- [MC] Panie i panowie, jesteście gotowi na świetne widowisko?
Downloaded from YTS.MX
- [Publiczność] Tak!
- [MC] Witaj na scenie, Zane Lamprey!
(radosna muzyka) (publiczność wiwatuje)
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Dziękuję!
Dziękuję.
Dobra.
(publiczność wiwatuje)
Chcę podziękować Golden Road Brewing
za zaproszenie nas tu dziś wieczorem.
(publiczność wiwatuje)
To mój 238. występ standupowy w browarze
i tak to miało sens
zrobić coś specjalnego dziś wieczorem w browarze,
Więc jeszcze raz dziękuję za zaproszenie nas tutaj.
(publiczność wiwatuje)
Moim zadaniem jest picie, dziękuję.
(Zane, śmiech publiczności)
Wszystko zaczęło się od programu zatytułowanego „Three Sheets”
gdzie podróżowałem po świecie, próbując
libacje świata,
a kiedy zaczęto mnie rozpoznawać w tym programie,
To było dla mnie dziwne.
Nadal jest to dziwne.
Nadal dziwnie jest wyjść i po prostu zrobić coś głupiego
a potem ludzie mówią, że to doceniają.
Uwielbiam to, ale nigdy nie mogę się do tego przyzwyczaić.
Jak kiedyś byłem w Republice Południowej Afryki,
właśnie nakręciliśmy odcinek w Kapsztadzie
i jestem na lotnisku, wsiądziemy do samolotu
pojechać do Namibii w Afryce, aby nakręcić tam odcinek
i ta starsza para podchodzi do mnie i mówi:
„Przepraszam, czy mógłby Pan zrobić zdjęcie?”
A ja na to: „Nie, nie mam nic przeciwko.
Jesteście tacy słodcy."
Na przykład biorę ich telefon i odwracam go
i robią mnóstwo zdjęć, a oni mówią:
„Przepraszam, dlaczego jesteś na naszym zdjęciu?”
(publiczność się śmieje)
Prowadzę program zatytułowany „Three Sheets”, który jest dość dużą sprawą.
To jest na kanale 911.
(publiczność się śmieje)
I pomyślałem, że chcesz, wiesz co, po prostu być razem.
Tak naprawdę nie ma to znaczenia, ot co.
Myślę, że ci się to spodoba, walcz.
I odchodzą.
A potem podchodzi młodsza para i mówi:
„Czy masz coś przeciwko temu, żebyśmy zrobili zdjęcie?”
A ja na to: „Nie, nie mam nic przeciwko, po prostu bądźmy razem”.
Mówią coś w stylu: „Nie, chcemy zrobić sobie z tobą zdjęcie.
Uwielbiamy „Three Sheets”.
Pomyślałam sobie: „O mój Boże, oczywiście.
Ale najpierw musisz pójść i powiedzieć
Ci starzy ludzie, nie jestem szalony."
(publiczność się śmieje)
Pytają: „Którzy starzy ludzie?”
Ja mówię: „Nie wiem.
Po prostu zacznij opowiadać o mnie starym ludziom.
Wróć za jakieś 20 minut.
A teraz mam sąsiada , który nigdy nie wiedział
Do niedawna występowałem w telewizji.
Znalazł to w sieci i nazywa się Doug
i nie lubię go i
(publiczność się śmieje)
On nie pije i nie obchodzi mnie to.
Słuchaj, nie musisz pić, żeby być moim przyjacielem.
To jest po prostu fakt, że
osądza innych ludzi za picie.
A jeśli mam być szczery,
jego żona jest trochę nieostrożna, gdy pije.
I tak, patrz, zabrałem się za wynoszenie śmieci
o północy, żeby tylko uniknąć tego gościa.
A kilka tygodni temu,
Wynoszę śmieci , a on tam jest.
Mówi coś w stylu: „Hej, Zane”.
Mówię: „Hej, Doug.
Muszę zacząć to robić o 1:00 w nocy.
Mówi coś w stylu: „Człowieku, widziałem twój program telewizyjny.
Naprawdę dużo pijesz." (śmiech)
(publiczność się śmieje)
Dziękuję, Doug.
Powiedział coś takiego: „Mam do ciebie pytanie.
Ile drinków wypiłeś w swoim życiu?
Nie wiem, człowieku.
No dobrze, zróbmy obliczenia i dajmy sobie spokój.
Dwa drinki dziennie, siedem dni w tygodniu, 365 dni w roku,
w ciągu ostatnich 29 lat wypito około 20 000 drinków.
On powiedział: „O mój Boże.
(publiczność się śmieje)
Zane, czy wiesz, czy spędziłeś średnio
za 5 dolarów na drinka, że ​​wydałeś 100 000 dolarów
na drinki w swoim życiu.
Czy wiesz, co można kupić za 100 000 dolarów?
Ja mówię: „Jasne, Doug, 20 000 drinków.
Właśnie zrobiliśmy obliczenia.
To niesamowite."
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
To świetna inwestycja.
Mój dom jest większy od twojego, Doug.
Nawet nie wiem, co ci powiedzieć.
(publiczność się śmieje)
A moja żona może trzymać ręce przy sobie, więc cóż,
Co bierzesz?
- [Publiczność] Ojej!
- Pieprzyć Douga. - Pieprzyć Douga, panie,
i o to właśnie chodzi.
O to właśnie mi chodzi.
Hej, Doug?
Tak.
Podczas mojego dzisiejszego występu ktoś chciał cię przelecieć.
(publiczność się śmieje)
Daj mi jego numer.
(publiczność się śmieje)
Zanim zagrałem w „Three Sheets”, byłem członkiem obsady
serialu zatytułowanego „Damage Control”.
A „Damage Control” był spin-offem serialu „Punk’d”
A wy wiecie co to był "Punk'd".
„Punk’d” to ukryty program z kamerą opowiadający o gwiazdach
w miejscach publicznych.
A „Damage Control” był programem z ukrytą kamerą
o zwykłych ludziach w ich domach,
zwłaszcza chłopaków w wieku studenckim.
Opowiem wam, jak wyglądał ten program.
W domu zainstalowano około 30 ukrytych kamer.
Rodzice byli o tym poinformowani.
Dzwonili do swojego syna na studia i mówili:
"Hej, eksplodował bojler.
Musimy pojechać do cioci Nancy w ten weekend.
Musisz wrócić do domu, zostać w domu,
nie wychodź z domu, nie zapraszaj przyjaciół."
Dzieciak wraca do domu, rodzice odchodzą.
Co robi dziecko jako pierwsze?
Tak, dokładnie, masturbuje się.
(publiczność się śmieje)
Tak przynajmniej się stało
w zbyt wielu odcinkach, które nakręciliśmy.
(publiczność się śmieje)
Jedno dziecko po prostu chodziło po domu i to robiło.
Nawet nie wiedziałem , że tak można, to imponujące.
Wielozadaniowość.
Do kuchni wszedł kolejny dzieciak
i otworzyłem lodówkę.
To go napędza, kocha jedzenie, uwielbia je.
Konkretnie arbuza , którego wyciągnął,
wyrzeźbił dziurę i (gwiżdże) tak.
Jestem z wami. Pomyślałem sobie, co?
Kolesiu, nie włożyłeś tego nawet do mikrofalówki na 30 sekund
żeby było miło i ciepło.
(publiczność się śmieje)
Pamiętajcie, że gdy to wszystko się dzieje,
w domu jest 30 ukrytych kamer,
wszystko biegnie kablem do domu sąsiada
że sieć wynajęła
i zamienił się w salę kontrolną , w której znajduje się 30 monitorów
i zespół ludzi,
Cóż, chyba nie patrzyłem na monitory, na tym etapie.
(publiczność się śmieje)
Zajrzę, kiedy dziwne dźwięki ustaną.
O mój Boże.
A gdy już było po wszystkim, pojechałem tam.
Byłem pierwszym facetem na miejscu zdarzenia, byłem hydraulikiem.
Pukają do drzwi dzieciaki...
Panie, dlaczego to jest śmieszne?
(publiczność się śmieje)
Umiem hydraulikę.
I pukam do drzwi, dzieciak podchodzi do drzwi,
zawsze mili młodzi ludzie,
ale wykonałem więcej uderzeń dłonią niż uścisków dłoni
Myślę, że prawdopodobnie z oczywistych powodów.
(publiczność się śmieje)
Więc pokazali mi, gdzie jest podgrzewacz wody,
zawsze w piwnicy.
Idę tam, a oni zostawiają mnie w spokoju.
Zadzwoniłem więc do innego mojego przyjaciela hydraulika,
przychodzi ze skrzynką piwa.
On mi pomaga, rozbieramy to.
Nie wiemy, co robimy,
Zadzwoniliśmy więc do kilku naszych znajomych hydraulików.
Każdy z nich przychodzi ze skrzynką piwa.
Jesteśmy tam i rozbieramy całość.
Robimy się głodni, więc zamawiamy pizzę
z trzech różnych pizzerii,
zaprosić dostawców , żeby zostali, co też uczynili.
Zaczynamy grać w pokera, świetnie się bawiąc,
zaproś kilka striptizerek i kilku klaunów.
Grupa Mini Kiss, czyli Mini Kiss.
A pod koniec nocy jest już 35 osób
w domu, w tym rycerz na białym koniu
wymachując mieczem.
(publiczność się śmieje)
I wtedy rodzice wpadli przez drzwi wejściowe
i pytają: „Timmy, co tu się dzieje?”
Mówił coś w stylu: „O mój Boże, mamo, nie, to nie ja.
To przyjaciele hydraulika.
Nie wychodziłem z domu.
To nie moi przyjaciele, nie wychodziłem z domu.
A oni mówią: „Nie martw się, nie martw się.
Jesteś w nowym programie pt. „Damage Control”.
To program z ukrytą kamerą.
A dzieciak pyta: „Co?”
(publiczność się śmieje)
(publiczność klaszcze)
(publiczność się śmieje)
„Gdzie są kamery, mamo?”
„O, kochanie, są wszędzie , jest 30 kamer
wszędzie w domu, ale nie martw się, nie martw się.
Tak naprawdę nie masz kłopotów.
Dzieciak mówi: „Nie, tak naprawdę mam kłopoty”.
(publiczność się śmieje)
W związku z tym nie przeznaczono tego serialu na kolejny sezon.
To dziwne.
Więc wracam do dołączenia do szeregów
bezrobotnych aktorów w Hollywood, a to moje urodziny
i kilku kumpli przychodzi mnie wybrać,
zabierz mnie gdzieś na moje urodziny.
Idziemy do pewnego baru w Hollywood, zaczynamy pić drinki,
i George Clooney wchodzi przez drzwi
i myślę, że on jest najfajniejszy.
I mam w żyłach trochę płynnej odwagi
więc podchodzę do niego i rozmawiam.
Powiedziałem: „Panie Clooney, chciałem tylko uścisnąć panu dłoń.
Uważam, że jesteś niesamowity, uwielbiam Twoją twórczość.
Nie wiem co robić, jest mi tak przykro.
I ściskam mu dłoń, odwracam się, by odejść,
ale on nie puszcza mojej ręki.
Zastanawiałem się: „Co się dzieje?”
Mówił coś w stylu: „Hej, uspokój się.
Jak masz na imię?
A ja pomyślałem: „Zane”.
Mówi: „Ach, Zane, to imię łatwo zapada w pamięć.
Co robisz?
Mówię sobie: „O, jestem aktorem i komikiem”.
Pyta: „Jak ci idzie?”
Pomyślałem sobie: „Wszystko idzie świetnie.
Prawdopodobnie byłoby lepiej, gdyby ludzie
przestańcie pieprzyć arbuzy.
(publiczność się śmieje)
Ale nie sądzę, żeby o tym mówiłeś.
A on taki: „Nie”.
On mówi coś w stylu: „Wiesz co, stary?
Musisz wziąć odpowiedzialność za swoją karierę.
Jedynym, kto może stanąć na drodze do sukcesu, jesteś ty sam.
I pomyślałem: „Wow, to niesamowite.
Dlaczego jesteś taki miły?
A on na to: „Jest ku temu powód.
A powodem jest to, że mi się nie udało
w mojej karierze do 33 roku życia.
Kiedy miałem 33 lata, dostałem program „ER”, moje życie,
moja kariera potoczyła się zupełnie innym torem.
Gdybym osiągnął ten sukces w wieku 20 lat,
Prawdopodobnie pomyślałbym , że zasłużyłem na ten sukces.
Teraz wiem, że nikt nie zasługuje na sukces, jaki osiągnąłem ja,
więc cieszę się z każdej okazji, jaką otrzymuję."
I pomyślałem: „Wow, to niesamowite, dziękuję”.
A on pyta: „Ile masz lat?”
Pomyślałam sobie: „33, dziś wieczorem obchodzę 33 urodziny”.
On mówi: „Wiesz co? To jest twój rok”.
I to właśnie w tym roku dostałem rolę w serialu „Three Sheets”.
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
Wszystko prawda.
Więc wychodzę, kręcę odcinek pilotażowy,
Nakręciłem pierwszy sezon i wróciłem
i jadę na imprezę domową w Beverly Hills
i wchodzę, a tam jest George Clooney,
i podszedłem do niego i powiedziałem:
„Panie Clooney, nie wiem, czy pamięta pan nasze spotkanie
około roku temu, ale mi powiedziałeś
wziąć odpowiedzialność za swoją karierę i tak zrobiłam, i dostałam swój własny program
i chciałem po prostu powiedzieć dziękuję."
Mówi coś w stylu: „Hej, koleś, właśnie rozmawiam z dziewczyną”
a ty musisz się odpieprzyć, koleś, co masz za problem?
(publiczność się śmieje)
Mały gnojek.
Pomyślałem sobie: „Co za dupek z tego gościa”.
(publiczność się śmieje)
Nie, on był niesamowity, on był niesamowity.
Mówił coś w stylu: „Tak, stary, pamiętam cię, pamiętam cię.
Zobaczyłem ten błysk w twoim oku.
Jestem z ciebie dumny, Gary.
(publiczność się śmieje)
Więc prawdopodobnie znaczyło to dla mnie trochę więcej
niż jemu.
(publiczność się śmieje)
- [Publiczność] Ojej!
- Wszystko zaczęło się od pilota,
A wy wiecie kim jest pilot.
To test, test przesłania serialu
i gospodarza programu, aby sprawdzić, czy te rzeczy się łączą
stworzyć coś niesamowitego.
To był pilot do „Trzech arkuszy”
o którym mówię i który był kręcony
przez bardzo małą firmę produkcyjną
z siedzibą w Seattle w stanie Waszyngton,
i nie mieli- - Uff!
- Witamy, a nie mieli budżetu
nakręcić pilotażowy odcinek tego międzynarodowego programu o piciu
poza granicami kraju, więc polecieli ze mną do Seattle
aby nakręcić tam film w lokalnej społeczności polskiej w miejscu
zwany Domem Polskim, co oznacza dom polski,
który był jak normalny dom
ale było w nim więcej pijanych Polaków.
(publiczność się śmieje)
I poszedłem tam i umówili mnie, żebym usiadł
i porozmawiaj z tym facetem, tym Polakiem
kto dużo wiedział o polskiej wódce,
ale facet się nie pojawił
a producenci zaczynają się trochę niepokoić.
I powiedziałem: „Hej, pozwól mi po prostu pójść i usiąść
i po prostu rozmawiać z ludźmi."
I byli tak podekscytowani, że mogli opowiedzieć o swoich zwyczajach
i ich tradycje
i przez trzy godziny bawiliśmy się świetnie
i na końcu wiedzieliśmy
że był to odcinek pilotażowy, który zostanie odebrany.
Byliśmy pozytywnie nastawieni.
A Mike, reżyser, patrzy na mnie
a on mówi: „Hej koleś, wszystko w porządku, koniec”.
I pomyślałem: „To było fantastyczne”.
I właśnie w tym momencie pojawił się facet, który miał...
być tam wcześniej, pojawia się trzy godziny później
ponieważ cały czas pił.
(publiczność się śmieje)
I wchodzi przez drzwi wejściowe i mówi:
"Hej, gdzie jest ten pijący facet?
Przyniosę drinki, zaczynajmy imprezę.
A ja powiedziałem sobie: „Hej, wszystko w porządku.
Właśnie kręciliśmy przez trzy godziny, jakbyśmy byli gotowi.
On mówi coś w stylu (śmiech) „Usiądź, kurwa”.
(publiczność się śmieje)
Więc usiadłem.
I facet podszedł do stołu,
jedna z tych dużych, puchowych kurtek narciarskich,
wiesz, takie, które nosisz do Walmarta, żeby coś ukraść
jeśli mieszkałeś w Temeculi.
(publiczność się śmieje)
(publiczność wiwatuje)
Hej, śmiej się ile chcesz, oni mają najlepszą metamfetaminę.
Zaczyna wyciągać nieoznakowane butelki z alkoholem
z kurtki narciarskiej,
pełne butelki owinięte niebieską taśmą malarską
na którym było napisane coś w języku polskim.
Postawił je wszystkie na stole, sześć butelek,
opróżnia dwa kieliszki i nalewa sobie drinki.
(Zane mówi po polsku)
Wypiliśmy więc to, a potem wypiliśmy następne,
a następne było straszne.
Było jak terpentyna.
Nazywał ją wódką do kąpieli.
(publiczność się śmieje)
A jeśli ty, hej, spójrz, jeśli wiesz cokolwiek o
proces destylacji, wtedy wiedziałbyś, że wanna
nie jest częścią tego procesu.
(publiczność się śmieje)
Nawet nie rozumiem, o czym on mówił.
Wypiliśmy każdego kieliszka, na koniec byliśmy tak pijani
a teraz Mike, reżyser,
jest takie: „Okej, teraz już skończyłeś”.
A facet popatrzył na mnie i powiedział: „Hej, mam pomysł.
Musisz przyjść do mojej chaty.
Co?
(publiczność się śmieje)
Już teraz?
On mówi: „Nie, koleś, nie bądź szalony. Boże Narodzenie.
(publiczność się śmieje)
Przyjedziesz do mnie na święta Bożego Narodzenia.
Pomyślałem sobie: „Okej”.
Boże Narodzenie, zwykle pora roku
Spędzam czas z przyjaciółmi i rodziną,
nie jest to dzień, w którym będę nocować u obcych mężczyzn
Poznaliśmy się w polskim domu,
ale to tylko zasada, którą zawsze miałem.
(publiczność się śmieje)
On mówi: „Nie, koleś. Hej, nie, przestań. Bardzo bezpiecznie.
Obiecuję, że będzie bardzo, bardzo bezpiecznie.
Ja biegnę po górach.
Jestem odpowiedzialny za góry, jestem Patrolem Narciarskim.
I powiedziałem: „Okej, ale musisz zrozumieć
że bezpieczeństwo w górach nie było najważniejsze
to mnie powstrzymywało od tych wakacji
że planujesz to dla nas dwojga.
To mniej więcej ty.
(publiczność się śmieje)
Mówi coś w stylu: „Cóż, nie przyjmuję odpowiedzi „nie”.
A ja na to: „No cóż, tak.
Zróbmy to."
Teraz, w tym czasie, mam na sobie bezprzewodowy mikrofon
przyklejone pod moją koszulką i Mike'iem, reżyserem,
jest z tyłu i słucha na słuchawkach.
Więc pomyślałem: „Hej Mike, zrób naprawdę fajny program,
ale prawdopodobnie miałbym bardzo trudne chwile
zrobić ten program, nawet gdybym miał zostać zamordowany
w chacie tego skurwiela."
(publiczność się śmieje)
Musisz przyprowadzić samochód.
Uciekam.
A Mike spojrzał na mnie i skinął głową
i on spokojnie, swobodnie wychodzi z pokoju
a minutę później pomyślałem sobie: „Hej, zaraz wrócę.
„Idę tylko do toalety.”
On mówi: „Hej, dobry pomysł, pójdę z tobą”.
(publiczność się śmieje)
Albo moglibyśmy zostawić niektóre aktywności na czas pobytu w domku, prawda?
Cicho.
(publiczność się śmieje)
Bum!
Po prostu odwróciłem się i wyszedłem.
Jak tylko zniknę z pola widzenia, pędzę na parking.
Wychodzę na zewnątrz, otwieram drzwi wejściowe, wychodzę na zewnątrz,
spodziewając się, że Mike tam będzie siedział
odpalając silnik swojego samochodu
jakbym właśnie skończył napad na bank,
ale nie, Mike zaparkował w swoim samochodzie w rogu
parkingu, samochód wyłączony, światła wyłączone,
po prostu siedzę i piszę do kogoś, wiesz,
tak, ale to było jakiś czas temu, więc on był taki
888-774-226-224-467.
Młodzi, słuchajcie.
To jest nasz odpowiednik chodzenia pod górę do szkoły
po śniegu w obie strony.
Zrobiliśmy to, zrobiliśmy to, zrobiliśmy to.
(publiczność wiwatuje)
Wysyłaliśmy ludziom SMS -y zawierające litery i cyfry.
Nawet nie pamiętam jak to działało.
Wsiadam do samochodu, Mike go odpala,
włącza światła, cofa.
Gdy nadjeżdżają światła reflektorów,
widać patrol narciarski stojący tam i blokujący nam drogę
z parkingu.
A Mike podjechał samochodem do tego gościa
i mówi: „Co mam zrobić?”
I pomyślałem: „Przejedźcie go”.
(publiczność się śmieje)
Jakie są tutaj opcje?
I ten facet przychodzi
i otwiera moje drzwi, idzie,
"Obiecujesz, obiecałeś, że przyjdziesz na Boże Narodzenie."
Ja mówię: „Oczywiście, że tak, obiecuję,
właśnie mieliśmy ci kupić prezenty,
ale trochę psujesz niespodziankę."
Zacząłem szukać pedału gazu i znalazłem go,
wcisnąłem gaz i wyniosłem się stamtąd,
Tak czy inaczej, święta Bożego Narodzenia były miłe.
(publiczność się śmieje)
(publiczność wiwatuje)
A potem, a potem dostałem ten program.
Musiałem wyjść i nakręcić „Three Sheets”.
Jeśli widziałeś któryś z moich występów
i scena utkwiła ci w pamięci,
Jestem pewien, że to nie przez to , gdzie piliśmy,
lub nawet to, co piliśmy,
to z kim piliśmy.
To właśnie sprawiło, że ten pokaz był niesamowity
i to właśnie sprawia, że ​​ten program jest niesamowity – to Wy,
Dziękuję więc bardzo za przybycie.
(publiczność wiwatuje)
Doceniam Cię.
- [Widz] Do zobaczenia na świętach.
- Kiedy byłem w Belgii,
Poszedłem do baru o nazwie Delirium Cafe,
a barman po prostu zamówił około 10 belgijskich piw
i pijemy, jest niesamowicie,
bawiliśmy się tak dobrze, że aż mi się odbiło,
i on tak mówi, a ja pomyślałem:
„Co? Co robisz?”
A on mówi: „Och, no cóż, masz dobre beknięcie ”
więc mówię tak: to jest w Belgii, to znaczy dobre beknięcie."
I pomyślałem sobie: „To najfajniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem”.
(publiczność się śmieje)
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
A co potem? A co potem?
On mówi: „No to teraz zrób to”
a następnie ostatni członek twojej grupy
musi kupić piwo dla każdego."
Pomyślałam sobie: „To niesamowite”.
Staliśmy się częścią ich kultury
i dodaliśmy to do kultury naszego programu.
I za każdym razem, gdy odkrywaliśmy coś nowego,
dodalibyśmy to do naszego programu.
A byliśmy na St. Martin,
karaibska wyspa Saint-Martin.
(publiczność bije brawo)
Bogaci ludzie i...
(publiczność się śmieje)
A Saint-Martin jest bardzo małą wyspą,
podzielony na część holenderską i francuską.
Idziemy na stronę francuską
i idziemy do tego baru rumowego na plaży, jest już po zmroku,
i ustawili stół na piasku
dla nas z czterema krzesłami.
Usiadłem z trzema właścicielami
i piliśmy wszystkie te niesamowite koktajle rumowe
i wszystkie te mikstury i w pewnym momencie odbiłem
i nie myślałam o tym nic
i wszyscy tak zrobili, a ja byłem ostatni,
więc w tym samym momencie uderzyli mnie w twarz
(publiczność się śmieje)
tak mocno, że spadłem z krzesła na piasek
i patrzę w gwiazdy i myślę,
„Bardziej podoba mi się belgijska wersja tej gry”.
(publiczność się śmieje)
- [Publiczność] Ojej!
(Zane beknął)
- [Widz] Tak.
- Dobra.
(publiczność wiwatuje)
Panie, nie ma Pan potrzeby przepraszania.
Nie zrobiłeś nic złego.
Po prostu byłeś ostatnią osobą, która to zrobiła.
- Byłem.
- Masz dwie możliwości.
(publiczność się śmieje)
Wybór A.
- Już ja wyjdę.
- Nie, nie masz.
Okej, teraz mamy trzy możliwości.
(publiczność się śmieje)
Opcja pierwsza – kupujesz piwo dla każdego.
(publiczność wiwatuje)
Opcja B jest taka, że ​​po prostu tak myślisz,
„Hej stary, dobrze się bawię.”
I kontynuujemy pokaz.
- Opcja C, wyjdę sam.
(publiczność się śmieje)
- Opcja C.
Dam ci znać,
Pewnego razu wydarzyło się to w Mobile w Alabamie.
(publiczność się śmieje)
Jest tu ktoś z Mobile.
(publiczność się śmieje)
Większość osób mieszkających w Mobile nigdy nie opuszcza Mobile,
co jest dziwne, bo większość ich domów
mają kółka.
(publiczność się śmieje)
Jednemu się udało, tak, udało mu się.
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
No więc ten dzieciak, właśnie skończył 21 lat, był na pokazie
i przedstawiono mu A lub B,
i wybrał A, poszedł do baru, rzucił swoją kartę kredytową
i kupił każdemu piwo.
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
Kosztowało go to 450 dolarów.
A ludzie byli pod wrażeniem jego osoby
i trochę mi go szkoda,
pod koniec nocy wszyscy dali pieniądze temu dzieciakowi
i wyszedł z 800 dolarami.
(publiczność się śmieje) (publiczność klaszcze)
Chodzi o to, panie, że kiedyś pan był tym dzieciakiem.
Kiedyś byłeś trochę lekkomyślny, ale teraz jesteś bezpieczny,
a sposób, w jaki na mnie patrzysz , sprawia, że ​​czuję się jak
Kontynuuję mój program.
(publiczność się śmieje)
Kiedy byłem w Tequili, byłem w Tequili w Meksyku.
Pijemy tequilę
a w kącie stał ten facet
i patrzył na nas
i nie wiedziałem, co próbował zrobić.
Był trochę straszny.
W pewnym momencie podchodzi do nas i mówi: „Hej, koleś”.
On mówi coś w stylu: „Człowieku, o czym jest twój program?
Myślisz, że teraz możesz wypić każdego?
Powiedziałem: „Nie”.
Mówi coś w stylu: „Założę się, że mogę cię przepić, koleś”.
Ja mówię: „Okej”.
Mówi coś w stylu: „Założę się, że potrafię wypić kufel piwa”
tequili szybciej od ciebie."
A ja powiedziałem: „Ty pierwszy”.
(publiczność się śmieje)
I tak zrobił.
Zrobił to.
Wróciłem z kuflem tequili, wypiłem całość,
a on taki: „Que paso.”
A potem poszedł do łazienki i zemdlał.
(publiczność się śmieje)
Kiedy byłem w Walii, pojechałem do Walii
i mają jedną z najstarszych tras pub crawl na świecie
zwaną Mumbles Mile.
I poszliśmy tam, żeby zrobić pub crawl dla „Three Sheets”
i jesteśmy w połowie drogi
i widzę tę starszą kobietę stojącą na ulicy
w tym bardzo kolorowym stroju, trzymając wiadro,
zbieranie pieniędzy na cele charytatywne
i wszyscy jej po prostu unikają.
Oni chodzą wokół niej, a ja myślę: „To takie podłe”.
Więc biorę 20 dolców i wrzucam je do jej wiaderka.
A jeśli kiedykolwiek byliście w Walii,
Są bardzo trudne do zrozumienia.
Była taka...
(Zane naśladuje płacz wieloryba)
(publiczność się śmieje)
(Zane naśladuje wodę wytryskującą z otworu nosowego wieloryba)
Podchodzę i wrzucam jej 20 dolców do wiaderka
i ona mówi: „No dobra, jasne”.
I ona idzie złapać mnie za penisa.
(publiczność się śmieje)
Dlatego ludzie jej unikali.
Ale to wydarzyło się tak szybko,
Nie miałem czasu ruszyć nogami.
Po prostu załatwiłem swoje sprawy.
Jakby sięgnęła do środka, a ja się cofnąłem
i ona wciąż przychodziła.
Za każdym razem, gdy przychodziła, po prostu szedłem do innego,
wiesz, po prostu pomyślałam: „Co?
O nie, przestań.
Co jest twoje? Pani!"
Byłem jak jedna z tych zabawek,
naciskasz spód i się kruszą
a potem puścili w ten sposób.
(publiczność się śmieje)
A potem w pewnym momencie po prostu odszedłem.
I docieram do Kioto w Japonii i jestem w barze sake
a obok naszego stolika siedzi grupa facetów, którzy się wygłupiają
i w końcu znaleźli drogę do naszego stolika
i jeden z facetów, znam to spojrzenie,
łapał za krocze.
(publiczność się śmieje)
I on podchodzi do mnie i przybiega
i po prostu to zrobił.
I powiedziałem: „Nie” i odwróciłem się,
nie, nie dam się na to nabrać.
A potem po prostu odchodzi i znowu się pojawia.
Ja mówię: „Nie, nie, hej kolego, przestań”.
A potem, o Boże, zniknął.
Nie wiem gdzie on jest.
I po prostu pojawił się w kącie pokoju
i zaczął iść w moim kierunku.
Myślę, że nie mogę żyć w strachu.
(publiczność się śmieje)
Muszę teraz uporać się z tą sytuacją
i zaryzykowałem, a gdy był jakieś sześć stóp ode mnie,
Położyłem ręce na biodrach i powiedziałem:
„Bracie, jak złapiesz , to już nie puścisz”.
(publiczność się śmieje)
A on powiedział: „Nie!”
Powiedziałem: „Mam dla ciebie kogoś, kogo powinieneś poznać.
Ona jest w Walii.
(publiczność się śmieje)
I myślałem o czymś takim,
jaka byłaby rozmowa, którą by prowadzili?
co by było gdyby byli razem?
Bo on mówił coś w stylu: „Cześć”.
A ona mówiła coś takiego...
(Zane naśladuje płacz wieloryba)
(Zane naśladuje wodę wytryskującą z otworu nosowego wieloryba)
(publiczność się śmieje) (publiczność klaszcze)
Och, jesteście niesamowici.
(publiczność wiwatuje)
Okej, ustaliliśmy , że piję dużo,
Dlatego często mam kaca,
ale kiedy byłem w Szampanii we Francji, powiedzieli mi,
„Och, możesz pić tyle, ile chcesz.
Szampan nie spowoduje kaca.
- [Publiczność] Ojej!
- A ja na to: „To bzdura”.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
Tak jak my ich uratowaliśmy przed II wojną światową
i szturmował plaże Normandii.
Cóż, nie zrobiliśmy tego, ale wiesz.
A potem obiecali nam , że będą nas okłamywać
i nigdy nie używają dezodorantu , a oni to robią.
Nie, oni to robią.
Nie wiem.
To są żarty.
Jeśli jest tu ktoś z Francji,
czujesz zapach i ludzie o tym wiedzą, to w porządku.
(publiczność się śmieje)
Wszystko w porządku.
Ale zacząłem o tym myśleć w ten sposób: hej, wiesz co,
Nigdy nie piłem szampana po prostu.
Jadłam to na weselach, jadłam to w Sylwestra,
ale zawsze to mieszałem,
wiesz, ze szotami , piwem i marihuaną,
więc tak naprawdę nigdy nie wiedziałem, skąd wziął się kac
więc powiedziałem: „Zróbmy to, spróbujmy”.
I powiedziałem więc naszemu producentowi:
była producentką tylko pierwszych czterech odcinków,
i cóż, z powodów, które zrozumiesz za chwilę,
więc na potrzeby tej historii,
Nazwę ją Tiffany,
ponieważ tak nazwali ją rodzice,
i cóż, pieprzyć ją, i tak powiedziałem,
„Tiffany, czy możesz to tak zorganizować, żeby ostatni bar, do którego pójdziemy,
Mogę usiąść i wypić dużo szampana
z kimś, żeby sprawdzić, czy dostaniemy kaca."
Ona taka: „Gotowe”.
Idziemy do ostatniej lokalizacji
do tego miejsca zwanego Cafe Dupele,
który był pięknym barem szampańskim
w środku Szampanii.
I wchodzimy przez drzwi wejściowe i kobieta
że będę pił szampana z kieliszkiem
i podchodzi do nas i wtedy zaczynam podejrzewać,
że jest w ósmym i pół miesiącu ciąży.
I pomyślałem: „Och, przepraszam.
Miałem zamiar wypić dużo szampana z kimś
żeby zobaczyć czy będziemy mieć kaca,
ale najwyraźniej pomyliliśmy się
bo wiesz, nie możemy, oczywiście, że nie możemy,
Ty i ja nie możemy tego zrobić ze względu na twój stan."
A ona pyta: „Mój stan?”
(publiczność się śmieje)
Pomyślałam sobie: „O mój Boże, mam nadzieję, że jesteś w ciąży”.
(publiczność się śmieje)
A ona taka: „Oczywiście, że jestem w ciąży.
Jestem wielki jak dom, ale o, widzę to.
Słuchaj, to nie Ameryka, to Francja.
To nie jest wielka sprawa, mogę pić tyle, ile chcę.
To nie jest problem."
Pomyślałem sobie: „No tak, ale ten program jest emitowany w Ameryce,
i nauka również.”
(publiczność się śmieje) (publiczność klaszcze)
Ona siada, nalegała , więc siadamy
i wypijamy kieliszek szampana i rozmawiamy przez pięć minut
i to było wszystko, wstała, żeby wyjść,
prawdopodobnie, żeby urodzić.
(publiczność się śmieje)
I zwróciłem się do Jeana Francois,
kto jest właścicielem Cafe Dupele
i powiedziałem: „Jean Francois, nawet tego nie nagraliśmy ”
i nadal musimy usiąść i porozmawiać z kimś
aby zaprezentować Twój piękny bar szampański.
Musimy porozmawiać z kimś, kto mówi po angielsku
i kto wie o Szampanii."
On taki: „Och.
Przepraszam, ale to jest,
Widzę, że jesteś w trudnej sytuacji
bo wiesz, teraz łamię sobie głowę
myśleć o kimś innym, kto mówi po angielsku
i nie wiem, czy znam kogoś innego
Kto zna angielski."
(publiczność się śmieje)
To jest angielski.
Ty to zrób.
Usiądź, wypijemy po lampce szampana.
On mówi: „Ja nie mogę tego zrobić. Ach, jesteś szalony.
Ludzie nie chcieli mnie zrozumieć.
Mój akcent jest bardzo, bardzo mocny,
i poza tym często mylę swoje przyimki
i wiele moich wyrażeń jest już bardzo nieaktualnych."
Czy kłócisz się ze mną po angielsku?
(publiczność się śmieje)
Dlaczego nie możesz po prostu porozmawiać ze mną po angielsku?
Co się dzieje? Usiądź.
Więc jest w porządku.
Usiadł, a ja zamówiłem trzy butelki szampana,
butelka domowego szampana, szampana Dupele,
butelka moët,
dowiedziałem się, że tak to się wymawia,
i butelka kryształu za 450 dolarów
ponieważ firma produkcyjna za to płaciła.
(publiczność wiwatuje)
I zaczynamy pić.
No cóż, piję.
Rzecz w tym, że nie był, a ja pomyślałam:
„Słuchaj, nie musisz się upijać.
Mam to pod kontrolą, ale po prostu bądź częścią tego doświadczenia”.
Ale on tego nie zrobił.
Był bardzo zdenerwowany piciem i mówieniem po angielsku
i postanowiłem, że zagramy w grę alkoholową.
To najlepszy sposób, żeby to ruszyć.
A najprostszą grą alkoholową, jaką znam, są monety.
Więc znalazłem kieliszek, ale nie mogłem znaleźć ćwiartki,
to była Francja.
(śmiech) Tutaj znajdziesz ćwiartkę we Francji.
Mają monety, to w sumie nie jest aż tak wielka sprawa.
(publiczność się śmieje)
I powiedziałem: „Wszystko, co musisz zrobić, to ustawić kieliszki do wódki
i bierzesz monetę, odbijasz ją od stołu,
„Wlewam to do kieliszka i wypiję.”
On mówi: „O, to jest bardzo proste”.
Ja mówię: „Tak, wybrałem najłatwiejszą grę, jaką mogłem”.
Więc on to ustawia.
Ding, wypadło z boku.
Nic się nie stało, czasami potrzeba kilku prób.
Ding, spróbuj jeszcze raz.
Dźwię.
Ding, ding, 29 razy z rzędu, chybił.
Powiedziałem mu, że to normalne.
Nie jest.
Francuzi nie są znani ze swojej sprawności fizycznej,
bądźmy szczerzy.
Ale za 30. razem w końcu mu się udało i bum.
On jest jak święty błękit.
Co oznacza święty błękit.
Nie wiem, dlaczego tak mówią.
I wypijam łyk ciepłego szampana.
O mój Boże, teraz moja kolej.
Biorę kieliszek, biorę monetę, ustawiam je w rzędzie i...
Poszedłem na studia.
(publiczność się śmieje)
Szkoła publiczna.
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
Przez 5 i pół roku
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
z powodu gier alkoholowych.
Więc ustawiam go, odbijam i od razu ląduje.
On mówi: „O, co mam zrobić?”
Mówię sobie: „Musisz wypić łyk szampana”.
On taki: „Całość?”
Ja na to: „Tak, cała sprawa.
„W taką grę gramy.”
Mówił coś w stylu: „ W moim kraju nie mógłbym wypić szampana”.
To jest przestępstwo.
Podczas gdy to wszystko się dzieje, z tyłu sali,
Tiffany i Mike obserwują rozwój wydarzeń
a Tiffany zdejmuje słuchawki
i rzuca je na kolana Mike’a i podchodzi do nas
a Mike chwyta ją i mówi: „Co robisz?”
Ona mówi: „Pójdę powiedzieć Johnowi Francisowi”
nie musi pić łyka szampana.
A Mike pyta: „Dlaczego?”
Ona mówi: „Bo nie o tym jest ten serial”.
A Mike mówi: „O tym właśnie jest ten program”.
(publiczność się śmieje)
Nie pojawiliście się dziś wieczorem z nadzieją, że się czegoś nauczycie
ciekawostki o tequili, nie.
Moim zadaniem jest was rozśmieszyć
i zapomnieć na chwilę o gównianym życiu.
Jeśli nauczyłeś się czegoś z któregokolwiek z tych programów
to co zrobiłem, to pomyłka, przepraszam.
(publiczność się śmieje)
Tak, większość z tych gównianych rzeczy sami wymyśliliśmy.
(publiczność bije brawo)
I miałem kaca.
(publiczność się śmieje)
Odkryłem, że istnieje bezpośrednia korelacja
pomiędzy ciężkością kaca
i ilość alkoholu, którą wypiłem poprzedniej nocy.
To nie jest naukowe, ale ja to podtrzymuję.
Podczas kręcenia filmu „Trzy arkusze”
kręciliśmy odcinek w Nowym Jorku,
a po nakręceniu programu byłem w tym barze
i był tam Mark Cuban, miliarder Mark Cuban,
i powiedział mi, że „Trzy arkusze”
był jednym z jego ulubionych programów
i chciałby mieć „Three Sheets” w swojej sieci.
Miał wówczas sieć o nazwie HDNet.
I tak, gdy w sieci emitowano „Trzy arkusze”,
zszedł z anteny, zadzwoniłem do Marka Cubana i powiedziałem:
„Hej, zróbmy krajową wersję „Three Sheets”.
Będziemy kręcić tylko w USA.
Nazwiemy to „Picie staje się łatwe”.
On mówi: „Jestem za”.
(publiczność wiwatuje)
I pomyślałem sobie:
„Och, miałam przygotowaną prezentację w programie PowerPoint.
No cóż, po prostu to zróbmy."
Nakręciliśmy 60 odcinków w całym kraju
i jeden odcinek, który bardzo chciałem nakręcić
był w Savannah w stanie Georgia.
Kto był w Savannah w stanie Georgia?
(publiczność wiwatuje)
Kto był w Nowym Orleanie?
(publiczność wiwatuje)
Tak.
Savannah w stanie Georgia jest jednym z najstarszych miast w kraju
i jest jak Nowy Orlean, ale z mniejszą ilością odchodów na ulicach.
I wyciągnęliśmy nasze furgonetki produkcyjne
do hotelu, w którym się zatrzymaliśmy.
Teraz zatrzymamy się w tym hotelu na cztery noce.
W tym samym hotelu kręcimy też ostatnią scenę
że kręcimy „Drinking Made Easy”.
Więc podjechaliśmy vanami do hotelu,
zacznijmy układać wszystkie nasze bagaże w stos
na środku holu,
wszystkie nasze walizki, cały nasz sprzęt,
i menadżer podchodzi do nas,
On mówi coś w stylu: „Co robicie?”
To tak jakby „Och, po prostu robimy stos
a potem sprawdzimy i wszystko umieścimy."
On mówi coś w stylu: „Nie, nie, nie, człowieku, nie, odłóż to wszystko.
Odłóż to wszystko.
Poproszę obsługę o zaparkowanie waszych pojazdów.
Każę bagażowym przynieść wszystkie twoje bagaże,
wszystkie karty-klucze do twojego pokoju.
Zabiorę was wszystkich do baru.
Wygląda na to, że przydałby ci się ten napój.
Więc zostawiliśmy nasz bagaż.
- [Publiczność] Ojej!
- Idź za tym facetem, wszyscy upchnęliśmy się w windzie.
Nacisnął R i drzwi się zamknęły,
prowadzi aż na szczyt, do baru na dachu
o nazwie Skała na Dachu.
A gdy drzwi się otworzyły, naszym oczom ukazało się piękne, głęboko pomarańczowe niebo.
Jest lato, jest gorąco i wilgotno.
Po jednej stronie hotelu widać rzekę Savannah
ze wszystkimi przepływającymi łodziami.
A po drugiej stronie znajduje się Stare Miasto Savannah.
On taki: „Tak, to jest to”.
Pomyślałam sobie: „To jest, wow, to jest piękne”.
On mówi: „Jasne, tu właśnie pracuję.
Tu mieszkam.
Och, pozwól, że dam im drinki.
Hej, pozwólcie, że postawię im kolejkę SoCo,
kilka zdjęć Southern Comfort dla nich.
Ach, i masz te cytrynowe dropsy,
co jest z tą wódką i cytryną?
cukier na krawędzi.
O, a potem możemy przynieść nam
niektórzy z nich to strzelcy z ostrygami, pijący tequilę..."
Czy możemy na chwilę zwolnić tempo?
(publiczność się śmieje)
Jesteś tu od 15 sekund.
Zamówiłeś trzy rundy drinków.
Nie wiem jak Wy,
ale wolę myśleć o zdjęciach jak o superautostradzie
do tego małego miasteczka żalu i dotrzemy tam,
dotrzemy tam za sekundę.
- [Publiczność] Hura! (publiczność klaszcze)
I piliśmy z tym facetem od zachodu słońca
aż do zamknięcia baru o drugiej w nocy.
O drugiej w nocy schodzimy do naszego pokoju hotelowego.
Moja żona, Mel, jest producentką tego programu.
Wiele osób zna moją żonę, Mel.
Ona ratuje zwierzęta.
Ona była producentem naszych programów.
(publiczność wiwatuje)
Mel, myślę, że dlatego, że wszyscy wypiliśmy taką samą ilość drinków,
ale Mel waży mniej niż reszta, nie wiem,
Próbuję tylko usprawiedliwić to, jak pijana była moja żona.
(publiczność się śmieje)
Ponieważ wchodzimy do pokoju i ona to robi
Nie jestem pewien, co to jest kung fu czy parkour.
Ona skacze na łóżko
a potem kręci się w powietrzu,
ląduje na moich ramionach i nie spada
bo trzyma mnie za włosy.
A potem krzyczy: „Kurczak!”
(publiczność się śmieje)
A potem Tad, dźwiękowiec , usłyszał to,
wskakuje na ramiona Josha, kamerzysty,
a potem Tad i Mel zaczynają ze sobą walczyć.
Kurczak, gra, w którą zazwyczaj bawią się dzieci
w basenach latem w ciągu dnia,
nie pijani dorośli w pokoju hotelowym
o drugiej w nocy.
No cóż, mój kumpel Steve McKenna jest idiotą.
Słyszy jak ona bawi się w kurczaka.
Zaczyna biegać po pokoju.
Zaczyna biegać po pokoju jak kurczak.
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
Skakanie z łóżka do łóżka
a potem uderzył w lampę i ją przewrócił.
Cofam się, grosz spada na ziemię,
i wtedy (naśladując pukanie) ktoś puka do drzwi.
Idę otworzyć drzwi, mając żonę na ramionach.
(publiczność się śmieje)
A ja mówię: „Tak”.
I to był menadżer.
Mówił coś w stylu: „Hej, chcecie więcej drinków?”
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
I trzymał tacę , na której znajdowało się tyle samo drinków
jak taca wytrzyma i piliśmy
do piątej rano , piątej rano.
Co nie byłoby aż tak wielkim problemem
oprócz faktu, że mieliśmy sesję zdjęciową
o ósmej rano.
Więc nastawiłem budzik na 7:30.
Dzwoni budzik, budzę się , leżę na podłodze
sypialni w moich ubraniach.
Czuję się, jakby potrącił mnie pociąg.
Moja żona zemdlała na kołdrze na łóżku.
Tad, dźwiękowiec zemdlał
owinięta nago wokół toalety.
(publiczność się śmieje)
Nigdy nie poznałem całej historii.
I właśnie w tym momencie do pokoju wpada Steve McKenna.
Mówi coś w stylu: „Hej, mam sconesy i kawę.
Piękny dzień w centrum Savannah.
Niech dzisiejszy dzień będzie wspaniały.
To świetna zabawa, tam na zewnątrz jest pięknie."
Mówię sobie: „Koleś, czy ty nie byłeś jebanym tchórzem? ”
jakieś trzy godziny temu?
(publiczność się śmieje)
Co to za czary?
Powiedziałem żonie: „Kochanie, musisz zadzwonić”
i odwołać pierwszą sesję zdjęciową."
Mówi coś w stylu: „Zane, nie odwołam spotkania przy drinku”
ponieważ wypiliśmy za dużo."
(publiczność się śmieje) (publiczność wiwatuje)
Pamiętajcie, że jesteśmy programem o piciu.
Jakbyśmy wiedzieli kim jesteśmy.
Zazwyczaj najwcześniej możemy zadzwonić o godzinie 12:00,
ale idziemy do bardzo popularnej restauracji serwującej śniadania
w Savannah w stanie Georgia, którego otwarcie nastąpi o dziewiątej,
więc musimy być tam o ósmej, żeby strzelać
zanim dotrą tam wszyscy turyści.
Wybieraliśmy się do restauracji Pauli Deen
aby nakręcić film ze swoim synem, szefem kuchni Bobbym Deenem.
A jeśli nie wiesz kim jest Bobby Deen, to jest on taki,
jest najmniej rasistowskim członkiem rodziny Deen i,
(publiczność się śmieje)
tak, nie, był świetny.
Pojawił się z normalną twarzą.
(publiczność się śmieje)
I pojawiliśmy się trochę spóźnieni
i Bobby przybył w tym samym czasie.
Zajmę się szefem kuchni Bobbym, przepraszamy za spóźnienie.
Piliśmy do piątej rano , mieliśmy kaca,
faktycznie próbowaliśmy anulować.
On taki: „Ja też”.
(publiczność się śmieje)
To jest coś w stylu: „Ale wy nie macie kaca.
To, co macie, nazywa się grypą Savannah.
Na szczęście dla ciebie, mamy na to lekarstwo.
Nazywa się to miętowym julepem, zapraszam do środka.
(publiczność się śmieje)
Weszliśmy do środka i wypiliśmy trzy miętowe julepy
i mieliśmy rację jak ryba.
I taki jest morał tej historii,
jest tak, że jeśli nie przestaniesz pić,
nie będziesz miał kaca.
To wszystko.
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
Umrzesz,
ale nie z powodu kaca.
Dobrze, załóżmy, że jutro jest dzień roboczy.
To jest dzień szkolny.
Wy, ludzie, macie kaca.
Co zamierzasz zrobić?
Co zrobisz, żeby zwalczyć kaca?
Tak.
- Magnez.
- Magnez?
- Nie. - Ona mówi nie.
Po prostu mówisz nie.
Znasz ją?
Och, wolałbym, żeby tego nie zrobił, byłoby jeszcze lepiej.
Poczekaj, czy mówisz, że byś tego nie zrobił?
czy nie zrobiłaby tego?
Ona by tego nie zrobiła.
Tak, nie, nie będziesz taki,
„O mój Boże, to najgorszy kac.
Niech ktoś da mi magnez!"
(publiczność się śmieje)
Nazwę to bzdurą.
To właśnie chcesz powiedzieć, bzdura?
Co ona zrobi?
- Mówię bzdury , bo byłem z nią
kiedy mamy kaca.
- [Zane] Okej, a co ona robi?
- Pij dalej.
- Och, pij dalej, ot co.
Dziękuję. No i kto jeszcze?
Kto jeszcze ma taki?
Tak, jeśli jutro będziesz miał kaca , co zrobisz?
- Kokaina.
- [Publiczność] Och! (publiczność się śmieje)
- Co robisz, gdy masz kaca?
- Whisky.
- Whiskey, tak jak pies.
Nie wiem, czy chcę żyć w świecie, w którym lekarstwo
picie zbyt dużej ilości tequili oznacza picie jeszcze większej ilości tequili.
(publiczność się śmieje)
Co robisz?
- Jestem księgowym.
- Księgowy, kolego, potrzebujemy cię na kwiecień, więc nie ma problemu.
(publiczność się śmieje) (publiczność klaszcze)
(publiczność wiwatuje)
I tylko dwa tygodnie, więc wszystko jest w porządku.
Możesz być pijany.
Co zamierzasz zrobić?
(widz mruczy)
Co do cholery się właśnie wydarzyło?
(publiczność się śmieje)
Czy podoba Ci się Twoja wizyta z Walii?
Co do cholery?
Tak, dokładnie tam.
- Burrito na śniadanie.
- Wiesz, to może pomóc,
trochę kokainy od tego gościa.
(publiczność się śmieje)
To cię obudzi.
I magnez.
(publiczność klaszcze)
A swoją drogą, ona bierze kokainę od 10 lat
i mówią: „To magnez”.
(publiczność się śmieje)
(publiczność wiwatuje)
Właśnie wciągam trochę magnezu, Zane,
i mam mnóstwo energii.
Tak, masz.
Co zrobisz, jeśli jutro będziesz miał kaca?
- Włącz film.
- Ponieważ jestem nauczycielem.
(publiczność wiwatuje) (publiczność klaszcze)
- I kot wyskoczył z worka.
(publiczność się śmieje)
Kochanie, co robiłaś dzisiaj w szkole?
O, oglądaliśmy film.
Jeśli Heather znów się upije, to niech to szlag.
Daj mi jej numer, chcę z nią pójść na imprezę.
(publiczność się śmieje)
Tak, proszę.
- Miska gorącej zupy, np. menudo lub posole.
- Menudo lub posole.
(publiczność wiwatuje)
To wszystko. Ludzie mówią, że można wypocić kaca.
Kiedy byłem w Meksyku, jadłem coś, co nazywało się Torta ahogada,
kanapka pijana, i to jest zwykła kanapka
w tej misce z ostrym, pikantnym sosem.
Ty wykąpałeś wszystko, a ja zjadłem całą kanapkę.
To był pierwszy raz, kiedy musiałem biec do łazienki
zrobić numer pięć.
(publiczność się śmieje)
Nazywali to el cinco,
(publiczność się śmieje)
i właśnie tam to zrobiłem.
Kiedy byłem w Tajlandii,
Miałem coś takiego jak pijane makarony
żeby pozbyć się kaca.
Ale spójrz, nie ma w tym alkoholu.
To po prostu bardzo pikantne danie z makaronem.
Dostaniesz go od ulicznego sprzedawcy
i jest taki jeden facet, który robi to od 40 lat.
I czekaliśmy w kolejce, i dostaliśmy to, i to było niesamowite.
To był świetny sposób na złagodzenie objawów kaca
i fantastyczny sposób na zarażenie się czerwonką pełzakową
(publiczność się śmieje)
Następnego dnia 12-godzinnym lotem do Czech.
- [Publiczność] Och.
- Tak.
Dotarło to do mnie mniej więcej po drugiej godzinie lotu.
Korzystałem z toalety od siedmiu do trzydziestu ośmiu razy.
Jasne, że tak. Miałem miejsce przy oknie.
- [Publiczność] Och.
- Tak, zawsze mówię: siadam i mówię:
Och, jakbym znowu musiała iść.
(Zane naśladuje odgłosy pierdzenia)
Mniam...
Nie muszę już iść, usiądę.
(Zane naśladuje odgłosy pierdzenia)
Ja pójdę na bezpieczniejszą opcję, to się nie liczy.
(Zane naśladuje odgłosy pierdzenia)
Usiądę sobie, to jest okropne.
(publiczność się śmieje)
To był najgorszy lot w moim życiu.
A gdy wylądowaliśmy, producenci zobaczyli moją twarz,
Mówią, że byłam taka wychudzona, taka odwodniona.
Mówią coś w stylu: „Nie zabierzemy cię do hotelu”,
zabieramy cię do szpitala.
I tak zrobili. Zabrali mnie do szpitala.
Zostałem przyjęty do szpitala
i dostałem dwa worki dożylne z solą fizjologiczną
i witaminy oraz antybiotyki.
Musiałem spędzić całą noc w szpitalu.
Następnego ranka mnie odebrali
i zaprowadził mnie do baru.
(publiczność się śmieje)
Po prostu idź dalej, idź dalej.
A potem lekarstwo na kaca w Czechach
mieliśmy pójść do spa, które znajduje się tuż obok browaru.
I mieli rurę idącą prosto z browaru,
prosto ze zbiornika do parzenia do wanny, kranu,
oni to obracają, napełniają wannę gorącym piwem
i po prostu wślizgujesz się do tej wanny.
Zanurzasz się w gorącym piwie, a oni ci przynoszą
wypiłam zimne piwo i było niesamowicie.
To był świetny sposób na złagodzenie bólu i cierpienia
i fantastyczny sposób na złapanie infekcji drożdżakowej
(publiczność się śmieje)
następnego dnia, kiedy przybyłem do Wenecji we Włoszech, więc.
Ale wyobraź sobie, że wybierasz się do tego starożytnego włoskiego miasta wyspiarskiego
próbując znaleźć Monistat-7.
Nie było łatwo.
Monistato-7, nie wiem jak to się nazywało.
I wtedy zdałem sobie sprawę, kiedy tam wylądowałem
że zostawiłem moją małpkę w wannie z piwem, tak właśnie zrobiłem.
I wysłałem go do mnie FedExem
i tak oto prawdziwy środek na kaca w Wenecji we Włoszech,
miałem spotkać się ponownie z moją małpką, Pleepleusem.
(publiczność wiwatuje)
- Kto celował w moje jaja.
Co się z tobą dzieje?
Dobry strzał.
A kiedy byłem w Cincinnati w stanie Ohio,
Opowiedziałem tę historię i podszedł do mnie jakiś facet
po koncercie mówi : „Koleś, świetny występ”.
Powiedziałem: „Dziękuję”.
I uderza pięścią.
On mówi coś w stylu: „Koleś, nieobrzezany”.
Ja taka jestem, „Co?
Poczekaj, nie wiem, o czym ty mówisz?
W którym momencie mojego występu wspomniałem o tym?
On mówi: „Tak, z powodu Monistatu-7”.
Ja mówię: „Koleś, nie rozumiem, co mówisz”.
Mówi coś w stylu: „Tak, czasami dostajesz ser”
pod twoją pochwą."
- [Publiczność] Och.
- Ja mówię: „Koleś, ty po prostu wziąłeś...
jakie są dwa naprawdę fajne słowa
(publiczność się śmieje)
i zepsuj je dla mnie."
Ser, uwielbiam ser, ser jest niesamowity.
Pochwa, to jest to, w czym trzyma się miecz.
Mniam-mniam.
Proszę, nigdy więcej mi tego nie mów .
Podczas pandemii miałem sporo kaca .
Jakbym pił dużo.
Nie było wiele do roboty.
Wtedy zacząłem zdawać sobie sprawę
że zawsze możesz zamówić jedzenie ze swojego telefonu,
ale w czasie pandemii zmienili system
że ta osoba po prostu zostawi jedzenie pod twoimi drzwiami
i nie musiałeś z nikim rozmawiać.
(publiczność się śmieje)
To jak w Jetsonach. Myślisz sobie : burrito, ding, co?
Minęło trochę czasu, ale nie martw się tym.
Cheeseburger, frytki, ding, wow, to jest niesamowite.
Pizza, ciasto. Więc przytyłam, myślę, że to jest dość jasne
co się dzieje.
A w pewnym momencie moja żona mówi: „Jesteś ciężki”.
I tak z niej zszedłem
(publiczność się śmieje)
i poszedłem prosto do łazienki
Stanęłam na wadze i waga wskazała 218.
To prawda, było tam napisane 218 funtów
i każdy facet tutaj wie dokładnie, co miałem na myśli.
218, damy radę 220.
Damy radę, damy radę.
Ciasto, burrito, pizza, piwo, gotowe, ding, ding, ding.
Udało mi się, osiągnąłem wagę 221 funtów,
i teraz pomyślałam, że muszę to zwalczyć.
Postawiliśmy poprzeczkę dość wysoko, teraz musimy ją obniżyć.
Więc zacząłem ćwiczyć i moja żona kupiła mi pistolet do masażu.
I pomysł na pistolet do masażu
czy jeśli używasz pistoletu do masażu,
rozłoży kwas mlekowy
i skraca czas rekonwalescencji o połowę.
I tak po treningu jestem w pewnym sensie...
Robię to na ramieniu i myślę sobie: to niesamowite uczucie.
ale jeśli to tak dobrze wygląda na moim ramieniu,
(publiczność się śmieje)
- [Widz] O mój Boże.
- Prawdopodobnie byłoby to niesamowite uczucie dla moich jąder.
Ale zanim opowiem ci, co się stało,
pozwól mi wyjaśnić ewolucję
i technologii pistoletu do masażu
ponieważ lata temu były to po prostu małe wibrujące rzeczy.
Nie zrobili wiele, a odkryli, że potrzebujesz
mieć coś co, jak to, przenika do mięśni.
Tak więc nowoczesny pistolet do masażu jest jak pręt
z piłką na końcu odbija się tam i z powrotem
30 razy na sekundę (usta drżą), to tak szybko.
Kiedy więc dotknę tą rzeczą mojego jądra na pół sekundy,
Udało mi się uderzyć siebie w jaja 15 razy.
(publiczność się śmieje)
Jak mała mysz i worek treningowy,
wydarzyło się to tak szybko, że aż pomyślałam: wow!
I rozłożyłem się jak rozgwiazda
leżąc na środku salonu.
A moja żona przybiega i pyta: „Co się dzieje?”
Pomyślałem sobie: „Cóż, tak się stało”.
(publiczność się śmieje)
Potknąłem się o pistolet do masażu, kochanie,
nie możesz tego tak zostawić,
Ludzie się o to potkną.
Co się z tobą dzieje?
Mówiła coś w stylu: „O mój Boże, tak mi przykro.
Gdzie są twoje spodnie?
(publiczność się śmieje)
W czasie pandemii piłem dobre rzeczy.
Nie piłem, żeby komuś zaimponować,
więc miałem rzeczy, które mi się podobały.
Zacząłem myśleć o rzeczach, których nie lubię,
jak kilka nieudanych ujęć, które zrobiłem.
Jaki był najgorszy strzał, jaki kiedykolwiek miałeś? Tak.
- Betoniarka.
- Betoniarka, to świetny sprzęt na początek.
Betoniarka to kieliszek Baileysa z sokiem z cytryny.
Robisz zastrzyk, trzymasz go w ustach, aż stężeje
a potem żujesz i połykasz.
- Fuj. - To źle.
Jak masz na imię?
- Vince. - Vince,
Jakie było najgorsze ujęcie, jakie kiedykolwiek oddałeś?
- Malibu i-
- Zatrzymaj się. W porządku.
(publiczność się śmieje)
Złapałeś mnie.
Malibu zmieszane z czym?
- Dziki indyk.
- Dziki indyk
Czy znasz jego nazwę?
Błąd. - To był błąd.
Pomyłka w szklance, tak.
Co jeszcze w barze.
- Coś zwanego malortem.
- Malort to bardzo ziołowy trunek, trochę jak Fernet
lub Jagermeister, wynaleziony w latach 30. XX wieku w Chicago
przez Szweda.
Teraz jest produkowany na Florydzie,
ale Chicago przyjęło go jako swojego ducha narodowego.
Chicago, nie naród, nie obchodzi ich to, nie są,
to jest Chicago, więc jeśli odwiedzasz kogoś w Chicago,
każą ci wypić kieliszek Jeppson's Malort.
To wszystko.
Więc kiedy przyjdą cię tu odwiedzić,
każesz im podać szczepionkę przeciwko tasiemcowi Huntington Beach.
A co to za kieliszek tequili?
z dodatkiem majonezu,
tworzy białego robaka i ty to robisz.
A jeśli to dupki, najpierw ich rozjusz.
(publiczność się śmieje)
Co powiesz na to? Czy kiedykolwiek miałeś meksykański pożar prerii?
To jest pół Cholula, pół tequila,
włóż do mikrofalówki na 30 sekund.
- [Publiczność] Och.
- Jersey Turnpike. Byłeś kiedyś na tym?
Jersey Turnpike to gra polegająca na uderzeniu na matę barową.
To jest mata barowa, którą używa barman
robi drinki przez całą noc
a potem przechylasz i wylewasz
w kadrze i to zrób.
- [Publiczność] Och.
- A potem Buffalo Sweat.
Buffalo Sweat to drink podawany w barze.
- [Publiczność] Och.
(Zane gwiżdże)
Obrzydliwe.
Jednym z najgorszych strzałów, jakie kiedykolwiek miałem, był strzał ze skorpiona.
I miałem to w Milwaukee, Wisconsin,
w barze o nazwie Bad Genie.
I to jest kieliszek rumu
gdzie włożyli do środka martwego skorpiona
a potem bierzesz kieliszek, a barman nalewa jednego,
Zrobiłem to, on nalał mi jeszcze jednego, ja zrobiłem to.
Nalał mi trzecią porcję. To ja też zrobiłem.
Stawały się coraz łatwiejsze.
I powiedziałem mu: „Jakie są najładniejsze zdjęcia skorpiona? ”
"Co ktoś kiedykolwiek zrobił w ciągu jednej nocy?"
A on powiedział cztery.
Więc zrobiłem 23.
(publiczność wiwatuje)
No cóż, zrobiłem 10 zdjęć.
Zrobiłem 23 skorpiony.
Po prostu dodawałem do szklanki coraz więcej skorpionów.
A na końcu był kieliszek do wódki
z pięcioma skorpionami w środku.
I wziąłem zastrzyk i żułem je, połykałem,
i było, nie, było ostro, było ostro.
Prawdopodobnie najtrudniejszy był następny poranek
ponieważ ludzkie ciało nie jest zaprojektowane
strawić egzoszkielety, rozumiesz, o co mi chodzi?
Wyszli jak beczka małp
wszystko połączone razem.
(publiczność się śmieje)
A potem uderzyli o ziemię
i po prostu uciekli, jakby chcieli powiedzieć: „Hej”.
Musisz wziąć swoje życie w swoje ręce.
No i masz, dobra robota, kolego.
Ale najgorszym drinkiem, jaki kiedykolwiek piłem, był rum Viper.
I opowiem wam jak oni to robią.
Biorą pustą butelkę.
- [Publiczność] Uuu.
- Weź żywego węża i włóż go do butelki,
napełnij butelkę rumem, zakręć ją, wąż umrze.
To jest okropne, sra w gacie.
No cóż, chłopaki, wąż nie nosi spodni.
Czy o to ci chodzi?
Co? Zane, znalazłeś węża
ze spodniami i go zabiłeś!
(publiczność się śmieje)
Mógł iść w jakieś szczególne miejsce, np. do kościoła.
Tak, to był wąż
że miał na sobie ocieplacz na nogi , klamrę paska i cylinder
i monokl, który moim zdaniem prawdopodobnie był monoklem
najdziwniejsza część całej tej sprawy,
cały umazany gównem, bo umarł.
Okej, więc to biorą
i piszą datę na butelce
i biorą butelkę i stawiają ją z tyłu baru
gdzie leży przez cały rok, zanim zostanie ponownie dotknięty.
I jadę do Belize
i biorą jedną z tych butelek z tyłu baru,
otwórz, nalej mi kieliszek i wypiłem
i to było okropne.
Miało taki sam smak jak martwy wąż.
(publiczność się śmieje)
I zapytałem barmanów: „Dlaczego to robimy?”
A ona taka: „O, to afrodyzjak”.
A ja pomyślałam: „Och, faceci nie potrzebują afrodyzjaków”.
(publiczność się śmieje)
Jakbyś podszedł do faceta czekającego na przystanku autobusowym
i dmuchnij mu w ucho (dmuchając oddechem),
On powie: „Ja to pieprzę, po co mi to pieprzenie?
Co jest? Co? Wyrucham to. Co?"
A potem kobieta, kiedy nie ma nastroju,
Ona nie jest w nastroju.
I zamknąłem rum z odchodami węża w środku,
to nie zmieni jej zdania, rozumiesz, o co mi chodzi?
(publiczność się śmieje)
Ona taka: „Co?
Kevin, nie, przestań. Nie, nie przestanę.
Nie mam nastroju. Nie chcę tego robić.
Co? Przestań. Odejdź.
Co?
O co chodzi, Kevin?
Co to jest, rum żmijowy?
(publiczność się śmieje)
Jesteś niegrzeczny, kurczę.
No kurczę. (chichocze)
(publiczność się śmieje)
Kurczę, ale tu gorąco.
(publiczność się śmieje)
(Zane chichocze)
Co ona ma na sobie, banana?
Nawet nie wiem, jak to zrobić.
Nie wiem.
- Pokój Vipera!
(publiczność wiwatuje)
- To jest butelka, z której piłem.
To jest butelka.
Widać, że jest tam martwy wąż
a jeśli przyjrzysz się uważnie,
zobaczysz w nim pływające gówno.
I najwyraźniej zamierzamy to wypić.
(publiczność wiwatuje) (radosna muzyka)
- Dzięki, kolego.
(publiczność wiwatuje)
- Dziękuję. Dziękuję.
(muzyka wciąż wesoła)
(publiczność wiwatuje)