Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Powitajcie mojego tatę, Nate'a Bargatze.
Kocham cię.
Dziękuję.
Dziękuję wam, Phoenix.
To było wspaniałe.
Dzięki.
Dziękuję.
To bardzo miłe.
To jest to. Zaczynamy.
A więc…
Uwielbiam…
Uwielbiam stand-up.
W mojej poprzedniej pracy, ostatniej poważnej pracy,
do której wrócę, kiedy to wszystko szlag trafi…
byłem odczytywaczem wodomierzy.
Dziękuję.
W tej pracy nazwa stanowiska jest dokładnym opisem obowiązków.
Podawałem ludziom swój zawód, a oni pytali: „Kto to?”.
Powiem wam, kto to.
Człowiek odczytujący wodomierze. To…
To dokładnie cała moja praca.
Zajmowałem się tym w Mount Juliet w hrabstwie Wilson w Tennessee.
Wyglądało to tak, że parkowałem samochód
i biegałem po okolicy,
zapisując zużycie wody w każdym domu.
Był 2001. Rok, w którym wydarzył się 11 września.
Jeśli macie dość lat, pamiętacie,
że cały kraj bał się kolejnych ataków.
My w hrabstwie Wilson też.
Myśleliśmy…
„Był Nowy Jork, więc teraz czas na Mount Juliet w Tennessee”.
„Zatrują wodę w naszym mieście”.
Dlatego wszystkim odczytywaczom wodomierzy kazano pilnować zbiorników z wodą.
Naprawdę to robiłem. Stałem…
zupełnie sam w ciemnym polu.
I czekałem na talibów.
Bez broni, bez treningu.
Dali nam po latarni.
Która nie daje nic poza tym, że oświetla tego, kto ją trzyma.
Nie widzę nic na pół metra przede mną.
Gdyby ktoś miał strzelać, to do jedynego światła, jakie widzi.
Miałbym mu poświecić, żeby trafił w serce?
Do dziś zastanawiam się, czego od nas oczekiwali.
Że wezwiemy policję Mount Juliet?
„Osama tu jest.
Pokonał nasze latarnie.
Jest w zbiorniku na wodę. Potrafił go otworzyć.
Zaskoczył nas, ale wiedział, co robi”.
Już wtedy była ze mną moja żona.
Jest ze mną od wielu lat.
Chodziło jej o moje benefity z firmy wodociągowej.
Jesteśmy małżeństwem od 17 lat.
Dziękuję.
I wiem…
Z roku na rok coraz lepiej rozumiem, dlaczego pojawiła się w moim życiu.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie ona.
Wiem o tym.
Dlatego zacząłem na niej coraz bardziej polegać.
Nie wiem nic
o sobie samym.
Nie wiem, co lubię i czego nie lubię jeść.
Ktoś pyta: „Chcesz spróbować?”,
a ja muszę pytać ją.
I mówię: „Raczej nie”.
Nie wiem, jak długo trzymać rzeczy w mikrofali.
Za każdym razem muszę ją pytać, jakby była córką wynalazcy mikrofalówki.
„Jak długo mam to podgrzewać?”
„Aż będzie gorące”.
„Ale ty wiesz, który numerek wcisnąć.
Po prostu podaj mi numerek.
Podaj mi numerek albo zadzwonię do mamy”.
Jak nie chce powiedzieć, wklepuję 90 minut i idę.
Sam robię sobie pranie.
Dzięki.
Zasługuje na to.
Moja mama prała rzeczy mojego taty,
więc myślałem, że wszystkie żony piorą rzeczy swoich mężów.
Ja zawsze sam sobie prałem i, szczerze mówiąc,
czułem, że przez ostatnie 17 lat trochę o tym zapomniano.
O poświęceniu, którego inni mężowie nie musieli dokonywać.
Pewnego dnia jechałem do domu i wpadło mi do głowy,
że o tym wspomnę.
Niekoniecznie tamtego dnia,
po prostu uznałem, że gdy kiedyś się pokłócimy
i będę przegrywał…
powiem: „A ja sam robię sobie pranie!”.
A ona powie: „Koniec kłótni.
Wygrałeś. Zapomniałam, jakie mam szczęście”.
Czekałem chyba z pół roku.
W końcu się pokłóciliśmy.
Nie pamiętam, o co. Pewnie o nic.
Nie wiem. Nie o pranie. Tyle pamiętam.
No więc przegrywam kłótnię.
I myślę sobie: „To jest ten moment”.
Szczerze mówiąc, było mi przykro, że to już.
Było mi z tym tak dobrze.
Było mi żal żony.
„Myśli, że wygrywa. Zaraz zrzucę na nią bombę”.
Więc totalnie znienacka rzucam: „Sam robię sobie pranie”.
Niech wie, że takiego faceta ze świecą szukać.
Byłem w szoku, gdy okazało się, że rozpocząłem tym samym kolejną kłótnię.
Robimy pranie zupełnie inaczej.
Ona czyta etykiety, a ja piorę garnitur z dywanem.
Ja…
Nie wiem.
„Chcesz dołożyć buty? To dokładaj”.
Gdy moje pranie się kończy, pralka zawsze stoi na środku.
„Napchałeś tam sporo rzeczy.
I prawie wszystko jest mokre”.
Dużo podróżuję. Wiadomo.
Ona siedzi w domu z córką.
Mamy cudowną córkę, jak już widzieliście. I…
Wiem, że to trudne. Siedzi z nią w domu
i musi być jednocześnie mamą i tatą.
Dobrym i złym rodzicem.
Ja wracam do domu i jestem fajnym tatą.
Inaczej zaburzam porządek.
Tak mi mówi. I…
Kiedy wracam do domu, kładę się z córką.
I dostajemy ochrzan za gadanie. To nie ja gadam, tak przy okazji.
Ale krzyczy na nas, jakbym to był ja.
Rozumiem ją, bo faktem jest, że nie zawsze myślę o konsekwencjach.
Mamy jednego psa.
Chciałbym wziąć drugiego.
Żona z kolei nie chce, bo mówi, że to za dużo.
Dwa psy to za dużo,
bo musisz otworzyć drzwi i wypuścić dwa psy.
Zamykasz drzwi, a one zostają na zewnątrz.
Ty jesteś w środku,
masz spokój, ale…
kiedy chcą wrócić, myślisz:
„Znowu muszę wpuścić te wszystkie psy”.
„Jeden pies, dwa… Wszędzie psy”.
Szczerze mówiąc, nigdy nie zajmowałem się nawet tym jednym psem, ale…
Dwa? Fajnie byłoby mieć dwa.
Pies śpi z nami w łóżku.
Ktoś mi powiedział, że nie powinno się tak robić,
bo wtedy tracimy dominację nad psem.
Zapytałem go: „Który według ciebie mamy rok?”.
Dziś psy to pluszaki.
Ledwo można je uznać za psy. Są jak ludzie. To ludzie.
Gość myśli, że jest 1980, gdy cały rok trzymało się psa na zewnątrz.
Tamte trzeba było dominować.
Jak się trzymało na podwórku wilka.
Przychodzą znajomi. „Chcecie wyjść? Nie polecam”.
Żona jest też tańsza w utrzymaniu.
W pozytywnym sensie. Lubi zgaszone światła.
Gasząc światła, oszczędzamy pieniądze.
Przy zgaszonych światłach jest fajnie.
Włączam światło, znajduję sobie miejsce, biorę patyk i gaszę.
Siedzę w ciemności i cały dzień się smucę.
Ale oszczędzam mnóstwo centów.
Kładę się do łóżka, a ona: „Zgasiłeś światło, bo nie widzę?
Wstawaj i zgaś”.
Za 80 lat damy córce te 37 dolarów, które na tym zaoszczędzimy.
W porządku, bywam rozrzutny.
Jak coś się kończy i zostaje na dnie, po prostu to wyrzucam.
Keczup. Jeśli zostaje go tyle, to…
Ona miesza stary keczup z nowym.
Dzięki temu zawsze jest obrzydliwy.
Pasta do zębów.
Zużywam ją do tego momentu, co, jak mi się zdaje, przeciętny człowiek.
Nie powinienem musieć się wysilać, próbując ją wydobyć.
Nie będę wyciskał jej żelazkiem.
Ale nie ona.
Więc gdy kończę pastę, daję ją kloszardowi, którego poślubiłem.
Ona rozcina tubkę i zużywa wszystko.
Ożeniłem się z tułaczem z czasów Wielkiego Kryzysu.
Rozkwitłaby w tamtych czasach.
Nawet by nie zauważyła, że jest jakiś kryzys.
Pizza party to mój koszmar.
Zapraszam ludzi na pizzę.
Mówię: „Musimy zamówić pizzę”.
Ona pyta: „Ile?”.
„Jak najwięcej. Nie chcę, żeby zabrakło mi pizzy przy znajomych”.
Ona na to: „Zadzwoń i zapytaj”.
„Nie będę dzwonił do czterdziestolatków
i pytał, ile pizzy dzisiaj zjedzą”.
Mają prace, rodziny…
Właśnie teraz są w pracy.
Mam dzwonić i pytać: „Zjadłeś duży lunch?
Oszczędzamy, więc muszę wiedzieć, ile pizzy zjesz za osiem godzin”.
Chcę tylko kupować rzeczy i żeby ona o tym nie wiedziała.
I… to strasznie trudne.
Mógłbym, gdybym znał nazwę mojego banku.
Ale to u niej muszę zdobyć tę informację.
Zagajam: „Gdybym miał bank, to który bank by to był?”.
Co tydzień idę też do jakiegoś banku i: „Czy w tym banku są moje pieniądze?”.
Ciągle musi mnie wyciągać z tarapatów.
Jeśli kupię coś, co nie pasuje, nigdy tego nie zwracam.
Wstydzę się.
W sklepie na pewno będą ci sami ludzie.
I będę mnie pamiętać.
Gdy wejdę, pomyślą: „Wiedzieliśmy, że to nie koszula dla ciebie”.
Ona zwraca nawet zakupy spożywcze.
Tak. Jedzenie.
Szczerze, nie wiem, czy to legalne.
Szczerze.
Myślę, że zastrasza tych 15-latków.
Nie wiedzą, co robić.
Wchodzi taka mamuśka i mówi: „Wasze banany szybko się zepsuły”.
A oni: „Co?
Sama je pani wybrała. Nie są moje. O co chodzi?”.
„Wymienię je”.
„Tak. Ta pani kradnie banany”.
Ostatnio szedłem do samochodu i podszedł do mnie student.
Zbierał pieniądze.
Na ochronę natury albo Ziemi.
Na ochronę natury i Ziemi.
Nie wiem. Użył prawdziwych słów. Ale to było jakoś tak…
Spojrzał na mnie i mówi: „To na Ziemię”.
Ja na to: „Tak. Ziemia przechodzi ciężkie chwile”.
No więc…
Opowiedział mi, przez co przechodzi Ziemia.
O zanieczyszczeniach.
Powiedział: „Zatruwają wodę”.
Powiedziałem: „Nie na mojej warcie, ale rozumiem”.
Chyba ufundowałem drzewko, nie pamiętam.
Chciałem dać mu gotówkę, a on na to:
„Przyjmujemy tylko karty”. „W porządku”.
No więc
wklepuję na przypadkowego iPada wszystkie moje dane.
Zapłaciłem 75 dolarów.
Chłopak przesuwa kartę, a gdy płatność przeszła,
mówi: „Tak przy okazji, to opłata miesięczna”.
Tak.
Dopiero wtedy.
Mówi: „Może pan anulować to na stronie”, a ja: „Nawet nie wiem, co się dzieje”.
Mówi: „Proszę podać e-mail, żeby dostać paragon”.
Ja na to: „W porządku”. I podałem adres żony.
Zgadnijcie, kto zaraz zrobi z tym porządek.
Jutro zetną to drzewko.
Zadzwoniłem do niej, bo muszę dzwonić, gdy zapisuję nas na różne rzeczy i…
Odebrała i mówi: „Robi się”. I się rozłączyła.
Ona wszystkim zarządza. Robi różne rzeczy i nie…
Mamy nowy dach, a ja o tym nie wiedziałem.
Zupełnie nowy dach. Dowiedziałem się od sąsiadów.
Pytają: „Jak tam nowy dach?”,
a ja: „Nie wiem, o czym mówicie”.
„Nie wiedziałeś, że macie nowy dach?”
„Nie”.
Poszedłem po nią i mówię: „Musisz pogadać o nowym dachu,
o którym mi nie powiedziałaś. Wyszedłem na idiotę”.
Mieszkamy przy ślepej uliczce,
co jest bardzo ekscytujące, bo dorastałem przy prostej ulicy…
i zawsze marzyłem o domu przy ślepej ulicy.
Człowiek na nie patrzy i myśli: „Ale to by było przy takiej żyć”.
Robimy to, co typowe w takim sąsiedztwie.
Gdy ktoś podjeżdża, pytamy: „Czego tu?”.
Jakiekolwiek auto.
„Wynocha z naszej ślepej uliczki”.
Wynosimy śmieci… w któryś tam dzień. Nie wiem, w który, ale w któryś.
Jest taki dzień.
Parę tygodni temu zapomnieliśmy.
Taki stres może rozbić rodzinę.
Cały tydzień musieliśmy jeść z rąk.
Znajomym kazaliśmy zabierać swoje śmieci do domu.
Trafili nam się świetni sąsiedzi. Są bardzo fajni i jesteśmy z nimi blisko.
Wszyscy mają prawdziwe prace.
Ukończone studia.
I… jeden z nich jest konsultantem ds. zarządzania,
więc zarządza wszystkimi konsultantami i…
To ciężka praca, jasne?
Konsultantów jest wielu. Mówi do nich: „Lepiej tu wracaj.
Nie możesz…
Nie możesz tu konsultować”.
Tak że…
ma sporo roboty.
Drugi sąsiad jest aktuariuszem.
Myślałem, że to coś z ptakami.
Spytałem go: „Co to za ptak?”,
on na to: „Nie wiem”, a ja…
„Jesteś aktuariuszem i nie wiesz, co to za ptak?”.
Brałem udział w dniu kariery w szkole mojej córki.
Wiem, że to, co robię, jest fajne,
ale byłem zdenerwowany, bo byli tam prawdziwi, mądrzy ludzie.
Liczyłem, że będę siedział sam.
Posadzili mnie z chirurgiem.
Myślę, że zrobili to celowo.
Żeby pokazać dzieciom: „I dlatego trzeba czytać książki”.
Dzieci podchodzą i pytają: „Co jest przedmiotem pana żartów?”.
Nawet nie wiedziałem, jakie przedmioty tam mają.
Więc mówię: „Angielski. Głównie używam angielskiego”.
Jego pytają: „Ile trzeba się uczyć, żeby zostać chirurgiem?”.
On mówi: „54 lata” czy coś takiego.
„A ile, żeby zostać stand-uperem?”
Mówię: „Już wam wystarczy”.
„Skończcie podstawówkę,
uszczęśliwcie rodziców, a potem próbujcie”.
W szkole było mi ciężko.
Ledwo ją skończyłem, poszedłem do szkoły policealnej
i ledwo się dostałem, a tam muszą przyjmować wszystkich.
Uczęszczałem do niej przed rok, nie zaliczyłem żadnego przedmiotu.
Niewiele osób o tym wie, ale założeniem szkół policealnych jest:
„Po liceum raczej już nic nie osiągniesz, więc…
pokażemy ci, jak żyć w tym mieście.
Pomożemy ci rozpoznać teren”.
Przez rok nie zaliczyłem żadnego kursu, bo chodziłem na zajęcia wyrównawcze.
Zajęcia wyrównawcze to…
To zajęcia dla ludzi w moim obecnym wieku,
którzy chcą wrócić do szkoły, bo nic z niej nie pamiętają.
A ja dopiero skończyłem szkołę.
Pytali: „Nie pamiętasz nic ze szkoły?”, a ja: „Właśnie stamtąd przyszedłem”.
„A ma się wrażenie, jakbyś pierwsze słyszał”.
Wszyscy tam mieli po 50 lat.
Pytam: „Kto tu uczy?”.
„Powinniście mi powiedzieć, skoro pytam. Kto tu uczy?”
Uczyłem się podstaw. Na przykład wymowy.
W college'u.
Jeździłem tam ze znajomymi,
którzy mieli zajęcia z biznesu
czy czego tam się uczy, a ja: „Dobra, widzimy się po wymowie”.
I nadal wiele słów wymawiam źle, czego nie rozumiem.
Mówię:
„Poizja”. Nikt nie wie, o co mi chodzi.
Poezja.
P-O-E-Z-J-A. A ja mówię: „poizja”.
Naprawcie to, zajęcia z wymowy.
A jak będę chciał pisać „poizje”?
Jak będę miał wiele pomysłów na „poizje”?
Nikt nie weźmie na poważnie: „Posłuchajcie moich poizji”.
Mówię „Oi”.
Typowe dla południowców.
Olej. Nawet nie wiem, jak to wymówić.
Olej. O-L-E-J.
No.
Tak.
Mówię: „Oi silnikowy”.
„Cynfoia”.
W szkołach policealnych na Południu powinni obowiązkowo to korygować.
Powinni zapisywać O-L-E-J na tablicy.
Ja mówię: „Oi”,
a oni: „Zajmiemy się tym”.
„Bardzo prawdopodobne, że tym będziesz się zajmował”.
„Wojna sesyjna”.
Tak to wymawiam.
Zamiast „secesyjna”.
Mówię: „Wojna sesyjna”.
Bo…
Okej, możliwe, że sam jestem sobie winien.
Nie wiem nic o „wojnie sesyjnej”.
Nie mam pojęcia o historii.
A wiem to stąd, że każdy film historyczny oglądam jak na szpilkach.
„Co będzie dalej?”
Obejrzałem Pearl Harbor.
Byłem zaskoczony tak samo jak oni.
Nie czytam.
I to chyba ma znaczenie.
Myślę, że czytanie to klucz do bycia inteligentnym,
A ja… tego nie robię.
I chyba się to na mnie mści.
Chcę czytać. Podoba mi się idea czytania. Nawet kupuję książki,
ale to w większości słowa.
I…
Każda książka.
Otwieram i myślę: „O czym ty do mnie mówisz?”.
To…
I nie odpuszczają. Na każdej stronie coraz więcej słów.
Może by dodać trochę pustych stron?
Dajcie mi złapać chwilę wytchnienia.
Moje oczy umieją czytać.
Problem ma mój mózg.
Moje oczy świetnie czytają.
Przykro mi, że są połączone z takim głupim mózgiem.
Patrzą na te słowa i myślą: „Naprawdę nic z tego nie czaisz?”.
„Piąty raz czytasz to zdanie. Spróbujmy z innym”.
Beletrystyka, literatura faktu. Nie wiem, co jest prawdą.
Każdą książkę czytam, jakby mówiła prawdę.
Z tego, co zrozumiałem, mamy w kraju poważny problem z czarodziejami.
W zeszłym roku byliśmy w Europie.
Lecieliśmy z Nashville do Londynu.
W Nashville była 16.42.
Zaproponowałem grę w zgadywanie, która godzina jest w Londynie.
Ja twierdziłem, że 00.42.
Nasza córka, że 1.42 w nocy.
A żona, że 23.
I tyle.
Nie powiedziała „23.42”.
I…
Mówię: „Chyba 23.42”?
Ona: „Przecież wiadomo”.
„Wiem, ale pokaż naszej córce, co powiedziałby normalny człowiek”.
I zaczęła się wielka kłótnia.
Jadąc do Europy, trzeba wiedzieć, że jest stara. Bardzo stara.
Myślimy, że nasz kraj jest stary, jedziemy tam i o rajuśku!
„Co wyście tu robili?”
Chodzimy sobie, a ktoś mówi: „To budynek z ósmego roku”.
Myślisz sobie: „A niech mnie”.
Byliśmy też w Australii.
Australia jest bardzo daleko.
Powiem wam, że Ziemia jest większa, niż myślałem.
Lecieliśmy 16 godzin, ponad 800 kilometrów na godzinę.
Ledwo daliśmy radę.
I chyba lecieliśmy w złą stronę.
Miałem jet lag.
Nie przeszkadzało mi to, bo wcześnie wstawałem.
Budziłem się o 5.45, a nigdy nie wstaję tak wcześnie.
Byłem pierwszy w kolejce do bufetu śniadaniowego.
Powiem wam, że kiedy wstajecie o 5.45,
do południa jest jeszcze dużo czasu.
Założylibyście się, że jest południe, a jest może 8.30.
O 18 myśli się: „Co tu jeszcze robią ludzie?”.
„Czemu słońce nie zachodzi?”
To kolejny etap mojego życia. Wczesne wstawanie.
Wdrażam się. Wstaję o 9.15.
No wiecie. Nigdy nie widziałem córki wychodzącej do szkoły, ale było blisko.
Z wiekiem zacząłem też marznąć.
Mam 45 lat. Zawsze muszę mieć ze sobą kurtkę.
Na zewnątrz może być 57 stopni,
a ja i tak będę chodzić w kurtce.
Widzę tych młodych ludzi i myślę: „Gdzie macie kurtki?”.
Moje ciało się rozpada. Ramię mnie boli, bo stoję tak na scenie.
To jakiś obłęd. To był wielki błąd.
Gdybym wiedział, że będę miał przez to problemy,
pewnie nie robiłbym z tego nawyku.
Moje ciało sobie z tym nie radzi.
Poszedłem z tym do lekarza…
Rozmawiał ze mną, jakbym był starym autem.
Mówi: „Szczerze? Ja bym już w to nie inwestował”.
Ostatnio naciągnąłem mięsień. Chyba w duszy.
W samym środku ciała…
Myślałem, że gdzieś z przodu,
a potem okazało się, że plecy też mnie bolą.
Co jest w środku?
Jaki mięsień jest w środku?
Podczas wędrówki zeskoczyłem z 30-centymetrowej skały.
To, co czułem, gdy wylądowałem… Tak wyobrażam sobie uderzenie pioruna.
Czułem to nawet w paznokciach.
Zawsze istnieje 50% szans, że mam rozpięty rozporek.
Można rzucać monetą.
Nie wiem, co się dzieje. Całe życie się zapinam.
A teraz wychodzę, mówię: „Do zobaczenia, chłopcy”…
W domu ściągam spodnie, a one same schodzą.
„Łaziłem tak cztery godziny”.
To chyba dlatego, że tak długo sikam.
Nie przywykłem do tego nowego starczego rytmu.
Po czterdziestce pęcherz lubi płatać figle.
Szybko się człowiek uczy, że lepiej poczekać,
aż ruch się nieco zmniejszy.
Młodzi wchodzą i wychodzą.
Mówię im: „Przekażcie rodzinie, że żyję”.
Nadal mam problem z jedzeniem.
Uwielbiam przetworzoną żywność.
„Z pola przez fabrykę na stół”.
Chcę, by moje jedzenie przeszło przez jak najwięcej rąk.
Ale koniec jest blisko. Czuję to.
Dłużej nie dam rady. To naprawdę boli.
Mówię sobie, że wiele dokonałem na tym polu.
Gdyby jedzenie fast foodów było sportem, byłbym legendą tej dyscypliny.
Robiłem wszystko.
Opakowania po Taco Bell wyrzucałem do kosza sąsiada,
żeby żona się nie dowiedziała.
Raz użyłem tyle keczupu,
że nieznajomy podszedł do mnie i powiedział: „Ale dużo keczupu”.
Wiecie, ile keczupu powinno się używać?
Koleś nie chce się mieszać.
Ale to widzi. Jego żona mówi: „Odpuść”.
Ale on: „Chyba muszę coś powiedzieć.
On chyba nie wie, że ludzie… Nikt nie używa tyle keczupu”.
Podjechałem na McDrive'a i okno nie chciało się otworzyć.
To wszechświat mówił: „Przystopuj”.
Ale ja się nie dałem.
To było żenujące, bo widzieli…
Musiałem otworzyć drzwi, które uderzyłyby w głośnik.
Musiałem podjechać dalej.
Gość za mną pyta: „Wychodzi pan?”.
Mówię, że nie mogę otworzyć okna.
Musiałem otworzyć drzwi. Głośnik był przy baku.
Więc wykrzykuję zamówienie.
Ten gość to słyszy.
Patrzę na ekran, a tam wszystko wypisane.
Niech cała okolica wie, co zamówiłem.
Potem podjechałem do okienka.
Musiałem otworzyć całe drzwi.
Podjeżdżam, a oni pytają mnie: „Dokąd pan idzie?”.
Ja na to: „Donikąd”. Jadę,
a oni widzą, jak cały siedzę w aucie.
Porąbane.
Jeśli nie wiecie, jak to jest, to nigdy nie czułem się tak bezbronny.
Oni tam siedzą, a ja: „Cześć”.
Widzą moje stopy.
I rzucają mi torbę jak niedźwiedziowi.
Nasza rodzina je dużo fast foodów.
Na rodzinnym czacie mój tata napisał ostatnio:
„Znalazłem sposób na tańszego Big Maca.
Zamawiasz podwójnego cheeseburgera i prosisz o sos do Big Maca.
Wychodzi taniej
i nie ma trzeciej bułki, więc to w zasadzie Atkins”.
Tak to się robi. To ta trzecia bułka jest problemem.
„Trzecia bułka to chyba przesada”.
Moi rodzice się starzeją. Nie są bardzo starzy,
ale są w wieku, w którym jeśli się potkną,
upadają na ziemię.
W pewnym wieku tak się dzieje.
Ja od 40 lat nie upadłem na ziemię po potknięciu.
Ale u nich to jest… Sam nie wiem.
Góra ciała mówi: „Idziemy”.
A…
dół mówi: „Co?”. I…
I nie ma żadnego: „O kurczę”.
Oni nie mają pojęcia, co się dzieje.
Patrzą na ciebie, a ty: „Naprawdę tego nie czujecie?”.
I uderzają w ziemię tak mocno, jakby spadali z dachu.
Ludzie to słyszą i: „Co się dzieje?”.
„Moi rodzice upadli!
Muszę ich podnieść.
Mama ma siniaka, który nie zniknie przez dwa lata”.
Dlatego teraz chodzę przed nimi.
Jestem jak Szerpa.
Sprawdzam teren, w który zaraz uderzą.
„Przed nami dywanik”.
„Jest dywanik. Na zewnątrz będzie trochę jaśniej niż w środku.
Przed nami bruk. Nie przeżyjecie tego.
Połóżcie się na dywaniku.
Podjadę do budynku”.
Moja mama poszła niedawno odebrać naszą córkę od koleżanki.
Wysłałem jej adres, a ona pojechała do niewłaściwego domu.
Zapukała do drzwi. Otworzyła inna babcia.
To nic dobrego.
Jak dwa psy, które widzą się przez płot.
Trudno zaciągnąć je z powrotem do domu.
Moja mama pyta: „Czy jest tu moja wnuczka?”.
Tamta pani odpowiada: „Mam trzech wnuków”.
Nie ma rozwiązania.
Dwie babcie.
„Ty coś masz, ja coś mam”.
Rozmawiały ze 30 minut. A to nie był ten dom!
Musiałem sam jechać po córkę, a potem szukać mamy.
W długoletnich związkach to żony trzymają wszystko w kupie.
W takich starych małżeństwach, na przykład 80-latków…
Jest para 80-latków. Żona wszystko ogarnia.
A jej mąż: „Gdzie jesteśmy?”.
Funkcje naszych mózgów dramatycznie spadają.
Facet wychodzi tylko dlatego, że żona chce, żeby ludzie go zobaczyli.
Jak opiekunka w zoo spacerująca ze starym gorylem.
„Daj się dotknąć dzieciom”.
Wszyscy próbują go nakarmić. „Nie karmcie go tym”.
„On chyba chce”.
„Jasne, że chce, ale jest za głupi, by wiedzieć, że nie może”.
Mój tata cały czas jeździ do szpitala.
Ma jakieś osiem operacji w roku.
Uwielbia to.
Lekarz mówi: „Wystarczy się porozciągać”.
A on: „Nie, chcę operację”.
Miał operację na uzależnienie od sprayu do nosa.
Tak.
Też się od niego uzależniłem.
Będę szczery. Jeśli go nie znacie, to nie zaczynajcie.
To jedna z najlepszych rzeczy, jakie mnie spotkały.
Moja żona się wściekała, gdy go używałem. Musiałem się przed nią ukrywać.
Słyszała go trzy ulice dalej.
Co to jest jedno psiknięcie?
„Nie będę tak żył.
Nie po to haruję, żeby nie móc sobie psiknąć we własnym domu”.
No więc tata poszedł z mamą do lekarza.
Lekarz pyta: „Używa pan sprayu do nosa?”.
Tata zaprzeczył.
Lekarz na to: „Wiem, że tak. Stwierdzam fakt”.
Pyta: „Jak długo go pan używa?”, a tata mówi: „Pięć lat”.
Co nie jest prawdą.
Mama mówi: „Mów prawdę”.
Mówi: „Używa go od 45 lat”.
Używał sprayu do nosa 45 lat.
Dla jasności, jeśli nie wiecie,
na pudełku nie polecają używać go dłużej niż trzy dni.
Na Ziemi nie ma lekarstwa, którego trzeba używać przez 45 lat.
Dużo myślę o moich rodzicach,
bo świat staje się coraz bardziej futurystyczny.
Tak jak oni, jestem człowiekiem XX wieku.
Na takich ludzi trzeba uważać. Jesteśmy starzy.
Mam ciotkę Helen urodzoną w latach 30.
Jest głucha.
Wtedy nie wiedzieli, że jest głucha. Lekarze nie mieli pojęcia.
Nie wiedzieli, co jej jest.
Takich wtedy mieli lekarzy.
Mówili jej… Patrzyli na nią, dmuchając jej dymem w twarz.
To byli prawdziwi lekarze. I mówili: „Nie wiem.
Jest niegrzeczna. Tyle wiem”.
To, co widziałem w dzieciństwie…
Mój tata jest magikiem.
Chodziliśmy oglądać jego występy na festynie hrabstwa Wilson.
Festyny są świetne. Jeśli nigdy… Nadal je organizują.
Rząd raczej o tym nie wie, ale…
Jeździ się karuzelach, które godzinę wcześniej były w kawałkach.
No więc chodziliśmy oglądać tatę.
On robił magiczne sztuczki.
A tuż obok niego osioł skakał z dużej wysokości do basenu.
Tacie ciężko było utrzymać uwagę ludzi.
Gdy pytał: „Czy to twoja karta?”,
ktoś odpowiadał: „Ten osioł zaraz skoczy”.
Człowiek nie wie, że chce to zobaczyć, póki osioł nie wejdzie na górę.
Używam tutaj słowa „skok” bardzo luźno.
Te osły spadały do basenu.
Ale tego na szyldzie nie napiszą.
Chcecie zobaczyć, jak osioł spada z dużej wysokości?
Nie? W porządku.
A jak skacze? Przynajmniej z własnej woli.
No więc osioł wchodził po rampie na wysokość jakichś 13 metrów nad ziemią.
I stał tam, bo nie chciał skakać.
Nie był tym zachwycony.
No i tam utykał, bo osły nie chodzą do tyłu.
Nie wiem, czy to prawda, ale…
Nigdy nie widziałem, żeby osioł się cofał.
Nigdy też się nie przyglądałem, ale wydaje mi się,
że w ciągu 45 lat życia widziałbym cofającego się osła.
Więc ten osioł tam stoi, a facet posyła na rampę psa.
Pies szczeka na osła, a ten skacze do basenu.
Widziałem to, więc uwierzcie.
Gdy osioł wpada do wody, myśli się: „Powinniśmy stąd iść”.
To nie jest tak fajne, jak się wydawało.
To zabrzmi głupio, ale człowiek jest zaskoczony,
widząc to, co obiecywał szyld.
PETA już się tym zajęła.
Zakazali tego. Myślę, że wszyscy uznali: „W porządku, rozumiemy”.
Kolejna rzecz, której zakazano przez PETA…
To były lata 80.
Byłem na świecie.
Na festynie można było walczyć z orangutanem.
Trzymali orangutana na ringu bokserskim, a kolesie płacili, żeby się z nim bić.
Mówię „kolesie”, bo nie wyobrażam sobie, by jakaś kobieta chciała z nim walczyć.
Można zostawić orangutana w pokoju z tysiącem kobiet
i żadnej nawet do głowy nie przyjdzie,
żeby się z nim bić.
Ale wpuśćcie tam trzech mężczyzn,
a dwóch z nich będzie chciało bić się z orangutanem.
Trzeci byłby prowodyrem. „Musicie się zmierzyć z tym orangutanem”.
No więc wchodzą na ring i chcą walczyć z orangutanem.
A orangutan wszystkich nokautował.
Nie mieliśmy Internetu, żeby wpisać: „Jak silny jest orangutan?”.
Wtedy rządził przekaz ustny.
Trzeba było poznać typa, który też walczył z orangutanem.
„Ale ma takie chude ręce”.
A on na to: „Wiem. Dlatego tam wszedłem”.
Ale PETA położyła temu kres.
Tak.
Cokolwiek by nie mówić o PETA, w XX wieku zrobili kawał dobrej roboty.
Najpierw musieli zająć się producentami samochodów.
Nim wynaleziono manekiny do testów zderzeniowych, używano świń.
Sadzali świnię w fotelu.
I ta mała świnka… Świnie są mądre.
Ta miała całkiem dobry dzień.
„Pozwolisz mi prowadzić samochód?”
Całkiem fajny dzień.
Wystawia łokieć.
„Żartujecie? Naprawdę mogę prowadzić?”
Nie wiem, czego do miało dowodzić. Świnie nie mają szyi.
W takim świecie dorastałem.
Patrzę na córkę i mam poczucie, że więcej łączy mnie z Pielgrzymami.
A oni wierzyli w czarownice.
Przy okazji chciałbym powiedzieć,
że faza czarownic była według mnie najtrudniejszą w historii fazą dla kobiet.
Nie chcę zabrzmieć zbyt poważnie, ale wiele osób mówi, że prawa wyborcze.
Nie zgadzam się. Czarownice, potem prawa wyborcze.
Czarownice, długo, długo nic i dopiero prawa wyborcze.
Wystarczyło źle przejść przez ulicę, a całe miasto: „Czarownica!”.
A ty sobie myślisz: „Oho, zaczyna się”.
Podziwiam je. Mogłyby odlecieć, a żadna się nie zdecydowała.
Dobra, przepraszam. To…
Trudno jest wpleść dowcip o czarownicach.
Trzeba uwzględnić wiele rzeczy.
Trzeba jakoś przywołać Pielgrzymów.
W siódmej klasie miałem zajęcia z pisania na maszynie.
W ten sposób…
Uważałem, że to strata czasu.
Ja…
Myślałem sobie: „Kto będzie pisał na maszynie?
Kursywa to przyszłość”.
Dlatego… Przyszłość…
Nie wiem… Nie znam się na technologii.
Nie wiem, co to SI.
Nie można jednocześnie znać się na SI i oglądać skaczących do basenu osłów.
Jedno albo drugie. Ja widziałem osła, więc odpadam.
Nie wiem, co robić, gdy chcę wysłać maila, a on krzyczy: „Za duży załącznik”.
Zwykle próbuję wysłać go jeszcze raz.
Tak robię. Czaicie, jakie to głupie?
Komputer odmawia, a ja mówię: „A może teraz?”.
Hotele też stają się futurystyczne.
W wielu hotelach pod prysznicem
jest teraz tylko pół szyby.
Prysznic jest otwarty.
Woda zalewa podłogę.
Oto przyszłość.
Chcą podłogi zalanej wodą.
Ja jestem stary i głupi.
W moich czasach woda miała się nie wylewać.
To było całkiem ważne, a teraz…
podłogi mają być mokre.
Chcieliby w ogóle nie wstawiać szyb, ale jeszcze żyje, więc robią pół.
„Jak koleś fiknie, żadnych szyb,
mokre podłogi i odpływy na balkonach”.
Podczas mojej pierwszej trasy musiałem zamawiać pobudkę.
Tylko tak mogłem wstać co rano.
Musiałem dzwonić do obcego typa
i pytać: „Obudzi mnie pan jutro?”.
Był ostatnią osobą, z którą co wieczór rozmawiałem.
Dzwoniłem do żony, a potem do gościa, którego nigdy nie widziałem.
„Obiecuje pan, że mnie jutro obudzi?”
Mówiliśmy sobie „dobranoc”.
Nikt nie zamawia pobudek od jakichś 20 lat.
Był z nami w trasie chłopak, 24-latek, który nigdy nie zamawiał pobudki.
Zatrzymaliśmy się w hotelu i zobaczył na telefonie pobudkę.
Mówi: „Zamówię pobudkę”.
Powiedziałem: „Nie rób tego.
To jak popielniczki w samolocie”.
A on: „Nie, chcę pobudkę”.
Dobra. Więc ją zamówił.
Rano dzwoni telefon, a on nie odbiera.
Nie wiedział, że to jego główne zadanie.
Odebrać telefon i dać znać, że nie śpi.
Więc ten gość, który pewnie też jest młody, myśli:
„Muszę zapukać do drzwi.
Nikt nigdy nie korzystał z tej usługi.
To musi być najważniejsza osoba na świecie”.
Więc idzie na górę i puka do drzwi.
Mój kumpel nie otwiera.
Facet wchodzi do pokoju.
Przysięgam, że to prawda.
Dwóch młodych kolesi nie wie, co robi.
Więc wchodzi do pokoju i myśli: „Muszę go dotknąć?
To jest ta pobudka?
Mam po ciemku dotykać obcego faceta?”.
Wyobrażam sobie, że zaczął mówić coś w stylu: „Hej! No już!
Hej”.
Licząc, że nie będzie musiał go dotykać.
Ale musiał. Przysięgam, tak mi powiedział.
Budzi się, a tam jakiś typ: „Hej, kolego.
Pobudka”.
Dziękuję bardzo.
Napisy: Agnieszka Żurek