Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MUBI EN QC ENTERTAINMENT PRESENTEREN
EEN QC ENTERTAINMENT PRODUCTIE
HUANG'S WORLD ON VICE
Ik ben toch wel nieuwsgierig. Jij bent eigenlijk de grootste werkgever
- van mensen in Williamsburg. - Ja.
Hoe voelt dat?
Goed. Maar we kwamen eerst naar Williamsburg...
Dit is een mooi verhaal.
We begonnen in Montréal.
En toen zijn we naar New York gekomen
- MEDEOPRICHTER VAN VICE - in het dotcom-tijdperk.
Dus verhuisden we naar North 4th
omdat Triple Five Soul ons een deel van hun magazijn gratis gaf.
En dat was rond 2000
en er waren allemaal crackhoeren daar.
En ze gaven pijpbeurten voor 5 dollar,
zo'n beetje het laagste van het laagste.
We werden vroeger afgeperst door een crackverslaafde genaamd Crazy Larry.
En hij scheet letterlijk op onze stoep
tenzij we hem een dollar betalen.
Dus moesten we hem elke dag een dollar betalen,
of hij zou op onze stoep schijten.
Wat ik zo leuk vond was dat Manhattan zo vlakbij was
terwijl het hier volkomen wetteloos was.
Er was geen wet, er was niets.
Er was hier een cocaïnewinkel,
die de hele nacht open was, waar je cocaïne kon kopen.
Hoe heette die?
Kokie's.
Mijn favoriete bar was, er was een...
- heb je ooit van Chex Cash gehoord? - Ja.
Twee 16-jarige jongens bezaten Chex Cash.
Ze namen een oude, verlaten cheque-inwisselkantoor aan het water over.
Biertjes voor 99 cent, punkrock op de jukebox,
en je zat gewoon aan het water en dronk Pabst Blue Ribbon voor 99 cent.
Boem, dat is fucking Brooklyn.
Brooklyn was, ik zou zeggen een decennium lang,
het coolste 20 blokken-gebied ter wereld.
Ik vind het leuk hoe je de...
Kunnen we een shot krijgen van hem terwijl hij het bot op tafel legt?
Dit is een man die is opgegroeid in een steakhouse hier,
waar hij gewoon zegt: “Ik leg het bot nu op tafel.”
Ik werd een chefkok in een tijdperk
waarin alles aan het veranderen was.
En ik zal je laten zien wat je doet.
Na te hebben gezien hoe Food Network bijna een heel decennium
de eetcultuur in Amerika domineerde,
explodeerden eten en reizen op het internet
met websites als Eater
en apps zoals Yelp.
Het was een hit, maar echt een grote hit.
Met al deze nieuwe opties,
werd Food Network een grap.
Oh, Heer.
En er was een nieuwe stem opgekomen.
Wat vind je van die gasten zoals Emeril Lagasse
en die gasten op Food Network?
Nou, je vraagt me om de kerstman op televisie in zijn kruis te schoppen.
Ik bedoel...
Ik aanbad Tony omdat hij mensen menselijk maakte.
- Hoe lang surf je al? - Ik surf al ongeveer 5 jaar.
Jij was de eerste.
Ik ben de eerste Liberiaan die deze sport beoefent.
Hij doorbrak stereotypen en eeuwenoude vooroordelen
met een uur durende aflevering.
In het kielzog van zijn succes
haastte Food Network zich om de volgende Tony Bourdain te vinden.
Ze begonnen zelfs een nieuw kanaal met de naam The Cooking Channel
dat zich richtte op jonge chef-koks zoals ikzelf.
Hoe heb je in godsnaam geld kunnen verdienen met al die deals?
We hebben een goed product.
Uiteindelijk mocht ik een serie maken
genaamd Cheap Bites, voor The Cooking Channel,
maar ik aarzelde toen een producent zei:
“Jij zou de Aziatische hiphop-Guy Fieri kunnen worden.”
Elke hoge pief kwam naar mijn restaurant, en Tony ook.
EDDIE HUANG IS DE NIEUWE ANTHONY BOURDAIN
- Hoe gaat het, Tony? - Hoe gaat het, man?
Hoe gaat het?
- Alles goed, hoe loopt het hier? - Leuk je te zien, man. Goed, goed, goed.
Heerlijk.
Ik wist niet echt wat ik moest doen
met alle aandacht en begon wilde dingen te zeggen.
VERDOMDE BANK
Ik was net Rudy Gobert die de microfoons aanraakte tijdens de pandemie,
zonder de ernst van de situatie te begrijpen.
- BOURDAIN OVER EDDIE HUANG - Maar Tony begreep dat wel.
EN DE GEVAREN VAN CULINAIRE TV-PERSOONLIJKHEDEN
Hij zag dat de horeca-elite mijn carrière wilde vernietigen
voordat die zelfs maar echt van de grond kwam en steunde me.
IK WAS ECHT EEN FAN VAN ZIJN SCHRIJFWERK EN ZIJN HUMOR.
Tony nam me mee uit eten op de tweede verdieping van de Spotted Pig
en vertelde me één ding:
"Eddie, bij elke stap
gaan ze je vragen om in de lul te bijten.
En wat je ook doet, bijt nooit in de lul.”
En dat heb ik niet gedaan.
Ik ben Christine Laskowski van Signovision Journal,
en vanavond zijn we in Soho bij de McNally Jackson Bookstore.
We gaan luisteren naar de Taiwanese-Amerikaanse chef-kok
en auteur Eddie Huang over zijn nieuwe memoires,
Fresh Off the Boat.
Laten we gaan zitten.
Ik publiceerde mijn memoires, Fresh Off the Boat.
Toen kocht ABC mijn memoires,
voor wat de eerste Chinees-Amerikaanse sitcom ooit werd.
- Pardon? - Dat is de Amerikaanse manier, toch?
Dat weet je toch wel.
BINNENKORT
Het leven begon vreemd te worden.
Directeuren probeerden me in hokjes te stoppen,
maar ik paste er nooit in.
Ik kreeg een TED-beurs en verloor die ongeveer 48 uur later
tijdens de conferentie, omdat ik weg moest voor een podcast
met Asa Kira en David Choe.
Ik had ongeveer een week een nieuwe show met Meghan McCain
voordat ze me vervingen door Baratunde.
Hoewel Fresh Off the Boat een succes was, vond ik het creatief gezien vreselijk.
Ik stapte er al uit voor het einde van het eerste seizoen.
Bij elke stap bleef ik trouw aan mezelf,
en de enige plek waar ik me thuis voelde
was een plek genaamd VICE.
MONTRÉAL 1999
Ik ben Shane Smith.
Ik ben Gavin McInnes.
Ik ben Suroosh Alvi.
En wij zijn VICE Magazine
en we verhuizen naar New York City!
“V.”
VICE was veel dingen.
Een creator van digitale content.
Alle merken bij elkaar, drie miljoen abonnees
en zo'n half miljard videoweergaven.
Een reclamebureau.
- Nog een rondje? - Nee.
Ik doe het rustig aan.
Een nieuwsorganisatie.
Een media-imperium.
Wat is de missie?
Om het grootste mediabedrijf ter wereld te worden
en niet kut te zijn.
Maar oorspronkelijk was het een tijdschrift dat werd opgericht
door Haïtianen in Montréal.
We werkten bij een bedrijf genaamd Voice in Montréal.
Het was een werkverschaffingsproject voor Haïtiaanse immigranten en ons.
En na een tijdje waren ze ons geld schuldig dat ze niet hadden,
dus toen hebben we dat overgenomen zonder de ‘O’ en noemden het VICE,
en dat was het dan.
Dus je hebt het tijdschrift gestolen
van een non-profitorganisatie die Haïtianen probeerde te helpen?
Correct.
Man, dat is niet zo aardig.
Ja.
VICE was om verschillende redenen succesvol,
maar wat ze verkochten, als je het Shane Smith vraagt,
was cool.
Elke generatie heb je een wisseling van de wacht.
Woodward en Bernstein waren de punks van hun generatie,
en nu zijn ze de oude garde.
En wanneer je een wisseling van de wacht hebt,
ontstaat er een andere taal.
Deze verkooppraat bracht VICE op een gegeven moment
tot een waardering van 6 miljard dollar.
En Shane werd gezien als een soort Professor X-achtige mediamagnaat
die goed kon opschieten met mutanten en zakenmensen.
Wat een kerel.
Dank je.
VICE MEDIA, OOIT 5,7 MILJARD DOLLAR WAARD,
- VRAAGT FAILLISSEMENT AAN - Toen ging het failliet.
De uitgeverij VICE gaat nu
als een kleiner, break-even bedrijf verder.
VICE-DIRECTIELEDEN ONTSLAAN PLOTSELING WERKNEMERS
Veel mensen zijn hun baan kwijtgeraakt.
Veel mensen hebben geld verloren.
En sommige mensen, zoals ikzelf, hebben nooit meer ons geld gekregen.
Je kunt er hier over lezen, en hier, en hier.
En ik weet zeker dat er een Alex Gibney-achtige documentaire komt,
met geïnterviewden op krukjes, die het verhaal in hapklare brokken opdelen
om van te watertanden, alsof het WeWork of Enron was.
Deze mensen zijn risiconemers. Ze zijn impulsief.
Maar VICE was anders.
Op een gegeven moment was dit een gratis tijdschrift
dat veel betekende voor mensen.
Niet voor investeerders, niet de markt,
niet de beurzen, niet de demografie of cijfers in een spreadsheet,
maar echte fucking mensen.
Het bestaan van VICE brak met alles wat we wisten
over journalistiek en merken.
We investeerden in verhalen.
Het is een bejaardentehuis
- voor oudere sekswerkers. - En karakter.
Toen we kinderen waren, zei een goede vriend van mij
“Martin, kom! Laten we een ezel neuken.”
En dat liet hij zien met een "schijt aan alles, doe-het-zelf"-houding,
waarmee je dichter bij de waarheid kon komen.
Maar toen het eenmaal aansloeg en Shane de waarde ervan inzag,
werden we het slachtoffer van een vloek.
Wat ik zag gebeuren was dat we in New York aan zouden komen,
onze focus zouden verliezen
en ons zouden wagen aan zijprojecten,
zo erg zelfs dat we het tijdschrift vergeten,
wat de basis is van alles wat we doen.
Als je naar Shane's gezicht keek,
kon je zien dat dit ding zoveel voor hem betekende.
Het betekende iets voor ons allemaal
en we hebben onze jeugd daaraan opgeofferd.
Maar ik zweer het je, het had niet zo hoeven te eindigen.
Sorry, ik wil dat je deze opname verwijdert.
Ja, bedankt.
Zach?
Blijf naast deze kerel staan,
en blijf foto's maken van het frame.
Ik wil zien hoe het eruit ziet.
Wat zoek je in het frame? Ik wil het weten.
- Het moet er gewoon cool uitzien. - Moet het er cool uitzien?
Ik vind dat je er goed uitziet, bro.
Ja, het is mooi. Ziet er top uit.
- Laten we het doen. - Oké, goed.
- Dave keurt het frame goed. - Begin maar.
Wacht, ik haat dat aan het begin van documentaires
we niks kunnen gebruiken van “Oh, zie ik er goed uit? Oh, cool.”
Cut naar het interview. Ik haat die dingen.
Nooit. We beginnen, we praten.
Jij wilt geen voorspel. Jij wilt gewoon
- knallen. - Geen voorspel, ja.
Ja, dus wat was het laatste jaar dat je bij VICE werkte?
2007.
Je was er dus toen VICE pas begon.
Begonnen in... Ik denk in 98.
Oh, wauw.
Nog steeds in Montréal.
In het begin in Montréal,
ik herinner me de loft
en het was een stel punkrock gasten
die echt van Wu-Tang hielden.
Ze hielden echt van Wu-Tang.
En daarom gaven ze me het platform.
Dus mijn eerste column in VICE magazine heette
“Vraag het aan de Poindexter.”
En het waren nepbrieven, geschreven aan mij, de Poindexter,
over de meest obscure hiphopfeiten.
Mijn baan werd een ad-hocfunctie
als hiphopredacteur.
Omdat ze iemand nodig hadden die een hiphopnerd is
die hierover gaat schrijven vanuit een uniek perspectief,
ook al was mijn perspectief niet zo uniek,
want ik wilde gewoon een eerbetoon brengen aan Ego Trip en On The Go.
En ik moet dit zeggen,
omdat het echt is alsof die tijdschriften mij hebben opgevoed.
Ego Trip had een enorme, enorme, enorme invloed op VICE.
- Hoogstaand concept. - Ja, satirisch.
Dus die humor, dat soort zelfbewustzijn
ontbrak destijds in veel hiphopjournalistiek.
Dus toen ik me bij het team voegde,
bleef ik maar zeggen:
“Rappers zijn de grappigste mensen op aarde.”
De meest levendige, grappigste mensen
met het beste gevoel voor humor, de beste referenties.
Het enige wat je hoeft te doen is transcriberen.
- Dat is cool. - En dat begon in 98,
en ik ben doorgegaan tot 2007.
En toen de band groter werd,
dacht ik: "Weet je, ik ben een artiest,
ik heb een contract bij een platenlabel."
Ik hoef niet echt muziekrecensies voor het tijdschrift te schrijven.
- Snap je? - Ja.
Je quarantainealbum dat je begon te schrijven...
Je bent nu iemand, je wilt nu meer.
- Dat is anders. - Dat is beter.
Gefeliciteerd, man.
Bij VICE Magazine
lieten ze me doen wat ik wilde
omdat ze wisten dat ze deze muziek niet kenden
en omdat ze geen eerbied hadden
- voor de muziek zoals ik die had. - Ja.
En je zou denken dat als je een artikel zou schrijven, het VICE was,
maar mensen dachten dat we gewoon maar wat schreven en opstuurden.
Echt niet.
Herzieningen, bewerkingen, deze alinea moet daar komen.
Echt, heel rigoureus.
Mensen wisten dat nooit of het kwam niet over
omdat de toon zo spontaan was.
Maar er werd echt hard aan gewerkt, althans voor mij.
Weet je, Jesse was echt een heel strenge en veeleisende redacteur.
- Pearson? - Ja.
Yo, Jesse Pearson zorgde voor die literaire inslag.
Hij en Gavin zijn samengegaan en ze hebben iets heel bijzonders gedaan
dat niet onderschat moet worden, want...
Maar dat verhaal wordt overschaduwd.
Op dat moment, dus in 2000,
begon het onder de oppervlakte al te rommelen.
Ik herinner me dat ik Gavins “VICE Guide to Hate” las.
Het is een belangrijk artikel met een journalistieke inslag.
Ik herinner me dat ik dat las en dacht: “Dit is raar.”
Sommige dingen zijn grappig, sommige dingen zijn een beetje
provocerend zoals je dat nu zou zeggen.
Ik weet niet wat hij nu doet. Ik volg het niet.
Maar in die tijd
was hij een hysterisch grappige schrijver.
Dus toen hij de “VICE Guide to Hate” schreef, was dat grappig.
Weet je, je voelde je een beetje ongemakkelijk.
Je dacht: “Dit is raar.”
Zo van: “Wat denkt hij nu echt?”
Ik denk dat dat de vraag was die we ons stelden.
Denkt hij dit echt of maakt hij een grapje?
Wat, zoals je weet, de strategie achter veel haatzaaiende uitingen is,
zelfs vandaag de dag, toch? Het is 4chan.
Het is als de Pepe-meme. “Ik maak maar een grapje.”
- Ja. - Dat is klassieker. Maar...
voordat het naar de knoppen ging, of te ver ging,
of voordat het zelfs maar afgezaagd werd,
was Gavin echt een heel grappige schrijver.
Echt, een heel, heel, heel grappige schrijver.
Mijn gesprek met Dave 1 zette me aan het denken.
Ik wist dat Gavin was ontslagen bij VICE voordat ik daar kwam werken.
En mensen probeerden bewust zijn naam niet te noemen op kantoor
alsof hij Voldemort was.
Maar ik heb nooit geweten waarom Gavin eruit werd gegooid
of hoe VICE in handen van Shane terechtkwam.
En terwijl ik naar deze voorzichtige,
fantastische, beheerste man keek,
die letterlijk hielp om het frame van het shot goed te zetten,
die het onderwerp Gavin wou vermijden
terwijl hij tegelijkertijd hints liet vallen,
deed me beseffen dat ik nog veel te ontdekken had.
Ik vond dat artikel erg goed.
- Dank je. Ik ben orthodox joods opgevoed. - Ja.
Dus stel gerust al je vragen.
Maar als iemand die orthodox joods is opgevoed,
EERSTE VROUWELIJKE SCHRIJVER BIJ VICE
was ik een soort voorloper voor het werken bij VICE omdat ik daar niet paste.
Ik paste er totaal niet bij.
En ik was zo beschermd.
Zodra ik daar weg was,
dacht ik: "Haal me hier weg.
En ik wil alles doen.
En ik wil de raarste dingen doen die ik kan bedenken."
Ik voelde me altijd aangetrokken tot dingen die eng waren
omdat ik gewoon het leven wilde ervaren buiten deze kleine bubbel
waar iedereen hetzelfde leuk vond en deed.
- HOOFDREDACTEUR VAN VICE MAGAZINE - Jesse Pearson,
die in het begin alles bij elkaar hield,
hij en ik werkten allebei bij het tijdschrift Index,
en hij bracht een exemplaar van VICE mee.
Het was het jaar 2000.
Ik herinner me nog dat ik ernaar keek en dacht: "Wat?
Wat is dit?
Oh, mijn god, wat is dit?"
Dus ik dacht dat het een soort zine was,
maar dan met geweldige productiewaarde.
Was het mooie van VICE dat je daar gewoon over alles kon praten wat je wilde?
Ja. Ik denk niet dat ze ooit nee hebben gezegd tegen iets wat ik wilde schrijven.
De dingen die jij schreef, zoals de gids voor vrouwelijke ejaculatie...
Ik heb dingen gezien waar je trots op mag zijn.
Dus je had een VICE-gids voor
allerlei verschillende seksuele handelingen,
maar ze hadden er geen voor vrouwelijke ejaculatie.
Dus ik zei: “Mag ik dit alsjeblieft toevoegen aan de fantastische gidsen?”
Want die waren allemaal best goed.
Ze waren grappig en het advies was behoorlijk solide.
Dus ik wilde er gewoon iets aan toevoegen.
Ik realiseer me nu ik met je praat dat ik nog steeds aan het uitzoeken ben
hoe ik me voel over mijn tijd bij VICE.
Ze hebben een plek gecreëerd waar jonge mensen
konden schrijven en creëren en gelijk hebben en ongelijk hebben
en hun eigen weg konden vinden.
Ja, het is nu een heel andere tijd.
Er werd niet echt gecanceld, denk ik.
Ik bedoel... Het was ook zo...
Het was zo'n klein publiek.
En het was een gratis tijdschrift.
Je kon het oppakken en bekijken en het leuk vinden of in de prullenbak gooien.
- Ja. - Dat was het.
In die tijd had ik veel verschillende baantjes.
Ik had ook een blog genaamd Teenage Unicorn.
Die staat niet meer online. Ik heb hem verwijderd.
Maar ik heb een foto van een heel leuke barbecue
bij Gavin, waar hij, zeg maar, zijn lul op een broodje legde.
En toen deed hij er ketchup op,
wat eigenlijk nog beledigender is want je doet geen ketchup...
- Mosterd. - Mosterd, altijd mosterd.
Dus ik was eigenlijk meer boos om de ketchup dan om wat dan ook.
Ik weet het niet. Klinkt het erg als ik gewoon zeg dat ik het grappig vond?
Ik weet zeker dat iemand een vergelijking kan bedenken,
politiek gezien, waarom dat verkeerd is.
En er zijn veel redenen...
Het is verkeerd als het niet je vriend is
en je hen expliciet vraagt om het niet te doen.
Nadat Jesse Pearson vertrok en ik daarna ook vertrok,
kwam er enorm veel geld binnen
en plotseling kon je deze gekke dingen doen
maar dan voor een veel groter publiek.
En ik heb het gevoel dat dat het moment was waarop het mis ging
omdat je ineens heel veel mensen op kantoor had
die niet allemaal al heel lang vrienden waren
en waarmee je niet hetzelfde soort gekke dingen kunt doen
omdat je dan iemand beledigt.
Gavin houdt duidelijk van regels.
“Do's and don'ts.”
Sommige daarvan waren hilarisch en klopten helemaal.
Maar andere
leken heel erg te gaan over hoe je een vrouw moest zijn,
hoe je een aantrekkelijke vrouw moest zijn,
hoe je een aantrekkelijke vrouw voor mannen moest zijn.
Maar Gavin was niet gemeen tegen me of niet eng genoeg
- om mij te laten denken: “Ho.” - Ja.
Hij had stomme dingen op zijn bureau liggen,
je weet wel... racistische dingen,
en ik rolde gewoon met mijn ogen omdat ik dacht:
"Hij is gewoon een provocateur."
Hij zei dan iets schokkends en ik zei dan:
“Oké, Howard Stern,” weet je wel?
- Dat was gewoon zijn ding. - Ja.
Heb je ooit gehoord over de... VICE-initiatie
waar ze ringen en speldjes en zo uitdeelden?
Ik kreeg een ring, maar ik weet niet hoe je...
Ik heb nooit een ring gekregen. Ik kreeg een speldje en dat is klote.
- Ik heb nooit over dat speldje gehoord. - Ik wilde geen ring.
Verdomme. Denk er nog eens over na terwijl ze de nieuwe kaart erin doen.
Ik zal je vertellen...
Gavin had dus deze gewoonte om speldjes uit te delen,
en hij had een soort Hitler-pop,
en hij deed dan alsof hij je daarmee besmette.
En ik zei: “Rot op.”
Markering.
Wat zei ik ook alweer?
Ik had het over iets met mijn therapeut, waarbij ik zei:
“Oh, maar dat hoor je niet te doen
als je mijn leeftijd hebt,"
en zij zei: “Waar heb je dat vandaan?”
En ik zei: “Holy shit, van Gavin.”
Zo'n 20 jaar later,
heb ik deze absurde regels geïnternaliseerd.
En er is een heel berucht verhaal.
Het is zo stom.
Jesse en Lesley
en ik en Gavin waren aan het rondhangen.
Gavin vertelde weer een van zijn grappen
over hoe een vrouw eruit zou moeten zien.
En toen hij
het over de schaamlippen had, zei hij:
"Ugh, schaamlippen moeten perfect symmetrisch zijn.
Anders is het gewoon walgelijk.”
En ik had zoiets van: “Ugh, kom op zeg.”
Ze zeiden: “Oh, er is hier iemand met asymmetrische schaamlippen.”
En ik zei: “Ik weet het niet, maar ik ben gewoon genoeg.”
Ondanks dat ik wist wat Gavin geworden was na zijn tijd bij VICE,
is het schokkend om Amy te horen praten over zijn fouten.
Het is een van die dingen die niet echt aanvoelt.
Het is niet logisch totdat mensen als Dave en Amy het voor je schetsen.
Als je er achteraf op terugkijkt,
vraag je je misschien af waarom we op zo'n plek zijn gaan werken.
Voor veel van ons was het omdat we overal werden afgewezen
en van jongs af aan hebben gezocht
naar een plek waar we onszelf konden zijn,
zelfs als die plek opgericht was door iemand als Gavin.
Je kon Gavin zien als een redder,
een sekteleider,
of misschien gewoon een koele pooier.
Ze hebben nooit een vader gehad,
dus als ze iemand “papa” noemen,
is dat alles wat ze hebben.
Wat hij ook deed,
hij was de eerste die de waarde zag van sommige schrijvers,
en zij zullen altijd een plekje in hun hart voor hem hebben.
Het is moeilijk voor mensen om te begrijpen
die niet in zo'n situatie hebben gezeten.
Soms houd je van mensen die je pijn doen
simpelweg omdat zij de eersten waren die ooit van je hielden.
Ik ben nieuwsgierig naar, niet alleen in de context van VICE,
wat je aantrok aan het schrijven?
Ik denk dat lezen me naar schrijven heeft getrokken.
Ik werd eerst aangetrokken door lezen als een vlucht uit mijn leven als kind.
Het was een soort veilige plek.
Ik denk dat als je genoeg leest,
je van nature de neiging krijgt om te schrijven,
het begint gewoon te gebeuren.
Maar echt schrijven,
als in, proza, journalistiek,
begon voor mij waarschijnlijk met punkrock, met zines, bepaalde zines.
Er was een soort zine-explosie voor mij. En veel daarvan...
zou ik niet eens punk noemen.
Ze waren meer... Sommige mensen noemen het haatliteratuur.
Tot op zekere hoogte,
werd ik aangetrokken tot dat soort dingen.
Onafhankelijke strips waren ook erg belangrijk voor mij
omdat ze me deden beseffen dat ik iets kon doen
zonder daarvoor toestemming nodig te hebben.
Toen ik die oude VICE-shit las,
probeerde je niet de jeugdcultuur vast te leggen.
Je probeerde niet de jeugdcultuur te definiëren.
Je deelde gewoon de shit waar je geïnteresseerd in was
en omdat het zo specifiek was,
werd het representatief.
Ik denk dat Gavin ermee begon voordat we hem ontmoet hebben.
En toen kwam ik erbij en toen haalde ik Amy Kellner en Lesley Arfin erbij.
En ik denk dat wij vieren de toon hebben gezet.
Ik noem het altijd hyperintelligente valley girl.
Begrijp je wat ik bedoel?
Je kunt het over continentale filosofie hebben,
maar je kunt ook "totes" zeggen.
Toen jij daar was, voelde het als het wildste literaire tijdschrift.
Weet je, ik zou dit aan mijn kind geven om te lezen,
om te zeggen:
- “Dit is de literatuur van die tijd.” - Ja.
“Dit zijn de romantische dichters van de vroege jaren 2000.”
- Dat is cool. Ja, dat is geweldig. - Toch?
Je hebt hier bijvoorbeeld Miranda July.
Je hebt hier Ottessa Moshfegh.
Natasha Lyonne.
Dit is echt een tijdcapsule.
Dus die zijn uit een bepaald tijdperk.
Ik bedoel, deze was echt controversieel bij sommige lezers.
- Agenten die hun eigen verhaal vertellen. - Wauw.
"De bag is NYPD-jargon voor het volledige uniform.
Als je bag perfect gestreken is,
dan ben je waarschijnlijk een watje.
Echte agenten dragen versleten uniformen als teken van ervaring en trots."
Do's and Don'ts, baby.
“Ze is ofwel een zelfbewuste slet
of het soort persoon dat je baas zal vertellen
dat je de bijnaam Kale Hitler hebt verzonnen.”
Wauw.
- MEXICAANSE NAZI'S OP DE ROMMELMARKT - Het is veel gegaan over Gavins
- GEEF IMMIGRANTEN DE SCHULD - politieke opvattingen en karakter.
Oh, ja. Er stonden artikelen in VICE
die begonnen te wijzen op conservatisme
zelfs voordat ik er in 2002 kwam werken.
Er waren hier en daar kleine dingen.
Ik denk dat Gavin al veel eerder met deze ideeën bezig was
- dan veel mensen denken. - Ja.
Dus het borrelde, ja. Het borrelde.
En ik denk dat Shane...
Verdomme, ik zeg het gewoon. Ik denk dat Shane
jaloers was op Gavin omdat hij het gezicht van VICE was,
en hij wilde een deel van die glorie.
En hij zag dit als een manier.
Dus nam hij het heft in eigen handen.
- Had jij een ring bij VICE? - Ik ben mijn ring een week
nadat ik hem kreeg kwijt geraakt.
- Die ring boeide je niet? - Nee. Ik ga die niet dragen.
Voor mij zou het voelen alsof ik een T-shirt van mijn eigen band draag,
wat natuurlijk stom is.
Ik denk dat ze probeerden onze loyaliteit te winnen.
En de enige mensen die dat ooit cool vonden
waren de mensen die erin geïnvesteerd hadden
- en een ring kregen. - Ja.
En natuurlijk vonden jullie sukkels die allemaal cool.
- En jullie dragen die ringen nog steeds. - Ja.
Shane was in zekere zin een goede zakenman.
Hij kon echt verkopen.
Maar zijn manier van verkopen vergeleek ik altijd met P.T. Barnum, snap je?
Je bent net een kermiskramer, snap je?
Hij nam de freaks, dat waren wij,
en verkocht ze aan de saaie mensen.
Hij wilde bewust dat deel van de cultuur voor zich winnen,
begrijp je wat ik bedoel?
Ik denk niet dat het gelukt is, weet je?
Nadat jij wegging, waren het alleen nog maar kinderen met geweren.
Nou, dat is eigenlijk waarom ik ben weggegaan.
Ik ben in 2010 gestopt
omdat de toenmalige bazen
wilden dat het tijdschrift een soort
catalogus voor de videocontent werd.
En deze pogingen tot nieuwsjournalistiek, waarbij ze
een jongen naar een land stuurden waar hij nog nooit was geweest...
De kern van deze artikelen was: “Dit is een zeer gevaarlijke plek.”
En ik vond het onverantwoord en overdreven anders.
Daar wilde ik niks mee te maken hebben.
En dat is een filter waar zij voor hebben gekozen.
Om op die manier naar de wereld te kijken.
- DE VICE-GIDS VOOR LIBERIA - Iemand ging naar Liberia,
en ze hadden het over hoe eng alles was.
Ik weet dat als iemand me wil vermoorden,
als ik je te pakken krijg, ik je zal opeten... rauw.
Dit is net een burgeroorlog op steroïden.
Het is een post-apocalyptische Armageddon
met kindsoldaten die heroïne roken, cross-dressing-kannibalen,
stelselmatige verkrachting.
Het is een ware hel op aarde.
En toen, ongeveer een week later,
zag ik een aflevering van Anthony Bourdains programma
en hij liep op straat op dezelfde plek,
en zei: “Het is hier levendig, het is spannend.
Ik ga wat eten proberen en mensen ontmoeten.”
Gewoon twee totaal verschillende benaderingen van deze plekken.
Ik heb dat toen ook tegen Shane gezegd,
"coolheid," wat je ook wilt zeggen over dat woord en dat concept,
en hoe ingewikkeld het is en hoe problematisch het kan zijn,
"coolheid" is geen hernieuwbare bron.
Als je het hebt en je wilt het verkopen,
dan kun je het maar één keer verkopen.
Toen ik met Jesse sprak, moest ik denken aan de tijd
dat ik voor Huang's World naar Jamaica ging.
Ik vond de berichtgeving van VICE over zwarte mensen niet goed
omdat het altijd kinderen met wapens waren of kerels met drugs.
Ik werkte voor een Jamaicaanse chef-kok
in het restaurant van mijn vader, Chef Andy,
en hij was geen van die dingen.
Ik wilde het Jamaica laten zien waar hij me over had verteld,
dus bezocht ik schoolkinderen
en sprak met mensen over Marcus Garvey.
Er is veel meer in Jamaica dan alleen maar feesten
en het zorgeloze leven, wiet roken en al dat soort dingen.
Er is veel meer.
Maar toen ik terugkwam, viel Eddy Moretti,
de nummer twee bij VICE in die tijd,
me aan en zei:
“Waar zijn de wapens? Waar zijn de drugs?”
“Waar is Trench Town?”
Ik zei hem dat ik niet mee wilde doen aan zijn getto safari met kinderen met wapens,
en toen werd ik geschorst.
Toen ik terugging naar Jamaica voor de heropnames,
maakte ik deze clip, maar ze hebben die eruit gehaald
omdat die hun benadering van journalistiek belachelijk maakte.
Yo, als dit een andere VICE-show was die hier kwam,
dan zou het zo zijn.
We zijn nu in de bergen van Jamaica,
en dit is heel erg gevaarlijk.
Er zijn hier veel mensen omgekomen.
Thomas Horton is hier drie keer omgekomen.
VICE HBO. We gaan erheen.
Ik denk dat veel van wat VICE heeft gedaan
is gebeurd dankzij jouw pure wilskracht...
Ja, dat denk ik ook.
Ik denk... Ik denk omdat je...
Ik bedoel, weet je, het is deels een soort...
Deels een visie hebben,
deels P.T. Barnum die er een grote show van maakt,
en je weet wel, iedereen overhalen om met je mee te doen.
Ja. Als je begint moet je zeker...
Je moet luider zijn dan de anderen.
Je maakt me bang.
Nee, ik ben de enige die je niet bang maakt.
- Oh, dat is waar ook. - Dat ben je vergeten.
Er was een schrijver, Christi Bradnox,
LESLEY ARFIN SCHRIJVER
die de “VICE Guide to Eating Pussy” schreef,
en ik dacht: “Dit is wat ik wil schrijven.”
Het was alsof je jongens vertelde wat ze moesten doen, of meisjes of wat dan ook.
Ik dacht: "Dit is precies het soort shit
dat ik wil doen als ik school verlaat."
Het was zo grappig en echt een ode aan vrouwen.
En ik wilde gewoon het soort shit schrijven dat VICE schreef.
Dus toen ik bij VICE begon,
zei ik tegen Gavin: "Luister, ik weet niet wie Christi Bradnox is,
“maar ik wil... Dit is wat ik ooit wil schrijven.
”Ik wil... Ik wil haar zijn."
En hij zegt: “Ik ben Christi Bradnox.”
En ik zei: “Nou, ik wil nog steeds schrijven zoals zij.”
Gavin was altijd heel erg grappig.
Hij was een heel grappige, heel charismatische persoon,
wat zowel goed als slecht was.
- Shane is dat niet. - Ja.
Hij ging uit met mijn vriendin.
Ik heb geen problemen met Shane door het slijk halen.
- Ja. - Hij ging uit met mijn vriendin
en heeft haar een heel lelijk schilderij gekocht.
Het was niet echt een schilderij.
Het was zandkunst, en zij zei:
"Oh, Shane heeft dat voor mij gekocht.
Hij zei dat boeddhisten het hadden gemaakt,
en dat het hen zeven jaar kost om elk zandkorreltje te maken."
En ik zei: “Ik heb dat op het vliegveld zien staan.
Natuurlijk heeft hij je dat verteld.”
- Snap je? - Ja, ja.
Het maakt me niet uit wat je hebt. Doe normaal.
Als ik met Shane uit eten ging, pakte hij altijd mijn hand en zei:
“Dit gaat de beste maaltijd zijn die je ooit hebt gehad.”
- En ik zei dan: “Maat. - Honderd procent, gast.
We zijn bij Nobu, gast."
Het is niet eens meer echt goed.
Dit is een Japanse Cheesecake Factory.
Dus in die zin hebben
zowel Gavin als Shane iets weg van een sekteleider
en Gavin zou waarschijnlijk
een heel goede sekteleider zijn geweest.
Maar ik denk niet echt dat Gavin ergens in gelooft.
Ik denk dat hij in grappen gelooft.
Mijn naam is Gavin McInnes.
Ik ben jurylid bij de Air Guitar Brooklyn Championships.
Mijn broer heeft het syndroom van Down, dus ik heb een zwak voor dat soort dingen.
Ik weet niet hoe je dit serieus kunt nemen en geen klootzak kunt zijn.
Je was grappig...
Ja, het was net Mad Magazine voor volwassenen.
- LIEF DAGBOEK - We waren geen journalisten bij VICE.
Sterker nog, we hebben waarschijnlijk de journalistiek verpest
- voor iedereen die daarna kwam. - Ja.
Omdat we geen factcheckers waren.
Het was gewoon: “Laten we ergens heen gaan
en infiltreren en er deel van uitmaken
en dan verslag uitbrengen."
Je hebt een plicht als journalist.
Die plicht hadden wij niet.
We hadden die vaardigheden niet.
We waren niet geïnteresseerd om dat te zijn.
We waren bevooroordeeld. Er was niets journalistieks aan VICE.
En ik was super onzeker, weet je?
Ik wilde gewoon...
Ik wilde gewoon dat jongens me leuk vonden
en dat ze vonden dat ik goed was in mijn werk.
En dus...
Gavin, die echt geloofde
in anarchie en...
racistische grappen maakte, ik maakte ze ook.
Ik wou door hem geaccepteerd worden,
omdat ik me onzeker voelde en erbij wilde horen,
en ik dacht niet na over die pijnlijke grappen
en de gevolgen daarvan.
En...
achteraf gezien...
heb ik het verkeerd aangepakt.
En het is niet oké,
maar ik kan ook niet terug in de tijd.
Ik was gewoon niet zo slim als ik had kunnen zijn.
Ik vond het belangrijker om cool te zijn
dan het juiste te doen of aardig te zijn.
Dus ik was nieuwsgierig naar wat er was gebeurd op de dag dat Gavin wegging.
Oké, Gavin was twee weken weg geweest
omdat Sophie... Zijn dochter Sophie was geboren.
Zijn eerste kind.
Daarvoor was Gavin naar...
Ik geloof dat het een...
- AMERICAN RENAISSANCE CONFERENCE - een conferentie van David Duke gegaan.
Ik nam het met een korreltje zout
want dat deed ik bij alles wat Gavin zei.
Dus hij gaat naar dat David Duke-gedoe,
en ze raken adverteerders kwijt.
Dus Shane zegt: “No bueno.
Jesse is nu de redacteur. Jij niet.“
”Waarom trekken adverteerders zich terug? Dit is wat we doen.“
”Adverteerders trekken zich terug omdat je je associeert met David Duke,
en dat is eng,
en dus willen ze niet dat hun product in het tijdschrift wordt geadverteerd.”
“Oké, fuck you. Ik zal je laten zien wat eng is.”
Toch?
Dan komt Gavin terug na twee weken,
en hij zegt: "Waar is mijn bureau? Waar zijn al mijn spullen?"
Al zijn spullen waren weg.
Hij vraagt aan iedereen: "Waar is mijn stoel?
Heb je mijn bureau gezien?
Dit is niet mijn computer.
What the fuck?"
En iedereen is stil.
“Wat is er in hemelsnaam aan de hand?
What the fuck?"
En toen zei Gavin gewoon:
“Rot op met deze onzin, verdomme”
Ik weet de exacte woorden niet meer. Hij stormde weg.
Ik denk niet dat hij ooit nog terug op kantoor is geweest.
Het was een enorm moment,
een enorm, cruciaal, traumatisch moment in zijn leven.
Zijn hele identiteit was dat tijdschrift.
En hij werd eruit gegooid.
Niemand van ons wordt geboren met alle antwoorden.
Als mensen zichzelf niet kunnen uiten
en niet kunnen leren van sommige van deze fouten,
dan raak je gewoon opgesloten in jezelf en denk je:
“Oké, ik houd het gewoon voor mezelf.”
Juist, en wat gebeurt er dan?
- Je ontploft. - Je ontploft en je begint...
een groep die fysiek geweldadig is, zoals de Proud Boys.
- OPRICHTER VAN VICE - Ik ging naar Amerika...
- EN DE PROUD BOYS - in de jaren 90.
Ja. Boe!
Boe!
Vrijheid van meningsuiting is erg gevaarlijk...
voor de staat.
De regering houdt niet van vrijheid van meningsuiting.
Ze hebben ons cultureel zo gehersenspoeld
dat we denken dat we niet van vrijheid van meningsuiting houden.
Dat we niet graag verhalen vertellen.
Dat we bang zijn om mensen te beledigen. Maar dat zijn we niet.
Wat is er met het Westen gebeurd?
We vechten om onszelf te kunnen zijn.
We vechten om trots te zijn en ons niet te schamen voor wie we zijn.
En wat zijn we?
Wij zijn westerlingen!
Als je hier wilt komen en je hebt die waarden, kom dan binnen.
Als je ons wilt vertellen wat we moeten doen, dan kun je oprotten.
Ik ben zo nerveus om Eddie te ontmoeten.
Oh, mijn god. Ik hoop dat hij me aardig vindt.
Ik spreek geen Chinees. Spreekt hij Engels?
We kunnen Google Translate gebruiken.
Toen ik me klaarmaakte om aan de shoot te beginnen,
hoorde ik Gavin grappen maken over Chinees praten.
We hebben elkaar al eens ontmoet. Wist je dat we samen comedy hebben gedaan?
Waar?
Bij Brooklyn Brewery.
- Meen je niet! - Ja. Iedereen vond je geweldig,
wat volgens mij te maken heeft met ras.
Ja, waarschijnlijk wel.
Ik had het gevoel dat zijn strategie was om me te shockeren,
zoals hij iedereen shockeert.
Maar ik wilde niet in zijn draaikolk van discussies terechtkomen.
Oh, shit, ik heb kauwgom op mijn broek.
Weet jij hoe je kauwgom uit je broek krijgt?
De standpunten die hij inneemt zijn zo ver buiten het bereik van rede en logica
dat je ze meteen kwijt bent als je hem op dat terrein ontmoet.
Wil je trouwens iets drinken?
Ja, ik wil een drankje. Wat neem jij?
Ik neem Coors Banquet vanwege het Bud Light-incident.
Ik wilde maar twee dingen weten.
- We hebben Gatorade. We hebben Jameson. - Ik neem de Malibu watermeloen.
Ten eerste, ben je dit echt?
- Dit is allemaal nep. - Oh, fuck.
Dit is een nepbar. Je bent in een studio.
Dit is allemaal nep.
Ik kom wel even kijken wat echt is.
Ik neem een fruitpunch Gatorade met Jameson.
- Oh, dat is een leuk idee. - Ja.
En als tweede:
hoe heb je Shane het bedrijf laten overnemen dat jouw stem droeg?
Het verhaal van VICE bestaat eigenlijk uit twee verhalen,
en Shane is de ruggengraat van beide.
Het eerste verhaal gaat over mijn jaren bij VICE
en dat was... die cultuur was punkrock.
Iedereen was bevriend, iedereen ging met elkaar om.
Open ruimte, geen kantoren.
Iedereen kan je aan de telefoon horen.
Dus Shane slaagde erin om die esoterische, hardcore doe-het-zelf-onzin
winstgevend te maken.
Toen ik wegging, was Shane's houding:
“Waar is het geld?”
En het geld was bij jonge meisjes.
"Oké, waar zijn zij mee bezig?
Het maakt me niet uit wat het is.
Of het nou kinderporno is,
of snuff-films zijn, wat houdt ze bezig?
Oh, ze zijn bezig met woke shit. Oké, laten we een hoop woke shit doen."
Ik weet dat je een geheimhoudingsverklaring hebt getekend,
maar koos jij ervoor om weg te gaan, of werd je gedwongen?
Ik paste gewoon niet meer bij het merk.
Ik had daarna een reclamebureau,
en dat ging failliet omdat ik zei dat
transgenders geestelijk gestoorde homo's waren.
Ik denk ook...
Het probleem met verkopers is dat ze zich niet cool voelen.
Ik vind het wel cool. Je houdt de wereld draaiende,
maar tweedehands-autoverkopers hebben de verkoop verpest.
En ik denk dat Shane het vreselijk vond
om zo'n oncoole kerel te zijn.
Ik wilde je een serieuze vraag stellen,
en het is een van de belangrijkste redenen waarom ik hier ben,
omdat ik al je werk heb gezien,
en ik zie alles wat je doet, en ik ken je oude werk bij VICE.
Ik heb het gevoel dat je echt die persoon bent
in Life of David Gale.
Wat is David Gale?
Ik ben een moordenaar, vier dagen voor zijn executie.
De moord is veel te slordig gepleegd.
Deze man is een groot intellectueel.
Life of David Gale is een film
waarin Kevin Spacey probeert de doodstraf af te schaffen.
Hij probeert met zijn partner een moord in scène zetten,
maar zij pleegt zelfmoord en hij zorgt ervoor dat hij wordt beschuldigd
als de persoon die de moord heeft gepleegd,
en nadat hij sterft, geven ze de video vrij
en beseffen ze dat ze een onschuldige man hebben vermoord.
Dus ik speel een Hitler-personage om racisten aan de kaak te stellen?
Dat denk ik wel.
- Dat is een vreselijke theorie. - Dat is wat ik denk, Gavin.
Maar als je echt in deze shit gelooft, dan...
Wat voor shit bedoel je?
Nou ja, ik bedoel,
zeg maar...
alles.
Als je baas je bij je kont grijpt en het geen pijn doet
en je het niet leuk vind, neem dan ontslag.
- Dat is aanranding. - Ja, inderdaad.
Oké, neem dan ontslag.
Ik ben zo blij dat je op tv hebt ontdekt
dat je niet zomaar iemands kont mag betasten.
Ik zweer het, dat wist ik niet.
Denk je dat witte suprematie bestaat in de VS?
Niet in meetbare mate.
Vrouwen verdienen minder in Amerika omdat ze daar zelf voor kiezen.
- Ze doen geen extra moeite. - Waarom zit ik hier? Ik zit hier.
Je begaat een vergissing. Je zou veel gelukkiger zijn thuis
- met een man en kinderen. - Oh, jee.
Dit mag je niet zeggen,
maar een van de grootste problemen met joden is...
Auw! Auw! Wat is dat...
Het probleem met joden is dat er niet genoeg van zijn.
Ik heb nog nooit een echte racist ontmoet.
Het bestaat gewoon niet.
Toch is het allemaal...
Joe Biden zegt dat witte suprematie de grootste bedreiging
voor dit land is, en jij zegt:
“Oké, kan ik een van die klootzakken ontmoeten?”
Wat is dit voor probleem?
Yo, ik vraag me af...
of je dit standpunt inneemt en dit personage speelt.
Welk personage? Welk standpunt?
Ik denk dat vrouwen veel gelukkiger zouden zijn thuis.
Is dat seksistisch? Ik ken zoveel vrouwen die hun baan haten.
Maar er zijn ook veel mannen die hun baan haten.
Maar over het algemeen willen mannen, als ze over werk praten, de ander helpen.
Vrouwen houden niet van oplossingen.
Ze klagen alleen maar. Als je ze een oplossing geeft, zeggen ze:
“Wat doe je nou?
Ik wil... Ik ga door met klagen."
Ik heb een idee.
Ik denk dat we moeten armworstelen om de waarheid te vinden.
- Ik wil wel met je armworstelen. - Kom op.
Laten we verdomme armworstelen.
Oké, één, twee, drie.
- Ja. - Eén, twee, drie.
Vrouwen zijn gelukkiger thuis.
Amelia Earhart.
Het feminisme heeft vrouwen geruïneerd.
Gloria Steinem was een schild voor Shane.
Zij heeft mannenclubs om zeep geholpen.
Daarom hebben de Proud Boys het zo goed gedaan,
omdat mannenclubs nu eenmaal horen te bestaan.
Ik zal nooit meer met mijn vrouw kunnen neuken als ik verlies.
Dit is klote. Dit is klote.
Blijkbaar doen vrouwen het geweldig op de werkvloer.
Ze zijn geweldig op de werkvloer.
Ik vind het geweldig dat ze mensen aanklagen.
Hun stomme HR-banen,
het runnen van de sociale media van het bedrijf.
Nee, ik vind echt dat iedereen de kans moet krijgen.
Niemand zegt dat ze niet de kans moeten krijgen,
maar vrouwen zijn thuis vaak gelukkiger.
Je wilt geen overheid,
je houdt niet van wetten, maar je houdt wel van regels.
- Do's and don'ts, dat zijn regels. - Ja, maar dat is een grapje.
Ik probeer je niet te pakken. Ik zeg alleen...
Maar ik kan ze niet opleggen. Ik leg ze niet op.
Maar ik mag ze wel hebben.
Ik denk echt dat er iets aan je is waar mensen gewoon bang voor zijn.
Wat voor watje is bang voor ideeën?
Iemand die de holocaust ontkent.
Dat is een behoorlijk gruwelijk idee.
Pedofilie, vreselijk idee.
Stel dat je vindt dat alle zwarten terug naar Afrika moeten.
Dat is een domme overtuiging. Ik ben er niet bang voor.
Ik wil met je discussiëren.
- Nee? - Je bent wel consequent.
Nou, ik ben te lui om te liegen.
Ik wou dat ik met mensen kon discussiëren over dingen waar ik in geloof, snap je?
Ik denk dat waar ik persoonlijk mee worstel
als ik met Gavin praat, het idee is dat hij deze onzin misschien echt gelooft.
Wat is volgens jou op dit moment in het belang van je land?
Elk land ter wereld moet vooruitgaan,
zich verbeteren, banen creëren voor zijn burgers...
Ik heb witte supremacisten ontmoet.
Ik ben gespecialiseerd in het praten met deze domme klootzakken.
Toen ik een interview had met een witte nationalistische groep, Forza Nuova,
in onze aflevering over Sicilië,
herkende een voorbijganger hen
en confronteerde hen met hun anti-immigratiestandpunt,
en dat vonden ze niet leuk.
Wat is je probleem?
Je woede tegen de immigranten. Wat hebben ze je aangedaan?
Pardon, meneer. U valt ons lastig.
Binnen enkele minuten belden ze politieagenten in burger
om ons te arresteren en onze beelden in beslag te nemen.
Wat maakt het uit? We hebben niets verkeerds gedaan.
Waarom namen ze jullie mee?
- Vanwege mijn ideeën. - Laten we gaan, jongens.
Doei. Laten we gaan.
Ik geloof dat die mensen geloven wat ze zeggen.
Maar er is iets met Gavin dat me het gevoel geeft dat hij beter weet.
Hij weet dat zijn meningen onzin zijn.
Ik denk dat hij meer een nihilist is dan een witte supremacist,
die geld verdient aan deze karikatuur die hij van zichzelf heeft gemaakt.
En ik denk dat VICE vol zat met dit soort mensen.
Ze raken opgewonden van deze ideeën en van hun provocaties
omdat het ze een machtig gevoel geeft
om mensen oncomfortabel te laten voelen
Het is allemaal nep punkrock.
Gavin wil nog steeds geld verdienen, zijn gezin onderhouden,
en is opruiende grappen aan het vertellen
omdat er een groot deel van dit land is
dat die grappen als de waarheid beschouwt.
Deze man is niet gek.
Hij is per ongeluk representatief.
Maar hoe heeft Shane de stem en het tijdschrift van deze man
kunnen verkopen aan mensen als Disney?
Ik vind het tot nu toe leuk om vader te zijn, zo'n drie maanden.
Ik geniet ervan.
Het is leuk.
Verdorie, drie maanden. Het is allemaal nog nieuw.
- Hallo, jongens. - Bedankt dat we hier vandaag mogen zijn.
- VICE LEGENDE - Leuk jullie te ontmoeten.
Misschien dat je eerst de hand van mijn vriend Dave zou kunnen lezen.
- Oh, nee. - Mag ik je handpalmen zien?
- Ja. - Oké, doe je ogen dicht.
Nou, ik voel wel dat je veel déjà vu hebt, veel wijsheid.
Schrijf je veel?
Ja, wel.
Ik schreef voor het tijdschrift VICE.
Ik denk dat er bij die eerste nummers van VICE
er een nummer was waarvoor ik de cover had geschilderd,
en zo'n drie artikelen onder verschillende namen schreef.
Ik maakte de strip achterin.
Weet je, eigenlijk alles wat ik wil.
Ik kon een maffe liftersshow maken en serieus nieuws brengen.
Weet je waarom ik je show leuk vond?
Het waren het fenomenale camerawerk
en de eerlijkheid van de show.
Snap je wat ik bedoel?
Je ging gewoon op zoek naar een dinosaurus
en zei: “Ik kan hem verdomme niet vinden.”
WACHT EVEN...
DE LAATSTE DINOSAURUS VAN CONGO
We zeiden dat we de dinosaurus wilden zien
en toen bleven ze maar zeggen: "Wil je de dinosaurus zien?
“Willen jullie de dinosaurus zien?”
“Ja, we willen de dinosaurus zien.”
Dus we moesten dit ritueel uitvoeren.
Ze goten deze heldere vloeistof over ons heen.
Ik weet niet wat erin zat.
En toen, als in een droom of zoiets,
kwam dat ding gewoon tevoorschijn en de mensen schreeuwden gewoon
en ze zeiden ofwel dat het een boze geest was
of dat het een dinosaurus was.
En ik zei: “Oh, ik denk dat dat de dinosaurus is.”
En hoe naar de klote ik ook was, weet je,
ik geloofde het op dat moment echt.
Maar ik zou zeggen dat je een leegte had.
Er was een lege energie, alsof je verdoofd was.
Ik kan het voelen, maar vertel mij maar wat het was.
Ja, het was...
Kun je aan zijn hand zien of hij nog steeds gecanceld is?
Nou, ik heb nog steeds het gevoel dat je veel te bereiken hebt
omdat je heel eerlijk bent, je bent heel puur,
en dat is waarom mensen dat zagen.
Jij was er niet toen het mis ging.
Maar je zei dat ik niet moest gaan.
Ja, omdat ik dacht: “Je wordt genaaid.”
Ik dacht dat omdat ik een advocaat
en een contract had, ze me geld verschuldigd waren.
- omdat dat wettelijk zo is in Amerika. - Dat is zo.
Ze zijn me geld verschuldigd.
Je wist dat je dat geld nooit zou krijgen.
Nee, ik dacht echt van wel. Ik ben dom.
- Nee, je bent niet dom. - Ik denk dat hij het echt geloofde.
Hij vertrouwde hen echt.
Ik heb Shane veel mensen zien naaien.
- Ja. - En ik vond dat niet leuk.
En ik kwam voor hen op.
Weet je, bij VICE gaven ze iedereen van die ringen met ‘VICE’ erop.
- Echt? - En ik kreeg een gouden ring,
maar niemand anders van mijn crew kreeg een VICE-ring.
Dus toen heb ik ‘Rice’-ringen gemaakt voor iedereen in mijn crew,
en ik betaalde ervoor omdat ik dacht:
"Yo, alles voor iedereen, of niets voor iedereen.”
- Zoals in The Goonies. - Juist.
Ik weet niet of je iets hiervan wilt gebruiken in de documentaire,
maar hoe lang wil je dat gevoel hebben?
Heb je niet net een baby gekregen?
- Dat klopt. - Je bent net vader geworden.
Mijn kind is drie maanden oud.
Een geweldig moment om een documentaire over VICE te maken.
Ja, je hebt een baby.
Ga verdomme naar huis om bij je kind te zijn.
Dit is een rare Chinees hier.
Nou, jullie hebben wel een band.
- Dat weet je. - Oh ja?
Hij is behoorlijk paranormaal. Hij zei dat ik niet naar VICE moest gaan.
Toen ik je ontmoette, had je net Fresh Off the Boat geschreven.
En je was, je weet wel, het werd een enorme tv-hit.
ABC heeft het gekocht.
Maar ik heb je vanaf het begin gezegd:
“Het is ABC, corporate Amerika, witte televisie.
Denk je dat ze je boek gaan maken zoals..."
Maar het was niet echt zoals je het geschreven had, toch?
Ja, en hij werd boos en ik zei...
Ik heb altijd gedacht dat ik het kon volhouden.
Ik dacht dat ik de uitzondering kon zijn.
En hoe lang wil je dat blijven herhalen en dat gevoel blijven voelen?
Wat wil je bereiken?
Nee, het zit zo.
Ik denk niet dat het om wraak gaat.
Het is gerechtigheid.
Andere mensen zijn erger genaaid dan ik.
- Natuurlijk. - En ik dacht gewoon:
“Iemand moet iets zeggen.”
- Ik geloof... - Maar waarom moet jij dat zijn?
Choe maakt me kwaad
omdat het makkelijk voor hem is om te zeggen: “Laat dit los.”
Hij heeft Facebook-geld.
Maar ik neem het Choe ook niet kwalijk omdat hij niet weet dat ik blut ben.
VICE is me honderden duizenden dollars schuldig.
Mijn zoon is drie maanden geleden geboren.
Er is een drievoudige staking gaande in LA
en ik sta sinds deze maand in het rood.
Dus ja, ik heb veel moeite om dit los te laten.
En soms vraag ik me af
of het leven beter zou zijn geweest als de Aziatische hiphop-Guy Fieri?
Hé, ik ben Guy Fieri,
en ik ben al 37 seizoenen niet in een nieuw restaurant geweest.
Maar toen ik hoorde over Thai Taco Tuesdays bij Anajak Thai,
moest ik gewoon naar Sherman Oaks komen om te kijken
wat chef-kok Justin Pichetrungsi hier maakt.
Kom binnen!
Het is verdomme niet open!
Ja, man.
Ik ben hier met VICE-legende Santiago Stelley.
- Hoe gaat het, Santi? - Goed, maatje. Hoe gaat het met jou?
Ja, bedankt dat je bij Triple D bent, man.
Werkte jij niet voor een tijdschrift genaamd Colors?
Ja, ik heb jarenlang voor Colors Magazine gewerkt.
Mijn eerste contact met VICE
was omdat ze gewoon letterlijk een pagina uit Colors
uitgescheurd hadden en die zo publiceerde in VICE
als een soort advertentie voor een schoenenmerk of zoiets.
Absoluut niet, broeder. Ik zou zoiets nooit doen.
Ik ben al tien seizoenen niet in mijn show verschenen,
maar je weet dat je geen beeldmateriaal van een andere show
in je eigen show mag gebruiken.
Toch? Dus VICE was net begonnen met video's maken
en nadat ik ze had ontmoet, vroegen ze me of ik
naar Bolivia wilde om een documentaire te maken.
Ja, Bolivia, baby.
Helemaal top.
En uiteindelijk zijn we gaan filmen voor "VICE Guide to Travel" in 2006.
Wat zijn je favoriete stukken uit die periode?
Ik ging naar Colombia met Thomas Morton
en met Ryan Duffy, en tijdens die shoot,
ik denk dat we daar twee weken waren,
namen we de aflevering “Colombian Devil's Breath” op,
over 's werelds dodelijkste drug,
die nu op YouTube staat.
“The Sewers of Bogota,” “Bulletproof Tailor,”
“The Donkey Fucking Piece.”
En soms ben je daar gewoon
en denk je aan de ezel die je aan het neuken bent.
Het was allemaal een beetje spontaan.
En als je dingen spontaan doet,
dan heeft het een andere energie, snap je?
VICE PRESENTEERT COLOMBIAN DEVIL'S BREATH
Als je “Colombian Devil's Breath” kijkt,
zie je een junkie die ons helpt om te kopen wat we nodig hebben.
We landden in Bogota en twintig minuten later
waren we al aan het filmen met deze man.
En Ryan heeft de hele documentaire daar omheen gebouwd.
Dat soort momenten, dat soort spontaniteit...
We maakten eigenlijk elke opname
met die mentaliteit.
Het is moeilijk omdat dat niet is hoe content wordt geproduceerd, toch?
Het is niet oké volgens de normen van de industrie of wat dan ook.
Je moet me helpen om iets duidelijk te maken.
Iedereen zegt altijd: “Spike Jonze, creatief directeur van VBS,”
maar jij bent de creatief directeur.
Kunnen er twee creatief directeuren zijn?
Nou, ik bedoel, het hele Spike-gedoe is jarenlang gebruikt.
We hebben gepraat en...
dat was een soort truc van de verkoopafdeling of marketing.
SPIKE JONZE OVER DE OPRICHTING VAN VICELAND
Ik ben enthousiast en nerveus
om ervoor te zorgen dat we de kans zo goed mogelijk benutten.
We staan nu nog maar aan het begin.
Ik heb het gevoel dat we net de basis hebben gelegd voor wat het kan worden.
Het is nu Viceland 1.0.
Toen we VBS deden in de eerste vijf, zes, zeven jaar,
had ik nooit enige interactie met Spike.
Niemand.
Maar het gros van de formats die op Viceland werden uitgezonden,
voor zover ik het volgde,
waren formats die op VBS werden gebruikt, toch?
Het waren niet eens VICE dot-com-formats.
En die formats, ik bedoel, nu lijken ze vanzelfsprekend,
maar dat waren ze toen niet.
Niemand deed dit soort dingen.
Als iemand die vastzat aan de scriptvorm,
was ik altijd erg jaloers op wat jullie deden
omdat jullie de vorm doorbraken
- en, je weet wel, dingen ondermijnden... - Ja.
Als ik mijn show moet doen en zo moet praten,
doet het pijn aan mijn keel, man.
Verdomme. Ik moet zoveel water drinken op Triple D om deze stem te behouden.
Oké, jongens.
Dus we hebben noodle supreme met garnalen.
Pad pong karee. Dat is een soort Chinees-Thais visgerecht.
En dan hebben we nog dad's ribs.
Oh, helemaal top.
- Eet smakelijk. - Dank je. Ik waardeer het.
- Dank je. - Ja, smullen maar.
Ik denk dat ik nu wel kan stoppen met Guy Fieri zijn.
- Nee. - Alsjeblieft.
Het eten...
Oh, man. Bro, het is zo moeilijk om Guy Fieri te zijn.
Het is niet eens grappig.
Ik heb meer respect voor die vent
nu ik drie uur lang Guy Fieri heb gespeeld.
Maar wat jij en Jesse hebben gedaan,
toen jullie dat deden,
hoeveel vermeldingen kreeg je voor elk item?
- Er waren geen regisseurs. - Ja.
Maar als je dan een maand in de gevangenis in Colombia hebt gezeten,
wat, zoals je weet, stressvol is...
- Ja. - interessante situatie.
Ik ben blij dat ik die kans heb gehad,
maar het is een stressvolle situatie om in te zitten.
En dan krijg je er ook niet echt de credits voor.
De show komt niet vanzelf.
Dat klopt.
Die is geregisseerd, gefilmd, gepresenteerd, die wordt geleefd.
Dat klopt.
En het grappige bij VICE is dat
niemand als regisseur wordt vermeld,
maar de namen van Shane en Eddie
staan op elk stukje content bij VICE.
Ik heb persoonlijk het gevoel dat ze geen regisseursvermelding hebben gegeven
om te voorkomen dat andere mensen vooruitgang boeken.
Het ontbreken van de regisseursvermeldingen
heeft veel jonge regisseurs bij VICE echt pijn gedaan.
Voor producties op locatie
probeerden we altijd een expert te sturen, toch?
Niet iemand die alleen geknipt is voor het scherm,
maar iemand met diepgaande kennis over een bepaald onderwerp.
Meestal waren het journalisten
of mensen met een soort journalistieke achtergrond.
Maar in de postproductie kwamen al onze editors van de filmacademie.
En dus waren lange tijd veel regisseurs ook de editors,
omdat ze filmschoolmensen waren
die wisten hoe je een verhaal moest vertellen,
en zij moesten gewoon maar de beelden uitzoeken.
"Wat moeten we hiermee," weet je?
En dan gaat Shane gewoon zitten voor deze beer
en vertelt verhalen over zijn avonturen,
en de aanname is altijd dat hij degene is die dit verhaal heeft gefilmd.
- Omdat Shane een verkoper is. - Ja.
Hij was geen creatief type.
Maar Shane was iemand die je echt gewoon een kort script moest geven
of een stand-up act,
en gewoon het absolute minimum, man.
We hebben een heleboel interviews gedaan waar hij gewoon niet kwam opdagen.
Niet omdat... Ik bedoel, hij was helemaal naar Guadalajara, Mexico, gegaan
maar dan bleef hij in het hotel op de dag van de opnames.
En na de opnames mengt hij zich in de postproductie.
En stilistisch gezien wijkt dat af van wat wij doen.
Het is respectloos.
Ja, ik bedoel, het was gewoon heel theatraal, toch?
Het was alsof hij die stand-ups deed.
Hij wachtte tot de sirenes van de politieauto's voorbij flitsten,
en dan deed hij zijn, je weet wel, belangrijk klinkende stand-up, snap je?
Ik heb dat een keer met hem meegemaakt en dacht alleen maar: “Man, dit kan niet.
Ik ga zo iemand afmaken."
En ik denk dat hij waarschijnlijk hetzelfde voelde,
en we hebben geen productie meer gemaakt.
Het is een totaal ander soort productie.
- Ja, de Shane-productie. - Het is gewoon totaal anders...
- Ja, het is “Weekend at Bernie's.” - Ja.
Ja.
Hoe is de VICE-show op HBO ontstaan uit jullie werk?
Ik word dus niet vermeld in de HBO-show
omdat ik vertrok toen we klaar waren,
maar mijn naam is verwijderd.
Maar dat was gebaseerd op onze verhalenbijbel.
We hadden een verhalenbijbel voor de contentafdeling,
en daar stonden verhalen in waar we jarenlang naar keken.
En uiteindelijk, toen de “VICE Guide to Everything”
uitkwam of de HBO-serie uitkwam,
hebben we gewoon die VICE-verhalenbijbel erbij gepakt.
- En die hergebruikt. - Ja.
Veel dingen werden opnieuw gefilmd.
Maar toen het opnieuw werd gepubliceerd, werden de eindcredits overal verwijderd
en het waren vooral stagiaires.
Ze lieten hen al deze items presenteren.
Terwijl het letterlijk vijf, zes jaar eerder al gedaan was.
Ik ben Chantal van het VICE-kantoor in Brooklyn.
Ik ben Katie van het VICE-kantoor in Brooklyn.
Ik ben Chelsea van het VICE-kantoor in Brooklyn.
- Brooklyn. - Brooklyn, New York.
Onze collega's in China hebben de Enbo Fight Club bezocht.
Onze collega's van VICE Colombia hebben de inheemse queer-gemeenschap leren kennen
tijdens een schoonheidswedstrijd in het Amazonegebied.
Dit is VICE China's Out of Place: Part One.
Dit is Indonesian Death Cult.
Dit is Templo de Lucifer.
- Blijf kijken. - Blijf kijken.
Blijf kijken.
Wat ook een van de redenen was waarom ik ben vertrokken.
Ik werkte jarenlang
zonder dat ik erkenning kreeg voor mijn werk,
zonder dat ik werd vergoed voor mijn werk.
En bovendien
werd mij heel lang verteld
dat ze zouden stoppen met die Spike Jonze-achtige pitch
en dat ze de eer zouden geven aan wie de eer toekwam, maar dat deden ze niet.
Daar was op geen enkel moment iets van te merken.
Dus op een gegeven moment denk je gewoon
“Weet je wat? Ik ben weg. Wat is het nut hiervan?”
Toen ik Santiago hoorde praten over de Shane-productie
moest ik denken aan dat beruchte item van David Carr in VICE.
Dat was de eerste keer dat ik iemand
de journalistieke bullshitstijl van VICE zag aankaarten.
Als je een CNN-kijker bent en je zegt:
“Hm, ik kijk naar menselijke stront op het strand.”
Ik zal je één ding vertellen. Ik ben een normale vent.
Ik ga naar die plaatsen en ik denk, oké, iedereen praat met me over kannibalisme.
Iedereen praat met me over kannibalisme.
Nu krijg ik veel shit omdat ik iets over kannibalisme heb gezegd.
Iedereen sprak met mij over kannibalisme!
Ja, de meeste van mijn vrienden
zouden het bloed van een onschuldig kind
drinken voordat ze ten strijde trekken.
- Dus je doodt het kind? - Ja.
- En dan drink je het bloed? - Ja.
Ik droeg het naar de tempel. Ik ga het opeten.
Dat is echt gestoord.
Dus ons publiek zegt: “Dat is echt gestoord, dat is gekkenwerk.”
En New York Times schrijft ondertussen over surfen.
En ik zit daar en denk: "Weet je wat,
ik ga het niet over surfen hebben. Ik ga het over kannibalisme hebben."
- Omdat dat me van streek maakt. - Wacht even, time-out.
Voordat je daarheen ging,
hadden we daar verslaggevers
die verslag deden van genocide na genocide.
Alleen maar omdat jij met een fucking safarihelm op
naar wat poep bent gaan kijken,
geeft je niet het recht om ons werk te beledigen.
Ga door, ga door.
Ik zeg alleen maar dat ik geen journalist ben. Ik ben daar niet om verslag te doen.
Dat is duidelijk.
Dit interview heeft echt de cultuur bij VICE veranderd.
Het was overal te zien op kantoor en voor het eerst
zagen we onze bazen in het openbaar een pak slaag krijgen.
De onmiddellijke reactie van bovenaf
was dat we het respect nodig hadden van echte journalisten zoals David Carr.
Achteraf gezien was het de juiste instinctieve reactie
om onze verantwoordelijkheid als journalisten op te nemen.
En dit was misschien wel het begin van het meest productieve tijdperk
bij VICE sinds Gavin vertrok.
Hallo, ik ben Shane Smith. We zijn hier op kantoor bij VICE.
We filmen hier heel veel.
Dit zijn alle covers van het tijdschrift door de jaren heen.
We doen dit al heel lang.
We begonnen als tijdschrift en zijn daarna overgestapt op online video.
We zijn recent begonnen met YouTube-kanalen
zoals VICE, Creators Project, Motherboard en Noisey.
Maar wat ik jullie vandaag wil laten zien
is iets gloednieuws en iets heel spannends.
We gaan kijken. Kom mee.
Na de opkomst van VBS en verticals zoals Munchies en Noisey,
was Shane's volgende stap VICE naar HBO halen.
En met de Dennis Rodman Noord-Korea-aflevering,
was de kracht van VICE onmiskenbaar.
Shane was in staat om scherpe reportages, die hij op locatie kon maken
dankzij exclusieve toegang, te combineren met een echt gevoel voor entertainment.
Terwijl ze de integriteit van de VICE-show op HBO behielden,
haalde Shane veel geld binnen met de reputatie van die show,
en elke investeerder wilde een graantje meepikken.
Een van de meest succesvolle ondernemingen was VICE News.
En de meest gelauwerde journalist was Simon Ostrovsky.
- Simon, hallo. - Ja, hallo.
Mijn naam is Shane. Ik kom uit Amerika.
Dit is onze vriend Simon. We zitten al een hele tijd in de trein.
We worden een beetje gek.
Op het kantoor van VICE hadden ze een scherm bij de ingang
waarop je herhaaldelijk het deel van het verhaal kon zien
waarin ik met Shane in de trein zat.
Er is een stadium tussen licht beschonken en vriendelijk blijven,
en zo chagrijnig worden
dat het tegen psychopathie aanzit. Je denkt dan:
"Ik haat je met heel mijn hart. Nee, je bent oké.
We zijn vrienden, we zijn vrienden.
Ik wil je vermoorden.”
Dus je moet ergens in dit stadium blijven.
Ik herinner me dat ik dit fragment heb gezien.
We hadden zoiets van: “Shit, dit is de serieuze nieuwsvriend van Shane.”
Ja, ja, ja, ja.
Dus iedereen bij VICE dacht dat Shane en ik super close waren,
- Ja. - wat niet het geval was.
Hoe heb je Shane ontmoet en ben je bij VICE terechtgekomen?
Shane zag iets dat ik voor BBC had gedaan,
een onderzoek naar Noord-Koreaanse arbeidskrachten in Rusland.
We reden verder de weg in het bos in,
en al snel zagen we tekenen
van houtkapactiviteiten in het gebied.
NOORD-KOREANEN IN RUSSISCHE HOUTKAMPEN
Na een reis van vier uur,
vonden we eindelijk een groep
Noord-Koreanen die hard aan het werk waren.
Er waren houtkampen
en dat waren in feite arbeiderskampen die waren opgezet
met alle Noord-Koreaanse propaganda,
en Shane's producer zag dat verslag,
wist dat Shane geobsedeerd was met Noord-Korea
en hij zei: "Kun je dit voor Shane produceren?
We gaan iets groots doen voor iets dat VBS TV heet.”
En ik had nog nooit van VICE gehoord,
dus ik had geen idee wie Shane was
en hij komt binnen, en het eerste wat hij doet is
mij vertellen hoe... vreselijk en belachelijk de BBC is,
want ik denk dat hij erg onzeker was over de traditionele media.
Ja. Ik zat eens met hem in een bubbelbad
en hij vertelde me dat hij en Elon Musk de BBC gingen kopen,
en ik zei: "Is dat niet een zender van de overheid?
“Moeten jullie dan niet eerst Engeland kopen?”
Ja, ja. Ja, het is een publieke omroep.
Je kunt de BBC niet kopen. Dat is belachelijk.
Waarschijnlijk een van de meest gênante incidenten uit mijn hele leven
vond plaats tijdens die allereerste opnames.
We staan in een van die afgelegen Noord-Koreaanse werkkampen
en er is een Noord-Koreaanse man, en Shane loopt naar hem toe
en hij begint het Koreaanse volkslied te zingen.
En hij begint te zingen...
En ik heb zoiets van: “Wat is er aan de hand? Wat ben je aan het doen?”
Oké.
Ik denk dat niemand wist wat ze aan het doen waren,
dus er waren geen regels.
We konden gewoon doen wat we wilden.
Het was de speeltuin van de media.
Geen regels. Precies goed.
Totdat het een grote puinhoop werd.
- Ja. - Je bent een echte journalist.
Wat was volgens je
dat geheime ingrediënt
dat jullie ontdekten op de nieuwsredactie?
Nou, we kwamen erachter dat
A, als je naar plaatsen gaat en dingen op locatie laat zien,
zullen mensen kijken.
Je hoeft het niet eens op dezelfde dag uit te brengen.
Je hoeft niet de eerste te zijn.
Je hoeft alleen maar een verhaal te vertellen.
Stel dat er een soort pro-Russisch protest
uitbreekt buiten een Oekraïense marinebasis
die overgenomen wordt door de Russen.
Van alle gewelddadige taferelen in Oost-Oekraïne
is dit een van de meest opvallende.
PRO-RUSSEN WINNEN TERREIN; OPROERPOLITIE VERJAAGD
CNN heeft een deadline om 14:00 uur,
dus filmen ze een paar B-roll shots,
gaan terug en zonden het verslag diezelfde dag nog uit op tv.
RUSSIAN ROULETTE: DE INVASIE VAN OEKRAÏNE (DISPATCH 32)
Wees niet bang, kom hier.
Film hoe ze schieten.
Wij bleven daar de hele dag,
ontwikkelden personages om te zien wat er met hen zou gebeuren,
wat hun lot zou zijn.
Enkele mannen gooiden hem achterin de auto.
Het ziet er niet erg officieel uit.
En we probeerden om zo min mogelijk voice-over te gebruiken.
We hebben geprobeerd om alle mensen
die we filmden voor zichzelf te laten spreken.
Die fascisten, we zullen ze allemaal vernietigen en doden.
En natuurlijk waren we niet zo snel als CNN.
Wij brachten het de dag erna uit, of twee dagen later, zelfs drie dagen later.
Dat kon onze kijkers niets schelen,
omdat ze iets zagen wat ze nog nooit eerder hadden gezien.
Rusland! Rusland! Rusland!
Alsof ze zagen hoe het leven van mensen er werkelijk uitzag.
Gaat er een gevecht komen met de andere demonstranten?
Nee, we willen niet vechten.
Maar als ze ons uitdagen, zullen we gepast reageren.
We kregen nog geen kans om mensen te bedanken...
We willen Eddy Moretti bedanken, met wie we de show zijn begonnen,
en onze showrunner, Vijay, die geweldig is.
Toen het bedrijf echt een boost kreeg
en prijzen begon te winnen, was dat voor een groot deel jouw verdienste,
vooral in Oekraïne.
Bedankt dat je dat zegt.
Het was echt schokkend toen VICE News werd overgenomen
door die bedrijfsjoker, Josh Tyrangiel.
De reden dat HBO en de Showtimes van deze wereld
geïnteresseerd waren in VICE als nieuwsmedium
was vanwege het oorspronkelijke VICE News-team
dat ik samen met een groep andere mensen heb opgericht.
Dus het was heel raar toen de jongens die de buzz hadden gecreëerd
rond VICE als nieuwsmedium allemaal werden ontslagen.
Het ging hem alleen om loyaliteit.
Dat was het standpunt van Josh Tyrangiel.
"We moeten het oude team wegwerken.
Iedereen moet al mijn bevelen opvolgen
en ik moet weten dat ze loyaal zijn aan mij en alleen aan mij."
Maar hij kon me niet echt ontslaan
zoals hij met de rest van het VICE News-team heeft gedaan.
Ik was, weet je, te belangrijk.
Ik had drie dagen doorgebracht in een kelder met een zak over mijn hoofd,
terwijl ik in elkaar werd geslagen door militanten in Oekraïne.
Hij zit in voorlopige hechtenis.
- Waarom houden jullie hem vast? - Wat?
Waarom houden jullie hem vast?
Zodat hij geen provocerende opmerkingen maakt.
- Wanneer komt hij vrij? - Als het moment daar is.
Josh kon me niet ontslaan
omdat het een slechte indruk zou hebben gemaakt.
Dus probeerde hij gewoon mijn leven zo ellendig te maken
dat ik zelf zou willen vertrekken.
Hij maakte mijn loonsverhoging afhankelijk van mijn verhuizing naar Londen.
Hij wilde mijn salaris omrekenen naar Britse ponden,
maar het pond stond op dat moment op instorten door Brexit.
- Ja. - Dus ik zei: “Oké.
Niet met deze berekening van een maand geleden
toen je me de loonsverhoging gaf.
Dat is een loonsverlaging van twintig procent."
En je moest naar Londen verhuizen?
Ik moest ervoor naar Londen verhuizen.
En weet je wie dit allemaal geregeld heeft?
Nancy Ashbrook.
Weet je wie dat is?
De Harvey Weinstein...?
De HR-dame van Harvey Weinstein.
Keihard.
Ik bedoel, zij was...
Ik herinner me dat de hoge pieten bij VICE
trots waren dat ze haar hadden binnengehaald.
En ik zei: “Gast, het is de Harvey Weinstein...
Waarom zijn jullie hier trots op?”
Zo van: “Yo, ze is echt cool.”
Ja, en Shane zei altijd dat soort dingen over zijn nieuwe medewerkers.
Maar eerlijk is eerlijk.
Er was een mooi moment in, ik denk, 2015
toen alle traditionele media over de hele wereld
geïnteresseerd waren in wat VICE deed.
Wat het voor mij alleen maar tragischer maakt, is dat ze,
zodra ze die code hadden gekraakt,
alles overboord hebben gegooid.
Sommige mensen leren niet van hun fouten.
VICE leert niet van zijn successen.
Dus we hebben nog steeds de lange VICE News documentaires
waar jullie ons van kennen,
maar we gaan ook veel meer korte dingen maken,
korte nieuwsreportages, live uitzendingen
en dan krijgen we een hele verzameling aan tekst en foto's
en daar omheen sociale media.
Dus je krijgt alles waar VICE voor staat,
maar ook veel meer VICE-nieuws. Bango.
2014 was het begin van het financiële hoogtepunt van VICE.
Shane had iedereen ervan overtuigd dat VICE
niet alleen de toekomst van digitale media was,
maar ook van nieuws en journalistiek in dit land.
Waarom is VICE zo fucking veel geld waard?
- Ja. - 4 miljard dollar.
Ze hebben hun zegje gedaan.
- Meer dan 4 miljard dollar. - Oké. 4,4 miljard dollar.
- Zo is het. - Oké. Goed.
Dat is dus 400 miljoen dollar.
- Ik ben niet goed in rekenen. - Je hebt het naar beneden afgerond.
- Ja, naar beneden afgerond. - Omdat jullie gemeen zijn.
Als jullie aardig waren, dan zou je vijf zeggen.
Dan zou je het naar boven afronden.
- Tien. - Hoe dan ook...
- Tien. - Tien.
- Dat zou ik zeggen.
Ja.
Want ik ben Shane.
Dus het hele verhaal is dat we daar zitten en we zeiden: “Oké.”
In 2014 verkocht VICE tien procent van zijn aandelen in VICE Media
aan A+E Networks, een gezamenlijke onderneming van Hearst en Disney,
voor 250 miljoen dollar,
waarmee de waardering van het bedrijf op 2,5 miljard dollar kwam.
In hetzelfde jaar
ontving Shane een vergoeding van 78.482.292 dollar.
In november 2015
raakte het nieuws bekend dat de A+E-kabelzender H2
zou worden omgedoopt tot Viceland.
Een maand later
verdubbelde Disney zijn investering in VICE Media tot 400 miljoen dollar
en werd het bedrijf geschat op 4 miljard dollar.
Het jaar daarop, in 2015,
werd gemeld dat Disney een bod had gedaan om VICE te kopen
voor 3 miljard dollar, maar Shane wees het aanbod af
en beweerde dat in het komende decennium
VICE 50 miljard dollar waard zou zijn.
Ik had vroeger een persoonlijke band met Shane.
Ik keek op naar hem en vertrouwde hem.
Jarenlang heb ik om een overzicht van mijn verdiensten gevraagd
en er kwam geen reactie van VICE.
Maar ik heb Shane nooit lastiggevallen.
Toen VICE betalingen aan werknemers en leveranciers begon te missen,
nam ik een auditor in dienst om mijn zaak te onderzoeken.
Toen de auditor ontdekte dat VICE me
honderdduizenden dollars verschuldigd was en dit nooit had gemeld,
gingen ze failliet.
Ik heb Shane hierover benaderd
en dit was zijn antwoord.
Nou, dat is een klote quote
ik wist niet eens dat je restinkomen verschuldigd was.
Je weet heel goed dat ik zes jaar geleden ben teruggetreden.
Waarom moet je bij mij zijn?
Bro, hoeveel grappen heb je nog?
Jij en moretti wisten dat de helft van mij was
en dat niemand het bijhield
ik had in 2012 al geld moeten krijgen.
Ik heb een accountant betaald om het uit te zoeken.
Het verhaal werd groter dan mijn verdiensten
en ik begon vragen te stellen.
Ik ben boos over mijn geld maar dit is geen afrekening.
Ik wil dat je de kans krijgt om je verhaal te doen.
Zeker. Interview bittere ex-werknemers
en niemand die er echt bij was of iets weet.
Mensen houden van vice en van jou. Laat ons er weer in geloven.
Maar de enige vraag waarop hij ooit de moeite nam om te reageren
was deze.
Ik heb nooit geld van Disney geweigerd, dat is verzonnen
er zijn 100 advocaten om dat te bevestigen.
Ik heb geen idee waar jouw geld nu is.
Ik ben al 5 jaar niet meer dagelijks betrokken.
Het was een faillissement, iedereen werd genaaid. Ik ben alles kwijt.
Het was niet mijn keuze.
Je vragen zijn dezelfde als alle andere vragen die ik krijg
en alles wat over mij wordt gezegd is niet waar.
Ik wil je er alleen op wijzen.
WINSTNOTA VOOR INTERN GEBRUIK - NIET VERSPREIDEN
We gaan je nu financiële documenten laten zien
die we hebben ontvangen van een klokkenluider
die weigerde te verschijnen in deze documentaire.
Eind 2016 gingen Shane en VICE terug naar Disney,
op zoek naar een overname, maar het spel was gespeeld.
Toen Disney in 2016 zijn huiswerk deed,
waren alle cijfers van VICE over de hele linie gedaald.
INKOMSTENDERVINGEN
Toen er barsten begonnen te komen in de financiële situatie van VICE,
ging Shane verder met zijn onzinverkoopverhalen
en leende nog meer geld.
Maar met dat geld kwam ook de druk
om het merk verder uit te bouwen
en dat voelden we allemaal als creators.
VICE is een van de weinige merken
die echt op een zinvolle manier aansluit bij millennials
als hun belangrijkste doelgroep.
Dus ik denk dat het... de millennials zijn
die we enthousiast willen maken over ons bedrijf,
en daarom is VICE de perfecte match.
Voor mij was Viceland een grote fout.
We waren een hit op het internet.
Het internet is de toekomst.
Waarom zou je achteruitgaan en samenwerken met die waardeloze zender A+E?
Ik kijk nooit naar A+E.
Het is cool om het slechtste ding ooit te doen.
COMEDIAN
Want zo heeft hij het geld gekregen.
Omdat hij zei: “Ik zorg wel dat de kinderen televisie kijken.”
En zij zeiden: "Oh, oh, oh."
Dat is hoe het tot vier miljard is gekomen.
Ze moesten daarheen gaan,
wat ik respecteer, maar het zou nooit werken.
Denk je dat het zo moest gaan,
of denk je dat de cultuur waaraan we hebben bijgedragen had kunnen overleven
zonder deze fucking crash?
Ik denk gewoon dat er volwassenen in de kamer kwamen.
Begrijp je wat ik bedoel? Ik denk dat de grote mensen...
De politie kwam.
Ik denk dat de politie kwam. Ik meen het.
En toen de politie kwam en zei:
“Laten we provocerende, hyperverticale,
iteratief, end-to-end, consumentgerichte,
stapelbare lulkoek content maken,” dan ben je de lul.
Mensen zeggen dan: "Oké, hoe doen we dit ook alweer?
Hoe doen we dit op een algoritmische, methodische manier?”
De manier om vet te blijven is door te zeggen:
"Dat hebben we al gedaan. Laten we iets nieuws proberen."
Precies. Ze zeiden toen: “Nou, dit is wat de gegevens aantonen.
Dit is waar kinderen van houden."
En dan gingen ze dat soort dingen erin verwerken.
Zo doe je dat niet.
Het kwam echt van Shane en Eddy Moretti
omdat ze wilden dat we advertentie-vriendelijker zouden zijn
en toen verloren we onze stem.
Het moet gezegd worden: Gavin vertrok als eerste
omdat hij niets van deze onzin wilde.
Bro, wat denk je dat Shane nu aan het doen is?
Na van vier miljard naar geen miljard naar failliet te zijn gegaan?
Als iemand je vier miljard aanbiedt, accepteer het dan.
- Accepteer het. - Ja, ik snap het.
Het is een soort opschepperij.
Zo van: “Nee, 8 miljard dollar.”
- Ja. - Snap je wat ik bedoel?
Dat is ziek, maar ook nul.
- Dat is hoe gokkers het doen. - Het is oplichterij. Ja.
Ik heb het gevoel dat Shane's gokkersbrein zomaar zei:
“Nee, ik ga verdomme de volgende hand winnen.”
Gewoon helemaal gek worden.
Ik zag deze idioot gokken in Vegas,
we gingen naar het gevecht tussen Mayweather en Pacquiao
en we begonnen te gokken voor het gevecht begon.
Hij verloor een half miljoen dollar
en ging niet eens naar het gevecht.
Hij geeft me zijn kaartje en zegt:
“Yo, ga maar naar het gevecht zonder mij, maakt niet uit.”
Ik ga naar het gevecht en daar zit ik dan met die verdomde Paulie Walnuts,
de helft van de cast van The Sopranos
naar het gevecht te kijken.
Hij ging naar zijn kamer en haalde een privé-dealer,
dronk negen flessen DRC,
en zat de hele tijd te gokken.
- Hij haalde het gevecht niet eens. - U heeft een probleem, meneer.
Meneer, u heeft een probleem.
Eddy Moretti is voor mij degene die creatief de boel heeft verpest.
Eddy Moretti en zijn stomme hoed, man.
- Spaghetti Moretti. - Spaghetti.
Het belangrijkste moment voor mij,
het meest magische moment,
was toen we een dip rookten.
We rookten formaldehyde buiten bij het kantoor van VICE.
Hoe voelt dat? Ik moet even stoppen en...
Het is gewoon niet zo leuk. Je hebt gewoon zoiets van: “Ahh.”
Je voelt je gewoon niet goed, wat best wel cool is.
Ik herinner me dat ik naar binnen keek, en we waren aan het roken,
en ik dacht: “Wie zit daar in de lobby?”
Ik zei: “Ik herken die vent.”
Het bleek Rupert Murdoch te zijn.
Hij was hen voor iets aan het paaien.
En op dat moment dacht ik,
terwijl je een dip rookt,
praktisch naast Rupert Murdoch,
- dat is het fucking hoogtepunt. - Dat is gestoord.
Maar hoe lang kan zoiets duren?
Begrijp je wat ik bedoel? Dat kan niet.
Als iemand die jarenlang bij VICE heeft gewerkt,
en zag hoe ongeorganiseerd het was
en hoe veel ervan een kaartenhuis was,
begon ik me af te vragen hoe dit zou eindigen
en of dat het mogelijk was dat er een heel slecht einde zou komen
omdat gokkers winnen en gokkers ten onder gaan.
Als ze eenmaal ten onder gaan,
beginnen ze gekke dingen te doen om weer te winnen.
Toen VICE te maken kreeg met inkomstenderving,
begonnen ze in het geheim samen te werken met mensen als Philip Morris
om lifestylecampagnes op te zetten die vapen promoten
als gezonder alternatief voor sigaretten
omdat hun statistieken aangaven dat vapen
winstgevender zou zijn.
Miles Skinner werkte aan het Philip Morris-team.
Ik ken veel mensen die
een nare smaak in hun mond hebben over VICE.
Ik niet. Ik heb een geweldige tijd gehad.
Ik had een geweldige baan.
Ik heb de wereld rondgereisd.
- RECLAMEMAN - Ik kwam in heel gekke kamers terecht
met interessante mensen.
Weet je, ze hadden Virtue.
De versie van Virtue die op dat moment bestond
was meer zoals, je weet wel, VICE-content.
Het leek op VICE-content maar waren eigenlijk advertenties.
Dit zorgde voor white label advertenties
In deze aflevering van Rise As One
hebben onze vrienden bij Budweiser ons naar Beijing gestuurd
om te zien hoe een groep lokale voetballiefhebbers
hun landgenoten mobiliseert om het veld op te gaan.
Heb jij het gevoel dat VICE een pionier was in dingen als branded content?
Het is grappig, want de VICE die ik kende en waar ik van hield
was een failliet tijdschrift dat geweldige feesten organiseerde.
- Ja, ja, ja. - Weet je wel? En het was...
knappe meisjes, goede muziek.
Ze hadden smaak, goede fotografie,
dat soort dingen.
Ik denk dat ze iets tegenkwamen dat hun toekomst werd.
We hadden miljoenen aan omzet
en een deel daarvan was voor Virtue.
En een ander deel was toen ik naar een ander team verhuisde
dat was iets meer clandestien.
- Ja. - Snap je?
En dat was gebaseerd op één klant, namelijk Philip Morris.
- Ja. - Ja.
Hoe laten we mensen stoppen met het roken van brandbare sigaretten?
Dat is een enorm denkprobleem.
Weet je, toen ze hun redenering uitlegden,
was het natuurlijk
mensen te laten stoppen met het roken van brandbare sigaretten
door een markt te creëren van niet-brandbare oplossingen.
En schadebeperking kun je op allerlei manieren verdraaien.
Je weet dat Philip Morris bloed aan hun handen heeft.
Is de vape-industrie beter voor Philip Morris
dan de brandbare sigaretten?
- Hun statistieken zeggen van wel. - Bah.
We hebben een strategie opgesteld
die aansloot bij de meeste anti-rookcampagnes,
stoppen-met-roken-campagnes.
Het zegt mensen wat ze moeten doen.
En dat is wat Shane altijd aan bedrijven verkocht,
namelijk: “Ik weet hoe ik met die kids moet praten.”
Wat denk je dat de kern is van dat perspectief?
Wat denk je dat we aan het verkopen waren
aan die jongere waar je mee aan het praten was?
Zorg dat de coole gast zich rijk voelt en de rijke gast zich cool voelt.
- Ja. - En, weet je, het is van jou.
Ja.
En jij kunt de baas zijn, snap je?
Het werkt gewoon.
Volgens mijn kwamen mensen naar VICE om twee redenen.
Ten eerste omdat het cool was en, zeg maar, “Vertel ons wat cool is.”
Ten tweede omdat je het internet had ontdekt.
En je wist hoe je ermee om moest gaan.
- Ja. - Snap je? Ik bedoel,
veel ervan was oplichterij.
VICE heeft veel geld verdiend door
in feite balletje balletje te spelen met internetverkeer.
En Taylor Lorenz, die Extremely Online schreef,
is een expert op dit gebied.
Ze gebruikten veel groeistrategieën omdat dat moest,
omdat ze die doelgroepen moesten bedienen.
JOURNALIST
Dus de statistieken waren altijd onzin.
In het begin van de jaren 2010,
begon Facebook het mediapubliek te exploderen.
Ze konden niet genoeg verkeer naar hun eigen pagina's leiden.
Dus deden ze dit soort ruiltransacties,
waarbij ze verkeer kochten.
In feite betaalden ze voor verkeer
dat ze vervolgens als hun eigen verkeer konden claimen.
Het was als: "Laten we de cijfers van dit kwartaal aanpassen.
Ja, we krijgen hier en daar wat verkeer,
maar het komt wel goed."
Want het was allemaal bedrog.
Een soort digitale marketing goochelarij.
En het ging om het projecteren van succes
en coolheid en cultuur, wat...
Als je niet het soort bedrijf hebt om het te ondersteunen
of de gemeenschap om het te ondersteunen, dan ben je de pineut.
Ik kreeg een e-mail van een medewerker van VICE
die een belangrijke rol speelde in de verkoop voor een Apple campagne.
En Apple kwam erachter dat ze verkeer kochten
van Pornhub en dit aan hun cijfers toeschreven.
Nou, omdat ze VICE Media Network of zoiets zouden doen.
Ze hadden allerlei manieren om dat te verbergen.
En als je er dan dieper op inging,
dacht je: "Oké, maar dat is niet VICE.com waar je het hier over hebt.
“Je hebt het over die andere rare websites.”
- Ja. - Zodat je hun cijfers kunt claimen.
Het is krankzinnig, want de mensen bij VICE
hebben die niet eens correct gekoppeld aan de data van de campagne.
- Wauw. - Zo nalatig waren ze dus.
Ja.
VICE was niet alleen nalatig bij het rapporteren van nep internetverkeer
bij een reclamecampagne van een miljoen dollar voor Apple,
maar het was ook kwaadaardig in hoe het zijn werknemers behandelde,
zoals Mitchell Sunderland, die zo erg genaaid is door VICE
dat hij uiteindelijk zijn naam moest veranderen.
Mitchell Sunderland was een schrijver
en redacteur bij VICE,
misschien was het 2018.
Een gemeenschappelijke vriendin van ons komt binnen
en ze zegt: "Oh, mijn god.
Wat is er aan de hand met Mitchell?”
En ik zei: “Waar heb je het over?”
Ze zei: “Google het maar.”
Elke fucking nieuwspublicatie heeft er een artikel over geschreven.
"Mitchell Sunderland van VICE.
E-mailthread met neonazi's," bla, bla, bla.
Al die dingen.
Dus het ziet er niet goed uit voor Mitchell.
Mitchell kreeg een opdracht van VICE
om relaties te onderhouden
met Ann Coulter en Milo Yiannopoulos,
die in het verleden voor VICE hadden geschreven,
om VICE-artikelen af te staan aan Breitbart
en andere rechtse publicaties
omdat die naar verluidt
- meer bezoekers hadden dan VICE. - Ja.
Mensen die destijds het verkeer bestudeerden
zagen dat rechtse mensen
meer geneigd waren om op een VICE-link te klikken
als ze zagen dat de persoon die het artikel schreef
tegen VICE tekeerging in plaats van dat die zei:
“Kijk eens naar dit geweldige bericht op VICE.”
Niemand viel ons lastig, weet je zolang we geld verdienden.
Ik bedoel, jij bent in het kantoor in Londen geweest.
We zaten in een apart gebouw
verderop in de straat in een of ander raar steegje in Shoreditch.
En onze stoelen in Londen waren...
We zaten bij of recht boven de mannen
die het werk met de Saoedi's deden.
Het was in het Saoedische consulaat in Istanbul
waar Jamal Khashoggi op brute wijze om het leven kwam.
Hij was daarheen gelokt om papierwerk te bespreken
voor zijn aanstaande huwelijk.
Maar hij werd gewurgd zodra hij het gebouw binnenkwam
door een team van Saoedische moordenaars.
- Ik was een beetje op de hoogte. - Ja.
Weet je. Ik heb misschien een van die rapporten gezien, heel erg vroeg,
en het had te maken met toerisme
en hun uiteindelijke doel om er een toeristische bestemming
voor mensen onder de 35 van te maken.
Kamelen nemen een heel speciale plaats in in het hart van Saoedi-Arabië.
Ze worden al eeuwenlang gebruikt
als vervoermiddel, voedsel en zelfs betaalmiddel.
Dit jaarlijkse feest van alles wat met kamelen te maken heeft
is voor de elite van het land een kans om te zien en gezien te worden.
KONING ABDULAZIZ KAMELENFESTIVAL SAOEDI-ARABIË
Het toeristenbureau van Saoedi-Arabië betaalde VICE miljoenen dollars
om een video te maken over kamelenraces.
Arabische kamelenraces bestaan al sinds de 7e eeuw,
maar zijn in de afgelopen jaren,
door de enorme prijzen die te winnen zijn, steeds populairder geworden.
Wereldleiders en hoogwaardigheidsbekleders schrijven hun gewaardeerde beesten in.
Ze hebben zelfs een journalist van VICE misleid om deze aflevering te posten.
VICE-PRESENTATOR
Ik heb geleerd, ik bedoel, ze noemen ons producenten, toch?
Ik bedoel, ik was een presentator.
Ik denk dat ik een content creator was.
Ze besloten gewoon dat ik moest rijden.
De persoon had geen idee dat het een fluff-artikel was
voor het toerismebureau van Saoedi-Arabië.
In deze tijden van grote omwentelingen
is er geen betere manier om stil te staan
bij je afkomst en je regionale identiteit
dan door een kameel te eren.
Ze filmden gewoon de voice-over van de persoon
en lieten die persoon dingen zeggen
die ze wouden voor deze toeristische video.
Toen ik naar de strak gechoreografeerde sluitingsceremonie keek,
was het duidelijk dat in het moderne Saoedi-Arabië
kamelen nog steeds belangrijk zijn.
Ze zijn misschien niet de belangrijkste bron van transport of voedsel,
maar voor de elite van Saoedi-Arabië,
zoals Naif en de leiders van het land,
zijn ze een bron van nationale trots en zelfs regionale solidariteit.
Dat is weer zo'n VICE-kaarttruc, een soort...
Dat is een oude standaardtruc.
Ik heb nog niet in het openbaar over VICE gesproken
om verschillende redenen.
Ook omdat ik bang ben dat als ik dat doe,
ik alleen maar onzin zal uitkramen
en dat ik nooit meer kan stoppen.
Ben je opgewonden om MBS te ontmoeten?
Natuurlijk. Hij is onze nieuwe koning.
Wij bewegen met hem mee.
We veranderen met hem mee.
Ten goede.
Waar we naar kijken is zeggen... Wanneer ik zeg "samenwerken met merken,"
bedoel ik dat als productiepartner.
Dus we maken het samen.
We exploiteren het samen.
En dat zou een tv-programma kunnen zijn.
Het zou kort kunnen zijn. Het zou lang kunnen zijn.
Het zou een film kunnen zijn.
Toen de inkomsten daalden,
verdubbelde Shane zijn inzet om het merk verder te verfijnen.
Alles wat nodig was om het te laten voelen als verwant aan de VICE-serie op HBO
omdat urgente, sensationele journalistiek
het enige was dat investeerders en traditionele media begrepen.
Laten we het hebben over wat je aan het doen bent.
Er zijn nu al zo'n 90 artikelen verschenen over je inspanningen.
Meestal: “We gaan de boel verneuken.
"We verneuken de hele teringzooi.
“Fucking shit, shit, fuck,” dat soort dingen.
Wat ben je aan het doen?
- De hele zooi verneuken. - Oké. Goed.
We staan bekend omwille van de verandering...
We blijven veranderen, zoals Dylan toen hij elektrisch ging...
Zoals bijvoorbeeld veel mensen die tv maken,
de mensen die zich bezighouden met onze monetarisering hebben nooit
iets gedaan op het gebied van tv en of tv-monetarisering
en dat is onze kracht.
- Dat jullie niets weten? - Precies.
- Oké. - Onwetendheid is...
Je hebt een aantal leidinggevenden binnengehaald die...
Ja, aan de zakelijke kant zeker, want naarmate we groeien,
sluiten we meer internationale tv-deals, deals voor mobiele apparaten.
We willen niet in de val lopen dus halen we
mensen van Discovery en andere bedrijven erbij.
Ik heb het over de creatieve kant.
Je hebt mensen die er niets van af weten...
- Klopt. - En het punt is dat we zo dom zijn
dat we het niet kunnen verneuken?
- Klopt. - Oké.
Het is vreemd om Shane te zien praten
over hoe hij creatieve mensen gebruikt die niet weten wat ze doen,
maar het was een verborgen boodschap voor de bestaande makers van VICE
zoals ikzelf en de mensen die aan onze show werkten.
Hij deed het voor de schijn
om mensen te laten geloven dat hij de punkrockessentie van VICE ging behouden,
maar in feite
liet hij mensen telkens herhalen wat hij zei.
We moesten uiteindelijk werken met een showrunner
die gewerkt heeft met Cesar Millan, de hondenfluisteraar.
Deze man was in deze aflevering mijn broer en mij aan het aanmoedigen
om in het Sausage Castle te blijven,
ondanks onze bezwaren tegen wat Mike Busey mensen aandeed.
Dat noem ik nou Fresh Off The Boat, broeder.
Hoe gaat het?
En om een of andere reden willen deze witte gasten
me er altijd aan herinneren dat ik Chinees ben.
Welkom meneer Sheng in ons Sausage Castle.
Welkom, hallo.
Je moet deze opname onder controle krijgen, er gaan overal geweren af
en die gast gooit met granaten.
Die gast gooit granaten.
Die gast gooide granaten
en ik dacht echt, man...
we hebben echt betere wapenwetgeving nodig in dit land.
Leg je vinger hier, en...
- Wacht, wacht, niet schieten alsjeblieft. - Oh, verdomme!
Op een gegeven moment schoten ze bijna onze DP neer,
- Christopher Valona. - Gaat het, CV?
Ja, ik ben oké. Ik heb gehoord dat het net oorlog is.
Welkom in mijn huis.
En we werden nog steeds gevraagd om de scène af te maken.
Ik wist niet dat je ging schieten.
Ik was van plan om af te tellen, LA.
Oké. Ik maak me klaar om te schieten.
Iedereen klaarstaan, zodat jullie niet in je broek schijten.
Dit is waar Jesse het over had
toen hij zei dat Shane P.T. Barnum was geworden
die de freaks verkocht.
Het was niet dezelfde stem die Gavin, Jesse en Amy
met satire en een subversief doel hadden gecreëerd.
We waren niet vreemd om vreemd te zijn.
We waren vreemd voor geld, en ik wilde eruit.
Ga naar de camera en zeg dat in het Chinees.
- Tegen de camera's. - Ik weet niet...
Verzin maar wat en laat het Aziatisch klinken.
Nu gaan ze de watermeloen in haar kont stoppen
om het sap eruit te persen.
Laat de sake door haar sappige kontje stromen.
In LA's mond. Doe je mond open, LA.
- Sake fruitsalade. - Dit is echt klote.
Dit is de sake fruitsalade.
Het spijt me. Dit is vreselijk.
Hoe gaat het, gast?
- Hé, kan ik je even spreken? - Ja, natuurlijk.
Ik bedoel, ik wil eigenlijk alleen zeggen dat ik...
Weet je, man, dit is niet mijn ding.
Het is gewoon, ik vind je een grappige kerel
en al die shit is hilarisch en het is leuk om hier te zijn.
Maar je moet wel oppassen dat je mensen niet gebruikt.
Begrijp je wat ik bedoel? Je gebruikt LA
en hij is een soort van grappige zwarte man met een dikke buik.
Je gebruikt het Aziatische meisje om Chinees te spreken voor de camera.
Je moet gewoon voorzichtig zijn met hoe je mensen gebruikt.
En de vrouwen... Snap je wat ik bedoel?
Ik bedoel, als je alles op een rijtje zet,
merk je dat we een andere achtergrond hebben.
Zwart, wit, christelijk, atheïst.
Je hebt vandaag met joden rondgehangen,
Aziaten, domme m... zoals ik.
- Ja. - En het punt is
dat we allemaal buitenstaanders zijn.
Als ik ernaar kijk, voel ik me ongemakkelijk.
En ik heb het gevoel dat mensen die dit zien je zullen uitlachen.
Ze zullen LA uitlachen.
Ze zullen het meisje met de meloenen uitlachen.
Ik denk dat je gewoon moet nadenken over wat je eigenlijk wilt zeggen.
- Mijn excuses voor... - Niet...
- Maar dat doe ik wel, man. - Bedankt. Het is goed.
Bedankt voor je komst.
Terwijl VICE me liet vechten om advertenties te verkopen,
vocht ik achter de schermen met hun advocaten om mijn winsten.
We hebben er jarenlang achteraan gezeten.
Maar tegen de tijd dat VICE eindelijk de schuld erkende,
waren ze failliet.
Ik heb het faillissement aangevochten,
heb mijn claim ingediend,
en hoewel ze me nooit mijn geld hebben betaald...
heb ik die schuld ingeruild voor de rechten op mijn show
en heb ik mijn geheimhoudingsverklaring met VICE opgezegd.
Dankzij die beelden en die vrijheid
heb ik deze documentaire kunnen maken.
Ik heb honderdduizenden dollars ingeruild voor het recht dit verhaal te vertellen.
Mensen vragen me voortdurend waarom ik naar VICE ben gegaan
ondanks dat mensen zoals Choe me dat afraadden.
Ik ging naar VICE omdat het op dat moment geweldig was.
Het was een plek waar je raar kon zijn en je stem kon laten horen
en bij gebrek aan een betere definitie, jezelf kon zijn.
Het was net de School voor Mutanten van Professor X
of het weeshuis van Bruce Wayne in Gotham
of School for Kids Who Don't Read Good van Derek Zoolander
Daarom zijn we allemaal gegaan,
omdat we nergens anders pasten.
En ondanks deze waanzinnig nalatige,
bijna kwaadaardige omgeving,
hebben heel veel goede mensen heel veel goed werk geleverd.
VICE gaf ons een thuis om gekke verhalen te vertellen
en de hoop was dat, door deze verhalen te vertellen,
je dingen zou kunnen veranderen.
Het enige wat je wilt is laten zien hoe stoer je bent.
Wees de slechterik.
Het is echt allemaal onzin.
Ik hoop dat niets van dit alles wordt doorgegeven aan mijn kinderen.
We hadden een doel, en VICE heeft er een merk van gemaakt.
Maar toen dat merk groter werd dan de mensen
en de verhalen en de diepgang die het hoopte te bevatten...
Het is niet iets kostbaars,
maar het is iets dat...
Het is een, het is een...
Het werd waardeloos.
De wereld zit vol met dit soort verhalen.
Ik heb er veel gezien in Huang's World
en uiteindelijk was er één zoutmijnwerker in Peru
die me deed denken aan mijn tijd bij VICE.
In Amerika, als je één flesje van dit roze zout verkoopt,
zo'n 180 tot 230 gram,
betalen mensen er meer dan $10 of $12 voor.
Wist je dat?
Nee, dat wist ik niet.
Dus jullie weten niet voor hoeveel geld ze jullie zout verkopen?
Het is niet eerlijk,
maar we zijn nederige mensen
en ze betalen ons op tijd.
Daarom vinden we het prima.
En ik ben blij dat ik hier kan blijven,
want ik kan hier frisse lucht inademen en een ontspannen leven leiden.
En ik blijf hier trots als inwoner van Maras.
De wens om Peruaans roze zout te verkopen
of VICE magazine, zodat iedereen het kan ervaren
maakt meteen kapot wat je er in de eerste plaats zo leuk aan vond.
Er zijn enkele mensen
die bedoeld zijn om van iets te genieten of iets te ervaren,
en op het moment dat je dat aantal mensen overschrijdt, is die magie weg.
VICE is blut
omdat hebzucht het heeft opgeblazen tot een punt waarop VICE is gemuteerd
en niet langer leek op wat het eerst zo bijzonder maakte.
Niet iedereen krijgt de kans om formaldehyde te roken
naast Rupert Murdoch op het kantoor van VICE.
Je had er gewoon bij moeten zijn.
TER NAGEDACHTENIS AAN OOM TONY
GEPRODUCEERD EN GEREGISSEERD DOOR
Oh, maar deze broek is raar.
- GEPRODUCEERD DOOR - Oké, jij kiest waar hij komt.
- Oké, zeker aan de rechterkant. - Dat is behoorlijk groot.
Is dit de grootste?
- Dat is de grootste. - Oké.
Hier, ik zet hem daar neer.
Ik zet hem even recht. Een klein beetje.
Ja, ja, want hij staat een beetje scheef.
Maar gaat het niet, zoals, is je lichaam niet gewoon...
Ik wil nog steeds dat iemand het slipje opeist.
- Oh, voel je het? - Nee, het is goed.
Oké, probeer niet... Probeer stil te blijven zitten.
Ik zal me ontspannen als je er een paar vingers in steekt.
Misschien moet ik het doen om je op je plaats te houden.
Was dat Amber Rose die iedereen vertelde
dat Kanye graag vingers in zijn kont had?
Ja, ja, ja, ze zei zoiets als "Meneer Vinger in de Reet" of zoiets.
De meeste genieën zijn linkshandig en houden van vingers in hun kont.
Ik ken veel genieën.
Woo was ook in een aflevering met ons, toch, Nick?
- Ja. Voordat we naar Taiwan gingen. - Ja.
Weet je nog die vent in China:
"Ben je een feestbeest?
“Yo, jij bent een leuke vent, toch?”
En toen zei jij: “Wat?”
Hij zei: “Ja, je bent een leuke vent, toch?”
We waren in die bar waar ze ons die ballonnen gaven.
Dat was een van die jongens.
Ja.
Ik weet nog dat we naar die ondergrondse bar gingen,
en ik dacht dat we gewoon wat zouden drinken en toen keek ik naar de rekening,
maar ze begonnen er ballonnen op te plakken,
en iedereen deed mee met ballonnen, en ik dacht: “Oh, dit is zo vet.”
Lachgas?
Het was niet zoals lachgas dat ik ooit eerder had gebruikt.
Het was Chinees spul.
Die shit was geen lachgas.
Ja, ik weet niet wat het was.
- Is de tatoeage klaar? - Ja.
Hoe voelt het?
Weet je, helemaal aan het einde,
- voelde ik een kleine prik. - Ja?
- Maar het voelt als... - Dat was de vinger.
Maar het ziet er wel heel goed uit.
Ga eens kijken. Ga eens in de spiegel kijken.
Prachtig.