Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sinisigurado kong naka-on ang recordings natin. Sandali lang.
Handa ka na?
Okay.
Magsimula ka kung saan mo gusto.
Kung saan ka komportable,
at itutuloy-tuloy natin simula ro'n. Okay?
Hinga nang malalim, Jennifer.
At ikuwento mo ang nangyari ngayong gabi.
- 911. Kailangan... - Tulungan mo 'ko. Tulong!
Di ko alam kung nasa'n ang mga magulang ko!
Kalma po. Ano'ng nangyayari?
May pumasok sa bahay namin at nagnakaw ng pera.
Okay, ma'am...
Sumisigaw ang mga magulang ko sa baba. Tulungan n'yo kami!
Tapos may dalawang putok.
Sumigaw ang mama ko.
Tinawag ko siya.
Tapos may ilang putok uli.
Wag kang magmadali.
- Nasaan ka? - Sa Avenue.
Avenue Road? Puwede bang paki-spell ang pangalan ng kalye?
Papa?
- Tumatawag ako sa 911! - Ma'am. Hello?
Okay ako! Ayos lang ako!
Wala pa kaming nahawakang ganitong kaso.
Hindi ko maiisip ang ganitong sitwasyon.
Sigaw lang ng papa ko sa kalye ang naririnig ko.
Tinatawag ko siya, ayaw niyang pumasok.
Di ko alam kung narinig niya. Pero ayaw niyang pumasok.
Naging mabilis ang mga di inaasahang pangyayari.
Ganito. Wag kang aalis diyan. Okay?
Jennifer?
Ibigay mo ang makakaya mo, sa kabila ng pinagdadaanan mo.
Nandito kami para tulungan ka.
Ayos ka lang?
Alam mo? Di mo dapat ipag-alala 'to.
Natututo naman tayo.
Pero ginawa mo ang dapat gawin, di ba?
'Yon ang mahalaga.
Gabi na. Nakahiga na ako.
Kakatulog ko lang. Tumunog ang telepono.
Sa isip ko, "Talaga naman."
Pampamilyang lugar ang Markham.
Napakababa ng crime rate.
Mas mababa pa kaysa sa buong Canada.
Pero sabi nila, "Nagkaroon ng double shooting."
"Napakabayolente ng pangyayari."
"At ikaw ang mamumuno sa kaso."
Pumasok ang tawag mga 10:30 ngayong gabi.
Galing sa isang residente sa bahay.
Kumpirmadong homicide. May isang taong namatay.
May pangalawang biktima na binaril din
at naospital.
Wala nang ibang impormasyon.
Alamin ang totoong nangyari sa bahay ang unang trabaho namin.
Isang marahas na krimen ang nangyari.
May isang babaeng namatay, si Bich Pan,
at may isa pang lalaki, si Hann Pan,
na nagtamo ng mga pinsala sa ulo.
Ilang taon na sa Canada ang mga Pan na nagmula sa Vietnam
at masisipag silang tao, ayon sa mga kakilala
at walang makitang anuman
kung bakit sila magiging puntirya ng kakila-kilabot na pag-atake.
Nakatanggap na kami ng mga report mula sa ospital.
Dinala doon si Hann ng air ambulance.
Nagtamo siya ng tama ng baril sa mata,
na naglakbay sa bungo hanggang sa panga at leeg niya.
At isinailalim siya sa induced coma.
Nag-aalala kaming di makakaligtas si Hann Pan
at iisa lang ang mai-interview naming testigo.
At 'yon ang anak niyang si Jennifer Pan.
Salamat.
Huwag maingay.
Pakisara ang pinto.
Okay, Jennifer. Ako si Randy Slade.
Nagpakilala ako sa 'yo sa ospital,
taga-York Regional Police homicide unit ako.
Bilang pangunahing imbestigador, responsibilidad ko ito.
Kailangan ng masusing imbestigasyon.
Dapat buong pagsusuri ng buhay ng mga Pan.
Ano'ng posibleng dahilan nito?
May mga kaaway ba sila? Malay natin.
Gusto kong alalahanin mo ang nangyari kanina.
Ikuwento mo ang mga nangyari.
Naghanda ng hapunan ang mama ko, papunta siya no'n sa sayawan.
Line dancing. Ginagawa niya 'yon tuwing Lunes.
Naghapunan muna kaming dalawa,
at pagkatapos, umakyat na ako sa kuwarto ko,
at nagpahinga na.
Binuksan ko ang TV, kausap ko sa telepono ang kaibigan ko.
At pagkatapos, maya-maya,
umuwi ang mama ko, siguro mga 9:30 na 'yon.
Bigla kong narinig na pinabababa ng mama ko ang papa ko.
Sumilip ako sa pinto ng kuwarto ko.
May lalaking lumapit sa akin
at itinali ang mga braso ko at sabi, "May nakatutok na baril sa likod mo."
"Gawin mo ang sasabihin ko, at walang masasaktan."
"Nasaan ang pera? Ituro mo."
Kinaladkad ako ng tatlong lalaki pababa ng hagdan
at hinanap sa mama ko ang bag niya.
Pilit tumatayo ang mama ko, at paulit-ulit nilang sinasabi, "Upo."
Ayaw kong masaktan siya. Sabi ko, "Ma, maupo ka."
Hinahanap nila ang bag niya,
pero di siya magaling mag-Ingles, paulit-ulit siya, "Bag."
At itinutulak siya nang itinutulak sa upuan.
Okay.
Wag kang magmadali.
Napakimportante nito, kaya wag kang magmadali.
Sa puntong 'yon, isinama nila ako at itinali sa taas ng hagdan.
Nakakagalaw pa ako, pero natatakot ako dahil may baril 'yong isang lalaki...
At narinig kong bumababa ng hagdan ang mga magulang ko,
at nakikiusap ang mama kong isama ako sa baba.
Pero di pumayag 'yong lalaki.
At pagkatapos nilang sabihin... Ang huling narinig kong sinabi nila ay...
"Nagsinungaling ka. Nagsinungaling ka sa amin."
At nakarinig ako ng dalawang putok.
Sumigaw ang mama ko.
Tinawag ko siya.
Tapos may ilang putok uli.
Wag kang magmadali.
Napakahirap magpakuwento tungkol sa nakakatakot na pangyayari.
Baka gustuhin niyang di na ito maalala.
Mahalaga na, una sa lahat, siguraduhing ayos siya.
Pero gusto ko rin siyang patuloy na makipag-usap sa mga imbestigador.
Magpahinga ka muna sandali.
Ako ang tinatawag ng mga biktima pag may kailangan sila.
Kung nahihirapan sila, anumang oras, dapat nando'n ka lagi para sa kanila.
Kung nahihirapan sila sa anuman,
ikaw 'yong taong tatawagin nila.
At saka nakakatakot talaga ang nangyari.
Hindi ko maisip kung gaano kabigat ang pinagdadaanan ni Jennifer.
Kaya, sa loob ko, iniisip ko, "Basta dahan-dahan lang."
"Pakinggan mo lang ang mga sinasabi niya."
"Pagkuwentuhin mo lang siya tungkol sa nangyari."
Okay, balikan natin.
Maliban sa mga magulang mo, may iba pa bang boses sa baba?
Parang narinig ko ang mama kong umuungol,
at nagpaputok pa uli sila bago umalis.
Tapos sabi ng isa sa kanila,
"Umalis na tayo. Masyado nang matagal 'to."
At tumakbo sila palabas. At parang...
Pinapanood ko si Jennifer, alam ko ang pakiramdam niya.
Itinali siya at tuluyang nahiwalay sa mga magulang niya.
- Tulungan mo 'ko! Tulong! - Kalma po. Ano'ng nangyayari?
Armado sila, at pinagbabantaan ang mga magulang ko.
Mailo-lock mo ba ang pinto?
Hindi. Nakatali ako. Nakatali ang mga kamay ko.
Hindi niya sila kayang tulungan, o alalayan.
Alam kong mahirap, pero alam mo ang kahalagahan ng pahayag na ito.
Magkuwento ka tungkol sa nagtali sa 'yo.
Masasabi mo kung ano'ng lahi niya?
Oo, Black siya, na may dreadlocks.
Okay, at 'yong pangalawa?
Naka-hoodie siya, pero masasabi kong mas maitim siya
kaysa sa una.
Kung gano'n, Black na lalaki rin?
- Pero mas payat. - Pero mas payat.
At may Jamaican accent 'yong isa pa.
Okay.
Narinig mo ba kung paano sila nakapasok sa bahay?
Hindi.
- Tunog ng doorbell? - Wala.
Sinipang pinto?
Walang gano'n?
Di ko maalala kung paano sila nakapasok. Di ko nakita.
Okay.
Ang mga magulang mo?
Ano, sa palagay mo, ang dahilan para puntiryahin sila?
Kilala ba silang nagtatago ng malaking pera sa bahay?
Marami ba silang pera sa bangko?
Masasabi kong di sapat ang laki nito para mapansin.
Sapat lang na pambayad ng bills.
Okay.
Napakasipag ng mama ko para masigurong... Sapat lang.
Sapat lang.
Okay, at ang papa mo?
Ano'ng kotse ang mayro'n siya?
Mercedes, at mahal na mahal niya 'yon.
Talaga?
Lexus ang sa mama mo, Mercedes naman sa papa mo.
May kamahalan ang mga kotse.
Di basta-basta.
Heto ang isang pamilyang mula Vietnam, pumunta ng Canada.
Nagsumikap sila, nagkaroon ng simpleng pamumuhay.
Supervisor si Bich sa isang car part company,
kung saan nagtatrabaho si Hann bilang makinista.
Maganda ang bahay nila, pero di marangya.
Pero bayad na nila 'yon.
Si Hann Pan, paano ang pamumuhay niya?
Ibig kong sabihin, sangkot ba siya sa ilegal na business deals?
Pag-atake ba ito dahil sa mga utang sa sugal
o armas o droga?
O alitan sa kapitbahay?
Isang bagay na nagawa niya para puntiryahin siya.
Sabi nila sa papa ko, "Nagsinungaling ka sa amin."
"Kailangan mo lang makipagtulungan."
At binaril nila siya.
Hinalughog itong kuwartong nakikita ko. Karaniwang ganito ang magiging itsura.
Ilang madugong damit.
Mga pajama.
Ang lugar kung saan ibinabad ni Bich ang mga paa matapos mag-line dancing.
Pero may mga bagay din na dapat kinuha,
mahahalagang bagay na di ginalaw.
May kaha de yero at napakamahal na kamera sa aparador.
May wallet na may lamang 20-dollar bills
na siguradong kinuha kung tungkol ito sa pera.
Sa mga narinig ko, mukha namang normal na pamilya ang pamilyang Pan.
Pero ang nakikita ng ibang tao
at ang mga totoong nangyayari sa loob ng bahay
ay magkaibang bagay, di ba?
May naiisip ka pa bang puwedeng makatulong sa imbestigasyong ito?
Wala sa ngayon.
Okay. Papatayin ko na ang recorder.
4:30 na ng umaga. Tapos na tayo.
- Puwedeng makigamit ng banyo? - Siyempre naman.
Pagkatapos ng interview, inilabas ko si Jennifer
at tahimik kaming naglakad palabas.
Di kami masyadong nag-uusap.
At sa isip ko,
"Pinatay ang mama mo,
at nasa ospital ang papa mo, na-coma."
Paano ka makakabangon sa ganito?
Babae, patay, at sugatan ang asawa nito sa panloloob sa Markham.
Ayon sa pulisya, may kumatok sa pinto ng mag-asawang ito,
at tatlong armadong lalaki ang pumasok.
Bakit ang mga Pan?
Bakit gano'n karahas?
Mga tanong na wala pang kasagutan, ayon sa mga imbestigador.
8:00 na ng umaga,
at magbibigay ako ng full briefing sa homicide uniform investigators.
Marahas ang lugar ng krimen, kaya wala nang oras para maghintay.
Walang normal sa pagpatay.
Pero nakakatakot ang isang ito.
Naisip ko agad ang pamilya ko,
kung paano puwedeng magbago ang mga bagay sa isang iglap lang.
At magbago habambuhay.
Ang unang assignment na ibinigay sa akin
ay ang malawakang pangangalap ng impormasyon sa lugar ng mga Pan.
Naghahanap kami ng impormasyon mula sa saksi
o anumang ebidensiyang puwedeng maging mahalaga.
Kung may anumang impormasyon kayo,
pakitawagan ang York Regional Police
o ang lokal na pulisya o Crimestoppers.
Baka ang tip na 'yon, ang impormasyong 'yon
ang makapagpaalis sa tatlong bayolenteng indibidwal sa kalye.
Wala masyadong homicide sa Markham.
Ligtas na ligtas ang lugar ito.
May magkakaibang mga kultura.
May mga taong galing sa Caribbean, sa Asia, Southeast Asia.
Napakatahimik ng lugar.
Kaya pag may ganitong nangyayari...
parang granadang sumabog.
Hindi ko maintindihan kung bakit pinatay si Bich.
Grabe ang nararamdaman ko. Hindi ako makapaniwalang nangyari ito.
May mga pagkakataong pumupunta ako sa bahay niya para tumambay
at madalas naghahapunan kasama sila.
Napakamaasikaso nila.
Mga mapagbigay na mga taong...
mapagmahal sa mga kaibigan.
Limang araw sa isang linggo ang trabaho ni Hann, plus overtime.
Hindi siya sangkot sa Mafia o sa pagsusugal o pag-inom.
Isa lang siyang mapagkumbaba at praktikal na tao.
Tahimik lang silang mga tao. Wala silang pinerwisyo.
Nakakalungkot.
Natatakot ako sa pagiging di planado nito.
Kung may motibasyon o dahilan,
masasabi nating, "A, 'yon... May dahilan sila."
BAYAN, NIYANIG NG BIGLAANG PANLOLOOB
Ipinapangako kong titingnan namin lahat ng anggulo
para makilala at mapanagot
ang mga suspek na brutal na pumatay kay Bich Ha Pan
at tumakot sa asawa't anak niya kagabi.
Malubha pa ang kondisyon ni Mr. Pan.
Mabuti at di nasaktan ang anak niya sa pinagdaanang ito.
Nakikiusap kami sa sinumang may impormasyon,
o nakakakilala sa mga suspek, na lumantad na.
Anim na oras na ang pangangalap ng impormasyon.
Noong una, wala kaming makuhang makakatulong.
Pero sa wakas, nakakuha rin kami ng impormasyon.
Tungkol ito sa isang taong may kaugnayan sa mga Pan.
Siya si Danny Wong.
Isa siyang drug dealer.
At nakarelasyon niya si Jennifer Pan kamakailan lang.
Mahalagang detalye ang ex-boyfriend na may mga ilegal na transaksiyon.
Binanggit niya dapat ang tungkol doon.
Iniisip namin, itong si Danny Wong...
Baka siya ang dahilan sa pagpuntirya sa pamilyang ito.
May kinalaman ba ito sa pagbebenta ng droga?
Ayos ka ba? Babasahin ko ang form mo.
Okay.
Babasahin ko. Naka-on na ang radio recording.
Babasahin ko ito kasama ka. Sinumpaang video statement form ito.
"Naiintindihan mo ba ang pananagutan sa paggawa ng maling pahayag?"
- Oo. - Sabihin mo ang pangalan mo at...
- Ako si Daniel Wong. - Pakilakasan.
Ako si Daniel Wong, at pumapayag akong i-tape ito.
Okay. Magaling.
Noong gabing 'yon, ano'ng ginagawa mo?
- Kailangang itanong... - Nasa bahay, natutulog.
Nasa bahay. Anong oras ka nakauwi?
Lunes 'yon.
Lunes, nakauwi ako ng mga 9:00...
9:00 hanggang 10:30, mga gano'n.
Nagkaproblema ka na ba sa pulisya dahil sa droga?
Nahuli ako sa pagdadala at pangangalakal,
pero tumigil na ako.
Mula nang mahuli ako, hindi ko na talaga inulit.
Okay. Sabihin mo sa 'kin ang relasyon mo kay Jen...
- Ex-boyfriend niya 'ko. - Okay.
Naging kami noong patapos na kami ng high school.
Okay.
At ipinagpatuloy namin hanggang nitong nakalipas na dalawang taon.
- Okay. - Tapos, di na talaga...
Talagang... Di namin...
Binalak naming magsama,
pero... may malaking issue sa mga magulang niya, parang gano'n.
- Anong issue? - Sobrang higpit nila.
Sa mga gusto nilang gawin niya, wala nang oras para sa relasyon.
May iba pa bang dahilan?
Baka dahil di sapat ang kinikita ko. Nagtatrabaho ako noon sa Boston Pizza.
At ayaw nila 'yon.
Pitong taon na kaming magkarelasyon, pero di pa ako pormal na umupo
at kumain ng hapunan kasama sila, o anuman.
Okay. Kaya... At...
At gusto niyang ipagpatuloy ang relasyon,
pero sabi ko sa kanya,
"Alam mo,
ayaw ng mga magulang mo sa relasyon natin."
"At wala na tayong magagawa ro'n."
At kami... Nakipaghiwalay ako.
Okay. At may girlfriend ka ba?
- Ano 'yon? - Bagong girlfriend?
- Ngayon? Mayro'n. - Okay. Ano'ng pangalan?
- Christine. Oo. - Christine. Okay.
- Pero nag-uusap pa rin kayo ni Jen. - Tumatawag siya.
Paminsan-minsan, tinatawagan ko siya para kumustahin
dahil pareho kaming ginugulo ng mga pribadong tawag.
- Kayo ni Jen? - Oo, kami ni Jen.
Okay. At natanggap mo ang mga 'yon sa nakalipas na...
Parang hanggang nitong nakalipas na dalawang araw.
Dalawa, tatlong araw.
May tatawag, sasagutin ko,
tatahimik ng mga sampung segundo, ibababa sa kabilang linya.
Nangyayari 'yon nang paulit-ulit,
hindi na nakakatawa.
Mga 100 beses. Hanggang 100 beses.
Mula sa pagbaba, naging...
- Text messages. - Ano'ng sabi?
Sabi, "Nakamanman kami sa 'yo."
Si Jen, nakakatanggap din ng gano'ng tawag?
Oo.
Bibisitahin niya ako sa trabaho, may dalang tanghalian, kakausapin ako.
Magkaibigan naman kami.
At... madalas nilang sabihin, "Ano'ng ginagawa niya rito?"
-"Pinaiiwas na namin siya." - Okay.
Ang huling natanggap ko ay, "Bang, bang, bang."
- Importante 'yon. Di ba? - Oo.
- Text 'yon? - Oo, text message.
- Text... -"Ha, ha. Bang, bang."
"Ha, ha, ha." Nakakapag-alalang...
- Nakakapag-alala nga. - Oo.
Okay.
Mukhang pinuntirya si Danny Wong ng daan-daang nagbabantang tawag
nitong mga nakaraang buwan, pati na rin si Jennifer.
"Bang, bang, bang," padala ng di-kilalang source.
Pagkalipas ng isang linggo,
binaril sa bahay ang mga magulang ni Jennifer.
Pakiramdam mo ba, ang nangyari noong isang gabi
ay may kinalaman sa 'yo?
Tama? Dahil...
Sigurado akong higit sa 95% hanggang 99%, walang kinalaman 'yon sa droga ko.
- Matapang na pahayag 'yan. - Oo.
- Sigurado akong... - Paano mo nasabi?
Walang papatay sa 'yo para sa isang gramo ng marijuana.
O kahit sa isang piraso nito.
'Yon lang. Parang...
- Hayaan mong... Aalis ako sandali. - Sige.
Kung may maaalala ka, balikan mo ang kuwento.
- Dapat may mga petsa at oras. - Okay.
- Tatanungin uli kita. - Okay.
Lalabas ako sandali para pag-isipan din ito.
May mali sa interview na 'to.
Ibig kong sabihin, mas maraming tanong kaysa sa sagot.
Si Danny Wong ba ang target?
O si Jennifer?
Kailangan naming malaman ang lahat tungkol kay Jennifer Pan.
Sino'ng mga kasama niya, ano'ng ginagawa nilang magkakaibigan.
May anuman ba sa background niya
na magbibigay-liwanag sa nangyaring insidenteng ito?
Nakilala ko si Jennifer noong 13 ako.
Nagkasama kami sa maraming school trip,
at minsan nagsi-skate o nanonood kami ng sine kasama ang mga kaibigan.
Masarap siyang kausap.
Masigla, masaya, may kumpiyansa, at totoong tao si Jennifer.
Ikinukuwento niya si Daniel paminsan-minsan.
Mukhang masaya sila noong una,
pero napakarami ring drama sa relasyon nila.
Laging may masaya, malungkot.
Laging may nasasaktan, may hiwalayan, balikan.
Sa totoo lang, sa tingin ko, di mabuting boyfriend si Daniel.
Naalala ko noong nagtrabaho si Jennifer
buong summer para kumita ng pera.
Inubos niya raw lahat 'yon sa paintball gun para kay Daniel.
Di ko lubos maisip
na gumastos ng ilang libong dolyar para lang sa isang kagamitan.
Pero wala na raw siyang ibang mas magandang gagastusan.
Kahit ang sarili niya.
Naghahanap pa rin lead ang York Regional Police
sa panloloob noong Lunes na ikinamatay ng isang babaeng taga-Markham.
Sa puntong ito, tinitingnan pa rin lahat ng senaryo,
kasama ang posibilidad na nalito ang mga lalaki
at pumasok sa maling bahay.
Ito si John Vennavally-Rao ng CTV News. Markham, Ontario.
Sa puntong ito, abala kami sa mga tawag ng mga kapitbahay at ng komunidad
na nakakaramdam ng takot.
Nag-aalala silang maging biktima rin sila.
Sorry. Isa-isang tanong lang.
Gusto nila ng kasagutan.
Wala kaming maisip na dahilan para patayin ang inosenteng babaeng ito
at subukang patayin ang asawa niya, at magnakaw ng kaunting pera.
Ang hirap maintindihan.
Nananawagan sa mga saksi ang York Regional Police.
Sa ngayon, may iisang lead pa lang.
Ang lead na 'yan ay galing sa malalabong kuha.
Mga kuhang nasamsam ng pulisya mula sa security system ng kapitbahay.
May mga kuha ring inaasahang makakatulong na makilala ang tatlong armadong suspek,
na literal na nanakot sa isang pamilya rito.
Malaking bagay ito para sa kaso.
Mula sa kabilang kalye ang video at nakatutok mismo sa bahay ng mga Pan.
At suwerte naman,
makikita natin ang tatlong suspek na papasok sa bahay.
At makalipas ang 30 minuto, makikita natin silang paalis.
Mabilis na lumabas ang isa,
at maya-maya pa, lumabas na rin ang dalawa.
Pumasok ang tatlong suspek sa pinto sa harap.
Pero mahalagang detalye para sa akin...
di sapilitan ang pagpasok.
May nanloob po sa bahay ninyo?
May pumasok, at nakarinig ako ng mga putok.
Di ko alam ang nangyayari. Nakatali ako sa taas.
Pumasok sila at itinali ka?
Oo.
Narinig mo ba kung paano sila nakapasok sa bahay?
- Tunog ng doorbell? - Wala.
- Sinipang pinto? Walang gano'n? - Wala.
Okay.
May iba ka pa bang naiisip na makakatulong sa amin?
Kailangan ko uling ma-interview si Jennifer
at tanungin ng ilang mas mahihirap na tanong.
Gusto kong malaman, sino'ng nakakasama niya?
Ano'ng mayro'n sila ni Danny Wong?
Wala sa ngayon.
Gusto kong malaman ang lahat sa kanya.
Handa ka na?
Okay, Jennifer. Nire-record na tayo.
Di na 'to bago sa 'yo. Nagawa na natin 'to.
Walang ibang tao sa kuwarto, tayo lang,
at si Deborah Gladding uli ang sumusubaybay sa pahayag na ito.
Nakikita kong hirap si Jennifer
na bumalik para sa pangalawang interview.
Pero sana ligtas na lugar ito sa kanya para makausap siya nang walang itinatago.
At mabigyan siya nito ng pagkakataong sabihin kung ano talaga ang nangyayari.
Medyo kinakabahan lang ako.
Wag kang kabahan. Okay?
Alam kong di madaling sabihin 'yon.
Katotohanan ang pinakamagandang paraan para mawala ang pag-aalala. Okay?
Ano'ng masasabi mo sa relasyon n'yo ni Daniel?
Naging napakahirap n'on.
- Sabay kaming nag-high school. - Okay.
Tumagal kami ng anim na taon, kahit bawal akong mag-boyfriend.
Nakipagrelasyon ka sa kanya
nang di alam ng mga magulang mo.
Tama.
Sa tingin mo, tumigil si Daniel sa pagbebenta ng droga?
Di kaya 'yon ang dahilan para looban ang bahay ninyo
at maghanap ng malaking pera?
- Di... - 'Yon talaga ang tanong.
Hindi ko...
Tinanong ko kung ano'ng ginagawa niya, sabi niya nagbebenta.
Pero di ako nanghingi ng detalye.
Hindi ko na pinansin dahil break na kami.
May nararanasan ka ba,
nitong mga nakaraan, na maituturing mong pananakot?
- Mayro'n. - Ikuwento mo sa akin.
'Yong... Ayaw kong...
Sabi niya, kaibigan lang daw 'yon,
pero sabi ng lahat, girlfriend niya.
Nag-message siya sa akin,
huwag daw akong lalapit, na layuan ko si Daniel.
Bakit kaya niya ginawa 'yon?
Dahil sa selos.
Iniisip mong 'yong girlfriend 'yon.
Ayaw kong...
Hindi ako sigurado nang 100% kaya ayaw kong magturo.
Kung hindi ka 100%, at ayaw mong magturo,
bakit naniniwala kang siya?
Dahil nag-message siya sa 'kin sa Facebook, sinasabing tanga raw ako.
Minsan, pag nagte-text ako kay Daniel,
siya ang sumasagot
at nagsasabing kasama niya si Christine at wag siyang istorbohin.
Bakit di mo sinabi sa 'kin ang tungkol sa huling...
No'ng nag-usap tayo noong isang araw?
Katatapos lang ng lahat. Di ko masyadong inisip 'yon noon.
Parang sinasabi ni Jennifer na sangkot ang bagong girlfriend ni Danny Wong dito.
NAKAMANMAN KAMI SA 'YO
Na baka ang mga nanggugulong tawag sa kanila ni Jennifer
ay galing kay Christine.
Para lumayo na siya nang tuluyan.
Posibleng love triangle ba ito?
At kung gano'n nga, paano'ng 'yong mga magulang ang naging biktima?
- Nalaman nila ang relasyon mo kay Daniel? - Kalaunan.
At ano'ng reaksiyon nila?
Hindi maganda.
Paanong hindi maganda?
Sino'ng tutol na mag-boyfriend ka?
Si Papa.
Ang papa mo.
Kuwentuhan mo ako tungkol do'n.
Binigyan niya ako ng ultimatum.
Kailangan kong pumili kung si Daniel o sila.
At pinili kong manatili sa bahay kasama ang pamilya ko.
Pero kahit may iba na siya,
gusto pa rin naming maging magkaibigan.
Okay. Pagkatapos?
Noong una, nagtatawagan pa rin kami ni Daniel,
pero nahuli ako.
At...
doon nila kinuha ang cell phone ko.
At ihahatid daw nila ako sa mga pupuntahan ko.
Kaya magigising ako, mag-aaral ng piano,
pupunta ako sa teacher ko para sa lessons,
'yon na 'yon.
Pumupunta si Jennifer sa bahay ko para sa lingguhang klase,
at ang papa niya ang naghahatid sa kanya sa tapat ng pinto ko.
Bilang batang piyanista, napakagaling niya.
Taun-taon siyang nananalo sa lahat ng kompetisyon.
Pinakamagaling siya sa lahat.
Ang dedikasyong ibinigay ng mga magulang niya para sa kanya,
ang libo-libong dolyar kada taon sa lahat ng kompetisyon
ay talagang pambihira.
Isang araw, sa isa sa mga lesson,
nagsimula siyang umiyak, nagsimulang humagulgol.
At di ko pa siya nakitang gano'n.
Sabi niya, "Fernando, walang tiwala sa 'kin ang mga magulang ko."
"Nakasunod sila saanman ako pumunta."
"Ayaw nila akong lumabas kasama ang boyfriend ko."
"Hindi siya katanggap-tanggap sa papa ko."
"Hindi niya ako hinahayaang magsayang ng oras."
"Na makarelasyon ang isang kusinero."
"Nababaliw na ako sa ginagawa nila."
Ano'ng tingin ng papa mo sa kanya?
Sabi niya, alangan daw ito sa akin.
Wala siyang mararating sa buhay, at...
di niya kayang bumuhay ng isang pamilya.
Okay. Magkuwento ka pa. Sabihin mo ang nararamdaman mo ngayon.
Tinulungan niya ako sa mahirap na panahon noong high school,
noong mas bata pa ako.
May hika ako,
at nang pumunta kami sa Europe, sumumpong ito do'n,
at inalagaan niya ako roon.
Mahal mo pa rin si Daniel, di ba?
Oo.
Kumusta ang buhay mo sa inyo?
Nakatapos ka ng high school. Ano'ng trabaho mo?
Isa akong...
Ang gusto ko talaga... kinesiology,
pero nagmatigas ang papa ko, dapat daw may kinalaman sa medisina
na kahit paano, maayos naman.
Puwedeng sabihing
alam niyang di kaya ng sikmura ko'ng maging doktor,
kaya gusto niya akong maging pharmacist.
Sabi ni Bich Ha, nag-aral ang anak nila bilang pharmacist,
pero noong nakapagtapos na, hindi pa rin ito makahanap ng trabaho.
Nag-aalala siya at madalas magkuwento tungkol dito.
Ang magtagumpay ang anak niya, 'yon lang naman ang gusto niya.
At di ito maliitin ng lipunan.
Kung babalikan ang high school,
inaasahang magiging doktor, dentista, abogado, o engineer ang lahat.
Wala nang iba. Accountant siguro.
Maraming pamilyang imigrante sa amin,
mga galing sa Hong Kong, Taiwan, Vietnam, kung saan-saan.
At hirap kaming lahat na abutin ang inaasahan ng mga magulang namin.
Ang hirap talaga no'n, pero para kay Jennifer...
malayo siyang manguna sa klase.
Malayo talaga.
Pamantayan sa ekswelahang ito ang makakuha ng straight A.
Nag-aral ka ba ng pharmacy? Nakapasok ka ba sa unibersidad para ro'n?
- Hindi? - Hindi.
Ano naman ang sabi ng papa mo tungkol dito? Ano'ng...
Di niya alam. Nagsinungaling ako.
- Ano'ng sinabi mo sa kanya? - Na nag-aaral ako.
Anong kurso?
Premed lang... Hindi pala premed, sorry. Science.
- Science. - Bachelor of Science.
At alam ba ng mama mo na hindi ka pumapasok sa unibersidad?
Hindi.
Pareho nilang di alam.
Tama.
Di ako makapaniwala.
- Saan ka nag-aaral, sa akala nila? - Sa Ryerson.
Okay.
Hinahatid nila ako sa Toronto, at akala nila pumapasok ako sa klase.
Okay.
Pero hindi.
Matindi ito.
Nasa parehong antas ito
ng gagamiting kuwento ng isang undercover.
Ano'ng pakiramdam mo tungkol do'n?
Na kailangan mong magsinungaling sa mga magulang mo?
Nakokonsensiya ako, pero tuwing sinusubukan kong sabihin...
Sobrang taas...
Sobrang taas ng inaasahan nila.
Hindi lang sa kultura ng Vietnam may ganitong inaasahan mula sa mga anak.
Mahirap na istilo ito ng pagpapalaki ng anak,
at mapapabuti o mapapasama ang bata.
Kung nasa kapaligiran ka kung saan inaasahan kang laging manguna,
at di mo naaabot ang inaasahan nila,
puwedeng maging masama ang resulta no'n.
Bukod sa pagsisinungaling ni Jennifer tungkol sa pagpasok sa unibersidad,
pinanindigan niya ito nang mahigit apat na taon.
Nagpalsipika rin siya ng degree sa University of Toronto.
Nakakabigla ito.
-At hindi ka nila tinanong tungkol dito? - Hindi.
Kung naamin ni Jennifer na, "Apat na taon akong nagsinungaling."
'Yon ang pundasyon ng buong kuwento.
Anong kasinungalingan pa kaya ang di niya inaamin?
Pag-usapan natin ang tawag sa 911.
- Okay. - Okay?
- 911. Kailangan... - Tulungan mo 'ko. Tulong!
Kalma po. Ano'ng nangyayari?
May pumasok sa bahay, nakarinig ako ng mga putok.
Di ko alam ang nangyayari. Nakatali ako...
Ilang ulit naming pinakinggan ang tawag sa 911.
Nakatali ako sa taas!
Frame by frame naming sinuri,
pinakinggan, binalik-balikan, at hinimay ang nangyari.
- Mailo-lock mo ba ang pinto? - Hindi.
Nakatali ako. Nakatali ang mga kamay ko!
Nasa bulsa ko ang cell phone ko!
Ang talagang ipinagtataka ko,
paano siya nakatawag
habang nakatali sa hawakan ng hagdan at nasa likod ang mga kamay niya?
Paano napunta sa likod ang mga kamay mo?
Inutusan niya akong tumayo, para maitali niya ang mga kamay ko.
At sinusubukan kong...
maging maluwag 'yon para...
makagawa ako ng paraan, pero hinigpitan niya talaga.
At sinigurado niyang napasigaw ako bago niya...
bago niya binitawan.
Kaya mahigpit at nasa likod mo.
At doon niya ako sinunggaban at inakay pababa ng hagdan.
Kinapkapan ka ba niya o anuman?
Buti na lang hindi.
Dahil makikita niya ang cell phone ko.
Nakatali ka na sa hawakan ng hagdan.
Paano 'yon? Tumayo ka, tumalikod at sabihin...
Ipakita mo sa camera ang pagtali sa mga kamay mo.
Puwedeng ikuwento na lang?
Wag mong isiping nasa nakakatakot na pangyayari ka,
at alalahanin mo nang walang halong emosyon.
Dahil gusto kong makita
kung paano mo nakuha ang cell phone sa bulsa mo.
Tumayo ka at mag-focus sa kung paano mo 'yon ginawa.
Ilagay mo ito sa bulsa mo, kunwari cell phone.
Okay? Hubarin mo ang sweater mo at tumawag ka.
Nakikita kong nahihirapan siya.
Ayaw na niyang balikan ang parteng 'yon at gawin uli.
Pero kailangan din naming malaman kung paano niya nagawa.
Tumayo ka at tumalikod.
Ilagay mo ito kung saan banda 'yong cell phone.
Magaling. Tumalikod ka para... Di ka nakatingin sa akin.
Ganyan eksakto...
Dito 'yong hawakan ng hagdan. Ilagay mo ang mga kamay mo sa likod mo.
Okay.
Ngayon... Hindi ka ba nakakagalaw?
Gaano kalayo ang abot mo mula sa hawakan?
- Itinali niya ang braso ko. - At?
- Sa hawakan ng hagdan. - Okay.
- Pero magkasama ang mga kamay ko. - Magkasama.
Ito ang brasong nakatali sa hawakan?
- Tama. - Okay.
Paano mo nakuha ang cell phone?
At paano ka nakatawag?
- 911. - Oo.
At ganyan ka magsalita?
Oo, sumisigaw ako sa telepono.
At paano mo naririnig?
Itinodo ko ang volume.
Okay.
Ganyan mismo ang pakikipag-usap mo habang nakatali.
- Tama. - Sige, okay na 'yan. Maupo ka.
Isuot mo uli ang sweater mo.
Oo. Isuot mo uli ang sweater mo. Sige.
'Yong nakaya niyang kunin ang cell phone niya at makatawag,
doon kami napapaisip.
Pero di sapat 'yon para iwanan ang isa pang teoryang tinitingnan namin.
Bakit di ka nila sinaktan?
Ang di pinag-uusapan, bakit mag-iiwan ka ng testigo?
Hindi... Walang magandang dahilan.
Kung papatay ka ng dalawang tao, di ba pati 'yong pangatlo?
Bakit di ka nila sinaktan?
Ang alam ko lang, nakipagtulungan daw ako.
Ang tanong, Jennifer, inamin mong nagsinungaling ka.
Nagsinungaling ka sa mga magulang mo tungkol sa pag-aaral.
Sinasabi ko na sa 'yo,
may parte ba sa buong pahayag mo ngayon
na nagsinungaling ka sa akin?
Mula sa interaksiyon mo kay Daniel?
Mula sa "Hindi ako sangkot sa droga,
at wala akong kinalaman sa kanila, at wala kaming malaking pera"?
Life insurance?
May insurance ba ang mga magulang mo?
Palagay ko. Hindi ko alam.
- Di mo alam... - Alam kong mayro'n silang...
- Mayro'n ako. - Okay.
At ang mama ko...
Ikinuha nila ako noong bata pa ako.
- Okay. - Kalahati no'n, napunta sa pag-aaral ko.
Sa life insurance ang kalahati, at nang malaman nilang...
hindi ako pumasok sa unibersidad...
- Binawi nila 'yong pera. - Sandali lang.
Sinabi mo sa aking di nila nalamang di ka pumasok.
Kailan nila nalaman na hindi ka nag-aral?
Sinabi ko sa kanila na nagtapos ako pero di ako pumasok sa unibersidad.
Na nag-aral ako ng dalawang taon, pero di ko natapos.
Okay.
Kaya gusto nilang bawiin ang pera?
Oo.
Kung gano'n, balik tayo sa isa pang mahirap na tanong.
Ang sama ng loob mo sa mga magulang mo
sa pakikialam sa relasyon mo at sa buhay mo
at ang pagkukulong sa 'yo sa bahay.
Sa huli, mahal ko ang mga magulang ko, pinili kong makasama sila.
At kung gugustuhin ko, puwede akong umalis, pero hindi ko ginawa.
Gusto ko silang makasama at alagaan.
Walang interaksiyon, walang paniniwala. Wala kang kinalaman dito?
Wala.
- Wala kang ginagawang ilegal? - Wala.
Okay. May kumatok. Sandali lang.
Ako lang 'to.
Ayos ka pa ba?
Lahat ay... Okay.
Kailangan mo bang magbanyo?
- Oo sana. - Okay.
Sorry. Medyo nataranta lang ako.
Okay. Sige. Ayos ka naman.
Ginagawa ko lang ang makakaya ko. Di naging maganda ang mga desisyon ko.
Okay.
Di mo dapat alalahanin 'yon.
Natututo naman tayo, at ginawa mo ang dapat gawin, tama?
Ito 'yong sa tingin mo kailangan mong gawin.
Parang may mga piraso rito, piraso roon at...
Ayaw kong makapagsabi... ng mali.
Oo, pero ang ibig kong sabihin, magsasama-sama ang lahat ng piraso,
at mabubuo ang lahat.
Dahil totoo naman 'yong sinasabi mo, di ba?
Malinaw na hindi niya sinasabi ang lahat.
'Yong pag-aayos.
'Yong kaba.
'Yong paghawak sa tiyan?
Naniniwala akong may alam siya.
Pero isa lang ang saksi, at ang ama niya 'yon, si Hann Pan.
Hindi namin siya mai-interview ngayon dahil nasa coma siya.
Kaya hangga't gano'n siya,
maraming anggulong dapat tingnan.
Sisiguruhin kong walang tao sa hallway, saka kita sasamahan palabas. Okay?
Sobrang tahimik ni Jennifer sa kotse pauwi.
Nagsisinungaling siya. Hindi siya nag-aral.
Puro kasinungalingan ang ginawa niya sa nakalipas na apat na taon.
Naiintindihan ko ang inaasahang 'yon sa kanya
at ang pangangailangang magtagumpay.
Taga-Caribbean ang mga magulang ko na dumayo sa bansang ito,
at inaasahan ka nilang
maging laging mas magaling kaysa sa iba.
Kaya sa isip ko, hindi ito gano'n kasimple.
Una kong naisip kung gaano ako magagalit kung ako ang magulang niya.
Medyo nakakagulat na may nabuhay nang gano'n.
At ano'ng ginagawa niya sa loob ng apat na taon?
'Yan ang tanong na dapat masagot.
Naglagay ng command post ang York Region Police sa lugar
para mabawasan ang pag-aalala ng mga residente at makakuha ng mga tip.
Si Jack Heath ang Deputy Mayor ng Markham.
Mahalagang malaman na nagkataon lang ito,
at hindi ito madalas mangyari.
At ligtas na komunidad ang Markham.
May mahusay tayong departamento ng pulisya,
at ginagawa nila ang trabaho nila.
May bugso ng enerhiya sa homicide cases sa umpisa.
Nawawala iyon habang napapagod ang mga tao.
Pero mahalagang panatilihin ang enerhiyang 'yon, di lang para sa akin...
kundi para sa team ko.
Kaya nagtanong kami sa ospital.
At nalaman naming ilalabas na si Hann Pan mula sa coma.
Ito ang sandali sa imbestigasyon kung saan magbabago ang lahat.
Pagkakataon 'yon para maintindihan ang nangyari sa bahay.
At mula ito sa taong
humarap sa kamatayan at nakaligtas.
Tunog lang ng mga aparato ni Mr. Pan ang maririnig mo.
Isa sa mga unang napansin ko, may pasa ang kanang mata niya
at may napakaliit na tuldok
sa tabi ng ilong niya.
Doon siya binaril.
Ikinuwento ni Mr. Pan ang nangyari noong gabing 'yon.
Maaga siyang natulog.
Nag-line dancing ang asawa niya.
At nasa bahay si Jennifer.
Ginising si Mr. Pan ng lalaking may baril,
na nag-utos na bumangon siya at bumaba.
Nakita niya ang asawa niya sa sala.
Nagsisisigaw.
Paulit-ulit niyang sinasabi,
"Wala kaming pera. Puwede bang pakawalan mo na kami?"
Sinabihan siya ng isa sa mga lalaki na tumahimik.
Tumawag si Detective MacDonald, at sinabi sa aking, "Nakaupo ka ba?"
Sinabi ni Mr. Pan na nasa sofa siya habang hinahampas ng baril.
Nakaupo sa hiwalay na sofa si Mrs. Pan.
Nagmamakaawa.
At habang nangyayari ito,
bumaba si Jennifer sa hagdan kasama ang isa sa mga suspek.
Wala siyang tali sa kamay
at mukhang masayang nakikipag-usap.
- Tulungan mo 'ko. Tulong! - Kalma po. Ano'ng nangyayari?
May pumasok at nakarinig ako ng mga putok.
Di ko alam ang nangyayari. Nakatali ako sa taas.
Seryoso ka ba?
Inutusan niya akong tumayo, para maitali niya ang mga kamay ko.
Doon niya ako sinunggaban at inakay pababa ng hagdan.
At nakarinig ako ng dalawang putok.
Sumigaw ang mama ko.
Puro kasinungalingan.
Wag kang magmadali. Wag kang...
Sa puntong ito, talagang kumbinsido na akong
sangkot siya sa pagpatay sa kanyang ina at sa tangkang pagpatay sa ama.
Kaya maglalagay agad ako ng mga unipormadong pulis sa ospital.
Anumang mangyari,
di puwedeng makasama ni Jennifer ang ama nang sila lang.
Binalikan ko si Mr. Pan para masiguradong
nasabi na niya lahat ng gusto niyang sabihin.
Sa pagkakataong ito, lumapit siya, at sinabing,
"Gamitan n'yo ng taktikang pampulis."
"Gamitan n'yo ng taktikang pampulis para malaman ang ginawa ni Jennifer."
Sige. Pasok ka.
Maupo ka rito.
Diyan.
Maupo ka rito, kung ayos lang. Okay.
Okay.
Mahalaga sa imbestigasyon itong ikatlong interview kay Jennifer.
Ipinapaalam ko na agad sa 'yo...
Di na namin pinapanood lang ito sa video screen,
...naka-videotape at audiotape ito. Okay?
Para 'yon sa proteksiyon nating dalawa. Kung may magtatanong...
Nandito na kami ngayon sa monitor room, nakaabang,
naghihintay sa kahihinatnan ng interview na 'to.
Di mo kailangang magbigay ng pahayag kung ayaw mo.
Naiintindihan mo ba 'yon?
- Gusto kong gawin 'to. - Okay. Sandali lang.
Nakita namin kay Jennifer
ang galing sa pagtatakip ng mga bakas niya,
para magsinungaling sa pamilya't kaibigan nang matagal.
Nagkakaproblemang teknikal tayo rito.
Ganito, ililipat ko ang gamit ko sa kabilang kuwarto.
Tapos lilipat tayo ro'n. Sa tabi nito, okay?
Pero ngayon, makakatapat niya si Bill Goetz,
isang detective na bihasa sa pagtukoy at pagtuklas ng mga kasinungalingan.
Nakilala na ni Jennifer ang katapat niya.
Okay. Ngayon, dito tayo sa kabila, okay?
Ikuwento mo ang tungkol sa piano. Kailan ka nagsimula?
- Noong apat na taon ako. - Wow.
Ako rin, sa grade school. Naaalala ko pa ang "Swans on the Lake."
Alam kong tugtugin 'yon, wala nang iba.
Ngayon, ang mga magulang mo.
Pakiramdam mo ba hirap mong abutin ang mga inaasahan nila?
- Oo. - Naiintindihan ko 'yan.
Na baka di ka kasing talino gaya ng akala nila.
Tama.
Ano pa'ng ginawa mo para magpanggap na nag-aaral ka?
Pag may hinanap sila, pilit kong ginagawan ng dokumento.
Anong uri ng mga dokumento ang ginawa mo...
- Student loan at report cards. - Okay.
Okay. At paano mo ginawa 'yon?
Gamit ang Photoshop.
Photoshop. Okay. At kinuwestiyon ba nila 'yon?
- Hindi naman. - Hindi?
Siguradong may mga araw na pinlano mo na,
"Ito na ang araw na sasabihin ko sa kanila," at di mo masabi.
Okay.
Ngayon...
Kung pinayagan ka ng mga magulang mo, karelasyon mo pa rin kaya si Daniel?
Kung di sila nakialam. Ano kaya ang nangyari?
Baka karelasyon ko pa siya. Di ako sigurado.
Pero may iba na siya.
Okay.
At ano'ng naramdaman mo ro'n?
Siya ang taong... nagpuno sa kawalan sa pagkatao ko.
Kaya pakiramdam ko may kulang sa akin.
Di ako masaya sa anumang parte ng buhay ko.
Patuloy sa buhay ang mga kaibigan ko, at ako, parang nandito lang.
Parang napag-iwanan na ako.
Okay.
At ano ang pinakamalalang nangyari?
Naglaslas ako.
Kailangan nating harapin ito nang dahan-dahan. Okay?
Ang dahilan kaya nandito ako ngayon
ay dahil eksperto ako sa tinatawag nating pagpapatunay ng katotohanan.
Okay? Hindi ako homicide detective.
Ang hindi alam ni Jennifer, sa Canada,
puwedeng magsinungaling ang mga pulis.
Basta hindi makakasira sa pagpapatupad ng hustisya,
puwede 'yon.
Ang trabaho ko, sa anumang kaso,
ay suriin lahat ng forensics ng kasong 'yon.
Okay?
Ngayon, sinusuyod nila ang bahay para sa mga ebidensiya.
- Alam mo ang kayang gawin ng satellites? - Hindi.
Nanonood ka ba ng kahit anong war programs sa TV,
kung saan makikita ang pagtutok ng satellite sa mga building?
At kung kumikilos ang mga tao sa isang bahay,
parang X-ray 'yon, okay?
Nakaposisyon ba ang mga tao ayon sa sinasabi ng mga saksi?
O hindi?
May ipinapakilalang tema si Bill Goetz, gamit ang satellite information.
Malinaw na panlilinlang ito,
para maisip ni Jennifer na baka mali ang pinagsasabi niya
at kailangang magsinungaling uli para pagtakpan 'yon.
Kilala mo ba 'yong mga nasa bahay noong gabing 'yon?
Hindi.
Kilala mo, Jen. Walang duda. Okay?
Ang issue rito ay ito. Tumingin ka sa akin.
Hindi dapat testigo ang papa mo.
Doon nagsimulang pumalpak ang plano.
Okay? Hindi dapat nabuhay ang papa mo.
Sabi mo, may Black na lalaking may dreads.
Walang lalaking gano'n do'n. Okay?
Naidetalye niya nang maganda ang lalaking kasama mo,
at ni hindi siya Black.
- Pero... - Bakit mo sinabi 'yon?
- 'Yon ang naaalala ko. - Hindi.
Sangkot ka rito.
Di ba?
Ano'ng nangyari?
Jen?
Di mo naplano nang ganito kalayo, di ba?
At di pera ninyo ang sadya ng mga lalaki.
Pumunta sila para patayin ang mga magulang mo.
At di sila basta sumugod lang.
Planado ito.
Pero nang magsimula na sila, di mo na sila mapigilan, di ba?
Hindi ba?
Jen?
- Gusto kong itigil 'yon. - Alam ko.
Bakit di sila sumunod sa 'yo?
Ha?
Hindi ko sila kilala.
Pero kasama ka sa pagpaplano, di ba?
Di ba?
Jen?
Nagsisisi ka, di ba?
Ano 'yon?
Ayos lang 'yan.
Ang hina, kailangan kong lumapit.
Hindi kita marinig.
Ako lang dapat ang papatayin nila.
Papatayin ka dapat nila?
Kailangang patayin nila ako.
Sa puntong ito, halos di ako makapaniwala sa naririnig ko.
Bakit?
Ayoko nang mabuhay.
Totoo ba ang sinasabi niya?
- Papatayin dapat nila ang buong pamilya? - Hindi, ako lang.
Ano'ng nangyari?
Hindi ko alam.
Okay. Ano'ng alam mo?
Bakit ikaw dapat 'yon?
Dahil ayoko na rito.
Bakit?
Dahil isa kong kahihiyahan.
Kung gano'n, ano'ng nangyari dito?
Ha?
Hindi dapat nagkaganito.
Okay, salamat do'n. Paano nangyari 'yon?
Ano'ng gusto mong mangyari?
Pumasok sila.
At patayin ako.
At magkano ang singil niya?
Two thousand.
Okay.
Ano'ng pangalan niya? Ano'ng alyas niya?
Homie. Homeboy.
Di siya basta susulpot lang.
Kailangan alam mo ang eksaktong dating niya.
Paano n'yo ginawa?
Nag-text siya.
- Ano 'yon? - Nag-text siya.
Okay. Ano ang kasunduan?
'Yon nga, $2000. At papatayin nila ako.
Tinawagan nila ako para siguradong makakapasok sila.
Okay. Pero paano nila ginawa 'yon?
Ano ang tanong sa telepono?
- Text ba 'yon o phone message? - Text. "VIP access."
- Ibig sabihin? - Para siguradong makakapasok sila.
Pag-uwi ng mama mo, ano'ng ginawa mo?
Bumaba ako, nag-hello.
Kunwari tiningnan ang pinto.
Umayos ka ng upo dahil di kita marinig.
Paano mo nakilala si Homeboy?
Sa isang kaibigan ko.
Okay. Sino?
Isang di ko na mahahanap.
Ano'ng pangalan niya?
Sa puntong ito, kailangan na ng warrant para sa cell phone ni Jennifer.
Para malaman kung sino'ng koneksiyon niya,
at paano niya nagawa ito.
Jen?
Natukoy agad namin ang nilalaman ng mga text niya.
Makikita agad na nakatanggap siya ng isa mula kay Homeboy.
KAILANGAN KO NG ORAS KUNG KAILAN MATATAPOS.
PAG-ISIPAN MO?
WAG NGAYON. MAY PLANONG DINNER
Kita na agad dito.
Pero simula pa lang ito.
Agaw-pansin talaga do'n ang mga pag-uusap sa text
sa pagitan nina Daniel Wong at Jennifer.
MAHAL MO BA AKO AT GUSTONG MAKASAMA?
MALUNGKOT TALAGA AKO NGAYON JEN
SORRY
"Jennifer: Ano 'yan? Para saan 'yang sorry mo?"
"Puwede bang sumagot ka?"
Sagot ni Daniel: "Di ko alam kung paano sasabihin 'to."
"Nararamdaman ko ang nararamdaman mo, pero para sa kanya."
"Jennifer: Nararamdaman mo kay Christine ang nararamdaman ko sa 'yo?"
"Wag mo nang patuluyin si Homeboy."
"Daniel: Wag patuluyin si Homeboy? Sabi mo, gusto mo 'to kahit wala ako."
"Sabi mo, gusto mo 'to para sa 'yo."
At nagalit si Danny sa kanya.
LAGI AKONG NANANANTIYA SA 'YO
GINAWA KO ANG LAHAT AT INIAYOS KO PARA SA 'YO
TAWAGAN MO SI HOMEBOY
Dito na napuno si Danny Wong.
TINATAWAGAN SI HOMEBOY
Tinulungan niya si Jennifer sa pakikipag-ugnayan kay Homeboy.
ORAS NA NG LARO
Sobrang halaga ng impormasyon dito.
Nandito na ang isa sa mga kasabwat.
Kailangang mahanap ang lalaking ito.
Maglalagay kami ng surveillance team kay Danny Wong
at iimbestigahan isa-isa ang mga cell phone.
Marami kaming cell phone na inimbestigahan.
Sa sistematikong paraan, natukoy namin kung sino ang mga suspek.
Natukoy namin si Eric Carty bilang isa sa mga suspek,
si David Mylvaganam bilang suspek,
at si Homeboy, si Lenford Crawford, bilang ikatlong suspek.
ANO'NG GINAGAWA MO?
INAANTAY ANG TAWAG NI HOMEBOY
MAG-INGAT KA
Kasamahan ni Danny si Lenford,
na nagbebenta rin ng droga.
Aarestuhin sila.
-Kilala mo 'yon, di ba? - Oo.
NI-RECORD NA TAWAG NI HOMEBOY AT KAIBIGAN
-Pinuntahan siya ng pulis sa trabaho. - At isinama siya?
Oo.
Sabwatan ang magiging kaso niya.
Wow. Seryoso ka ba?
Lintik. Di ko alam ang nangyayari.
Di kapani-paniwala.
Lalabas din ang lahat, okay?
Kailangan nating magkaroon ng resolusyon dahil di ito para sa 'yo.
Okay? Para sa mga magulang mo lang ang planong ito. Okay?
'Yan ang gusto mong sabihin ko?
- Pero di gano'n... - Ikuwento mo ang nangyari.
Gusto kong sabihin mong nagplano ka para sa mga magulang mo.
Pero 'yon...
Malalaman naman namin ang buong kuwento.
Okay? Handa na kami...
Inabot na ng mahigit tatlong oras ang interview.
Inilarawan ni Jennifer na suicide ito sa tulong ng hit man pero pumalpak.
Di gano'n katalino ang mga kriminal minsan,
pero di siguro papalpak nang husto at makapatay ng maling tao.
Kalokohan 'yon. Siya ang nagplano nito.
Di masarap sa pakiramdam ang may sekreto, 'no?
Papaguho na ang plano.
Jen?
Sandali lang.
Base sa mga ebidensiya, dumating na ang panahon
na luminaw sa amin ang nangyari noong gabing 'yon.
Nakatanggap si Jennifer ng text mula kay Homeboy, "Oras na ng laro."
Hinintay niyang bumalik ang mama niya mula sa line dancing,
at bumaba siya para mag-good night dito.
At lumapit siya sa pinto
at inalis ito sa pagkaka-lock.
At iniwan para maging biktima ang mga magulang niya.
At bumalik siya sa itaas,
kung saan nagpatuloy siya sa pag-text sa mga suspek.
Naniniwala kaming pinatay-sindi niya ang mga ilaw,
senyales na puwede na silang pumasok,
at bumalik siya sa kuwarto niya, at hinintay ang mangyayari.
Kung maiisip mo ang gulat o takot na naranasan nina Bich at Hann
nang pumasok ang mga estranghero.
Papa?
- Tumatawag ako sa 911! - Ma'am.
Hello?
Okay ako! Ayos lang ako!
Napakasama nito.
Walang kasingsama.
Okay.
Kailangan mong makinig mabuti sa akin. Okay, Jen?
Sa puntong ito ng imbestigasyon,
aarestuhin kita sa kasong pagpatay.
At ang tangkang pagpatay, at sabwatan sa pagpatay.
Naiintindihan mo ba?
Sabihin mo kung naiintindihan mo ang mga paratang.
- Oo o hindi. - Oo.
Oo, sige.
Tungkulin kong ipaalam na may karapatan kang magkaroon ng...
May inaresto na ang pulisya sa panloloob sa Markham,
at ngayong gabi, nakakagulat na kinasuhan ang anak ng biktima
bilang utak ng krimeng ikinamatay ng kanyang ina.
Ayon sa pulisya, ang anak ng biktima na si Jennifer Pan ang utak
sa pagpatay sa inang si Bich Ha Pan
at pamamaril sa amang si Huei Hann Pan.
ANG DALAWANG BUHAY NI JENNIFER PAN
Nagkatinginan kami ng asawa ko. Hindi namin matanggap.
May nakaligtaan ba ako? May hindi ba ako nakita?
Takot at galit ang naramdaman ng mga tao sa isiping
may kayang pumatay ng nagluwal sa kanila sa mundo.
Naalala ko agad ang sandaling
niyakap ko si Jennifer sa libing ng mama niya.
Naging totoo at emosyonal ako sa puntong 'yon,
na pakiramdam ko, walang laman lahat ng sinabi ko,
at pakiramdam ko niloko ako.
BIKTIMA, NAGING AKUSADO
Bumalik ako kinabukasan, at nabigla ako.
Kailan ito? Paano ito nangyari? Kailan? Ano? Ano'ng nangyayari?
Talagang naawa pa naman ako sa kanya.
Ayos ka lang.
Pa'no niya nagawa ang ganitong bagay?
Matapos maaresto, nakita namin ang diary niya.
Dito makikita kung paano tumakbo ang isip niya.
Kita rito ang reklamo ni Jennifer na mahigpit ang mga magulang niya,
dahil lang ayaw nilang mag-boyfriend siya ng drug dealer.
Nag-alala silang baka sirain ng boyfriend ang buhay niya.
Maliban doon, tungkol na kay Daniel ang lahat.
Gumuguhit siya ng mga paru-paro at mga tuta.
Gusto niya ng fairytale na relasyon kay Danny.
'Yon ang pangarap niya.
At gagawin niya ang lahat para mangyari 'yon.
Naniniwala kami ngayong ang daan-daang text message,
ang daan-daang banta kay Daniel Wong...
Si Jennifer 'yon.
Si Jennifer ang patuloy na tumatawag sa kanya,
sinusubukang bumalik sa buhay niya, at ilayo si Christine.
Labis na pag-uugali ito.
Sobrang pag-uugali, na gusto lang niya itong makasama.
Para sa akin, naghahanap lang si Jennifer ng pagmamahal at pagtanggap.
Akala niya siguro si Daniel lang ang nakakaintindi sa kanya.
Kung mawawala sa kanya 'yon, ano pang matitira?
Alam mo 'yon?
Pero bakit gugustuhing masangkot ni Daniel?
May karelasyon na siyang iba at nakipagkalas na siya kay Jennifer.
Nariyang kikita siya.
'Yong insurance, 'yong bahay, may parte si Jennifer do'n.
Mga kalahating milyong dolyar ang makukuha ni Jennifer.
Diyan sa ibaba.
Baka akala ni Daniel mauudyukan niya si Jennifer
at magkakaroon siya ng pera.
Sige, magaling.
Para siguro mapalaki pa ang negosyo niya sa droga.
Nang malaman ni Hann Pan, nagbigay ito ng ultimatum.
"Sinabi ko kay Jennifer na hiwalayan niya si Danny Wong."
"Kung hindi, kailangan mong maghintay na mamatay ako."
Nagulat kaming di pala ito ang una niyang tangkang pagpatay.
Na may nilapitan siyang isang kaibigan, sampung buwan bago 'yon,
at inutusang patayin ang ama niya.
Binayaran niya pa ang taong 'yon.
Hindi natuloy ang planong ito.
Pero ipinapakita nito ang intensiyon niya.
Ang walang puso at malupit na planong binalak niya.
Nang dalawang beses.
Nangyari 'yon?
Sa tingin ko hindi.
Pinlano niya na ito noon?
Dapat niya 'yong pagbayaran.
Ang pinakamasakit, noong gabi ng pagpatay,
may lalaking tumutok ng baril kay Bich.
Lumuhod si Bich,
at ang huling sinabi, "Wag mong sasaktan ang anak ko."
Hinatulang guilty ng Toronto-area jury ang isang babae
sa balak na pagpapapatay sa mga magulang niya.
Si Jennifer Pan ay nahatulan ng first-degree murder ng kanyang ina
at tangkang pagpatay sa kanyang ama.
Wala siyang reaksiyon noong una, pero nang mahimasmasan,
bumigay siya at humagulgol.
Sa huli, pinili niya si Daniel.
At desididong siyang makasama si Daniel.
Anuman ang mangyari.
Para sa kanya, nagkaloko-lokong kuwento ng pag-ibig ito.
Mahalaga ito.
Mahalaga ang ginagawa namin.
At...
Kailangang may magandang kahinatnan ang bagay na ito. At ito...
Hindi nito maibabalik ang sinuman, pero...
mukhang nabigyan natin ng hustisya si Mrs. Pan at si Mr. Pan.
Sina Jennifer Pan, Daniel Wong at mga kasamahan
ay nahatulang makulong habambuhay na walang parole sa loob ng 25 taon.
Binigyan si Hann Pan ng order para sa anak
para habambuhay itong bawal makipag-ugnayan sa kanya.
Kasunod ng matagumpay na apela laban sa hatol
para sa first-degree murder ni Bich Ha Pan,
nabigyan ng bagong paglilitis ang mga akusado.
Naninindigan pa rin si Jennifer sa pagiging inosente niya.