Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ขอเสียงต้อนรับให้กับเนต บาร์กัตซี พ่อของหนูด้วยค่ะ
(เนต บาร์กัตซี: เพื่อนของคุณ)
รักลูกนะ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ชาวฟีนิกซ์ ขอบคุณมากครับ
นี่ดีมากเลย
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ดีจริงๆ
นี่แหละ จะเริ่มกันละนะ
ครับ…
ผม… ผมรัก…
ฟังนะ ผมรักการทำสแตนด์อัพคอมเมดี รักเลยละ
และงานที่ผมเคยทำ งานจริงๆ ล่าสุดที่ผมเคยทำ
งานที่ผมจะกลับไปซบ เมื่องานนี้ล่มไม่เป็นท่า
ผมเคยเป็นพนักงานอ่านมิเตอร์น้ำ
ขอบคุณ
งานนี้น่ะ…
แค่ชื่อก็บอกแล้วว่าคุณต้องทำอะไร
พอคนถาม ผมก็ตอบว่า "ผมเป็นพนักงานอ่านมิเตอร์น้ำ"
"เหรอ มันงานอะไรล่ะ"
เดี๋ยวผมบอกให้ว่าคืองานอะไร โอเคไหม
เราก็จะอ่านมิเตอร์น้ำ นั่นแหละ…
หน้าที่เดียวที่เราต้องทำ
สมัยที่ผมยังทำงานนี้ ผมทำที่วิลสันเคาน์ตี
เมาท์จูเลียต รัฐเทนเนสซี
สมัยที่ผมยังทำงานนี้ ผมต้องจอดรถพนักงาน
แล้วเดินเข้าไปในย่านต่างๆ
เข้าๆ ออกๆ ย่านโน้นย่านนี้
แล้วจดว่าแต่ละบ้านใช้น้ำเท่าไร
ตอนนั้นเป็นปี 2001 มันมีเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน
ถ้าคุณแก่พอ คุณคงจำ เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายนได้
ตอนนั้นทั้งประเทศกลัวกันมาก ว่าจะมีการโจมตีตามมาอีก
เราเองก็ด้วย
พวกเราในวิลสันเคาน์ตีน่ะ
เราคิดกันว่า
พวกนั้นโจมตีนิวยอร์กแล้ว แน่นอนว่าเป้าหมายต่อไป
ต้องเป็นเมาท์จูเลียต รัฐเทนเนสซี
พวกนั้นจะวางยาพิษในน้ำของเมืองเรา
เบื้องบนเลยสั่งให้พวกเรา พนักงานอ่านมิเตอร์น้ำ
ไปคุ้มกันแทงก์เก็บน้ำ
ผมทำแบบนี้จริงๆ นะ ผมไปยืน…
อยู่กลางทุ่งมืดๆ คนเดียว
รอให้พวกตาลีบันโผล่มา
ไม่มีอาวุธ ไม่เคยผ่านการฝึกอบรมใดๆ
พวกเขาให้ตะเกียงเรามา ตะเกียงเนี่ยนะ
มันทำได้อย่างเดียวคือส่องให้เห็นเรา ตอนเรายืนชูมัน
ผมมองไม่เห็นครึ่งเมตรข้างหน้าด้วยซ้ำ
ถ้าใครมีปืนก็ยิงมาตรงแสงเดียวโด่เด่ กลางทุ่งนั่นได้เลย
พวกเขาคงต้องเอาตะเกียงมาส่องอกผมด้วยซ้ำ ผมนี่แบบ "อะไรกันล่ะเนี่ย"
จนถึงทุกวันนี้ ผมยังคิดอยู่เลย…
ผมพูดตลอดว่าพวกเขาอยากให้เราทำอะไรกันแน่
โทรเรียกตำรวจเมาท์จูเลียตเหรอ
"บินลาเดนอยู่ที่นี่
เขาผ่านตะเกียงของเราไปได้
เขาเข้าไปในแทงก์น้ำแล้ว แถมรู้วิธีเปิดฝาด้วย พวกเรา…
พวกเราแปลกใจเลย แต่เขาดันเปิดเป็น"
ตอนที่ผมทำงานนั้น เมียผมแต่งงานกับผมแล้ว
เธออยู่กับผมมาตั้งแต่ก่อนที่เราจะมาถึงจุดนี้อีก
เธอมาแต่งกับผมเพราะอยากได้สิทธิพิเศษ ที่ผมได้จากบริษัทน้ำประปา
เรา…
เราแต่งงานกันมา 17 ปีแล้ว
ขอบคุณครับ
และผมรู้ว่า…
ยิ่งแต่งงานนานเท่าไร ผมก็ยิ่งรู้ว่า ทำไมเธอถึงถูกส่งให้มาอยู่ในชีวิตผม
ผมคงไม่มายืนตรงนี้ถ้าไม่มีเธอ
ผมรู้ทั้งหมดนี้ดี
และเพราะแบบนี้ ผมเลยพึ่งพาเธอหนักมาก
จนผมไม่รู้อะไรเลย
เกี่ยวกับตัวเอง แบบว่า…
ผมไม่รู้ว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบกินอะไร
ถ้ามีคนถามว่า "คุณอยากลองกินนี่ไหม"
ผมต้องลากเมียมาถาม
ไม่งั้นก็คงแบบ "ผมว่าไม่หรอกครับ"
ผมไม่รู้ว่าควรอุ่นไมโครเวฟนานแค่ไหน
ผมต้องถามเมียทุกครั้ง อย่างกับว่าครอบครัวเธอคิดค้นไมโครเวฟ
"คุณอยากให้ผมอุ่นเจ้านี่ ในไมโครเวฟนานเท่าไร"
เธอก็ตอบว่า "ก็อุ่นจนกว่ามันจะร้อน"
ผมก็แบบ "แต่มันมีตัวเลขอยู่นะ ก็แค่…
ก็แค่บอกตัวเลขมา ผมไม่…
คุณจะบอกตัวเลขมา หรือจะต้องให้ผมโทรไปถามแม่"
ถ้าเมียผมไม่บอก ผมคงจิ้มปุ่มอยู่ 90 นาทีแล้วเลิกพยายาม
แต่ผมซักผ้าเองนะ
ขอบคุณครับ ขอบคุณ
ผมว่าผมสมควรได้รับเสียงปรบมือ
ตอนโตมา ผมเห็นแม่ซักผ้าให้พ่อ
เลยคิดว่าภรรยาทุกคนซักผ้าให้สามี
แต่ผมซักของตัวเองตลอด และบอกตามตรง
ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้ถูกลืมมาตลอด 17 ปีที่ผ่านมา
ไอ้ความเสียสละที่ผมทำนี่น่ะ สามีคนอื่นไม่เห็นต้องทำแบบผม
มีอยู่วันหนึ่ง ผมขับรถกลับบ้าน แล้วก็คิดขึ้นมาได้
"โอเค ฉันจะต้องพูดถึงเรื่องนี้หน่อยแล้ว"
แต่ผมไม่ได้พูดถึงมันวันนั้นหรอก
ผมคิดว่าเดี๋ยวคงมีจังหวะให้ได้ยกขึ้นมาพูด
อย่างตอนที่เราทะเลาะกัน
และผมกำลังจะเถียงแพ้…
ผมกะว่าจะพูดขึ้นมาเลยว่า "ผมซักผ้าเองนะ"
เมียผมก็คงแบบ "เลิกทะเลาะได้
คุณชนะ ฉันลืมไปเลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน"
ผมเลยเก็บเรื่องนี้ไว้ รอจังหวะเหมาะอยู่หกเดือนเต็ม
จนในที่สุดเราก็ทะเลาะกัน
ผมจำไม่ได้ว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร เรื่องไม่เป็นเรื่อง
ไม่รู้สิ ไม่ใช่เรื่องซักผ้าหรอก อันนั้นผมจำได้
ผมกำลังจะเถียงแพ้…
แล้วก็คิดขึ้นในใจว่า "ตอนนี้แหละ"
บอกตามตรงผมเสียใจนะที่ต้องปล่อยหมัดนี้
ผมมั่นใจขนาดนั้นเลย
ผมสงสารเธอด้วยซ้ำ
ผมคิดในใจว่า "เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะชนะ แต่ฉันกำลังจะทิ้งระเบิดใส่เธอแล้ว"
จู่ๆ ผมก็เลย
โพล่งออกไปว่า "ผมซักผ้าเองนะ"
แล้วก็ตามด้วย "ผู้ชายแบบผมไม่มีอีกแล้วนะ"
ผมช็อกไปเลยที่มันจุดชนวนศึกที่สอง ที่ผมไม่นึกว่าจะโดน
ผมกับเธอมีสไตล์ซักผ้าต่างกันสุดๆ
เมียผมจะอ่านป้ายคำแนะนำ ส่วนผมจะโยนพรมกับสูทไปซักพร้อมกัน
ผม…
ก็ไม่รู้แหละ
"คุณอยากซักรองเท้าด้วยไหมล่ะ ใส่รองเท้าเข้าไปด้วยสิ"
เครื่องซักผ้าเลื่อนออกมาจากผนัง ประมาณ 30 ซม.ตลอด
เวลาที่ผมซักผ้าเสร็จ
มันแบบ "นายเอาของใส่เครื่องซักผ้า ไม่บันยะบันยังเลยนี่"
ครับ "แล้วดูสิ เกือบเปียกหมดทุกชิ้นด้วย"
ผมเดินทางบ่อยมาก แน่นอนละ
เมียผมเลยจะอยู่บ้านกับลูกสาวของเรา
เรามีลูกสาวแสนวิเศษหนึ่งคน ที่คุณได้พบแล้ว และ….
แต่ผมรู้นะว่ามันเป็นเรื่องยาก แบบว่าเธอต้องอยู่บ้าน
เมียผมต้องเป็นทั้งพ่อและแม่
เป็นทั้งผู้ปกครองที่เข้มงวดและใจดี
ส่วนผมกลับบ้านมา ผมสนุกสนานสุดๆ
บางครั้งผมก็ไปป่วนกิจวัตรในบ้าน
อันนี้เมียผมบอกผม และ…
เวลากลับบ้าน ผมจะไปนอนเล่นบนเตียงกับลูก
แล้วเราก็จะโดนดุเพราะคุยกัน แต่ผมไม่ได้เป็นคนคุยเลยนะ
แต่เราโดนดุเสียงดังอย่างกับผมเป็นคนคุย
ผมเข้าใจนะ เพราะผมไม่ค่อยนึกถึง ผลที่ตามมาไม่ว่าจะเรื่องอะไร
อย่างเช่นเรามีหมาอยู่แล้วตัวนึง
แล้วผมอยากได้อีกตัว
เมียผมไม่อยากเลี้ยงหมาอีกตัว เพราะมันยุ่งยากไป
การเลี้ยงหมาสองตัวเป็นงานหนักเกินไป
เพราะคุณต้องเปิดประตูหลังบ้าน ให้หมาสองตัวออกไปข้างนอก
แล้วคุณก็ปิดประตู ทีนี้พวกมันก็อยู่ข้างนอก
คุณอยู่ข้างในบ้าน
ไม่ต้องทำอะไรกับมัน แต่…
แล้วพอพวกมันอยากกลับเข้ามา คุณก็แบบ
"ต้องไปเปิดให้หมาพวกนี้กลับเข้ามาแล้ว"
แล้วก็แบบ "หมาหนึ่งตัว สองตัว… ให้ตายสิ มีหมาเต็มบ้านไปหมดเลย"
ฟังนะ บอกตามตรง ผมไม่เคยดูแลหมาตัวเดียว ที่เราเลี้ยงหรอก แต่ว่า…
สองตัวเนี่ย มีสองตัวก็น่าจะสนุกดี
หมาบ้านเรานอนบนเตียงนอนของเรา
และเคยมีคนบอกผมว่าไม่ควรทำแบบนั้น
เพราะคุณจะเสียความเป็นจ่าฝูง
ผมเลยถามเขาว่า "คุณว่าปีนี้มันปีอะไรแล้ว"
เจ้าพวกนี้เป็นพันธุ์ผสมพุดเดิลนะ
พวกมันแทบไม่ใช่หมาแล้ว
แทบเป็นคนแล้ว เป็นคนจริงๆ
หมอนี่ทำเหมือนยังอยู่ยุค 1980 ที่หมาต้องนอนข้างนอกตลอดปี
หมาพวกนั้นต่างหากที่คุณต้องคุมอำนาจให้อยู่
ก็คุณมีหมาป่าในสวนหลังบ้าน
มีเพื่อนแวะมาถาม "อยากออกไปข้างนอกไหม" "ฉันว่าอย่าดีกว่า"
เมียผมยังเป็นคนตระหนี่ที่สุดในบ้านด้วย
ไม่ได้หมายความในทางไม่ดีนะ เธอแค่ชอบให้ปิดไฟ
ปิดไฟ ประหยัดเงิน ปิดซะให้หมดทุกดวง
บรรยากาศแบบไฟดับทั้งบ้าน มันก็สนุกดี
เปิดไฟเพื่อหาที่นั่ง
แล้วก็เอาไม้เคาะไฟให้ดับอีกที
นั่งในความมืด เศร้าๆ กันไปแบบนั้นทั้งวัน
แต่คุณจะประหยัดเงินได้ทีละบาทสองบาทละนะ
ทุกครั้งที่ผมขึ้นเตียง เธอจะถามว่า "คุณปิดไฟหรือยัง
ฉันมองไม่ออกว่ามันเปิดอยู่ไหม ลุกจากเตียงไปปิดให้หมดเลยนะ"
อีก 80 ปีข้างหน้า เราจะมีเงินให้ลูก สามสิบเจ็ดเหรียญจากค่าไฟที่ประหยัดได้
โอเค ฟังนะ ผมเป็นคนสิ้นเปลืองอยู่
เช่นถ้าอะไรใกล้หมดขวด ผมจะโยนทิ้งเลย
อย่างซอสมะเขือเทศ ถ้ามันเหลืออยู่ประมาณนี้ ผมก็แบบ…
แต่เมียผมจะเอาซอสมะเขือเทศเก่า มาเทผสมกับซอสใหม่
ผลคือซอสมะเขือเทศของเรา รสชาติชวนแหวะตลอด
ยาสีฟันด้วย
ผมใช้จนถึงจุดที่ผมคิดว่าคนทั่วไปเขาใช้กัน
ผมไม่อยากออกแรงเหมือนเล่นกล้าม เพื่อรีดมันออกมา
ผมจะไม่ถึงกับเอาเตารีดมาทับหลอดยาสีฟันหรอก
แต่เธอจะทำมากกว่านั้นอีก
ผมเลยรู้ว่าถ้าผมใช้หมดแล้ว ผมจะส่งให้ยัยขี้งกที่ผมแต่งงานด้วย
เธอจะตัดหลอด ขูดยาสีฟันออกมาจนหมด
ผมแต่งงานกับคนแก่จากยุคเศรษฐกิจตกต่ำชัดๆ
ถ้าเมียผมอยู่ในยุคนั้นนะ เธอคงไปได้สวยเลย
เธออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตอนนั้นมีวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ
งานเลี้ยงพิซซ่านี่ฝันร้ายของผมเลย
เวลาผมชวนเพื่อนมากินพิซซ่าที่บ้าน
ผมจะพูดว่า "สั่งพิซซ่ากินกันเถอะ"
เธอถามว่า "จะสั่งเท่าไรล่ะ" ผมก็บอก "ก็สั่งเยอะๆ ไปเลย"
"ผมไม่อยากให้พิซซ่าหมดกลางวงเพื่อน"
เธอก็จะบอกว่า "ก็โทรไปถามเพื่อนสิ"
ผมก็แบบ "จะให้ผมโทรไปหาผู้ใหญ่วัย 40 ปี
แล้วถามว่า 'คืนนี้จะกินพิซซ่ากันกี่ชิ้น' ไม่ได้หรอกนะ"
พวกเขามีงานมีการ มีครอบครัวนะ
พวกเขามีงานทำอยู่ในออฟฟิศตอนนี้เลย
คุณจะให้ผมโทรไปถามว่า "วันนี้นายกินมื้อเที่ยงไปเยอะไหม"
"เปล่าหรอก เราพยายามประหยัดกันอยู่ เลยอยากรู้จำนวนที่แน่ชัด
ว่าอีกแปดชั่วโมงนายจะกินพิซซ่ากี่ชิ้น"
ผมแค่อยากซื้อของโดยไม่ให้เธอรู้
แล้ว… มันก็ยากสุดๆ
ผมว่าถ้าผมรู้ชื่อธนาคารตัวเอง ผมคงทำได้อยู่
แต่ผมก็ต้องถามเธอเพื่อให้ได้ข้อมูลธนาคาร
ผมอาจเนียนถามไปว่า
"ถ้าผมมีบัญชีธนาคาร คุณคิดว่าผมจะใช้ธนาคารอะไร"
ไม่ก็เดินเข้าธนาคารสัปดาห์ละครั้งแล้วถามว่า "สวัสดีครับ เงินผมฝากอยู่ที่นี่หรือเปล่า"
เธอต้องคอยช่วยผมแก้ปัญหาตลอด
ถ้าผมซื้อของมาแล้วใส่ไม่พอดี ผมไม่เคยเอาไปเปลี่ยนเลย
ผมอายน่ะครับ
เพราะผมมั่นใจว่าจะต้องเจอ พนักงานกลุ่มเดิมที่เจอกันครั้งก่อน
และพวกเขาก็จะจำผมได้
แล้วตอนผมเดินไปหา พวกเขาต้องพูดแน่ว่า "นึกแล้วว่าคุณใส่ตัวนั้นไม่ได้"
ส่วนเธอเอาของชำไปคืนร้านขายของเลย
ใช่ อาหารเลยนะ
พูดกันตรงๆ ผมไม่คิดว่ามันทำได้ด้วยซ้ำ
พูดตรงๆ เลย
ผมคิดว่าเธอข่มขู่เด็กอายุ 15 ที่ทำงานในร้านนั้น
พวกนั้นไม่รู้จะทำยังไง
พวกแม่ๆ เดินเข้ามาพร้อมพูดว่า "กล้วยของเธอมันสุกเร็วเกินไป"
พวกนั้นคงแบบ "อะไรนะครับ"
"คุณเลือกกล้วยพวกนี้เองนะ นั่นไม่ใช่กล้วยผม อะไรของคุณเนี่ย"
"ฉันขอเปลี่ยนกล้วย ฉันจะเปลี่ยนกล้วยละ"
เด็กคงคิดว่า "ป้าคนนี้กำลังขโมยกล้วย" แหงๆ
ไม่นานมานี้ตอนผมเดินไปที่รถ แล้วเจอเด็กมหาลัยเข้ามาหา
เขากำลังระดมทุน
เพื่อธรรมชาติ หรือเพื่อโลกนี่แหละ
คือพูดถึงธรรมชาติกับโลกน่ะ
ไม่รู้สิ เขาใช้คำเฉพาะ แต่ก็นั่นแหละ หลักๆ แล้ว…
เขามองผมแล้วบอกว่า "มันเพื่อโลกนะ"
ผมก็บอกไปว่า "ใช่ โลกกำลังเจอปัญหา เยอะเลยเนอะตอนนี้"
ก็นะ…
เขาเล่าให้ฟังทุกอย่างว่า โลกกำลังเจอกับอะไรบ้าง
เรื่องมลพิษ
เขาบอกว่า "น้ำกำลังโดนวางยาพิษ"
ผมเลยบอกไปว่า "ไม่หรอกถ้าฉันคุ้มกันอยู่ แต่ฉันเข้าใจ"
ผมว่าผมน่าจะซื้อต้นไม้ต้นนึงไปละ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ
แต่ผมพยายามยื่นเงินสดให้เขา แล้วเขาก็แบบ
"โอ้ คุณต้องใช้บัตรเครดิตครับ" ผมก็แบบ "ก็ได้"
แล้ว
ผมก็กรอกข้อมูลทุกอย่างของครอบครัว ลงไปในไอแพดของใครก็ไม่รู้
มันราคา 75 เหรียญ
แล้วเขาก็รูดบัตร แล้วหลังจากทำทุกอย่างเสร็จ
เขาก็พูดว่า "แค่บอกเฉยๆ นี่เป็นการจ่ายแบบรายเดือนนะครับ"
ใช่เลย
เขาบอกผมทีหลัง แล้วก็เสริมว่า "ฟังนะ คุณสามารถยกเลิกในเว็บได้"
ผมนี่แบบ "ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น"
แล้วเขาก็บอกว่า "กรอกที่อยู่อีเมล เพื่อรับใบเสร็จด้วยนะครับ"
ผมก็แบบ "ได้เลย" ผมใส่อีเมลเมียผมลงไป
ทายซิว่าใครจัดการเรื่องนี้ได้เร็วจี๋เลย
เมียผมจะสั่งให้ตัดต้นไม้นั่นวันพรุ่งนี้เลย
ผมโทรหาเธอ เพราะเวลาสมัครอะไรให้เรา ผมต้องโทรบอกเธอก่อน…
เธอรับสาย พูดแค่ว่า "กำลังจัดการให้" แล้วก็วางไป
เมียผมคุมทุกอย่าง เธอจัดการหมด
บ้านเราทำหลังคาใหม่ และผมไม่รู้เรื่องนั้นด้วยซ้ำ
หลังคาใหม่ทั้งแผงเลย ผมมารู้เพราะเพื่อนบ้านบอก
พวกเขาถามว่า "หลังคาใหม่เป็นไงบ้าง"
ผมก็ตอบ "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ"
พวกเขาก็แบบ "คุณไม่รู้เหรอว่าบ้านคุณทำหลังคาใหม่"
ผมก็ "เปล่าสักหน่อย"
ผมเลยต้องเดินไปหาเมีย แล้วพูดว่า "คุณไปตอบเรื่องหลังคาใหม่ให้เขาเลย
เพราะคุณไม่บอกอะไรผมสักนิด
เมื่อกี้ผมดูเหมือนไอ้งั่งเลย"
ในย่านที่เราอยู่ บ้านของเราอยู่ในซอยตัน
ซึ่งน่าตื่นเต้นมาก เพราะผมโตมากับถนนธรรมดา…
และผมก็ฝันมาตลอดว่าจะได้อยู่ในซอยตัน
คุณเห็นซอยตันแล้วก็แบบ "ลองจินตนาการว่าได้อยู่ซอยแบบนี้ดูสิ"
เราทำทุกอย่างตามสไตล์บ้านในซอยตัน
อย่างเช่นถ้ามีใครขับรถมา เราก็จะแบบ "นายมาทำอะไรในซอยนี้…"
ไม่ว่าจะรถอะไร
เราจะแบบว่า "ออกไปจากซอยตันของเราเดี๋ยวนี้"
เราเอาขยะออกไปทิ้ง
เราทิ้งตามวัน ผมไม่รู้หรอกว่าวันไหน แต่ก็สักวันนั่นแหละ
เราทำแบบนั้น ทิ้งตามวันสักวันนั่นแหละ
เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนเราลืมเอาขยะออกไปทิ้ง
ความเครียดแบบนั้นทำลายครอบครัวหนึ่งได้เลย
ทั้งสัปดาห์เหมือนมีคำสั่งว่า "ทุกคน กินด้วยมือเอานะ"
พอมีเพื่อนแวะมาบ้าน เราก็แบบ "เอาขยะใส่กระเป๋ากลับไปทิ้งบ้านนายด้วย"
เราโชคดีมากเรื่องเพื่อนบ้านครับ เพื่อนบ้านเราเจ๋งมาก
พวกเราสนิทสนมกันมาก
พวกเขามีงานจริงๆ ทำ
พวกเขาจบมหาลัยอะไรพวกนี้
และ… คนนึงเป็นที่ปรึกษาด้านการจัดการ
งานเขาคือดูแลจัดการ ที่ปรึกษาคนอื่นๆ ทั้งหมด และ…
ครับ เป็นงานหนักมาก โอเคไหม
มีที่ปรึกษาเยอะมาก เขาต้องคอยบอกว่า "กลับไปทำงานได้แล้ว"
แบบว่า "ที่นี่…
ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้คุณ มานั่งปรึกษากันเล่นๆ เข้าใจไหม"
ครับ
เขาเลยยุ่งมากๆ
เพื่อนบ้านอีกคนของเราเป็นแอคซัวรี
ผมเคยคิดว่าเขาทำงานเกี่ยวกับนก
ผมเคยถามเขาว่า "นกตรงนั้นมันนกอะไรเหรอ"
เขาตอบมาว่า "ไม่รู้เหมือนกัน" ผมก็แบบ…
"คุณเป็นแอคชัวรีนะ คุณไม่รู้เหรอว่านกตรงนั้นคือนกอะไร"
ผมไปงานวันอาชีพที่โรงเรียนลูกสาว
และผมเข้าใจนะว่างานที่ผมทำมันสนุก
แต่ผมประหม่านะ เพราะผมกำลังเจอกับคนจริงๆ และพวกเขาก็ฉลาด และ…
ผมเลยแอบหวังว่าจะได้นั่งโต๊ะคนเดียว
แต่พวกเขาดันจับผมนั่งกับศัลยแพทย์
ซึ่งผมคิดว่าพวกเขาจงใจทำแบบนั้น
เหมือนจะบอกเด็กๆ ว่า
"นี่แหละความแตกต่าง ของการอ่านมากกับอ่านน้อย"
เด็กๆ จะเดินเข้ามาหา
แล้วก็ถามว่า "คุณเรียนวิชาไหน เพื่อใช้ทำสแตนด์อัพคอเมดีครับ"
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันต้องเรียนวิชาอะไรบ้าง
ผมบอกไปว่า "วิชาภาษาอังกฤษน่ะ ฉันใช้ภาษาอังกฤษบนเวทีซะส่วนใหญ่"
เด็กๆ ถามเขาว่า "คุณต้องเรียนกี่ปีถึงจะได้เป็นหมอผ่าตัด"
เขาก็ตอบว่า "54 ปี" หรืออะไรแบบนั้น มันแบบว่า…
แล้วเด็กๆ ก็หันมาถามผมว่า "ใช้เวลาแค่ไหนถึงจะเป็นตลกได้"
ผมก็ตอบไปว่า "นายเป็นตอนนี้ได้เลย" ก็นะ…
"ฟังนะ เรียนประถมให้จบ
ทำให้พ่อแม่ดีใจ แต่หลังจากนั้นก็เป็นตัวตลกเต็มขั้นโลด"
ผมมีช่วงเวลาแย่ๆ ในโรงเรียน แบบว่า…
ผมแทบจะไม่จบมัธยมด้วยซ้ำ แต่ก็ยังได้เข้าวิทยาลัยชุมชน
แทบไม่ได้เข้าวิทยาลัยที่เขาเปิดรับทุกคน
ผมเรียนวิทยาลัยชุมชนหนึ่งปี แต่ได้ศูนย์หน่วยกิต
หลายคนไม่รู้ว่าวิทยาลัยชุมชน…
เป็นวิทยาลัยที่แบบ…
"ถ้านายมาเข้าเรียนที่นี่ ก็แปลว่า นายอาจติดแหง็กอยู่ชุมชนนี้ตลอดชีวิต
งั้นเราจะสอนเรื่องแถวๆ นี้ให้แล้วกัน
นายจะได้รู้คร่าวๆ ว่าแถวนี้เป็นยังไง"
ปีนั้นทั้งปี
ผมไม่ได้เก็บหน่วยกิตด้วยซ้ำ เพราะผมต้องเรียนคลาสเสริมพื้นฐาน
ซึ่งคลาสเสริมพวกนี้มีไว้สำหรับ…
มันเป็นคลาสสำหรับคนวัยผมตอนนี้
ที่พยายามกลับไปเรียน เพราะลืมเนื้อหาม.ปลายหมดแล้ว
แต่ผมดันต้องเรียน หลังจากเพิ่งจบมัธยมหมาดๆ
พวกเขาถามว่า "จำที่เรียนไปไม่ได้เหรอ" ผมก็แบบ "ผมก็เพิ่งเรียนจบมาเลย"
พวกเขาก็สวนว่า "แต่เหมือนนายไม่เคยรู้จักโรงเรียน"
ทุกคนในห้องนั้นอายุ 50 ปีได้
ผมนี่แบบ "คนไหนเป็นครูล่ะเนี่ย
ผมว่าพวกคุณต้องบอกผมหน่อยแล้ว คนไหนคือครู"
ผมลงเรียนวิชาพื้นฐานสุดๆ ผมลงวิชาการพูด
ที่วิทยาลัย
ผมจะขับรถไปวิทยาลัยกับเพื่อนๆ
ที่ไปเข้าเรียนวิชาธุรกิจอะไรเทือกนั้น
หรืออะไรก็ตาม ส่วนผมจะแบบ "โอเค เดี๋ยวเรียนการพูดเสร็จแล้วจะไปหา"
แต่ผมก็ยังออกเสียงหลายๆ คำผิด นั่นแหละจุดที่ผมไม่เข้าใจ
ผมพูดคำว่า
"โพอิม" ซึ่งไม่มีใครเข้าใจ
โพเอิม ที่แปลว่าบทกวี
พี โอ อี เอ็ม ผมพูดว่า "โพอิม"
แก้ให้หน่อยสิ นังวิชาการพูด
แล้วถ้าผมอยากเป็นนักแต่ง "โพอิม" ล่ะ
ถ้าผมมีไอเดียแต่ง "โพอิม" เจ๋งๆ เยอะเลยล่ะ
ไม่มีใครจริงจังกับผมเลย เพราะผมพูดว่า "ฟัง 'โพอิม' ของฉันสิ"
"โอล" ผมพูดว่า "โอล"
ออกเสียงได้ฝั่งใต้สุดๆ
ออยล์ ที่แปลว่าน้ำมันเนี่ย ผมออกเสียงให้พวกคุณฟังไม่ได้ด้วยซ้ำ
โอล โอ ไอ เอล
ใช่เลย
นั่นแหละ
ผมจะพูดว่า "มอเตอร์โอล"
ไม่ก็ "ทินโฟล"
วิทยาลัยชุมชนทางตอนใต้
ควรจะมีวิชาบังคับที่แก้ไขการออกเสียงแบบนี้
พวกเขาควรเขียนคำว่าน้ำมันบนกระดาน
และผมก็จะออกเสียงว่า "โอล"
พวกเขาก็จะแบบ "เราจะแก้ไขเรื่องนี้ให้เอง
เพราะมีความเป็นไปได้เยอะมาก ที่คุณจะไปใช้แรงงานขุดเจาะน้ำมัน"
"ซิลเวอร์วอร์"
ผมออกเสียงแบบนี้เลย
แทนที่จะเป็น "ซีวิล"
ผมพูดว่า "ซิลเวอร์วอร์"
เพราะ…
แต่ก็นะ เรื่องนั้นผมอาจผิดเอง โอเคไหม ผมไม่…
จะบอกให้ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ สงครามกลางเมืองด้วยซ้ำ
ผมไม่รู้เรื่องประวัติศาสตร์เลย
บอกได้เลย เพราะหนังประวัติศาสตร์ทุกเรื่องที่ผมดู
ผมจะลุ้นตัวโก่ง
"จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะ"
ผมเคยดูเรื่องเพิร์ลฮาร์เบอร์
ผมนี่ตกใจพอๆ กับทหารในเรื่องเลย รู้ไหม
ผมไม่อ่านหนังสือด้วย
ครับ และผมคิดว่าการอ่านสำคัญนะ
ผมเชื่อว่าการอ่านคือกุญแจสู่ความฉลาด
และ… ผมไม่อ่านอะ
ผมว่าตอนนี้กรรมเริ่มตามทันแล้ว
ผมอยากอ่านนะ ผมชอบไอเดียของการอ่าน ผมถึงกับซื้อหนังสือด้วย
แต่หนังสือพวกนี้มีคำเยอะสุดๆ
และ…
มันเป็นทุกเล่มเลย
คุณเปิดมันแล้วก็คิดว่า "แกพูดอะไรของแกเนี่ย"
แบบว่า…
แถมยังไม่น้อยลงเลยด้วย ทุกหน้ามีแต่จะมีคำเยอะขึ้น
ใส่หน้าว่างเข้าไปหน่อยเป็นไง
ทำไมถึงไม่ให้ผมได้พักหายใจหายคอหน่อย
ผมอ่านด้วยตาได้ดีนะ
ปัญหาอยู่ที่สมองผมนี่แหละ
ดวงตาผมเป็นนักอ่านที่ดีมาก
ผมรู้สึกแย่มาก เพราะดวงตาคู่นี้ ดันมาติดแหง็กอยู่กับสมองโง่ๆ นี่
มันมองไปที่คำพวกนี้ แล้วแบบว่า
"นายไม่เข้าใจสักคำเลยใช่ไหม พวก
เราอ่านประโยคนั้นมาห้ารอบแล้วนะ งั้นมาลองอีกประโยคแล้วกัน"
ทั้งเรื่องแต่ง เรื่องไม่แต่ง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอันไหนคือเรื่องจริง
เพราะผมอ่านหนังสือทุกเล่ม โดยเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง
และจากที่ผมเห็นนะ เรามีปัญหาเรื่องพ่อมดเยอะมาก
ในประเทศเราตอนนี้
เราไป… ปีที่แล้วเราไปยุโรป
ตอนเราบินจากแนชวิลล์ไปลอนดอน
มันเป็นเวลา 16:42 น.ตามเวลาแนชวิลล์
ครอบครัวเราเล่นเกมกัน ผมพูดไปว่า "มาทายกันว่าตอนนี้ที่ลอนดอนกี่โมง"
ผมบอกไปว่า 00:42 น.
ลูกสาวผมบอกว่า 01:42 น.
เมียผมเดาว่า 11
แค่นั้นเลย
ครับ เธอไม่พูดเลข 42 ด้วยซ้ำ
และ
ผมก็แบบ "พูดเลข 42 ด้วยสิ"
เธอก็แบบว่า "คุณเข้าใจละน่า"
ผมก็แบบ "ผมรู้ แต่พูดให้ลูกเราเห็นว่า คนปกติเขาพูดกันยังไงสิ"
กลายเป็นทะเลาะกันใหญ่โตเลย
ถ้าคุณไปยุโรป ผมอยากบอกให้รู้ไว้
มันเก่ามาก เก่าสุดในสามโลก
ถ้าคุณคิดว่าอเมริกาเก่าแล้ว ไปที่นั่นสิ แล้วคุณจะแบบว่า "โอ้โฮแฮะ
พวกคุณที่นี่อยู่กันมายังไงถึงได้เก่าขนาดนี้"
คุณเดินชมเมือง แล้วก็มีคนพูดว่า "ตึกนั้นสร้างตั้งแต่ปีค.ศ. 8"
"แม่เจ้า"
ผมเคยไปออสเตรเลียด้วย
ออสเตรเลียอยู่ไกลมาก
ผมจะบอกให้นะ โลกเราใหญ่กว่าที่ผมเคยคิดซะอีก
เราบินกัน 16 ชั่วโมง ด้วยความเร็ว 804 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
แทบขาดใจตายเลยครับ แทบไปไม่ถึง
ผมว่าเราบินไปผิดทางด้วย
ผมมีอาการเจ็ตแล็กที่นั่น
ผมก็ไม่อะไรหรอก เพราะผมตื่นแต่เช้า
ผมตื่นตอน 05:45 น. ผมไม่เคยตื่นเช้าขนาดนั้นเลย
ผมเลยได้เข้าแถวกินบุฟเฟต์มื้อเช้าเป็นคนแรก
ผมจะบอกคุณให้นะ เวลาที่คุณตื่นตอน 05:45 น.
กว่าจะเที่ยงมันนานแทบขาดใจ
คุณอาจมั่นใจว่าตอนนี้มันเที่ยงแล้วแน่ๆ แต่มันอาจแค่ 08:30 น.
พอถึง 18:00 น.ก็แบบ "ทำไมคนยังออกไปข้างนอกกันอีก
ทำไมพระอาทิตย์ยังไม่ตกอีก"
นั่นแหละช่วงชีวิตถัดไปของผม การตื่นแต่เช้า
ผมเริ่มฝึกแล้วครับ ผมตื่น 09:15 น.ได้แล้ว ก็ถือว่าเช้าขึ้นแล้ว
ครับ ก็นะ
ผมไม่เคยได้มองส่งลูกไปโรงเรียน แต่ก็เกือบจะทำได้แล้ว
พอแก่ตัวลง ผมก็ขี้หนาวด้วย
อายุ 45 ก็ขี้หนาวแล้ว ผมต้องพกแจ็กเกตติดตัวตลอด
ข้างนอกอาจอุณหภูมิ 57 องศาเซลเซียสก็ได้
แต่ผมจะสวมแจ็กเกตเดินไปเดินมา
แล้วพอเห็นคนหนุ่มสาว ก็คิดในใจว่า
"พวกเธอไม่สวมแจ็กเกตกันหรือไง"
ร่างกายผมเริ่มเสื่อมแล้ว ผมปวดไหล่
เพราะผมยืนบนเวทีแบบนี้ไง
บ้าไปแล้ว พลาดสุดๆ ที่ฝึกยืนท่านี้
ถ้าผมรู้ว่าท่านี้จะกลายมาเป็นปัญหาใหญ่
ผมคงพยายามไม่ยืนท่านี้จนเป็นนิสัย
ร่างกายผมรับมือท่านี้ไม่ไหว
ผมไปหาหมอเพื่อจัดการเรื่องนี้ด้วยนะ
แต่พวกเขาพูดเหมือนผมเป็นรถเก่าๆ สักคัน
หมอบอกว่า "บอกตามตรง เป็นผมจะไม่ลงเงินแก้ไขอะไรมันหรอก"
เมื่อเร็วๆ นี้ผมทำกล้ามเนื้อฉีกด้วย เดาว่าเป็นกล้ามเนื้อตรงจิตวิญญาณ
แบบว่ามันเจ็บที่กลางลำตัวเลย…
ตอนแรกผมนึกว่าปวดด้านหน้า แล้วก็แบบ
"ด้านหลังก็ปวดด้วยนี่หว่า" เข้าใจนะ
แล้วอะไรที่อยู่ตรงกลาง
กล้ามเนื้ออะไรที่อยู่ตรงกลาง
ผมไปเดินป่ามา แล้วกระโดดลงจากหินก้อนนึง
หินสูง 30 เซนติเมตรได้
ตอนผมลงพื้น ความรู้สึกมันเหมือนกับ
ถ้าถูกฟ้าผ่าคงรู้สึกแบบนี้เลย
ผมเจ็บแปล๊บไปถึงเล็บเลยละ
ตอนนี้ซิปกางเกงของผม ถ้ามันไม่รูดขึ้นอยู่ ก็ไหลลงแล้ว 50-50
มันเหมือนการโยนหัวก้อยเลยครับ
ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ผมก็รูดซิปเรียบร้อยมาตลอดชีวิตนะ
ส่วนตอนนี้มันไหลลงไปเลย
แบบ "เอาละ ไว้เจอกันใหม่นะ" แล้วมันก็ไหลลงไปเลย
ตอนกลับบ้านนี้ถอดกางเกงอย่างง่าย
ผมนี่แบบ "ฉันเดินซิปไหลมาสี่ชั่วโมงเลยเหรอ"
ผมว่าเป็นเพราะว่าผมฉี่นานขึ้นมาก
และผมก็ยังไม่ชินกับจังหวะใหม่ ของร่างกายแก่ๆ นี้
เพราะพออายุเข้าช่วง 40 มันมีการฉี่สุดหลอกๆ บ่อยมาก
คุณได้เรียนรู้อย่างรวดเร็วว่า ต้อง "มารอกันอีกหน่อยดีกว่า
รอให้การจราจรเบาบางลงสักหน่อย"
ผมมองคนหนุ่มเดินเข้ามาและออกไป
แบบ "ฝากบอกครอบครัวฉันด้วยว่าฉันโอเค"
ผมยังมีปัญหาเรื่องอาหารอยู่ครับ
ผมรักอาหารแปรรูปสุดๆ รักสุดใจ
ผมเป็นผู้ชายสายฟาร์ม-โรงงาน-โต๊ะ
ผมต้องการให้อาหารผ่านกระบวนการต่างๆ ให้เยอะที่สุดก่อนจะมาถึงผม
แต่มันต้องหยุดแล้วครับ เรารู้สึกได้เลย ผมรู้สึกได้เลย
ผมกินแบบนี้ไม่ได้แล้ว มันทำร้ายผมจริงๆ
และผมก็บอกตัวเองว่า โอเค ผมพอแล้ว…
ถ้ามีเสื้อเบอร์ให้กับการเลิกกินอาหารฟาสต์ฟู้ด ผมนี่ได้แน่
ผมเลยทำมาหมดแล้ว
ผมเคยกินทาโก้ เบลล์ แล้วทิ้งถุงในถังขยะเพื่อนบ้าน
เมียผมจะได้ไม่รู้
ครั้งหนึ่งผมเคยกินซอสมะเขือเทศเยอะมาก
ที่ร้านอาหาร จนคนแปลกหน้า เดินมาหาผมแล้วพูดว่า
"ใส่ซอสมะเขือเทศเยอะนะนั่น"
คุณรู้ไหมว่าต้องใส่ซอสมะเขือเทศเยอะแค่ไหน
จนคนแปลกหน้าไม่อยากมีเอี่ยวด้วยเนี่ย
แต่เขาดันมาเห็นเข้า เมียเขาพูดว่า "ช่างเขาเถอะน่า"
เขาก็แบบ "ผมว่าผมต้องพูดอะไรอย่าง
ผมว่าเขาไม่รู้นะว่าไม่มีใคร กินซอสมะเขือเทศเยอะขนาดนั้น"
ผมเคยไปช่องไดร์ฟทรูของแมคโดนัลด์ แล้วกระจกรถผมไม่ยอมเลื่อนลง
เหมือนจักรวาลกำลังบอกว่า "พักบ้างอะไรบ้าง"
แต่ผมก็ดันไม่ยอมแพ้ซะด้วย
มันน่าอายอยู่ เพราะพนักงานดูออก
เพราะผมต้องขับเลยไปจอด… เพราะผมต้องเปิดประตูรถแทน
แล้วมันก็จะไปชนกับลำโพง
ผมเลยต้องขับเลยไปหน่อย
รถข้างหลังผมคงจะแบบ "นายจะไปแล้วเหรอ"
ผมก็แบบ "หน้าต่างมันหมุนไม่ลง"
ผมเลยต้องเปิดประตูรถ ตอนนี้ลำโพงก็อยู่แถวๆ ถังน้ำมัน
ผมเลยต้องตะโกนสั่ง
ทีนี้หมอนั่นก็ได้ยินด้วย
แล้วผมก็มองไปหน้าจอแมคโดนัลด์ แล้วมันก็แสดงคำสั่งซื้อ
ที่บอกให้คนทั้งละแวกรู้หมดว่าผมสั่งอะไร
จากนั้นผมก็ต้องขับไปที่หน้าต่างส่งของ
แล้วต้องขับเลยไปนิดด้วย เพราะผมต้องเปิดประตูทั้งบาน
ผมขับเลยไป แล้วพวกเขาก็ทำหน้าแบบ "จะไปไหนของคุณน่ะ"
ผมก็ "ไม่ได้จะไปไหน" แล้วก็ขับเลยไป
แล้วพวกนั้นก็เห็นตัวผมที่นั่งอยู่ในรถ
มันบ้าบอมาก
ถ้าคุณไม่เคยทำแบบนี้ บอกเลยว่า ผมรู้สึกเปลือยเปล่าที่สุดในชีวิตเลย
พวกนั้นนั่งอยู่ตรงนั้น ส่วนผมก็ "หวัดดี"
พวกเขาเห็นเท้าคุณด้วยนะ
พวกนั้นโยนอาหารให้เหมือนผมเป็นหมี แบบว่าโยนให้เลย
ครอบครัวเราชอบกินฟาสต์ฟู้ดมาก
ในกรุ๊ปแชตบ้านเรา พ่อผมส่งข้อความมาว่า
"พ่อเจอวิธีสั่งบิ๊กแมคให้ได้ราคาถูกกว่าเดิมละ
ลูกสั่งดับเบิลชีสเบอร์เกอร์ แล้วขอซอสบิ๊กแมคได้นะ
มันจะได้ถูกกว่าเดิม
พวกเขาไม่ใส่ขนมปังแผ่นที่สาม ยังถือว่าเป็นสูตรลดคาร์บของแอทกิ้นส์ไดเอต"
นั่นแหละเคล็ดลับ ไอ้ขนมปังแผ่นที่สามนี่มันแบบ
"ฉันไม่รู้ว่าจะเอาขนมปังแผ่นที่สามไปทำไม"
พ่อแม่ผมก็อายุมากขึ้นแล้ว แต่ไม่ได้แก่ขนาดนั้น
แต่พวกท่านอยู่ในช่วงอายุที่ถ้าเดินสะดุด
ก็จะล้มลงไปกองกับพื้นเลย
มันมีช่วงอายุที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
แบบว่าถ้าผมสะดุด ร่างกายผมไม่ได้แตะพื้นมา 40 ปีแล้ว
แต่สำหรับพวกท่าน มันแบบ ไม่รู้สิ
เหมือนท่อนบนพูดว่า "เราจะไปแล้วนะ"
และ…
ท่อนล่างแบบ "ว่าไงนะ" แล้วก็แบบ…
มันไม่มีการแบบ "โว่ว" เตือนเลย
เหมือนพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังล้ม
พวกเขาแค่มองคุณ ส่วนคุณก็แบบ
"ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ากำลังล้ม"
แล้วพวกท่านก็ล้มกันแรงมาก เหมือนถูกโยนลงมาจากหลังคาเลย
ทุกคนได้ยินกันหมด ต่างพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น"
ผมก็ตอบว่า "พ่อแม่ผมล้ม
ผมต้องประคองพวกท่านให้ลุก
แม่ผมมีรอยช้ำที่จะไม่หายไปอีกสองปี"
เดี๋ยวนี้ผมเดินนำหน้าพวกเขาแล้ว
ผมเหมือนหัวหน้าเผ่า
คอยเตือนพวกท่านว่ากำลังจะเจอพื้นแบบไหน
"อีกเดี๋ยวจะเจอพรมนะ
อีกเดี๋ยวจะเจอพรม แล้วพอออกไปข้างนอก มันจะสว่างกว่าข้างในนะ
มีถนนโรยกรวดด้วย พ่อกับแม่ไม่รอดแน่ เพราะงั้น…
นอนรอบนพรมนั่นแหละ
เดี๋ยวผมขับรถมารับในอาคารแล้วกัน"
เมื่อไม่นานมานี้เราให้แม่ของผม ไปรับลูกสาวเราจากบ้านเพื่อน
ผมส่งข้อความที่อยู่ไปให้แม่
แล้วแม่ก็ขับไปผิดบ้าน
แม่เคาะประตูบ้านนั้น คุณย่าอีกคนเดินมาเปิด
งานนี้จบไม่สวยเลย
อารมณ์เหมือนหมาสองตัวที่มองกันผ่านรั้ว
สถานการณ์แบบนี้คงดึงเข้าบ้านได้ยากทั้งคู่
แม่ผมถามว่า "หลานสาวฉันอยู่ที่นี่หรือเปล่า"
คุณย่าอีกคนตอบว่า "ฉันมีหลานชายสามคน"
ไม่มีทางออก
แค่คุณย่าสองคน
"เธอจะขิงหลานเธอใช่ไหม ฉันก็จะขิงหลานฉันเหมือนกัน"
ทั้งสองคนคุยกัน 30 นาทีได้ นั่นขนาดผิดบ้านนะ
ทีนี้ผมเลยต้องไปรับลูกและต้องออกตามหาแม่ด้วย
เหล่าภรรยานี่แหละที่เป็นคนคอยประคับประคอง ความสัมพันธ์ให้อยู่ได้นานที่สุด
ถ้าคุณเห็นคู่แต่งงานที่อายุ 80 ขึ้นไป…
ทั้งคู่อายุ 80 คนที่เป็นภรรยาจะเป็นฝ่ายที่แข็งแรง
ส่วนสามีจะแบบ "ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกัน"
สมองผู้ชายเรานี่ดิ่งลงเหวไวมาก
เหตุผลที่เขายังออกมาเดินข้างนอก เพราะเมียเขาคงบอกว่า
"ออกไปให้คนเห็นว่าคุณยังไม่ตายหน่อยไป"
เหมือนคนดูแลสวนสัตว์ ที่พากอริลลาแก่ๆ เดินรอบกรง
"ให้เด็กๆ จับตัวคุณหน่อย"
พอทุกคนพยายามให้อาหารเขา "อย่าให้เขากินไอ้นั่นนะ"
"แต่ผมว่าเขาอยากกินนะ"
"ก็ต้องอยากอยู่แล้ว แต่เขาโง่เกินกว่าจะรู้ตัวว่ากินไม่ได้"
พ่อผมเข้าโรงพยาบาลบ่อยมาก
พ่อผ่าตัดปีละแปดครั้งได้มั้ง
พ่อรักมันเลยละ
หมอบอกว่า "ฟังนะ คุณแค่ยืดเส้นเอาก็พอ"
พ่อตอบไปว่า "มาผ่าตัดให้มันจบๆ ไปเถอะ"
ครั้งหนึ่งพ่อต้องผ่าตัดเพราะว่า พ่อติดเอฟริน สเปรย์พ่นจมูกตัน
ใช่ครับ
ฟังนะ ผมก็ติดใช้ยาเอฟริน
ผมจะบอกให้เลย ถ้าคุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ผมขอบอกเลยว่าอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน
มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมเคยยุ่งเกี่ยวด้วย
ตอนผมติดมัน เมียผมโกรธมาก จนผมต้องพยายามแอบใช้
แต่เธอได้ยินเสียงพ่นจากสามช่วงตึกได้
แต่ฟู่เดียวเบาๆ เธอก็ถามเลย "เสียงอะไร"
ผมก็แบบ "ผมจะไม่ยอมอยู่แบบนี้หรอกนะ
ผมไม่ได้ทำงานหนักขนาดนี้ เพื่อจะใช้เอฟรินในบ้านตัวเองไม่ได้"
พ่อกับแม่ผมไปหาหมอ
หมอก็ถามว่า "คุณใช้เอฟรินเหรอ"
พ่อผมก็ตอบว่า "เปล่าครับ"
หมอก็บอกว่า "ผมรู้แหละว่าคุณใช้
ผมแค่ถามไปงั้นเอง"
หมอถามต่อ "คุณใช้มานานแค่ไหนแล้ว" พ่อผมก็ตอบไป "ห้าปีครับ"
ซึ่งพ่อโกหก
แม่ผมก็แบบ "บอกความจริงไปสิ"
แล้วแม่ก็บอกหมอว่า "เขาใช้มา 45 ปีแล้วค่ะ"
พ่อผมใช้เอฟรินมา 45 ปีแล้ว อันนี้แค่บอกไว้ก่อน
ถ้าคุณไม่รู้ ด้านหลังกล่องแนะนำไว้ว่า อย่าใช้นานเกินสามวัน
ไม่มียาตัวไหนในโลกนี้
ที่บอกให้คุณใช้ยาวๆ ไป 45 ปีหรอก
ผมคิดถึงพ่อแม่ผมบ่อยๆ
เพราะโลกมันกำลังก้าวหน้าไปมาก
และเหมือนกับพวกท่าน ผมเองก็มาจากยุค 1900
คุณต้องระวังคนยุค 1900 เอาไว้ พวกเราแก่แล้ว
แบบว่ายายเฮเลนของผมเป็นคนยุค 1930
ท่านหูหนวก
สมัยนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าท่านหูหนวก พวกหมอไม่รู้เลย
พวกเขางงกันหมด
สมัยนั้นหมอเก่งกันขนาดนั้นเลย
พวกเขาตรวจท่านขณะที่พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าท่าน
พวกนี้หมอจริงๆ ด้วยนะ พวกเขาบอกว่า "ไม่รู้สิ
แต่หล่อนหยาบคาย เรื่องนั้นผมบอกได้"
ผมคิดว่าสิ่งที่ผมเห็นตอนโตขึ้นมา
เราจะไปดู… คือพ่อผมเป็นนักมายากล
เราเลยจะไปดูพ่อเล่นมายากล ที่งานวิลสันเคาน์ตีแฟร์
งานเคาน์ตีแฟร์สุดยอดมาก ถ้าคุณไม่เคย… มันยังมีจัดอยู่นะ
แต่ผมว่ารัฐบาลไม่รู้หรอกว่ามันมีอยู่ แต่ก็นะ….
เราขึ้นเครื่องเล่นที่ถูกขนมา บนทางหลวงแค่เมื่อชั่วโมงก่อน
เราจะไปดูพ่อผมกัน
พ่อผมจะเล่นมายากล
ข้างๆ พ่อ
มันมีโชว์ลากระโดดจากหอสูง
ลงมาใส่สระน้ำ
พ่อเลยดึงความสนใจคนที่มางานได้ยากอยู่
ตอนพ่อผมถามว่า "นี่ไพ่ของคุณหรือเปล่า"
ทุกคนก็จะแบบ "เจ้าลานั่นกำลังจะโดดลงมาจากหอสูง"
คุณไม่เคยคิดว่าอยากเห็นอะไรแบบนั้นหรอก จนกระทั่งเจ้าลาไปอยู่ข้างบนนั้น
ผมใช้คำว่า "กระโดด" ก็ฟังดูดีเกินจริงไปมาก
เจ้าลาพวกนั้นร่วงลงมาจากหอสูงต่างหาก
แต่คุณเขียนป้ายโฆษณาแบบนี้ไม่ได้
คุณอยากดูลาร่วงลงมาจากหอสูงไหมล่ะ
ไม่ละ โอเค
แล้วถ้ามันกระโดดล่ะ อย่างน้อยมันก็ชอบละนะ
เจ้าลาจะเดินขึ้นทางลาด
ที่สูงขึ้นไป 12 เมตร
และมันจะยืนเฉยๆ ตรงนั้นเลย เพราะมันไม่อยากโดด
มันไม่ได้อินด้วยสักนิด…
แต่มันก็ไปไหนไม่ได้ เพราะลาไม่เดินถอยหลัง
เอาจริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าจริงไหม แต่ผม…
ผมไม่เคยเห็นลาเดินถอยหลังเลย
ไม่ใช่ว่าตั้งใจมองหาหรอกนะ แต่ผมคิดจริงๆ
ตลอดเวลา 45 ปีที่ผ่านมา ผมน่าจะได้เห็นลาเดินถอยหลังบ้างสองสามตัว
ลายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วก็มีหมา เขาจะส่งหมาขึ้นไปตามทางลาด
หมาก็จะเห่าลา แล้วลาก็จะโดดลงมาในสระ
และในฐานะคนที่เคยดูโชว์นี้ ตอนที่เจ้าลากระแทกน้ำ
คุณจะแบบว่า "เราไปจากที่นี่กันเถอะ"
มันไม่สนุกเหมือนที่คุณคิดไว้หรอกครับ
นี่อาจจะฟังดูงี่เง่า แต่คุณจะประหลาดใจ
ที่สิ่งที่คุณเห็นตรงกับที่ป้ายบอกเป๊ะๆ ว่าคุณจะได้เห็นอะไร
แล้วองค์กรพิทักษ์สัตว์ก็เข้ามาจัดการ
พวกเขาปิดโชว์นี้ ผมคิดว่าทุกคนก็แบบ
"มันก็สมเหตุสมผลอยู่ เราเข้าใจ"
อีกโชว์ที่องค์กรพิทักษ์สัตว์ต้องมาปิด
นี่ก็ตอนยุค 1980 เหมือนกัน
ผมเกิดทันหมดเลย
คุณชกกับอุรังอุตังในงานแฟร์ได้
พวกเขาจะมีอุรังอุตังนั่งอยู่บนสังเวียน
แล้วพวกผู้ชายก็จะจ่ายเงินเพื่อไปชกกับมัน
ที่ผมใช้คำว่า "ผู้ชาย"
เพราะผมนึกภาพไม่ออกเลยว่า จะมีผู้หญิงคนไหนอยากชกกับอุรังอุตัง
คุณอาจจับอุรังอุตังไปไว้ในห้องกับผู้หญิงพันคน
พอพวกเธอเดินออกมา คุณก็ถามว่า "มีใครสู้มันบ้างไหม"
พวกเธอคงตอบว่า "พวกเราไม่มีใคร คิดอยากจะสู้กับมันแม้แต่แวบเดียวเลย"
ลองให้ผู้ชายสามคนเข้าไปในห้องนั้นสิ
สองในสามจะสู้กับอุรังอุตังชัวร์ๆ
อีกคนจะเป็นบ่าวช่างยุว่า "เฮ้ย พวกนายควรสู้กับอุรังอุตังนั่นนะ"
พวกผู้ชายเข้าไปในนั้น
แล้วก็แบบ "เอาละ เราจะชกกับอุรังอุตัง"
แล้วอุรังอุตังก็น็อกทุกคนร่วง
เพราะยุคนั้นเราไม่มีอินเทอร์เน็ตให้เช็กว่า "อุรังอุตังแข็งแรงแค่ไหน"
สมัยนั้นทุกอย่างใช้การบอกปากต่อปาก
คุณต้องเจอคนที่เคยชกกับอุรังอุตังจริงๆ
คุณจะแบบว่า "แต่แขนมันผอมแห้งเลยนะ"
เขาก็จะบอกว่า "ฉันรู้ ฉันก็ขึ้นไปชกเพราะคิดแบบนั้น"
องค์กรพิทักษ์สัตว์ปิดโชว์นั้นด้วย
ครับ
ฟังนะ ไม่ว่าคุณจะอยากวิจารณ์ องค์กรพิทักษ์สัตว์ว่าไง
ตอนยุค 1900 พวกเขาก็ทำงานกันจริงๆ
อย่างแรกที่พวกเขาจัดการก็คือ ค่ายรถยนต์ยุคก่อนน่ะ
ก่อนที่หุ่นทดสอบการชนจะถูกคิดค้นขึ้น พวกเขาใช้หมูจริงๆ ในการทดลองชน
พวกเขาจับหมูมา น่าจะให้นั่งตรงๆ
แล้วเจ้าหมูน้อยตัวนี้ พวกหมูมันฉลาดนะ
วันนี้วันดีของเจ้าหมูนี่เลย
มันแบบ "คุณจะให้หนูขับรถเหรอ"
งั้นวันนี้ได้สนุกกันแน่
มันกางศอกออกมาด้วย
"พวกคุณล้อเล่นใช่ไหม คุณจะให้หนูขับรถคันนี้เหรอ"
ผมไม่รู้ว่าผลทดลองนี้บอกอะไรคุณบ้างนะ ก็พวกหมูมันไม่มีคอ
นั่นแหละโลกที่ผมเจอ ตอนที่ผมโตมา
พอผมมองไปที่ลูกสาว ก็คิดว่า พ่อมีอะไรคล้ายพวกพิลกริมมากกว่าคล้ายลูกอีก
พวกพลิกริมเชื่อในแม่มดเหมือนกันด้วย
ขอนอกเรื่องนิดนึง ผมอยากจะบอกว่า
ผมว่าช่วงยุคแม่มดนี่แหละ เป็นช่วงที่ผู้หญิงลำบากที่สุดในประวัติศาสตร์
ไม่ได้อยากทำให้ซีเรียสนะ
แต่หลายคนบอกว่า เป็นช่วงการต่อสู้เพื่อสิทธิเลือกตั้ง
ผมไม่เห็นด้วย ผมว่าอันดับหนึ่งต้องแม่มด แล้วค่อยสิทธิเลือกตั้ง
ผมว่าอันดับหนึ่งแม่มด ทิ้งช่องห่างโตๆ เลย แล้วถึงเป็นสิทธิเลือกตั้ง
สมัยนั้นแค่เดินข้ามถนนผิดกฎจราจร ทั้งเมืองก็ตะโกนว่า "นังแม่มด"
คุณก็แบบ "เอาอีกแล้ว"
แต่ต้องชมพวกเธอนะ พวกเธอจะบินเอาก็ได้ แต่ผมกลับไม่เคยเห็นใครบินเลย
โอเค ขอโทษด้วย นั่น… ฟังนะ
การจะเล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับแม่มด มันซับซ้อนเอาเรื่องเลย
มันมีอะไรต้องโยงเยอะ
แต่ยังไงก็ต้องลากพวกพิลกริมมาเอี่ยวให้ได้
ผมเรียนพิมพ์ดีดตอนม.หนึ่งละครับ
นั่นแหละ…
และผมเคยคิดว่ามันเสียเวลาเปล่า
ผม…
ผมคิดในใจว่า "ใครมันจะพิมพ์ดีดกัน
ลายมือเล่นหางต่างหากคืออนาคต"
เพราะงั้นผมถึง… อนาคตน่ะ…
ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่รู้เรื่องเทคโนโลยีเลย
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเอไอคืออะไร
ผมว่าคุณไม่รู้หรอกว่าเอไอคืออะไร ถ้าคุณไปดูโชว์ลากระโดดลงมาจากหอสูง
ผมว่ามันต้องเลือกเอาสักอย่าง และผมก็เลือกดูลาไปแล้ว
ถ้าผมส่งอีเมล แล้วมันบอกว่าไฟล์ใหญ่เกินไป ผมก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อแล้ว
ถ้าให้เดาก็คือลองส่งอีกรอบมั้ง
นั่นแหละที่ผมพยายามทำ… รู้ไหมว่าแบบนั้นมันโง่แค่ไหน
คอมพิวเตอร์ก็จะขึ้นว่า "ไม่" ผมก็แบบ "แล้วถ้าลองอีกทีล่ะ"
โรงแรมสมัยนี้ก็ล้ำยุคขึ้นเรื่อยๆ
หลายๆ โรงแรมตอนผมไปพัก เวลาที่คุณอาบน้ำ
มันมีกระจกกั้นแค่ครึ่งเดียว
มันเลยเปิดโล่ง
น้ำก็กระเด็นเต็มพื้นเลย
เพราะนี่แหละอนาคต
พวกเขาต้องการให้น้ำเลอะเต็มพื้น
ส่วนผมก็ทั้งแก่ทั้งโง่
ผมโตมากับการพยายามกันน้ำให้อยู่แค่ในอ่าง
เป็นเรื่องสำคัญเลยนะ แต่ว่าเดี๋ยวนี้
พวกเขาอยากให้พื้นเปียก แบบนั้นเลย
พวกเขาอยากเอากระจกออกหมดด้วยซ้ำ แต่คนยุคผมยังมีชีวิตอยู่
พวกเขาเลยแบบ "ก็ได้ เหลือกระจกไว้ครึ่งนึงแล้วกัน"
"พอคนยุคคุณซี้ม่องเท่งแล้ว เราจะเอากระจกออกหมด
ให้พื้นเปียก ให้น้ำไหลลงระเบียงไปเลย"
สมัยที่ผมออกทัวร์ใหม่ๆ ผมจะใช้บริการโทรปลุก
นั่นแหละวิธีที่ผมใช้เพื่อตื่นแต่เช้า
ผมต้องโทรไปหาผู้ชายที่ผมไม่รู้จัก
แล้วบอกว่า "พรุ่งนี้คุณช่วยโทรปลุกผมหน่อยได้ไหม"
นั่นแหละคนสุดท้ายที่ผมคุยด้วยก่อนเข้านอน
ผมอยากโทรหาเมียมากกว่า โทรหาผู้ชายที่ผมไม่เคยเห็นหน้า
"สัญญานะว่าพรุ่งนี้จะโทรปลุกผม"
เราจะบอกราตรีสวัสดิ์กันและกัน
สมัยนี้ไม่มีใครใช้บริการโทรปลุกกัน ยี่สิบปีได้แล้วมั้ง
มีหนุ่มคนนึงที่ออกทัวร์กับเรา
เขาอายุ 24 ปี และไม่เคยใช้บริการโทรปลุกเลยตั้งแต่เกิด
เราไปพักกันที่โรงแรม แล้วเขาก็เห็นปุ่มโทรปลุกบนโทรศัพท์
เขาก็พูดว่า "ผมจะลองใช้บริการโทรปลุกดู"
ผมบอกไปว่า "อย่าเลย
มันก็เหมือนที่เขี่ยบุหรี่บนเครื่องบินนั่นแหละ"
เขาบอกว่า "ไม่ครับ ผมอยากลอง"
ก็ได้ เขาก็เลยโทรไปนัดแนะ
เช้าวันต่อมา โทรศัพท์ของเขาดัง เขาไม่รับสาย
เขาไม่รู้ว่านั่นคือส่วนสำคัญของบริการนี้
คุณต้องรับสายแล้วบอกให้ปลายสายรู้ว่าคุณตื่นแล้ว
พนักงานโรงแรมก็คงยังเด็กอยู่เหมือนกัน เพราะหมอนั่นแบบว่า
"ฉันคงต้องไปเคาะประตูห้องแล้วมั้ง
ไม่เคยเห็นใครใช้บริการนี้เลยมาก่อน
แปลว่าคนในห้องนั้นต้องเป็นคนสำคัญสุดๆ แน่"
เขาเลยขึ้นมาเคาะประตู
ไอ้หนุ่มของผมก็ยังไม่ไปเปิด
พนักงานเลยเข้าไปในห้อง
สาบานเลยว่าเป็นเรื่องจริง เพราะฟังนะ
นี่คือคนรุ่นใหม่สองคนที่ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
พนักงานเลยเข้าไปในห้อง "ฉันต้องเขย่าตัวหมอนี่ไหมเนี่ย
บริการโทรปลุกมันเป็นแบบนี้หรือเปล่าหนอ
ฉันต้องแตะตัวผู้ชายที่ไม่เคยเห็นหน้า ในห้องมืดๆ หรือเปล่าเนี่ย"
ผมนึกภาพตอนเขาเริ่มส่งเสียงออกเลย "เฮ้ เฮ้ ตื่นๆ เฮ้
เฮ้ๆ"
พลางหวังว่าจะไม่ต้องจับตัวหมอนี่
แต่เขาก็ต้องแตะ สาบานเลย เขาเล่าให้ผมฟังแบบนี้เลย
พนักงานปลุกพ่อหนุ่มคนนี้แบบ "นี่ เพื่อน
ได้เวลาตื่นแล้ว"
ขอบคุณมากครับ
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์