Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA PODSTAWIE 27 NOCY NATALII ZITO,
POWIEŚCI OPARTEJ NA FAKTACH.
Spóźniają się.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB...
Prawie dziesięć minut.
...ŻYWYCH LUB NIE, JEST PRZYPADKOWE.
Gnojki.
- Wysiadam. - Uspokój się.
- Jestem spokojna, Olga. - Poczekajmy w środku.
Są!
Trzymam. Dzięki.
Dobry wieczór.
- Cześć, Daniel. - Dobry wieczór.
- Jestem Myriam, jej córka.
A ja Olga, druga córka.
- Jak planujecie operację? - Operację?
No, akcję. Nie wiem, jak to nazwać.
Mama nic nie wie?
Wie, że przyjdziecie.
Ale nie, gdzie ma trafić.
Myśli, że jedzie na badania.
Trochę późno na badania.
Słuchajcie.
Chciałabym jej oszczędzić przykrości.
- Wam również. - Daj im mówić.
Gdy pacjent się opiera lub jest agresywny, sięgamy po odpowiednie środki.
Jakie środki?
Na przykład uspokajające.
Lepiej nie decydować o tym przy niej.
Lepiej nie. Zwykle umawiamy się na sygnał.
Jakiś znak,
że mamy jej podać środki uspokajające.
Klaśnięcie?
Coś, co nie zwróci uwagi pacjenta.
Jakiś gest, słowo-klucz.
„Płaszcz”.
„Płaszcz”?
Powiemy jej: „Idź włożyć płaszcz”.
Lepiej coś krótszego.
„To dla twojego dobra”.
To będzie znak. „To dla twojego dobra”.
- „To dla twojego dobra”? - Pomylimy się.
To wymyśl lepsze.
Użyjmy tego.
- Tak? - Tak.
Dobra.
To proszę tu podpisać.
Jak tam, pani Delio?
Dobrze.
Z mamą.
Co mam powiedzieć? Jakoś.
Śpi?
O tej porze nigdy.
Wpuści nas pani?
No dobra.
Pójdziesz?
No idź.
Pójdę z tobą.
- Spakowała pani torbę, jak prosiłam? - Przyniosę.
Poczekam na dworze.
Jestem gotowa.
- Witam. - Dobry wieczór.
Dobrze. Idziemy?
Już wcisnąłem.
A to kto?
Co tu się dzieje?
Jest już.
Nie możemy wszyscy.
Możemy.
Nie. Jest do 300 kg.
Pan waży z 80 kg.
Mniej więcej.
- A pani? - Mamo.
Już my same ważymy dwieście.
Zejdą państwo schodami.
Dobra.
- Proszę pani? - Proszę zejść schodami.
- Gdzie mnie zabieracie? - Wiesz gdzie. Na badania.
- O tej porze? - To dla twojego dobra.
- Wszystko gra? - Tak!
- Co się dzieje? - Nic!
To moje kolczyki?
Dałaś mi je dawno temu.
Jak byłaś mała, gdy broiłaś i kłamałaś,
ciągnęłam cię za ucho.
Przestań, mamo! To dla twojego dobra!
- Co ty bredzisz?! - Dla twojego dobra!
- Co ty bredzisz?! - Otwórzcie drzwi!
- Puść mnie! - Otwórzcie!
Puść mnie, mamo!
- Puszczaj! - Najpierw powiedz prawdę!
- To boli! - Mów prawdę!
Proszę się uspokoić.
A ty co? Au! Ale...
Powolutku. Tak jest. Usiądźmy.
Nie spodziewałam się tego.
Będzie pani spokojniej jechała.
- Co mówisz, skarbie? - Spokojnie.
To dla twojego dobra, mamo.
- Dla twojego dobra. - Już dobrze. Uspokój się.
- Chodźmy. - Panie Danielu, co im pan nagadał?
Nic, proszę pani.
Powie pan Delii, żeby kotlety...
zamroziła!
KARETKA
Jesteśmy. Tędy.
Jeszcze kawałek. Tak jest. Powoli.
- Powoli. - Powoli.
I już.
Co to za miejsce?
Odpocznie tu pani.
Nie spędzę tu ani jednej nocy.
27 NOCY
Dzień dobry.
- Cześć, Casares. - Cześć.
Nasza nowa asystentka.
To nasz biegły. Przydzielono go do sprawy Hoffman.
Zgadza się.
- Leandro Casares. - Alejandra Conde.
No to już się znacie. Co robimy z biegłym?
Robimy mu kawę z cukrem?
- Dobrze. - Nie, sam kupię.
- Chcesz też? - Nie, dzięki.
To co z nim robimy?
- Zaprzysięgamy... - Tak, zaprzysięgamy go.
Zatwierdzamy kosztorys, a potem?
Dostarczamy mu akta, ilekroć poprosi.
- Super. - Super.
Ale ja lubię zacząć...
od kawy.
Później zapoznaję się ze sprawą
i dopiero wtedy zaglądam do akt.
Panie sędzio, Casares przyszedł zaprzysiąc się w sprawie Hoffman.
- Ja w tej sprawie. Jak tam? - Dobrze.
- Masz chwilę? - Mam.
- Sędzia Bologna jest... - Nie przeciągaj tego.
Dostaniesz zwrot tygodniowych wydatków. Potem sam płacisz.
- To coś nowego. - Chcę mieć raport za tydzień.
- Będzie ciężko. - To podręcznikowa niepoczytalność.
Maksymalnie dwa tygodnie. Albo jest psychiczna, albo nie.
- Ma wszystkie klepki lub nie. - Rozumiem.
Słuchaj.
Chciałbym zlecać ci ambitniejsze sprawy, ale ostatnio...
Tak, zauważyłem, że ostatnio nie mam szczęścia.
Po prostu... nie spieszysz się.
83-letnia kobieta, u której rozpoznano otępienie czołowo-skroniowe.
Córki twierdzą, że babcia non-stop imprezowała,
miała podejrzanych kochanków i tak dalej.
Trwoniła rodzinną fortunę na szemrane inwestycje,
więc ją zamknęły.
Po 27 dniach zdołała wyjść ze kliniki
i z powrotem zrobić z mieszkania melinę.
Córki martwią się o matkę i proszą, by znów ją zamknąć.
Jak dla mnie to zrozumiałe.
Zapuszczamy się w terytorium...
Jakie terytorium?
Wolałbym użyć własnego...
Własnego kwestionariusza, wiem. Wiesz, ile ona ma lat?
Nie mamy czasu.
Jestem biegłym. Przyszedłem do pani Marthy...
Na ostatnim piętrze.
Dziękuję.
- Dalej prosto. - Dziękuję.
Dobry.
- Cześć. - Cześć.
Weź tę.
Przykro mi, pani dziś pana nie przyjmie. Jest niegotowa.
- Mogę poczekać. - Nie dzisiaj.
Cierpliwości.
Spędziła wiele nocy w zamknięciu.
Nieprędko dojdzie do siebie.
- Jesteś prawnikiem? - Nie.
Ale przyszedłeś ją przesłuchać.
Przeprowadzić z nią wywiad. Jestem biegłym.
- Gotowe. - Dobra.
Czyją stronę trzymasz?
Nie wynajęła mnie żadna ze stron. Przysłał mnie sąd. Jestem bezstronny.
Bezstronny. To w ogóle możliwe?
Staram się.
Bernardo Girves.
Leandro Casares.
Wypuszczę pana.
Wiesz, kim jest Martha Hoffman?
Nie, już mówiłem.
Jestem biegłym, nie dziennikarzem czy detektywem.
Poznałem Marthę, gdy owdowiała.
Przyszła do galerii, w której pracowałem.
Pokazałem jej jakieś landszafty. Coś dla gawiedzi.
Spojrzała na mnie znad okularów i spytała: „Masz mnie za głupią?”.
Mieszkała w Paryżu w latach 50.
w kawalerce mniejszej niż ten korytarz.
Żeby zjeść, chodziła do byłego kochanka, André Gidego.
Tańczyła od rana do nocy.
Raz poszła na przesłuchanie. Przyszło trzysta dziewczyn.
Sito przeszły tylko dwie, Martha i jakaś Niemka.
Przez miesiąc wahali się między nimi.
Ale Niemki zawsze wygrywają i w tym przypadku też.
- Wiesz, jak się nazywała ta Niemka? - Nie.
Pina Bausch.
Nie słyszałeś o Pinie Bausch?
- Chyba nie. - Potrzymaj.
Wspaniała tancerka.
Pierwszy raz ta anegdota nie zrobiła na kimś wrażenia.
Martha nie miała grosza, a już błyszczała.
Rozumiała sztukę.
- Ostrożnie. - Zawsze błyszczała.
Jest niewiarygodna. Chciałabym mieć połowę jej energii.
Potem wyszła za Hoffmana i wznieśli imperium.
Ale w głębi duszy pozostała tamtą tancerką.
Gdy owdowiała,
odrodziła się jako muza bohemy.
- Tylko obrzydliwie bogata. - Dlatego ją zamknęły.
Zazdroszczą staruszce wolności.
Co o tym myślisz?
Na razie nic.
- Kogo ja widzę? - Musisz coś myśleć.
Chodź tędy.
Jeszcze nie.
Idź dalej. My pójdziemy po auto. Spotkamy się na zewnątrz.
Poczeka pani.
Nawet jeśli matka panu to dała, należy to do mnie.
Panie Danielu, proszę zanieść to na górę.
Jestem Leandro Casares.
Sąd przysłał mnie w sprawie Marthy Hoffman.
To pewnie pani matka.
Przepraszam, pan jest bieg...
Specjalnie to zrobiłaś, Myriam. Zagranie poniżej pasa.
Myślisz, że nie mam co robić, mamo?
Przysyłasz do mnie ludzi, gdy nie jestem jeszcze na nogach.
Sąd go przysłał. Nie wiem, o której wstajesz. Jest 11.
- Przepra... - To chłopak, którego mi przydzielili?
Tak, Leandro Casares.
Proszę podejść do ekranu.
- Dobrze. - Co pani sądzi, pani Delio?
- Wygląda jak ksiądz. - Tak.
- Proszę przyjść w poniedziałek. - Jasne.
Seksowny ksiądz.
- Pan Casares? Ma pan chwilę? - Pewnie.
Odkąd wyszła z kliniki, znajomi złażą się jak hieny.
- Poznałem jednego. - Girvesa. Zły człowiek.
Żeruje na niej od dziesięciu lat.
Pewnie opowiedział panu bajeczkę o Pinie Bausch.
- Tak? - Tak.
Nie mieszkała w Paryżu w latach 50.
Sprawdzi pan w sieci. Wszystko tam jest.
Tylko że ja nie tym się zajmuję.
To Patek Philippe z 1937 roku.
- Mówi to coś panu? - Nie.
Nosił go dostawca ze sklepu obok kamienicy matki.
Dała mu go.
Proszę.
Dziękuję.
Okazało się, że odsiadywał wyrok za oszustwo.
Naopowiadał matce, że jest tancerzem w europejskim zespole.
Odkupiłam go za 500 $.
Zegarek. Odzyskałam go.
Od kilku lat
matka nie rozumie wartości rzeczy.
Cóż mogę powiedzieć?
Rozważyłyśmy milion rozwiązań, nim uciekłyśmy się do ostatecznego.
Uciekły się panie? Nie rozumiem.
Przecież tę decyzję podejmuje lekarz.
Dokładnie o to mi chodzi.
Matka jest bardzo inteligentna.
Trudno nam było pogodzić się z tym, że traci jasność umysłu.
To bolesne oglądać taki upadek.
Wyszła z kliniki,
ale wciąż potrzebuje opieki i ochrony
ludzi, którzy się o nią troszczą.
Związała się z 35 lat młodszym mężczyzną.
Chcieli się pobrać.
Kolejny naciągacz.
W klinice miała dobrą opiekę. Odetchnęłyśmy.
Z jej mieszkania zginął Dali. Słyszał pan o Dalim?
Słyszałem.
No to zginął.
Był sporo wart.
Mogłaby pani opisać
główne zmiany w zachowaniu matki?
Właśnie panu nakreśliłam.
Oczywiście.
I zakładam, że czytał pan raporty dr. Narvaji,
jednego z czołowych neuropsychiatrów w kraju. To on skierował ją na leczenie.
- Co robisz? - Pracuję.
Wychodzisz gdzieś potem?
Nie, mam robotę.
A co?
Już późno, powinieneś odpocząć, pójść do kina.
Innym razem, tato.
Mogę ci w czymś pomóc?
Nie, to nietypowa sprawa.
Jutro się nią zajmiesz.
Pójdźmy innym razem, co?
Powinieneś czasem wyjść, wiesz?
Dopóki mieszkamy razem, moglibyśmy się zmieniać.
Chciałbyś mieć...
Mam randkę.
Jasne.
Mam wyjść? Teraz?
Tak.
Dobra.
Jeszcze tu siedzisz?
Tak, miałam dużo pracy.
No tak.
- Wezmę kawę i wychodzę. - Jasne.
- Potrzebuje pan czegoś? - Nie o tej porze.
Przyszedłem przejrzeć akta Hoffman.
Czytałam je.
- Tak? Brakuje tomografii. - Brakuje tomografii.
Tak.
Dziwne.
Tak.
Nie chce pan pomówić z neuropsychiatrą, który kazał ją zamknąć?
Właściwie to nie ma czegoś takiego, jak neuropsychiatra.
Dr Narvaja jest jednocześnie psychiatrą i neurologiem.
Okej.
Chce go pan spytać, na jakiej podstawie kazał ją zamknąć?
Wstawaj, Martha. Jest jedenasta.
Dzień dobry.
Nie powinno mnie tu być.
Dr Narvaja to przepisał.
- Kto? - Bądź grzeczna, dobrze?
Pewnie, lubię piguły.
Teraz coś zjemy i poznasz kolegów i koleżanki z oddziału.
Kogo?
Innych pacjentów, z którymi będziesz dzielić to doświadczenie.
A później są warsztaty do wyboru.
Wybieram nieobecność.
Mamy dziś buntowniczy nastrój?
Muszę zadzwonić.
Do którejś z córek?
Moich porywaczek? Nie, dzięki.
Rozumiem, skarbie.
Ale dr Narvaja pozwolił na kontakt tylko z nimi.
Gotowa, Martusiu?
Czemu mówisz do mnie jak do dziecka?
Wybacz, nie zauważyłam.
Przeszkadza im różnica kulturowa.
- Tak. - Właśnie.
- Bo mają wszystko. - Pomóc w czymś?
Proszę wrócić do pokoju.
Martha.
Proszę pani.
Cześć.
Proszę pani.
Martha?
Proszę pani?
Przepraszam.
Wybaczy mi pan, Julio.
Chodźmy, Martha.
Dzięki za ciepłe towarzystwo.
Nazywam się Archie. Wołali mnie Ariel, ale tu mówią mi Archie.
Chcesz opowiedzieć o ostatnich przeżyciach?
- O wróblu? - Znowu?
- O wróblu. - Proszę.
Jeden wróbel...
W gnieździe przy moim oknie
wykluł się wróbel.
Ale je usunięto.
- Nie spodobało ci się to? - Nie.
- Możesz później dokończyć.
Kto jeszcze chce się przedstawić Marcie? Isabel?
To ja.
Mam 46 lat.
Tu je skończyłam.
Jestem tu od pół roku.
Jestem dwubiegunowa, miałam napady lęku, ale już jest lepiej.
Tak, Isa, dużo lepiej.
Ale pamiętaj, że jesteś nie tylko dwubiegunowa.
Jesteś też chociażby nauczycielką.
Uczę geografii trzecie i czwarte klasy gimnazjum.
Super.
Julio?
Jak ci minęły ostatnie dni?
Julio czasem mówi, a czasem nie.
- Słyszy głosy. - Co one mówią? Powiedz.
Słyszy głosy.
Możesz usiąść, Rafa?
Zostawcie go. Opowie, jak będzie miał ochotę.
No dobrze, Martho,
opowiedz nam o sobie.
Nie powinnam tu być. Niesłusznie mnie zamknięto.
Czasem czujemy, że świat nas nie rozumie.
Świat rozumie mnie doskonale.
A raczej rozumiał, dopóki córki nie uparły się, by mnie zamknąć.
Rozumiem.
Nie rozumie pan.
No dobrze. Powiesz coś więcej? Dlaczego cię zamknęły?
Chyba boją się, że wyjdę za mąż.
Świetnie.
Świetnie, Martha.
Dziękujemy, że się tym podzieliłaś i wyraziłaś swoje uczucia.
Resztę opowiesz później, dobrze?
- Dzień dobry. - Nazwisko?
Leandro Casares.
Leandro...
Casares.
Wchodzi Leandro Casares.
Proszę wejść.
Dziękuję.
Tędy.
Proszę usiąść. Pani zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
To pan chce mnie z powrotem zamknąć w wariatkowie?
Jestem biegłym. Nie mogę nikogo zamknąć.
Proszę zdjąć marynarkę.
Dobrze.
Ma pan podsłuch?
Nie mam.
Proszę nie kłamać, bo będę musiała pana rozebrać.
Gdybym chciał nagrywać, poprosiłbym o zgodę.
Mieszkanie jest na podsłuchu.
Tak?
Więc wszystko, co powiemy, może zostać użyte przeciwko nam.
A kto chciałby panią podsłuchiwać?
Moje córki.
Nie pozwalają mi wychodzić ani przyjmować gości.
Pod drzwiami warują strażnicy.
Muszę być niezwykle groźna.
- Sprawdzimy, czy tak jest. - Po czyjej jest pan stronie?
Przysłał mnie sąd, żebym postawił diagnozę. Jestem bezstronny.
Gdybym zaprosiła pana do mojego pokoju i dała panu walizkę pieniędzy,
jak byłoby z tą bezstronnością?
Musiałbym zgłosić to sądowi.
Z takimi pieniędzmi mógłby pan założyć agencję detektywistyczną.
Mówi pani poważnie?
Jaki pan beznamiętny.
O jakiej namiętności mówimy?
Obnażmy się.
Aż się pan przestraszył. Nie dosłownie, młody człowieku.
Odrzućmy maski. Zacznijmy od początku.
Poświęćmy pół minuty
na głęboki oddech i relaksację.
- Dobrze, więc... - Cii!
Jeszcze nie minęło pół minuty.
Teraz tak. Rozluźniliśmy się.
Dobrze, zacznijmy od kwestionariusza.
Zmęczyły mnie przesłuchania i wywiady kliniczne.
Proszę mówić normalnie.
Wiem, że nie podobał się pani pobyt w klinice.
Jak by go pani opisała?
Kolejne pytanie.
To nie wiem. O czym chce pani rozmawiać?
Jest pan automatem do pytań.
Jest moim jedynym gościem, a zapowiada się dosyć drętwo.
Pani Delio...
- Nie wiem, czy pani powinna... - Cii.
- Chodzi o mikro... - Cii!
Nalej mi herbaty, młodzieńcze.
Nie z tego imbryka. Ze szklanego.
Proszę też sobie nalać herbaty.
„Czy w obecnych okolicznościach wolałabyś zniknąć, umrzeć...”
Nie może pani czytać pytań.
Wolałabym żyć.
- Dobrze. - A pan?
Ja też chciałbym zostać żywy.
A co pan robi, by czuć, że żyje?
Słucham? Nie rozumiem.
Co jeszcze robi pan w życiu oprócz bycia biegłym?
Mam różne hobby. Ćwiczę.
Nie ćwiczy pan.
Ale powinienem.
Ma pan pacjentów?
- Kilku. - Żonę? Dzieci?
Nie.
Dziewczynę? Chłopaka?
Dziewczynę. Teraz nie, ale...
Ale miał pan?
Tak.
Co się stało?
Zerwaliśmy.
Rzuciła pana.
Tak, rzuciła mnie.
Wciąż boli?
Czasami.
Proszę rozpiąć guzik. Wygląda pan jak ksiądz.
Dobrze.
- Tak? - Tak.
Kiedy ostatnio uprawiał pan seks?
Nie odpowiem na to. Przejdźmy do kwestionariusza.
Założę się, że mimo wieku uprawiam go częściej niż pan.
Pewnie tak.
Do objawów należą rozhamowanie seksualne,
niestosowne zachowania,
brak empatii, złe decyzje,
zachowania kompulsywne,
nagle wybuchy śmiechu lub płaczu.
Pewnie w tej chwili wszyscy się diagnozujecie.
Myślicie: „Narvaja, mam wszystkie objawy”.
Spokojnie.
Trudno ocenić, kiedy te zachowania są chorobliwe,
skoro są tak powszechne.
Ale rozpoznałem te objawy u mojego ojca.
Dlatego podjąłem studia nad otępieniem czołowo-skroniowym
na tym uniwersytecie.
Zrobiłem specjalizację z neuropsychiatrii i doktorat na Milton Wynants,
by dołożyć cegiełkę
do wiedzy na ten temat na całym świecie.
Proszę o brawa dla mojego mentora, wielkiego Héctora Seregniego.
Dziękuję.
Fede, poprosimy światło.
To pióro dużo dla mnie znaczy.
Używałem go codziennie na Wynants.
To nim robiłem pierwsze notatki
o chorobie Picka i otępieniu czołowo-skroniowym.
Przekazuję go tobie, stary wariacie.
Dziękuję.
Musi wrócić do kliniki.
Nigdzie w Argentynie nie leczą tego lepiej.
Zastanawiam się, czemu Martha Hoffman
była izolowana podczas pobytu.
To wykracza poza zakres opinii zleconej przez sąd.
Musieliśmy ją izolować.
Otoczenie wykorzystywało jej chorobę.
Wkrótce się pan przekona, że pani Hoffman daje na lewo i prawo.
Daje?
Głównie pieniądze.
Rozrzutność należy do głównych objawów otępienia czołowo-skroniowego.
Więc gdyby nie była zamożna,
nie trzeba by było jej zamykać?
Nie byłoby to tak pilne.
Pewnie nie byłoby takiej potrzeby.
Zwróciła się do mnie zrozpaczona rodzina.
Córki bały się, że stracą kontakt z matką,
która zaczęła sobie zagrażać.
Sam pan zobaczy.
Jej zamknięcie było pilnym środkiem zaradczym,
by opanować sytuację wymykającą się spod kontroli.
Pozwoliło nam dalej ją badać.
Ale wyszła.
Bez opinii biegłego i wyroku,
bez terapii lub leczenia,
możemy przegrać z czasem.
Poproszę.
W aktach nie było wyników tomografii potwierdzających diagnozę.
- Nie? - Nie.
Dziwne.
Trudno będzie je teraz znaleźć, bo zmieniam gabinet,
ale może za kilka tygodni.
Za kilka tygodni sprawa powinna być zamknięta.
W końcu ścigamy się z czasem.
Zobaczę, co da się zrobić.
Leandro Casares. Byłem tu ostatnio.
Leandro Casares.
- Biegły. - Casares.
Przepraszam.
Zdarzyło się pani słyszeć głos, choć była pani sama?
Czasem wydaje mi się, że słyszę mojego męża Ernesta, jak chrapie.
Ale doskonale wiem, że nie żyje.
Ile kosztuje kilogram pomidorów?
To niesprawiedliwe pytanie. Dawno nie byłam na zakupach.
- Nie szkodzi. - Delia wie.
W porządku.
Gdyby mnie pan zapytał,
ile średnio kosztuje książka
lub jaki film widziałam ostatnio,
to bym panu powiedziała.
Pamiętam fabułę, wszystko.
W porządku.
Myślicie, że można kogoś zaszufladkować na podstawie kwestionariusza.
Mówiąc „wy”, kogo ma pani na myśli?
Prawników, biegłych, psychiatrów.
Aha.
Ale wiem, że umie pan wyjść poza te pytania. Proszę spróbować.
Każdy ma jakieś metody.
Wyobrażam sobie pana, jak na pierwszej randce
wyciąga pan zeszyt z pytaniami.
Aż tak to nie.
To co pan robi, kiedy chce kogoś pierwszy raz pocałować?
Przeprowadza wywiad, żeby sprawdzić, czy może?
Nie w tym przypadku.
Akurat w tym lepiej tak.
Inaczej można dostać w twarz.
- No dobrze. - Umie pan tańczyć?
Nie, nie miałem okazji się nauczyć.
- Mogę... - Ani...
nie miałem zbytniej potrzeby.
Mogę pana nauczyć.
Może kiedyś.
Po śmierci będzie za późno.
Cóż...
Wróćmy do pytań. Podam pani trzy słowa.
Proszę je po mnie powtórzyć,
żebym wiedział, czy dobrze pani usłyszała.
Butelka, młotek, laska.
Wszystkie trzy są falliczne.
Proszę zanotować tę ciekawostkę,
a ja poćwiczę.
Mam poczucie, że próbuje pani...
przeciągnąć proces diagnostyczny.
Mam rację?
Tak.
Może tak być.
Może po prostu wolę trwać w zawieszeniu,
nawet jeśli z panem.
Uwięziona we własnym domu,
a nie w wariatkowie.
Mam co robić. Różne projekty.
Jest pani kolekcjonerką, prawda?
Na to wygląda.
Straciła pani coś ze zbioru?
Powiedziały panu o Dalim, co?
Proszę opowiedzieć, co się z nim stało.
- Może zabrali go pani znajomi. - Nie okradliby mnie.
Nie mówię, że ukradli.
Mogli pomóc pani wynieść go z domu
i sprzedać bez wiedzy córek, które kontrolują pani finanse.
Niegłupi pomysł, ale...
Ale nie. Niestety nie wiem, gdzie jest.
Czuje pani czasem, że nie panuje nad sobą
lub działa bez zastanowienia i później żałuje?
Zadzwoni pan dzwoneczkiem?
Tak. Czasem robię coś, czego później nie pamiętam, ale...
nigdy nie żałuję.
Robię, co mogę.
Nie powinna popijać leków alkoholem.
Wiem, podsłuch,
ale naleję pani wody.
Cześć.
- Nikt cię nie odwiedza? - Nie.
Jesteś pewna?
Słucham?
Słyszałem, co mówiłaś.
Mnie też niesłusznie zamknięto.
Opowiedz.
Tu nigdy nie wiesz, czy ktoś do ciebie przyszedł,
bo nie mówią ci wszystkiego.
Nie rozumiem.
- Widziałaś pielęgniarzy? - Tak.
Obserwują mnie, bo wiedzą, że posiadam...
- Idziemy, Pablo. - Idę.
Że posiadam groźne dla nich informacje.
Jakie informacje?
Mają mnie pod ścisłą obserwacją.
Kto?
O to chodzi. Służby.
Służby wywiadowcze.
Co tu robicie?
Gadamy.
Wracajcie do swoich pokoi. Stoicie w przejściu.
Vane, już późno. Wystarczy.
Inni chcą spać. Przestań.
- Zejdź, proszę. - Jesteś tancerką?
Vane?
Może.
- Vane... - Zostaw ją.
Nie wtrącaj się, Martha. Vane...
Przecież każecie nam wyrażać siebie. Zostaw ją.
Niech każdy zajmie się sobą, dobrze?
Vane, proszę. Dość. Vane.
Późno już! Hej!
- Ale pół godziny? Jak to działa? - Ale o szóstej...
- Dzień dobry, przepraszam. - Dzień dobry.
Jestem Martha, koleżanka pani syna.
- Koleżanka z oddziału. - Rozumiem.
Ma na imię Martha.
- Wiem, powiedziała. - Nazywa się Martha Hoffman.
Potrzebuję pomocy. Ma pani chwilę?
To nie jest najlepszy moment, bo...
Mam tylko chwilę na rozmowę z synem.
- Ale innym razem chętnie posłucham. - Martha.
Nie przeszkadzaj.
Może innym razem...
Dziękuję.
Umalowała się.
Idzie tutaj.
Dzień dobry.
Jestem Martha.
Wiem, tata mi o pani mówił.
Ze mną nie rozmawia.
Ma swoje dziwactwa.
Chciałam panią o coś prosić.
Proszę pójść do ośrodka kultury.
Tego w dawnej rafinerii za mostami.
Są tam moi przyjaciele.
Proszę im powiedzieć, że zabronili mi kontaktów.
Chodź. Pójdziemy do środka. Wystarczy.
Chodźmy.
- Jestem Martha Hoffman. - Dość.
Wystarczy. Chodźmy.
Martha.
Vane, może już wystarczy tańca.
Martha, potrzeba ci czegoś?
W razie czego mnie zawołaj, dobrze?
- Casares. - Już zapukałem.
Nie mieszaj tego!
- Nie mieszam! - Przepraszam.
To chyba nie najlepsza chwila.
- Ja... - To Casares? Niech wejdzie!
Przepraszam.
Dają mi jakieś bzdury do podpisania.
Proszę przeczytać. Niech sam pan powie!
Chciałem skorzystać z łazienki, ale mogę poczekać.
Proszę przeczytać. A to mnie mają za wariatkę.
Mogę wychodzić pod warunkiem, że nie będę wydawać pieniędzy.
Nieprawda. Masz tylko ich nie trwonić.
Kto ma ocenić, co jest trwonieniem?
Każdy chyba się zgodzi, że przeznaczanie ogromnych sum
na projekt kulturalny, który jest oszustem, to trwonienie.
Jakim oszustwem?
Zajęto budynek!
Państwo sądzi się o działkę.
Proszę pani, jeden z panów pyta, czy może...
Nie teraz.
- Przepraszam, ja też pójdę... - Proszę zostać!
Zostanie pan. Nie można jej do niczego przekonać.
Do niczego mnie nie przekonasz, złotko.
W przeciwieństwie do twoich przyjaciół.
Bo oni mają dobry gust jak ty.
Oni wszystko rozumieją.
Dlatego posłałam córkę do Paryża na uczelnię, którą wybrała babcia,
a nie ja. Mnie brakuje dobrego smaku.
- Nie powiedziałam tego. - Powiedziałaś.
Może. Nie masz najlepszego gustu.
I właśnie ta bezgustna córka
zarządza twoimi finansami od lat,
żeby tarocistce, prawnikom i całemu temu towarzystwu
płacić na czas, podczas gdy ty oddajesz komuś Dalego.
Chce, żeby jej koledzy lekarze orzekli, że jestem wariatką,
by usprawiedliwić i ukryć to, czego nie chce przyznać.
Wiesz co?
Nie dam się sprowokować.
Że masz gówniane życie.
Masz gównianego męża, gównianą pracę, gównianych przyjaciół.
I nie możesz na mnie patrzeć,
bo otacza mnie piękno.
Przepraszam. To mój ojciec.
Na szczęście wnuczka bardziej się udała.
Twoja matka i córka są od ciebie lepsze i ty o tym wiesz.
Wiesz, jak to się nazywa?
Pech.
Sąd potwierdzi, że jesteś chora.
Albo że ty jesteś skończoną suką!
Weź to.
Weź to, mówię! Zabieraj!
Proszę przestać. Wystarczy.
- Potrzebuje pan czegoś? - Nie.
Chciałem sprawdzić, jak się pani czuje. W porządku?
Tak, dziękuję.
Butelka, młotek, laska.
Słucham?
Butelka, młotek, laska. W tej kolejności?
Proszę teraz nie myśleć o badaniu.
Przyjdę kiedy indziej. Potrzeba pani czegoś?
Może pan zamknąć drzwi?
Byłaś tutaj?
Był pan zaczytany. Nie chciałam przeszkadzać.
Możesz mówić mi na „ty”.
A o tej godzinie powinnaś iść do domu.
- Przyniosłam panu kawę. - Dzięki.
W domu nie mam prądu, więc jeszcze posiedzę.
Zostaniesz tu na noc?
No nie...
Czasem zostaję trochę dłużej.
Zaprosiłbym cię do siebie, ale pomieszkuje u mnie ojciec...
Nie! Przepraszam, nie o to mi chodziło.
Mówię tylko w razie, gdybyś potrzebowała.
Nie. Dziękuję.
To co robisz, kiedy tu nocujesz?
Przeglądam akta, sprawy... albo nic.
- Śpisz tu? - Nie.
Czasami.
- Ale jeśli musi pan posiedzieć... - Nie muszę.
- Z powodu ojca. - Nie, ojciec... Zmieniamy się.
Dzisiaj moja kolej na wyjście.
Wybaczy pan bezpośredniość, ale nie powinien pan już kończyć opinii?
- Mów mi po imieniu. - Dobrze.
Minął ponad tydzień.
Tak, masz rację.
To prawda. Dzięki.
Przeglądałam akta Narvaji.
Ani słowa o Rothman.
Rothman?
Była psychiatrą Marthy przez ostatnie kilka lat.
Nie wiem czemu, ale to nie ona podpisała się pod diagnozą.
To kto złożył drugi podpis?
Inna psychiatra. Gloria Fusco.
Jak będzie o coś pytać, nic nie mówimy.
Jasne.
Na początku nic nie mów. Żeby nie widziała, że się denerwujesz.
Będę siedzieć cicho.
I nie wywieraj na nią presji, dobra? Bo się przestraszy.
Zrozumiano.
Skończmy na dziś.
Tędy proszę.
- Dziękujemy za spotkanie. - Mówiłam, to nie najlepszy dzień.
- Wiem, ale goni nas czas. - To słucham.
Chodzi o pani orzeczenie, które należy do akt. Zgadza się?
- Tak. - Dopuszczam taką możliwość...
Przepraszam. Martha Hoffman zaskarżyła córki i dr. Narvaję,
więc wcześniej czy później będą pytać o pani podpis.
Jasne. Nie mam nic przeciwko pani Hoffman.
Nawet jej nie znam.
Postawiła pani diagnozę bez spotkania z pacjentem?
- Nie wiem, jak to działa. - Wyjaśnię.
Dr Narvaja przedstawił badania, i potwierdziłam jego diagnozę.
To nie przestępstwo.
Rozumiem. Nie mamy nic do pani.
Po prostu próbujemy zrozumieć fakty,
bo akta są niepełne.
To był nietypowy przypadek.
Narvaja odwiedził mnie pewnego dnia,
powiedział, że potrzebuje orzeczenia
i ma wyniki tomografii na jego poparcie.
- Których brakuje w aktach. - Widziałam je.
Mówił, że to delikatna sprawa.
Potrzebował kogoś, kto potwierdzi diagnozę.
I?
Podpisałam.
I tyle?
Zaproponował coś pani? Dał coś w zamian?
Jesteś biegłym czy detektywem?
Może czuła pani presję, bo był pani przełożonym?
- Byłam jego prawą ręką. - Była pani?
Prowadzi nowy projekt, założył fundację.
W której pani nie pracuje.
Nie.
Może za dużo wie pani o jego machlojach
i nie chce już w nich uczestniczyć?
Machlojach?
Na przykład, skąd wziął pieniądze na fundację.
Ponosi pana fantazja.
Przepraszam.
To pióro uniwersytetu, na którym studiował Narvaja?
Tak.
Dał mi je.
Słuchajcie, wszystko odbyło się prawidłowo.
Nie mamy w Narvają nic do ukrycia.
Ale jak powiecie, czego szukacie, może wam pomogę.
Brakujących wyników tomografii.
- Nie? - Tak.
Trzymałam go za rękę, bo zrobiła się chłodna.
Bałam się, że zaraz umrze.
A lekarze nie byli zbyt pomocni.
Nie chcieli nam nic mówić.
Córki były na mnie wściekłe,
twierdziły, że też im nic nie mówię.
Myriam powiedziała, że ukrywam informacje.
A ty?
Co czułaś?
Chciałam, żeby się odpierdoliły.
- Obie? - Tak.
Chociaż Myriam bardziej.
Ta starsza?
Olga też, bo zawsze chowa się za plecami siostry.
I co potem?
Kazałam im wyjść z pokoju.
Żeby ojciec się nie denerwował, że się ze mną kłócą.
Nie miały wyboru.
Ale widziałam, że...
Że wychodząc z poko...
Wychodząc, Myriam się zawahała.
Czy nie pożegnać się z ojcem,
bo może już go nie zobaczyć.
A ja powtórzyłam, że mają wyjść.
I co potem?
Nigdy...
Nie zdążyły się z nim pożegnać.
Więc...
Martha, masz gościa.
Wielbiciela?
Córkę.
- Olgę. Iść z tobą? - Nie.
- Postaraj się nie pokłócić. - Zostaw ją.
Nie wtrącaj się, Vane.
- Przestańcie. - Co jest?
Chłopaki, nie stoimy. Chodźcie.
- Zostaw, Romi. - Właśnie.
- Dzięki za pomoc. - Bezczelni!
Powiedziałam im.
- Idziemy, Pablo? - Dzięki.
Tak.
Cześć, mamo.
Czego?
Robiłyśmy z Delią porządek u ciebie.
Przywiozłam ci ubrania i kosmetyki...
Nie właź mi do domu.
Źle, że przyszłam?
Daj kosmetyki.
Dałam pielęgniarkom. Nie pozwalają...
- Mają swoje zasady. To... - Pogadamy, jak wyjdę.
Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Dobrze cię traktują?
Pożałujecie tego.
Choć Myriam nie wie, co to żal.
Ale ty...
No dobra.
Może niepotrzebnie przyszłam.
A co?
Miałaś coś do roboty?
Daj znać, gdybyś czegoś chciała.
Hej!
Martha, co u ciebie?
Dobrze.
Poszłam tam, gdzie mnie prosiłaś, i znalazłam twojego przyjaciela Girvesa.
To od niego.
Nie mam okularów.
Przeczytać ci?
Czekaj, też potrzebuję.
Ja przeczytam.
Dobrze.
„Droga przyjaciółko,
jaka to radość wiedzieć, że wciąż istniejesz.
Już zacząłem myśleć, że byłaś snem złotym,
po którym czas na żałobne czuwanie.
Od twojej młodej posłanniczki
poznałem miejsce twojego pobytu i próbowałem cię odwiedzić,
ale mnie nie wpuścili.
Że też tacy piękni ludzie
w tak seksownych strojach
muszą być tak surowi”.
Co?
„Vera nawet udawała szaloną,
żeby dostać się do środka, ale bezskutecznie.
Najwyraźniej prawdziwych szaleńców
mają za symulantów”.
Martha!
- Czytaj! - Co tam robisz?
Dobrze.
„Wkrótce cię stamtąd wyciągniemy
i znów będziemy wspólnie pływać w morzu fiutów.
Twój Girves”.
Martha, chodź.
Dobrze? Idziemy.
Pięść, dłoń, krawędź... Och!
Pięść, dłoń, krawędź. Pięść... Nie!
Pięść, dłoń, krawędź. Pięść...
Wystarczy.
Proszę orzec raz na zawsze, czy jestem szalona.
Ostatnia sekwencja poszła nie najgorzej.
Zapamiętała pani numery stron, a ręka na głowie i trzy kroki...
Użyła pani lewej, ale to nic takiego.
To co ja mam?
Ma pani 83 lata.
Ma pani prawo mylić prawicę z lewicą.
Nie schodźmy na politykę.
Racja, to nie byłoby rozsądne.
Pan pewnie jest lewicowy?
Czy ja wiem? Raczej apolityczny.
Bezstronny, apolityczny, aseksualny...
Delia.
Przepraszam, ale te tabletki mogą panią otumaniać i osłabiać.
Są na demencję.
A nie jest pani pod opieką lekarską.
Ale pomagają mi na sen. Co będzie, jeśli je odstawię?
Nie wiadomo.
Nie powinna ich pani brać bez nadzoru lekarza.
Dziękuję.
Wezmę.
No dobrze.
Skoro nie mogłam ich łączyć z whiskey,
to bez nich chyba mogę się napić.
Wie pan, że tylko pana wolno mi przyjmować?
Wiem.
Kogoś tak formalnego i pruderyjnego.
Jest, jak jest.
Proszę podejść.
Proszę podejść!
Nie. Mówiłem, że nie umiem się ruszać.
Jak mawiała Pina Bausch, bezruch to też forma ruchu.
- Słyszał pan o niej? - Tak.
Niech pan podejdzie.
Przykro mi, że musiał pan wczoraj oglądać tę scenę.
Wszystkie matki to potwory.
Moja matka, ja, Myriam.
Olga, gdyby miała dzieci, też byłaby potworem.
Porusza pan ramieniem.
Nie...
Odrobinę.
Proszę nie myśleć o tańcu.
Tylko o czymś, co pan lubi.
Albo o kimś.
Trafiłam. Jest ktoś taki.
Kobieta?
Może.
W końcu oderwę panu ten guzik. Proszę rozpiąć.
Musi pan działać, zaryzykować.
Zanim będzie za późno. Pomogę panu się rozluźnić.
- Położy się pan. - Nie.
- Proszę pani! - Tak.
Położy się pan. Proszę się nie bać.
Proszę pani?
- Przepraszam. - Czego panu trzeba?
Którędy do łazienki?
- Tędy. - Dziękuję.
Panie Casares!
- Też do łazienki? - Nie, szukam kolegi.
Jest pan głodny? Proszę do kuchni.
- Dam panu na tacy. - Pewnie.
Chodźmy, Casares. Weźmie pan kurtkę.
- Gdzie pani idzie? - Szybko. Cii!
Nie może pani wyjść bez pozwolenia.
Cii! Mówiłam im, bez obaw.
- Piła pani. - Tylko kapkę.
Kiedy ostatnio pani prowadziła?
Nie pamiętam.
Chce pan prowadzić?
Próbowała pani negocjować z córkami?
Nie.
Cześć.
Martha!
Królowa burdelu!
Obiekt mojego uwielbienia!
Oto i ona.
Oto i ona! Oto i Martha!
- Chodźmy. - Symbol seksu!
A imię jej Martha!
Proszę nie zostawać w tyle!
BĄDŹCIE SILNI, BRACIA
Sprawdźmy, co u was. Co robicie?
Cała konstrukcja...
Możecie w tych warunkach pracować?
Cześć.
- Cześć. - Cześć!
Co oznacza ta instalacja?
A co oznacza dla ciebie?
Nie wiem.
To subrealizm, nie?
Może i tak.
Dali?
To mógłby być Dali.
Mógłby.
Rozwaliłeś mnie.
Przepraszam.
Martha!
Przepraszam.
Artykuł ósmy mówi: „Osoba oddana do szpitala może być...”
- Jesteś... - Co tu robisz?
- Przyjaźnisz się z... - Szukasz Marthy?
- Zniknęła mi. Wiesz... - Chcesz zatańczyć?
- No chodź. - Nie.
Dzięki, postoję.
Bezruch to też forma ruchu.
To słowa Piny Bausch, nie?
Raczej Isadory Duncan, nie?
- Nie chcę. - Chodź.
- No dawaj. - Wezmę to.
Chodź.
Wracaj.
Uważajcie.
Ostrożnie! To biegły.
- Użyj rąk. - Ostrożnie.
Pięknie.
Rozluźnij się.
Dzięki.
Cześć.
- Napijesz się? - Dzięki.
Co ty masz z biodrami?
Trzeba nasmarować ośki.
Weź. Dobrze ci to zrobi.
A co to?
Bardzo fajny, rozluźniający afrodyzjak.
A dokładniej?
Afrodyzjak.
Jak mam go wziąć, to wolałbym wiedzieć.
Dzięki.
- Nie chcesz, to nie bierz. - Nie, daj.
Dzięki.
Twierdzę coś wręcz przeciwnego.
Sprowadzanie sprawy do tego, czy jest nienormalna,
to sprowadzanie życia Marthy do diagnozy,
na którą mogą wpływać twoje uprzedzenia.
Chcecie ją zamknąć, bo jest puszczalską staruszką.
Nie chcę jej zamknąć.
Co? W jej wieku nie można się puszczać?
Nie no, można.
- Nie można? - Można.
Więc jeśli ktoś mnie zapyta,
jak brzmi przeciwna teza, to właśnie tak.
Dokładnie na odwrót.
- Na odwrót. - Rozumiem.
Gdy odwrócić twoją myśl, otrzymamy taką tezę.
Jasne.
No.
- A w jakim charakterze tu jesteś? - Słucham?
Pyta, po co tu przyszedłeś.
Jako towarzysz, detektyw, biegły?
Na pewno nie jako detektyw.
Jeśli o to pytasz, to nie.
Wiecie, że z mieszkania Marthy zniknął Dali?
Mówię o tym, bo może coś wiecie,
skoro u niej przesiadywaliście.
Jakbym miał coś ukraść Marcie,
to na pewno nie Dalego.
- Otóż to. - Tylko Foglina.
A ja zbiór Vergesa Rilli.
No przecież. Dali w ogóle mnie nie rusza.
Martha nie jest biedną, bezbronną staruszką.
Zresztą od tego są burżuje.
Kto?
Bogacze.
Żeby od nich skapywało.
Kapitał jest jak woda.
Na Ziemi jest określona ilość wody. Krąży,
paruje i się skrapla.
Gromadząc pieniądze, usuwasz je z obiegu.
- Zalegają jak gnijąca woda. - Piękne.
Siadaj.
Gdy bogacz inwestuje w sztukę,
te pieniądze wyparowują.
Z pary powstają chmury, z których spada deszcz.
Deszczówka spływa do rzek, które wzbierają, podobnie jak morza.
Nadmiar wody znów paruje.
To jest cały cykl.
Pieniądze, które skapują artystom, to namiastka sprawiedliwości.
Zresztą na koniec i tak wracają do garstki wybrańców.
- Super, że Martha... - Super.
...do niej należy. Puszcza pieniądze w szlachetny obieg.
Genialne. Sztuka tworzy chmury.
Jeśli szybko nie naprawią dachu,
deszcz z tych chmur
zniszczy dzieła sztuki.
Sztuki. Sztuki, kochany.
- A jaką ma w tym rolę państwo? - Ma regulować bieg rzek.
Choćby tamą.
- Nawet jeśli Martha o tym nie wie. - Co?
Nawet jeśli Martha o tym nie wie.
Martha wie wszystko.
- Dlatego jest tu z nami. - Ale się pocisz!
Faktycznie.
Wszystko gra?
Tak.
Przepraszam.
ŻYCIE JEST OD TEGO SILNIEJSZE
Casares.
Gdzie pan był?
Szukałem pani.
Wziąłem coś i źle się czuję.
Mówiłam, żeby mu nic nie dawać.
Przepraszam.
Najwyraźniej coś mocnego, bo obficie się pan poci.
Najwyraźniej. Wie pani, jak to działa?
Nie biorę takich rzeczy. Mam 83 lata. Chce pan, żebym umarła?
Co? Mogę umrzeć?
Nie sądzę.
Brakuje mi tchu i...
Chodźmy.
Czuję się, jakbym...
Martha!
Cześć, Gaby.
- Juan... - Ja...
- Może powinienem się napić wody? - Nie.
- Nie? - Proszę iść.
Co tam? Znowu ty.
- Znów ją założyłeś? Zdejmij. - Właśnie.
- To? - Zdejmij ją.
- Czekaj. - Zdejmij marynarkę.
- Dobrze, ale gdzie... - Tutaj.
Tu ją zostaw.
Położę ją tu i jak będziesz wychodził,
- to ci ją oddam. - Inaczej zapomnę.
Zamieńmy się koszulami, co ty na to?
Dam ci moją. Będziesz w niej szałowo wyglądał.
Chodź. No chodź.
Czekaj...
Tak jest.
Okulary...
Co to?
- Co to? Aha. - Co to jest?
Odłóżmy tutaj.
Kto tam?
Chwileczkę.
Synek!
Jakaś kobieta do ciebie.
Jestem młodszą córką Marthy Hoffman. Mogę wejść?
Pewnie.
Skacowany?
Co? Skąd.
Dobrze się pan czuje?
Co? Tak.
Słucham.
W środku jest rzeźba o dużej wartości.
- Piny Bausch? - Słucham?
- W sensie Dalego. - Tak.
I kto ją miał?
Ja.
Jako zabezpieczenie.
Matka rozdawała kosztowności,
a ta jest najcenniejsza.
Sam pan rozumie.
Siostra nie wie, więc proszę jej nie mówić.
Ona... Moja siostra jest...
specyficzna.
Skoro wtedy jej nie powiedziałam, teraz też nie musi wiedzieć.
To i tak wykracza poza zakres obowiązków biegłego.
Nie tylko to.
Matka wróciła do domu nad ranem.
Czemu pani myśli, że miałem z tym...
Delia się martwiła i do mnie zadzwoniła.
Proszę sobie nalać.
- Nalać pani? - Nie.
Proszę pójść do mojej matki
i, nic nie mówiąc, odłożyć rzeźbę na miejsce.
Podobno można panu ufać.
Proszę mi uwierzyć.
To dla dobra nas wszystkich.
- Przepraszam, musimy zmienić kierunek. - Na jaki?
Proszę tu skręcić. Do Dzielnicy Sądowej.
Mam wyniki tomografii.
Tomografii? Super, daj mi chwilę. Jesteś genialna.
Przepraszam.
Byłeś na zakupach?
Tak.
Staruszka błąkała się po mieście.
W środku nocy, kompletnie pogubiona.
To... okropne.
Sugeruje pan, że miałem z tym coś wspólnego?
Graciela!
Wyszła na chwilę.
- Pomóż mi to puścić. - Pewnie.
- Też do łazienki? - Nie...
Dziękuję, skarbie.
Jest pan głodny? Proszę do kuchni. Dam panu na tacy.
Chodźmy, Casares. Weźmie pan kurtkę.
- Gdzie pani idzie? - Szybko. Cii!
Nie może pani wyjść bez pozwolenia.
- Cii! Mówiłam im, bez obaw. - To legalne nagranie?
To inna sprawa. Zajmiemy się tym później.
Najpierw tym.
Tak, ja...
Posunąłem się z pisaniem.
Nie, jeszcze muszę...
- Jest... - Co mówi?
W sensie?
O jej piątej klepce.
No właśnie nad tym pracuję. W tym rzecz.
- Muszę zebrać... - Proszę ją dokończyć teraz.
Podpisać.
I oddać mi, zanim staruszka powtórzy eskapadę
i będziemy mieli większy problem.
- To pióro... - Tak?
Jest z Uniwersytetu Wynants.
Tak? No proszę.
Do dzieła.
- Ktoś je panu dał? - Skąd mam wiedzieć? Czemu pan pyta?
Prowadzę śledztwo. Zbieram dowody.
Albo podpisujesz, albo się zwalniasz.
Wszystko już wiadomo.
Potrzebuję podpisanej opinii.
Mój ojciec. Nagła sytuacja.
Wrócę i domkniemy sprawę, dobrze?
Nie pomagasz sobie.
- Dziękuję. - Pomogło?
Tak. Powiedziałem, że to ojciec.
Super. Czeka na nas Rothman.
- Psychiatra Marthy? - Tak.
Wziąłem pióro Bologni. Takie samo, jak Narvaji, z Uniwersytetu Wynants.
Wydaje mi się, że wszędzie je można kupić.
- Nawet ja chyba mam takie. - Dla mnie to podejrzane.
Zaniki w obrębie płatów czołowych
mogą wpływać na pamięć i decyzje Marthy.
Ale mogą też wynikać z podeszłego wieku.
Więc dowody są niewystarczające.
Dowody?
Brzmi pan jak detektyw.
Mówię tylko, że te wyniki
nie wskazują na demencję czołowo-skroniową.
Wchodzimy na niepewny grunt.
Rozumiem, ale pani zdaniem?
W przeciwieństwie do córek uważam, że Martha zawsze była ekscentryczna.
Ekscentryzm nie świadczy o demencji.
To właśnie miałem na myśli.
Nie. Ma pan już wyrobione zdanie. Mam potwierdzić, że Martha jest zdrowa.
A mogę powiedzieć tylko, że te wyniki nie pozwalają
jednoznacznie rozpoznać demencji.
Skoro wyniki są niejednoznaczne, to pana opinia będzie rozstrzygająca.
- Tak. - Długo pani ją leczyła?
Ponad dziesięć lat.
- I więcej jej pani nie widziała? - Nie. Przyszły do mnie córki
i poprosiły o podpisanie nakazu hospitalizacji. Odmówiłam
i straciłam kontakt z Marthą.
Okej. Jeśli do tego przyjdzie, zgodzi się pani zeznawać w sądzie?
Oczywiście.
Ale wolałabym tego uniknąć.
Dziękujemy.
Do widzenia.
Super. To już prawie wszystko mam.
Prawie?
Miał pan złożyć opinię dzisiaj.
Wiem. Złożę.
Bardzo mi pomogłaś.
Dziękuję.
Nie spodziewałem się tego.
Chciałbym znów z tobą pracować.
- Mogę cię pocałować? - Co?
- Pocałować? - Nie.
- Przepraszam. Naprawdę. - Przepraszam.
- Weźmiesz? - Tak.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
- Nie, ja... - Źle zrozumiałem.
Źle odczytałem sytuację.
Może to moja wina.
To nie twoja wina.
Po prostu jestem z kimś.
Nie musisz się tłumaczyć.
Ale jest pan ciekawym człowiekiem.
- Mów mi na „ty”. - Dobrze.
Jesteśmy oficjalnie razem od niedawna...
Jasne.
Spóźniłem się.
Zaskoczył mnie pan... Znaczy zaskoczyłeś.
Nie sądziłam, że...
Fakt, nie jestem spontaniczny.
Jeśli się rozstaniecie...
Dobrze. Na razie nie.
Nazwisko?
- Leandro Casares. - Leandro Casares.
- Nie może pan wejść. - Słucham?
Przykro mi. Nie ma pana na liście.
- Dziwne. Powiem pani Delii... - Przykro mi, nie może pan.
Chcę sprawdzić, co u pani Marthy. Jesteście nowi. Macie licencję?
Sąd nas przysłał.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Muszę porozmawiać z panią Marthą.
Nie chcą mnie wpuścić. Powie jej pani, że jestem?
- Proszę odejść. - Tak.
Powie jej pani, że zdobyłem dowody. Zrozumie.
Proszę pana.
Jestem biegłym. Opracowuję opinię.
Nie dokończyłem pracy.
Nie wiem, o co chodzi, ale dajcie mi chwilę.
Proszę jej to oddać.
I powiedzieć, że jednak nikt tego nie ukradł. Ostrożnie.
Wiem, co to.
Może da się skleić.
Proszę pana.
Wystarczy, proszę pana.
Zaraz skończę.
I powie jej pani, że miała rację. Faktycznie ją podsłuchują.
- Proszę odejść. - Casares!
Nie martw się.
Nie martw się. Wszystko w porządku.
Proszę pana.
- Sam pójdę. - No już.
Do widzenia panu.
Idziemy.
Też nie możesz spać?
Nie.
Rozporządzenie nr 22914.
Artykuł szósty mówi:
„O hospitalizacji dyrektor placówki
powinien natychmiast powiadomić rodzinę pacjenta
lub inne wskazane przez niego osoby”.
Ilu ich tam jest?
Artykuł ósmy mówi...
Ilu ich jest?
Kilku świrów, ale blokują ulicę.
Potrzebuję wsparcia.
Dobra, słuchaj. Poczekaj na mnie. Zaraz tam przyjdę.
Idę z tobą.
Artykuł 13 mówi: „Całkowite lub częściowe niedopełnienie
wymaganych przez prawo obowiązków
przez administrację placówki opiekuńczej
należy zgłosić władzom, by mogła interweniować policja...”
Dam ci znak, żebyś mnie osłaniał.
„A tam, gdzie to konieczne, prokuraturze
i organom sądowym”.
Dobra, słuchajcie. Nie możecie tu stać.
- Proszę zawołać dyrekcję. - Są tu pacjenci. Proszę.
- Wszystko nagrywamy. - Przedstaw się.
Ostrzegamy. Uwolnijcie Marthę Hoffman.
Jeśli nie zrobicie tego w ciągu doby,
wyślemy te nagrania wszystkim mediom.
Uprzedzamy.
Kim oni są?
To moi przyjaciele.
Za dużo wiedzą.
- Powinni uważać. - Wracajcie do pokojów.
Pójść z tobą?
Wypuśćcie Marthę!
INSTYTUT PSYCHIATRII
Wypuśćcie Marthę!
Proszę. Przynieść ci lusterko?
Mam 83 lata. Mów do mnie normalnie.
Oj, wiem, przepraszam. Przyniosę lusterko.
Jak wyglądam?
Nie wiem.
Jak?
Dobrze.
Martha, wchodzę.
Pewnie jest w piętnastce.
U Julia.
Relacje intymne między pacjentami są zabronione.
Proszę się nie martwić.
Może się pani pakować.
Wypuszczamy panią.
- To dla ciebie. - Nie.
Tak. Pasuje ci. Proszę.
Dla Vane... to. Jest tancerką.
Dla Vane. Przekaż jej.
Pa, skarbie.
Jak dobrze cię widzieć!
Cześć, kochanie! Jak się czujesz?
- Chodźmy stąd. - Chciałabyś coś powiedzieć?
Gotowi?
Zwisające fiuty, połacie kutasów, jaja czekające w gotowości,
fiuty zwinięte ciasno w majtkach.
Pały, gały, twarde jak skała kawały mięcha,
kowboje z tylko jednym jądrem.
Fujary tańczące wesoło w szatniach.
Pisuary, krematoria, bułeczki i parówy.
Przekłute gumki, 862 fiuty na metr kwadratowy.
Małe, zwiędłe ptaszki Mormonów i miliony wróbelków.
Penis za penisem. Wielkie, czarne fiuty pachnące różami.
Ciao, skarbie.
Odpocznij.
Dobry wieczór!
- Dobry wieczór. - Powiedz moim córkom, że wróciłam.
Kto tam?
Zejdzie pani, pani Delio? Jesteśmy.
Wszystko dobrze?
Mogłabyś mnie uścisnąć.
- Jesteśmy. - Tak.
To twoje urządzenie piszczy.
Synek.
„Rozprawa o 14.00. Potwierdź odbiór”.
Odebrali ci sprawę, co?
Bo się guzdrzesz.
Spóźnimy się. Co chciałaś nam powiedzieć?
Jaki stawia warunek.
Tak. Macie mnie przeprosić za 27 nocy w zamknięciu.
Słuchaj, mamo...
Tylko to chcę usłyszeć.
Przepraszam, jeśli sprawy...
Samo „przepraszam”.
Bez tłumaczeń i wymówek.
No, Olga, dasz radę.
Przepraszam.
Myriam?
Jak chcesz, mamo.
Co? Nie słyszałam.
Słyszałaś.
Co?
Wybacz nam.
- Przeprosiła, mów za siebie. - Przestań.
- Dobrze, to nie będzie ugody. - Przepraszam!
Proszę tylko, żeby układać akta alfabetycznie. Nie chronologicznie.
- Cześć. - Cześć.
Czekają w gabinecie sędziowskim.
Zawieszeniem zajmiemy się później.
- Dobrze. - Powodzenia.
Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
„Sąd przystępuje do mediacji,
zaproponowanej przez strony w sprawie
niepoczytalności Marthy Hoffman,
którą to sprawę założyły Myriam i Olga Hoffman”.
„Opinia wyznaczonego przez sąd biegłego Leandra Gabriela Casaresa
na prośbę obrony nie zostanie wzięta pod uwagę
ze względu na jego niepełną bezstronność podczas postępowania.
Diagnozę demencji czołowo-skroniowej
Orlanda Narvaji
po uprzednim sprawdzeniu uznaje się za niejednoznaczną,
w związku z czym strony podejmują mediację.
Jeśli poniższa ugoda zostanie podpisana, Myriam i Olga Hoffman
przestaną zabiegać o skierowanie Marthy Hoffman
do szpitala psychiatrycznego.
Pomimo tego uznają Marthę Hoffman
za niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Dlatego przyjmuje się poniższe warunki.
Martha Hoffman nie może sprzedawać ani obciążać hipoteką majątku...”
Przepraszam.
„Nie może nabywać nieruchomości, wchodzić w spółki
ani podpisywać umów.
Nie może wyjść za mąż ani opuścić kraju.
Do powyższych działań
Martha Hoffman będzie potrzebować zgody jej córek
lub ich przedstawicieli.
Jej majątkiem zarządzać będzie powiernik
wyznaczony przez Marthę Hoffman
w porozumieniu z córkami”.
Przejdźmy do kwestii powiernika.
Tak. Wspólnie wyznaczamy pana Casares.
Jeśli nikt nie wnosi sprzeciwu, a pan Casares się zgadza,
zostanie mianowany powiernikiem majątku pani Hoffman.
Panie Casares?
Chyba nie muszę decydować od razu.
Możemy spróbować przez trzy miesiące...
- Trzy miesiące? - Martha.
Chwileczkę. Zaraz wracam.
Co to było?
- Zgódź się. - Martha?
- Ukradnę go na chwilę. Chodź. - Tylko szybko.
Ilu masz pacjentów?
Kilku.
Czyli ilu?
Dwóch, ale jeden chodzi nieregularnie.
Pani Martho!
O co w tym chodziło?
Radził mi pan negocjować.
Ja?
Tak mi się wydaje.
Muszę panią lojalnie ostrzec,
że nie umiem zarządzać nawet własnym domem i życiem.
To nic trudnego.
Musiałby pan tylko raportować moje wydatki.
Może i tak, ale...
Obawiam się, że to nie byłoby... Jak to ująć? Stabilne zatrudnienie.
Przecież dobrze by pan zarabiał.
No tak. Dziękuję.
Ale, jakby to ująć?
Nie wiem, jak długo bym pracował.
No tak. Boi się pan, że w każdej chwili mogę umrzeć.
Nie powiedziałem tego.
Zamierzam żyć jeszcze długie lata.
Oczywiście. Życzę pani tego, ale nigdy nie wiadomo.
W sumie ma pan rację. W każdej chwili może na nas spaść fortepian.
Ale jest na to rada.
Dam panu pewną rzeźbę jako zabezpieczenie.
Ma złamane ramię, ale i tak jest bardzo cenna.
Potowarzyszyć pani?
Nie, poradzę sobie.
Wiem, ale chcę się pokazać z panią idącą pod rękę.
Dobrze.
Proszę nie przeciągać decyzji.
Dobrze.
PO WIELU LATACH
ARGENTYNA PRZYJĘŁA NOWĄ USTAWĘ O OPIECE PSYCHIATRYCZNEJ.
ZABRANIA ONA PRZYMUSOWEJ HOSPITALIZACJI
I GWARANTUJE PACJENTOM PRAWO DO KONTAKTU Z BLISKIMI.
MARTHA DOŻYŁA 104 LAT,
CIESZĄC SIĘ WOLNOŚCIĄ.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła