Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Παρακαλώ υποδεχτείτε τον μπαμπά μου, τον Νέιτ Μπαργκάτζι!
Ο ΦΙΛΟΣ ΣΑΣ, ΝΕΪΤ ΜΠΑΡΓΚΑΤΖΙ
Σ' αγαπώ.
Ευχαριστώ.
Φοίνιξ, ευχαριστώ πολύ.
Ήταν πολύ καλό.
Ευχαριστώ.
Είστε πολύ καλοί.
Εδώ είμαστε. Ξεκινάμε.
Λοιπόν…
Ακούστε, μ' αρέσει πολύ να κάνω σταντ απ.
Το λατρεύω.
Η δουλειά που είχα, η τελευταία σοβαρή δουλειά,
η δουλειά που θα ξανακάνω όταν αποτύχω στο σταντ απ…
Έπαιρνα μετρήσεις από ρολόι του νερού.
Ευχαριστώ.
Αυτή η δουλειά ήταν…
Ο τίτλος περιέγραφε τη δουλειά.
Έλεγα "Παίρνω μετρήσεις από ρολόγια".
Ρωτούσαν "Δηλαδή;"
Να σας εξηγήσω, εντάξει;
Διαβάζουμε το ρολόι του νερού. Είναι…
Αυτή είναι η δουλειά.
Αυτήν τη δουλειά είχα στην κομητεία Γουίλσον στο Τενεσί.
Όταν έκανα αυτήν τη δουλειά,
πάρκαρα το αγροτικό και πήγαινα στα σπίτια.
Περνούσα απ' τα σπίτια και σημείωνα πόσο νερό κατανάλωναν.
Ήταν το 2001, όταν έγινε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου.
Αν ζούσατε τότε, θα θυμάστε
ότι όλοι στη χώρα φοβούνταν για περισσότερες επιθέσεις.
Κι εμείς το ίδιο φοβόμασταν στην κομητεία Γουίλσον.
Σκεφτόμασταν
"Πήγαν στη Νέα Υόρκη.
Προφανώς, τώρα θα έρθουν στο Τενεσί.
Και θα δηλητηριάσουν το νερό της πόλης μας".
Έστειλαν εμάς που παίρναμε τις μετρήσεις
να φυλάμε τις δεξαμενές νερού.
Αλήθεια, πήγαινα και στεκόμουν
σ' ένα σκοτεινό χωράφι, μόνος μου.
Περίμενα να έρθουν οι Ταλιμπάν.
Χωρίς όπλα κι εκπαίδευση.
Μας έδωσαν ένα φανάρι. Ένα φανάρι!
Αυτό απλώς σε δείχνει ενώ το κρατάς.
Δεν βλέπω στο ένα μέτρο μακριά.
Αν κάποιος έχει όπλο, θα ρίξει στο μόνο φως στο χωράφι.
Θα το βάλουν από πάνω μου για να δουν. "Τι συμβαίνει;"
Μέχρι και σήμερα,
απορώ τι ήθελαν να κάνουμε.
Να πάρουμε την αστυνομία;
"Ήρθε ο Οσάμα.
Δεν τον εμπόδισαν τα φανάρια.
Είναι στη δεξαμενή. Ήξερε πώς να την ανοίξει.
Ξαφνιαστήκαμε, αλλά ήξερε τι να κάνει".
Ήμουν με τη γυναίκα μου τότε.
Ήμασταν μαζί πολύ πριν γίνω κωμικός.
Ήταν μαζί μου για τα προνόμια της εταιρείας ύδρευσης.
Και…
Είμαστε…
Είμαστε 17 χρόνια παντρεμένοι.
Ευχαριστώ.
Ξέρω…
Όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω γιατί τη γνώρισα.
Δεν θα ήμουν εδώ χωρίς εκείνη.
Τα ξέρω όλα αυτά.
Αλλά έχω μάθει να στηρίζομαι πάνω της,
ως αποτέλεσμα.
Δεν ξέρω τίποτα
για μένα.
Δεν ξέρω ποια φαγητά μ' αρέσουν και ποια όχι.
Με ρωτάνε "Θες να δοκιμάσεις;"
Και πρέπει να ρωτήσω εκείνη.
Λέω "Δεν νομίζω".
Δεν ξέρω πόση ώρα θέλει στα μικροκύματα.
Πρέπει να τη ρωτάω συνέχεια,
λες κι η οικογένειά της εφηύρε τα μικροκύματα.
"Πόση ώρα να το βάλω στα μικροκύματα;"
Μου λέει "Μέχρι να ζεσταθεί".
"Αφού ξέρεις συγκεκριμένο αριθμό λεπτών.
Απλώς…
Πες μου τον αριθμό. Δεν…
Ή θα πάρω τη μάνα μου ή θα μου πεις τον αριθμό".
Αν δεν μου πει, βάζω 90 λεπτά και φεύγω.
Πλένω μόνος μου τα ρούχα μου.
Ευχαριστώ.
Αξίζω τις επευφημίες.
Η μαμά μου έπλενε τα ρούχα του μπαμπά μου,
οπότε νόμιζα ότι όλες οι γυναίκες έτσι έκαναν.
Εγώ τα έπλενα μόνος μου,
και, ειλικρινά, νόμιζα ότι το είχαμε ξεχάσει για 17 χρόνια.
Τη θυσία που έκανα εγώ, ενώ άλλοι άντρες δεν την έκαναν.
Μια μέρα, πήγαινα σπίτι και μου 'ρθε μια ιδέα.
Σκέφτηκα "Ωραία. Θα το πω".
Δεν το είπα εκείνη τη μέρα, καταλαβαίνετε.
Ήξερα ότι θα τύχει κάποια φορά
που θα μαλώναμε για κάτι,
που εγώ θα έχανα…
και θα έλεγα "Πλένω μόνος μου τα ρούχα μου!"
Εκείνη θα έλεγε "Τέλος ο καβγάς!
Κέρδισες. Είχα ξεχάσει πόσο τυχερή είμαι".
Το είχα στο μυαλό μου για έξι μήνες, για πολύ…
Ήρθε η ώρα για καβγά.
Δεν θυμάμαι για ποιον λόγο. Τίποτα.
Δεν ήταν για τα ρούχα. Αυτό το θυμάμαι.
Που λέτε, έχανα στον καβγά.
Οπότε, σκέφτηκα "Ήρθε η ώρα".
Ειλικρινά, στενοχωρήθηκα που θα το έλεγα επιτέλους.
Τόσο πολύ το πίστευα.
Τη λυπήθηκα κι εκείνη.
Θέλω να πω…
Σκεφτόμουν "Νομίζει ότι κερδίζει. Θα της ρίξω κεραμίδα".
Κι έτσι, από το πουθενά,
λέω "Πλένω μόνος μου τα ρούχα μου".
Το είπα με ύφος "Δεν υπάρχουν άντρες σαν εμένα πια".
Σοκαρίστηκα
που ξεκίνησε κι άλλος καβγάς ενώ δεν το περίμενα.
Βάζουμε πλυντήριο πολύ διαφορετικά.
Εκείνη διαβάζει τις ετικέτες, εγώ πλένω χαλιά και κοστούμια μαζί.
Δεν ξέρω.
Μπορεί να βάλω και κάνα παπούτσι μέσα.
Το πλυντήριο έχει πάει μισό μέτρο μακριά στο τέλος.
"Μάλλον του έβαλα πολλά ρούχα τελικά".
Ναι. "Κι όλα σχεδόν είναι βρεγμένα".
Ταξιδεύω πολύ. Προφανώς.
Η γυναίκα μου μένει σπίτι με την κόρη μας. Είναι υπέροχη, όπως είδατε.
Και…
Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Είναι στο σπίτι…
Πρέπει να 'ναι μάνα και πατέρας,
ο καλός και ο κακός γονιός.
Εγώ πάω σπίτι και είμαι πολύ διασκεδαστικός.
Ή χαλάω το πρόγραμμα της μικρής.
Έτσι μου λέει.
Και…
Ξαπλώνω στο κρεβάτι με την κόρη μας.
Μπλέκουμε επειδή μιλάμε.
Και δεν μιλάω εγώ, να ξέρετε.
Αλλά μας τα ψάλλει, λες και μιλάω εγώ.
Το καταλαβαίνω,
γιατί δεν σκέφτομαι πάντα τις συνέπειες.
Έχουμε έναν σκύλο.
Εγώ θα 'θελα κι άλλον.
Η γυναίκα μου δεν θέλει άλλον σκύλο,
γιατί θέλει δουλειά.
Θέλουν δουλειά τα δύο σκυλιά.
Πρέπει ν' ανοίξεις την πόρτα και να βγουν δύο σκυλιά.
Την κλείνεις κι αυτά είναι έξω τώρα.
Εσύ είσαι μέσα και δεν κάνεις τίποτα, αλλά…
Αλλά όταν θέλουν να μπουν μέσα,
σκέφτεσαι "Πρέπει να βάλω τόσα σκυλιά μέσα".
Λες "Να το ένα, να και τ' άλλο… Γέμισε ο τόπος σκυλιά".
Για να είμαι ειλικρινής,
δεν έχω φροντίσει ποτέ τον σκύλο μας, αλλά…
Δύο; Τα δύο θα 'ταν ωραία.
Ο σκύλος κοιμάται στο κρεβάτι μας.
Κάποιος μου είπε ότι δεν πρέπει,
γιατί χάνεις την κυριαρχία σου.
Και τον ρώτησα "Σε ποια εποχή νομίζεις ότι ζούμε;"
Είναι πουντλ.
Με το ζόρι τα λες σκυλιά.
Είναι σαν άνθρωποι.
Ο τύπος έκανε λες και ζούμε στο 1980, όταν είχαμε τα σκυλιά έξω.
Τότε χρειαζόσουν κυριαρχία.
Είχες έναν λύκο στην αυλή.
Έρχονταν φίλοι στο σπίτι. "Πάμε έξω;" "Καλύτερα όχι".
Η γυναίκα μου κάνει τα λιγότερα έξοδα.
Με την καλή έννοια. Της αρέσουν κλειστά τα φώτα.
Όταν είναι κλειστά, κάνεις οικονομία.
Όταν τα φώτα…
Έχει πλάκα να είναι κλειστά τα φώτα.
Άναψε το φως, κάτσε. Πιάσε ένα ξύλο και κλείσε το φως.
Κάθεσαι στο σκοτάδι στενοχωρημένος. Είσαι έτσι, όλη μέρα.
Αλλά εξοικονομείς πολύ χρήμα.
Πέφτω στο κρεβάτι και λέει "Έκλεισες το φως; Δεν βλέπω.
Σήκω να το κλείσεις".
Σε 80 χρόνια, θα δώσουμε στην κόρη μας τα 37 δολάρια που βάλαμε στην άκρη.
Είμαι λίγο σπάταλος.
Αν κάτι πάει να τελειώσει, το πετάω.
Η κέτσαπ, ας πούμε.
Αν μείνει τόση κέτσαπ, κάνω…
Η γυναίκα μου την ανακατεύει με την καινούργια.
Κι η κέτσαπ είναι πάντα αηδία.
Την οδοντόκρεμα.
Χρησιμοποιώ όση θεωρώ ότι χρησιμοποιεί ο μέσος άνθρωπος.
Δεν θα 'πρεπε να ιδρώνω προσπαθώντας να τη βγάλω.
Δεν θα την περάσω και με το σίδερο.
Εκείνη ναι, όμως.
Οπότε, όταν την τελειώνω, τη δίνω στην κακομοίρα που παντρεύτηκα.
Εκείνη την κόβει, τη βγάζει όλη.
Παντρεύτηκα κάποια απ' την Ύφεση του 1929.
Θα τα πήγαινε πολύ καλά στην Ύφεση.
Δεν θα την καταλάβαινε καν.
Ο εφιάλτης μου είναι το πάρτι με πίτσες.
Καλώ φίλους για πίτσα.
"Πρέπει να παραγγείλουμε πίτσες".
Εκείνη ρωτάει "Πόσες;"
Λέω "Πάρα πολλές. Μη μείνουν οι φίλοι μου χωρίς πίτσα".
Λέει "Πάρε και ρώτα τους".
Δεν μπορώ να πάρω τους 40χρονους μαντράχαλους
και να τους ρωτήσω "Πόση πίτσα θα φάτε απόψε;"
Έχουν δουλειές, οικογένειες.
Δουλεύουν στην οικοδομή τώρα.
Να τους ρωτήσω "Φάγατε πολύ το μεσημέρι;
Όχι, κάνουμε οικονομία,
οπότε θέλω να μάθω πόση πίτσα θα φάτε σε οκτώ ώρες".
Θέλω ν' αγοράζω πράγματα χωρίς να το μαθαίνει εκείνη.
Και…
Είναι πολύ δύσκολο.
Θα το έκανα αν ήξερα ποια τράπεζα έχω.
Αλλά αυτές τις πληροφορίες τις ξέρει η γυναίκα μου.
Ρωτάω πλαγίως, "Αν είχα τράπεζα, ποια λες να είχα;"
Κάθε βδομάδα μπαίνω σε μια τράπεζα και ρωτάω "Εδώ έχω τα λεφτά μου;"
Εκείνη με γλιτώνει από διάφορα.
Αν αγοράσω κάτι και δεν μου κάνει,
δεν το επιστρέφω ποτέ.
Ντρέπομαι.
Είμαι σίγουρος ότι θα βρω τους ίδιους υπαλλήλους.
Κι ότι θα με θυμούνται.
Θα μου πούνε "Το ξέραμε ότι δεν σου ταιριάζει".
Η γυναίκα μου επιστρέφει μέχρι και τα φαγώσιμα.
Ναι. Τα τρόφιμα.
Δεν νομίζω ότι επιτρέπεται.
Ειλικρινά.
Νομίζω ότι εκφοβίζει τα 15χρονα παιδιά.
Σαστίζουν.
Σαν να λέει η μάνα τους "Οι μπανάνες σας χάλασαν γρήγορα".
Κι αυτά κάνουν "Τι;
Εσύ τις διάλεξες. Δεν είναι δικές μου. Τι λες;"
"Θα πάω να τις αλλάξω".
"Ναι, η κυρία εκεί κλέβει μπανάνες".
Πήγαινα προς το αμάξι μου και με πλησιάζει ένας φοιτητής.
Μάζευε λεφτά…
Ξέρετε, για τη φύση. Για τη Γη.
Για τη φύση και τη Γη.
Δεν ξέρω.
Είπε κανονικές λέξεις. Αλλά στην ουσία ήταν…
Νομίζω ότι είπε "Θα πάνε στη Γη".
Κι εγώ είπα "Ναι, η Γη περνάει δύσκολα τώρα".
Οπότε…
Μου έλεγε όσα περνούσε η Γη.
Ξέρετε, για τη μόλυνση.
Είπε "Δηλητηριάζουν το νερό μας".
Είπα "Όχι όσο είμαι εγώ εδώ, αλλά καταλαβαίνω".
Μάλλον θα αγόραζα ένα δέντρο. Δεν ξέρω.
Πήγα να του δώσω μετρητά και είπε "Όχι. Με πιστωτική".
Είπα "Καλά".
Οπότε…
Βάζω σ' ένα τυχαίο iPad τα στοιχεία της οικογένειάς μου.
Θα έδινα 75 δολάρια.
Περνάει την κάρτα, κι αφού εγκρίνεται,
μου λέει "Είναι μηνιαία χρέωση".
Ναι.
Μου το είπε μετά. Είπε "Ακύρωσέ το απ' την ιστοσελίδα".
Είπα "Δεν ξέρω τι συμβαίνει τώρα".
Είπε "Συμπλήρωσε διεύθυνση μέιλ για την απόδειξη".
Είπα "Εντάξει". Έβαλα τη διεύθυνση της γυναίκας μου.
Μαντέψτε ποιος θα βάλει κατευθείαν τέλος.
Θα βάλει να κόψουν το δέντρο αύριο κιόλας.
Την πήρα τηλέφωνο, όπως κάνω όταν μας εγγράφω σε διάφορα.
Και…
Το σηκώνει και λέει "Το 'χω". Και το κλείνει.
Εκείνη είναι το αφεντικό. Κάνει διάφορα και δεν μου…
Μας έβαλαν καινούργια στέγη και δεν το ήξερα.
Καινούργια στέγη. Το έμαθα από τους γείτονες.
Με ρώτησαν "Πώς πάει η καινούργια στέγη;"
Είπα "Δεν ξέρω τι μου λέτε".
Λένε "Δεν ήξερες για τη στέγη;"
Λέω "Όχι".
Πήγα κι έφερα τη γυναίκα μου.
"Πες τους για την καινούργια στέγη που δεν μου είπες.
Με πέρασαν για τελείως βλάκα".
Στη γειτονιά μας, μένουμε σε αδιέξοδο.
Είναι πολύ συναρπαστικό. Μεγάλωσα πάνω σ' έναν δρόμο.
Πάντα ονειρευόμουν να μείνω σε αδιέξοδο.
Τα βλέπεις και σκέφτεσαι "Φαντάζεσαι να έμενα σ' ένα τέτοιο;"
Κάνουμε ό,τι κάνουν στα αδιέξοδα.
Αν έρθει ποτέ κανείς, λέμε
"Τι κάνεις εσύ εδώ;"
Σε όλα τα αμάξια. "Φρόντισε να φύγεις απ' το αδιέξοδό μας".
Βγάζουμε τα σκουπίδια…
Κάποια μέρα, δεν ξέρω ποια. Μια συγκεκριμένη.
Τη μέρα των σκουπιδιών.
Πριν μερικές βδομάδες, το ξεχάσαμε.
Τόσο άγχος μπορεί να διαλύσει οικογένειες.
Όλη τη βδομάδα, έλεγα "Θα φάτε με τα χέρια".
Έρχονταν φίλοι σπίτι. "Πάρτε τα σκουπίδια σας σπίτι σας".
Είχαμε τύχη με τους γείτονες.
Είναι πολύ καλοί και είμαστε πολύ κοντά.
Έχουν κανονικές δουλειές.
Έχουν βγάλει πανεπιστήμιο.
Και…
Ο ένας είναι σύμβουλος διαχείρισης,
οπότε διαχειρίζεται όλους τους συμβούλους,
και…
Ναι, είναι δύσκολη δουλειά, εντάξει;
Έχει πολλούς συμβούλους
και τους λέει "Φρόντισε να γυρίσεις. Δεν…
Δεν συμβουλεύεις εδώ".
Οπότε…
Έχει πολλή δουλειά.
Ο άλλος γείτονας είναι αναλογιστής.
Νόμιζα ότι είχε σχέση με πουλιά.
Τον ρωτούσα "Τι πουλί είναι αυτό;"
Λέει "Δεν ξέρω". Κι εγώ κάνω…
"Είσαι αναλογιστής και δεν ξέρεις τι πουλί είναι;"
Πήγα στην Ημέρα Καριέρας στο σχολείο της κόρης μου.
Ξέρω ότι έχω διασκεδαστικό επάγγελμα.
Αλλά είχα άγχος,
γιατί εκεί ήταν έξυπνοι άνθρωποι,
και…
Ήλπιζα ότι θα κάτσω μόνος μου.
Μ' έβαλαν μαζί μ' έναν χειρουργό.
Νομίζω ότι το έκαναν επίτηδες.
Για να πουν στα παιδιά "Ορίστε πώς είναι ο μελετηρός".
Ήρθαν τα παιδιά
και ρωτούσαν "Ποια μαθήματα χρησιμοποιείς στην κωμωδία;"
Σκέφτηκα "Εγώ δεν ξέρω καν τι μαθήματα κάνουν".
Είπα "Κάνω κυρίως Γλώσσα στη σκηνή".
Τον ρώτησαν "Πόσα χρόνια σπουδάζεις για να γίνεις χειρουργός;"
Κι εκείνος είπε "54 χρόνια", ξέρω γω.
Ρωτάνε κι εμένα "Σε πόσα χρόνια γίνεσαι κωμικός;"
Είπα "Και τώρα μια χαρά είσαι.
Βγάλε το δημοτικό να χαρούν οι γονείς σου,
αλλά μετά να το κυνηγήσεις".
Δυσκολευόμουν στο σχολείο.
Ήταν…
Με το ζόρι έβγαλα το λύκειο, μπήκα σε κοινοτικό κολέγιο.
Με το ζόρι μπήκα σ' ένα κολέγιο που τους δέχεται όλους.
Πήγα σε κοινοτικό κολέγιο για έναν χρόνο, έχω μηδέν μονάδες.
Πολλοί δεν ξέρουν ότι το κοινοτικό κολέγιο
είναι το κολέγιο όπου σου λένε
"Μάλλον θα μείνεις στην κοινότητά σου, οπότε…
Θα σου δείξουμε τα κατατόπια στην πόλη.
Να δεις τι παίζει εδώ γύρω".
Εκείνη τη χρονιά…
Δεν έχω μονάδες γιατί έκανα βελτιωτικά μαθήματα.
Τα βελτιωτικά μαθήματα είναι για…
Είναι για κάποιον στην ηλικία μου που σπουδάζει ξανά
και δεν θυμάται τίποτα.
Εγώ τα έκανα μόλις τελείωσα το λύκειο.
Είπαν "Δεν θυμάσαι το λύκειο;" "Τώρα το τελείωσα".
Είπαν "Μάλλον δεν ξέρεις καν τι είναι".
Όλοι εκεί μέσα ήταν 50 ετών.
"Ποιος είναι ο καθηγητής;
Σας ρωτάω, οπότε πείτε μου. Ποιος είναι ο καθηγητής;"
Έκανα πολύ στοιχειώδη… Έκανα Τονισμό.
Στο κολέγιο.
Πήγαινα με τους φίλους μου
που έκαναν διοίκηση επιχειρήσεων, ξέρω γω, ό,τι κι αν έκαναν.
Τους έλεγα "Τα λέμε μετά τον Τονισμό".
Ακόμα τονίζω λάθος κάποιες λέξεις. Αυτό δεν καταλαβαίνω.
Λέω "ποιήμα".
Κανείς δεν το καταλαβαίνει.
"Ποίημα", ναι.
Π-Ο-Ι-Η-Μ-Α. Εγώ λέω "ποιήμα".
Διόρθωσέ με, Τονισμέ.
Αν θέλω να γράψω "ποιήμα";
Αν έχω ιδέες για "ποιήμα";
Δεν θα με υπολογίζουν γιατί θα λέω "Ακούστε ένα ποιήμα".
Λέω "λλλάδι".
Προφέρω πολύ το λάμδα.
"Λιάδι". Δεν ξέρω πώς να το πω σωστά.
"Λιάδι". Λ-Α-Δ-Ι.
Ναι.
Είναι…
Λέω "ελαιόλλλαδο".
"Αχλλλάδι".
Το κοινοτικό κολέγιο στον Νότο θα 'πρεπε να τα διορθώσει αυτά.
Να γράφουν Λ-Α-Δ-Ι στον πίνακα
κι εγώ να λέω "λλλάδι".
Να πουν "Θα το διορθώσουμε.
Γιατί μόνο λαδέμπορας μπορείς να γίνεις εσύ".
Λέω "Ενφύλιος Πόλεμος".
Αντί να λέω "εμφύλιος", λέω "Ενφύλιος Πόλεμος".
Γιατί…
Ακούστε, γι' αυτό ίσως φταίω κι εγώ.
Δεν…
Δεν ξέρω τίποτα για τον "Ενφύλιο Πόλεμο".
Δεν ξέρω από ιστορία.
Το καταλαβαίνω,
γιατί τις ιστορικές ταινίες τις βλέπω με κομμένη την ανάσα.
"Τι θα γίνει τώρα;"
Είδα το Περλ Χάρμπορ.
Ήμουν όσο έκπληκτος ήταν κι εκείνοι.
Δεν διαβάζω βιβλία.
Ναι. Και νομίζω ότι έχει σημασία.
Τα βιβλία είναι το κλειδί της εξυπνάδας, νομίζω.
Και…
Εγώ δεν διαβάζω.
Μάλλον άρχισε να φαίνεται.
Θέλω να διαβάζω. Μ' αρέσει ως ιδέα.
Αγοράζω βιβλία,
αλλά αυτά τα βιβλία έχουν πολλές λέξεις.
Και…
Όλα τα βιβλία.
Τα ανοίγεις και σκέφτεσαι "Μα τι λένε;"
Θέλω να πω…
Του δίνουν και καταλαβαίνει. Κάθε σελίδα, κι άλλες λέξεις.
Γιατί δεν βάζουν και καμιά κενή σελίδα;
Μήπως και στανιάρω λίγο ο καημένος.
Τα μάτια μου διαβάζουν καλά.
Το μυαλό μου φταίει.
Τα μάτια μου διαβάζουν τέλεια.
Νιώθω άσχημα επειδή είναι κολλημένα στο χαζό μυαλό μου.
Βλέπουν τις λέξεις
και λένε "Δεν καταλαβαίνεις γρι;
Πέντε φορές διαβάσαμε την πρόταση. Πάμε σε άλλη".
Μυθοπλασία και μη. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια.
Εγώ διαβάζω κάθε βιβλίο σαν να λέει την αλήθεια.
Και μάλλον έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τους μάγους τώρα.
Πήγαμε στην Ευρώπη πέρυσι.
Και…
Πετούσαμε από το Νάσβιλ στο Λονδίνο
και λέμε…
Ήταν 4:42 μ.μ. ώρα Νάσβιλ.
Ως παιχνίδι για όλη την οικογένεια,
είπα "Ας μαντέψουμε τι ώρα είναι στο Λονδίνο".
Εγώ είπα 12:42 π.μ. Η κόρη μας είπε 1:42 π.μ.
Η γυναίκα μου είπε 11:00.
Αυτό μόνο.
Ναι, δεν είπε "και 42".
Και…
Της είπα "Πες 'και 42'".
Είπε "Ξέρεις τι εννοώ".
Είπα "Ναι, ξέρω,
αλλά δείξε στην κόρη μας τι θα έλεγε ένας νορμάλ άνθρωπος".
Αρχίσαμε να μαλώνουμε.
Η Ευρώπη, να ξέρετε,
είναι πολύ παλιά.
Νομίζεις ότι η Αμερική είναι παλιά και παθαίνεις πλάκα.
"Τι κάνετε εσείς εδώ;"
Περπατάς και βλέπεις ένα κτήριο απ' το 8 π.Χ.
Σκέφτεσαι "Αν είναι δυνατόν!"
Πήγα και στην Αυστραλία.
Η Αυστραλία είναι πολύ μακριά.
Θα σας πω κάτι. Η Γη είναι μεγαλύτερη απ' ό,τι νόμιζα.
Η πτήση κράτησε 16 ώρες, πάνω από 800 χιλιόμετρα την ώρα.
Μετά βίας φτάσαμε.
Μάλλον πήγαμε από λάθος δρόμο.
Είχα τζετ λαγκ εκεί.
Δεν με πείραζε. Ξύπνησα νωρίς.
Ξύπνησα στις 5:45 π.μ. Ποτέ δεν ξυπνάω τόσο νωρίς.
Ήμουν πρώτος στην ουρά για το πρωινό.
Θα σας πω κάτι.
Όταν ξυπνάς στις 5:45 π.μ.,
το μεσημέρι αργεί πολύ να έρθει.
Είσαι σίγουρος πως έχει πάει μεσημέρι, αλλά δεν είναι ούτε 8:30.
Στις 6:00 μ.μ., λες "Γιατί είναι κόσμος έξω;
Γιατί δεν δύει ο ήλιος;"
Σ' αυτήν τη φάση της ζωής μου, ξυπνάω νωρίς.
Σηκώνομαι στις 9:15 περίπου.
Ναι, ξέρετε τώρα.
Παραλίγο να δω την κόρη μου να πηγαίνει σχολείο.
Κρυώνω τώρα που γερνάω.
Είμαι 45 ετών. Κρυώνω, φοράω πάντα μπουφάν.
Και 60 βαθμούς να έχει έξω,
εγώ κυκλοφορώ με μπουφάν.
Βλέπω τους νέους και σκέφτομαι
"Πού είναι τα μπουφάν σας;"
Το σώμα μου καταρρέει.
Πονάει ο ώμος μου, γιατί στέκομαι έτσι στη σκηνή.
Είναι απίστευτο. Ήταν μεγάλο λάθος που το ξεκίνησα.
Αν ήξερα ότι θα γινόταν τέτοιο πρόβλημα,
θα προσπαθούσα να μην το κάνω συνήθειο.
Το σώμα μου δεν το αντέχει.
Πήγα στον γιατρό για να βρω μια λύση…
Μου μιλούσαν λες και ήμουν σαράβαλο.
Μου λέει "Εγώ δεν θα χαράμιζα τα λεφτά μου".
Έπαθα θλάση πρόσφατα.
Μάλλον στην ψυχή μου.
Σαν να έκοψε το σώμα μου στα δύο.
Νόμιζα ότι πονούσα μπροστά, αλλά με πονούσε κι η πλάτη μου.
Οπότε…
Τι είναι στη μέση; Ποιος μυς είναι στη μέση;
Πήγα για πεζοπορία. Πήδηξα από έναν βράχο μισού μέτρου.
Όταν προσγειώθηκα,
ένιωσα σαν να με είχε χτυπήσει κεραυνός.
Το ένιωσα μέχρι και στα νύχια.
Δεν ξέρω πια αν το φερμουάρ μου είναι κλειστό.
Είναι τελείως απρόβλεπτο.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Πάντα έκλεινα το φερμουάρ.
Τώρα φεύγω και λέω "Παιδιά, τα λέμε μετά".
Το παντελόνι βγαίνει εύκολα.
Σκέφτομαι "Τέσσερις ώρες το φορούσα ανοιχτό".
Μάλλον επειδή κατουράω πιο πολλή ώρα.
Δεν έχω συνηθίσει ακόμα τον νέο ρυθμό.
Όταν πατάς τα 40, κατουράς με διαλείμματα.
Μαθαίνεις να λες "Ας περιμένουμε.
Κάτσε να δούμε αν έχει κι άλλο".
Οι νέοι έρχονται και φεύγουν.
Τους λέω "Πείτε ότι είμαι καλά".
Ακόμα έχω πρόβλημα με το φαγητό.
Λατρεύω τα επεξεργασμένα τρόφιμα.
Μ' αρέσει το ετοιματζίδικο φαγητό.
Θέλω να μπλέκονται πολλά χέρια στο φαγητό μου.
Πλησιάζει το τέλος μου. Το νιώθω.
Δεν αντέχω πια. Πονάω πολύ.
Το έχω πει στον εαυτό μου.
Ήμουν…
Έχω φάει πολύ φαστ φουντ στη ζωή μου.
Τα έχω φάει όλα.
Έχω φάει Taco Bell κρυφά απ' τη γυναίκα μου.
Χρησιμοποίησα τόση κέτσαπ μια φορά σ' ένα εστιατόριο,
που ένας άγνωστος με πλησίασε και είπε
"Πολλή κέτσαπ βάζεις".
Καταλαβαίνετε για πόση κέτσαπ μιλάμε;
Ο τύπος δεν ήθελε ν' ανακατευτεί.
Αλλά το βλέπει. Η γυναίκα του λέει "Άσ' το".
Εκείνος λέει "Πρέπει να πω κάτι…
Δεν νομίζω ότι ξέρει… Κανείς δεν βάζει τόση κέτσαπ".
Πήγα σε ντράιβ-θρου και το παράθυρο δεν κατέβαινε.
Σαν να μου έλεγε το σύμπαν "Χαλάρωσε λίγο".
Αλλά εγώ αντιστάθηκα.
Ντράπηκα. Καταλαβαίνουν…
Πέρασα από…
Έπρεπε ν' ανοίξω την πόρτα.
Θα χτυπούσε το ηχείο.
Οπότε, πήγα πιο κάτω.
Το αμάξι από πίσω μου, "Φεύγεις;"
Είπα "Δεν κατεβαίνει το παράθυρο".
Άνοιξα την πόρτα. Το ηχείο ήταν δίπλα στο ντεπόζιτο.
Θα φώναζα την παραγγελία, αλλά θα με άκουγε ο από πίσω.
Κοίταξα την οθόνη, τα έγραφαν όλα εκεί.
Να μάθει όλη η γειτονιά τι παρήγγειλα.
Μετά πήγα στο παράθυρο για να πάρω το φαγητό,
κι έπρεπε να πάω πιο κάτω για ν' ανοίξω την πόρτα.
Οπότε, πάω πιο κάτω και μου λένε "Πού πας;"
Λέω "Πουθενά".
Περνάω από δίπλα
και με βλέπουν να είμαι σαν να κάθομαι σε καρέκλα.
Είναι απίστευτο.
Να ξέρετε ότι δεν έχω νιώσει πιο ευάλωτος.
Να…
Να κάθομαι έτσι και να λέω "Γεια".
Βλέπουν τα πόδια σου.
Μου πετάνε την παραγγελία λες κι ήμουν αρκούδα.
Τρώμε πολύ φαστ φουντ στην οικογένεια.
Στην ομαδική συνομιλία…
Ο μπαμπάς μου έγραψε
"Βρήκα τρόπο για φτηνότερο Big Mac.
Παραγγέλνεις διπλό τσίζμπεργκερ και ζητάς σάλτσα Big Mac.
Είναι πιο φτηνό έτσι
και δεν βάζουν τρίτο ψωμάκι, οπότε είναι Άτκινς".
Ναι, στο τρίτο ψωμάκι είναι που λες
"Δεν ξέρω αν το χρειάζομαι".
Οι γονείς μου γερνάνε, δεν είναι πολύ μεγάλοι.
Αλλά είναι στην ηλικία που, αν σκοντάψουν,
θα πέσουν στο έδαφος.
Συμβαίνει μετά από μια ηλικία.
Ας πούμε, αν σκοντάψω εγώ,
το σώμα μου δεν έχει πέσει κάτω εδώ και 40 χρόνια.
Αλλά για εκείνους, δεν ξέρω.
Το πάνω μισό λέει "Πέφτουμε".
Και…
Το κάτω μισό λέει "Τι;" Κάνει…
Δεν σταματάνε με τίποτα.
Δεν καταλαβαίνουν καν τι συμβαίνει.
Σε κοιτάνε
κι εσύ λες "Δεν καταλαβαίνεις τίποτα;"
Πέφτουν με δύναμη στο έδαφος. Λες κι έπεσαν από τη στέγη.
Το ακούνε όλοι, "Τι συμβαίνει;"
"Έπεσαν οι γονείς μου!
Πρέπει να τους σηκώσω.
Η μαμά μου έχει μια μελανιά που θα 'ναι δυο χρόνια εκεί".
Πλέον περπατώ μπροστά τους.
Είμαι σαν Σέρπα.
Τους λέω τι έδαφος θα βρούμε μπροστά μας.
"Πλησιάζουμε σε μοκέτα.
Μοκέτα. Έξω έχει πιο πολύ φως απ' ό,τι μέσα.
Ναι, και βότσαλα. Θα δυσκολευτείτε.
Οπότε…
Ξαπλώστε στη μοκέτα.
Θα πλησιάσω το αμάξι στο σπίτι".
Η μαμά μου πήγε να πάρει την κόρη μου απ' το σπίτι ενός φίλου.
Της έστειλα τη διεύθυνση
και πήγε στο λάθος σπίτι.
Χτύπησε την πόρτα. Απάντησε μια άλλη γιαγιά.
Δεν είναι καλό αυτό.
Ήταν όπως δύο σκυλιά που βλέπονται μέσα από φράχτη.
Δεν μπαίνουν εύκολα στο σπίτι τώρα.
Η μαμά μου λέει "Είναι μέσα η εγγονή μου;"
Κι η άλλη κυρία λέει "Έχω τρεις εγγονούς".
Καμία λύση.
Μόνο δύο γιαγιάδες,
"Έχεις πράγματα; Έχω κι εγώ πράγματα".
Μισή ώρα μιλούσαν. Στο λάθος σπίτι.
Πήγα να πάρω την κόρη μου και μετά τη μάνα μου.
Οι γυναίκες διατηρούν περισσότερο τα λογικά τους στη σχέση.
Αν δεις ένα ζευγάρι 80χρονων…
Η γυναίκα ξέρει τι της γίνεται.
Ο άντρας της λέει "Πού είμαστε τώρα;"
Το μυαλό μας είναι σαν να πέφτει από γκρεμό.
Έχει βγει έξω γιατί η γυναίκα του λέει "Βγες να σε δει ο κόσμος".
Λες και είναι θηριοδαμαστής και βγάζει βόλτα τον γορίλα.
"Άσε να σε χαϊδέψουν τα παιδιά".
Προσπαθούν να τον ταΐσουν. "Μην του τα δίνετε αυτά".
"Μα το θέλει". "Είναι χαζός και δεν ξέρει ότι δεν κάνει".
Ο μπαμπάς μου πάει συνέχεια στο νοσοκομείο.
Κάνει οκτώ χειρουργεία τον χρόνο.
Του αρέσει πολύ.
Ο γιατρός τού λέει "Πήγαινε μια βόλτα καλύτερα".
Κι εκείνος λέει "Κάνε μου την επέμβαση".
Έκανε επέμβαση επειδή εθίστηκε στο αποσυμφορητικό μύτης, το Afrin.
Ναι.
Ακούστε, κι εγώ εθίστηκα στο Afrin.
Ειλικρινά, αν δεν ξέρετε τι είναι,
καλύτερα να μην ανακατευτείτε.
Είναι πολύ ωραίο.
Όταν το έπαιρνα, η γυναίκα μου ήταν έξαλλη.
Προσπαθούσα να της το κρύψω.
Το άκουγε από χιλιόμετρα μακριά.
Ψέκαζα κι αμέσως έλεγε "Τι είναι αυτό;"
"Δεν αντέχω άλλο.
Να μην μπορώ να βάζω Afrin στο σπίτι μου".
Ο μπαμπάς μου πήγε στον γιατρό με τη μαμά μου.
Ο γιατρός τον ρωτάει "Παίρνεις Afrin;"
Ο μπαμπάς μου λέει "Όχι".
Ο γιατρός λέει "Ξέρω ότι το παίρνεις. Έτσι σε ρώτησα".
Τον ρωτάει "Πόσο καιρό το παίρνεις;" "Πέντε χρόνια".
Ψέματα.
Η μαμά μου λέει "Πες την αλήθεια".
Λέει "Το παίρνει εδώ και 45 χρόνια".
Έπαιρνε Afrin για 45 χρόνια.
Για να καταλάβετε, αν δεν το ξέρετε.
Η συσκευασία λέει "Όχι παραπάνω από τρεις μέρες".
Δεν υπάρχει φάρμακο που να σου λέει "Βάζε το για 45 χρόνια".
Σκέφτομαι τους γονείς μου.
Ο κόσμος γίνεται πολύ φουτουριστικός.
Όπως κι εκείνοι, κι εγώ είμαι απ' τον 20ό αιώνα.
Να μας προσέχετε εμάς του 20ού αιώνα.
Γερνάμε.
Θέλω να πω…
Η θεία μου η Χέλεν γεννήθηκε τη δεκαετία του '30.
Είναι κωφή.
Τότε δεν ήξεραν ότι είναι κωφή. Οι γιατροί δεν είχαν ιδέα.
Παραξενεύτηκαν.
Τόσο καλοί ήταν οι γιατροί τότε.
Την κοίταξαν καθώς φύσηξαν τον καπνό πάνω της…
Πραγματικοί γιατροί, κι είπαν "Δεν ξέρω.
Πάντως, είναι αγενής".
Αυτά που έβλεπα μικρός…
Ο μπαμπάς μου είναι ταχυδακτυλουργός.
Έκανε ταχυδακτυλουργικά στο πανηγύρι της κομητείας Γουίλσον.
Πολύ ωραία τα πανηγύρια. Ακόμα υπάρχουν.
Δεν νομίζω ότι ξέρει η κυβέρνηση γι' αυτά, αλλά…
Ανεβαίναμε σε κάτι τρενάκια που φτιάχτηκαν μέσα σε μια ώρα.
Πηγαίναμε να δούμε τον μπαμπά μου που έκανε κόλπα.
Δίπλα του,
είχαν έναν γάιδαρο που πηδούσε από έναν βατήρα
σε μια πισίνα.
Δυσκολευόταν να κρατήσει το ενδιαφέρον.
Όταν έλεγε "Αυτό είναι το χαρτί σου;",
όλοι έλεγαν "Ο γάιδαρος θα πηδήξει απ' τον βατήρα".
Δεν περιμένεις ότι σ' ενδιαφέρει, μέχρι που το βλέπεις.
Δεν θα έλεγα ότι πηδούσαν ακριβώς.
Οι γάιδαροι έπεφταν απ' τον βατήρα.
Αλλά δεν το βάζεις αυτό στην πινακίδα.
"Θέλετε να δείτε γάιδαρο να πέφτει από βατήρα;"
"Όχι". "Εντάξει".
"Κι αν πηδούσε;" "Τουλάχιστον του αρέσει".
Ο γάιδαρος ανέβαινε σε μια ράμπα,
12 μέτρα απ' το έδαφος.
Στεκόταν εκεί, γιατί δεν ήθελε να πηδήξει.
Δεν είναι στο κόλπο.
Αλλά κολλούσε. Οι γάιδαροι δεν πάνε πίσω.
Δεν είμαι σίγουρος αν ισχύει, αλλά…
Εγώ δεν το έχω δει.
Όχι ότι έχω ασχοληθεί να δω, αλλά πιστεύω
ότι θα το είχα δει μία φορά στα 45 χρόνια μου.
Ο γάιδαρος στέκεται εκεί
και στέλνουν έναν σκύλο στη ράμπα.
Γαβγίζει στον γάιδαρο κι ο γάιδαρος πηδάει.
Επειδή το έχω δει, όταν ο γάιδαρος πηδάει στο νερό,
λες "Καλύτερα να φύγουμε από δω".
Δεν είναι όσο διασκεδαστικό περίμενες.
Θ' ακουστεί χαζό,
αλλά εκπλήσσεσαι που βλέπεις αυτό που σου είπε η πινακίδα.
Η PETA το πήρε χαμπάρι.
Το σταμάτησαν.
Και νομίζω ότι όλοι είπαμε "Δεκτό. Καταλαβαίνουμε γιατί".
Κάτι άλλο που σταμάτησε η PETA…
Κι αυτό έγινε τη δεκαετία του '80.
Ζούσα τότε.
Μπορούσες να παλέψεις με ουρακοτάγκο σε πανηγύρι.
Είχαν έναν ουρακοτάγκο σε ρινγκ πυγμαχίας
κι οι άντρες πλήρωναν να τον παλέψουν.
Και λέω "άντρες",
γιατί δεν νομίζω ότι υπήρξε γυναίκα που πάλεψε με τον ουρακοτάγκο.
Βάλε έναν ουρακοτάγκο σε μια αίθουσα με χίλιες γυναίκες
και ρώτα "Τον πάλεψε καμιά σας;"
Θα πουν "Δεν μας πέρασε καν απ' το μυαλό".
Βάλε τρεις άντρες στην ίδια αίθουσα.
Οι δύο θα παλέψουν με τον ουρακοτάγκο.
Ο τρίτος θα έλεγε "Πρέπει να παλέψετε με τον ουρακοτάγκο".
Μπαίνουν οι άντρες εκεί
και λένε "Θα παλέψουμε με τον ουρακοτάγκο".
Ο ουρακοτάγκος τους έριχνε όλους ξερούς κάτω.
Δεν είχαμε ίντερνετ να ψάξουμε πόσο δυνατοί είναι.
Από γνωστούς το μαθαίναμε.
Έπρεπε να ρωτήσεις κάποιον που πάλεψε με ουρακοτάγκο.
Έλεγες "Αφού έχει αδύνατα χέρια".
Κι έλεγε "Ναι, γι' αυτό μπήκα να τον παλέψω".
Η PETA το σταμάτησε και αυτό.
Ναι.
Ό,τι κριτική κι αν έχετε για την PETA,
έκαναν πολύ καλή δουλειά τον 20ό αιώνα.
Καταρχάς, έκαναν κάτι για τους κατασκευαστές αυτοκινήτων.
Πριν τις κούκλες για τις δοκιμές,
έβαζαν γουρούνια στα τρακαρίσματα.
Έβαζαν το γουρούνι… Όρθιο μάλλον.
Τα γουρούνια είναι έξυπνα.
Ωραία μέρα για το γουρουνάκι.
"Θα μ' αφήσετε να οδηγήσω αμάξι;"
Πολύ διασκεδαστική μέρα.
Έχει βγάλει και τον αγκώνα.
"Σοβαρά τώρα; Θα μ' αφήσετε να οδηγήσω;"
Δεν ξέρω τι καταλάβαιναν. Τα γουρούνια δεν έχουν λαιμό.
Αυτά έβλεπα όταν μεγάλωνα.
Η κόρη μου…
Πιο πολλά κοινά έχω με τους πρώτους αποίκους.
Αυτοί πίστευαν στις μάγισσες.
Σχετικά μ' αυτό, να σας πω
ότι η φάση με τις μάγισσες
μάλλον ήταν η πιο δύσκολη για τις γυναίκες.
Δεν θα το σοβαρέψω πολύ,
αλλά πολλοί λένε για το δικαίωμα ψήφου.
Διαφωνώ. Πρώτα οι μάγισσες, μετά η ψήφος.
Η φάση με τις μάγισσες πρώτα και πολύ παρακάτω η ψήφος.
Με το παραμικρό, έλεγαν "Είναι μάγισσα".
Σκεφτόσουν "Άντε πάλι".
Τις παραδέχομαι. Δεν πέταξαν να γλιτώσουν.
Εντάξει. Συγγνώμη.
Ακούστε…
Δύσκολα κολλάς κάπου αστείο με μάγισσες.
Είναι σύνθετο αστείο.
Κάπως πρέπει ν' αναφέρεις τους αποίκους.
Έκανα δακτυλογραφία στην Α' Γυμνασίου.
Έτσι…
Νόμιζα ότι έχανα τον χρόνο μου.
Σκεφτόμουν "Πού θα χρησιμεύσει η δακτυλογραφία;
Η καλλιγραφία είναι το μέλλον".
Γι' αυτό… Το μέλλον…
Δεν ξέρω τι… Δεν ξέρω από τεχνολογία.
Δεν ξέρω τι είναι ΤΝ.
Δεν γίνεται να ξέρεις
ενώ έχεις δει γάιδαρο να πηδάει από βατήρα.
Ή το ένα ή το άλλο. Εγώ είδα τον γάιδαρο, οπότε ξέχνα το.
Αν στείλω μέιλ και λέει "μεγάλο αρχείο",
δεν ξέρω τι να κάνω.
Στην καλύτερη, θα προσπαθήσω να το ξαναστείλω.
Αυτό κάνω. Ξέρετε πόσο χαζό είναι;
Ο υπολογιστής λέει "Όχι". Κι εγώ λέω "Μήπως τώρα;"
Τα ξενοδοχεία γίνονται φουτουριστικά.
Σε πολλά ξενοδοχεία όπου μένω,
όταν κάνεις ντους,
έχουν τζάμι μέχρι τη μέση.
Δηλαδή είναι ανοιχτό.
Το νερό πέφτει έξω.
Αυτό είναι το μέλλον.
Θέλουν το νερό στο πάτωμα.
Εγώ είμαι γέρος και χαζός.
Εμείς προσπαθούσαμε να κρατάμε το νερό στην μπανιέρα.
Ήταν σοβαρό θέμα, αλλά τώρα…
θέλουν το πάτωμα βρεγμένο.
Δεν θέλουν καθόλου τζάμι,
αλλά ζω ακόμα, οπότε βολεύονται με το μισό τζάμι.
"Μόλις πεθάνει, δεν θα έχουμε τζάμι,
το νερό θα βγαίνει ως το μπαλκόνι".
Όταν ξεκίνησα τις περιοδείες, έβαζα κλήση αφύπνισης.
Έτσι ξυπνούσα το πρωί.
Τηλεφωνούσα σ' έναν άγνωστο τύπο
και του έλεγα "Θα με ξυπνήσεις αύριο;"
Σ' εκείνον μιλούσα πριν κοιμηθώ.
Έπαιρνα τη γυναίκα μου και μετά έναν τύπο που δεν ήξερα.
"Το υπόσχεσαι ότι θα με ξυπνήσεις;"
Λέγαμε καληνύχτα.
Κανείς δεν έχει κάνει κλήση αφύπνισης εδώ και 20 χρόνια.
Ένας τύπος στην περιοδεία ήταν 24 ετών.
Δεν έχει κάνει ποτέ κλήση αφύπνισης.
Μέναμε σ' ένα ξενοδοχείο και βλέπει την αφύπνιση στο τηλέφωνο.
Λέει "Θα κάνω κλήση αφύπνισης".
Του είπα "Μην το κάνεις.
Είναι σαν τασάκι στο αεροπλάνο".
Λέει "Όχι, θέλω να κάνω".
"Εντάξει". Το κανόνισε.
Το επόμενο πρωί, χτυπάει το κινητό του και δεν το σηκώνει.
Δεν ξέρει ότι είναι βασικό μέρος της διαδικασίας.
Πρέπει ν' απαντήσεις και να πεις ότι ξύπνησες.
Οπότε, ο άλλος, που μάλλον θα 'ταν κι αυτός νέος,
λέει "Θα πάω να του χτυπήσω.
Δεν έχω ξαναδεί αυτήν την υπηρεσία.
Άρα μάλλον είναι κάποιος πολύ σημαντικός".
Ανεβαίνει κι αρχίζει να χτυπάει την πόρτα.
Ο φίλος μου δεν ανοίγει.
Ο τύπος μπαίνει μέσα στο δωμάτιο.
Είναι αλήθεια, τ' ορκίζομαι.
Είναι δύο νέοι που δεν ξέρουν τι κάνουν.
Μπαίνει στο δωμάτιο κι αναρωτιέται "Πρέπει να τον ακουμπήσω;
Έτσι γίνεται η κλήση αφύπνισης;
Θ' ακουμπήσω κάποιον που δεν έχω ξαναδεί, στα σκοτεινά;"
Φαντάζομαι ότι άρχισε να φωνάζει διάφορα, "Έλα! Εμπρός!
Έλα!"
Ήλπιζε ότι δεν χρειαζόταν να τον ακουμπήσει.
Αλλά αναγκάστηκε να τον ακουμπήσει. Έτσι μου είπε.
Ξύπνησε κι ο άλλος του έκανε "Έλα, φιλαράκο.
Ώρα να ξυπνήσεις".
Σας ευχαριστώ πολύ.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη