Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM POWSTAŁ W LATACH 2018 - 2023
Przepraszam.
Ale tu ludzi.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Dzięki.
Mogę zrobić ci portret?
- Na tle białej ściany. - Pewnie!
- Jak masz na imię? - True.
- A ty? - Marie Miło mi.
Czekaj. Jeszcze jedno.
Super kolory.
Moment.
Dzięki.
Przepraszam, wychodzę.
Dzień dobry wszystkim.
Porozmawiamy o fotografii portretowej.
Nie przedstawię rysu historycznego,
nie będę mówić o rozwoju tej sztuki na przełomie wieków.
Skupię się na znaczeniu portretu.
Czym jest?
Sprawa jest prosta.
Robię ci zdjęcie, podaję twoje imię.
To jest portret.
Ma przedstawiać kogoś konkretnego.
I tyle.
Czy imię może mieć tu znaczenie?
To po prostu ty.
Maluję obraz, nazywam twoim imieniem i mamy portret.
Liczysz się ty.
Portret jest oczywiście czymś więcej, przekazuje jakieś wartości.
Bardzo często tak jest ze sztuką.
Wartością samą w sobie jest uwiecznienie kogoś.
W bardzo trwałym materiale.
Aż do wieku XXI malowano portrety ważnych osób.
Nienawidzę tego określenia - dlaczego ktoś ma być ważniejszy?
Ale chyba o tym właśnie mówimy. Nudzą mnie monarchowie.
Opromienieni biali faceci.
Nic w tym ciekawego.
Muszę znaleźć coś, co mnie zmusi do myślenia, wywoła emocje.
ŚWIAT MIĘDZY NAMI
Pociąg w kierunku Manhattanu.
Następny przystanek: Essex Street.
Wracaj!
Uwaga, drzwi zamykają się.
Już?
Dobra, daj spokój.
Miałam sen.
Wiesz co?
Nie mogę znaleźć chłopaka w fioletowym garniturze.
Nie wiem, to ważne zdjęcie,
inspiracja dla całej wystawy.
Ale bałagan.
Sprawdź, czy ten chłopak ma numer 14.
Nie wiedziałam, że się tak popisuje...
- gdy widzi kamerę. - Lepiej niż gdybym miał tak stać.
Uciekaj!
Gryzie plastik, zobacz.
- Fakt. - Patrz.
Cholera.
Wszędzie zostawia sierść.
Miałem ci powiedzieć,
żebyś chroniła materiały przed kotem i kurzem.
Myślałem, że wiesz, co robisz.
Nie zostawiajmy negatywów, bo je pogryzie.
Dokładnie.
Zrobi to.
Chcesz coś zjeść?
Batonik?
Bardzo się tym jaram.
Kręcą dokument, ale fajnie.
Śniło mi się, że mieliśmy wystawę.
Byłam tam z Thomasem, miejsce było ogromne, trzy piętra,
a przyszło może z pięć osób.
Strasznie się zdołowałam.
Mam nadzieję, że tak nie będzie.
Kiedyś powiedziałem, że namalowany portret odwzorowuje ciebie.
Praca powinna oddawać esencję tego, kim jesteś.
Nie tylko to, jak wyglądasz, ale istotę ciebie.
Dlatego sztuka portretowa jest interesująca,
tu leży jej oryginalność.
Tyłek jest prześwietlony.
Zdjęcie po prawej jest ciemniejsze.
Marie ma rację.
Chyba trzeba troszkę rozjaśnić. O to ci chodzi?
A tutaj trochę ciemniej.
Zredukuj żółty,
za to wanna mogłaby mieć więcej błękitu.
Czekam, aż będziesz miała asystenta.
- Już mam. - Który zna się na rzeczy.
Mam najlepszego asystenta.
Czekam, aż znajdziesz kogoś, kto się zna na tej pracy.
Bardzo bym ci chciała płacić za pracę.
Jasne.
- Uspokój się. - Jezus.
- Pomażesz mnie. - Jezu przenajświętszy.
Spokojnie, już schodzi.
Widzisz?
To dlatego, że tyle zjadłaś na obiad.
Nasz związek działa, bo Thomas był najstarszy z trojga rodzeństwa.
Na pewno ich wszystkich prześladował.
Ja z kolei jestem najmłodsza z trójki
i mnie się zawsze dostawało.
Przywykłam i nawet to lubię.
Nie ten klucz.
Nic nie przyszło.
To do wyrzucenia.
Na co czekasz?
Na list z urzędu imigracyjnego.
Z pozwoleniem na wyjazd.
Chcę po 7 latach pojechać do domu.
Czym się różni wprowadzenie od eseju?
Dobre pytanie.
Piękne.
Dlatego przyjechałam do Nowego Jorku.
Zobaczyłam to zdjęcie w internecie i postanowiłam poznać autora.
Jest tutaj.
Od lat śledzę twoją twórczość. Jestem taki szczęśliwy.
- Skąd jesteś? - Z Filipin.
Mam indywidualną wystawę na East Side. Robię portrety.
Zaprosiłam go na moją wystawę. Powiedział, że będzie. Super!
Bardzo jestem ciekawa, co mój idol powie na temat moich prac.
Świetnie to wygląda.
Mamy dosłownie milimetr miejsca.
I co myślisz?
Zadowolona?
- Chcę zobaczyć, jak zawisną. - Dobra.
Botki będą lepsze?
Chyba tak.
Muszę mieć jakieś spodnie.
Będę się ruszać. Cześć - widzisz mój tyłek?
Jest dobrze.
Mam pierwszą wystawę solo i szukam ciuchów.
Nie wygląda, jakbym nie wzięła spodni?
Czy jest dobrze?
Rob będzie walił młotkiem.
Rzeźba inspirowana metą.
Spytam, czy chce z tobą porozmawiać.
Pewnie. Znacie się, dasz sobie radę.
Robiłaś jej zdjęcie. Będzie dobrze, znasz ją.
Wiem.
Powieka mi lata.
Chcę porozumiewać się z ludźmi przez fotografię,
to jest wspaniałe.
Poprzez fotografię poznaję ludzi,
uwieczniam ich, rozmawiam,
nawiązuję przyjaźnie.
Dzięki temu Nowy Jork stał się moim domem.
Na ponad 200 zdjęciach
jest 180 osób.
Zobacz, czy masz coś czarnego, nie widać przerwy.
Następnym razem.
Jak będzie kasa.
Przez wiele lat nie miałam pozwolenia na pobyt,
nie było mi łatwo.
Pracowałam jako niańka,
wśród mniejszości narodowych.
Nie było szans na lepszą pracę,
bo nie miałam papierów.
Nic. Zdjęcia pokazują też mnie,
jest to swego rodzaju autoportret
w twarzach innych ludzi.
Moja wizja Ameryki z punktu widzenia osoby z Europy Wschodniej.
Taką Amerykę lubię i rozumiem.
Chcesz pogadać z kuratorem? Mam go zawołać? Co sądzisz?
Co mam następnym razem poprawić?
Ja bym powiedział o emigracji.
Ale poza tym świetnie. Bardzo dobry wywiad.
Kurde, niektóre pytania były trudne.
Co chcesz przekazać światu jako artystka?
Nie wiem!
Chcę robić sztukę, niech inni wymyślą, jaki mam przekaz.
Dokładnie, super.
Jesteś prawdziwa i szczera.
Wszystko było dobrze.
W ogóle mi się nie nudzą te zdjęcia.
Nie wiem, jak to powiedzieć, jest w nich coś szczególnego.
Dziękuję Marie, to jej wystawa, cieszę się,
że mogę brać w niej udział.
Dziękuję, że Thomas zgodził się być kuratorem, wystawa jest wspaniała.
Jestem wdzięczna osobom, które pozwoliły się fotografować.
Bardzo doceniam, że wszyscy tu przyszliście,
jesteście przyjaciółmi, a to najważniejsze, zaczynam tracić głos,
chyba się rozpłaczę.
Moja pierwsza indywidualna wystawa.
- Zasłużyłaś. - Boję się.
Tak, to mój debiut.
Zdjęcia zrobiłam w Nowym Jorku. Jestem tu 7 lat.
Prace zrobiłam na przestrzeni ostatnich dwóch - trzech lat.
Jak poznałaś kuratora? Jak go znalazłaś?
Działaliśmy już razem, zna moje prace.
Od dawna współpracujemy,
więc uznaliśmy, że tak będzie najlepiej.
Jest tu jego rodzina? Czy to żona?
Siostra. Zaraz wracam.
Uciekajmy!
Przyszedł były Minister Spraw Zagranicznych
z żoną i konsul czeski.
Zaczęli pytać o kuratora, czy jest tu z rodziną,
czy jest tu jego żona.
Powiedziałam, że to jego siostra. Nie rozpowiadamy, że się pobraliśmy.
Chyba myślał, że jesteś jego żoną.
Mogłabyś udawać.
To megazabawne.
Super to wygląda.
Poważnie, naprawdę dobrze.
Są bardzo wyraziste, ciekawa jestem, co się wtedy działo.
- Świetna robota. Poważnie. - Dzięki.
Czuję, jakby naprawdę na mnie patrzyli, wiedzieli, co myślę.
Super, że utrzymujesz z nimi kontakt wzrokowy.
Nie wszyscy to potrafią, chciałbym tak umieć.
Patrząc w oczy, potrafisz do kogoś dotrzeć.
Ryan McGinley.
Nie ma lepszego faceta - fotografa.
Chciałabym, żeby obejrzał moje prace.
Ja wolę ciebie, bo umiesz patrzyć w oczy.
Poważnie.
Wszyscy faceci mogą się schować, uprzedmiatawiają innych, a ty nie.
Nie wiem, co zrobić, gdy pozuję do zdjęć.
- Ja też. - Wiesz.
Życie jest wspaniałe.
Wszędzie napisałam o Ryanie, chciałam, żeby wszyscy wiedzieli.
Przyszedł na wystawę.
Był dwie godziny!
Niesamowite, taka postać była tyle czasu
na wystawie jakiejś dziewczyny.
Bardzo mu się podobała.
Mówił, że powinnam codziennie fotografować.
I wydać album.
I że daje albumy ludziom, których podziwia,
właścicielom galerii, dużych marek.
I że zawsze coś z tego wyjdzie, jakaś robota albo wystawa.
Wskoczyłam na zupełnie inny poziom.
Poparcie Ryana to niesamowita rzecz. Nie wierzę.
Wszyscy, których wspiera, robią potem karierę.
Ostatnio mama na Skypie mówiła, że tata byłby ze mnie dumny.
Mieszkam w Ameryce.
To prawda. Tato kochał podróże.
Chciał objechać świat.
Lubił wyzwania.
Mama raczej nie bardzo.
Ale ojciec tak.
Mama lubi podróże wewnętrzne.
Na pewno by do mnie przyjechał.
A potem byśmy pojechali do Meksyku i palili cygara.
Miał cygańską duszę, był trochę szalony.
I był alkoholikiem.
Czasem mi smutno,
że ojciec nie widzi
sukcesu najmłodszej córki.
Byłam jego oczkiem w głowie.
To jest tata i mama.
Babcia, ja i tato.
Byliśmy z ojcem nierozłączni.
Niewiele mam z nim zdjęć - widać, jak razem coś krzyczymy.
Bardzo cierpiałam po jego śmierci. Nie mogłam się otrząsnąć.
Ojciec zmarł w listopadzie,
a dwa dni później miałam urodziny.
Na 16-stkę dostałam srebrny naszyjnik i kolczyki -
kupili je mama z tatą, więc ojciec nie doczekał,
żeby mi wręczyć prezent.
Tata kupił mi wielki album o Dalim, przekazała mi go mama.
Wszyscy płakali.
Było tak przez następne kilka lat podczas moich urodzin.
Trochę trauma.
Nie chciałam robić urodzin, bo były związane ze śmiercią ojca.
Jakiś czas nie rozmawiałam z rodziną.
Po jego śmierci oddaliliśmy się od siebie.
Nikomu się nie zwierzałam, niewiele ze sobą gadaliśmy.
No, ale byłam nastolatką.
2004.
14 lat temu, niezły odjazd.
Pewnego dnia stałem w MET przed dziełem Gauguina.
Ona też podeszła do tego obrazu.
Więc powiedziałem "cześć".
Starszy typek w okularach, blezerku i koszuli.
Spojrzeliśmy na siebie i powiedzieliśmy "cześć".
Hej, jak się masz?
Poszłam dalej oglądać obrazy i znowu trafiłam na niego,
jak chodził otoczony grupą ludzi.
- Dzień dobry, profesorze. - Wyglądacie na szczęśliwych. Miło.
Miał zajęcia.
Dzień dobry.
Wchodzimy? No, to już.
Mieliśmy już wykład o portrecie.
Dzisiaj zajmiemy się relacją między portretem i autoportretem.
Kocham sztukę portretową.
Przyglądam się obrazom, które coś mi mówią o ludziach.
Spójrzmy na Whistlera - comte de Montesquiou.
Francuski arystokrata.
Zaczepił mnie wcześniej, więc dołączyłam do grupy.
Pozwolił mi.
Miał dużą wiedzę i z pasją ją przekazywał.
Zaczęłam robić notatki!
Obraz nosi tytuł "Aranżacja w czerni i złocie".
A gdzie to złoto?
Mówił przez 90 minut.
To był najlepszy wykład, na jakim byłam.
Gdzie jest złoto? Na obrazie go nie ma. Jest rama.
Kiedy wszyscy poszli, poprosiłam go o numer telefonu.
Powiedziałam, że chciałabym znowu przyjść do galerii.
Rembrandt koncentruje naszą uwagę na obrazie i na sobie.
Whistler podkreśla wartość złotą ramą.
Zdjął muzealną wizytówkę i napisał na niej swój numer.
Wciąż ją mam.
Jest zadymiony, ale i jasny, jak Montesquiou.
Macie jakieś pytania?
Zastanawiam się nad światłem.
Jak mógł ustalić, gdzie pada?
I jak namalował to coś, co wygląda jak worek na śmieci.
To chyba peleryna.
Bardzo drogi worek.
Futro z szynszyli.
Konwencja oświecenia
nakazywała oświetlenie
głowy białego człowieka
tak, by pokazać, że myśli, jest mądry i błyskotliwy.
Nie wiem, co powiem.
Dobre pytanie. Nie mam pojęcia, co odpowiedzieć.
Również dlatego, że w Czechach nie robiłam zdjęć.
Może nie do końca.
Gdy skończyłam szkołę,
nie wiedziałam, jak działa świat.
Byłam malarką.
Pracowałam w barze.
Nie wiedziałam, co chcę robić.
Pomyślałam, że pojadę na rok do Stanów jako opiekunka do dzieci.
Miałam wtedy chłopaka.
Powiedziałam mu, że wyjadę na pół roku, zarobię trochę,
wrócę i się pobierzemy. I tyle.
No i nie wróciłam.
Słyszysz mnie?
Kurde.
Jak tam?
Moje zdjęcia.
Ale duże.
Nic z tego nie pokażę w biurze imigracyjnym.
Są stare.
Wtedy nie umiałam pracować na kliszy.
Straszne.
Rozmazane.
Kiedy to było? 2011.
2012.
Chyba w Karolinie Północnej.
Czemu ja zawsze piszę o chłopakach?
W sobotę mam randkę, tylko że to nie randka, ale mam na coś nadzieję.
Umówiłam się z Thomasem na rogu 78-mej i Lexington.
Jest pewny siebie i dużo wie.
Będzie ciekawie. Jaram się.
Thomas pierwszy zachęcał mnie do robienia zdjęć.
Gdyby nie on, chyba bym przestała.
Zawsze nisko oceniałam siebie jako artystkę.
Nasze pierwsze zdjęcia.
Przyda się w biurze imigracyjnym.
Na pierwszą randkę zabrał mnie do Guggenheima.
Tam poznałam prace Franceski Woodman.
Pokazywali jej autoportrety.
Przemówiły do mnie, były tam też jej pamiętniki.
Trafiły do mnie. W Karolinie Północnej też prowadziłam pamiętnik.
Podczas wystawy zadałam sobie pytanie, dlaczego nie robię zdjęć.
No i zapisałam się na wieczorne zajęcia w School of Visual Arts.
Tak się zaczęła moja przygoda.
Nie wiem, jak się rozpoznaje talent.
Czy istnieją prawdziwki?
To chyba mit, nie?
Sprawa jest bardziej złożona. Czym jest prawdziwy talent?
Jak można to stwierdzić,
albo ocenić?
Nazywanie czegoś sprawia, że czar pryska.
Proszę,
rok 1658.
Kto zna Rembrandta?
Pewnie, że wszyscy.
Tam dalej wisi Hans Holbein. Kto o nim słyszał?
Nikt. To nic nie znaczy.
Albo znaczy bardzo wiele.
U Rembrandta widać głębię, ciężar.
Ma kształt piramidy.
Złoto jest w środku.
Zobaczcie, jak umiejętnie używa farby.
Widać to w ruchach pędzla, jak nakłada złoto.
Namalował ponad 40 autoportretów.
Na tym obrazie jest dwa lata po tym,
jak skonfiskowano mu dom i wszystko, co posiadał.
W roku 1656 ogłosił bankructwo.
Nie maluje siebie w nędzy,
tylko w najlepszych ubraniach.
Szata ma znaczenie.
Myślę też, że kryje się pod materiałem, jak pod maską.
Przecież w pewnym stopniu stwarzamy swój obraz i to,
jak chcemy być postrzegani. Choćby poprzez codzienny strój.
Wybieramy konkretne ubranie, wychodzimy na ulicę,
w pewien sposób się prezentując.
Dzisiaj mam krawat.
Nie mam tych samych rzeczy, w których spałem.
Wstałem, ubrałem się, jako ja.
Prezentuję siebie samego.
Rembrandt namalował te wszystkie autoportrety
i mógł pokazać wiele rzeczy, wiele punktów widzenia.
Ubrania zawsze mają znaczenie. Są częścią imidżu.
Widzicie różnicę między Whistlerem a Rembrandtem?
Mają odmienną ciężkość?
Inne wrażenie
trwałości?
Dobra robota!
- Jak masz na imię? - Mark.
Chciałem wpaść na twoją wystawę. W czeskim centrum.
O Jezu, skąd wiesz? Ale odjazd.
Dostrzega się dobrą robotę.
Bardzo to miłe.
- Tak się cieszę. - Nie słyszysz tego częściej?
Raczej nie.
Jezu, ale fajnie.
Myślałam, że sobie żartuje.
Dobre, nie?
Czy ja już jestem sławna?
Poznał mnie.
Kurde balans! Zawsze mylę klucze.
Mam coś ważnego.
Podoba mi się i lubię z tobą pracować.
Pozwolenie na pracę w USA.
Tomanova, Marie.
Moje zdjęcie jest obok Statuy Wolności. Widać?
Mogę się ubiegać o jakąś fajną robotę. Cześć mamo!
Wracam do domu.
"Dbaj o kartę".
- Jesteś szczęśliwy? - Głodny.
Uważasz się teraz za młodą Amerykankę?
W sumie tak.
Jeszcze nie jestem oficjalnie obywatelką, ale mam taką nadzieję.
I będę z tego dumna.
Podziwiam Marie, pochodzi z czeskiej wsi.
Ja musiałem tylko przejechać przez most Waszyngtona z New Jersey.
Chodzi mi o jej hart ducha.
Jest bardzo wytrwała.
Wiem, że w Nowym Jorku potrzeba sprytu.
Bardzo go cenię. Ludzie mają po 5 prac.
Robienie tego, co się lubi
i utrzymanie się na powierzchni jest trudne.
Tak jest w Nowym Jorku.
Trzeba umieć dobrze pływać.
Jeśli ktoś wykaże się sprytem,
spełni swoje marzenia.
Uważam też,
że potrzeba nam więcej fotografek.
Bardzo nam potrzeba takich silnych osobowości, jak Sandy Kim,
Petra Collins, Rochelle Brock,
Sabrina Santiago, czy Marie.
Niesamowite.
Podziwiam cię.
Gdy się poznaliśmy i siedzieliśmy w galerii po mojej wystawie,
nie mogłam w to uwierzyć.
Dla mnie to było formatywne wydarzenie.
Bardzo mnie inspirowała twoja praca z młodzieżą,
chyba nawet bardziej od twoich prac, które uwielbiam.
Dzięki.
To była naprawdę interesująca rozmowa.
Czy ostatnie zdanie nie wyszło dziwnie?
Chciałam mu powiedzieć, że jest wspaniały.
Że jego praca z młodzieżą jest lepsza od sztuki?
Źle wyszło?
Wygłupiłam się?
Nie. Ja bym tak nie powiedział.
- Nie to miałam na myśli. - Wiem.
- Nie chciałam. - Jasne.
- Oni to wiedzą. - Mam nadzieję.
Jest wspaniałym artystą. Wszyscy o tym wiedzą.
- Zamilkli? - Tak.
- Palnęłam jeszcze jakąś głupotę? - Cały czas mówiłaś do rzeczy.
- Bardzo się denerwowałam. - Naprawdę było super.
Dużo cię chwalił.
Nie to miałam na myśli. Tak wyszło?
Tak powiedziałam, ale uważam inaczej.
Lepsza od jego sztuki?
Znasz takie powiedzenie: Nie można już wrócić do domu?
Za długo tu siedzisz. Nie możesz tam wrócić.
2, 4, 6,
8, 10, 12, 14,
16, 18, 20.
Mam jakieś 40 klisz.
Jedziemy na 21 dni, czyli dwie klisze dziennie.
Jedna czarno-biała, jedna kolorowa.
Mam duży zapas. Będzie dobrze.
Nike, Martensy, Conversy. Nie wiem, czy się wszystko zmieści.
Sukienka. Jebać. Ciemnie okulary, pasek, nerka.
Nie mogę znaleźć karty.
Gdzieś posiałam dokumenty, więc w zasadzie nie mogę wyjechać z USA.
Za 10 dni mamy lecieć do Czech na święta.
Jeśli nie uda mi się pojechać, roześlę to wszystkim w Czechach.
Szukałam wszędzie.
W łóżku, pod dywanem. Nie wiem już, gdzie szukać.
Osiem lat czekałam.
A jak dostałam dokumenty i mogę jechać, to gdzieś się zapodziały.
10 dni przed wylotem. Co za absurd.
Wszędzie kurz, a karty nie ma.
Cholera.
Nie rozumiem tego.
Mama ze względu na mnie przełożyła ślub.
U nas w domu zawsze coś było nie tak.
Kiedyś tato podczas koszenia trawy obciął sobie kciuk.
Mamo, szukam trzeci dzień, przewróciłam dom do góry nogami.
Jak mogłaś to zgubić?
Nie wiem.
W życiu nic nie zgubiłam.
Kochanie, a Thomas?
Co mówił?
Nic.
A co miał powiedzieć?
Wciąż mam nadzieję,
że nagle się znajdą.
Na pewno zobaczymy się na wiosnę.
Nie martw się. Bywa i tak.
Spalone.
Cześć! Będę mieć wystawę indywidualną w Berlinie.
Nieźle, co?
Tak. Świetnie. Fantastycznie.
Tak jest. Milutko.
Tylko mogę tam nie pojechać.
Będę bardzo grzeczna.
Nie możemy być niemili, bo załatwią nas odmownie.
Robisz dokument z osobą, która nie ma żadnego sprzętu.
Kręci iPhone’em.
Patrz, Thomas Street.
Idźmy.
Może obok jest Marie Street.
Trzymajcie kciuki.
Mam!
- Chodźmy. - Nie było łatwo.
Nie wierzę, że dostałam duplikat.
- Chyba nie mieli zamiaru. - Zaczęłam płakać, a babka wróciła.
Chyba zmieniła zdanie.
Wydała nam kartę. Będzie ważna przez rok.
Nie chce mi się wierzyć.
Piątka.
Teraz będzie się ganiać.
I jeszcze.
Dostałam nowy aparat na podróż. Bardzo miło, dziękuję.
Można ustawić datę?
Jak w Jamesie Bondzie.
Można ustawić datę.
Już to zrobiłem.
Co to jest WNT?
Naciśnij.
Acha, zoom.
Zobaczymy, co to robi.
Bardzo wolny flesz.
Poczułam ciepło na twarzy.
Co ja zrobię z 36 klatkami?
Thomas, spójrz na mnie.
Jedziemy do Czech.
- Cieszysz się, że wracasz do domu? - I tak, i nie.
Mam mieszane uczucia.
Dawno mnie nie było.
Trochę się boję,
że te siedem lat za dużo dla mnie znaczyło
i że za długo mnie nie było.
Nowy Jork - przylot: 8:16. W drugiej linijce.
Nie ma ich.
Cześć, mamo!
Cześć, Wili.
Thomas, Willi.
Gdy mama znalazła nowego chłopaka, nie chciałam słyszeć o tym,
że miałby u nas mieszkać.
Więc przeniosła się do niego do Austrii.
Miło się w końcu zobaczyć.
Przez dwa lata w ogóle się do niego nie odzywałam.
Jakby go nie było.
Cześć, Maru.
Masz fajny aparat.
- Trochę jej zazdroszczę. - Musiało ci być przykro.
Byłam straszna.
Myślę, że nie szanowałam
i nie rozumiałam uczuć członków rodziny.
Brno! Praga!
Jedziemy do domu.
Ile mamy koni?
Dwa?
A ile kóz?
Trzy stare i cztery młode.
Cześć, psiaku.
Tego nie znam.
Króliki!
Halo!
Chyba je wystraszyłam.
Hej, kozo!
To będzie dobry portret.
Dam sobie radę.
Wszystko po staremu. I dobrze.
- A po co zmieniać? - Dokładnie.
To jest Rada?
I Bohda?
Kot się chowa.
To mój pokój.
8 lat cię nie było.
Wiele z moich rzeczy możemy wyrzucić.
Musisz je przejrzeć.
Dobra.
Byłam słabą malarką.
- Spójrz na to. - Dokładnie.
Co to?
Dzwonki dla koni i sań.
- Nie dam rady tego dobrze zrobić. - Spróbuj.
Willi jest bardziej interesujący niż Marie.
Zróbmy to tak.
Jezu, nie byłam tu 8 lat.
Cześć!
Ja pierdolę!
Jeszcze nie wierzę, że tu jestem.
Trochę dziwnie tak siedzieć z wami w knajpie.
Ale wszystko się ułoży.
Nic się nie zmieniło.
Nawet siedzimy przy tym samym stole.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Dobrze.
Przynajmniej jest coś,
co się nie zmienia, nie tak, jak wszystko wokoło.
Nic się nie zmieniło.
Co za dół. Może to przez brak snu.
Dziwne.
Czuję się obca.
Zrobię ci zdjęcie.
Super, dokładnie tak, spójrz na mnie.
Chodź.
Mocna lampa.
Dzięki. Jak masz na imię?
- Iva. - Miło mi.
Dziękuję.
Chcę zrobić zdjęcie tej dwójce w rogu.
Ale wstydzę się. Muszę się przygotować.
Ty się wstydzisz?
Pewnie. Zawsze.
Pa!
Pod koniec było dobrze, ale na początku dziwnie.
Tak mi się wydaje.
Ale tu cicho.
Tego nie lubię, jak nie ma hałasu.
Często tędy chodziłam, a teraz
jakoś czuję się obco,
sama nie wiem.
Przeszłość bywa jak zrzucona skóra.
Taka była i już.
A może to naturalne,
że zmieniamy miejsce pobytu,
mamy nowy dom.
A myślisz, żeby zostać?
Nie wiem, jest jakaś różnica?
Dziwnie się z tym czuję.
Daj spokój, nie bądź taka.
"Jeśli drzewo upadnie w lesie i nikogo nie ma, to czy je słychać?
Pewnie, że tak.
- Czy Bóg istnieje? - Oczywiście.
- Serio? - Tak, mówimy o nim, więc jest.
Skoro ktoś w niego wierzy, to on istnieje.
Nie znaczy, że naprawdę. Istnieje jako słowo, idea i już.
Nie musi mieć fizycznej formy, żeby być.
Istnienie jest koncepcją.
Nie spierajmy się o to.
A jest różnica między wyjazdem z domu a podróżą do jakiegoś miejsca?
Tak. Jaka? Nie wiem.
Tę bluzkę nosiłam codziennie.
Miała ciekawe rękawy.
- Okropna. - Prawda?
I znoszona, ale kiedyś uważałam, że jest wspaniała.
Przemyśl, co chcesz zostawić.
Może to i dżinsy.
Załóż koszulkę Pumy.
Tak sobie wyobrażam wschodnią Europę.
I biodrówki.
Tak jest.
8 lat temu w Mikulovie.
- Pasują. - Gdzie je znalazłaś?
We własnej szafie.
Biodrówki.
Ale niski stan.
Okropne.
Dosyć straszne.
Pomyśl dobrze, co do ciebie przemawia.
Co cię charakteryzowało?
Lubiłam się wyróżniać.
Pełna przemiana.
Dokładnie.
Często robiłam takie zdjęcie.
Tylko w łóżku był inny chłopak.
Jezu, racja. Mogę pokazać członka.
Okropne, tyle zdjęć gołych facetów w tym samym łóżku.
Prawda, dlatego mi się tak wygodnie śpi.
Rzeczywiście, jakbym cofnęła czas.
Potęga ubrań.
Sweter taty.
Cały czas go nosiłam.
Mój ulubiony.
Tylko ten zostawiłam w domu.
Myślałam, że ojciec był większy, niemożliwe, że się w niego mieścił.
Przeszłość nie jest czarująca.
Nie jest?
Nie.
Dziwne, co?
Nie tak zapamiętałam rzeczy.
A co zapamiętałaś?
Że wszystko było
ładnie, pięknie
i wspaniale.
A mam przed sobą same śmieci.
Nie wiem, kim jestem.
Trochę mi zejdzie, zanim dojdę do swoich uczuć i myśli.
- Mamy wyjechać? - Nie.
Nie podoba mi się dawna ja.
Serio? Czemu nie?
Bo byłam zagubiona, głupia, nie wiedziałam, co robię.
Cieszę się, że mieszkamy w Nowym Jorku.
- Wiem, co trzeba zrobić. - Co?
Wszystkie te rzeczy wyrzucam.
Patrzcie się na mnie.
Willi.
- Uśmiechnąć się? - Dzięki.
Gdybyś został, nie musisz nic robić.
Coś ci powiem.
Odrzucili mi artykuł, kosztowało mnie to dużo stresu.
Muszę go poprawić do 25 stycznia.
Stresuje mnie to.
Nie wiem, czy dzięki temu się rozwijam.
Rozumiesz?
To nie powinno być tak trudne.
Nie aż tak.
Mówią, że artysta musi być biedny i cierpieć.
Picasso wcale nie cierpiał,
Matisse chyba też nie.
Cierpienie wiąże się z konkretną generacją artystów.
W romantyzmie się cierpiało.
Czemu ja mam cierpieć?
Muszę cierpieć, żeby powstało coś dobrego?
Może zamiast tego wystarczy
ciężka praca i oddanie sztuce -
tak należy robić.
Skoro to jest cierpienie - trzeba je znosić.
Ale jeśli praca sprawia ci radość, to czy rzeczywiście cierpisz?
Jeśli nie lubisz tej roboty, po co ją wykonujesz?
Nie wiem, czy w przypadku Marie chodzi o same prace.
Czy dla niej większą wartością
nie jest proces robienia zdjęć.
Powinno się udać.
Mam nadzieję, że jutro polecimy.
Fotografia jedynie dokumentuje jej pracę.
Chodzi bardziej o chwile, gdy robi zdjęcia.
Jesteś głodny?
Nie wiem. A co jest?
Zrobiłam sałatkę.
Co?
Nie jest głodny. Patrz, co robi.
- Jedzenie na stole. - Wiem.
Cicho, ty nic nie mówisz, jesteś dokumentalistką.
Fajnie być w domu.
Zrobię wam zaraz zdjęcie.
Możecie stanąć razem?
Pięknie.
Jeszcze jedno.
Poczekajcie.
Dzięki.
- Przyjechałaś na Fashion Week? - Tak.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
- Pewnie. - Jesteś już ubrana.
Wydaję album. Premiera pod koniec marca.
Dzięki.
Nie widziałam tego jeszcze.
To jest Lili.
Richie.
Kogo jeszcze znam? Dużo tu znanych Instagramerek.
W moim albumie są wasze zdjęcia. Wydaję pierwszy album.
Totalnie mnie to pochłania.
W poniedziałek mam deadline.
Ile stron?
144.
- Kiedy drukujecie? - W przyszłym tygodniu.
- Piękny strój. - Dzięki.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
Mam powiedzieć, że pracuję nad albumem?
Już ci mówiłem.
Nie chcesz, żeby w filmie było, że ci mówię, co robić.
- Czemu nie? - Wszystko z tobą omawiam.
To nie tajemnica.
Cześć, Ryan, fajnie było ostatnio.
Pracuję nad albumem, chciałam spytać...
Czy nie napisałbyś notki.
"To dla mnie bardzo ważne, ale wiem, że jesteś zajęty"?
Byłabym zaszczycona.
Jak mam skończyć?
Nie wiem, wstaw emotkę z sercem.
Wyślij już.
Dobra, poszło.
OK, wysyłam dobre fluidy.
Zjedzmy coś, szefie.
Dzięki.
Wpuść nas.
Ani razu nie błysnęło.
Zobacz, przy edycji zestawmy te dwa zdjęcia.
Faktycznie, super.
Dzięki temu oba zdjęcia są ciekawe.
Jeśli zdjęcie nam się nie podoba, nie ma co go zestawiać.
Rozumiesz? To mi się nie podoba.
To też.
Tego nigdy nie lubiłem.
- Tamto jest lepsze. Jak myślisz? - Zobaczmy.
Połóż je na tamtą kupkę.
Tam?
Mamy 60 zdjęć,
które chciałaś wybrać.
Tego chcemy.
Najmocniejsza sześćdziesiątka.
I tyle.
Tu mamy wybrane, tam są te średnie.
Prawie skończyliśmy.
Tamte są do przejrzenia, te odrzuciliśmy.
Te na tak.
Na nie.
Może.
Leniuch.
Padam.
Dobra, lecimy.
Ktoś tu przyjdzie?
Tak, mój przyjaciel będzie się z kimś kochać.
Thomas robi mu dużą przysługę.
Użyczamy mu mieszkania, żeby się z kimś przespał.
Nieźle.
Ryan odpisał.
Kurde, długi tekst.
"Z wielkich oczu Marie bije niesamowita energia.
Ma wielkie serce i entuzjazm.
Bywa, że to najważniejsze cechy, by odnieść sukces w fotografii.
Modele pozują dla niej, bo ją lubią.
Jej supermocą jest czeska narodowość.
Widocznie łatwiej pozuje się komuś z innego kraju.
Komuś, kto nie jest powiązany z ich znajomymi.
W świecie Marie ludzie po prostu są.
Chciałbym, żeby amerykańska młodzież była taka, jak na jej zdjęciach -
różnorodna i inkluzywna".
Co myślisz?
Czemu mam ci mówić, co myślę?
Bardzo miły tekst, fantastyczny.
Ciesz się.
- Niemożliwe. - Odpisz mu, że się jarasz.
Niesamowite - koleżka, którego cenię najbardziej -
zaraz po Thomasie.
Wybacz.
Ryan jest gejem.
Ktoś, kogo najbardziej cenię, zaraz po Thomasie,
pisze tak długi tekst o mnie, bo o mnie myślał.
To jest takie super.
W szkole tak nie miałam,
moi profesorowie mnie tak nie chwalili.
Takie wsparcie jest...
bardzo cenne.
Wiecie, że świat byłby piękniejszy?
Wspanialszy?
Gdyby tylko ludzie sobie pomagali.
W albumie mamy 66 zdjęć.
Kate i Odie są na ostatniej stronie. Trochę głupio wyszło.
A zaraz potem na okładce jest to samo zdjęcie.
Nie przeszkadza ci to?
Możemy pominąć Kate i Odie w albumie.
Albo niech nie będą na końcu.
Thomas, podasz mi papier?
Nie.
Mówiłaś, że ukradniesz z pracy.
Kurwa, zapomniałam o mleku.
Co ja mam z tym zrobić?
Widzisz to?
Jest podarte.
To jest do niczego?
Zjebali.
Thomas się wścieknie.
Trzy razy powtarzał: Niech dobrze zapakują.
Co myślisz?
Powinni lepiej zapakować.
Tak się nie pakuje 20 kg książek.
Ani śladu folii bąbelkowej.
Wiesz, co tu jest? Nie wiem, kto to pakował.
Co tam jest?
Jakiś papier.
Zobaczmy.
David tego nie sprzeda.
Nie ma opcji.
Przecież najłatwiej uszkadza się rogi.
Tu też jest uszkodzenie. Patrz.
I tu.
Pewnie tu też.
Nikt nie kupi zniszczonego albumu. Tak nie może być.
Po prostu.
Ten wygląda dobrze, poza zniszczonym rogiem - tu widać.
Tak, pięknie. Rewelacyjnie.
Wyślemy po egzemplarzu naszym mamom.
- Co to jest? - Nie wiem.
Zniszczone wewnątrz okładki.
Tutaj też.
Jakby ktoś coś na tym położył.
Pewnie tak jest wszędzie.
Super, mam album.
Album wygląda pięknie. Fantastycznie.
Sama książka jest super, wygląda naprawdę świetnie.
Źle wyśrodkowane na grzbiecie.
Nasz największy projekt w ostatnim półroczu.
Od siedmiu miesięcy.
Nie mam czasu ani środków, żeby lecieć do Czech, nadzorować druku,
pilnować, żeby to się nie powtórzyło i być przy bindowaniu,
bo zaraz premiera.
Po prostu.
Co chcesz teraz zrobić?
- Wydrukować ponownie? - Co sądzisz?
Masz jakieś przemyślenia?
Mamy jedną z trzech rozkładówek,
która się rozpada.
Jestem zbyt bezpośredni?
Prawda jest taka, że włożyliśmy mnóstwo czasu i wysiłku.
To tak, jakbym kupił samochód, wsiadam, a tam siedzenie rozdarte,
zderzak wgięty.
Trochę się zawiodłem.
Co mam powiedzieć?
Spójrz.
Skaza na papierze.
Jakby ktoś to pociął.
Niech drukują jeszcze raz na innym papierze i natychmiast wysyłają.
Nie wiem, czy mi się uda.
Może ludziom się spodoba.
Nie naprawię rogów.
18 dobrych egzemplarzy.
Nie wystarczy na premierę.
Wszystkie egzemplarze wydrukowane na tym papierze mają skazę?
Podsumujmy.
Nie da się wydrukować
dobrych egzemplarzy do 27.
Załatwię, żeby FedEx odebrał jeszcze 4 pudła,
więc przed 27.
Żebym miała 75 albo 80 albumów przed 27.
Dobrze, że nie wydrukowaliśmy tysiąca.
Dalej.
Muszę odpocząć.
Szkoda, że nie mamy windy.
Nie ma ich gdzie położyć.
Faktycznie.
Przesuńmy kanapę.
Wygląda dobrze.
Teraz lepiej opakowali.
Fajnie, że wpadłaś.
Steven - dobrze piszę?
- Tak. - Mam z tym problemy.
Siedzę tu, jak jakiś sędzia.
Dzięki, że jesteście.
Ale miło.
Jeden dla Eveliny.
Jest fotografką, pochodzi z Kuby, kazała mi przyjść.
Uwielbia twoje prace.
- Jak się nazywasz? - Camilla.
Cieszę się, jesteś inspiracją.
Długo na to czekałam.
Cieszę się, zaraz podpiszę.
Cześć.
Też wydałeś album, super.
Bardzo miło.
- Ale to nie twój album. - Nie ma znaczenia.
Gdzie drukowałeś?
Świetna robota.
Dzięki, to dla mnie bardzo ważne.
Super jest ten papier.
Kiedy zbierze się dziesiątka dzieci, widać, kto będzie lepiej biegać -
ten, który jest w danym momencie najszybszy.
Prawda?
A może ten, kto posiada inną cechę, jest wytrwały.
Kiedyś spytano Britney Spears, jak osiągnęła sukces.
Odpowiedziała, że była najbardziej wytrwała.
Może wytrwałość jest tą cechą?
Zapisuję: nie możemy mieszać innych marek z Balenciagą.
Czy korekcję kolorów zrobią wasi ludzie?
Nie musimy za to płacić?
10 000 dolarów.
Taki mamy budżet?
Mówiła, że nie mają kasy. 10 000.
W tym musi być moja gaża,
koszty produkcji,
klisze i wywołanie.
Jest trochę kasy dla mnie.
Jest oddzielona.
To jest torba Balenciagi?
Dokładnie.
Co to?
Przymierz.
OK, załóż teraz buty Gucci.
W porządku, chyba że jest za duża.
Co ty mówisz?
Nie wiem, raz ją widziałam.
Jak się to układa?
Tak, wygląda fajnie.
Jesteś cały w Guccim z domieszką Dolce.
Następnym razem wyjeżdżam na wakacje
miesiąc przed jej robotą i nie wracam.
Błyska czy nie?
Ważne, żeby pracować jak najlepiej,
tylko że nigdy nie będzie idealnie.
Zawsze czegoś brakuje.
Nie starczy czasu, pieniędzy albo czegoś innego, na przykład spokoju.
Kto to wie.
- Niedługo napiszę. - Dzięki.
Cześć.
Jestem wykończona. I stara.
Jest 30 stopni.
12 klisz - to dużo.
W takim tempie na wywołanie zdjęć wydamy jakieś 2000 dolarów.
Nie musimy teraz za to płacić.
Skoro jeszcze mam siłę, róbmy co wieczór edycję.
Ja padam z nóg, więc będę się gapić i nic nie mówić.
Ale dobre.
Bardzo mi się podoba.
Nie widać ubrań.
- Kogo to obchodzi? - Ich.
- Wiem, dużo tu widać. - Nieprawda.
- Tu jest więcej. - Nie jest napisane Gucci.
Świetne zdjęcie.
Powinniśmy jedno z nich pokazać.
Mówię tylko, jak to wygląda.
To jest fajne, nie?
Podobne do zdjęć Ryana.
Bardzo mi się podoba.
Widać wszystko, jakby promienie słońca.
Jakby odbicie promieni albo tęcza.
Jakby spadał z nieba.
Blask słońca.
Wygląda jak Chrystus na krzyżu.
Dzięki za pomoc.
Co ja bym bez ciebie zrobiła? Szaleństwo.
Jeszcze 10 sesji.
Masz czas, nie? Nic innego nie robisz?
Nudzisz się, nie masz własnej pracy.
Skończyliśmy następną kliszę.
Jestem zmęczona.
Myślisz, że za dwa tygodnie będzie inaczej?
Poza tym za same przejazdy samochodem zapłacimy 100 dolarów.
Ja jechałam metrem.
Dałbym jej inny frak.
I nic więcej.
Od razu bym się pozbył tej sukienki.
Musisz to widzieć.
Odie źle wygląda, tu nie ma ostrości.
Poza tym szukamy naprawdę mocnych zdjęć.
Czasem patrzysz na dwa różne zdjęcia
i są dość podobne, ale jedno jest zdecydowanie lepsze.
Innym razem oglądasz dwa zdjęcia
i nie wiesz, które jest lepsze.
Jest piękne.
A czasem się zastanawiasz, czy to w ogóle ma znaczenie.
Czy któreś jest lepsze.
Czy to ma znaczenie.
Z obrazami jest chyba inaczej.
Kontekst wiele tu znaczy.
Zdjęcie w magazynie mody jest modowe.
A jak je wstawisz w MoMA, już nie.
I chyba tylko o to chodzi.
Jak je nazwiesz.
Młodej fotografce, takiej jak Marie,
trudno się poruszać między tymi dwoma przestrzeniami.
Tego się trzeba nauczyć,
rozwijając karierę.
Bohaterowie zdjęć Tomanovej są w swoich naturalnych środowiskach,
jakby stać ich było na modowe ciuchy, które mieszają z własnymi.
Dla mnie to jak filmowa wersja utraconych wspomnień.
Każdy chce odnieść sukces w Nowym Jorku.
Jak ci się tu powiedzie, odniesiesz sukces wszędzie.
Jesteśmy w gazecie?
I to w "New York Times".
Sny się spełniają. Głodni, ale pracujemy.
Są tu szychy od Calvina Kleina.
- Chcą współpracować. - Dobrze.
Calvin Klein. Nieźle.
Gratulacje. Widziałam artykuł w "New York Timesie"
Właśnie, robię dla nich zdjęcia.
Ale duże.
To chyba lepiej pasuje.
Fajnie się z tobą pracuje.
Świetnie się z tobą bawię.
Dobrze nam idzie.
Złote medale.
Kupiłam sobie w nagrodę
za pierwsze dwa duże zlecenia na Instagramie.
Jak długo tak możemy, zanim się zderzymy?
Nie wiem.
Sztuka wymaga wielu zdolności wykraczających poza bycie
utalentowanym artystą.
Trzeba być biznesmenem i sprzedawcą, firmą pijarową.
Wszystkim naraz.
Ciężka robota.
Kariera w branży kreatywnej jest trudna,
nie ma prostej drogi do pieniędzy.
Denerwuję się.
Rozumiem, kochanie.
To nie pierwszy raz.
Nieprawda.
Robiłam wiele autoportretów sama.
Nikt mnie nie obserwował.
Nie robiłam autoportretów - historii, 20 najlepszych,
czy kilkunastu jednego dnia.
Coś ci powiem.
Jak byliśmy na dachu,
świetnie się spisałaś.
Przywykłaś do robienia autoportretów, pomyśl,
że to nic innego.
Wiesz, co robisz.
Nie daj się tym sparaliżować.
Możemy zawsze porozmawiać na stronie.
Znam "New York, New York" i twój nowy album.
Jak się nazywa ten trzeci?
Pierwszy ma tytuł "Young American", tego pewnie nie znasz.
Mój pierwszy album.
Wstęp napisał Ryan McGinley, był hitem, szybko się wyprzedał.
Teraz jest białym krukiem, nakład był limitowany.
- Super. - Pewnie.
Sprzedawałam go za 40 dolarów, teraz na eBayu chodzi po 350.
Szkoda, że nie zachowałam więcej sztuk.
Podoba mi się.
Wiesz, czemu artyści robią autoportrety?
- Skąd to zainteresowanie swoim "ja"? - Świetne, podoba mi się.
Ustawiam się niżej.
Musimy zaczynać.
Przy autoportrecie ustawiasz aparat na siebie,
a nie na otaczający cię świat.
- Ile chcesz aparatów? - Jeden.
W autoportrecie chodzi o wnętrze.
Dlatego jest tak mocny - masz przed sobą artystę,
który już jest interesujący.
Byłam ostatnio na zdjęciach i zgubiłam obrączkę.
To z włosami jest dobre.
Więc może artysta poprzez autoportret
chce zobaczyć siebie.
Dlatego jest interesujący - chcemy się dowiedzieć, kim jest.
Jak sportretować osobę?
Portrety przedstawiają pozycję i siłę.
Autoportret to zupełnie
inna para kaloszy.
Dobra, potrafisz się ruszać.
Nie zmieniłam się. Jestem inna, ale się nie zmieniłam.
Czasem chodzę po ulicy i czuję wiatr we włosach.
Włosy!
Znowu je czuję.
Niedługo je znowu zgolę.
Boli mnie, skręciłem kostkę. Nie mogę stać.
- To leż. - Muszę nadzorować prace.
- Nie martw się, wiem, co mam robić. - Tak?
Piękny widok.
Fajnie, jak jest dużo światła. Widać niebo.
Tam jest budowa, może nowy budynek nie przesłoni widoku.
Może je sobie podkręć.
- Pokaż. - Czekaj.
- Później. - Pokaż.
Przestań. Wszystko będzie na filmie.
W związku ważne jest,
żeby lubić ze sobą być.
Wyluzowanie.
- Jest takie słowo? - I humor.
- Jest takie słowo, jak wyluzowanie? - Nie wiem.
Wyluzowany w związku.
Cześć, Amadou, mówi profesor Beachdel.
Pamiętasz, co mówiliśmy o linearnej perspektywie w renesansie?
Ilu zdjęć użyjemy? Tak mniej więcej?
Wyjeżdżam za pół godziny.
Mogę zacząć zdjęcia tuż po powrocie.
Cześć, Yassin.
Chcesz porozmawiać o pracy?
Co myślisz? Jak ci poszło?
Dobrze?
Ja też tak uważam. Ale kilka rzeczy można poprawić.
Wyjechałam z Czech, bo uważałam, że nie będę artystką,
nie mam tego w sobie.
Pojechałam jako opiekunka, pilnowałam dzieci,
zmywałam, czyściłam toalety.
Najtrudniej jest zdać sobie sprawę,
że możesz robić, co chcesz.
I nie musisz się ograniczać.
Podpisała mi album.
Zrobiłyśmy sobie zdjęcie.
- Mogę napisać po angielsku? - Pewnie.
Masz na imię Veronika?
Tutaj jest więcej ludzi niż w Nowym Jorku. Obłęd.
Czy to jest kontynuacja "Young American"?
Są tu też portrety młodych ludzi,
ale album jest zupełnie inny.
"Young American" to zdjęcia bliskich osób, byłam częścią tej grupy.
W nowym albumie "New York, New York"
poczułam, że mogę stanąć dalej, nabrałam dystansu.
Czułam, że jestem częścią Nowego Jorku, bo mogłam wrócić do Czech.
I dzięki temu nie czułam takiej presji,
chęci należenia do Ameryki.
W mgnieniu oka to uczucie znikło i jestem już po drugiej stronie,
ale wciąż czuję, że to początek podróży, jeszcze dużo przede mną.
Nie mogę się doczekać.
Dobry wieczór. Mamy ostatni egzemplarz.
Niemożliwe.
Nie ma już albumów. Wyprzedane.
Jesteście super, dzięki.
3,2,1 - już!
Teraz głupia mina.
A Thomas się uśmiecha.
Zobacz.
Lepiej.
Gruby papier. I mokry. Czemu?
To wywoływacz.
- Dobra z nas para. - Myślisz?
Tak.
Co to jest dom?
Miejsce urodzenia?
Tam, gdzie najdłużej mieszkałaś? Gdzie są rodzice?
Czy to dom przodków.
Nie mam lepszego określenia. Co znaczy dom?
Twoje pochodzenie się bardzo liczy.
To bardzo ludzkie.
Ale czasem jest jakiś powód, dla którego wyjeżdżasz.
Wtedy umarł mój tato.
Ładne ma piórko. Słyszysz pszczoły?
Marie kocha swój dom.
Chce tam być.
Ale jest to też trudne.
Piękne, nie?
Co tam jest?
Elektrownia.
Jest prawdziwszy dzięki niedoskonałości.
Piękny.
Tak sobie wyobrażam idealny zachód słońca w Los Angeles.
Nad oceanem. Nie widziałam zachodu słońca
nad oceanem w Los Angeles. Pojedziemy kiedyś?
Może.
Zobacz, prawie koniec.
Szybko to idzie.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
MUZYKA
UDZIAŁ WZIĘLI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Bartosz Weber