Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Een hartelijk applaus voor mijn vader, Nate Bargatze.
Ik hou van je.
Dank jullie wel, Phoenix.
Dat klonk geweldig.
Heel aardig van jullie.
Oké, het gaat gebeuren.
Oké dan.
Ik doe heel graag stand-upcomedy.
De laatste serieuze baan die ik hiervoor had…
…en wat ik weer ga doen als dit in duigen valt…
Ik was watermeteropnemer.
Je functietitel beschreef ook echt het werk dat je deed.
Mensen vroegen dan: Wat houdt dat in?
'Dat zal ik je eens uitleggen.'
'We komen de watermeterstand opnemen. Nu weet je alles.'
Ik werkte toen in Wilson County. In Mount Juliet, in Tennessee.
Ik moest dan m'n wagen neerzetten en door de wijken lopen.
Ik moest noteren hoeveel water elke woning verbruikte.
Dit was in 2001. Het jaar van 9/11, zoals je weet.
Als je oud genoeg bent, weet je nog…
…dat het hele land bang was voor nieuwe aanslagen.
Wij dus ook, in Wilson County.
We dachten: Ze hebben net New York getroffen…
…dus nu komen ze geheid naar Mount Juliet in Tennessee.
En ze komen ons water vergiftigen.
Dus wij als watermeteropnemers moesten de watertanks bewaken.
Ik heb dit echt gedaan. Ik stond in m'n eentje in een donker weiland.
Wachtend op de Taliban.
Zonder wapens of ervaring.
We kregen een lantaarn mee. Een lantaarn.
Daarmee word je alleen maar zichtbaar voor de vijand.
Ik zie nog geen halve meter ver.
Lui met wapens zouden zeggen: Schiet op die enige lichtbron.
Dan laat ik 'm zakken. 'Wat gebeurt er allemaal?'
Tot op de dag van vandaag vraag ik me af wat ze nou precies van ons verwachtten.
Dat we de politie zouden bellen?
'Osama is er.'
'Hij is langs onze lantaarns gekomen.'
'Hij zit in de watertank. Die kon hij openmaken.
Verrassend genoeg had hij kennis van zaken.'
M'n vrouw en ik waren toen al samen. We hebben al heel lang iets.
Ze was gevallen voor m'n goeie arbeidsvoorwaarden.
We zijn al 17 jaar getrouwd.
Door de jaren heen ben ik gaan inzien waarom ze op m'n pad is gekomen.
Zonder haar had ik hier niet gestaan. Zoveel is zeker.
Daardoor ben ik ook erg afhankelijk van haar geworden.
Ik weet helemaal niks over mezelf.
Ik weet niet wat ik wel en niet lust.
Als iemand vraagt: 'Stukje proeven?' Dan moet ik het haar vragen.
'Doe maar niet.'
Ik moet elke keer vragen hoelang iets in de magnetron moet.
Alsof haar familie 'm heeft uitgevonden.
'Hoelang moet dit erin?'
'Totdat het warm genoeg is.'
'Maar ik weet gewoon dat je het aantal minuten weet.'
'Zeg gewoon hoeveel.'
'Zeg hoeveel, anders bel ik m'n moeder.'
Anders toets ik 90 minuten in en loop ik weg.
Ik doe wel zelf m'n was.
Dat verdient m'n was.
M'n moeder deed m'n vaders was.
Daardoor dacht ik dat alle vrouwen de was van hun man deden.
Ik heb het altijd zelf gedaan.
Dat is de afgelopen 17 jaar wel onderbelicht gebleven.
Ik offerde mezelf op, wat andere mannen niet hoefden.
Toen ik een keer naar huis reed, moest ik eraan denken.
'Ik zal dat eens ter sprake brengen.'
Ik ben er die dag niet over begonnen. Ik dacht: Er komt vast een moment…
…waarop we ruzie hebben en ik aan de verliezende hand ben…
…en dan kan ik mooi zeggen: Maar ik doe zelf m'n was.
Dan zegt ze: Ruzie voorbij.
'Jij wint. Ik heb het ook zo goed.'
Dus ik hou dat zes maanden lang in m'n achterhoofd.
Toen kregen we een keer ruzie. Het ging vast nergens over.
Niet over de was, dan zou ik het nog weten.
Ik ben aan de verliezende hand, dus ik dacht: Dit is het moment.
Ik baalde dat ik die kaart ging spelen. Zo zelfverzekerd was ik.
Ik vond het ook zielig voor haar. Want…
Zij denkt dat ze gaat winnen, terwijl ik een bom ga laten ontploffen.
Dus ik zeg opeens: Ik doe zelf m'n was.
Zo van: Zo'n man ga je nooit meer vinden.
Verbazingwekkend genoeg ontketende ik daarmee een tweede ruzie.
We doen de was ieder op een heel andere manier.
Zij leest de labels, ik gooi kleden en pakken bij elkaar.
Weet ik veel.
'Wil je je schoenen erbij doen? Ga je gang.'
De wasmachine komt bij mij altijd zo'n stuk van de muur te staan.
Dan zegt ze: Je hebt er wel veel in gedaan.
'Ja, en bijna alles is nat geworden.'
Ik reis natuurlijk veel. Zij is dan thuis met onze dochter.
We hebben een heel lieve dochter, zoals jullie weten.
Dat is zwaar in haar eentje.
Ze moet zowel vader als moeder zijn, de goede en slechte ouder.
Ik kom dan helemaal vrolijk thuis.
Of ik schop alles in de war. Dat soort dingen zegt ze dan.
Als ik bij onze dochter in bed lig, dan 'praten we te lang'.
Ik ben niet degene die dan praat, maar ze wordt wel net zo kwaad.
Ik snap het wel, want ik denk niet altijd aan de gevolgen.
Zo hebben we één hond. Ik wil er graag nog een.
M'n vrouw wil niet nog een hond, want twee honden vergen veel werk.
Dan moet je maar liefst twee honden naar buiten laten.
Dan doe je de deur dicht en zijn ze buiten.
Jij zit binnen en hebt er geen last meer van.
Maar als ze dan weer naar binnen willen: Nou moet ik al die honden binnenlaten.
'Eén hond, twee honden… Ik struikel over alle honden.'
Om eerlijk te zijn, heb ik nog nooit voor die ene hond gezorgd…
…maar twee zouden wel leuk zijn.
Onze hond slaapt bij ons in bed.
Iemand raadde dat af, omdat je dan 'je dominante positie verliest'.
Dus ik vraag hem: In welk jaar denk je dat we leven?
Het zijn allemaal doodles.
Je kunt ze amper honden noemen. Dit zijn gewoon mensen.
Alsof het 1980 is en je hond altijd buiten zit.
Toen speelde dominantie een rol. Je had praktisch een wolf in je tuin.
Als vrienden komen: 'Kom naar buiten.' 'Niet verstandig.'
Zij is ook het zuinigst van ons.
Niet negatief bedoeld. Ze heeft het licht graag uit.
Als je alle lampen uitdoet, bespaar je geld.
Heel opwindend, in het donker.
Licht aan, gaan zitten en dan met een stok het licht uitdoen.
De hele dag depressief zitten zijn in het donker.
Maar je bespaart zo veel centjes.
Bij het slapengaan: 'Is het licht uit? Ik zie het niet.'
'Ga eruit en doe het licht uit.'
Over 80 jaar krijgt onze dochter de 37 dollar die we bespaard hebben.
Ik verspil soms best wat. Als iets bijna op is, gooi ik het weg.
Neem nou ketchup. Als er nog maar zo veel in zit…
Zij giet de oude ketchup bij de nieuwe ketchup.
Dan heb je altijd gore ketchup.
Met tandpasta ga ik vast net zo lang door als de meeste mensen.
Ik wil geen spieren gebruiken om het eruit te krijgen.
Of een strijkijzer.
Maar zij gaat langer door, dus ik geef alles aan die zwerver.
Zij knipt de tube open en gebruikt alles.
Ik ben met een ouwe vent uit de Depressie getrouwd.
Zij had gedijd tijdens de Depressie. Die had ze niet eens opgemerkt.
Ik vrees pizza-avonden.
Als er vrienden komen: We moeten pizza bestellen.
'Hoeveel?'
'Zo veel mogelijk. Ik wil niet te weinig blijken te hebben.'
'Bel ze dan.' 'Ik ga die gasten van 40 niet bellen…
…om te vragen hoeveel pizza ze denken op te kunnen.'
Ze hebben een baan, een gezin. Ze zitten op dit moment op kantoor.
En dan moet ik bellen: Uitgebreid geluncht?
'Nee, we willen niet te veel uitgeven, dus hoeveel pizza wil je over acht uur?'
Ik wil dingen kunnen kopen zonder dat zij ervan afweet.
Dat is heel lastig.
Als ik wist hoe m'n bank heette, kon het misschien.
Maar die informatie heeft alleen zij.
Ik kan voorzichtig vissen: Welke bank zou ik kiezen?
En elke week bij een bank langsgaan: Staat mijn geld hier?
Zij redt vaak m'n hachje.
Als ik iets koop en ik pas het niet, dan breng ik het nooit terug.
Dat vind ik gênant. Waarschijnlijk werken dezelfde mensen er weer…
…en kennen ze me nog.
Als ik dan binnenkom: 'We wisten wel dat dat niks voor jou was.'
Zij brengt zelfs boodschappen terug. Ja, eten en drinken.
Volgens mij mag dat niet eens. Dat denk ik echt.
Ze valt die tieners gewoon lastig.
Alsof hun moeder binnenkomt: Jullie bananen zijn te snel zacht.
'Hè, wat?'
'U heeft ze zelf gepakt. Wat is het probleem?'
'Ik ruil ze even om.' 'Die mevrouw steelt bananen.'
Laatst werd ik bij m'n auto aangesproken door een student.
Hij zamelde geld in voor de natuur.
Nee, voor de aarde. Voor de natuur en de aarde.
Weet ik veel. Hij gebruikte echte termen. Hoe dan ook…
Hij keek me aan: 'Het is voor de aarde.' 'Ja, de aarde heeft het zwaar.'
Hij vertelde wat de aarde teisterde.
Vervuiling, bijvoorbeeld. 'Ons water wordt vergiftigd.'
'Niet als het aan mij ligt, maar oké.'
Volgens mij zou ik een boom kopen. Ik weet het niet precies.
Ik wilde 'm geld geven, maar toen zei hij: 'Het moet met creditcard.' 'Oké.'
Dus ik vul al m'n gegevens in op een wildvreemde iPad.
Het was 75 dollar. Hij haalt die pas erdoorheen.
Toen het gelukt was, zei hij: Het is trouwens per maand.
Achteraf pas. 'Maar u kunt online opzeggen.'
'Ik weet niet eens wat me is overkomen.'
'Vul uw e-mailadres in voor de bevestiging.' 'Oké.'
Ik vul het e-mailadres van m'n vrouw in. Die gaat hier korte metten mee maken.
Morgen ligt die boom om.
Ik bel haar op, want dat is de afspraak als ik abonnementen afsluit.
Ze neemt op. 'Ik regel het.' En ze hangt weer op.
Zij regelt alles. Ook zonder…
We hebben een nieuw dak, kwam ik later achter.
Een gloednieuw dak. M'n buren vertelden het.
'Bevalt jullie nieuwe dak?' 'Ik heb geen idee waar je het over hebt.'
'Wist je niet dat je een nieuw dak hebt?' 'Nee.'
Ik moest haar halen. 'Ze stellen vragen over dat nieuwe dak waar ik niks van weet.
Ik sta mooi voor paal.'
Wij wonen aan zo'n lus aan het einde van een doodlopende weg. Heel leuk.
Ik ben opgegroeid aan een rechte straat…
…en heb altijd aan zo'n pleintje willen wonen.
Als je ze ziet, denk je: Daar wil je toch wonen?
We gedragen ons er ook naar. Als er iemand aankomt:
'Wat kom jij hier zoeken?'
Bij elke auto. 'Maak dat je wegkomt uit onze doodlopende weg.'
We zetten ons afval buiten…
…op een van de dagen. Ik weet niet welke, maar het is op één bepaalde dag.
Een paar weken terug waren we 't vergeten. Die stress is funest voor een gezin.
Een week lang was het: Eet uit je handen.
Tegen vrienden: Gooi je afval thuis weg.
We hebben geboft met onze buren. Ze zijn aardig en we spreken ze vaak.
Ze hebben een echte baan. Ze hebben gestudeerd en zo.
De een is organisatieadviseur…
…dus hij doet de organisatie van alle adviseurs.
Moeilijk werk. Er zijn veel adviseurs, dus dan zegt hij: 'Je moet terug.
Je kunt hier niet gaan zitten adviseren.'
Dus hij heeft het druk.
De ander is actuaris. Ik dacht dat dat iets met vogels was.
Ik vroeg hem: Wat is dat voor vogel?
'Weet ik niet.' Toen keek ik van…
'Je bent actuaris, maar je weet niet wat voor vogel dat is?'
Ik deed mee aan de beroependag op m'n dochters school.
Ik snap dat dit werk heel leuk is.
Maar ik was zenuwachtig, want er komen dan echte, slimme mensen.
Ik had gehoopt op een eigen tafel, maar ze zetten me bij een chirurg neer.
Volgens mij deden ze dat expres.
Zodat de kinderen zien: Zo eindig je als je niet kunt lezen.
Dus er komen kinderen en ze vragen: Welke vakken gebruik je bij comedy?
Ik wist niet eens welke vakken ze hadden.
'Ik gebruik vooral Engels tijdens m'n voorstellingen.'
Hem vroegen ze: Hoelang moeten chirurgen naar school?
Dus hij zegt: 54 jaar of zo.
'Hoelang moeten comedians naar school?' 'Je bent er nu al klaar voor.'
'Maak de basisschool af, maar dan moet je snel beginnen.'
Mijn schooltijd was geen pretje.
Ik was net aan geslaagd en ging beroepsonderwijs volgen.
Zelfs zonder loting was ik bijna niet toegelaten.
Ik heb daar één jaar gezeten en nul studiepunten behaald.
Veel mensen weten dit niet, maar in het beroepsonderwijs zeggen ze:
'Je gaat waarschijnlijk een beroep doen op de staat.'
'Dus we laten je de stad wel zien.'
'Het reilen en zeilen.'
Ik haalde geen studiepunten omdat ik inhaallessen moest volgen.
Dat zijn lessen voor mensen van mijn leeftijd die weer naar school gaan…
…omdat ze alles zijn vergeten.
En ik volgde ze toen ik net van school af was.
'Ben je alles vergeten?' 'Ik ben net geslaagd.'
'Jij hebt nooit een school vanbinnen gezien.'
Iedereen was 50 of zo. 'Wie van jullie is de docent?'
'De docent is verplicht zich kenbaar te maken.'
Ik leerde echt basisdingen. Ik had spreeklessen tijdens m'n opleiding.
Ik reed dan mee met vrienden, die bedrijfskunde of zo hadden.
'Ik zie jullie wel na m'n spreeklessen.'
En nu spreek ik nog steeds woorden verkeerd uit. Hoe dan?
Ik zeg bijvoorbeeld 'poezie'. Wat niemand dan begrijpt.
Poëzie.
Po-wee-zie. En dan zeg ik 'poe-zie'.
Doe er wat aan, spreeklessen.
Wat als ik poezie wil schrijven?
Wat als ik veel goede ideeën voor poezie heb?
Niemand neemt me serieus. 'Luister naar m'n poezie.'
Ik zeg 'ow', met een zware zuidelijke tongval.
Owlie. Ik weet niet hoe ik het moet uitspreken.
Olie. O-l-i-e. Ja, dat dus.
Ik zeg: Motorowlie. Aluminimumfowlie.
In het beroepsonderwijs in het zuiden behoren ze daar wat aan te doen.
Ze moeten 't op het bord schrijven. Als ik dan 'owlie' zeg: Daar gaan we aan werken.
'Grote kans dat je met olie gaat werken.'
'Buggeroorlog.' Zo spreek ik het uit.
In plaats van 'burgeroorlog' zeg ik 'buggeroorlog'. Want…
Dat is dan weer misschien m'n eigen schuld.
Ik weet eigenlijk niks over de Amerikaanse 'Buggeroorlog'.
Ik weet niets over geschiedenis.
Heus, want bij elke historische film zit ik op het puntje van m'n stoel.
'Wat gaat er nu gebeuren?'
Ik heb Pearl Harbor gekeken.
Ik was net zo verrast als zij.
Ik lees nooit boeken. Dat heeft er vast mee te maken.
Lezen is de sleutel tot intelligentie, denk ik.
Maar ik doe het niet, en daar ondervind ik nu de gevolgen van.
Het idee van lezen lijkt me wel leuk. Ik koop ook boeken…
…maar er staan zo veel woorden in.
In alle boeken. Je slaat ze open en denkt: Waar gaat dit allemaal over?
En het gaat maar door. Op elke pagina staan nog meer woorden.
Waarom niet af en toe een lege pagina? Laat me even twee tellen op adem komen.
M'n ogen kunnen goed lezen. Het ligt aan m'n hersenen.
M'n ogen zijn goede lezers. Zielig dat ze aan zulke domme hersenen vastzitten.
Ze zien die woorden en zeggen: Komt er echt niks binnen?
'Die zin lezen we nu voor de vijfde keer. Kies een andere.'
Fictie, non-fictie… Geen idee welke de waarheid is.
Ik beschouw elk boek als de waarheid.
Volgens mij wordt ons land flink geteisterd door tovenaars.
Vorig jaar zijn we naar Europa geweest.
We vlogen van Nashville naar Londen.
Het was 16.42 uur lokale tijd.
Ik zei tegen m'n vrouw en dochter: Laten we raden hoe laat het in Londen is.
Ik dacht 0.42 uur en onze dochter dacht 1.42 uur.
M'n vrouw dacht 11 uur. Zonder iets erachter.
Ja, ze zei er geen 42 achter.
'Zeg er gewoon 42 achter.' 'Je snapt toch wat ik bedoel?'
'Ik wel, maar laat onze dochter zien dat je normaal antwoord kunt geven.'
Toen kregen we fikse ruzie.
Als je naar Europa gaat, weet dan dat alles ongelooflijk oud is.
Je denkt dat het hier oud is, maar daar denk je: Allemachtig.
'Heeft de tijd hier stilgestaan?'
Dan wijzen ze: 'Dat gebouw komt uit het jaar 8.' 'Goeie grutten.'
We zijn ook naar Australië geweest. Dat ligt heel ver weg.
De aarde is groter dan ik dacht.
We vlogen 16 uur lang met ruim 800 km/u.
We hebben het maar net aan gered.
We vlogen vast de verkeerde kant op.
Ik had een jetlag.
Geen punt, want ik was om 5.45 uur al wakker. Zo vroeg sta ik nooit op.
Dus ik was de eerste bij het ontbijtbuffet.
Maar als je om 5.45 uur opstaat, duurt het heel lang voor het middag is.
Je zou zweren dat het 12.00 uur is, en dan is het 8.30 uur.
Om 18.00 uur denk je: Wat doen die mensen buiten?
'Waarom gaat de zon niet onder?'
Die levensfase kom ik nu in, dat je vroeg opstaat.
Het gaat stapje voor stapje. Straks sta ik om 9.15 uur op.
Ik heb m'n dochter nooit naar school zien gaan. Wel bijna.
Nu ik ouder ben, heb ik het ook vaak koud.
Ik ben 45 en ik kan nergens heen zonder jas.
Zelfs als het buiten 60 graden was, zou ik met een jas aan rondlopen.
Als ik jonge mensen zie, denk ik: Waar is jullie jas?
M'n lichaam is in verval. M'n schouder doet pijn omdat ik zo op het podium sta.
Ik had hier nooit aan moeten beginnen.
Als ik wist dat ik zo veel last zou krijgen…
…had ik er geen gewoonte van gemaakt.
M'n lichaam kan dit niet aan.
Ik ben naar de huisarts geweest, maar die praatte alsof ik een oude auto was.
'Ik zou er geen geld meer in steken.'
Ik verrekte laatst een spier. In m'n ziel, denk ik.
Midden in m'n lichaam.
Eerst dacht ik aan de voorkant, maar toen merkte ik ook pijn in m'n rug.
Welke spier zit er in het midden?
Ik ging wandelen en sprong van een rots van nog geen halve meter hoog.
De landing voelde aan alsof ik door de bliksem werd getroffen.
Ik voelde het tot in m'n nagels.
Ik weet niet meer of m'n gulp dicht is.
Het kan beide kanten op.
Ik snap het niet, het ging altijd zonder problemen.
Nu ga ik zonder nadenken naar buiten. 'Ik zie jullie straks, jongens.'
Thuis gaat m'n broek heel makkelijk uit. 'Dan heb ik vier uur rondgelopen met…'
Het komt vast doordat ik veel langer plas…
…en ik daar nog niet aan ben gewend.
Als je in de 40 bent, wil je nog weleens te vroeg stoppen.
Je leert al snel te denken: Wacht nog maar even of er niet nog meer komt.
Jonge mensen lopen in en uit.
'Zeg m'n vrouw dat alles goed gaat.'
M'n eetgedrag laat nog steeds te wensen over.
Ik ben dol op verwerkt voedsel.
Van boer naar fabriek tot bord.
Mijn eten moet door zo veel mogelijk handen zijn gegaan.
Veel langer kan het niet doorgaan. De pijn is niet meer te verdragen.
Ik zeg ook tegen mezelf: De top is bereikt.
Ik kan m'n fastfood-lier aan de wilgen hangen. Ik heb alles gedaan.
Afval van Taco Bell bij de buren weggegooid zodat m'n vrouw het niet zag.
Ik heb in een restaurant eens zo veel ketchup gebruikt…
…dat er een vreemde naar me toe kwam en zei: Dat is veel ketchup.
Weet je hoeveel ketchup je dan moet gebruiken?
Die kerel wil zich er helemaal niet in mengen.
Maar hij ziet het.
Z'n vrouw zegt nog: 'Negeer het.' 'Ik moet er wat van zeggen.'
'Hij beseft vast niet… Niemand gebruikt zo veel ketchup.'
M'n raampje ging eens niet open in de McDrive.
Zo zegt het universum: Hou er toch mee op.
Ik zette door.
Dat is heel gênant, want ze weten…
Ik moest m'n portier openen, maar ik stond naast de bestelpaal…
…dus moest ik er voorbij.
De bestuurder achter me: 'Ga je weg?' 'M'n raampje gaat niet open.'
Het portier was open, de bestelpaal was bij het benzineklepje.
Dus ik moest m'n bestelling schreeuwen. Hij kon het horen.
Ik zie m'n bestelling op het scherm verschijnen.
Vertel het anders gelijk de hele buurt.
Ik reed door naar het afhaalraam.
Ik moest er voorbij, want m'n portier moest open.
Dus ik rij er voorbij en ik zie ze kijken: Waar ga jij nou heen?
'Nergens heen.' En ik rij verder.
Ze konden m'n hele lichaam zien, onderuitgezakt in een autostoel.
Waanzin. Ik heb me nog nooit zo kwetsbaar gevoeld.
Je zit daar en zegt: Hoi.
Ze kunnen je voeten zien.
'Gooi m'n eten nou maar, net als een beer.'
Onze familie eet veel fastfood.
In de appgroep van onze familie stuurde m'n vader:
'Ik weet hoe je een Big Mac goedkoper kan krijgen.'
'Bestel een dubbele cheeseburger en vraag om Big Mac-saus.
Dat is goedkoper, en zonder dat derde broodje volg je gelijk een Atkins-dieet.'
Zo doe je dat. Bij dat derde broodje denk je: Dat is net te veel.
M'n ouders worden ouder. Ze zijn niet stokoud…
…maar als ze nu zouden struikelen, zouden ze wel op hun plaat gaan.
Vanaf een bepaalde leeftijd gebeurt dat.
Als ik struikel… Ik ben al 40 jaar lang niet gevallen.
Bij hen is het alsof 't bovenlichaam zegt: Daar gaan we.
En het onderlichaam zegt: Wat?
Ze slaken geen 'o, jee'. Het overkomt ze gewoon.
Ze kijken je aan, en jij denkt: Voel je hier helemaal niets van?
Ze komen keihard neer. Alsof ze van een dak worden gegooid.
Iedereen hoort het: 'Wat was dat?' 'M'n ouders zijn gevallen.'
'Ik moet ze overeind helpen.'
'M'n moeder heeft nu twee jaar lang een blauwe plek.'
Tegenwoordig loop ik voor ze uit, als een Sherpa.
Ik geef het door als er ruw terrein aankomt.
'Let op dat tapijt.'
'Als we naar buiten gaan, is er feller licht dan binnen.'
'En kinderkopjes, dat gaat 'm niet worden.'
'Ga op het tapijt liggen. Ik rij de auto wel naar binnen.'
M'n moeder zou onze dochter ophalen bij een vriendinnetje.
Ik had haar het adres geappt en ze is naar het verkeerde huis gereden.
Ze klopte aan en er deed een andere oma open.
Dat is foute boel.
Net twee honden die elkaar door een hek zien.
Zie die maar weer eens binnen te krijgen.
Mijn moeder vroeg: Is mijn kleindochter hier?
'Ik heb drie kleinzoons.'
Geen oplossing.
Twee oma's in gesprek. 'Heb jij dingen? Die heb ik ook.'
Een gesprek van 30 minuten op het verkeerde adres.
Ik moest m'n dochter ophalen en toen m'n moeder zoeken.
Vrouwen blijven het langst kwiek in een relatie.
Als je 'n getrouwd stel van in de 80 ziet, dan heeft de vrouw haar kop er nog bij.
Terwijl de man denkt: Waar zijn we ergens?
Onze hersenen takelen razendsnel af.
Ze laat hem alleen maar naar buiten zodat de mensen hem kunnen zien.
Net een dierenverzorgster die een oude gorilla begeleidt.
'Laat de kinderen aan je voelen.'
Iedereen probeert hem te voeren. 'Weg met die rommel.'
'Hij wil het hebben.' 'Ja, hij eet alles wat los en vast zit.'
M'n vader komt vaak in het ziekenhuis.
Hij gaat acht keer per jaar onder het mes. Hij is er gek op.
Dan zegt de arts: Strekoefeningen helpen ook.
'Opereer me nou maar gewoon.'
Hij is geopereerd omdat hij verslaafd was aan Afrin, die neusspray.
Ik ben er ook verslaafd aan geweest.
Als je niet weet wat het is, zou ik er niet aan beginnen.
Dat was een ontzettend leuke tijd.
M'n vrouw was woest op me. Ik moest het steeds stiekem doen.
Ze kon het van mijlenver horen. Eén keer sprayen: 'Wat was dat?'
'Zo wil ik niet leven.'
'In m'n eigen huis mag ik gewoon Afrin gebruiken.'
M'n vader en moeder gingen naar de dokter.
De dokter vroeg: Gebruikt u Afrin? En m'n vader zei: Nee.
'Ik zie aan u dat u het gebruikt. Het was een controlevraag.'
'Hoelang gebruikt u het al?' 'Vijf jaar.'
Maar dat klopt niet.
M'n moeder zegt: Zeg het gewoon. Hij gebruikt het al 45 jaar lang.
Al 45 jaar aan de Afrin.
En dan te bedenken dat op 't doosje staat: Maximaal drie dagen achter elkaar.
Op geen enkel geneesmiddel staat dat je het 45 jaar lang moet gebruiken.
Ik denk vaak aan m'n ouders, want het leven wordt nogal futuristisch.
Ik kom net als zij uit de 20e eeuw.
Met die mensen moet je rekening houden. We zijn oud.
Mijn oudtante Helen komt uit de jaren 30. Ze is doof.
Toen wisten ze niet dat ze doof was. De artsen stonden voor een raadsel.
Zo waren goede artsen toen.
Ze keken haar aan en bliezen sigarettenrook uit.
Dat waren echte artsen. Zo van: Ik weet het niet.
'Ongemanierd is ze wel.'
Mijn beleving toen ik klein was…
M'n vader is goochelaar. We keken altijd naar z'n optredens op de boerenkermis.
Boerenkermissen zijn geweldig. Ze bestaan nog steeds.
Al weet de overheid dat vast niet.
Die attracties waren binnen een uur in elkaar geflanst.
M'n vader deed z'n goocheltrucs.
Naast hem lieten ze een ezel vanaf een duikplank in een zwembad springen.
Iedereen was dus snel afgeleid.
Dus als m'n vader vroeg: Is dit jouw kaart?
Dan zei iedereen: Die ezel gaat vanaf die duikplank springen.
Dat klinkt pas interessant wanneer je het echt ziet.
En 'springen' is sterk uitgedrukt.
Die ezels vallen van die duikplank.
Maar dat kun je niet op het bord zetten.
'Wil je een ezel van een duikplank zien vallen?'
'Nee.' 'Oké.'
'En als hij springt?' 'Gelukkig wil hij het zelf.'
De ezel liep die trap op. Die was wel 12 meter hoog.
Hij bleef stilstaan, want hij wil niet springen. Hem was niks gevraagd.
Nu zat hij vast, want ezels kunnen niet achteruit lopen.
Ik weet niet zeker of dat waar is.
Ik heb het nog nooit gezien. Ik heb ook niet gezocht…
…maar in die 45 jaar zou ik wel wat ezels achteruit moeten hebben zien lopen.
Die ezel staat daar maar. Dan stuurt hij een hond naar boven.
Die blaft, waarna de ezel in het zwembad springt.
Als je zo'n ezel op 't water ziet klappen, zeg je: Laten we 'm maar smeren.
Het was niet zo leuk als je zou verwachten.
Dit klinkt vast raar…
…maar je bent stomverbaasd dat je echt ziet wat er op het bord staat.
PETA kwam daar ook achter.
Die legde het aan banden. Dat kon iedereen wel begrijpen.
Wat PETA ook verbood…
Ook dit was in de jaren 80, toen ik nog echt leefde.
Je kon op markten met orang-oetans vechten.
Er stond gewoon een orang-oetan in een boksring…
…en kerels betaalden om ermee te vechten.
'Kerels', want er heeft vast nooit een vrouw met dat beest gevochten.
Je kunt een orang-oetan bij duizend vrouwen zetten.
Na afloop: 'Heeft iemand ermee gevochten?' 'Dat is nooit in ons opgekomen.'
Als je er drie mannen bij zet…
…zouden er twee mee op de vuist gaan.
De derde is de aanstichter. 'Jullie moeten ermee vechten.'
Dus kerels stapten die boksring in om met die orang-oetan te vechten.
Die orang-oetan sloeg iedereen knock-out.
Toen kon je nog niet googelen: Hoe sterk is een orang-oetan?
Informatie ging toen van mond tot mond.
Je moest iemand kennen die het had geprobeerd.
Je zegt: Maar hij heeft dunne armpjes. 'Ja, daardoor durfde ik het ook.'
Daar heeft PETA ook een stokje voor gestoken.
Hoe je ook denkt over PETA, in de 20e eeuw hebben ze veel bereikt.
Wie ze eerst moesten aanpakken, waren autofabrikanten.
Voordat er testpoppen bestonden, gebruikten ze varkens.
Die zetten ze dan vast rechtop neer.
En dat varken… Varkens zijn slim. Dat varken had een goeie dag.
'Mag ik vandaag autorijden?' Een leuk dagje. Armpje uit het raam.
'Mag ik echt in deze auto rijden?'
Wat haal je daar nou uit? Een varken heeft geen hals.
Zulke dingen waren normaal toen ik klein was.
Ik lijk meer op de Pilgrims dan op m'n dochter.
En zij geloofden in heksen.
Wat ik wel wil benoemen:
De heksentijd is het heftigste wat vrouwen hebben doorstaan.
Nu wordt het wel serieus, maar ik zie het kiesrecht niet als de grootste hobbel.
De heksentijd was heftiger.
De heksentijd, dan een heel stuk niks, en dan pas het kiesrecht.
Als je toen zomaar overstak, werd je al uitgemaakt voor heks. 'Daar gaan we.'
Wel dapper van ze. Niet één van hen vloog lafjes weg.
Bij een grap over heksen komt veel kijken.
Dan moet je over de Pilgrims beginnen.
Ik heb in de brugklas een typcursus gevolgd. Zo heb ik…
Ik vond het tijdverspilling. Ik dacht: Wie gaat er nou ooit typen?
'Handschrijven is de toekomst.'
Ik heb geen verstand van technologie. Ik weet niet wat AI is.
Je kunt niet én dat weten én een ezel van een duikplank zien springen.
Het was het een of het ander, en ik heb die ezel gezien.
Als de bijlage van m'n e-mail te groot is, weet ik me geen raad.
Dan probeer ik het gewoon opnieuw. Beseffen jullie hoe dom dat is?
De computer zegt: Nee. En dan zeg ik: En nu dan?
Zelfs hotels worden futuristisch. In veel hotels waar ik verblijf…
…zit er in de douche maar aan één kant een glazen wand.
De douche is dus open, dus de vloer wordt nat.
Want dat is de toekomst.
Ze willen dat de vloer nat wordt.
Ik ben oud en dom. Bij ons moest het water in de badkuip blijven.
Maar nu willen ze dat de vloer nat wordt.
Ze willen naar geen glas, maar omdat ik nog leef, zeggen ze: Aan één kant dan.
'Zodra hij dood is, geen glas meer. Natte vloeren, afvoer via het balkon.'
Toen ik begon met touren, gebruikte ik wektelefoontjes om wakker te worden.
Dan moest ik een onbekende bellen.
'Kun je me morgen wakker bellen?'
Dat was dan de laatste persoon die ik die dag sprak.
Eerst belde ik m'n vrouw en daarna een onbekende man.
'Beloof je dat je me morgen wakker belt?'
We zeiden 'welterusten' tegen elkaar.
Wektelefoontjes zijn al 20 jaar niet meer gangbaar.
Een van onze tourleden is 24 en heeft nog nooit een wektelefoontje gehad.
In het hotel zag hij optie voor de wekservice op de telefoon.
'Ik vraag een wektelefoontje aan.' Dus ik zeg: Niet doen.
'Dat is net een asbak in een vliegtuig.'
Maar hij stond erop, dus regelde hij het.
De volgende ochtend ging z'n telefoon, maar hij nam niet op.
Hij wist niet dat dat juist het belangrijkst is.
Je moet opnemen, zodat die medewerker weet dat je wakker bent.
Dan denkt diegene, die vast ook jong is: Dan moet ik maar komen aankloppen.
'Niemand maakt hier gebruik van, dus het is vast een heel belangrijk iemand.'
Hij komt naar boven en klopt aan. M'n maat doet niet open.
Dus die medewerker gaat naar binnen. Dit is echt gebeurd.
Voor deze twee jonge mensen is dit compleet nieuw.
Dus hij komt naar binnen en denkt: Moet ik hem aantikken?
'Hoort dat bij de wekservice?
Dat ik een wildvreemde in het donker moet aantikken?'
Hij begon waarschijnlijk geluiden te maken:
In de hoop dat hij hem niet hoeft aan te tikken.
Hij moest hem aantikken.
Hij zei dat hij wakker werd getikt. 'Hé, vriend.'
'Wakker worden.'
Ontzettend bedankt.
Vertaling: Martijn van Berkel