwę. - Hej!
Patrzysz na mnie z góry. Masz się za lepszego.
- Każdy z nas dokonał wyboru. - Za ciebie decydowała Elena.
Ta suka gówno o nas wie.
Straciłeś dziś dziewictwo. Znów jesteśmy tacy sami.
Przykro mi.
- Celujesz we mnie. - Tak.
Miałem kiepski dzień.
- Nie mam nastroju na żarty. - Zabawmy się.
Dam ci 300 000 euro,
ale pociągnę za spust, byś sprawdził, czy żartuję.
Trzysta.
Nie w serce. Żadna kwota nie byłaby tego warta.
W nogę. Zaryzykujesz kulkę w nodze?
Jeśli blefuję, spluwa jest pusta albo to atrapa.
Chcę tylko odzyskać dzieci, rozumiesz?
- Proszę. - „Proszę, chcę do dzieci”.
Rozczarowujesz mnie.
Dość tego!
Gdzie ta jebana kasa?
W torbie pod biurkiem. Telefon też.
Kurwa.
Nie.
Spokojnie, wszystko gra.
Cześć, tato.
- Co się stało? - To krew?
- Co tu robicie? - Jak to? Jemy śniadanie.
Jest święto, pamiętasz?
Boże.
Kiedy wróciliście? Kto was przywiózł?
Jesteśmy tu od wczoraj.
Przecież wczoraj was nie było.
Bawiliśmy się całe popołudnie,
obejrzeliśmy film i poszliśmy spać.
- Co się dzieje? - To nieprawda.
Co tu robisz?
- Elena. - Co ci się stało?
Kiedy wróciły?
To był koszmar. Łódź się zepsuła.
Wezwałem straż, wziąłem autobus. Myślałem, że nie zdążę.
Spokojnie. O czym ty mówisz?
O okupie. Czemu nie odbierałaś?
- Telefon leżał tutaj. - Co?
- Dzwoniłem, a ty nie odbierałaś! - Dobrze.
Dzieci, chodźcie.
Dajcie mi pogadać z tatą. Lećcie.
Co się dzieje? Wyglądasz strasznie.
To ty mi powiedz!
Przemyciłem dziesięć kilo koki, by zdobyć kasę na okup,
wracam do domu, a dzieci tu są? Co, do chuja pana?
Jaki okup?
Mam 150 000 euro w gotówce. Widzisz?
Dobra, posłuchaj mnie.
Nikt nie porwał dzieci. Widziałeś je.
Są bezpieczne. Były ze mną.
Czemu gadasz o narkotykach i skąd masz tyle pieniędzy?
Nicola mi je dał. To był twój pomysł!
Brzmisz jak obłąkany!
Nie oszalałem. To jakaś gra?
Chcesz, bym oszalał?
To gra.
To nie jest żadna gra.
Wpadłeś do mojego domu i mówisz, że przemyciłeś kokę.
- I dostałeś 150 tysięcy. - Wiesz o tym!
Odwiozłaś mnie do portu! Widziałaś mnie na łodzi.
Naćpałeś się czymś?
- Masz zwidy? - Proszę cię.
Błagam cię. Czemu mi to robisz?
- Szukaliśmy dzieci na farmie. - Nie dotykaj mnie.
Nie dotykaj mnie.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
Trzymaj się z daleka ode mnie i dzieci. Wyjdź.
Przerażasz mnie i moje dzieci!
Wypierdalaj stąd i zabieraj to.
Nie. Co jest grane?
Boże, całkiem cię popierdoliło.
Wynoś się. Bo wezwę policję!
Zrobię to!
Wynoś się!
Co z tobą?
No idź.
- Dzień dobry. - Do pełna.
- Ile? - Pięćdziesiąt.
- Dzięki. - Dzięki.
O KTÓREJ ODBIERASZ DZIECI?
Przemyciłem dziesięć kilo koki, by zdobyć kasę na okup,
a dzieci tu są? Co, do chuja pana?
Co, kurwa?
Jaki okup?
Mam 150 000 euro w gotówce. Widzisz?
WIADOMOŚĆ ZOSTAŁA USUNIĘTA
Nie dałeś mi wyboru.
Robię to dla bezpieczeństwa dzieci.
Zabieram je dziś do Nowego Jorku.
O 19.00.
Spotkajmy się na lotnisku, byś podpisał dokumenty.
Inaczej wykorzystam nagranie przeciwko tobie.
Odbierz.
Elena. Co to ma być?
Co to za gówno? Nagrałaś mnie?
To jakiś szantaż?
Odbierz, proszę!
- Zobacz! - Tata!
Biegnie kłusem, tato.
Mój też.
Jedziemy z tobą? Mama miała nas odebrać.
Posłuchajcie mnie.
Mam do was ważne pytanie.
Pamiętacie, jak byliście ostatnio u mnie?
Znowu o to pytasz?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Położyłem was spać.
Wykąpałyście się. Oglądałem mecz w telewizji.
Obudziłeś się, bo bałeś się potworów.
Pamiętasz?
Chyba tak.
Pojedziemy na pizzę? Jestem głodny.
Dobrze.
Bianca, a ty pamiętasz?
Spałaś u mnie, a obudziłaś się u mamy.
Tak.
- Dobrze. Ktoś was odebrał? - Daj już spokój.
Postaraj się. Ktoś was odebrał?
- Nie wiem. - No przypomnij sobie!
Poszliście spać u mnie, a obudziliście się u mamy, tak?
No powiedz.
Czemu taki jesteś? Byliśmy u mamy. Jak zawsze.
Przecież pamiętałaś!
Co tu robisz?
Miałeś dać nam spokój. Idźcie do auta.
Chcę usłyszeć, co się stało.
Od nich.
Wiesz, że możesz iść do więzienia?
Czemu nagrałaś tę rozmowę?
Szantażujesz mnie?
Nie, robię to, co konieczne, by ochronić siebie i dzieci.
Może ci się to nie podobać, ale nie muszę ci nic wyjaśniać.
Posłuchaj mnie. Nie zabierzesz nigdzie dzieci.
Dobrze. W takim razie wyślę to nagranie prawnikom.
Niech sędzia zdecyduje.
Wrobiłaś mnie. Nie wierzę, kurwa.
Jadę na lotnisko. Samolot odlatuje za dwie godziny.
- Nie działa, tato. - Wciśnij dwa razy, spójrz.
- Tak? - Tu Pietro.
- Jak mogę panu pomóc? - Wybacz kłopot. Potrzebuję kluczy.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Witam.
Żona wyjeżdża, a zostawiła dowód Bianki.
Proszę się pospieszyć, by zdążyły na lot.
- Zaraz je oddam. - Dobrze.
OKSYKODON
RECEPTA
Podpiszę te dokumenty.
Jadę, zaczekajcie.
Właśnie dotarłam.
Jak się macie?
Ostatnie wezwanie na lot AZ1435 do Rzymu.
- Tato! - Lecisz z nami?
Cześć, dzieci.
Tata podpisze dokumenty, byście mogli polecieć.
Tylko szybko.
ZRZECZENIE SIĘ PRAW
Zmiana planów. Mama leci sama.
- Zostajecie ze mną. - Jak to?
Jest problem z waszymi paszportami. Nie możecie wylecieć.
Nie lecimy do Stanów?
Nie. Wiecie co?
Usiądźcie na chwilę, a ja pogadam z mamą.
Nie mamy czasu. Podpisz te dokumenty.
Dość już. Wiem, co zrobiłaś.
Tak? Co zrobiłam?
Odurzyłaś je.
Znalazłem to w toalecie.
Mogłaś je zabić.
Wsiądziesz do samolotu sama.
Doniesiesz na mnie? Na matkę swoich dzieci?
Tak.
Nikt ci nie uwierzy.
Wyglądasz jak gówno.
Gadałem z lekarzem.
Ślady opiatów we włosach zostają na bardzo długo.
Wylećcie, a zgłoszę cię.
Przebadają je w Nowym Jorku.
Nic im nie groziło. Wiedziałam, co robię.
- Posunęłaś się za daleko. - A miałam wybór?
Nie zamierzałeś pójść na żaden kompromis.
Nie miałam wyjścia.
To nie jest moje życie. Mam już dość.
Wiesz, co zrobiłaś?
Okłamałaś mnie, odstawiłaś scenkę.
Zmusiłaś mnie do pracy z dilerem, naraziłaś nasze dzieci.
Szantażowałaś mnie.
To wymknęło się spod kontroli.
Nie przewidziałam tej roboty.
Chciałam, byś zdobył brudną kasę. Nie chciałam cię narażać.
Nie zostawię dzieci.
Nie masz wyboru.
Daję ci szansę.
Wiesz czemu?
Bo nie chcę, by wiedziały, co zrobiła im własna matka.
Dzieci!
Pożegnajcie się.
Nie.
Nie chcę, byś leciała.
Spokojnie.
- Kiedy wrócisz? - Niedługo.
Niedługo się zobaczymy.
Pietro.
Ten pocałunek nie był kłamstwem.
No dobrze.
To był ciężki dzień. Jutro zrobicie sobie wagary.
Naprawdę?
Tak, przez 24 godziny możecie robić, co chcecie.
Serio? Która jest godzina?
Dwudziesta.
Możemy robić wszystko, co chcemy, do jutra o dwudziestej?
- Prawie wszystko. - Dobrze.
Ścigamy się!
- Wygram! - Nie biegajcie.
- Santo? - Cześć.
Co to za wiadomość? Upiłeś się?
Coś ty sobie myślał? Powiem to tylko raz.
- Nie tykamy dzieci. - Wybacz, miałem ciężki dzień.
- Jasne. - Mam pieniądze.
- W końcu. - Odbierz je.
- Ja pierwsza! - Nie, ja!
Chodź!
Wybieram film!
Ja!
Chodź tu!
NA PODSTAWIE FILMU SIÓDME PIĘTRO
Napisy: Krzysztof Zając