Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Deze film is gebaseerd op historische feiten.
De hoofdpersonen hebben echt geleefd
en de grote gebeurtenissen in de film hebben daadwerkelijk plaatsgevonden.
MUBI PRESENTEERT
EEN ARDIMAGES UK EN MONTGOMERY AVENUE PRODUCTIE
IN SAMENWERKING MET GARDEN STUDIOS
EEN ELIZABETH SANKEY FILM
Als je aan heksen denkt
is dit dan wat je voor je ziet?
Als een klein meisje, zoals zoveel kleine meisjes,
wilde ik een heks zijn.
Op grijze winterdagen hoorde ik hun gezang in het bos.
's Nachts dansten ze in mijn dromen.
Ik verlangde ernaar om mee te doen met hun geheime rituelen.
Ik brouwde drankjes van bloemen en kruiden.
Schreef spreukenboeken die ik onder mijn kussen verstopte.
En ik zong mijn verlangens keer op keer
in een poging iets, wat dan ook, te laten gebeuren
in mijn stille kleine wereld.
Ik las boeken over heksen,
ik zag ze op tv,
maar vooral zag ik ze in de bioscoop.
Kijken maar uit voor die mafkezen.
Wij zijn de mafkezen, meneer.
Ik herinner me nog dat ikThe Wizard Of Oz voor de eerste keer zag.
Vanaf het moment dat Dorothy in dat technicolor land stapte
was ik gefascineerd.
The Wizard of Oz liet me zien dat er twee soorten heksen zijn.
We hebben Glinda met haar witte magie, haar lieve temperament
en haar sprankelende, traditionele schoonheid.
Ben je een goede heks of een slechte heks?
Ik ben helemaal geen heks.
Heksen zijn oud en lelijk.
Alleen slechte heksen zijn lelijk.
En we hebben de Wicked Witch of the West,
wiens ziekelijke groene huid en kwaadaardige houding
een onuitwisbaar cultureel beeld is geworden.
Ik krijg je wel, schoonheid.
En je hondje ook!
Ik wilde een goede heks zijn.
Ik kon niet begrijpen waarom een vrouw ervoor zou kiezen om slecht te zijn.
Ik wist toen niet wat ik nu weet, dat goed of slecht zijn
geen keuze is die een vrouw zelf mag maken.
De boze heks moest ons bang maken,
maar ze was ook gecreëerd
als waarschuwing voor vrouwen en meisjes.
Gedraag je en wees mooi, of we zullen je vernietigen.
Deze les wordt al eeuwenlang aan vrouwen geleerd
waardoor het nu op onze botten is geborduurd,
vermengd met ons bloed,
getatoeëerd op onze kloppende harten.
Het zit in onze cultuur, in al onze verhalen.
Vrouwen worden tegen elkaar opgezet.
De maagd.
De hoer.
De vrijster.
Het oude wijf.
De goede heks
en de kwade heks.
Het is een verhaal dat zo succesvol is doorgedrongen
dat we het tegen elkaar herhalen.
We betuttelen onze zussen, onze buren, onze vrienden.
Slet.
Wat zei je?
Je hebt haar wel gehoord.
Ze draagt geen beha.
Dit wrede verhaal moedigt degenen die
bedreigd worden door ons aan om te geloven dat hun angst en haat
voor vrouwen juist is.
Dat ze gelijk hebben om ons te vervolgen.
Een paar maanden nadat ik The Wizard Of Oz had gekeken,
leerde ik op school over de vrouwen die waren vermoord in heksenprocessen
die honderden jaren geleden in heel Europa en Amerika plaatsvonden.
Hun verhalen achtervolgden me.
Ik raakte geobsedeerd door ze,
droeg hun namen met me mee als amuletten.
Ik noemde ze voor mezelf als ik me angstig of eenzaam voelde.
Anna Moats.
Elizabeth Clarke.
Mary Scrutton.
Katherine Grady.
Mary Hicks.
Isabella Rigby.
Janet Horne.
Ruth Osborne.
Agnes Waterhouse.
Elizabeth Device
Anne Whittle. Jane Bulcock. Susannah Smith.
Anna Moats.
Sommige van die heksen waren genezers en vroedvrouwen
die hun gemeenschappen met hun vaardigheden hielpen.
Anderen waren verschoppelingen, die aan de rand van hun dorp leefden.
En sommigen waren gek geworden.
Dit resoneerde met mij
omdat ik altijd al gestalkt ben
door de schaduw van waanzin.
Als kind maakte ik deals met onbekende krachten,
gelovend dat bepaald gedrag me veilig zouden houden.
's Nachts praatte ik urenlang met mensen die niet bestonden.
En ik construeerde werelden in mijn hoofd
die zo visceraal waren, zo solide en levendig,
dat ik er voor altijd in wilde blijven.
Toen ik ouder werd, goot ik mijn waanzin in mijn werk
en ontdekte dat ik het kon beheersen, het zelfs kon gebruiken.
En ik nam afscheid van de heksen
en liet ze vervagen in de kindertijd.
Ik was gelukkig.
Ik was veilig.
Maar dat was slechts een illusie.
Drie jaar geleden beviel ik van mijn zoon.
Binnen een maand werd ik opgenomen in een psychiatrische instelling.
De waanzin had me weer gevonden.
En de heksen?
Ze waren nu zo dichtbij dat ik hun adem in mijn nek kon voelen.
Terwijl ik van kamer naar kamer schuifelde,
ving ik glimpen van ze op.
Ik voelde hun knokige handen op me als ik 's nachts wakker lag.
Ze zongen voor me vanaf de zee.
Riepen me naar het bos
en nodigde me uit bij hen te komen.
Tot uiteindelijk,
ik dat deed.
Ik ben altijd bang geweest om lelijk en rommelig te zijn.
Bang om mijn slechtheid en mijn zwakheid te tonen.
Maar het kan me niet meer schelen.
Ik wil dat je weet hoe het voelt om je verstand volledig te verliezen.
Ik wil dat je ziet wat ik zag,
voelt wat ik voelde.
Dus ik ga je meeslepen in deze betovering.
Want hoewel ik het heb overleefd,
zijn er veel te veel
die dat niet deden.
Zwangerschap is een vreemde tijd
zowel alledaags en wild magisch.
En terugkijkend kan ik zien dat dit het moment was waarop de waanzin
naar me toe begon te kruipen.
Terwijl mijn lichaam snel transformeerde
begonnen de grenzen van de realiteit te vervagen.
Ik voelde me niet langer gebonden aan het heden.
In plaats daarvan leefde ik in een soort vreemde, tussenruimte,
verbonden met alle vrouwen uit de geschiedenis
die deze reis voor mij hebben gemaakt.
De deuren naar het verleden en de toekomst stonden open.
En het voelde alsof ik tussen twee werelden liep.
Slapend en wakker.
En niemand had me ooit verteld
dat zwanger zijn zo kon voelen.
Films hadden me geleerd dat ik kalm hoorde te zijn,
mooi,
zacht en roze.
Wat is er?
Hij bewoog!
Wat bewoog?
De baby, hij bewoog!
Maar zo voelde ik me niet.
Ik had geen controle meer.
Ik was een storm,
wild en los van alles.
Ik was een vuur.
En door die ontkoppeling
vond ik zwangerschap een angstige en eenzame tijd.
Ik telde de dagen af tot het voorbij zou zijn.
Ik kon niet wachten om mijn zoon in mijn armen te houden,
om zijn warme lichaam op mijn huid te voelen.
Na zijn geboorte was ik opgetogen, ik was high.
Ik kon niet slapen omdat ik niet hoefde te slapen.
Ik was te opgewonden, te gek van liefde.
Maar toen
begon alles verkeerd te gaan.
Wat volgt is mijn getuigenis.
Spreuk Nr.1 KRANKZINNIG WORDEN
Leef in de nacht tot je geest is opengespleten.
Dank je wel.
Oké, dus.
Mijn zoon is geboren op een woensdag
tijdens een hittegolf.
En tegen zondagavond, begon ik me heel vreemd te voelen.
Ik herinner me dat mijn man onze baby vasthield
en hij vroeg me hem over te nemen, heel even maar,
en ik kon het niet.
Hij stond in de woonkamer.
En ik herinner me dat ik me, soort van onvrijwillig,
terugtrok naar de keuken.
Ik was gewoon doodsbang.
Het was een angst die ik nooit eerder heb gekend.
Ik wilde wegrennen.
We reden naar de Eerste Hulp om middernacht met
onze zoon, piepklein, in zijn kleine autostoeltje
en we zaten in een plakkerige,
zweterige kamer terwijl een dokter...
Ik herinner me dit heel duidelijk
omdat hij echt rood haar had en zo'n felblauw ziekenhuispak aan had.
Dokter Ben werd hij genoemd.
Hij begon me een serie vragen te stellen.
In de afgelopen week, hoe vaak heb je last gehad
van een neerslachtigheid, depressiviteit of hopeloosheid?
Hoe vaak heb je weinig interesse of plezier
in dingen doen?
Hoe vaak heb je last gehad van
problemen om in slaap te vallen of te blijven, of te veel slapen?
Ik zou heel vertrouwd raken met deze vragen
in de daaropvolgende maanden.
Hoe vaak heb je last van een slecht gevoel
over jezelf, of dat je een mislukkeling bent
of dat je jezelf of je familie in de steek hebt gelaten?
Nadat ze me had horen uitleggen hoe ik me voelde
zei dokter Ben dat het een klassiek geval van "baby blues" was
en dat het waarschijnlijk vanzelf over zou gaan.
Ik ging naar huis en probeerde door te gaan.
Ik probeerde te verbergen hoe ik me voelde,
maar mijn geestelijke gezondheid ging snel achteruit.
Ik kon niet eten, ik kon niet slapen
en ik begon na te denken om mezelf iets aan te doen.
Op een nacht voelde ik plotseling een overweldigende drang
om ons huis uit te lopen
en naar een nabijgelegen brug over een snelweg te gaan.
Ik had daar eerder bossen bloemen gezien.
Vervaagde foto's met namen eronder geschreven.
Maar ik heb nooit kunnen begrijpen waarom
iemand op de leuningen zou klimmen,
waarom iemand zou springen.
Maar nu kostte het al mijn kracht
om daar niet heen te rennen.
We belden het ziekenhuis en ik herinner me
dat de vrouw aan de telefoon zo aardig was.
Ze bleef maar zeggen:
"Ik weet het, ik weet het. Het is vreselijk."
En ze belde een ambulance voor me.
Toen de ambulance kwam, zat ik op de bank
en ik denk dat ik op dat moment ongeveer tien dagen niet geslapen had.
En ik kon niet eten.
Ik kon gewoon fysiek niet slikken.
Het was vijf uur 's ochtends en ik wilde dood.
En een van de verplegers was een man,
in de vijftig of zestig.
En hij keek naar me, zat op de bank en zei,
"Welkom bij het ouderschap!"
Met jazz handen.
En ik weet nog dat ik dacht...
"Echt waar?!"
Dit...
Dit is normaal?
Hoor ik me zo te voelen?
Hoort het zo te zijn?
Hij was een erg aardige man.
Hij kwam me later opzoeken toen ik op de Eerste Hulp was om me te controleren.
Maar dat hij dat zei, op dat moment in mijn ziekte,
gaf me echt het gevoel dat er iets mis met me was.
Alsof ik hier niet geschikt voor was, dat ik niet
de vereiste vaardigheden had om moeder te zijn.
En het doet me pijn om dit te zeggen, wetende wat ik nu weet
en wetende hoe ik me voel over mijn zoon.
Maar vanaf dat moment, begon ik echt het gevoel te krijgen
dat ik een fout had gemaakt door een ouder te worden en dat iedereen het wist.
En iedereen kon het zien.
Omdat we allemaal weten hoe een moeder hoort te zijn.
Een goede moeder is onzelfzuchtig,
haar hele identiteit in beslag genomen door haar liefde voor haar kind.
Ze is smetteloos.
Ze is jeugdig, onschuldig,
bijna maagdelijk in haar puurheid.
Haar haren wapperen achter haar aan,
als ze loopt door een veld vol wilde bloemen loopt,
terwijl ze haar baby borstvoeding geeft.
Ze ruikt altijd naar versgebakken brood,
ze draagt lange katoenen jurken, en geen make-up.
Ze straalt van liefde van binnenuit.
Ze trekt haar leven nooit in twijfel.
Ze voelt zich eeuwig gezegend en compleet.
Ze heeft minstens drie kinderen
voor wie ze de belangrijkste verzorger is.
Ze is slank, aantrekkelijk en stijlvol.
Ze is nooit gestrest,
nooit boos,
ze loopt over van mededogen, vreugde,
en eindeloze emotionele bronnen.
Ze is een moeder en niets anders
en dat is meer dan genoeg voor haar.
En ze is gelukkig.
Ik was nu omringd door perfecte moeders.
Ze waren overal.
Ik was niet zoals zij.
Ik leek meer op het karakter Marlo in Tully.
Een film die ik al eerder had gezien, maar die een nieuwe weerklank had
toen ik hem om 4 uur 's nachts opnieuw keek
terwijl ik borstvoeding probeerde te geven.
Ik was geschokt door hoe het
diep en verontrustend herkenbaar voelde.
Marlo lijkt gevangen te zitten in haar leven met een pasgeborene.
Met dezelfde drie uren die zich keer op keer herhalen.
Steeds meer zichzelf verliezend terwijl elke seconde voorbij tikt,
totdat ze slechts een geest is, die vergeten is wie ze ooit was.
Haar oude leven voor altijd verdwenen.
Ik had eindelijk een vrouw gevonden
die eruitzag, zich gedroeg en voelde zoals ik.
Maar haar verhaal eindigde niet goed.
En ik werd steeds achterdochtiger
dat de mijne dat ook niet zou doen.
Toen de zon opkwam
ging ik terug naar de eerste hulp.
Ik kreeg medicijnen voorgeschreven om me te helpen slapen
en ik heb geslapen.
En ik ben begonnen met flesvoeding wat zeker hielp.
Alhoewel dat, weet je, ook mijn gevoelens verergerde
van schaamte en schuld en dat ik geen goede moeder was.
Maar die...
die angst, die verdoemenis bleef maar groeien.
En het was als een levende, ademende terreur.
En we wisten niet wat we moesten doen.
We wisten niet wat er mis met me was.
En dus werd het nog makkelijker voor me om te denken
"Alles in mijn leven was goed.
"En toen kreeg ik een baby
"en nu zit ik in een horrorfilm.
"Dus het komt vast door de baby dat ik me zo voel."
In het begin kon ik die gedachten wegduwen.
Maar hoe langer mijn ziekte duurde,
hoe moeilijker het werd om de stem in mijn hoofd te negeren
die me vertelde dat ik alleen in deze situatie zat
omdat ik moeder was geworden.
Mijn gedachten over mijn zoon werden onheilspellender.
Misschien zou ik me niet zo voelen als hij er niet meer was.
Misschien zou dat het einde zijn van deze marteling.
Ik was zo wanhopig dat ik bang begon te worden
dat er maar één manier was om dat te laten gebeuren.
Ik heb niemand over deze gedachten verteld.
Ze waren te kwaadaardig.
Niemand zou me ooit begrijpen
en niemand zou me vergeven
om zo te denken.
Ik wist wat er met vrouwen gebeurde
die hun kinderen pijn deden.
Ik wist hoe de maatschappij ze behandelde
dus ik durfde het aan niemand te vertellen.
Zelfs de dokters niet.
Elke dag werd ik wakker met deze angst.
Deze verdoemenis.
Het was alsof je
ondraaglijke pijn, fysieke pijn hebt.
En niemand kan iets doen.
Er is niets wat ze kunnen doen om het weg te nemen.
Nou, ze kunnen je medicijnen voorschrijven
en ze kunnen je doorverwijzen naar therapie,
maar de begeleiding...
De wachtlijsten voor begeleiding in het Verenigd Koninkrijk zijn zo lang.
En het kan tot vier weken duren voordat de medicatie begint te werken.
Als het überhaupt werkt.
Het was... Het, het was echt ondraaglijk.
Voordat ik ziek werd, kwam het enige dat ik wist over
geestelijke gezondheidsproblemen rond bevallingen uit films
waarin het heel erg "baby blues" is.
"Door veranderende hormonen hebben meer dan 80% van alle vrouwen
"postnatale depressie."
Nou, ikke niet.
Er is een vrouw en ze heeft melkbraaksel op haar trui
en haar haar zit in de war en ze kan niet stoppen met huilen.
En ze belt haar moeder en huilt een tijdje aan de telefoon.
Daar is hij dan!
En dan in de volgende scène,
gaat ze schoenen kopen of zoiets.
Het was echt alsof je in een horrorfilm leefde.
Mijn huis,
dit huis dat ooit volledig veilig had gevoeld,
was nu de engste plek ter wereld.
Het was voelbaar. Ik kon...
Ik kon het kwaad in mijn mond proeven.
Ik weet dat het dramatisch klinkt, maar ik weet niet echt
hoe ik het anders moet uitleggen.
En het voelde alsof ik bezeten was.
Alsof er twee versies van mij waren.
De goede ik...
Ik ben blij.
En de slechte ik.
Ik kan niet alleen bestaan, want ik ben bang voor mezelf.
Omdat ik de maker ben van mijn eigen kwaad.
Het is het vreemdste gevoel om in je leven te bestaan,
in je wereld, en alle stukjes zijn er nog.
Je huis, je vrienden, je familie, je partner.
Alles is er nog. Je kunt het zien, je kunt het aanraken.
Maar alle kleur en vreugde
is gewoon weggevloeid.
En dingen waarvan je nooit dacht dat je ooit zouden overkomen.
Deze ooit onvoorstelbare scènes ontvouwen zich gewoon om je heen
en je voelt je zo machteloos omdat er geen manier is
om het te stoppen.
Mijn vrienden,
mijn familie, mijn man, ze deden allemaal hun best om me te steunen.
Maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik een last was
en dat iedereen beter af zou zijn zonder mij.
Inclusief mijn zoon.
Ik dacht... Ik dacht dat als ik zou sterven, als ik zelfmoord pleegde,
ze verdrietig zouden zijn, zeker.
Maar ze zouden waarschijnlijk ook zeggen:
"Ach, het is beter zo. Ja, het is beter zo."
Ik geloofde dat echt.
Ik begon manieren te bedenken waarop ik het kon doen.
Niet zozeer plannen maken, maar zeker
mijn opties afwegen.
En toen liep ik bijna voor een busje.
Ik stopte alleen maar omdat ik dit een ander niet aan wilde doen.
Ik was gewoon bang om alleen te zijn.
Ik was nog banger om alleen te zijn met mijn zoon omdat
ik niet wist wat ik hem aan zou kunnen doen.
In mijn hoofd speelden nu constante herhalingen
van afschuwelijke scènes.
Ik zag mezelf onze zoon verstikken met een kussen,
hem laten vallen uit een raam op de derde verdieping,
hem verdrinken in de badkuip.
En toch hield ik meer van hem dan ik ooit van iets of iemand gehouden heb.
's Nachts controleerde ik constant of hij nog ademde.
Kijkend hoe zijn borstkasje op en neer gaat.
Als hij niet in mijn armen was
miste ik hem zo erg dat mijn hart pijn deed.
Voor het eerst in mijn leven realiseerde ik me dat ik
zowel het goede als het slechte
op het zelfde moment in mijn hart kon hebben.
Ik kon beide tegelijk voelen.
Dat was angstaanjagend.
Ik voelde me zo alleen.
Spreuk nr.2 STAP IN DE CIRKEL
Waar veel vrouwen zijn, zijn ook veel heksen.
Gedurende deze hele periode
vroeg ik iedereen die ik kende om hulp.
Ik postte op Twitter, wat...
Soms heb ik spijt van het posten op Twitter
toen ik niet helemaal bij mijn verstand was,
maar toch, ik postte op Twitter.
Ik stuurde berichten naar alle ouders die ik kende.
Ik sprak erover aan de telefoon met vrouwen die ik nog nooit had ontmoet.
Ik wilde gewoon dat iemand zei:
"Kijk, dit is de uitweg. Zo kom je hier uit."
En toen bracht een vriend me in contact met een WhatsApp-groep
van vrouwen die soortgelijke ziekten hadden gehad
en dat veranderde alles.
Mijn naam is Shema Tariq.
en ik ben arts en onderzoeker aan University College London,
werkzaam op het gebied van HIV.
En ik ben jouw vriendin.
Kun je me eraan herinneren hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hebben?
We hebben elkaar ontmoet in de zomer van 2020.
En je had net Bertie gekregen?
Ik denk dat hij misschien twee of drie weken oud moet zijn geweest?
Ja.
En je kwam in deze WhatsApp-groep
Motherly Love.
- OPRICHTER VAN MOTHERLY LOVE - Kun je jezelf even voorstellen?
Natuurlijk. Mijn naam is Milli en ik ben een moeder van twee kinderen
en ik woon in Londen.
Motherly Love is een steungroep voor vrouwen die
worstelen met het moederschap, en geen ruimte hebben om te praten
over de donkere kant ervan.
En we zijn gewoon begonnen,
als een kopje thee.
Kom en drink een kopje thee met koekje
met andere vrouwen die voelen
dat ze niet binnen de normale babygroepwereld horen.
Ze snapten het gewoon en ze namen me serieus.
En wat voor klote gedachten ik ook had,
iemand anders had ze ook gehad, en zij kwamen er doorheen.
Ze hadden het overleefd, ze waren er al geweest.
Het werd een vitale bron van hoop en steun,
en gewoon kennis
die nergens anders toegankelijk leek te zijn.
Niemand heeft het over hoe moeilijk het is.
Iemand zal je vragen hoe het gaat en er wordt van je verwacht
om te zeggen: "Oh, het gaat geweldig, ik ben echt gelukkig.
"Deze baby is het middelpunt van mijn wereld."
En ik, ik voelde me niet zo.
Toen ik onze oudste kreeg...
Zij...
Ik was echt ongelukkig van binnen,
maar ik vond het geweldig om haar moeder te zijn.
Maar wat er gebeurde was dat ik moederlijke OCD begon te krijgen
waardoor ik geloofde dat ik haar pijn zou doen.
En...
Het is zo ongemakkelijk om erover te praten omdat
ik, elke avond als ik haar in bed legde,
ik gedachten had dat ik mijn kind seksueel zou misbruiken.
En die woorden hardop zeggen...
Ik zeg dat bijna nooit tegen iemand,
maar het was het meest beangstigende ding.
En ik heb er nooit met iemand over gesproken.
En ik deed mezelf pijn omdat dat de enige manier was
om deze gedachten te stoppen.
En...
Ik leefde er gewoon mee.
En het was zo... Het was een marteling.
Waarom denk je dat mensen niet over die dingen praten?
Waarom denk je dat het zo verborgen is?
Mensen zijn bang.
Ik denk dat de maatschappij bang is om betrokken te raken
met deze moeilijkere gevoelens rond moederschap.
We willen ons veilig voelen, toch, bij moeders?
We denken graag dat moeders
de plek van ultieme veiligheid zijn.
En ik denk dat zelfs als we volwassen zijn
het idee dat een moeder haar kind niet leuk vindt
eigenlijk heel angstaanjagend is.
Het is een soort van zeer...
Een soort oerangst om betrokken te raken
met die soort van...
met die donkere kant.
Ik was zo bang om eerlijk tegen iemand te zijn
over wat er echt in mijn hoofd omging.
Ik dacht dat ze me mijn zoon zouden afnemen.
Maar nadat Milli, Shema,
en de andere vrouwen in de groep
me begonnen te vertellen over hun eigen ervaringen,
kon ik eindelijk eerlijk zijn.
En ze veroordeelden me niet.
In plaats daarvan reageerden ze met liefde en medeleven.
Ze lieten me beseffen hoe ernstig mijn ziekte was
en dat dit een situatie was
die mogelijk tragische gevolgen kon hebben.
Dus toen ik ze vertelde dat ik me weer suïcidaal voelde
kwamen ze in actie.
Kan je je de dag dat je naar mijn huis kwam nog herinneren?
Ja, zeker. Heel duidelijk.
Gedeeltelijk omdat mijn man zich zorgen maakte.
Hij had zoiets van: "Je gaat gewoon een vreemdeling ontmoeten
"waar je niets van weet,
"die zegt dat ze het heel, heel erg moeilijk heeft.
"En wat ga jij doen?"
Ik had zoiets van: "Ik ga haar ophalen en naar de Eerste Hulp brengen."
Ik maakte me zorgen om je.
Ik bedoel, ik maakte me al een paar weken zorgen, eigenlijk.
En ik was bang of je wel serieus genomen zou worden.
Dus ik herinner me
in die rit, dat ik je bijna probeerde te coachen
omdat ik wilde dat je de hulp kreeg die je nodig had.
Bij de deur van het ziekenhuis zei Shema tegen me:
"Je moet ze alles vertellen."
En er was een begrip tussen ons wat dat betekende.
Ze vertelde me dat dat de enige manier was
om het volgende niveau van zorg te activeren.
Ik had zo vaak geprobeerd om hulp te krijgen.
Maar pas toen Shema dat tegen me zei
voelde ik me dapper genoeg om de dokters te vertellen
over de gedachten die ik had.
En toen ik dat deed, luisterden ze.
Je helpt zoveel mensen, ik zie het je de hele tijd doen,
en je hebt mij geholpen, je hebt mijn leven gered.
Die groep heeft mijn leven gered.
Dus, bedankt. Echt heel erg bedankt.
Maar is het niet triest?
Het is zo triest, denk ik, om aan onze omstandigheden te denken
en hoe we elkaar ontmoet hebben en dat het
effectief een willekeurige vreemdeling de persoon moest zijn
om voor je op te komen, om te zeggen:
"Dit is wat je moet doen."
En dat Shema en ik aan de telefoon tegen elkaar moesten zeggen:
"We moeten haar nu naar het ziekenhuis brengen."
Waarom moeten gemiddelde mensen dat doen?
Want als ik niet bestond dan zou die groep niet bestaan.
Wie zou het dan doen?
En dat is gewoon zo, zo triest.
Want er moeten zoveel andere vrouwen zijn die
door de mazen van het net glippen.
Het is echt tragisch.
Twee dagen nadat Shema me naar de eerste hulp reed,
voor die vierde en laatste keer,
werd ik opgenomen op een Moeder Baby Unit.
Dat is een psychiatrische afdeling voor nieuwe moeders,
waar hun baby's bij hen in het ziekenhuis blijven.
Toen ik voor het eerst de afdeling op liep,
had ik een soort dissociatie met de realiteit.
Dit overkwam mij niet.
Ik was hier niet echt.
Dit was mijn leven niet.
Ik had mijn zoon bij me.
Hij sliep in zijn kinderwagen.
Maar vanwege COVID
mocht mijn man niet bij ons op de afdeling.
Dus we zwaaiden naar elkaar
vanachter een heel dik glas
terwijl ze de deuren achter me op slot deden.
Ze brachten mij en mijn zoon naar onze kamer
en ik herinner me dat ik dacht dat het heel mooi was.
Het was schoon, het was rustig,
ik kon de bomen door het raam zien.
En toen kwam er een andere vrouw de kamer binnen
en ze beval me mijn tassen te openen
en ze trok latex handschoenen aan.
En ze begon door mijn spullen te gaan.
Ze hield dingen omhoog en zei: "Wat is dit?"
Ze haalden de kabels weg,
de riem van mijn kamerjas,
alle plastic zakken die ik had,
en mijn schaar, pincet en mijn scheermesjes.
Alles wat ik zou kunnen gebruiken
om mezelf of mijn baby iets aan te doen werd in beslag genomen.
Had je hier om gevraagd?
Ga je kijken?
Ben bang van wel.
Daarom zijn er zoveel vrouwen met harige benen hier.
En toen lieten ze me achter in een kamer,
alleen met mijn baby.
En ik flipte, want op dat moment
was mijn grootste angst om alleen gelaten te worden in een kamer
met mijn zoon.
De reden dat Moeder Baby Units hun patiënten aanmoedigen
om hun kind bij zich te hebben op de afdeling
is zodat ze een band kunnen opbouwen terwijl de moeder wordt behandeld.
Dit vergroot hun kans op herstel enorm.
Wat geweldig is.
Helaas hebben de meeste patiënten op die afdelingen
zeer negatieve gedachten en gevoelens over hun baby's.
Dus de meeste vrouwen worden gek op dit punt.
Net als ik.
Er is een fout gemaakt.
Ik hoor hier niet te zijn.
Daarna ging een personeelslid bij de deur van mijn kamer zitten,
die trouwens wagenwijd openstond, en ze hielden me in de gaten.
Elke 15 minuten keek er iemand door je deur
en schreven ze op wat je aan het doen was, 24 uur per dag.
Dus midden in de nacht
had je een fel licht op je schijnen.
En dan zeiden ze: "Wat is ze aan het doen? Oh, ze slaapt."
Iemand die ik nog nooit had ontmoet
die dan keek hoe ik me waste, at, praatte aan de telefoon.
Hoi, mijn naam is Sawyer Valentini.
Ik ben bij Hyland Creek Behavioural Health Facility.
Ik word hier tegen mijn wil vastgehouden.
Stuur alsjeblieft hulp.
Weet je hoeveel van zulke telefoontjes de politie elke week krijgt?
Die zijn van gekke mensen.
Ze bekeken het allemaal en ze schreven het allemaal op.
Ik had meteen het gevoel dat ik een fout had gemaakt
en ik probeerde me eruit te onderhandelen.
Ik vertelde ze dat ik daar niet hoefde te zijn,
dat naar huis gaan het beste voor me zou zijn,
dat ik niet echt zo ziek was.
Ze zeiden dat ik het mis had, dat ik daar zeker moest zijn
en dat als ik probeerde weg te gaan ze me naar een andere afdeling zouden sturen
onder de geestelijke gezondheidswet
wat betekent dat ik tegen mijn wil vastgezet zou worden.
Mijn rechten ontnomen.
Toen drong de realiteit van mijn situatie tot me door.
In slechts een maand tijd was ik zo onwel geworden dat ik nu
gevangen zat op een gesloten afdeling en een vreemde probeerde te overtuigen
dat ik niet gek was.
Terwijl ik in mijn hart wist dat ik gek was.
En voor het eerst dacht ik:
"Misschien kom ik hier nooit meer uit."
Ik voelde me net een gevangene.
We mochten niet elkaars kamer in,
of elkaars baby's aanraken.
Als we eindelijk naar buiten mochten,
dan was het ons niet toegestaan om een andere patiënt te ontmoeten.
We kregen onze pillen in zo'n klein papieren bekertje.
En ik herinner me dat ik dacht:
"Oh, dit is net als die kleine papieren bekertjes in films."
En toen ontmoette ik de andere patiënten.
Ze hadden wilde ogen,
bevlekte kleding, ze schuifelden rond op hun slippers.
Sommigen huilden, anderen keken boos,
maar de meesten keken bang en verloren.
Ik was nu omringd door heksen.
Ze keken naar me door het raam.
Ze fluisterden tegen elkaar buiten mijn kamer.
Ze hingen rond in de schaduwen, wachtend.
Rond etenstijd zat ik aan een tafel en een vrouw
die ik nog nooit eerder had gezien kwam naast me zitten.
- GRAFISCH ONTWERPER - Hoi, ik ben Emily.
We werden al snel vergezeld door een andere vrouw.
- PERFORMANCEKUNSTENAAR EN THEATERMAKER - Hoi, ik ben Jude.
Ik voelde me meteen verbonden met Emily en Jude
terwijl ze me hun verhalen vertelden.
Ik had maanden waarin
ik me
steeds slechter voelde.
Er was één specifieke dag.
Ik had mijn vriendin gevraagd,
die nota bene een Eerste Hulp verpleegkundige is,
om me in het park te ontmoeten.
En ik, ik zei gewoon tegen haar:
"Ik herken mezelf niet.
"Ik keek in de spiegel en ik herken niet wie ik ben."
Ze zei: "Ik ga je nu naar huis brengen.
"En ik denk echt dat we moeten ingrijpen.
"Want als iemand me dit op de Eerste Hulp zou zeggen,
"dan zou ik onmiddellijk het psychiatrische team bellen."
Wat bedoel je met dat je jezelf niet herkende?
Ik keek in de spiegel en ik was...
Ik was het niet meer.
Ik zag een persoon,
maar ik voelde me niet verbonden met die persoon.
Ik was... Ik was doodsbang.
En Emily, wat gebeurde er bij jou?
Ik denk dat ongeveer zodra mijn zoon geboren was,
ik stopte met slapen.
En geleidelijk werd dat
steeds gruwelijker.
Dit opbouwende gevoel van willen ontsnappen.
Wat voor soort plannen had je?
Hoe wilde je ontsnappen?
Misschien kon ik
een trein enkele uren verderop nemen
en verstoppen in een hotel en het aan niemand vertellen.
Echt heel raar.
En dat werd dan...
Ook dat werd een beetje wanhopiger en donkerder.
En eigenlijk, hoe kan ik gewoon, gewoon letterlijk ontsnappen.
Praten met Emily en Jude hielp,
maar het was niet genoeg.
Ik moest met mensen praten die
aan deze ziektes geleden hadden en er weer bovenop waren gekomen.
Een vriend gaf me de telefoonnummers van twee vrouwen
en vanuit mijn kamer op de afdeling
belde ik met hen.
Hoi, mijn naam is Krystal.
Ik ben universitair hoofddocent
aan de Manchester Metropolitan University.
En ik ben zelf ook moeder van een vier jaar oude jongen genaamd William.
CONSULTANT & TRAINER: LGBTQ+ INCLUSIE IN PERINATALE GEESTELIJKE GEZONDHEID
Ehm... en ik ben een van de twee moeders van een geweldige dochter
die over een paar weken negen wordt.
Krystal en Lucy hebben op verschillende afdelingen gelegen,
een paar jaar voor mij.
Met beiden ging het nu goed
en ze hadden hun ervaringen gebruikt in hun werk
om andere vrouwen te helpen die zich in een soortgelijke situatie bevonden.
Een andere persoon met wie ik sprak was Sophia
die nog nooit op een Moeder Baby Unit is geweest,
maar wel ervaring heeft met postnatale depressie en angst.
Ze reikte me de hand toen ze hoorde dat ik op de afdeling lag
en was zo aardig en begripvol.
Ik voelde me heel dicht verbonden met haar.
Ik ben Sophia Di Martino en ik ben een acteur.
En heb je kinderen?
Ja. Twee.
Ik vroeg deze vrouwen om me te vertellen over hun ervaringen
in de hoop dat ik hun verhalen van herstel kon gebruiken als
een soort spreukenboek
om me te helpen een weg door de storm te banen.
Kun je me vertellen hoe je gevoelens
van angst en depressie zich voor het eerst manifesteerden?
In het begin was ik echt verliefd.
Na de bevalling, totdat mijn man weer ging werken.
En toen ik alleen verantwoordelijk werd voor het kind
gingen de dingen ineens heel snel.
Ik heb een erg lange bevalling gehad.
Dus ik was behoorlijk getraumatiseerd achtergelaten.
En dit ging zo een beetje door.
En ik herinner me dat ik sprak met
mijn huisarts in het begin, en zei:
"Ik huil veel. Ik ben waarschijnlijk nog steeds in shock."
Ik denk dat ze probeerde vast te stellen of
ik een postnatale psychose had, wat niet zo was.
Maar al het andere werd gewoon een beetje gemist.
Terugkijkend, was het een postnatale depressie
en angst.
Maar het begon als chronische slapeloosheid.
Ik dacht dat ik doodging.
Ik herinner me dat ik het aan de vroedvrouw vroeg,
"Hoelang kan een mens zonder slaap voordat ze doodgaat?
"Kun je doodgaan van niet slapen?"
En zij zei: "Nee, natuurlijk niet.
"Natuurlijk kun je niet doodgaan van niet slapen!"
Maar ik denk dat je dat waarschijnlijk wel kunt.
Want ik voelde mijn lichaam
zeg maar
opgeven.
Ik kwam nergens uit. Ik kwam er niet uit...
Ik weet nog dat ik mijn bril 's morgens neerlegde en dacht:
"Als ik hem daar neerleg, dan zal ik niet vergeten om hem op te zetten."
Weet je, alles gaat ineens om
hoe navigeer ik door mijn huis
met een baby?
En ik kwam er niet helemaal uit.
Ik had een soort liefdesverdriet toen mijn tweede kind werd geboren
omdat ik natuurlijk zoveel van mijn baby hield,
maar ik realiseerde me dat ik... Oh God...
Dat ik niet...
zoveel bij mijn eerste kind kon zijn, alleen hij en ik.
En ik was er kapot van.
De realiteit van in het ziekenhuis liggen, weg van hem
voor een paar dagen
dat... dat brak gewoon mijn hart.
En ik was gewoon
wanhopig om niet alleen met hem te zijn.
Dus reed ik naar het huis van mijn vriendin
voor een paar uur zodat ik niet alleen zou zijn
en wanhopig zou moeten bedenken hoe ik elke dag zou moeten vullen.
Maar het liep uit de hand en werd erger en erger en erger.
Totdat ik werd opgenomen op een Moeder Baby Unit.
De andere vrouwen op de afdeling
waren allemaal lotgenoten van perinatale geestelijke gezondheidsproblemen.
Sommigen waren er al maanden.
Sommigen waren zelfs bevallen terwijl ze op de afdeling verbleven.
De meesten van hen hadden angst en depressie zoals ik,
maar sommige vrouwen hadden psychoses.
Spreuk nr.3 SPREEK JE DUISTERE WAARHEID
Je zult genade vinden in de biecht.
Dit is Catherine Cho.
De auteur van Inferno: Een herinnering aan moederschap en waanzin.
Daarin deelt ze haar ervaringen van postnatale psychose.
Catherine was niet op de afdeling met mij, maar zij en haar boek
hebben me geholpen om deze ziekten beter te begrijpen.
Hoe is psychose anders dan, bijvoorbeeld angst of depressie?
Psychose is een complete scheiding van de realiteit.
De muur tussen wat je hersenen ervaren
en alle herinneringen en het onderbewustzijn is gebroken.
En het voelde echt alsof
alles wat ik ooit had meegemaakt, over had gelezen
of wist op hetzelfde moment werd verwerkt.
Wat voor soort dingen zag je tijdens die psychose?
Het begon met het zien van duivels in de ogen van mijn zoon.
Dat was de eerste aanwijzing dat er iets mis was.
Ik begon demonen te zien.
Ik hoorde de stem van God tegen me praten.
Ik zag een heleboel figuren.
Ik voelde ze ook, wat beangstigend is.
Je kon mensen langs je heen voelen gaan.
Het eten dat me werd gegeven zag eruit als lichaamsvlees.
En ik zag mensen het vlees bereiden en het naar mij toe brengen.
Het gezicht van mijn man was niet het zijne.
Ik zag robots.
Eigenlijk heel veel levendige beelden
en voortdurend, duivels
en demonen.
De verplegers leken op duivels.
Ik voelde dat ze aan me trokken,
me verscheurden, ook al weet ik nu dat dat niet gebeurde.
Mijn man bracht me naar de Eerste Hulp
toen hij zich realiseerde dat ik me niet goed voelde.
Ik dacht dat we in het vagevuur zaten
en ik zag mensen microfoons, lichten en schermen duwen
en lachen alsof dit heel grappig was.
En ik probeerde hem ervan te overtuigen dat we op een filmset waren,
dat we in het vagevuur waren
en dat we eruit moesten.
En hij had zoiets van: "Wees even stil."
Kun je me vertellen hoe je wakker werd op de psychiatrische afdeling?
Ik werd wakker in een lege kamer, een witte kamer...
Zonder herinnering aan wat er aan de hand was.
Ik werd alleen wakker.
Dit was na vier dagen psychose.
En uiteindelijk, tegen de tijd dat ik naar de afdeling gebracht werd,
had ik mijn kleren uitgetrokken en op de vloer geplast.
En ze lieten me daar achter om wakker te worden nadat ze me verdoofd hadden.
Het voelde alsof ik in een film zat. Zo'n moment van, waar ben ik?
Wat was er gebeurd?
Ik kon niets doen behalve uit bed komen,
kleren aantrekken en naar buiten gaan. En dat deed ik.
Catherine werd onwel tijdens een reis naar Amerika
en had geen toegang tot een gespecialiseerde Moeder Baby Unit
zoals ik.
In plaats daarvan werd ze van haar zoon gescheiden
en behandeld op een algemene afdeling voor volwassenen.
Dus de meeste mensen in de faciliteit waren
daklozen of veteranen.
Mensen die problemen hadden met drugsgebruik.
Mensen die min of meer tussen het systeem waren gevallen.
Wat wist je over postnatale psychose voordat je ziek werd?
Ik kende het beroemde geval in de VS, Andrea Yates.
Maar pas toen ik herstellende was realiseerde ik me
dat we dezelfde diagnose hadden.
Ik wist niet dat het postnatale psychose was.
Kun je me iets vertellen over Andrea Yates?
Andrea Yates, dit gebeurde volgens mij in 2001.
Ze was een vrouw in Texas
en ze verdronk haar vijf kinderen in een badkuip.
Ze werd beschuldigd van moord
en ze wilden haar de doodstraf geven.
Maar het was haar man die ingreep en hij zei
dat hij haar niet kwalijk nam voor wat ze had gedaan.
Maar ik denk dat het grote publiek het gewoon niet begreep
en geschokt was.
En ze is nog steeds een polariserend figuur in de VS.
Er zijn maar twee Moeder Baby Units in de VS.
In het Verenigd Koninkrijk hebben we er 22,
wat gedeeltelijk te danken is aan de tragische dood van dokter Daksha Emson.
Een briljante psychiater
die maar een paar kilometer van waar ik bevallen ben woonde.
- GEPENSIONEERD SPECIALIST-RADIOGRAAF - Nou, mijn naam is Dave Emson
en ik was de... echtgenoot van Daksha
en de vader van Freya.
Dus voordat ze moeder werd, was Daksha gediagnosticeerd
met manische depressie en ze gebruikte medicijnen.
Hoe beïnvloedde haar zwangerschap dat?
Dus ze moest van haar lithium af,
haar antidepressivum en haar thyroxine.
En we hadden veel geluk want we waren meteen zwanger
en toen miskraam.
We waren meteen weer zwanger
en toen weer een miskraam.
En al die tijd gebruikte ze geen medicatie.
Dus het voelt als een tikkende tijdbom.
En uiteindelijk kwam de droom uit
en was ze zwanger van Freya.
En toen werd Freya geboren.
Alle vaders zullen het weten, vooral met een eerste baby,
wat een magische ervaring dat is.
Daksha wilde graag borstvoeding geven.
Dus het stel ging akkoord, samen met haar psychiater,
dat ze voor nog drie extra maanden van haar medicatie af kon blijven.
We bespraken dagelijks haar medicatie, haar symptomen, haar ziekte
voordat ze zwanger werd, tijdens en daarna.
Maar het was in die laatste week dat ik me realiseerde
dat het drie maanden waren dat ze borstvoeding had gegeven
en ze is van haar medicatie af
en had daarvoor drie miskramen gehad.
Dus ik zei tegen haar dat,
dat het waarschijnlijk tijd was om medicijnen te nemen.
Dat wilde ze niet.
Daksha leed aan een postnatale psychose,
maar niemand in haar omgeving wist het.
Ze was bang dat als ze het iemand zou vertellen
dat Freya dan bij haar weggehaald zou worden.
En ze was bang om gestigmatiseerd te worden
door haar collega's als ze haar psychiater de waarheid zou vertellen.
Dave was naar zijn werk op de dag dat Daksha en Freya stierven.
Toen ik bij de voordeur kwam
was er een zeer, zeer sterke geur.
Dus ik ging naar de keuken. Freya's kinderwagen stond daar,
maar ze zat niet in haar kinderwagen.
Er lag iets op tafel...
een A4tje.
Ik pakte het briefje op en...
Ik las het eerste woord.
En toen...
wist ik wat die geur was.
De dag voordat Daksha zichzelf en Freya had gedood,
had Dave deze foto van hen genomen.
Ze was heel goed in het verbergen van haar gevoelens.
Dus die foto die ik maakte,
met groot lachend gezicht...
Ze had het al gepland.
De impact van Daksha en Freya's nalatenschap op gevallen
zoals de mijne kan niet worden onderschat.
Hun verhaal is internationaal gebruikt om het belang van
perinatale geestelijke gezondheidstraining te benadrukken.
Waarom is het belangrijk voor jou om erover te praten?
Ik moet dit doen.
Ik kan niet toestaan dat mijn meisjes
en andere moeders en baby's
tevergeefs sterven.
Weet je, wat er met Daksha gebeurde was
een totale tragedie.
- CONSULTANT PERINATAAL PSYCHIATER - En helaas ben ik betrokken geweest
bij het kijken naar de verslagen van haar dood en van Freya's dood
en een soort van lessen leren van...
van haar dood en van Freya's dood.
En eigenlijk, weet je...
Jeetje, ik krijg er tranen van in mijn ogen, maar...
voor haar... eh...
Sorry.
Dat was echt een schok in de medische wereld, toen dat gebeurde.
- CONSULTANT PERINATAAL PSYCHIATER - Dat een dokter, een zeer begaafde dokter
haar eigen leven nam.
En het maakte het heel duidelijk voor mensen die dienstverlening regelen
dat er een verschil is tussen
de manier waarop psychose zich presenteert in de normale populatie
en hoe het zich presenteert in de postnatale populatie.
De aandoening komt sneller opzetten.
Symptomen kunnen binnen minuten veranderen.
Terwijl bij de algemene bevolking
het weken tot maanden kan duren om dezelfde veranderingen te zien.
Het wordt beschouwd als een psychiatrische noodsituatie.
We hebben er niet veel van.
Naarmate de jaren verstrijken denk ik vaak
in wat voor gemoedstoestand ze moet zijn geweest
om zo psychotisch te zijn geweest.
Ik weet het niet...
Ik heb geen idee van wat er in haar hoofd omging.
En niemand zal het weten.
Haar man zal het niet weten. Niemand zal het weten.
Maar om tot dat punt van psychose te komen waarbij dat de uitweg was,
of het voor...
Misschien dacht ze door de psychose dat ze zichzelf en Freya redde,
ik weet het niet.
Ik weet het niet.
Het is meer dan 20 jaar geleden sinds Daksha en Freya stierven.
Maar wat er met hen gebeurde, gebeurt nog steeds.
Een van de factoren die in 2000 shockerend waren in het Verenigd Koninkrijk
en wereldwijd
was het feit dat zelfmoord een belangrijke doodsoorzaak is
in de zwangerschapsperiode en vlak daarna.
En in november vorig jaar, 2022,
hadden we het laatste driejaarlijkse rapport.
En wat denk je?
Zelfmoord is nog steeds de belangrijkste oorzaak van moedersterfte
in het Verenigd Koninkrijk.
Er is dus niets veranderd.
Sterker nog, de vreselijke statistiek van vorig jaar is dat
het aantal zelfmoorden eigenlijk zijn gestegen.
Zelfs met de uitbreiding van diensten
zijn er hiaten bij vrouwen die in eerste instantie binnenkomen.
Je hebt al deze vrouwen die niet eens durven om
hun huisarts of hun verloskundige of hun maatschappelijk werker
wie het ook is, te vertellen dat ze lijden.
Omdat ze zich zorgen maken over wat er zou kunnen gebeuren.
Een van de meest voorkomende dingen die we in onze dienst krijgen is:
"Oh ik was bezorgd dat als mijn huisarts me doorverwees naar jullie
dat jullie mijn baby zouden weghalen."
Ik kan het aantal vrouwen bij wie hun kind weggehaald is op één hand tellen.
En ik heb duizenden en duizenden vrouwen behandeld.
Er heerst een stigma rond geestelijke gezondheid,
maar het stigma rond moederschap is ook enorm.
Zeggen dat je geen goede moeder bent
is waarschijnlijk de ergste belediging
die een vrouw ooit in haar leven zal horen.
Het snijdt heel diep.
Dus er is dit idee dat er verwezen wordt naar iemand "zoals wij",
of iemand zoals ik.
Dit interne idee:
"Ben ik een mislukkeling?"
"Ben ik geen goede moeder?"
En ik denk dat vrouwen
daar al mee worstelen voordat ze door de deur komen.
Voel je je wel eens schuldig als moeder?
Ik denk dat ik me vaak schuldig voel als moeder.
Het moment dat je erachter komt dat je zwanger bent, begint het schuldgevoel
en ik denk niet dat het ooit ophoudt.
Er is zoveel druk en zoveel verwachtingen.
Doe ik wel genoeg?
Heb ik ze genoeg tijd gegeven of genoeg ruimte?
Zorg ik voor ze op alle manieren
die ik zou moeten of kunnen?
Schuldig voelen over werken.
Schuldig voelen over niet werken.
Schuldig voelen over
te veel tijd doorbrengen met één kind
en niet met het andere kind.
Schuldig voelen dat je niet genoeg tijd met je kinderen doorbrengt.
Schuldig voelen omdat je niet genoeg tijd aan jezelf besteed.
En er is ook veel schaamte rond
moeder zijn en niet...
Mensen die de rotzooi niet willen laten zien.
En er is veel schaamte rond
ziek zijn na het krijgen van een kind.
Daar hangt veel schaamte omheen.
Waarom denk je dat je bang was
of de mensen niet vertelde dat je naar de afdeling ging?
Nou, het is gewoon al dat oordelen.
Ik wilde niet dat mensen
slecht over me dachten,
dat ik een mislukkeling was.
Ja.
En ik herinner me dat er twee andere vrouwen waren
die baby's hadden van dezelfde leeftijd als onze dochter.
En een van hen had vrienden op bezoek
en ik had zoiets van: "God, dat is dapper."
Ik verstopte me voor mijn vrienden.
Ik herinner me dat op de Moeder Baby Unit mijn vrienden langskwamen,
en ze kwamen gewoon om me te zien,
en ik had zoiets van: "ik kan ze niet zien."
Omdat ik me niet meer als mezelf voelde.
Wat moet ik tegen ze zeggen als ze daar zitten?
Ik kan niet over koetjes en kalfjes praten
want ze zijn gekomen om hun vriendin te zien en hun vriendin is weg.
Dus die schuld en schaamte die jij voelde, die ik voelde,
die bijna universeel lijkt te zijn als het op moederschap aankomt.
Waar denk je dat dat vandaan komt?
Ik weet het niet. Ik zou willen dat ik het wist,
want dan zou ik het vinden en ik zou het fucking weggooien.
Ik weet het niet.
Het moet gewoon een onderbewustzijn zijn,
een maatschappelijk ding zijn dat ons wordt ingeprent
sinds onze geboorte.
Ik weet het niet, weet jij het?
Misschien willen vrouwen niet praten over de donkere gedachten
en gevoelens die we hebben
omdat we niet de kwade heks willen zijn.
Of misschien gaat het nog verder terug
naar de vrouwen die als heksen werden beschuldigd
honderden jaren geleden.
Degenen waarover ik op school heb gelezen.
De vrouwen wiens namen in mijn hoofd rondspookten.
Spreuk nr.4 ROEP DE GEESTEN AAN
Vergeet degenen niet die gestorven zijn,
slechts vanwege de zonde om vrouw te zijn.
Wauw dit is zwaar.
Dus dit zijn getuigenissen van vrouwen die hebben bekend
heksen te zijn in de 15e en 16e eeuw.
Wauw.
Oké, en gewoon een voor een voorlezen?
Oké.
Anna Moats bekende binnen twee uur na haar arrestatie
dat de duivel aan haar verscheen toen ze alleen in haar huis was,
haar man en kinderen vervloekend.
Mary Scrutton bekende dat de duivel tweemaal voor haar verscheen:
een keer als beer,
daarna weer als kat
en verleidde Maria met een holle stem om haar kind te doden.
Susannah Smith bekende de dag na haar arrestatie
dat achttien jaar eerder
de duivel voor haar was verschenen in de vorm van een rode hond
en verleidde haar haar kinderen te doden.
Priscilla Collitt bekende dat de duivel was verschenen
toen ze ziek was, zo'n twaalf jaar eerder,
en verleidde haar om haar haar kinderen te doden om aan de armoede te ontsnappen.
Ze plaatste een van haar kinderen naast het vuur om hem te verbranden.
Gelukkig trok een ander kind de baby weg van het vuur.
Dus dat klinkt voor mij als iemand die een
postnatale psychose ontwikkelt.
Of een zware depressie, maar het klinkt zeker
als iemand die in een psychose terecht komt.
Kun je je relateren met een van deze getuigenissen?
Ik bedoel, ik denk de stemmen zeker.
Het soort stemmen en het idee dat het een duivel is.
Oh, de duivel verschijnt de hele tijd in psychoses. Ja.
Waar denk je dat dat vandaan komt?
Het is echt interessant.
Ik denk dat het...
iets te maken heeft met de manier waarop vrouwen gaan denken
in die postnatale periode, vooral als ze depressief zijn
of als ze een depressie ontwikkelen
en dan een psychose.
Ze betrekken hun eigen geloof of hun eigen religie
of misschien een meer globale
interpretatie van Goed en Kwaad.
Duivels en engelen.
Die heksenprocessen waren zo lang geleden
en toch kan ik me inleven in zoveel van wat de vrouwen zeiden.
Het is ijzingwekkend om te beseffen dat als ik toen geleefd had,
ik als slecht beschouwd zou zijn
en ik gedood zou zijn.
In de 15e en 16e eeuw
vonden duizenden executies plaats
meestal door ophanging of verbranding op de brandstapel.
De heksenprocessen verscheurde gemeenschappen
met verwoestende gevolgen.
In Europa en Noord-Amerika zijn ongeveer 50.000 vrouwen gedood.
In 1585 bleven er twee Duitse dorpen over
met in elk slechts één vrouwelijke inwoner.
Ik ben professor Marion Gibson
en ik werk aan de Universiteit van Exeter
waar ik professor ben in Renaissance en Magische Studies.
En wat vind je interessant aan heksen?
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in heksen, eigenlijk.
Toen ik naar de universiteit ging
gaven ze me een soort krantenverslag over heksen
van een heksenvervolging in het Elizabethaanse Essex.
En daarin waren stemmen van vrouwen
waar ik door gefascineerd raakte.
Omdat dit vrouwen zijn waar we normaal niets van hoorden.
Weet je, ze stonden niet in de literatuur die ik las.
Ze stonden niet in de geschiedenisboeken.
Het waren gewone vrouwen en ze spraken over hun leven.
En de manier waarop ze dat deden was door het
in verhalen over hekserij te kaderen. Ik vond dat fascinerend.
Deze wreedheden speelden zich af
tegen een achtergrond van het normale, alledaagse leven.
Vrouwen in hun keuken die de aanwezigheid van de duivel voelden
terwijl ze brood bakten.
De duivel leeft in huiselijke ruimtes
en hij leeft in gewoon voedsel en hij leeft in gewone voorwerpen.
En je kunt die gewone voorwerpen gebruiken om je buren te beheksen.
En ik denk dat dat een van de meest beangstigende dingen is
aan het idee van de heks.
Het is allemaal zo gewoon. Het is allemaal zo alledaags.
Iedereen kan een heks zijn.
Alles wat je pad kruist in de loop van je dag kan behekst zijn.
En het idee dat je hele wereld bedreigend voor je is.
Je hele wereld is vol hekserij en de duivel.
Ik denk dat dit heel beangstigend is voor mensen in deze periode.
Veel van de vrouwen die beschuldigd werden heks te zijn,
waren mensen die buiten de gevestigde normen leefden,
die durfden te rebelleren.
Zelfs toen was de heks
het stereotype tegenovergestelde van de goede moeder,
de goede vrouw.
Zij was de vrouw die probeerde onafhankelijk
van mannelijke controle te handelen.
Heksenprocessen gaan allemaal over macht en controle.
Ze gaan over het controleren van vrouwen.
Ze gaan over het controleren van mensen in het algemeen.
Ze willen je vertellen wat je moet geloven
en je laten bevestigen dat je het gelooft.
Ze zijn dus een machtsmechanisme.
Dus een vrouw wordt ervan beschuldigd een heks te zijn.
Wat gebeurt er daarna?
Dan werden ze ondervraagd door de magistraat
en dan werden ze in een kar gezet
en naar de dichtstbijzijnde gevangenis gebracht worden.
En daar moesten ze wachten
in gevangenisomstandigheden die verschrikkelijk waren
totdat de strafrechtbank bijeen werd geroepen.
En dat kon maanden duren.
En dan werden ze naar de rechtbank gebracht
in een openbare zitting
waar iedereen boos was en schreeuwde
en er een soort storm aan activiteit raast.
Ondervraagd door de rechter,
heel kort gevraagd om iets te zeggen over hun situatie.
Ik weet niets van hekserij.
Dan beoordeeld door de jury.
De meeste rechtszaken duurden ongeveer 10 minuten, zo niet minder.
Dat is verbazingwekkend, toch?
Je hebt absoluut geen tijd om na te denken.
En dan word je beoordeeld
en dan word je meegenomen en kun je worden opgehangen.
En hoe martelden ze de vrouwen?
Martelen was officieel verboden tegen heksen of wie dan ook in Engeland.
Het was gereserveerd voor staatsmisdaden, dingen zoals verraad.
Dus die vrouwen, wiens getuigenissen ik je liet zien,
hebben ze bekend zonder marteling?
Ja, ze lijken vrijwillig te hebben bekend.
En niemand is ooit echt in staat geweest om dat te verklaren.
En zouden ze hebben geweten wat er met hen zou gebeuren
als ze zouden bekennen?
Zouden ze hebben geweten dat ze zouden sterven?
Ja, ze zouden het gezien hebben in hun gemeenschappen.
Dus ze wisten het wel.
Ik denk dat er goed bewijs is dat ze heel wat ervaring hadden
met wat er met heksen gebeurde.
Vooral als je verder gaat met,
bijvoorbeeld de Matthew Hopkins-processen van de jaren 1640.
Tegen die tijd was hekserij al 80 jaar illegaal.
Er zijn 80 jaar mensen opgehangen voor deze misdaad.
Maar toch blijven mensen bekennen wat heel moeilijk uit te leggen is,
tenzij je denkt dat er andere factoren spelen.
Eén ding dat ik zou antwoorden op deze vragen is,
weet je wat ik net las?
Zoals ik me toen voelde, als er niet iets was
zoals perinatale geestelijke gezondheid iets was waar ik vanaf wist
en ik was op een Moeder Baby Unit
dan zou ik bekend hebben een heks te zijn.
Als dat het sociale verhaal was,
dat als je X, Y en Z denkt, dat je dan een heks bent,
dan had ik absoluut bekend.
- Ik zou het gedaan hebben. Oh, sorry. - Dat geeft niet.
Eh, want ja, je voelt je zo...
Je bent wanhopig op zoek naar een verklaring.
Ik denk dat ik daarvoor zou zijn gegaan.
Ja. En zou je ook gelukkig zijn geweest om te sterven?
Ja... ja.
Ik kan me volledig inleven in dat gevoel van kiezen
om opgehangen te worden versus doorgaan in een verschrikkelijke realiteit.
Het was een vorm van marteling.
Een gevangene zijn in je hoofd is een vorm van marteling.
Het was geen manier van leven.
Ik zou ook vrijwillig hebben bekend.
Maar het is 400 jaar geleden.
Waarom voelen vrouwen zich nog steeds zo?
Waarom stijgt het aantal zelfmoorden?
Waarom is er nog steeds zo weinig bewustzijn,
kennis en ondersteuning rond deze ziekten?
Als ik in die tijd zwanger was geweest
wie zou me dan behandeld hebben?
Je zou naar je buurvrouw zijn gegaan
omdat je wist dat ze eerder kinderen hadden gehad
en je zou tegen hen zeggen:
"Kun je misschien voor me komen zorgen tijdens mijn zwangerschap?"
En dan zou je tegen hen zeggen:
"Kun je ook vroedvrouw zijn?"
Maar in principe zou het een buurvrouw zijn.
Het zou een oudere buurvrouw zijn
die dit allemaal al eerder had gedaan.
Vroeger waren vrouwen de belangrijkste genezers.
Wij waren artsen zonder diploma, leerden anekdotisch
en gaven onze kennis door aan de volgende generatie.
Wij waren de eerste apothekers
abortusartsen, verpleegkundigen en counselors.
We waren vroedvrouwen die van huis naar huis
en van dorp tot dorp reisden.
Geneeskunde maakt deel uit van het erfgoed en de geschiedenis van vrouwen.
Het was ooit ons geboorterecht,
maar toen veranderde alles.
Wist je dat die hele hekserij-angst,
die stamt uit de 14e eeuw, is begonnen door de medische professie?
Dat klopt.
Ze probeerden verloskundigen buiten de geboorte van kinderen te houden.
Dat waren ze.
De meeste vrouwen die ze verbrandden; vroedvrouwen.
Is dat waar?
Ik zeg het je.
Weer een voorbeeld van de door mannen gedomineerde professionele samenleving
die vrouwen uitbuit voor hun eigen egoïstische doeleinden.
Mannen zijn echt klootzakken, vind je niet?
Hij heeft bijna gelijk.
Maar het waren niet alleen vroedvrouwen.
Het waren alle vrouwen die hun buren behandelden,
die medicijnen maakten,
die voor anderen zorgde.
Een van de argumenten die naar voren is gebracht is dat
heksenprocessen over het verdrijven van vrouwelijke genezers gingen.
Hoewel ik niet denk dat het een opzettelijke strategie was,
lijkt het me wel een effect te zijn van wat er gebeurt.
Als je constant mensen aanvalt en demoniseert die zeggen
dat ze helende vaardigheden hebben en ze wegsleept
en executeert als heksen,
dan lijkt het mij dat je een soort gat in de genezingsmarkt achterlaat.
En dat was het gat waar mannelijke gezondheidswerkers in stapten.
Maar de mannelijke artsen van deze periode gebruikten heel weinig
van wat we vandaag de dag als wetenschap zouden herkennen.
Tijdens de opleiding zagen ze zelden patiënten
en er werden geen experimenten van welke aard dan ook uitgevoerd.
Terwijl de wijze vrouwen, de heksen,
in het veld werkten,
mensen behandelden,
begrip ontwikkelden
van botten en spieren, kruiden en medicijnen.
Toen ik ziek werd, was mijn enige actie
om steeds terug te gaan naar de eerste hulp
wanhopig voor de hulp die ik niet kreeg.
Ik zou willen dat ik in plaats daarvan
naar het tehuis van de plaatselijke heks had kunnen gaan
die dit allemaal al eerder had gezien.
Maar die vrouwen zijn van ons gestolen
uit hun huizen weggenomen.
Breng Elizabeth Selwyn.
Ze werden belasterd, bespot, uitgemaakt voor oude wijven en feeksen.
Heks!
Voor eeuwig veroordeeld om afgedaan te worden als oud wijf
of schrikbeeld.
Om kleine kinderen bang te maken en vrouwen te waarschuwen
om nooit oud te worden, om zich nooit slecht te gedragen.
Verbrand de heks!
En de uitroeiing van hun geschiedenis als genezers
heeft nog steeds invloed op de geneeskunde.
De gendervooroordelen in medische kennis,
onderzoek en praktijk zitten diepgeworteld.
Een onderzoek uit 2022 toonde aan dat vrouwen vaak niet
serieus worden genomen, genegeerd worden of als "emotioneel" worden beschouwd
als het gaat om hun ziektes en pijn.
Een volledig natuurlijke uitbreiding van het bekken.
Je kunt het bestrijden met gewone aspirine.
Ik was bang dat het misschien een ectopische zwangerschap zou zijn.
Ectopisch?
Ik dacht dat je geen boeken zou gaan lezen, Rosemary.
Het staarde me aan in de drogisterij.
En het enige wat het deed was je zorgen maken.
Wil je naar huis gaan en het weggooien, alsjeblieft?
- Ik beloof het. - De pijn zal over twee dagen weg zijn.
Ectopische zwangerschap.
Ik heb een goede vriendin, Rageshri Dhairyawan,
die hier veel over schrijft.
We noemen het getuigenisonrechtvaardigheid.
En dat is wanneer jouw waarheid niet serieus wordt genomen.
Je wordt niet gezien als een betrouwbare verteller van je eigen verhaal.
En het gebeurt van oudsher bij vrouwen.
En zeker vrouwen die tot raciale minderheden behoren
lopen het grootste risico om niet geloofd te worden.
Het is over de hele linie.
Als je denkt aan endometriose, het duurt gemiddeld acht jaar
voor een vrouw om de diagnose met endometriose te krijgen.
En gedurende die tijd heeft ze waarschijnlijk al hulp gezocht,
opnieuw en opnieuw en opnieuw,
en haar symptomen zullen zijn afgewezen.
Verlichting van pijn.
We weten dat zwarte vrouwen veel minder kans hebben
adequate pijnstilling te krijgen na medische ingrepen
vanwege de perceptie dat ze een hogere pijngrens hebben.
Ik die naar binnen gaat en talloze keren zegt:
"Ik heb het moeilijk, ik ben depressief."
"Ik ben klinisch en ik zeg het je,
"met mijn ervaring als arts
"dat ik een ernstige postnatale depressie en angst heb
"en dat ik hulp nodig heb."
Om dat gewoon te minimaliseren.
We weten het al jaren
dat zwarte en Aziatische vrouwen meer kans hebben om te sterven tijdens de bevalling
en we hebben er tot voor kort helemaal niks aan gedaan.
We doen er nog steeds niet genoeg aan.
Dat is een bewust iets, want dat zouden we kunnen oplossen.
We slaagden erin fondsen te werven om
binnen 12 maanden een vaccin tegen COVID te vinden.
Dus als er politieke wil is om een situatie aan te pakken
dan pakken we het aan.
Er is geen politieke wil om etnische verschillen in gezondheid aan te pakken.
Dus mijn zoon kwam heel vroeg
en ik had ook een infectie,
maar ik kreeg te horen: "maak je geen zorgen"
en dat het allemaal weg zou gaan.
Maar eigenlijk ging het niet weg.
Gedurende de volgende 48 uur, werd ik geleidelijk
meer en meer uitzinnig.
Ik herinner me dat ik door de keuken liep en heel veel glimmende messen zag
en ik dacht terug aan Daksha Emson
denkend: "God, is dat wat er door Daksha's hoofd ging?"
En ik was meteen zo bang bij die gedachte.
Zo doodsbang.
Ook al was ik niet in een donkere ruimte op dat moment.
Maar ik herinner me dat ik zo bang was
dat ik zo snel als ik kon mijn keuken uit rende.
Ik wist dat er iets mis met me was.
Maar ik wist niet precies wat het was.
En toen uiteindelijk, stortte ik in.
In het ziekenhuis had Trudi moeite met de artsen te laten begrijpen
wat er met haar gebeurde.
Omdat ik zei: "Weet je, ik ben een perinatale psychiater."
Ze geloofden me niet.
Ze dachten dat ik ziek was, dus geloofden ze me niet.
En toen moest mijn man tegen ze zeggen: "Nee, het is waar.
"Nee, ze is het echt. Ze is echt een perinatale psychiater.
"Dat is precies wat ze doet."
Was je in staat om naar jezelf van buitenaf te kijken?
Voortdurend.
Ja... ja.
Op een bepaalde manier was ik mijn eigen psychiater.
Aan het kijken naar wat alle oorzaken zouden kunnen zijn
en wat alle behandelingen zouden kunnen zijn.
Maar ik kon het ook zien van alle duizenden
verhalen die ik in de loop der tijd van vrouwen heb gehad.
En heb je hier ooit in het openbaar over gesproken?
Nee.
Ik heb hier nog nooit in het openbaar over gesproken. Nee.
Waarom niet?
Ik denk dat je klaar moet zijn om je eigen verhaal te vertellen.
Op het juiste moment.
Aan de juiste mensen.
Zelfs als perinatale psychiater
kostte het me jaren om te accepteren dat het ook een echte psychose was geweest
of dat het in een psychose was overgegaan.
En dat is stigma.
Ik denk niet dat ik op het werk open ben geweest over de ernst van
mijn geestelijke gezondheidsproblemen.
Sterker nog, ik denk niet dat iemand op het werk het weet.
Mijn hele carrière is gericht op het uitdagen van stigmatisering,
rond HIV in het bijzonder,
maar als het gaat om geestelijke gezondheid,
dan heb ik nog steeds het gevoel dat er iets van schaamte in me zit.
Alsof ik op de een of andere manier gefaald heb.
Mijn hersenen
of mijn verstand, was niet sterk genoeg om dit aan te kunnen.
Dus dit is mijn schuld.
Vrouwen als heksen executeren
was een manier om gemeenschappen van vrouwen te zuiveren
die geestelijk onwel waren
die er niet bij hoorden
of die te veel wisten en te veel macht hadden.
Hun moorden weerklinken nog steeds in onze samenleving.
Heks.
Vrouwen zijn bang om beoordeeld te worden,
bang om te praten over onze donkere gedachten,
onze woede, onze waanzin.
Ik denk dat de heksenprocessen een enorme erfenis achterlaten
van schuld en schaamte en stilte.
Het tot zwijgen brengen van vrouwenstemmen.
Het tot zwijgen brengen van ervaringen van vrouwen.
Het lijkt misschien allemaal heel lang geleden,
maar het is zo hardnekkig.
Ik heb teruggekeken naar heksenprocessen over zeven eeuwen.
En ik kan niet anders dan vaststellen dat we
opnieuw en opnieuw en opnieuw hetzelfde zien.
En als vrouwelijke historicus resoneert dat echt met me.
Ik ervaar die emoties op dezelfde manier als die vrouwen in de geschiedenis.
En ik denk dat dat heel krachtig is.
Ik denk dat we dit verhaal moeten vertellen.
De heksenprocessen laten deze enorme erfenis achter
van vrouwen die het gevoel hebben dat ze niet kunnen praten
over dingen die hen overkomen,
van vrouwen die het gevoel hebben dat dingen hun schuld zijn,
van vrouwen die zich machteloos voelen
en dat ze, op een of andere manier, de vijand van de samenleving zijn.
Het hele ding is gewoon een enorme
bal van schuld en schaamte en ellende
en moeite en afschuw en angst, is het niet?
"Oh, God, ik ben verkeerd."
Dat is het toch?
We voelen het allemaal.
- Hmm. - Ja.
Spreuk 5 OMARM DE HEKS
Er is schoonheid en kracht in de duisternis.
Na een maand op de afdeling begon ik geleidelijk, magisch, beter te worden.
Ik bracht meer tijd door met Emily en Jude,
zusterschap en begrip te midden van de duisternis.
We aten al onze maaltijden samen.
We zaten bij de deuropeningen naar elkaars kamer, kletsend.
Voordat het licht uitging 's avonds ploften we neer op deze banken en
gingen we symptomen vergelijken.
We werden een vreemd soort familie, een heksenverbond.
We hielden elkaar vast toen het allemaal te veel werd.
Mijn zoon en de andere baby's werden ook deel van ons verbond.
Ik bracht mijn dagen door met hem alleen maar vast te houden.
En geleidelijk aan begon ik alleen met hem van de afdeling te gaan.
Ik was niet meer bang voor hem.
Ik begon hem te begrijpen en wat hij nodig had.
Op een dag was ik eindelijk in staat de deur van mijn kamer te sluiten
zodat hij en ik alleen waren.
Ik was zo opgelucht dat ik het kon doen
dat hij eindelijk veilig was.
Dat ik eindelijk veilig was.
Vrijgelaten worden van een psychiatrische afdeling
is net zo vreemd als erin gaan.
Ze wachten niet tot je 100% beter bent.
Zul je ooit 100% beter zijn? Zal iemand van ons dat ooit zijn?
Hoe dan ook, ze wachten niet tot je 100% beter bent.
Maar in plaats daarvan... wachten ze
totdat ze weten dat je het aankunt om thuis te zijn.
En het gaat heel geleidelijk.
Dus ik begon 's middags naar huis te gaan.
En dan ging ik naar huis voor de hele dag.
En dan 's nachts.
Na een van mijn overnachtingen
vertelde Emily me dat ze een verpleegster had horen zeggen
dat ze dachten dat ik binnenkort voorgoed naar huis zou kunnen gaan.
En ik was echt bang
omdat ik dacht dat ik er niet klaar voor was.
Het personeel zei dat ik moest proberen om het weekend thuis te blijven.
Oh prima, bedankt.
Daar zo.
Mijn man Jeremy kwam ons ophalen
en hij had al mijn favoriete eten gekocht
en hij deed zo zijn best om het echt fijn en comfortabel te maken.
En ik was echt ontroerd. Maar ik herinner me ook
dat ik echt bang was, dat ik het niet zou kunnen,
dat ik het niet aan zou kunnen en dat ik hem zou teleurstellen.
Maar de volgende ochtend werd ik wakker
en alles was in orde.
En ik herinner me dat ik huilde van opluchting
omdat ik wist dat wat er ook gebeurde
we hier doorheen zijn gekomen.
De duisternis was verdwenen.
Ik denk dat de tijd toen we niet konden stoppen met lachen,
die eerste keer toen we...
een echte buiklach, huilend lachen.
Ik had zoiets van: "Oh, ik kan voelen. Ik kan weer voelen.
"Ik voel me niet alsof ik achter een glazen wand zit."
Alleen al een knuffel van een andere vrouw.
Een lange knuffel.
Alsof je een kind bent, alsof je een klein meisje bent.
Gewoon iemand hebben die je omhelst en zegt:
"Het komt wel goed met je.
"Je komt hier doorheen, en het komt goed met je."
En je gewoon vasthoudt.
Omdat je als moeder degene bent die al het vasthouden doet.
Je houdt zo veel vast.
Iemand hebben die je vasthoudt en gewoon...
Ik ben zo gelukkig dat ik mijn moeder heb
die dat gewoon voor mij doet.
Op welke manieren heb je het gevoel dat je ziekte
en die ervaring je veranderd hebben?
Het was absoluut mijn laagste punt ooit
en ik heb wat dieptepunten gehad.
Dit is absoluut mijn laagste punt ooit
en ik ben er weer uit geklommen.
Dus op een bepaalde manier voel ik dat niets wat we als gezin meemaken
waarschijnlijk ooit zo erg zal zijn.
Ja, ik denk dat ik nu dankbaarder ben
voor kleine dingen en voor mijn familie, en voor momenten.
En ik voel me soort van zo gelukkig
dat ik de hulp heb gehad en beter ben geworden
en geweldige tijden met mijn familie heb gehad.
Met mijn familie.
Voordat ik kinderen had, dacht ik altijd:
"Waarom zouden je vriendinnen moeders moeten zijn?
"Ik wil geen moedervriendinnen. Ik hou gewoon mijn eigen vriendinnen.
"Ik heb geen nieuwe vrienden nodig, oh, het zal zo saai zijn."
En toen kreeg ik kinderen
en toen kreeg ik een inzinking
en ik had die gemeenschap gewoon echt nodig.
Ik moest ingewikkeld worden
in de liefde en de zorg van andere vrouwen.
Het voelt als een verbond, nietwaar?
Een soort collectieve wijsheid, kennis, ervaring, delen, ondersteuning.
Wat zou je zeggen tegen een vrouw die hier naar kijkt
die misschien in een perinatale geestelijke gezondheidscrisis zit?
Welk advies zou je haar geven?
Worstel nooit in stilte.
Er is altijd hulp voor
elk type perinatale geestelijke gezondheidscrisis
of psychologische crisis.
Vertel het iedereen om je heen.
Vertel het je partner, vertel het je familie, vertel het je vrienden.
Maar het belangrijkste is, ga professionele hulp zoeken.
En niemand gaat je baby wegnemen.
Ik heb altijd al een heks willen zijn.
Een goede heks.
Eentje die haar kracht alleen op een vriendelijke manier gebruikt.
Maar nu weet ik dat goede heksen ook gevangenen zijn.
Ze moeten hun kracht onderdrukken.
Je weet dat ik het heb aangestoken met een lucifer, Wally.
Vanaf nu zal ik gewoon een eenvoudige, behulpzame vrouw zijn.
Of het opgeven.
Ze moeten jong en mooi blijven.
Ze mogen niet van het pad afdwalen.
Ik zie nu dat hun magie zinloos is.
Niets meer dan een truc.
Bedankt.
Ik zou veel liever een kwade heks zijn.
Mijn geestelijke gezondheid is nu stabiel
hoewel ik te horen heb gekregen dat ik waarschijnlijk
de rest van mijn leven medicatie moet blijven gebruiken.
Ik zie de wereld nu op een andere manier.
Hoe breekbaar onze geest is.
Hoe gemakkelijk onze werkelijkheid verbrijzeld kan worden.
Ik weet nu dat niet alles is wat het lijkt.
Ik heb veel nagedacht over hoe ik met mijn zoon moet praten
over wat er met ons gebeurd is.
Over hoe hij in mijn duisternis werd getrokken,
mijn waanzin,
mijn horror.
Ik wil niet dat hij zich daar slecht over voelt.
Mijn zoon is nu tweeënhalf
en ik ben helemaal geobsedeerd door hem.
Hij is mijn favoriete persoon in de hele wereld.
En hoewel er veel mensen zijn om te bedanken voor mijn herstel...
was het mijn zoon die mijn leven redde.
Hij gaf me liefde
en focus, en een reden om door te gaan.
En hij was daar bij me elke dag op de afdeling.
Ik koester nu die één-op-één tijd die we samen hadden.
Ook in jouw leven zul je ontdekken dat je realiteitszin verschuift.
Je wordt in werelden getrokken die zo verschrikkelijk zijn
dat je ze niet eens kunt verwerken.
Kamers die je duizelig maken.
Waanzin en duisternis,
horror en pijn
wachten hier altijd.
Ze zullen ons allemaal komen halen.
Maar dan zal de vreugde ook komen,
schoonheid,
liefde,
en magie.
Elke vrouw is een heks
en elke heks heeft een heksenverbond nodig.
Wat wil je me nu vragen?
Oké. Dank je wel, kunnen we stoppen?
GESCHREVEN, GEREGISSEERD EN GEMONTEERD DOOR
Bertie, kun je de camera zien?
- Kun je de camera daar beneden zien? - Oké!
- Kun je hallo zeggen? - Kun je naar de camera zwaaien?
- Kun je zwaaien? - Hallo.
- Hallo.
Kun je dank je wel zeggen?
Dank je wel.
We zijn onze bijdragers dankbaar voor het delen van hun verhalen:
Deze film is opgedragen aan de nagedachtenis van Daksha en Freya Emson
en aan alle andere vrouwen en hun baby's die het niet overleefden.
Emily, Jude en Elizabeth willen graag al het personeel bedanken
van de East London Mother & Baby Unit die voor hen gezorgd hebben.
Red de NHS.