Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Istotne jest, kto mnie powstrzyma. Ayn Rand "Źródło".
Recycling. W dosłownym znaczeniu.
- Dziękuję. - Świetna gra.
- Dzięki. - Dobra gra, Paula. - Dziękuję.
Paula!
Stoją tam i wiwatują. Mój faul był pierwsza klasa.
Każdy może grać fair i trzymać się reguł.
Na to jestem zbyt kreatywna.
Mój sukces to potwierdza.
Rozłożyliście ich.
Pewnie!
Do tego dobrze graliście.
Faul nie jest przestępstwem. A jeśli nawet?
Kto jest winny? Faulujący czy ten, kto odwraca wzrok?
- Ktoś mógłby to nazwać faulem. - To był faul.
- Co? - Pozwólcie, że przeproszę za moją córkę.
- Życie nie jest fair. - Bezczelność wygrywa, prawda, Julia?
Następnym razem cię dorwę.
Ojciec jest ze mnie dumny.
Work hard, play hard!
Nie zależy mi na tym. Wystarczająco dużo ludzi liże mu dupę.
Jest inwestorem. Wszyscy chcą mu się przypodobać.
- Widzę cię! - Tato!
- Zostaw mnie! - Idziemy do łóżka!
Tato!
Jestem głodna!
Potwory śpią.
Nie mogę.
Nie zrezygnujemy.
Amon, nie wytrzymam znów tej całej...
cholernej terapii hormonalnej.
Nie mogę.
Ten pociąg już odjechał.
Poza tym mam jeszcze Paulę.
Coco i Bella wystarczająco działają mi na nerwy.
Ostrożnie, naładowany.
- Należał do pradziadka? - Świetna ręczna robota.
Wybierzesz się z nami jutro?
Na małą przechadzkę.
Tata uważa, że jestem za młoda. Poza tym muszę się uczyć.
Etyki czy czegoś tam.
Etyka. Kompletna strata czasu.
Mój ojciec musi podejmować trudne decyzje.
Robi to, co konieczne. Co najlepsze dla nas wszystkich.
Nawet jeśli to oznacza ofiary.
Likwidację ludzi czy coś takiego.
Lubi przebywać na łonie natury, dla równowagi między pracą a życiem.
Hej, zatrzymaj się!
Dobrze wiem, kim jesteś!
Tak, uciekaj!
Widziałem cię!
Wybiła twoja godzina, Maynard!
Trafiłem na jakiegoś wesołka.
To twoja strzelba, prawda?
Tak. Myślisz, że poluję na jelenie z łukiem i strzałami?
Pozwól nam pracować, pogadamy później.
Ale ja go widziałem.
Patrz, jak tu pięknie.
Idealne miejsce na trochę przemysłu.
Drodzy przyjaciele, panie i panowie.
Jestem zaszczycony, że dziś mogę wam dać mały wgląd w przyszłość:
Ampère Factory.
Największa fabryka baterii w Europie daje nam dziś nadzieję na jutro.
Zapiera dech.
Idą państwo?
- Ile lat mają pani dzieci? - Syn osiem.
Viktoria i ja, że tam powiem, bardzo staramy się o powiększenie rodziny.
To mnie uspokaja.
- Jest coś piękniejszego? - Tak, następne wybory.
Trzeba to upublicznić: miejsca pracy, innowacje, ekologia. Sam pan wie.
Zna pani Carla Saresa?
Baterie Barta. Firma ma kłopoty.
Pani minister, chciałbym przejąć to przedsiębiorstwo.
Chodzi o Urząd Ochrony Konkurencji i zmianę przeznaczenia terenu.
Świetnie. Właśnie od tego jestem.
Mamy stowarzyszenia, które wspierają naszą pracę.
Nie bezpośrednio partię. Raczej nasze słabe państwo. To ważne.
- Mój asystent może zgłosić się do pani? - Koniecznie.
- Jest właścicielem istotnych patentów. - Asystent?
- Sares. - Oczywiście.
Ważne, żeby trzymać się budżetu. Wszystko zgodnie z prawem.
Rozumiem, że tę ziemię trzeba odrolnić?
Zieloni są coraz bardziej popularni. Nikt tego nie rozumie.
Przeraża mnie to.
A mnie przeraża ten snajper.
Wie pani, o co chodzi.
- Ta cała seria morderstw. - To straszne.
Czy jesteśmy w strefie bezprawia?
Oczywiście, że nie.
Jezu Chryste!
Prawo i porządek!
Mamusia zaraz skończy.
Panie Bux, proszę.
- Proszę. - Dziękuję bardzo.
To rezerwat przyrody.
Edith, fabryka baterii to temat eko. Można przechytrzyć Zielonych.
Dobrze. A odrolnienie?
Działamy. A co do Urzędu Konkurencji...
Co to jest?
Bux, może pan już iść. Maxi, troszkę ciszej.
Już rozmawiałam z tym Prasserem z Urzędu Konkurencji.
Zamówienia pójdą przez Herlitzena. To największy darczyńca.
Musimy mu zapewnić coś jeszcze. 5G, jakiś tunel albo...
Wystarczy już!
Bądź grzeczny, zaraz kończymy. Chodź tu.
To pan Kafka. Też jest ministrem.
Moje dzieci są w internacie i bardzo im to pasuje.
Maynard spytał, czy ze względu na snajpera, żyjemy w strefie bezprawia.
Policja jest zbyt łagodna w tej sprawie.
- Coś jak w szkole Montessori. - Chciałbym iść do szkoły Montessori.
- Wszystkie tropy prowadzą do Maynarda. - To musi być ktoś z jego kręgu.
- Maynard gra nam na nosie. - Oby nie wycofał się z tej inwestycji.
To byłby skandal.
Skończ już z tym!
Przyjdę i was pożrę!
Tata powtarza, że rodzina nie jest ważna.
Rodzina jest wszystkim.
On oddałby wszystkie pieniądze, byle tylko mieć nas.
I swój hamak na Wyspach Dziewiczych.
Nie wiem, co się dzieje.
Gorąco, zimno, bóle głowy...
Może to menopauza.
Anne, nianie nie mają urlopu.
Pozbywamy się was.
- Też chcę jechać! - Co tu będę robić sama?
- Może pomożesz w kuchni? - Właśnie! - Akurat!
Numer rejestracji na kluczyku.
- Dziękujemy za auto. - Bardzo proszę.
Miłej podróży. I uważaj na samochód.
- Cześć! - Coco i Bella, precz!
Niana Anne i jej chłopak Henry również należą do rodziny.
I oczywiście Alfred, nasz kamerdyner.
Jedźcie ostrożnie i nie za szybko.
Dobrze, że Alfred nikogo nie ma, więc zawsze może być z nami.
Kiedyś był dziennikarzem. Nikt nie zna nas lepiej niż on.
Tata ślepo mu ufa.
Tylko Alfred jeździ z nim na łono natury.
Obaj znikają na całe popołudnia.
Myślę, że zawsze świetnie się bawią.
Tata mówi, że świeże powietrze mu służy.
Poznaje ludzi, których nigdy by nie spotkał.
Na przykład tego gajowego. Pokracznego złośnika.
- Co znowu, Alois? - Cześć, Helga. Ważna sprawa.
Masz coś nowego?
Cóż... widziałem, kto to był i on wciąż jest na wolności?
- Macie już przerwę obiadową? - Tak, to też jest ważne.
- Ja już straciłem apetyt. - Nie zaszkodzi ci to.
Alois!
- Chcę złożyć zeznanie! - Tak? Znowu to?
O co chodzi?
Dzwonisz co drugi dzień!
Widziałem go!
Ogarnij się wreszcie. Weź się w garść!
- Widziałem go! - Fantazjujesz!
Koledzy zaraz cię wyrzucą!
Spadaj!
Wynoś się!
Nie żartuję.
Wypad!
Ogarnij się, Alois. Mówię serio.
Pani doktor Maynard?
Potrzebuję porady prawnej. W wodzie.
Co ci jest?
Muszę z tobą porozmawiać.
Dzisiaj uświadomiłam sobie...
Co jest?
...że podobają mi się młode kobiety.
Ja wolę starsze.
Tak...
Po pierwsze, uważaj.
- Po drugie... - Nie mam nic przeciwko.
Wybij to sobie z głowy.
Te zdjęcia dała mi nasza przeurocza doktor Vitaly.
Moje jajeczko, twoja sperma, jej rozstępy ciążowe.
Zbyt głęboko osadzone oczy.
I niepodobna do ciebie.
Nieważne. Materiał genetyczny jest nasz.
Istotna jest tylko jej macica.
A tej nie ma na zdjęciach?
Patrz.
Węgierka, 26 lat, ostatni rok medycyny.
Niepaląca.
Modelka stóp i zębów.
Nie życzy sobie kontaktu.
Szkoda.
Wielka szkoda...
Koty są bez bezwzględne.
Tak wynika z badań.
Pożarłyby nas żywcem, gdybyśmy byli tak mali jak myszy.
I ten bezwzględny duch przedsiębiorczości wyróżnia nas, zwolenników Schumpetera.
Czym Mozart był dla muzyki,
tym dla pieniędzy jest Amon Maynard.
To wielki zaszczyt, że mogę mojemu podopiecznemu wręczyć...
"Pierścień Zamętu"...
aby uczcić pamięć ekonomisty Josepha Schumpetera.
Dziękuję, Carl. Za wszystko.
Moja alergia na psy mogłaby podkręcić tę kocią analogię.
Ale dziękuję.
Raczej nie byłem dobrym studentem. Nie umiem nawet napisać linijki programu.
I nie jestem też poetą.
Mam dobrą intuicję w kwestii tego, co może przynieść przyszłość.
I... mam wysoką tolerancję na ryzyko.
Ale czyż duże koty nie należą do dzikich zwierząt?
Albo się naćpał, albo mu odbiło.
Akcjonariusze lubią takie rzeczy.
Serdeczne gratulacje.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Gratulacje. Kanclerz przeprasza. Terminy.
- Targi ogrodowe w Tulln. - Tak, Bux.
Przepraszam, mogę porwać męża?
Same dobre wieści dla gospodarki. Dobrze to wygląda.
Zielone światło od Urzędu Konkurencji.
Dzięki pana kooperatywnemu asystentowi.
To nam bardzo ułatwia pracę i wspiera demokrację.
Urząd Ochrony Konkurencji?
- Zielone światło... - Magda Sares,
Carl Sares, nie muszę przedstawiać.
- Pani minister. - Gratuluję, szczęściarz z pana.
Słucham?
Tego... że pan i pan
dokonacie fuzji. Prawda?
- Nie? - Fuzji?!
Nie.
Długo się panowie znają,
teraz ten pierścień. To wspaniałe!
Wszystkiego nauczyłem się od ciebie.
- Nie... - Wszystko zawdzięczam tobie.
Nie!
Pozostaje pytanie.
Czy nadal mogę służyć dotacjami, funduszami, subwencjami?
Tak łatwo mu się to nie uda.
Wszyscy przed nim pełzają, a ty zostałeś z ręką w nocniku!
Nie, nie, nie...
Nie myślałem, że jest do tego zdolny.
- Co? - Słychać na zewnątrz, jak się kłócicie.
Sylvester, przypatrz mu się.
Ten tam pozbawił cię spadku.
Wyjdźcie już stąd.
Trochę mi żal Sylvestra.
Po przejęciu firmy w domu zapanuje niezręczna atmosfera.
Jego matka już jest nieźle świrnięta.
Sares powinien być dumny.
To on wykształcił tatę.
Ale gdy teraz tata ratuje jego firmę, to Sares nie jest zachwycony.
Jasne, że jest przykro, gdy coś się zmienia.
Ale tak odnawia się świat. I to jest postęp.
Wszystko, co powstaje, zasługuje na zniszczenie.
Stary dobry Sares musi nauczyć się, jak odpuszczać.
Niech się cieszy, że Chińczycy go nie rozłożyli.
Rozkręcimy to i będzie działało.
Pomóc w czymś?
Volker Carlotta, dziennikarz. Chcę prosić o wywiad.
Rodzina Maynardów dba o prywatność. Zapraszam do biura prasowego.
Uwielbia pan naturę i jeździ na polowania, prawda?
On lubi naturę, bo chce mieć spokój.
Pracuję dla magazynu łowieckiego. Mamy wspólną pasję.
Słucham?
Panie Maynard... porozmawiajmy o myślistwie.
Miłego dnia, panie... Carlotta.
Facet lubi wiedzieć. To mi się podoba.
Tu powinno stać Porsche?
Czy to to?
Musieli je ukraść.
Dziwne.
Spytam w biurze.
Tibor?
- To niepotrzebne. - Oczywiście.
Dzień dobry, mówi Szigeti. Chcę zgłosić kradzież samochodu.
Nie wchodzę im w drogę. Ale w domu jest atmosfera.
Biedak. Praca była jego życiem. A jak mama?
Firma jest dla niej ważna.
- Ważniejsza niż ja. - Ona świruje.
- A ty co czujesz? - Nienawidzę tego wszystkiego.
Interesy, rozwój. Kogo to obchodzi? Nie można tak w nieskończoność.
Właśnie. Kogo to, kurwa, obchodzi?
- Twój ojciec, zabójca mojego ojca. - Mogło być znacznie gorzej.
Do jutra.
Zabójca ojca. Trochę groźnie zabrzmiało.
Gdyby Sylvester odziedziczył firmę, to i tak by padła.
On czyta Piketty'ego i chce studiować filozofię.
Jest bardzo słodki.
Ale z terminem ważności.
Sylvester Sares? Dlaczego właśnie on?
Mamy coś wspólnego.
To trochę skomplikowane, bo jego rodzice też nie żyją.
Ja czuję się całkiem żywy.
Tak, ale mama...
- Jego mama żyje. - Nie.
Rodzice zginęli w katastrofie lotniczej.
Słucham? Carl nigdy mi o tym nie mówił.
Oni są znacznie starsi.
Magda Sares, przybrana matka, to siostra jego ojca.
I kompletnie jej odbiło, bo ukradłeś im firmę.
- Mogłoby znacznie gorzej. - To powiedziałam Sylvestrowi.
Nie poznał swojej matki. Jak ja.
- Wciąż masz mnie. - I Viktorię.
Zaczekasz? Zaraz wracam.
Nasza rodzinna tradycja jest dla taty bardzo ważna.
I nie kryje się z tym.
Zawsze ma ją blisko serca...
w swojej torbie myśliwskiej.
Ona jest w ciąży?
To się nie uda.
- Tajemnica? - Tajemnica.
Szukamy surogatki. Damy jajeczko Viktorii i mój... nasz materiał genetyczny.
Science fiction!
Przynajmniej Viktoria nie umrze przy porodzie jak mama.
- Paula... - Przecież to prawda.
- Volker. - Regina.
Ładnie tutaj.
Guma do żucia?
Nie.
Maynard jest zabójcą.
- Wariactwo... - Musisz to opublikować.
- Jak długo nad tym siedzisz? - Musisz to dać na pierwszą stronę.
Trzeba wszystko sprawdzić. Dla twojego dobra.
Już sprawdziłem.
My musimy to sprawdzić.
Nie ufasz mi?
Co się dzieje?
- Masz nawrót choroby? - To solidny materiał.
Może powinieneś się zresetować?
Przez ciebie miałem depresję. Po rozstaniu jest super.
Boisz się?
Uwielbiasz teorie spiskowe.
A ty byłaś i jesteś tchórzem.
Taki ze mnie tchórz.
Teraz możesz mi wylizać. Palant!
Proszę cię.
Wszystkiego najlepszego!
- Trzeba podziękować. - Dzięki!
Rozpakować!
Porsche!
Dzień dobry, nazywam się Coco.
Elton, John, grzecznie. Nic wam nie zrobią.
Ja chcę psa.
- Pańska multiwitamina. - Dzięki, Alfredzie.
Amon!
Bez makijażu, Herlitzen? Zupełnie cię nie poznałem.
Stary, dam ci 200 milionów. To kupa forsy.
Forsy innych ludzi. Możesz iść do kasyna. Bingo.
Właśnie, Philipp. I gdzie tu zabawa?
Gdzie wyzwanie?
Bardzo śmieszne.
Serio. Chcemy zainwestować w te baterie.
Nie wiem, co robić z tą cholerną forsą. Muszę mieć zyski.
Weź to. Postaw większy zakład.
Znajdziesz miejsce dla tej forsy.
Trzeba mierzyć wysoko.
Może następnym razem.
- Malowanie twarzy! - Jakim zwierzęciem chcesz być?
Co za niespodzianka. Tędy, proszę.
Przyszedł pan świętować?
Świętować dzień.
Właśnie, panie...?
Sepperer.
Bardzo proszę.
Serdecznie witamy.
Miło znów pana widzieć.
Dla pana przerwałem maskaradę.
Przedstawiam panu: moja córka, Paula.
Świętujemy urodziny młodszych córek. Proszę.
Szampana?
On tu jest.
Miło mi pana poznać. Jestem Viktoria.
Amon tyle mi o panu opowiadał.
- Chciałby się pan pomalować? - Czy woli pan dmuchany zamek?
- Tata mówi, że jest pan leśniczym. - Gajowym.
Gajowym, oczywiście.
- Zainteresuje pana nasza kolekcja. - Świetny pomysł!
Paula, pokażesz ją panu gajowemu?
Chodźmy.
Oto nasza kolekcja.
Proszę się czuć jak w domu.
Ten to klasyk.
Pewnie pan zna.
Niestety, nie mogę strzelać. Jestem za młoda.
Strzelać?
Nie czuje się pan dobrze?
Może kieliszek szampana?
A może to?
Mogę załadować, jeśli mi pan pozwoli. Zgoda?
Zwariowałaś?
To, co mnie napędza, to ryzyko, innowacja, postęp.
Jedna technologia się przyjmuje, inna nie.
Poluje pan na to, co nowe?
Twórcza destrukcja.
Koń, kolej, benzyna, e-samochód.
Skupiamy się na zrównoważonym rozwoju.
Destrukcja i rozwój to nie sprzeczność?
Nie, skądże.
To jak słońce i woda. Razem dają energię.
Siła niszcząca jest siłą twórczą.
No, kto szybciej wejdzie na górę.
Jest pan w formie. Pewnie woli pan jeździć rowerem niż autem?
Od dawna już nie, niestety.
- A pan? - Motocykl.
Już są elektryczne.
Dzieci trzymają mnie w formie.
A polowanie zapewnia równowagę?
Do jogi się nie nadaję.
Gdzie najchętniej pan poluje?
Nie potrafię skrzywdzić zwierzęcia.
Nie dziwne, że ten snajper trzyma policję w szachu?
Choć wszyscy wiedzą, że to ja.
Nie rób tego, Volkerze.
Śledzisz mnie od dawna.
Na co czekasz?
Ja mogę wszystko. Ze wszystkim sobie radzę.
Gdzie ten bunt?
Jest pan obrzydliwy.
Dlaczego ludzie to tolerują?
A ty?
Nie jesteś lemingiem?
Udowodnij mi to.
Masz mnie w ręku.
Proszę.
Rzucam ci wyzwanie, Volker.
To koniec, Maynard.
Koniec.
Życzę ci wszystkiego najlepszego.
Powodzenia.
Dasz radę.
Tutaj!
Pomocy!
Dzień dobry!
Proszę się zatrzymać!
"Jedermann" Sturmingera znów był...
Proszę.
Wiecie, co się dzieje. Na co czekacie?
OK, Volker. Zajmujemy się tym.
Jeśli wolicie, wrzucę wszystko do sieci.
Możemy kontynuować?
Co to było?
Cóż... Volker ma tę dziwną obsesję...
Pani Minister?
Tak, przy telefonie.
Nie, nie chodzi o sondaże, ale...
o mojego byłego męża.
Tak.
Tatusiu!
Co robicie?!
Przestańcie!
To nie zabawka!
Już nie żyje.
Biedak wpadł na szybę.
Chodź, Coco, poszukamy Alfreda.
Tata nie rozumie ludzi.
Cieszą się z podwyżek wypłat.
Czekają na zamówienia z internetu. Złoszczą się na sąsiadów.
Śpią... głęboko jak ten ptak.
I czekają...
na swojego wybawcę.
Ta powinna się nadać.
- Jest często wybierana. - I?
- Póki nie życzy sobie kontaktu... - Stanowczo nie.
Pani Maynard? Możemy usiąść na chwilę?
O co chodzi?
Są pani wyniki.
Jest pani w ciąży. Czternasty tydzień.
- Gratulacje! - Dzięki!
Mój przyjaciel Gaston mówi: "Zasługujesz na wszystko, co ukradłeś.
Jeśli cię nie złapali".
- Ja zapłacę. - Za drogie.
Myślę, że ma to sens.
Nic nie bierze się z niczego.
Za osiągnięcia trzeba płacić.
Sylvester, idziemy.
Tylko się rozejrzeliśmy. Do widzenia.
- Ależ to było głupie... - Spadamy!
Dla mojego Sylvestra... Stallone.
Stać!
PROSZĘ NIE ZASTAWIAĆ WYJAZDU
Trzymaj się.
Kochasie! Ale ekstra, nie?
Sylvester, ty oblechu!
No...
Wygląda na to, że będziecie mieć rodzeństwo.
Bąbelki dla wszystkich!
- Bliźnięta? - Chłopak czy dziewczyna?
- Który miesiąc? - Czwarty. Woleliśmy mieć pewność.
Będziemy mieli dziecko!
Kocham cię.
- Liczę, że będzie chłopiec. - A może jakaś Olivia...
- Oliwka? - Tak.
Policja w mundurach.
Chyba zapomniałam za coś zapłacić.
Na górę.
Mam nadzieję, że to nie kryminalni.
Coco, Bella, idźcie się pobawić.
Proszę.
No i co?
Dzień dobry.
- Rodzice Pauli Maynard? - Tak, bo co?
Mamy zgłoszenie, że dokonała kradzieży w sklepie.
Ma dopiero 13 lat.
Jeśli się przybliżycie, to może nawet coś usłyszycie.
No i? Słyszycie?
- Nic nie słyszę. - A ja tak.
Przepraszam za ten sklep.
Idziemy.
Kradzież, Paula.
Poniżej twoich możliwości.
Wysil się. Stać cię na więcej.
Przepraszam, to było głupie.
Chyba już mam znacznie lepszy pomysł.
Tak? Dam się zaskoczyć.
- Naprawdę bardzo mi przykro. - Mnie też.
- No...? - Tak, mamo.
Prosimy o wybaczenie.
- To się już nie powtórzy. - I zapłacimy za wszystko.
Pójdę na policję i wycofam zgłoszenie.
Bardzo dobrze. A teraz do roboty.
Nauczą się czegoś.
Za błędy trzeba płacić.
- Kara musi być. - Tak, dobrze pan mówi.
- Uczciwość na dłuższą metę... - Uczciwość zawsze zwycięża.
- Chili zawsze się przyda. - Niczego się nie nauczyłeś?
Rozmawiał już pan z moimi ludźmi o remoncie?
Przepraszam, muszę...
- Anne, co tam? - Aresztowali Henry'ego.
- Co? - Musisz mu pomóc.
Gdzie?
Zatrzymali nas na autostradzie.
Anne, otwórz.
Po prostu go zabrali...
Nic nie wiem...
Nazistowskie skurwysyny.
Pomylili się.
Martwię się o niego.
Wszystko się ułoży.
Uczciwość zawsze zwycięża.
Wyciągniemy go z tego.
Co go nie zabije, to na pewno go wzmocni.
Nic mu nie zrobią.
Kocham Viktorię, ale ona tak bardzo różni się od nas.
Ma dużą wrażliwość społeczną.
Trudno jej znieść to, że jedni ludzie mają wszystko, inni nic.
Babcia zawsze mówiła:
"Jeśli urodzisz się biednym, nic na to nie poradzisz.
Ale jeśli umrzesz w biedzie, to już twoja wina".
Panie sędzio.
Witam koleżankę.
Sytuacja znów się powtarza.
Mój klient Lubuma. Niewinny.
Brak motywu, świadków, dowodów, raczej nie ucieknie.
Wpadł, bo za szybko jechał, a jest podejrzany o zabójstwo?
Areszt tymczasowy jest obligatoryjny.
- Mówimy o seryjnym mordercy. - Który wciąż jest wolny.
Prawo jest po to, by panią chronić.
Pani klient oczywiście wyjdzie.
Czemu "oczywiście"?
Wydaje mi się, że w tym kubku odbija się stan wszechświata.
Oni zwyczajnie robią...
to, co chcą.
Kurewstwo.
Kurewstwo...
Nie wiem, czy to właściwe rozwiązanie...
ale przynajmniej rozwiązanie.
Szkoda tego gajowego. Naprawdę chciał dobrze.
Jak było w pierdlu?
Jebać policję.
Dla naszego seryjnego zabójcy.
Nie rozumiem.
Ktoś sfałszował tablice? Dlaczego?
Może snajper chciał skierować uwagę na pana Maynarda.
Strzelnica Snajperska?
Niestety nic. Młoda dama jeszcze raz?
Ona wpędzi mnie w nędzę. Co? Jeszcze raz?
- Tylko raz! - Chodź.
- Pociąg duchów? - Wpędzisz kobietę do grobu.
- Proszę! - Wystarczy już. Chodź.
- Ja chcę postrzelać. - Ja też.
Tata uważa, że jesteśmy za młode, prawda?
Pomóc w czymś panu?
- Czego pan ode mnie chce? - W porządku, jest nieszkodliwy.
Niestety nikt nie uwierzył Carlotcie.
Obawiam się, że powinien szukać nowej pracy.
Ojcu nie spodobałoby się, że z tobą rozmawiam.
Nic nie powiem. Słowo honoru.
No...?
Przykro mi, że nie poznałaś swojej matki.
Mnie też. Ale przynajmniej leży w ładnym miejscu.
Wiem, kto jest snajperem. I ty też wiesz.
Nie rozumiem.
Trzeba to skończyć. Giną niewinni ludzie.
Spokojnie, policja nas ochrania.
To jest w twoich rękach!
Wiem.
Chcesz, żeby to trwało w nieskończoność?
Uważaj, Carlotta, bo będziesz następny.
Sprawiedliwość przymyka oko! Sprawiedliwości, obudź się!
Kiedy snajper jest potrzebny, to go nie ma.
Trzeba zamknąć tę niedorzeczną sprawę.
Zagrożenie zbliża się do Maynardów.
Maxi, patrz, kto znów nas odwiedził.
Minister Kafka i szef policji Besl.
Przywitaj się.
Dzień dobry!
Zleciłem ochronę posiadłości. Na życzenie pani Maynard.
To, że jest adwokatką ofiary, nie ułatwia nam sprawy. Wzruszające.
Będzie skandal, jeśli coś im się stanie.
- Prasa... - Wykończy nas!
Masakra.
Prasa, właśnie...
Ten dziennikarz, jak mu tam?
Carlotta, tak!
Co się z nim dzieje?
Ciach, ciach!
No więc?
Volker Carlotta, urodzony w '73 w Wiedniu, rozwiedziony, dziennikarz.
- Absolwent prawa. - Tak?
Byłem reporterem sądowym, gdy pisałem doktorat.
"Wolność prasy a domniemanie niewinności".
Dzień dobry paniom.
Panie Carlotta.
Pański obrońca z urzędu, Viktoria Maynard.
- Rezygnuję z tej obrony. - Jest obowiązkowa.
Wie pan, kolego, że może pan milczeć.
Słuszniej byłoby się przyznać.
Niech mi pan zaufa.
Kto jest winien?
Panie.
Tak!
Są panie współwinne.
Wiedzą panie wszystko i nic nie robią.
A pan co robi?
Pytam, czy nie obawiacie się, że będzie kolejna ofiara?
- Mój klient... - Niech się pani przymknie.
"Wolność prasy a domniemanie niewinności".
- Proszę nie dać się sprowokować. - Nie.
- Bez obawy. - Mój klient jest niewinny.
Nie.
Przeciwnie.
Przyznaję się.
Jestem snajperem.
A teraz czekajcie na następną ofiarę.
Proszę, dwa napoje.
Potrójna kiełbaska dla pana. Z boczkiem, cebulą i chili.
A dla koleżanki... pasztetówka z koniny.
Smacznego.
Wreszcie.
Miał pan rację. Nie minęło wiele czasu i znowu.
- C'est la vie. - Fałszywe przyznanie się
czyni niewiarygodnym. System tego nie wybacza.
Przegrał pan z wymiarem sprawiedliwości.
W imieniu narodu, że tak powiem.
Jestem zdruzgotany. Był pan moją nadzieją.
Panie Carlotta, proszę! Jedźmy do ministra sprawiedliwości.
On odpowiada za to nieszczęście.
- To pan odpowiada. - Niech pan nie będzie przegrywem.
Starał się pan.
- Jedziemy. - Umiem liczyć do stu.
- Zapraszam. - Musisz się przekonać!
No, chodź!
Zajmę się Herlitzenem. Teraz jego podejrzewają.
Groteska.
Tata nie chce tracić nadziei. Nawet wierzy w tego Carlottę.
I to jego problem. Jest naiwny.
Nie posuwa się za daleko.
Ja uważam, że nowe miotły lepiej zamiatają.
Uznałam, że tak będzie lepiej. Tutaj.
Nie oficjalnymi kanałami, a bezpośrednio.
Czemu pan się waha?
Co panu leży na sercu?
Śmiało.
Niech pan powie. Głośno i wyraźnie.
Dobrze pan wie.
To on jest snajperem.
- Dziecinada. - On jest snajperem.
On! On jest snajperem!
To on jest snajperem!
Pomocy! Pan oszalał!
Dość! Nie wytrzymam!
Rezygnuję!
Chodź, piesku!
Robię miejsce dla pani. Będzie pani lepszym ministrem.
Nie!
Minister sprawiedliwości. To już coś!
- Urząd i zaszczyt. - Ale ciąża trochę mi tu nie pasuje.
Więc pan!
Minister Carlotta.
Ale mamy wobec niego ważniejsze plany.
Znacznie ważniejsze.
Cześć, kochanie.
Alfredzie. Chodź, skarbie.
Dzień dobry, panie ministrze.
Może zwiedzi pan dom, a my się odświeżymy? Paula!
Proszę, pan przodem.
Coco i Bella mają pokoje na pierwszym piętrze.
Ja i Anne mieszkamy na samej górze.
Jej chłopak jest super cool!
To mój pokój. Lubię to, co czyste i bezosobowe.
Nie jestem materialistką.
To, co najfajniejsze, dzieje się w głowie.
Prawda?
Widzi ich pan?
Ochrona policyjna.
Alfred zawsze zanosi im jedzenie.
Jest przemiły.
Ostrzelano stoisko z kiełbaskami za rogiem.
Absurdalne, prawda?
Magazynek.
Pokrywa komory.
Sprężyna.
Tłok gazowy.
Nakładka rury gazowej.
Teraz ty.
Nakładka rury gazowej.
Pokrywa i tłok gazowy.
Sprężyna.
Pokrywa komory.
Magazynek.
Załadowany.
Strzelaj.
Wyjdźcie.
Alfred! Nie...
Paula, wezwij karetkę! Volker, pomóż mi!
Mówi Paula Maynard. Potrzebne nam pogotowie.
Cottagegasse 139.
Karetka!
Postrzelony.
Co?
Proszę przyjechać jak najszybciej.
Tam!
Krwawię...
- Cholera. - Krwawię!
Gdzie oni są?
Krwawię.
Muszę jechać do żony.
Ona czuje się dobrze.
Więc jeszcze raz.
Nie pamiętam, który to karabin.
Któryś. Mam ich setki.
- Nie wiem już który. - Panie Maynard.
Jasne, że pan nie wie.
Ochrania pan córkę. Strzeliła dwa razy. Dwa razy!
To ja strzelałem.
Jestem tym jebanym snajperem!
Cały czas nim byłem.
Co jest z wami? Co jest z wami?!
Fałszywe przyznanie się do winy czyni pana niewiarygodnym.
Hieger. Tak, pani prokurator?
Rozumiem.
Dzięki.
Do usłyszenia.
I co?
Ona nie poniesie odpowiedzialności karnej.
Ma 13 lat.
Słucham?
Alfred był z nami przez prawie 10 lat.
On należy...
należał do rodziny.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Nie mamy nic.
Zatem... może pan iść.
Córka już czeka.
Tak.
Ma 13 lat.
Oczywiście.
Wszystko w porządku.
Muszę jechać do żony.
Natychmiast.
Może pańska córka powinna pójść na terapię.
Tak...
może.
Paula... Przez moment myślałem, że już ci się udało.
Przecież mi się udało.
Znów sfaulowałam w odpowiedniej chwili, a tata ześwirował.
Dwa tygodnie przerwy.
- OK? - Obiecuję.
Proszę.
Takie krwawienia podczas ciąży się zdarzają. To normalne.
To zwyczajne krwawienie. Spanikowałam.
Wszystko dobrze.
- Dzięki Bogu. - Mamo?
Przykro mi i przepraszam.
Paula, chyba musisz się jeszcze dużo nauczyć od taty.
Zajmę się tym. Obiecuję.
Mamy nowego członka rodziny.
Mówcie do mnie...
Alfred.
Samochód jest gotowy.
Dwa tygodnie bez współżycia. To niebezpiecznie.
Cześć. Wszystko dobrze?
Tak. A u ciebie?
Panie i panowie. Ampère Factory,
największa fabryka baterii w Europie, zmieni świat!
A stoi za tym Amon Maynard!
Twórcza destrukcja. Nieugięty duch przedsiębiorczości!
Są ludzie, dla których nie ma granic.
To dla nich ten aplauz!
Tak, są ludzie, dla których nie istnieją granice.
I wy ich oklaskujecie dla paru okruchów, które tamci wam rzucają.
A my ciągniemy to dalej...
i dalej, i dalej...
Morderca!
Zatem powstańcie, przeciętniacy tej Ziemi.
Możecie powstrzymać mnie w każdej chwili.
Albo będziecie następni...
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak