Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MUBI VE QC ENTERTAINMENT SUNAR
BİR QC ENTERTAINMENT YAPIMI
- HUANG'S WORLD, VICE - Ama merak ediyorum.
Williamsburg'deki
- en büyük işveren sizsiniz. - Evet.
Nasıl bir his?
Güzel. Ama ilk Williamsburg'a...
Güzel bir hikâye bu.
Montreal'de başladık.
Sonra 90'ların sonu gibi
- VICE'IN KURUCUSU - New York'a geldik.
North 4th Sokağı'na taşındık
çünkü Triple Five Soul bize deposunu ücretsiz vermişti.
2000'ler filandı,
yani tüm kokain bağımlısı hayat kadınları oradaydı.
Beş dolara oral seks yapıyorlardı,
en küçük ortak payda saçmalığı.
Crazy Larry diye bir keş bizi haraca keserdi.
Para vermezsek
kapımızın önüne sıçardı.
Yani her gün bir dolar haraç verirdik ki
kapımızın önüne sıçmasın.
Manhattan'ın bir adım ötesinde
bunca kanunsuzluğun yaşanması çok acayipti.
Kanun filan yoktu.
Mesela gidip kokain alabileceğin
bütün gece açık olan bir dükkân vardı.
Adı neydi?
Kokie.
En sevdiğim bar da...
- Chex Cash'i bilir misin? - Evet.
Chex Cash'i 16 yaşında iki çocuk işletiyordu.
Deniz kenarında terk edilmiş bir çek bozdurma yerini işgal etmişlerdi.
Bira 99 cent, punk rock çalıyor.
Deniz kenarında oturup 99 cent'e Pabst Blue Ribbon içebiliyordun.
Brooklyn buydu işte.
Brooklyn bir on yıl boyunca
dünyanın en havalı yeriydi.
Çok iyi hareket...
Kemiği masaya koyuşunu çekebilir miyiz?
Et lokantalarında büyümüş bu adam,
"Kemik masaya konur" gibi bir tavır.
Her şeyin tepetaklak olduğu bir dönemde şef oldum.
Nasıl yapacağınızı göstereyim.
Food Network, Amerika'da neredeyse on yıl boyunca
yeme içme kültürünü hâkimiyeti altında tutunca
yemek ve seyahat konuları interneti ele geçirdi.
Eater gibi siteler,
Yelp gibi uygulamalar çıktı.
Çok iyiydi gerçekten.
Bu alternatifler çıkınca
Food Network anlamsız hale geldi.
Daha neler!
Ortaya yeni bir isim çıktı.
Emeril Lagasse ve Food Network'teki
insanlar hakkında ne düşünüyorsun?
"Televizyonda Noel Baba'yı tekmele" demekten farksız bu.
Yani...
Tony, insancıllığı sebebiyle idolüm oldu.
- Ne zamandır sörf yapıyorsun? - Beş yıldır.
Sen ilksin.
Bu sporu yapan ilk Liberyalı.
Bir saatlik bölümlerle klişeleri ve yüzlerce yıllık
önyargıları kırdı.
Onun başarısının ardından
Food Network yeni bir Tony Bourdain aramaya başladı.
Benim gibi genç şefleri hedefleyen
The Cooking Channel diye bir kanal bile kurdular.
Bu fiyatlarla nasıl para kazanıyorsun?
Ürünlerimiz iyi.
The Cooking Channel'da Cheap Bites diye
bir program yapma teklifi aldım
ama yapımcı "Asyalı hip-hop'çı Guy Fieri olabilirsin" deyince
teklifi reddettim.
Bir sürü yapımcı lokantama geldi,
- EDDIE HUANG, YENİ ANTHONY BOURDAIN - Tony de geldi.
- N'aber Tony? - Nasılsın?
Nasıl gidiyor?
- İyi. Sen nasılsın? - Seni gördüğüme sevindim.
Çok lezzetli.
Ün başımı döndürünce
acayip şeyler söylemeye başladım.
"SİKTİR GİT"
Durumun ciddiyetini anlamayıp pandemi sırasında
tüm mikrofonlara dokunan Rudy Gobert gibiydim.
- BOURDAIN İLE EDDIE HUANG ÜZERİNE - Ama Tony anlamıştı.
TELEVİZYON ŞEFLİĞİNİN TEHLİKELERİ
Yemek dünyasının daha başlamadan kariyerimi bitirmek üzere olduğunu anladı
ve bana destek oldu.
YAZILARINA VE ZEKÂSINA HAYRANIM. YEMEKTEN ÇOK DAHA FAZLASI VAR ONDA.
Tony beni Spotted Pig'in ikinci katındaki lokantaya götürüp
tek bir şey söyledi:
"Eddie, her fırsatta sana
"siki tutturmaya çalışacaklar.
"Ne yaparsan yap, siki tutma."
Sözünü dinledim.
Ben Signovision Journal'dan Christine Laskowski.
Soho'daki McNally Jackson Kitabevi'ndeyiz.
Tayvanlı-Amerikalı şef ve yazar Eddie Huang'ın
Fresh Off the Boat adlı
yeni biyografisi hakkındaki konuşmasını dinleyeceğiz.
Hadi oturalım.
Fresh Off the Boat adlı bir biyografi yayınladım.
ABC haklarını satın aldı,
böylece ilk Çin-Amerikan sitcom'u doğdu.
- Nasıl? - Amerikalılar böyle yapar işte.
Aynen öyle.
- YAKINDA - Fresh Off the Boat.
Hayatım garipleşmeye başladı.
Yapımcıların beni koymaya çalıştığı kalıplara uymuyordum.
TED konuşması yapacaktım ama konuşmadan 48 saat önce
Asa Kira ve David Choe ile podcast yapmaya gidince
bu hakkımı kaybettim.
Meghan McCain ile bir program yapmaya başladım,
bir hafta sonra yerime Baratunde'yi getirdiler.
Fresh Off the Boat başarılı olsa da ben yapılan işi hiç beğenmedim.
Birinci sezon bitmeden ayrıldım.
Her aşamada kendime sadık kaldım
ve kendimi rahat hissettiğim tek yer
VICE oldu.
Ben Shane Smith.
Ben Gavin McInnes.
Ben Suroosh Alvi.
VICE dergisi olarak
New York City'ye taşınıyoruz!
"V."
VICE bir sürü şey yapıyordu.
Dijital içerik üreticisiydi.
Farklı markalarda toplam üç milyon abone,
beş yüz milyon da izlenme.
Reklam ajansıydı.
- Bir tane daha. - Yok.
Yavaş gidiyorum.
Haber kuruluşuydu.
Medya imparatorluğuydu.
Misyonunuz ne?
Dünyanın en büyük medya şirketi olmak
ve sıçmamak.
Ama ilk olarak Montreal'de Haitililerin kurduğu bir dergiydi.
Montreal'de Voice diye bir yerde çalışıyorduk.
Haitili göçmenler ve bizim için bir projeydi.
Bir süre sonra bize borçlandılar,
paramız ödenmeyince biz devraldık,
"O"yu atıp Vice olarak devam ettik,
sonra gerisi geldi.
Yani dergiyi Haitililere yardım etmek isteyen,
kâr amacı gütmeyen bir kuruluştan mı çaldınız?
Doğru.
Hiç hoş değil aslında.
Değil.
VICE'ın başarısının birçok sebebi vardı
ama Shane Smith'e göre sebep sattıkları şeyin
cool olmasıydı.
Her kuşakta bir nöbet değişimi olur.
Woodward ve Bernstein, kendi kuşakları için punk'tı
ama şimdi demode oldular.
Nöbet değişimi olduğunda doğal olarak
dil de değişir.
Bu satış stratejisi sayesinde VICE bir noktada 6 milyar dolar değere ulaştı.
Shane, hem mutantlarla hem de iş insanlarıyla anlaşabilen
Profesör X benzeri bir medya patronu gibi görülmeye başlandı.
Herife bak.
Teşekkürler.
BİR ZAMANLAR 5,7 MİLYAR DOLAN EDEN VICE MEDIA
- İFLAS BAŞVURUSU YAPTI - Sonra iflas etti.
VICE artık daha küçük, kâr etmeyen
bir kuruluş olarak yoluna devam edecek.
VICE, ÇALIŞANLARINI HIZLA İŞTEN ÇIKARIYOR
Bir sürü insan işini kaybetti.
Parasını kaybetti.
Benim gibi hakkı olan parayı hiç alamayanlar oldu.
Burada, burada ve burada okuyabilirsiniz.
Bir sürü konuşan kafanın oturup ağzından nefes alarak
söz konusu WeWork veya Enron'muş gibi hikâyeyi parça parça anlatacağı
Alex Gibney tarzı bir belgesel çıkacağına adım gibi eminim.
Bunlar risk alan insanlar, fevriler.
Ama VICE farklıydı.
Bir zamanlar insanların çok önem verdiği
bedava bir dergiydi.
Yatırımcılar, piyasa,
ticaret, istatistikler veya satışlar için değil,
insanlar içindi.
VICE'ın varlığı, gazetecilik ve markalara dair
bildiğimiz her şeye meydan okudu.
Hikâyeye önem verdik.
Burası yaşlı seks işçileri için
- bir huzur evi. - Ve karaktere.
Çocukken yakın bir arkadaşım
"Gel gidip eşek sikelim" dedi.
"Duyduklarını siktir et, gözümle görmem lazım" tavrıyla
hakikate yaklaşabiliyorduk.
Ama Shane bu başarının değerini anlayınca
bolluk paradoksunun kurbanı olduk.
New York'a gidince odağımızın kayacağını,
yan projelere çok fazla kayıp
her şeyin kökeni olan
dergiyi bile unutacağımızı
tahmin etmiştim.
Shane'e bakınca
bunu ne kadar önemsediğini görebiliyorduk.
Hepimiz için önemliydi,
gençliğimizi buraya verdik.
Ama gerçekten sonu böyle olmak zorunda değildi.
Kameranın önünden çekilebilir misin?
Teşekkür ederim.
Zach.
Bu adamın yanında dur,
bu karenin fotoğraflarını çek.
Nasıl göründüğünü merak ediyorum.
Nasıl olmasını istiyorsun?
- Şık olması lazım. - Şık mı?
Güzel görünüyorsun bence.
Güzel, evet. Harika görünüyor.
- Çekelim hadi. - Tamamdır.
- Dave kadrajı onayladı. - Tamam, hadi.
Bir dakika, belgesellerin başında "İyi görünüyor muyum? Tamam" gibi
konuşmaları kullanamamaktan nefret ediyorum.
Direkt röportaj. Hiç sevmiyorum.
Doğallık yok. Hemen konuşmaya başlıyorsun.
Ön sevişme yok. Hemen
- işe koyuluyorsun. - Ön sevişme yok, evet.
VICE'tan ne zaman ayrıldın?
2007.
Vay anasını. VICE'ın akılsız ilk dönemlerinden vardın yani.
1998'de filan başladım.
Vay be.
Daha Montreal'deydik.
Montreal'in ilk zamanlarında
tavan arası bir yerdeydik,
Wu Tang'i çok seven punk'çı tipler vardı.
Wu-Tang seviyorlardı.
Bu yüzden bana platform verdiler.
VICE'taki ilk köşemin adı
"Ask the Poindexter"dı.
Bana, yani Poindexter'a hip-hop'a dair çok detay sorular olan
sahte mektuplar çıkıyordu.
Sonra hip-hop editörü olarak devam ettim.
Bu konuda kendine has bir perspektiften yazacak
hip-hop kurdu birine ihtiyaçları vardı.
Gerçi perspektifim de o kadar kendine has değildi
çünkü aslında Ego Trip ve On The Go dergilerine özeniyordum.
Bunu söylüyorum
çünkü ben o dergilerle büyüdüm.
Özellikle Ego Trip'in VICE üzerinde büyük etkisi oldu.
- Sansasyonel. - Alaycı.
İşte o mizah, o öz farkındalık
o dönemde hip-hop gazeteciliğinde yoktu.
O yüzden ben yazmaya başladığımda
sürekli şöyle derdim:
"Rapçiler dünyanın en komik insanları."
En hayat dolu, komik insanlar,
müthiş bir mizah duygusu, müthiş referanslar.
Tek yapman gereken bunları yazıya dökmek.
- Çok iyi. - 1998'den
2007'ye kadar sürdü bu.
Sonra grup büyüyünce
"Ben sanatçıyım" diye düşündüm.
"Albüm anlaşmam var."
Dergi için müzik yazıları yazmama gerek yok.
- Anladın mı? - Evet.
Kendin başına olacaksın
Başka kimseyle değil
Aynen
Yapmaya başladığın karantina albümü,
artık büyümek istiyorsun, çok iyisin be.
- O farklı. - Daha iyi.
Tebrikler.
VICE'a dönüp baktığımda
istediğim her şeyi yapmama izin vermişler
çünkü bu müziği benim kadar bilmediklerinin,
sevmediklerinin
- farkındalardı. - Evet.
VICE olduğu için insanlar yazdığın makalenin
gönderdiğin gibi basıldığını sanıyorlar.
Hiç alakası yok.
Revizyonlar, düzeltiler, paragrafların yerini değiştirmeler.
Çok titizdi gerçekten.
Ton çok doğal olduğu için
insanlar anlamıyordu.
Ama cidden çok emek veriliyordu, en azından benim için böyleydi.
Jesse çok titiz ve talepkâr bir editördü.
- Pearson mı? - Evet.
Jesse Pearson edebi bir bakış getirdi.
Gavin'le birlikte çok özel bir şey yaptılar,
bunu göz ardı etmemek gerek çünkü...
Ama o hikâye gölgede kalıyor.
Daha o zamanlar, 2000'de filan,
derinlerde bir şeyler kaynamaya başlamıştı.
Gavin'in "VICE Nefret Kılavuzu" yazısını okumuştum.
Çok önemli bir gazetecilik işiydi.
Okuyup "Bir tuhaflık var" demiştim.
Bir kısmı komikti,
bir kısmı bilerek provokatifti.
Şimdi ne yaptığını bilmiyorum. Takip etmedim.
Ama o zamanlar
aşırı komik bir yazardı.
O yüzden o yazı da komikti.
İnsanı biraz rahatsız da ediyordu.
"Bir tuhaflık var" dedirtiyordu.
"Gerçek düşüncesi ne?" gibi.
Hepimizin aklındaki soru buydu bence.
Cidden böyle mi düşünüyor, yoksa komiklik mi yapıyor?
Nefret söyleminin arkasında genelde bu yatar ya,
bugün bile. 4chan mantığı.
Pepe meme'i, "Şaka yapıyorum canım."
- Evet. - Klasiktir. Ama...
Boka sarmadan ya da çok ileri gitmeden önce,
hatta ucuzlaşmadan diyelim,
Gavin gerçekten çok komik bir yazardı.
Gerçekten, ciddi ciddi çok komik bir yazar.
Dave 1 ile konuşunca düşündüm.
Gavin, ben VICE'a başlamadan önce kovulmuştu.
İnsanlar ofiste sanki öcüymüş gibi
adını söylemekten kaçınıyordu.
Ama Gavin'in neden kovulduğunu,
VICE'ın neden Shane'e kaldığını bilmiyordum.
Kadrajı ciddi ciddi kontrol eden
bu titiz, olağanüstü
ve ihtiyatlı adamın
Gavin konusunu geçiştirirken
bir yandan da imalarda bulunması
gün yüzüne çıkarılması gereken çok şey olduğunu anlamamı sağladı.
Yazıyı cidden çok beğendim.
Teşekkürler. Ortodoks Yahudi olarak yetiştim.
- Evet. - İstediğini sorabilirsin.
Ortodoks Yahudi olarak büyümem
- VICE'IN İLK KADIN YAZARI - beni bir nevi VICE'a götürdü
çünkü o topluluğa uymuyordum,
tamamen aykırıydım.
Fanusun içinde gibiydim.
Oradan kurtulur kurtulmaz
"Çıkarın beni buradan.
"Her şeyi yapmak istiyorum.
"Olabilecek en tuhaf şeyleri" dedim.
Her zaman korkutucu şeylere ilgi duydum
çünkü herkesin aynı şeyleri sevip yaptığı bu fanusun dışındaki
hayatı deneyimlemek istiyordum.
- VICE GENEL YAYIN YÖNETMENİ - İlk başlarda
her şeyin çimentosu olan Jesse Pearson'la
Index diye bir dergide çalışıyorduk,
bir gün VICE'ın bir sayısını getirdi.
2000 yılıydı.
Dergiye bakıp şöyle düşünmüştüm:
"Bu ne böyle?
"Daha neler, bu ne ya?"
Muazzam prodüksiyon becerisi olan
bir fanzin gibiydi.
VICE'ın güzelliği, her şeyden bahsetmekte özgür olmak mıydı?
Evet, yazmak istediğim hiçbir şeye itiraz etmediler.
Kadınlar için boşalma kılavuzu gibi yazıların mesela...
Gurur duyman gereken işler görüyorum.
VICE'ta bir sürü
cinsel aktivite için kılavuz vardı
ama kadınların boşalması için yoktu.
"Bu harika kılavuzlara ben de katkı sunabilir miyim?" dedim.
Hepsi çok iyiydi, çok da komikti.
Ayrıca tavsiyeler de gayet sağlamdı.
Benim de katkım olsun istedim.
Seninle konuşurken VICE'ta çalıştığım dönemle ilgili
hislerimi hâlâ çözemediğimi fark ediyorum.
Gençlerin yazıp üretebileceği,
hatalar yapıp kendilerini çözebileceği
bir ortam yaratmışlardı.
Evet, bambaşka bir dönemdi.
Cancel kültürü yoktu galiba.
Yani sebebi de
kitlenin çok küçük olmasaydı.
Ücretsizdi bir de.
İster alıp okurdun ister çöpe atardın.
- Evet. - O kadar.
O dönemde çok farklı işlerde çalıştım.
Teenage Unicorn diye bir blog'um da vardı.
Artık yok, kapattım.
Ama bir mangal partisinden çok komik bir fotoğraf var,
Gavin penisini sandviç ekmeğinin arasına koymuştu.
Üstüne ketçap sıkmıştı
ki bu da büyük hataydı...
- Hardal. - ...hardal konur çünkü.
En çok ketçap sıkmasına kızmıştım.
Bilmiyorum ki, komik bulduğumu söylesem ayıp mı olur?
Bunun politik olarak neden yanlış olduğunu
söyleyecek birileri vardır mutlaka.
- Bir sürü sebep... - Arkadaş değilseniz
ve açık açık yapma dediysen yanlış tabii.
Jesse Pearson ayrıldı, ben ayrıldım,
sonrasında büyük bir para akışı oldu
ve böylece çok daha büyük bir kitle için
acayip işler yapılmaya başlandı.
Bence işler bu noktada tatsız olmaya başladı
çünkü birden ofiste
uzundur arkadaş olmayan insanlar çalışmaya başlıyor,
bu yüzden de birini gücendirmemek için
eskisi gibi rahat davranamaz oluyorsun.
Gavin'in kuralları sevdiği bariz.
"Yapılacaklar ve yapılmayacaklar."
Bunlardan bazıları çok komik ve isabetliydi.
Ama çoğunlukla
nasıl kadın olunur,
nasıl çekici bir kadın olunur,
erkeklere nasıl çekici gelinir gibi şeylerdi.
Ama Gavin bana kötü davranmıyordu ya da işe "Yuh!" dedirtecek
- şeyler yapmıyordu. - Evet.
Masasında salak salak şeyler olurdu,
ırkçı şeyler filan,
ben sadece göz devirirdim çünkü provokatif olmak için
- yapardı bunu. - Evet.
Şok edici bir şey söyleyince
"Peki Howard Stern" derdim.
- Olayı oydu. - Evet.
VICE'a kabul törenini duymuş muydun?
Yüzük, rozet filan verilirmiş.
Yüzüğüm var ama sizin nasıl...
Benim yüzüğüm yok. Rozet vermişlerdi.
Boktan bir hareket.
- Rozeti hiç duymadım. - Yüzük istememiştim.
- Yeni kartı basarlarken... - Ne anlatacağım...
...bunu düşünebilirsin.
Gavin bu rozetleri dağıtırken şey yapardı,
Hitler oyuncağı vardı,
insanlara onunla dokunurdu.
"Siktir git" dedim.
Çak.
Ne diyordum?
Terapistimle şöyle bir şey olmuştu,
"Benim yaşımda böyle yapılmaz" dedim.
"Nereden çıktı bu?" dedi o da.
"Siktir, Gavin'den" dedim.
20 yıl sonra yani...
Saçma sapan kuralları içselleştirmişim.
Çok rezil bir hikâye var.
Çok salakça.
Jesse, Lesley,
ben ve Gavin takılıyorduk.
Gavin yine komedi şovuna başlamıştı,
bir kadın nasıl görünmeli filan diye.
Konu bir noktada
vajinal dudaklara geldi,
"Tamamen simetrik olmalı.
"Diğer türlüsü iğrenç" dedi.
"Öf, daha neler ya" filan dedim.
"Birinin dudakları asimetrik" dediler.
"Bilmiyorum ama bir eksiğim yok" dedim.
VICE'tan sonra Gavin'in neye dönüştüğünü bilsem de
Amy'nin anlattıkları beni yine de şoke etti.
Gerçek gelmiyor.
Dave ve Amy gibi insanlar tasvir etmedikçe tam anlayamıyorsun.
Geriye dönüp bakınca
nasıl böyle bir yerde çalışabildiğimizi soruyorsunuz belki.
Ama çoğumuz her yerden ret almıştık,
gençliğimizi kendimiz olabileceğimiz bir yer arayarak geçirdik,
Gavin gibi birinin kurduğu bir yere bile razıydık.
Gavin'i bir kurtarıcı,
tarikat lideri
ya da rahatsız edici bir puşt olarak görebilirsiniz.
Babaları olmamış,
"baba" dedikleri biri,
her şeyleri oluyor.
Ne yaparsa yapsın
bu yazarların değerini gören ilk insan oydu,
o yüzden gönüllerindeki yeri hep ayrı olacak.
Böyle bir duruma düşmemiş insanların
anlayabileceği bir şey değil.
Bazen seni inciten insanları seversin,
sırf seni seven ilk insan oldukları için.
Şunu merak ediyorum, VICE dışında da
seni yazmaya iten ne oldu?
Okumak beni yazmaya yönlendirdi sanırım.
Çocukken okumak, bir kaçıştı.
Güvenli bir sığınaktı.
Yeterince okursan
doğal olarak yazmaya da meylediyorsun,
kendiliğinden oluyor.
Ama ciddi olarak yazmak,
edebiyat, gazetecilik filan yani,
muhtemelen punk rock'la başladı, bazı fanzinlerle.
Fanzin patlaması oldu benim için.
Çoğuna punk bile denmezdi.
Kimileri buna nefret edebiyatı derdi,
ben de bir dereceye kadar
meraklıydım bunlara.
Bağımsız çizgi romanlar çok önemliydi benim için,
bana ilham verdiler, izin almadan bir şeyler üretebileceğimi
görmemi sağladılar.
Eski VICE işlerine bakınca
gençlik kültürünü yansıtmaya çalışmıyordun,
o kültürü belirlemeye çalışmıyordun.
Sevdiğin şeyleri paylaşıyordun sadece
ama çok ayrıntılı ve özel şeyler olduğu için
bir şeyi temsil eder hale geldi.
Bence bunu daha biz tanışmadan Gavin başlattı.
Sonra ben geldim, Amy Kellner ve Lesley Arfin'i getirdim.
Dördümüz bir ton belirledik.
"Çok zeki zengin kızı" olarak tanımlıyorum bunu.
Anlatabiliyor muyum?
Kıta felsefesinden bahsederken
"Filan oldum" gibi şeyler de söylüyorsun.
Senin orada olduğun dönemde en çılgın edebi dergiydi.
Çocuğuma bile okuturum,
- o dönemin edebiyatı diye. - Evet.
"2000'lerin başının romantik şairleri bunlar."
- Çok güzel. - Değil mi?
Miranda July var.
Ottessa Moshfegh var.
Natasha Lyonne.
Zaman kapsülü gibi.
Belli bir döneme ait bunlar.
Mesele bu bazı okurları rahatsız etmişti.
- Kendi hikâyelerini anlatan polisler. - Vay be.
"Torba, New York polisinin üniforma için kullandığı kelime.
"Torban jilet gibi
"ütülüyse muhtemelen pısırıksındır.
"Gerçek polislerin üniforması kırış kırıştır,
"deneyimin ve gururun göstergesidir bu."
Yapılacaklar ve yapılmayacaklar.
"Ya güçlenmiş bir kaltaktır
"ya da patrona Kel Hitler lakabını
"senin taktığını söyleyecek bir tiptir."
Vay be.
- BİT PAZARINDA MEKSİKALI NAZİLER - Gavin'in siyasi görüşleri
- GÖÇMENLERİ SUÇLUYOR - ve kişiliği hakkında çok şey söylendi.
Evet. Ben 2002'de başlamadan önce de
VICE'ta muhafazakâr tonlar içeren
yazılar çıkıyor.
Ufak tefek şeyler.
Yani bence Gavin bu fikirleri insanların sandığından daha önce
- test etmeye başlamıştı. - Evet.
Kaynıyordu alttan alta.
Bence Shane...
Sikerler, söyleyeyim gitsin. Bence Shane, Gavin'in
uzun zamandır VICE'ın yüzü olmasını kıskanıyordu,
kendisi de öne çıkmak istiyordu.
Burada bir fırsat gördü.
Hamlesini yaptı.
- VICE'ta yüzük verdiler mi sana? - Evet ama kaybettim,
aldıktan bir hafta sonra filan. Bilmiyorum.
- Sikinde olmadı mı? - Hiç olmadı. Takacak halim yoktu.
Kendi grubunun tişörtünü giymek gibi,
ezik bir hareket yani.
O şekilde sadakatimizi kazanmak istediler bence.
Bu sadece yatırım yapan iş insanlarına havalı geliyordu,
- kendi yüzüklerinin olması. - Evet.
Banal tiplerin hoşuna gider tabii.
- Sen hâlâ takıyorsun. - Evet.
Shane bir bakıma iyi bir iş insanıydı.
Satış yapmayı biliyordu.
Ama satış yaklaşımı bana biraz P.T. Barnum'u andırdı hep.
Karnavalda çığırtkanlık gibi.
Bizim gibi ucubeleri alıp
sıkıcı tiplere satıyordu.
Kültürün o kısmına hâkim olmak istiyordu,
anlatabiliyor muyum?
Bence başaramadı ama.
Sen gittikten sonra silahlı çocuklar çıktı.
Ayrılmamın sebebi o gibiydi.
2010'da ayrıldım
çünkü artık patronlar
derginin video içerikleri için
bir nevi katalog olmasını istiyordu.
Ciddi haberler istiyorlardı.
Çocuğun birini hiç gitmediği bir ülkeye gönderiyorlardı,
bu yazıların özü de "Burası korkutucu" demekti.
Bence çok sorumsuz ve ötekileştirici bir şeydi.
"Bunun parçası olmak istemiyorum" dedim.
Seçtikleri filtre bu oldu.
Dünyaya oradan bakmak.
- VICE LİBERYA KILAVUZU - Birisi Liberya'ya gitmişti,
her şeyin ne kadar korkutucu olduğundan bahsediyorlardı.
Birisi beni öldürmek isterse
seni yakalarsam çiğ çiğ yerim.
Hormonlu iç savaş gibi.
Kıyamet sonrası mahşer yeri gibi,
eroin kullanan çocuk askerler, kılık değiştirmiş yamyamlar,
sistematik tecavüz.
Cehennem gibi.
Bir hafta sonra filan da
Anthony Bourdain'in bir programını izledim,
aynı yerdeydi,
sokaklarda dolanıp "Burası cıvıl cıvıl" diyordu.
"Bir şeyler tadıp insanlarla tanışacağım."
Aynı yerlere bambaşka iki yaklaşım.
Bir noktada Shane'e Bu cool olma meselesinin,
bunu nasıl tanımlarsan tanımla,
çok karmaşık ve sorunlu olabileceğini söylemiştim,
yenilenebilir bir kaynak değil bu.
Buna sahipsen ve satmak istiyorsan
sadece bir kere satabilirsin.
Jesse'yle konuşunca Huang's World için
Jamaika'ya gittiğim dönemi hatırladım.
VICE'ın siyahlarla ilgili haberlerini sevmiyordum,
silahlı çocuklar ve uyuşturucu kullanan adamlardan ibaretti.
Gençken babamın restoranında
Andy diye Jamaikalı bir aşçıyla çalışmıştım,
hiç böyle biri değildi.
Bana anlattığı Jamaika'yı göstermek istedim,
bu yüzden öğrencilerle buluşup
insanlarla Marcus Garvey hakkında konuştum.
Jamaika o partileme ve esrardan ibaret
şişirilmiş imajından çok daha fazlası.
Bir sürü başka şey var.
Ama döndüğümde o zamanlar VICE'ın
iki numaralı adamı olan Eddy Moretti
beni şöyle azarlamıştı:
"Silah yok mu? Uyuşturucu yok mu?"
"Trench Town nerede?"
Silahlı çocuklar safarisi saçmalığına dahil olmayacağımı söyleyince
beni askıya aldı.
Yeniden çekim yapmak için Jamaika'ya döndüm,
çektiğim bu klibi kestiler
çünkü onların gazetecilik yaklaşımıyla dalga geçiyordu.
Burada başka bir VICE programı çekilse
böyle olurdu.
Şu an Jamaika dağlarındayız,
burası çok ama çok tehlikeli.
Burada çok insan öldü.
Thomas Horton burada üç kere öldü.
VICE HBO. Oraya gidiyoruz.
Bence VICE'in yaptığı çok iş
senin azmin sayesinde oldu.
Bence de öyle.
Çünkü bence sen...
Yani biliyorsun ki bu iş...
İşin bir kısmı vizyon sahibi olmak,
bir kısmı P.T. Barnum gibi reklam yapmak.
Herkesin seninle aynı fikirde olmasını sağlamak.
Evet. İlk başladığında sesinin
diğer herkesten çok çıkması lazım.
Beni korkutuyorsun.
Hayır, seni korkutmayan tek kişi benim.
- Doğru. - Unuttun demek bunu.
Christi Bradnox diye bir yazar vardı,
LESLEY ARFIN YAZAR
"VICE Am Yalama Kılavuzu" diye bir yazı yazmıştı,
"Ben de böyle şeyler yazmak istiyorum" demiştim.
Erkeklere ne yapmaları gerektiğini anlatıyordu ya da işte kadınlara.
"Okulu bitirince tam olarak
"bunları yapmak istiyorum" diye düşündüm.
Çok eğlenceliydi, kadınlığı kucaklıyordu.
VICE'taki gibi şeyler yazmak istiyordum.
Bu yüzden VICE'a ilk başladığımda
Gavin'e şöyle dedim: "Christi Bradnox kim, bilmiyorum
"ama ben de öyle şeyler yazmak istiyorum.
"Onun gibi olmak istiyorum."
O da "Christi Bradnox benim" dedi.
"Yine de onun gibi yazmak istiyorum" dedim.
Gavin hep çok komikti.
Çok komik ve karizmatik biri,
ne olursa olsun.
- Shane değil. - Değil.
Arkadaşımla çıkıyordu.
Shane'in arkasından çok rahat konuşurum.
- Peki. - Arkadaşımla çıkıyordu,
çok çirkin bir tablo almıştı ona,
resim değildi.
Kumla yapılmıştı, arkadaşım da
"Shane aldı bunu bana" dedi.
"Budistler yapmış,
"yedi yılda yapmışlar bunu, tek tek kum taneleriyle."
Ben de "Havalimanında gördüm bunun aynısını" dedim.
"Ama sana öyle demiştir tabii."
- Anladın mı? - Evet.
Normal ol yani.
Shane'le yemek yemeye gittiğimizde bile elimi tutup şöyle derdi:
"Hayatının en iyi yemeğine hazır ol."
- Ben de "Kanka..." - Aynen işte.
"...Nobu alt tarafı" derdim.
İyi bir yer bile değil.
Japon Cheesecake Factory gibi bir yer.
Bu açıdan
hem Gavin'in hem de Shane'in tarikat lideri havası vardı
ve Gavin muhtemelen
gerçek bir tarikat lideri de olabilirdi.
Ama bence Gavin'in inandığı hiçbir şey yok.
Sadece şakalara inanıyor.
Ben Gavin McInnes.
Air Guitar Brooklyn şampiyonalarını değerlendiriyorum.
Kardeşim Down sendromlu, o yüzden böyle şeylere zaafım var.
İnsan bunu nasıl ciddiye alır, anlayamıyorum.
Sen mizah yapıyordun.
Evet, yetişkinler için Mad Magazine gibi.
VICE'ta gazetecilik yapmıyorduk.
Hatta bence bizden sonra gelenler için
- gazeteciliği mahvettik. - Evet.
Çünkü bilgileri teyit etmiyorduk.
"Hadi bir yere gidelim,
"içine sızıp parçası olalım,
"sonra da haber yapalım" diyorduk.
Gazeteciliğin bir sorumluluğu vardır.
Bizim yoktu.
O türden becerilerimiz yoktu.
Öyle olmak da istemiyorduk.
Yanlıydık. VICE'ta gazetecilik filan yoktu.
Bir de ben çok özgüvensizdim.
Milletin beni sevmesini istiyordum,
işimi iyi yaptığımı düşünmelerini.
Yani işte...
Anarşiye yürekten inanan
Gavin mesela
ırkçı şakalar yapardı, ben de yapardım.
Çünkü onun takdirini kazanmak benim için daha önemliydi.
O güvensizlik ve uyum sağlama ihtiyacıyla
kimi incittiğimi, bunun ne anlama geldiğini
düşünmedim.
Yani...
Şimdi bakınca
yanlış yaptım.
Doğru değildi
ama geçmişi de değiştiremem ki.
Daha zekice davranabilirdim.
Cool olmak
doğru veya nazik davranmaktan daha önemliydi.
Gavin'in ayrıldığı gün neler oldu?
Gavin iki haftadır yoktu
çünkü kızı Sophie doğmuştu.
İlk çocuğu.
Ondan önce de Gavin
sanırım
- AMERİKAN RÖNESANSI KONFERANSI - bir David Duke konferansındaydı.
Biraz şüpheyle yaklaştım buna,
Gavin'in her dediğine yaptığım gibi.
Bu David Duke etkinliğine gidince
reklamlarını geri çekenler oldu.
Shane de "Böyle olmaz.
"Artık editör Jesse, sen değilsin" dedi.
"Neden reklamlar çekiliyor ki? Hep yaptığımız şey."
"David Duke ile haşır neşir olduğun için.
"Korkutucu bir şey bu,
"bu yüzden ürünlerinin dergimizde görünmesini istemiyorlar."
"Siktir git o zaman. Korku ne göstereceğim sana."
Anladın mı?
Gavin iki hafta sonra geri döndüğünde
"Masam nerede lan? Eşyalarım nerede?" filan oldu.
Her şeyi gitmişti.
"Sandalyem nerede?" diye soruyordu.
"Sandalyemi, masamı gören var mı?"
"Bu benim bilgisayarım değil.
"Sikerler."
Kimseden çıt çıkmıyordu.
"Ne oluyor be?"
"Ne oluyor lan?"
Gavin "Sikerim böyle işi" filan gibi davrandı.
Tam ne dedi bilmiyorum, bastı gitti.
Ofise bir daha hiç gelmemiş olabilir.
Önemli bir andı,
hayatının dönüm noktası olan, trajik bir an.
Dergi, tüm kimliğiydi.
Ve kovulmuştu.
Kimse her şeyi bilerek doğmuyor.
İnsanlar kendini ifade edemezse,
hatalar yaparak bir şeyler öğrenemezse
her şeyi bastırırlar,
"Kendime saklayayım" derler.
Peki sonra ne olur?
- Patlarsın. - Patlarsın, sonra da
Proud Boys gibi korkunç bir grup oluşturursun.
- VICE'IN - 90'larda
- VE PROUD BOYS'UN KURUCUSU - Amerika'ya gittim.
Evet. Yuhalayın!
Yuhalayın!
İfade özgürlüğü çok tehlikeli,
devlet için.
Hükümet ifade özgürlüğünü sevmediğinden
bizi kültürel olarak ifade özgürlüğümüz
olmadığına inandırdılar.
Hikâye anlatmayı sevmiyoruz.
İnsanları gücendirmekten korkuyoruz.
Ama böyle bir şey yok.
Batı'ya ne oldu?
Kendimiz olmak için mücadele ediyoruz.
Kim olduğumuzdan gurur duymak ve utanmamak için savaşıyoruz.
Neyiz biz peki?
Batılılarız!
Eğer buraya gelip bu değerlere sahip olmak istiyorsanız buyurun gelin.
Ama eğer bize ne yapacağımızı söylemek istiyorsanız siktirin gidin.
Eddie'yle buluşacağım için çok gerginim.
Umarım beni sever.
Çince bilmiyorum. İngilizce konuşuyor mu?
Google Translate kullanabiliriz.
Ortama girecekken
Gavin'in Çinceyle ilgili şakalar yaptığını duydum.
Daha önce tanışmıştık. Eskiden birlikte komedi yaptığımızı biliyor muydun?
Nerede?
Brooklyn Brewery'de.
- Daha neler! - Evet. Herkes sana bayılırdı,
ırksal bir durumdu herhalde.
Muhtemelen.
Beni şok etmeye çalıştığını hissetmiştim,
herkese yaptığı gibi.
Ama tartışıp ona istediğini vermedim.
Pantolonuma sakız yapışmış ya.
Nasıl çıkar, biliyor musun?
Aldığı pozisyonlar aklın ve mantığın sınırlarının o kadar dışında ki
onun seviyesine indiğin an kaybedersin.
Bir şey içer miydin?
İçerim. Ne var?
Bud Light vakasından dolayı Coors Banquet içiyorum.
Sadece iki şey öğrenmek istiyordum.
- Gatorade var, Jameson var. - Malibu karpuz alırım.
Birincisi, gerçekten böyle biri mi?
- Bunların hepsi sahte. - Ah be.
Sahte bir bar bu. Stüdyo.
- Oraya gelip... - Hepsi yalan.
...neler varmış bakayım.
Jameson ve Gatorade alayım.
- Güzel fikir. - Evet.
İkincisi de
kendi yarattığı bir oluşumu nasıl Shane'e kaptırdı?
VICE'ın iki hikâyesi var
ve Shane ikisinin de belkemiği.
Birinci hikâye, benim VICE yıllarım,
punk rock kültürü vardı o zaman.
Herkes arkadaştı, takılırdı.
Açık ofis.
Herkes telefon konuşmanı duyardı.
Shane bu sıradışı, el yordamıyla yapılan şeyi
kâra dönüştürmeyi başardı.
Ben ayrıldığımda Shane "Para nerede?" tavrına büründü.
Para, genç kızlardan geliyordu.
"Neyi severler peki?"
"Ne olduğu umurumda değil.
"Çocuk pornosu olsa da
"şiddet pornosu olsa da fark etmez.
"Woke saçmalıklarına meraklılar. O zaman onu yapalım."
Gizlilik sözleşmen olduğunu biliyorum
ama kendin mi ayrıldın yoksa ayrılmaya mı zorlandın?
Markaya ters düşer olmuştum.
Sonrasında bir reklam ajansım oldu,
"translar, akıl sağlığı yerinde olmayan geyler" dediğim için kapatıldı.
Bence
tüccarlıktaki problem, cool görülmemesi.
Ama bence cool bir şey. Dünyayı sen döndürüyorsun
ama ikinci el araba tüccarları mahvetti bu işi.
Bence Shane uzun süre
cool olmayan adam olmaktan nefret etti.
Sana samimi bir soru soracaktım ben de,
gelmemin esas sebeplerinden biri.
Yaptığın her şeyi takip ediyorum,
izliyorum, VICE'taki eski işlerini biliyorum.
Life of David Gale'deki bir tip gibi davrandığın
hissine kapılıyorum.
O ne?
İdamına dört gün kalmış bir katilim.
Cinayet çok amatörceydi.
Bu adam ciddi bir entelektüel.
Life of David Gale, Kevin Spacey'nin idam cezasını
kaldırtmaya çalıştığı bir film.
Ortağıyla bir cinayet kurguluyorlar,
kadın aslında kendini öldürüyor ama suç
bu adama kalıyor.
İdam edilince video yayınlanıyor,
masum bir insanın öldürüldüğü anlaşılıyor.
Yani ırkçıları ifşa etmek için Hitler'cilik mi oynuyorum?
Bana öyle geliyor.
- Berbat bir teori. - Benim fikrim bu Gavin.
Bu boka inanıyorsan...
Hangi boka?
Yani işte...
Ne bileyim...
Hepsine.
Eğer patronun götünü ellediğinde canın yanmazsa
ama bu hoşuna gitmezse istifa et.
- Taciz bu. - Evet, taciz.
O zaman istifa et.
Birinin götünü elleyemeyeceğini
canlı yayında öğrenmen çok iyi.
Yemin ederim bilmiyordum.
Sence Amerika'da beyaz üstünlüğü var mı?
Kayda değer derecede yok.
Amerika'daki kadınlar az kazanıyor ama bu kendi seçimleri.
- Ekstra çaba sarf etmiyorlar. - Benim burada ne işim var o zaman?
Hata yapıyorsun. Evde eşinle ve çocuklarınla
- daha mutlu olursun. - Yok artık.
Bunu söylemek yasak
ama Yahudilerle ilgili en büyük sorun...
Ah! Aman...
En büyük sorun, yeterince Yahudi olmaması diyecektim.
Hiç gerçek bir ırkçıyla tanışmadım.
Böyle bir şey yok.
Ama yine de...
Joe Biden, bu ülkedeki en büyük tehlikenin
beyaz üstünlüğü olduğunu söylüyor.
"Nerede peki bu adamlar?" diyorsun.
Nedir bu mesele?
Şunu merak ediyorum,
bu tavrı ve karakteri üstlenmenin sebebi...
Hangi karakter? Hangi tavır?
Bence kadınlar gerçekten evde daha mutlu olur.
Cinsiyetçilik mi bu? İşinden nefret eden sayısız kadın biliyorum.
İşinden nefret eden sayısız erkek de var.
Ama erkekler genelde işten bahsettiklerinde
yardım arıyorlar.
Kadınlar çözüm odaklı değil.
Sadece söylenmek istiyorlar. Çözüm sunduğunda da
"Ne yapıyorsun be?" diyorlar.
"Söylenmeye devam etmek istiyorum."
Bir fikrim var.
Hakikati anlamak için bilek güreşi yapalım.
- Olur. - Hadi.
Güreşelim bakalım.
Evet. Bir, iki, üç.
- Evet. - Bir, iki, üç.
Kadınlar evde daha mutlu.
Amelia Earhart.
Feminizm, kadınları mahvetti.
Gloria Steinem, Shane için bir kalkandı.
Gloria Steinem, erkekler kulübünü öldürdü.
Bu yüzden Proud Boys çok başarılı oldu
çünkü erkekler kulübü, var olması gereken bir şey.
Kaybedersem bir daha karımla yatamam.
İğrenç.
Sanırım kadınlar işgücünde çok iyi.
- Kadınlar işgücünde çok iyi. - İnsanları dava etmelerine bayılıyorum.
Saçma insan kaynakları işleri,
sosyal medya yönetimi filan.
Hayır, gerçekten herkesin fırsatlara erişimi olmalı bence.
Kimse olmasın demiyor zaten
ama kadınlar genelde evde daha mutlu.
Devlet istemiyorsun,
kanunları sevmiyorsun ama kuralları seviyorsun.
- Yapılacaklar-yapılmayacaklar da kural. - Evet ama şaka onlar.
Açığını yakalamaya çalışmıyorum.
- Sadece... - İyi ama...
Bu kuralları dayatmıyorum ki.
Ama kurallarım olabilir.
Bence sende insanları korkutan bir şey var.
Fikirlerden korkmak nasıl bir ödleklik?
Soykırım inkârcısı gibi mesela.
O da korkunç bir fikir.
Pedofili, korkunç bir fikir.
Diyelim ki tüm siyahlar Afrika'ya dönmeli diye düşünüyorsun.
Salak bir fikir bu ama beni korkutmaz.
Seninle tartışmak istiyorum.
- Olmaz mı? - Çok tutarlısın.
Yalan söylemeye üşenirim.
Keşke inandığım şeyler hakkında insanlarla tartışabilsem.
Gavin'le konuşurken beni zorlayan şey
bu saçmalıklara gerçekten inanıyor olabileceği ihtimali.
Şu an ülkenin neye ihtiyacı var?
Dünyadaki her ülkenin ilerlemesi gerekir,
iyiye gitmesi, yurttaşlarına iş sağlaması...
Beyaz üstünlüğünü savunan insanlarla tanıştım.
Bu geri zekâlılarla konuşmak uzmanlık alanım.
Sicilya bölümü için Forza Nuova adlı
milliyetçi bir beyaz grupla konuşurken
yoldan geçen biri onları tanıdı
ve göçmenlik karşıtı fikirleri konusunda onları sıkıştırdı.
Hiç hoşlarına gitmedi bu.
Bu masayı mı dert ediyorsunuz?
Göçmenlere sayıp sövüyorsunuz. Ne yaptılar size?
Beyefendi, bizi rahatsız ediyorsunuz.
Birkaç dakika sonra polis çağırıp bizi tutuklatmak
ve görüntülere el koymak istediler.
Umurumda değil. Yanlış bir şey yapmadık.
Neden gözaltına alıyorlarmış seni?
- Tartışma çıkardığım için. - Gidiyoruz beyler.
Güle güle, hadi.
Bence bu insanlar bu saçmalıklara inanıyor.
Ama Gavin'in böyle olmadığını düşündüren bir şey var.
Fikirlerinin boktan olduğunu biliyor.
Bence ırkçıdan ziyade nihilist,
kendini dönüştürdüğü bu parodinin ekmeğini yiyor.
Böyle düşünüyorum çünkü VICE böyle adamlarla doluydu.
Bu provokatif fikirlere sahip olmaktan haz alıyorlardı
çünkü insanları rahatsız etmek
onları güçlendiriyordu.
Punk rock ayağı işte.
Gavin hâlâ para kazanıp ailesini geçindiriyor,
kışkırtıcı şakalar yapıyor
çünkü ülkenin büyük bir kısmı
bunları doğru addediyor.
Bu adam deli filan değil.
Kendini birilerinin sesi olarak buldu.
Peki ama Shane bu adamın sesini ve dergisini alıp
Disney gibi insanlara sattı?
Üç ay oldu, şimdilik baba olmayı seviyorum.
Hoşuma gidiyor.
Çok güzel.
Üç ay ne ki? Daha yenisin.
- Selam beyler. - Bizi ağırladığın için teşekkürler.
- VICE EFSANESİ - Hoş geldiniz.
Önce arkadaşım Dave'in el falına bakarsın diye düşündüm.
- Yok. - Bakabilir miyim?
- Olur. - Gözlerini kapat.
Sık sık deja vu yaşayan, bilge biri gibisin.
Çok yazıyor musun?
Evet.
VICE diye bir dergide yazıyordum.
VICE'ın eski sayıları...
Bir sayının kapağını yapmıştım,
farklı adlarla üç yazım çıkmıştı,
karikatür de çizmiştim.
Ne istersem yaptım yani.
Komik bir otostop programı da ciddi haber de yapabilirdim.
Muhteşem kameramanlık dışında
senin programının en sevdiğim yanı
samimi olmasıydı.
Anlatabiliyor muyum?
Ciddi ciddi dinozor bulmaya gidip
"Bulamadım lan" filan diyordun.
KONGO'NUN SON DİNOZORU
Dinozoru görmek istiyoruz dedik zaten,
yine de "Dinozoru görmek ister misiniz?" diye sorup durdular.
"Dinozoru görmek ister misiniz?"
"Evet, dinozoru görmek istiyoruz."
Bir ritüel yaptık.
Berrak bir sıvı verdiler bize.
İçinde ne vardı bilmiyorum.
Sonra sanki rüyada gibi,
bir şey belirdi, insanlar çığlık atmaya başladı.
Ya kötücül bir ruh
ya da dinozormuş.
"Dinozor herhalde" diye düşündüm.
Kafam çok güzeldi,
gerçekten inandım o anda.
Bir boşluk var sende.
Bir boşluk, uyuşukluk enerjisi.
Hissediyorum ama ne olduğunu sen söyle.
Evet...
Eline bakarak hâlâ dışlanmış olduğunu görebiliyor musun?
Evet, başarman gereken daha bir sürü şey var
çünkü çok dürüst ve temizsin,
insanları bunu bu yüzden gördü.
Her şey boka sardığında sen yoktun.
Ama bana yine de gitmememi söyledin.
Başın yanacak diye düşündüm çünkü.
Şöyle düşündüm, benim avukatım
ve sözleşmem olduğu için bana para vermeleri gerekecek
- çünkü Amerika'daki yasalar... - Evet.
Para alacağım.
O parayı asla vermeyeceklerini biliyordun.
Verecekler sandım. Benim salaklığım.
- Salak filan değilsin. - Gerçekten inandı bence.
Onlara gerçekten güvendi.
Shane çok insanı kazıkladı.
- Evet. - Hoşuma gitmedi bu.
Onlar için sesimi çıkardım.
Herkese üstünde VICE yazan yüzük veriyorlardı.
- Gerçekten mi? - Bana da altın yüzük verdiler
ama ekibimdeki başka kimseye vermediler.
Ben de ekibime Rice yazan yüzükler yaptırdım,
cebimden ödedim,
"Ya hep beraber ya hiçbirimiz" diye düşündüm.
- Goonies gibi. - Evet.
Bunları belgesele koyacak mısın bilmiyorum ama
daha ne kadar böyle hissetmek istiyorsun?
Yeni bebeğin olmadı mı?
- Evet. - Yeni bebeğin oldu.
- Üç aylık. - Üç aylık bebek.
VICE belgeseli yapmak için harika bir zaman.
- Bebeğin var. - Evine dön,
çocuğunla vakit geçir.
Çekiğe bak be.
Bir bağınız var ama.
- Biliyorsun sen de. - Öyle mi?
Psişik güçleri var. VICE'a gitme dedi bana.
Seninle tanıştığımda Fresh Off the Boat yeni çıkmıştı.
Tutan bir dizi oldu.
ABC satın aldı.
Ama sana en başında demiştim,
"ABC bir Amerikan şirketi, beyaz kanalı.
"Sence kitabına sadık..."
Yazdığın şeyi
- çekmediler, değil mi? - Evet, sinirlendi,
ben de...
Azmedersem olur sandım.
Değişim başlatabilirim dedim.
Bunu daha ne kadar tekrar edip böyle hissedeceksin?
Ne olsun istiyorsun?
Benim olayım şu.
Mesele intikam değil bence.
Adalet.
Benden daha fena kazık yiyenler oldu.
- Tabii ki. - Ben de
"Birileri ses çıkarmalı" dedim.
- Bence... - Ses çıkaracak başkası yok mu?
Choe sinirimi bozuyor,
tuzu kuru, tabii "Uğraşma" der,
adamda Facebook parası var.
Ama Choe'ya kızamam, meteliksiz olduğumu bilmiyor.
VICE'ın bana binlerce dolar borcu var.
Oğlum üç ay önce doğdu.
Los Angeles'ta üçlü grev var,
bu ay hesabım eksiye düştü.
O yüzden uğraşmama lüksüm yok.
Bir de bazen Asyalı hip-hopçı Guy Fieri olsaydım
hayat daha mı kolay olurdu diye merak ediyorum.
Merhaba, Ben Guy Fieri,
37 sezondur yeni restorana gitmedim.
Ama Anajak Thai'deki taco gününü duyunca
Sherman Oaks'a gelip Şef Justin Pichetrungs'un
ne yaptığını görmek istedim.
Gelin hadi!
Açık değil lan!
İşte bu be.
VICE efsanesi Santiago Stelley karşımda.
- Nasılsın Santi? - İyiyim. Sen nasılsın?
Programıma hoş geldin.
Daha önce Colors diye bir dergide çalışmıyor muydun?
Evet, yıllarca Colors'ta çalıştım.
VICE'la ilk kez
Colors dergisinden bir sayfayı alıp,
cidden yırtıp VICE'ta yayınladıklarında tanıştım,
bir ayakkabı markası için reklam filandı galiba.
Daha neler! Bunu ben bile yapmam.
Kendi programıma on sezondur çıkmıyorum
ama başka bir programdan sahneyi
kendi programına koymazsın.
Değil mi? ICE video işine yeni girmişti,
onlarla görüştüğümün ertesi günü
bir belgesel çekmek için Bolivya'ya gidip gitmeyeceğimi sordular.
Bolivya, süper.
Müthiş.
2006'da VICE Seyahat Kılavuzu'nu çektim.
O dönemden en sevdiğin işlerin neler?
Thomas Morton ve Ryan Duffy ile
Kolombiya'ya gitmiştim,
iki hafta sürdü sanırım çekimler.
"Columbian's Devil's Breath"i çektik,
dünyanın en tehlikeli uyuşturucusu,
YouTube'da var.
"The Sewers of Bogota," "Bulletproof Tailor,"
"The Donkey Fucking Piece."
Bazen de
siktiğin eşeği düşünüyorsun.
Plansız ilerliyorduk.
Plansız olmanın
enerjisi başka.
"Columbian's Devil's Breath" bölümünde
bize alışverişte yardım eden bir keş var.
Bogota'ya indikten 20 dakika sonra
bu adamla çekime başladık.
Ryan tüm belgeseli onun etrafında şekillendirdi.
Böyle anlar, bu doğallık...
Her çekimde
bu kafayla ilerledik.
Zordu, içerik böyle üretilmez çünkü.
Endüstri standartlarına uygun değil tabii.
Bir şeyi anlamak istiyorum.
Herkes "VBS'in kreatif direktörü Spike Jonze" diyor
ama kreatif direktörü sensin.
İki kreatif direktör olabilir mi?
Spike meselesi yıllarca kullanıldı.
Konuştuk bunu...
Satış veya pazarlama stratejisiydi bu.
SPIKE JONZE'LA VICELAND ÜZERİNE
Bu fırsattan sonuna kadar
istifa ettiğimizden emin olmak istiyorum.
Bu daha başlangıç.
Henüz temeli attık diye düşünüyorum.
Viceland 1.0 daha şu an.
VBS'i yaptığımız ilk beş-altı, hatta yedi yılda
Spike'la hiç iletişimim olmadı.
Kimsenin olmadı.
Ama Viceland içeriklerinin çoğu
takip ettiğim kadarıyla
VBS'de üretilen formatlardı, değil mi?
vice.com formatları değildi.
Bu formatlar şimdi sıradan geliyor
ama o zamanlar öyle değildi.
Kimse öyle işler yapmıyordu.
Her zaman senaryoyla çalışan biri olarak
yaptığınız işlere imreniyordum
çünkü kalıpları yıkıp
- tepetaklak ediyordunuz. - Evet.
Böyle konuşunca
boğazım ağrıyor bu arada.
Böyle konuşayım diye programda bir ton su içmem gerekiyor.
Evet beyler.
Karidesli noodle.
Pad pong karee. Çin-Thai deniz ürünü yemeği gibi.
Bir de Dad's ribs.
Süper.
- Afiyet olsun. - Teşekkürler. Eline sağlık.
- Teşekkürler. - Yumul.
Artık Guy Fieri taklidini bırakabilirim bence.
- Hayır. - Bitti.
Yemek...
Guy Fieri olmak çok zor.
Komik bile değil.
Üç saat Guy Fieri olduktan sonra
adama saygım arttı.
Jesse'yle yaptığınız işlerde,
onları yaptığınız dönemde,
adınız bölümlerde ne olarak geçiyordu?
- Yönetmen yoktu. - Evet.
Ama gidip bir Kolombiya hapishanesinde bir ay geçirdiğinde,
çok stresli,
ilginç bir şey yaşıyorsun.
İyi bir fırsattı
ama stresliydi de.
Ama sonra övgüleri sen toplamıyorsun.
Rastgele çekmiyordunuz ki.
- Evet. - Yönetiliyordu,
çekiliyordu, sunuluyordu,
- yaşanıyordu. - Evet.
Gariptir ki VICE'ta
kimse yönetmen unvanı taşımıyordu
ama Shane ve Eddie'nin adı
her VICE içeriğinde geçiyordu.
Bence insanlar öne çıkmasın diye
yönetmen unvanı vermiyorlardı.
VICE'taki pek çok genç yönetmene zarar verdi bu.
Alanda yapılan çekimlerde
bir uzman olsun diye uğraşırdık.
Sadece kamera karşısında rahat biri değil de
konuya dair derin bilgisi olan biri.
Çoğu insan gazeteciydi
ya da işte gazetecilik geçmişi vardı.
Ama post prodüksiyon yapan kurgucular sinema okumuşlardı.
Bu yüzden uzun süre kurgucular yönetmenlik yaptı
çünkü hikâye anlatmayı
ve kasetleri çözmeyi bilen
sinema mezunları onlardı.
Onlardan neler çıkarılacağını bilirlerdi.
Shane bir ayının önüne oturup
maceralarını anlatırdı
ve gidip haberleri yapanın o olduğu izlenimi uyanırdı.
- Çünkü satışçı olan Shane. - Evet.
Yaratıcı biri değildi.
Shane'e mutlaka bir senaryo vermek gerekirdi,
böyle diyeceksin filan,
hiç çabalamazdı.
Bir sürü röportaja gelmedi bile.
Yani Guadalajara, Meksika'ya geldi
ama sonra çekim günü otelinden çıkmadı.
Sonra çekimden sonra da post prodüksiyona dahil olurdu.
Yaptığımız şeye ters bu.
Saygısızlık.
Evet, şovdu işte, değil mi?
Gösteri yapardı resmen.
Polis arabalarının geçmesini bekler,
sonra da telaşlıymış gibi bir gösteriye soyunurdu.
Bir kere yaşadım bunu, "Benlik iş değil" dedim.
"Katil olacağım."
O da aynı şeyi hissetti bence,
bir daha birlikte çalışmadık.
Başka tür bir işti onlar.
- Evet, Shane işleri işte. - Tamamen farklı...
- Evet, "Weekend at Bernie's" gibi. - Evet.
Evet.
VICE'ın HBO programı nasıl çıktı ortaya?
O programda adım geçmiyor
çünkü onun hemen ardından ayrıldım,
o yüzden adımı kaldırdılar.
Ama o program, haber klasörümüzden çıkmıştı.
İçerik bölümünde bir klasör vardı,
bir gün yaparız diye yıllarca beklettiğimiz haberler olurdu.
"VICE'ın Her Şey Kılavuzu"
ya da HBO programı filan
hep o Vice haber klasöründen çıktı.
- Açıp kullandınız. - Açıp kullandık.
Bir sürü şey baştan çekiliyordu.
Ama tekrar yayınlandığında jenerikteki adlar kalkmış olurdu,
çoğunlukla stajyer işleriydi.
O dosyaların hepsini onlar hazırlamıştı,
beş-altı yıl önce yapılmışlardı.
Ben VICE Brooklyn ofisinden Chantal.
Ben VICE Brooklyn ofisinden Katie.
Ben VICE Brooklyn ofisinden Chelsea.
- Brooklyn. - Brooklyn, New York.
Çin'deki meslektaşlarımız, Enbo Dövüş Kulübü'ne gitti.
VICE Kolombiya'daki meslektaşlarımız Amazonlardaki bir güzellik yarışmasında
yerli kuir topluluğunu inceledi.
VICE Çin'den Out of Place: Part One karşınızda.
Indonesian Death Cult karşınızda.
Templo de Lucifer karşınızda.
İzlemeye devam edin.
Ayrılmamın bir sebebi de buydu.
Yıllarca yaptığım işlerde
adım yer almadı,
masraflarım bile ödenmedi.
Bu da yetmezmiş gibi
çok uzun zaman boyunca
Spike Jonze meselesine son vereceklerini
ve hakkı olan insanların adının geçeceğini söylediler.
Böyle bir şey asla olmadı.
İşte insan bir noktada
"Benden bu kadar. Ne anlamı var ki?" diyor.
Santiago'nun Shane'in işleriyle ilgili anlattıkları
David Carr'ın meşhur VICE konuşmasını hatırlattı.
VICE'in saçma sapan "gazetecilik" anlayışına
birisi ilk kez doğrudan laf ediyordu.
Eğer CNN izleyicisiysen şöyle diyorsun:
"Sahilde insan bokuna bakıyorum."
Tek bir şey söyleyeceğim, ben sıradan bir adamım.
Buralara gidiyorum, diyorum ki tamam, herkes yamyamlıktan bahsetti.
Tamam mı? Herkes yamyamlıktan bahsetti.
Sonra yamyamlıktan bahsettim diye benim başım belaya gidiyor.
Herkes yamyamlıktan bahsetmiş ama!
- Evet, adamlarımın çoğu... - Evet.
...masum bir çocuğun kanını alıp
çatışmaya girmeden içerdi.
- Çocuğu öldürüyorsunuz yani. - Evet.
- Sonra kanını içiyoruz. - Evet.
Tapınaktan aldım. Yiyeceğim.
Delilik bu.
İzleyicilerimiz de "Delilik bu" diyor.
Bu sırada New York Times'ta sörf yazıları çıkıyor.
Ben de oturmuş diyorum ki
"Ben sörften değil, yamyamlıktan bahsedeceğim."
- Çünkü kafama takılan bu. - Dur bir saniye.
Her şeyden önce,
oralara gidip
sayısız soykırımı haber yapan muhabirlerimiz oldu.
Kafana safari şapkası takıp boka baktın diye
işimizi aşağılayamazsın.
Devam et bakalım.
Diyorum ki, ben gazeteci değilim, haber yapmaya gitmiyorum.
Orası belli.
Bu röportaj, VICE'ın kültürünü gerçekten değiştirdi.
Tüm ofis izledi ve patronlarımızın
herkesin önünde tokatlandığına ilk defa şahit olduk.
Yönetimin ilk tepkisi şu oldu:
David Carr gibi gerçek gazetecilerin saygısını kazanmamız lazım.
Şimdi düşününce, gazeteci sorumluluğunu
hesaba katmak doğru hareketti.
Gavin'in ayrılmasından beri VICE'ın gördüğü
en üretken dönem böyle başladı.
Merhaba, ben Shane Smith. VICE'ın ofisindeyiz.
Burada bir sürü şey çekiyoruz.
Bunlar eski dergilerin kapakları.
Uzun süredir yapıyoruz bu işi.
Dergi olarak başladık, sonra videoya geçtik.
En son da YouTube kanalları açtık,
Vice, Creators Project, Motherboard, Noisey gibi.
Ama bugün size yepyeni
ve heyecan verici bir şey göstermek istiyorum.
Gidip görelim. Beni takip edin.
VBS'in yükselişi ve Munchies ile Noisey'nin başarısından sonra
Shane'in bir sonraki adımı HBO oldu.
Dennis Rodman'le Kuzey Kore bölümüyle
VICE gücünün zirvesine ulaştı.
Shane, cepheden bildirilen sert haberler ile
eğlenceyi ve geniş erişimi birleştirdi.
HBO'daki programın saygınlığını korurken
Shane oradan kazandığı itibarla bir sürü başka iş kurdu
ve yatırımcılar da bundan pay istedi.
En başarılı girişimlerden biri VICE News oldu.
En prestijli gazetecisi de Simon Ostrovsky'ydi.
- Selam Simon. - Selam.
Ben Shane, Amerikalıyım.
Dostumuz Simon bizlerle. Uzun süredir trendeyiz.
Biraz sersemledik.
VICE'ın ofisinin girişinde bir ekran vardı,
Shane'le trende olduğum bu videonun bir kısmı
sürekli dönerdi orada.
Çakırkeyflik ile
sarhoşluktan kafayı yeme arasında gidip geliş.
Şöyle savruluyorsun:
"Nefret ediyorum lan senden. Yok yok, iyisin.
"Kankamsın.
"Seni öldürmek istiyorum."
Bu yelpazenin bir yerinde kalman lazım.
Bu videoyu görmüştüm.
"Ha siktir, bu Shane'in gerçek gazeteci arkadaşı."
Evet, evet.
VICE'taki herkes Shane'le sıkı fıkı olduğumuzu sandı.
- Evet. - Öyle bir şey yoktu ama.
Shane'le tanışıp VICE'a gelmen nasıl oldu?
Shane, BBC'deki bir işimi görmüş,
Rusya'daki Kuzey Koreli işçilerle ilgili bir haber.
Orman yolunda ilerledikçe
bölgede odunculuk yapıldığına dair
emarelere rastlıyoruz.
KUZEY KORELİLER RUSYA'NIN KERESTE KAMPLARINDA TER DÖKÜYOR
Dört saat yol yaptıktan sonra
nihayet iş başındaki Kuzey Korelilere denk geliyoruz.
Ağaç kesme kamplarıydı bunlar.
Kuzey Kore propagandasıyla oluşturulmuş
çalışma kamplarıydı aslında.
Shane'in Kuzey Kore'ye takık olduğunu bilen yapımcısı
bu haberi görüp
"Shane için yapar mısın bunu?" dedi.
"VBS TV'de yer vereceğiz buna."
VICE'ı daha önce hiç duymamıştım,
Shane'i hiç tanımıyordum.
Buluşur buluşmaz ilk iş
BBC'ye bok atmaya başladı
çünkü bence geleneksel medyayla büyük derdi vardı.
Bir kere jakuziye girdik birlikte,
Elon Musk'la BBC'yi satın alacaklarını söyledi,
"Devlet kanalı değil mi o?" dedim ben de.
"Önce İngiltere'yi alman gerekir herhalde."
Evet, kamu yayıncısı.
BBC satın alınacak bir şey değil, saçmalık.
Hayatımın muhtemelen en utanç verici anı
o ilk çekimde yaşandı.
Bu ücra Kuzey Kore çalışma kamplarından birindeydik,
Shane Kuzey Koreli bir adamın yanına gidip
geleneksel bir Kore şarkısı söylemeye başladı.
Şöyle...
"Ne oluyor? Ne yapıyorsun?" dedim.
Tamam.
Bence kimse ne yaptığını bilmediği için
kural filan yoktu.
Ne istersek onu yapıyorduk.
Medyanın Outback Steakhouse'ydu.
Kural yok. Yap gitsin.
Ta ki her şeye boka sarana kadar.
- Evet. - Sen gerçek bir gazetecisin.
Sence
haber yaparken kullandığınız
o gizli tarif neydi?
Şunu anladık,
birincisi, bir yere gidip haberi sahadan yaparsan
insanlar izler.
Aynı gün yayınlamana bile gerek.
İlk olmana gerek yok.
Bir hikâye anlat yeter.
Diyelim ki Rusya'nın ele geçirdiği
bir Ukrayna deniz üssünün önünde
Rusya yanlısı bir gösteri var, tamam mı?
Ukrayna'nın doğusundan gelen şiddet görüntüleri arasında
en çarpıcı olanı bu.
RUSYA YANLILARI İLERLİYOR: POLİSLE ÇATIŞMA
Haberin 14.00'te CNN'e çıkması lazım,
bu yüzden ekip birkaç görüntü alıp
aynı gün televizyonda yayınlıyor.
RUS RULETİ: UKRAYNA'NIN İŞGALİ
Korkmayın, gelin buraya.
Nasıl ateş ettiklerini çek.
Bütün gün oradaydık,
insanlara odaklanıp olan biteni,
başlarına gelenleri takip ettik.
Birkaç adam onu bir arabaya bindiriyor.
Yasal bir durum değil gibi.
Ayrıca mümkün olduğunca az dış ses kullandık.
Çektiğimiz insanların
kendi adlarına konuşmalarına imkân verdik.
O faşistlerin hepsini yok edeceğiz.
CNN kadar hızlı yayınlamadık tabii.
Ertesi gün, iki gün sonra, hatta belki üç gün sonra yayınladık.
İzleyicilerimiz bunu önemsemedi
çünkü daha önce görmedikleri bir şey görüyorlardı.
Rusya! Rusya! Rusya!
İnsanların hayatının gerçekte nasıl olduğunu görüyorlardı.
Diğer göstericilerle çatışma olacak mı?
Hayır, çatışmak istemiyoruz.
Ama bizi provoke ederlerse gereken cevabı veririz.
Yeri gelmişken...
Programa birlikte başladığımız Eddie Moretti'ye
ve muhteşem yapım sorumlumuz Vijay'e teşekkür ederiz.
Şirketin güçlenip
ödüller almaya başlaması senin işlerin sayesine oldu,
özellikle Ukrayna'daki işler.
Teşekkür ederim.
Josh Tyrangiel denen adamın VICE News'u ele geçirmesi
gerçekten çok can sıkıcıydı.
HBO ve Showtime gibi mecraların
bir haber kanalı olarak VICE'la ilgilenmesinin sebebi
birkaç insanla birlikte oluşturduğum
ilk VICE News ekibiydi.
Yani VICE'ın haberciliğini ünlü yapan insanların
kovulması gerçekten çok garipti.
Tek derdi, kendisine sadık olunmasıydı.
Josh Tyrangiel'in tavrı buydu.
"Eski ekipten kurtulmamız lazım.
"Herkesin her emrime uyması lazım,
"sadece bana sadık olacaklarından emin olmalıyım."
Ama VICE News ekibinin geri kalanına yaptığı gibi
beni kovamazdı.
Fazla popülerdim ben.
Ukrayna'daki militanlar kafamda çuvalla
beni üç gün bir kilerde tutup dövmüştü.
Gözaltı hücresinde.
- Neden gözaltında? - Ne dedin?
Neden gözaltında?
Provokatif açıklamalar yapmasın diye.
- Ne zaman serbest kalacak? - Zamanı gelince.
Josh beni kovamazdı
çünkü imajı zedelenirdi.
Kendim ayrılayım diye
hayatımı cehenneme çevirmeye çalıştı.
Sadece Londra'ya taşınırsam maaşıma zam gelecekti.
Maaşımı sterlin olarak vermek istedi
ama o sırada Brexit yüzünden sterlin çok düşmüştü.
- Evet. - Dedim ki "Zammı
"bir ay önceki hesaba göre yapamazsın.
- "Yüzde 20 kesinti bu." - Bir de Londra'ya mı taşınacaktın?
Evet, Londra'ya taşınmam gerekiyordu.
Kimin üzerinden ilerledi bu, biliyor musun?
Nancy Ashbrook.
Tanıyor musun onu?
Harvey Weinstein...
Harvey Weinstein'ın halkla ilişkiler sorumlusu.
Çetin ceviz.
Yani o kadın...
VICE'ın üst kadrosu onu işe almakla gurur duyuyordu.
"Harvey Weinstein yahu" dedim,
"Bunda gurur duyulacak ne var?"
"Süper kadın be" filan.
Evet, Shane yeni işe aldığı herkes için böyle derdi.
Hakkını da vermek lazım.
2015 yılında filan
dünyanın her yanından geleneksel medya
VICE'ın işleriyle ilgileniyordu.
- Bu da durumu daha trajik kılıyor. - Evet.
İşin şifresini çözdükleri gibi
çöpe attılar.
Bazı insanlar hatalarından ders almaz ya,
VICE da başarılarından ders almıyor.
Sevdiğiniz uzun VICE News belgeselleri devam edecek
ama kısa şeyler de yapmaya başlayacağız,
son dakika haberleri, canlı haber gibi.
Yazılar ve fotoğraflar da olacak,
sosyal medyada da olacak bunlar.
VICE'ta sevdiğiniz her şeyi alacaksınız,
üstüne daha çok VICE News olacak. Süper.
VICE finansal açıdan zirveye 2014'te tırmanmaya başladı.
Shane herkesi VICE'ın hem dijital medyanın
hem de ülkedeki gazeteciliğin geleceği olduğuna ikna etmişti.
VICE neden bu kadar değerli?
- Evet. - Dört milyar dolar.
- Bir şey diyor.
- Dört milyar dolardan fazla. - Peki, 4,4 milyar dolar.
- Evet. - Peki.
400 milyon dolar yani.
- Matematiğim iyi değil. - Aşağı yuvarladın.
- Aşağı yuvarladık. - Neden? Adisiniz de ondan.
- Peki. - Kibar olsaydınız beş derdiniz.
- Peki. - Yukarı yuvarlardınız.
- On. - Neyse...
- On. - On.
- Ben öyle derdim.
Evet.
Çünkü benim adım Shane.
Orada oturup "Tamam" dedik...
2014'te VICE Media'nın yüzde 10'luk hissesi, Hearst ve Disney'in
ortak girişimi olan A+E Networks'e satıldı.
250 milyon dolarlık bu satışla
şirketin değeri 2,5 milyara ulaştı.
Aynı yıl
Shane 78,482,292 dolar kazandı.
Sonra Kasım 2015'te
A+E'nin H2 kanalının Viceland olacağı duyuruldu.
Bir ay sonra
Disney, VICE yatırımını 400 milyona çıkardı
ve şirketin değeri 4 milyara ulaştı.
Sonraki sene
Disney'in VICE'ı satın almak için 3 milyar dolarlık
teklif yaptığı konuşuluyordu ama Shane teklifi reddetmişti
çünkü sonraki on yılda VICE'ın
50 milyara değer ulaşacağını düşünüyordu.
Shane'le eskiden yakın bir ilişkim vardı.
Hayran olup güvendiğim biriydi.
Yıllarca içeride kalan paramın hesaplanmasını istedim
ama VICE'tan hiç cevap alamadım.
Ama Shane'i asla rahatsız etmedim.
VICE maaşlı ve serbest çalışanlarına ödeme yapmamaya başlayınca
benim durumumu incelemesi için bir denetçi tuttum.
Denetçi VICE'ın bana
binlerce dolar borcu olduğunu ve bunları bildirmediğini tespit ettiğinde
VICE iflas etti.
Bu konuda Shane'e yazdığımda
şöyle cevap verdi:
göt göt konuşmuşsun.
Sana borcumuz fi̇lan olduğunu bi̇lmi̇yordum.
Bu i̇şlerle i̇lgi̇lenmeyi̇ alti yil önce biraktiğimi bi̇li̇yorsun.
Neden ödemeyen "ben" oluyorum?
Çok komi̇ksi̇n!
Sen de moretti de bi̇li̇yordunuz, programin yarisi beni̇mdi̇.
AMA BUNUN KAYDI TUTULMADI.
2012'den beri̇ borçlusunuz bana. Bi̇r denetçi̇ tespi̇t etti̇ hepsi̇ni̇.
Neticede mesela, içeride kalan paramdan daha büyük hale geldi,
ben de sorular sormaya başladım.
Para meselesi̇ canimi sikiyor ama belgeseli̇n amaci karalama deği̇l.
Sana şüpheleri̇ gi̇derme firsati vermek i̇sti̇yorum.
Tabi̇i̇ canim. Kötü ni̇yetli̇ eski̇ çalişanlarla
ve bi̇r şey bi̇lmeyenlerle konuşmuşsun.
İnsanlari seni̇ de vice'i da çok sevdi̇. İnancimizi tazele.
Ama cevap vermeye tenezzül ettiği
tek soru şuydu:
disney'in tekli̇fi̇ni̇ reddetmedi̇m.
100 avukat şahi̇di̇m.
İçeri̇deki̇ parani nereden bi̇lebi̇li̇ri̇m?
Bu i̇şlerle beş yildir i̇lgi̇lenmedi̇m.
İflas bu, herkes kaybetti̇. En çok da ben. Her şeyi̇ kaybetti̇m.
Beni̇m kararim deği̇ldi̇.
Herkesi̇n sorduğu sorulari soruyorsun,
hakkimda söylenenler kulaktan dolma, doğru deği̇l.
Haberi̇n olsun.
KÂRLILIK NOTLARI KİMSEYLE PAYLAŞMAYIN
Belgeselde yer almak istemeyen
içeriden birinin bize ilettiği
finansal belgeleri göreceksiniz.
2016'nın sonunda Shane ve VICE Disney'e geri gidip
şirketi satmak istemiş ama foyaları meydana çıkmış.
2016'da Disney soruşturma yaptığında
VICE'ın sayıları düşüşteymiş.
GELİR AÇIKLARI
VICE'ın maddi durumunun kötüye gittiği o dönemde
Shane boktan satış taktiğini iyice yoğunlaştırıp
daha çok para almış.
Ama o parayla birlikte
markayı büyütme baskısı da geldi ki
bunu tüm içerik üreticileri hissetti.
VICE, Y kuşağıyla
gerçekten bağ kurabilen az sayıda markadan biri,
hatta favorileri.
Biz de Y kuşağının
yaptığımız işe merak duymasını istiyoruz,
bu yüzden VICE, biçilmiş kaftan.
Bence Viceland büyük hataydı.
İnterneti kasıp kavuruyorduk.
Gelecek internette.
Neden gidip bu demode A+E ile iş yaparsın ki?
A+E'deki hiçbir şeyi izlemiyorum.
En kötüsünü yapmak çekici bir şey.
KOMEDYEN
Çünkü böyle kafaladı onları.
"Çocuklara televizyon izleteceğim" dedi.
Onlar da zevke geldi.
Dört milyara böyle ulaştılar.
Mecburlardı,
buna saygı duyuyorum ama olmayacağı belliydi.
Sence kaçınılmaz mıydı,
yoksa birlikte yarattığımız bu kültür
bu çöküşü atlatabilir miydi?
Bence yetişkinler duruma el attı.
Anlıyor musun? Bence yetişkinler...
Polis geldi.
Polis geldi bence. Ciddiyim.
Polisler gelip
"Hadi kışkırtıcı, uçarı,
"ilgi çekici, havalı,
"seksi işler yapalım" diyorsa boku yersin.
İnsanlar "Tamam, bunu nasıl tekrar yapacağız?" diyor.
"Formülü, algoritması nasıl?"
İyi işler yapmaya devam etmek için
"Onu zaten yaptık, yeni bir şey yapalım" demek.
- "Başka bir şey." - Ben de onu diyorum.
"Veriler bunu gösteriyor" dediler.
"Çocuklar bunu seviyor."
Her şeyi ona uydurdular.
Bu iş böyle olmaz ama.
Gerçekten Shane ve Eddy Moretti'den geliyordu
çünkü reklam alabilir olmamızı istiyorlardı,
üslubumuzu kaybettik o zaman.
Gavin bu saçmalıklara girmek istemediği için
ayrıldı zaten.
Shane şu an ne yapıyordur sence?
Dört milyarı sıfırlayıp iflas ettikten sonra.
Biri sana para teklif ediyorsa alacaksın.
- Alacaksın. - Anlıyorum da.
Güzel şov.
"Hayır, 8 milyar" demek.
- Evet. - Anlatabiliyor muyum?
Hem çok iyi hem çok boş.
- Kumarbazlık bence. - Dolandırıcılık.
Bence Shane'in içindeki kumarbaz
"Bir sonraki el kazanacağım" diye düşündüm.
Delirmiş.
Vegas'ta kumar oynayışını gördüm o akılsızın.
Mayweather-Pacquiao dövüşüne gitmiştik,
maç başlamadan oynamaya başladı.
500 bin kaybetti,
sonra maça da gitmedi.
Bileti bana verip
"Bensiz git" dedi.
Maça gittim, yanımda Paulie Walnuts,
Sopranolar'ın kadrosunun yarısı filan
maçı izliyordu.
Odasına gidip krupiye çağırmış.
Dokuz şişe filan DRC açmış,
saatlerce oynamış,
- maça bile gelmedi. - Beyefendi, bir sorununuz var.
Beyefendi, bir sorununuz var.
Bence işin yaratım kısmını batıran Eddie Moretti'ydi.
Eddie Moretti ve salak şapkası.
- Spaghetti Moretti. - Spaghetti.
Benim için
en büyüleyici an
kafayı bulduğumuz bir gündü.
VICE ofisinin önünde formaldehit çekiyorduk.
Kafası nasıl?
Çok da eğlenceli değil. Ne bileyim,
iyi filan hissetmiyorsun ama o da güzel.
O sırada içeri bakıp
"Lobideki kim?" dedim.
"Tanıyorum o adamı."
Rupert Murdoch'mış meğer.
Onları tavlamaya çalışıyordu.
O anda şöyle düşündüm,
Rupert Murdoch dibinde
kafayı çekmek
- çok acayip lan. - Çok acayip.
Ama böyle bir şey ne kadar sürebilir ki?
Anlıyor musun? Sürmez tabii.
Yıllarca VICE'ta çalışıp
neden bu kadar plansız
ve derme çatma olduğunu görmüş biri olarak
sonunun nasıl olacağını düşünmeye başladım.
Felaket olabilirdi
çünkü kumarbazlar elbet kaybeder.
Kaybettikleri zaman da
yeniden masaya oturmak için manyakça şeyler yaparlar.
VICE gelir açığı yaşamaya başladığında
Philip Morris gibi isimlerle gizli gizli çalışıp
elektronik sigaranın tütünden daha sağlıklı olduğu yönünde
kampanyalar yapmaya başladılar
çünkü elektronik sigaranın
daha kârlı bir iş olduğunu hesap etmişlerdi.
Philip Morris ekibiyle Miles Skinner çalıştı.
VICE'ı kötü hatırlayan
bir sürü insan tanıyorum.
Ben onlardan değilim, çok iyi vakit geçirdim.
İşim çok iyiydi.
Dünyayı gezdim.
- REKLAM YÖNETİCİSİ - İlginç insanlarla
ilginç sohbetlerim oldu.
Virtue ajansları vardı.
O zamanki Virtue
VICE içeriği gibi görünüyordu
ama aslında reklamdı.
Ajans, reklam üretiyordu.
Rise As One'ın bu bölümünde
Budweiser'daki dostlarımız Pekin'deki futbolseverlerin
takımlarını nasıl desteklediğine görmek için
bizi Pekin'e gönderdi.
Sence VICE marka işbirliklerinin öncüsü mü oldu?
Benim bildiğim ve sevdiğim VICE
harika partiler veren, iflas etmiş bir dergiydi.
- Evet. - Ne bileyim,
güzel kızlar, güzel müzik.
Zevkleri iyiydi, güzel fotoğraf çekiyorlardı,
öyle şeyler.
Geleceklerini belirleyen bir şeye denk geldiler bence.
Dokuz basamaklı yatırımlar aldık,
bir kısmı Virtue içindi.
Sonra başka bir ekibe geçtiğimde
durum biraz daha el altından ilerliyordu.
- Evet. - Anladın mı?
Tek müşteri için böyleydi, Philip Morris.
- Evet. - Evet.
İnsanlara tütünü nasıl bıraktırırsın?
Ciddi bir problem.
Mantıklarını açıkladılar.
Tabii ki
tütünü bırakmaları için
insanlara alternatif ürün satacak bir pazar yaratacaktık.
Zarar azaltma filan, bir sürü yaklaşım olabilir.
Philip Morris'in eli kanlı.
Elektronik sigara Philip Morris için
normal sigaradan daha mı kârlı?
- Hesaplamalarına göre, evet. - Iyy.
Sigara karşıtı kampanyalara benzer
bir strateji geliştirdik,
bırakma kampanyası.
İnsanlara ne yapacağını söylüyorsun.
Shane de zaten şirketleri hep böyle tavlardı:
"Çocuklarla nasıl konuşulacağını biliyorum."
Bu yaklaşımın temeli ne sence?
Konuştuğunuz o çocuğa
ne satıyorduk sence?
Cool olanlara zengin, zengin olanlara cool hissettirmek.
- Evet. - Kafalarsın.
Evet.
Kuralları sen koyarsın.
İşe yarıyor yani.
Bence insanlar VICE'a iki sebeple geliyordu.
Bir kere cool olduğu için. "Neyin cool olduğunu söyle."
İkincisi de interneti çözmüştü.
İnternetten nasıl yararlanacağını da.
- Evet. - Yani işte
büyük kısmı dolandırıcılık.
VICE, internet trafiğiyle
bul karayı al parayı oynayarak epey para kazandı.
Extremely Online'ın yazarı Taylor Lorenz
bu konunun uzmanı.
Mecburen bir sürü büyüme hilesi yaptılar
çünkü kitlelere bir şey sunmaları gerekiyordu.
GAZETECİ
Ölçümler her zaman yalan yani.
2010'lu yıllarda
Facebook medya şirketlerine trafik sağlıyordu sadece.
Sayfalarına yeterince trafik çekemiyorlardı.
Bu yüzden trafik satın alıyorlardı.
Trafiğin parasını ödeyip
kendilerine mal ediyorlardı.
"Bu çeyrekte sayılarla oynayalım.
"Şuradan ve şuradan trafik gelir,
"hallolur bir şekilde."
Hepsi numaraydı,
dijital pazarlama, yanıltmaca.
Mesela başarı, cool'luk, kültür
imajı çizmekti.
Buna dayanak sağlayacak bir iş yoksa
ya da bir topluluk, bittin demektir.
Vice'ta bir Apple kampanyasında çalışan, satış departmanında
üst düzey birinden bir e-posta aldım.
Apple, Pornhub'dan trafik alıp
kendi sayılarına kattıklarını anlamış.
Vice Media Network diye yapıyorlardır.
Bunları gizlemenin yolları vardı.
Ama biraz incelediğinde
"VICE'ın sitesi değil ki bu" filan diyordun.
"Tuhaf tuhaf web siteleri bunlar."
- Evet. - Onların sayılarını kendine mal etmişsin.
Çok saçma çünkü VICE'takiler
kampanya tarihlerini bile doğru girmiyordu.
- Vay be. - O kadar dikkatsizlerdi.
Evet.
VICE, milyon dolarlık Apple kampanyasında sahte internet trafiğini
raporlamayı savsaklamakla kalmıyordu,
ayrıca çalışanlarını yönlendirme konusunda da berbattı.
Mesela Mitchell Sunderland'i o kadar fena göte getirdi ki
adam isim değiştirmek zorunda kaldı.
Mitchell Sunderland VICE'ta
kadrolu yazar ve editördü,
2018 olsa gerek.
Ortak bir arkadaşımız gelip
- GAZETECİ - "İnanılmaz" dedi.
"Mitchell meselesi ne böyle?"
"Ne oldu ki?" dedim.
"Google'la" dedi bana.
Her yerde haber olmuştu.
"VICE'tan Mitchell Sunderland’in
"neo-Nazilerle yazışmaları" falan filan.
Bir ton şey.
Mitchell'ın başı dertteydi.
VICE Mitchell'a
Ann Coulter ve Milo Yiannopoulos ile
ilişkisini sürdürmesini söyledi.
Eskiden VICE için yazmıştı onlar da.
VICE makalelerini Breitbart
ve diğer sağcı yayınlara vermek için
çünkü güya
- VICE'tan daha iyi trafik alıyorlarmış. - Evet.
O dönem trafik üzerine çalışanlar şunu fark etmişti,
bir VICE bağlantısı "VICE'ın güzel işlerine bakın"
diyen biri tarafından değil de
VICE'ı kötüleyen biri tarafından paylaşılırsa
sağcıların o bağlantıya
tıklama ihtimali artıyordu.
Para kazandığımız sürece kimse bize karışmıyordu.
Londra ofisini gördün.
Ayrı bir binadaydık.
Shoreditch'deki saçma bir sokakta.
Londra'daki konumumuz
Suudilerle çalışmaya başlayan adamların
yanı veya hemen üstüydü.
Cemal Kaşıkçı, İstanbul'daki
Suudi Arabistan konsolosluğunda vahşice katledildi.
Yaklaşan evliliği için
evrak işi vardı güya.
Binaya girer girmez Suudi suikastçılar tarafından boğuldu.
- Bir kısmından haberim vardı. - Evet.
İlk taslaklardan birini görmüştüm.
Turizmle ilgiliydi,
35 yaş altı insanlar için bir turizm merkezi haline getirmek
esas amaçlarıydı.
Develerin, Suudi Arabistan'ın gönlündeki yeri ayrı.
Yüzyıllarca ulaşım, beslenme,
hatta alışveriş aracı olarak kullanıldılar.
Her yıl develer için düzenlenen bu bir aylık şenlik
ülkenin elitlerine kendini gösterme fırsatı veriyor.
KRAL ABDÜLAZİZ DEVE FESTİVALİ SUUDİ ARABİSTAN
Suudi Arabistan Turizm Kurulu deve yarışlarını çekmesi için
VICE'a milyonlarca dolar ödedi.
Arap deve yarışları 7. yüzyıldan beri yapılsa da
verilen büyük ödüller sayesinde
son yıllarda popülerlik kazandı.
Dünya liderleri ve yüksek makamlardan isimler, ödüllü hayvanlarıyla yarışıyor.
VICE'tan bir gazeteciyi, bu bölümü paylaşması için oyunca getirdiler.
VICE SUNUCUSU
Bize yapımcı dediklerini öğrendim.
Sunucuydum ben.
İçerik üreticisiymişim meğer.
Sen de bin diyorlar.
Bu kişi, bölümün Suudi Arabistan Turizm Kurulu tarafından
ısmarlandığını bilmiyordu.
Her şeyin değiştiği bir çağda
kendine kökenlerini ve kimliğini hatırlatıp
develeri kucaklamaktan
daha iyi ne olabilir?
Dış ses çekimi yapıp
bu turizm videosu için gerekenleri
söyletiyorlardı.
Titiz kapanış törenini izlerken
develerin Suudi Arabistan için
hâlâ önemli olduğunu anladım.
Artık temel ulaşım veya beslenme aracı olmasalar da
Naif ve ülke yöneticileri gibi
Suudi elitler için
ulusal gurur, hatta bölgesel birlik kaynağıydı bu hayvanlar.
Yine bul karayı al parayı işte,
klasik numara.
VICE hakkında ulu orta konuşmamamın
birkaç sebebi var.
Ama bir yandan da
eğer ağzımı açarsam
bir daha susamam diye korkuyorum.
Muhammed bin Selman ile buluşacağın için heyecanlı mısın?
Tabii ki. Yeni kralımız sonuçta.
Onunla ilerleyeceğiz.
Değişeceğiz.
Daha iyiye.
Marka işbirliği derken
prodüksiyon işbirliğini kastediyorum.
Birlikte üretiyoruz.
Birlikte keşfediyoruz.
Televizyon programı olabilir.
Kısa olur, uzun olur.
Film olur.
Gelirler azalırken
Shane markayı daraltma çabasını yoğunlaştırdı.
Her şeyin HBO'daki VICE işine benzemesi gerekiyordu
çünkü kışkırtıcı ve hızlı gazetecilik
yatırımcıların ve geleneksel medyanın anladığı tek şeydi.
Ne yaptığından bahsedelim.
İşlerinle ilgili 90 yazı filan var.
"Ortalığı sikip atacağız.
"Her şeyi sikip atacağız.
"Sikeriz, sokarız" gibi şeyler çoğunlukla.
Ne yapıyorsun tam olarak?
- Sikip atıyorum. - Peki.
Meşhur olduğumuz şey iş vermek,
şirketi insanlara teslim edip...
Mesela televizyona iş yapanların çoğu,
para işlerimizi yöneten herkes,
bu insanlar ne televizyon ne finans işi yapmıştı daha önce,
gücümüz buradan geliyor.
- Hiçbir şey bilmemeniz mi? - Aynen.
- Peki. - Cehalet...
Ama bazı yöneticileriniz...
Yönetim tarafı öyle tabii çünkü büyüdükçe
bir sürü uluslararası televizyon
ve uygulama anlaşması yapmaya başladık.
Kazıklanmak istemediğimiz için Discovery gibi yerlerden
insanlar aldık
ama ben yaratıcılık yönünden bahsediyorum.
Yani hiçbir şey bilmeyen insanlar...
- Evet. - "O kadar salağız ki sıçamayız" mı
demek istiyorsun?
- Evet. - Peki.
Shane'in iş bilmeyen insanlara
içerik ürettirdiğini söylemesi garip gelebilir
ama benim gibi VICE çalışanları ve programımızda çalışanlar için
bir mesajdı aslında bu.
Şovdan ibaretti,
VICE'in punk ruhunu koruyor imajı çiziyordu
ama aslında
her programa bir papağan yerleştiriyordu.
Cesar Millan the Dog Whisperer'dan
bir yapım sorumlusu gelmişti başımıza.
Bu adam, Mike Busey'nin yaptıklarına yönelik tepkimize rağmen
kardeşimle beni
Sausage Castle'da kalmaya ikna etmeye çalıştı.
Fresh Off The Boat diye buna denir.
- N'aber? - Nasılsın?
Bu beyaz herifler nedense bana sürekli Çinli olduğumu hatırlatmak istiyorlar.
Sausage Castle'ımıza hoş geldiniz Bay Sheng.
Hoş geldiniz.
Kontrolü sağlaman lazım, sürekli silahlar patlıyor,
oğlu bomba atıyor.
Oğlu bomba atıyor.
Oğlu el bombası atıyordu,
ben de şey düşünüyordum:
"Cidden daha sıkı silahlanma yasaları lazım."
Parmağını şöyle...
- Ateş etme lütfen. - Vay be!
Bir noktada az kalsın görüntü yönetmenimizi vuruyorlardı,
- Christopher Valona. - İyi misin CV?
İyiyim. Savaştayız sanki.
Evime hoş geldiniz.
Yine de çekimi tamamlamamızı istediler.
Ateş edeceğini bilmiyordum.
Geri sayım yapacaktım.
Ateş etmeden önce.
Geri çekilin ki altınıza sıçmayın.
Shane'in ucubelerden para kazanan
P.T. Barnum olduğunu söylerken
Jesse bunu kastediyordu.
Gavin, Jesse ve Amy'nin hiciv ve isyanla yarattığı
ruh değildi bu.
Tuhaflık olsun diye tuhaflık bile değildi.
Para için tuhaflıktı, ayrılmak istedim.
Bir de Çince söyle.
Kameralara.
Uydur bir şeyler, Asyalı gibi olsun yeter.
Şimdi karpuz suyu sıkmak için
karpuzu götüne sokacağız.
Güzel götünden sake akacak.
LA'in ağzına. Kocaman aç.
- Meyve salatası. - İğrenç.
Meyve salatamız.
Özür dilerim. İğrenç bu.
Ne oldu?
- Biraz konuşabilir miyiz? - Gerek yok.
Yani benim yaptığım işler...
Ben böyle şeyler yapmıyorum.
Sen çok komik birisin,
her şey çok komik, çok eğlenceli.
Ama insanları sömürmemen lazım.
Anlıyor musun? LA'yi sömürüyorsun,
koca göbekli, komik, siyah adam klişesi.
Asyalı kıza Çince konuşturuyorsun.
İnsanlara karşı hassas olman lazım.
Kadınlar da... Anlatabiliyor muyum?
Aslında hepimiz
- farklı yerlerden geliyoruz. - Evet.
Siyah, beyaz, Hıristiyan, ateist.
Bugün Yahudilerle takıldın,
Asyalılarla, benim gibi geri zekâlılarla.
- Evet. - Esas mesele,
ortak paydamız, dışlanmış insanlar olmamız.
Bunları görmek, parçası olmak beni rahatsız ediyor.
Bunu izleyen insanlar sana gülecek gibi geliyor.
LA'ye gülecekler.
Karpuzlu kısa gülecekler.
Bence ne mesaj vermek istediğini düşünmen gerek.
- Özür dilerim... - Gerek yok.
- Özür dilerim yine de. - Teşekkür ederim. Sorun yok.
Geldiğin için teşekkürler.
VICE reklam satmak için beni dövüştürürken
ben de alacaklarım için perde arkasında avukatlarıyla dövüşüyordum.
Yıllarca uğraştık.
VICE nihayet borcu kabul ettiğinde
zaten iflas etmişti.
İflasa itiraz ettim,
hakkımı istedim,
paramı ödememiş olsalar da
programımın haklarını satın almak ve VICE'la gizlilik sözleşmemi
iptal etmek için o borcu takas ettim.
O görüntüler ve özgürlüğüm sayesinde
bu belgeseli yaptım.
Bu hikâyeyi anlatma hakkım için binlerce dolardan vazgeçtim.
Choe gibi insanların uyarılarına rağmen
neden VICE'a gittiğimi soranlar oluyor.
VICE'a gittim çünkü bir zamanlar
inanılmaz bir yerdi.
Tuhaf olup sesini duyurabileceğin bir yerdi,
kendin olabiliyordun.
Mutantlar için Profesör X Okulu gibiydi.
Bruce Wayne'in Gotham yetimhanesi,
Derek Zoolander'ın iyi okuyamayan çocuklar için okulu gibi.
Bu yüzden oradaydık hepimiz
çünkü başka yerde var olamıyorduk.
Bu inanılmaz ihmalkâr
ve kötü niyetli ortama rağmen
bir sürü iyi insan iyi işler çıkardı.
VICE bize alt tabakanın hikâyelerini anlatma imkânı
ve bu hikâyeleri anlatarak değişim yaratabileceğimiz
umudunu verdi.
Tek yapman gereken ne kadar sert olduğunu göstermek.
Kötü ol.
Saçmalıktan ibaret zaten.
Umarım benden hiçbir şey çocuklarıma geçmez.
Bir amacımız vardı, VICE da bunu markalaştırdı.
Ama bu marka insanların, hikâyelerin,
kapsamak istediği çeşitliliğin önüne geçince...
Böyle paha biçilmez bir şey değil,
şey gibi...
Şey...
Beş para etmez hale geldi.
Dünya böyle hikâyelerle dolu.
Huang's World'te bir sürü böyle hikâye gördüm
ama esas Peru'daki bir tuz madencisi
bana VICE dönemimi hatırlatıyor.
Amerika'da bu pembe tuzun şişesi,
150-250 gram filandır,
10-12 dolar ediyor.
Biliyor muydun bunu?
Hayır.
Tuzunuzu ne kadara sattıklarını bilmiyor musunuz?
Adaletsiz
ama biz mütevazi insanlarız,
ödemeler de vaktinde yapılıyor.
O yüzden sorun etmiyoruz.
Burayı seviyorum
çünkü havası temiz, sakin bir hayat.
Gururlu bir Maras yerlisi olarak hep burada yaşayacağım.
Herkes tadını çıkarsın diye
Peru'nun pembe tuzunu veya VICE'ı daha fazla insana sunma arzusu
ilk başta bunu sevmene sebep olan şeyi öldürüyor.
Bir şeyi tatması gereken
insan sayısı bellidir aslında.
Bu sayıyı aştın mı
balkabağına döner.
VICE çöktü
çünkü açgözlülük yüzünden ilk başta onu özel yapan şeyle
hiçbir alakası kalmamıştı artık.
Herkes VICE ofisinde Rupert Murdoch'un yanında
formaldehit içmeyi deneyimleyemez.
Bizzat yaşamak lazım.
TONY AMCA ANISINA
YAPIMCI VE YÖNETMEN
Pantolon çok garip.
- YAPIMCI - Yerini sen seç.
- Sağ tarafta olsun. - Çok büyük.
En büyüğü mü bu?
- Evet. - Tamam.
Burada olacak.
Biraz hizalarız.
Evet, biraz eğik.
Ama senin vücudun...
Birisi donu alsın istiyorum.
- Acıdı mı? - Çok iyi.
Kıpırdamamaya çalış.
Parmaklarsan rahatlarım.
Yapmak zorunda kalabilirim.
Kanye götünde parmak seviyor diyen
Amber Rose muydu?
Evet. Parmaklı Göt filan diyordu.
Dâhilerin çoğu solaktır ve parmaklanmayı sever.
Bir sürü dâhi tanıyorum.
Woo programımıza çıkmıştı, değil mi Nick?
Evet, Tayvan'a gitmeden önce.
Evet.
Çin'de şey diyen adamı hatırlıyor musun?
"Parti sever misin?"
"Komik adam sen misin?"
Sen de "Ne?" filan olmuştun.
"Komik adam sensin, değil mi?"
Balon veren bardaydık.
Adamlardan biri oydu.
Evet.
Bir yeraltı barına gitmiştik,
bir şeyler içeriz dedik. Menüye bakarken
üstüne balon koymaya başladılar.
Herkes balon çekip "Çok iyi" filan diyordu.
Nitrojen mi çektiniz?
Daha önce çektiklerime benzemiyordu.
Çinlilerin olayı.
O nitrojen değildi.
Evet, neydi bilmiyorum.
- Bitti mi dövme? - Evet.
Nasıl hissediyorsun?
En sonunda
- hafif bir batma hissettim. - Öyle mi?
- Ama şey gibi... - Parmaktı o.
Çok güzel oldu ama.
Git aynada bak.
Mükemmel.