Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szczęście jest właśnie tu.
Na szczycie wieży Kościoła Najświętszego Zbawiciela.
Bez majtek.
I z Emilem.
Kocham cię!
I właśnie wyznał mi miłość.
Wszyscy liczą na to
Że nigdy nie zostaną porzuceni
Sami
Gdy wyciągasz do mnie rękę
Zawsze tam jestem
Większość z nas chce być częścią życia innych ludzi.
Należeć do kogoś…
kto zostanie na dobre i złe.
Gdy życie stanie się brzydkie.
KOPENHASKA HISTORIA MIŁOSNA
Emil i ja prawie się nie zeszliśmy.
Za pierwszym razem ledwo go zauważyłam.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Uwielbiamy cię. - Naprawdę?
Przyszedł z moją przyjaciółką, Gro.
- Cześć, Gro! - Proszę.
- Mój ulubiony. - Gratulacje.
Dzięki, kochana.
Gratulacje.
Ja na chwilę wyskoczę.
- Naładuję auto. - Nie trzeba.
Chcę spróbować. Właśnie kupiliśmy Teslę.
- Jasne. - Dzięki.
Mia, to Emil. Nasz sąsiad z góry.
Cześć. Mia.
- Gratuluję. - Dzięki.
Emil musiał wyjść z domu. Jest rozwiedziony. Brakuje mu witaminy D.
Tak, jestem na krawędzi szkorbutu.
- Szkorbut? - Tak. Dziwne, stare słowo.
Tak o nim pomyślałam. Dziwny i stary.
Mia, oto twoja książka.
Tour de Force.
Opowieść o Rebecce i jej zmaganiach z miłością.
Uwielbiam być twoją redaktorką.
I to zaszczyt się z tobą przyjaźnić.
Chodź tu.
Musisz.
„Rebecca wiedziała, jak być zakochaną”.
„Wiedziała, jak być marzeniem, fantazją,
ale nie wiedziała, jak być czyjąś dziewczyną”.
„Znów zakochała się w facecie, który nie chciał zobowiązań”.
„Nie musiał nic mówić. Słyszała jego myśli”.
„»Muszę uciec jak najdalej od tej sfrustrowanej desperatki«”.
„Więc wracaj na koń, Rebecco. Swipe, swipe, swipe”.
Hej.
To ta piosenka Tessy.
Tylko nie to.
- No dalej! - Czekaj.
Nie zauważałam Emila.
Widziałam głównie jego.
Chcesz iść do mnie posłuchać wina… Lub posłuchać nagrań i napić się wina?
Mam jutro szkołę.
- Jesteś na studiach? - Nie, w liceum.
W drugiej klasie.
W Rysensteen.
Dobra.
Obudź się i powąchaj kawę.
Niektórzy tak mówią.
Ale nie ja.
Nie ma mowy. Nie ma szans.
I nadal bzykałabym się z nastolatkami, gdyby nie naciski Gro.
Idź z nim na kawę, na litość boską!
Jest miły i porządny, a ty go fascynujesz.
- Co jest z nim nie tak? - No właśnie nic.
Nie byłoby fajnie umówić się z dorosłym?
I nie gadaj, że jest za stary!
Jest w twoim wieku.
- Więc zostałem archeologiem. - Serio? Archeologiem? O rety.
Jeździsz do Egiptu grzebać łyżką w piasku?
Nie, nic z tych rzeczy.
Mam okulary do komputera i arkusze kalkulacyjne w muzeum.
Jestem dyrektorem wystawy.
- Przeczytałem twoją książkę. - Tak?
- Tak. - Szybko czytasz.
Mam mnóstwo czasu, gdy nie ma dzieciaków…
O nie! Ma dzieci!
Gro nic nie mówiła?
- Nie. - Dobra.
- Ale to żaden… - Jasne.
Spokojnie, nie wyciągnę zdjęć.
To tutaj.
Dobra. To ładne miejsce.
Stworzyłaś Rebeccę na bazie własnych doświadczeń?
Pożyczam z własnego życia, potem to fabularyzuję i…
- Powstaje coś innego. - Brzmi fajnie.
Ja nie mam nawet Instagrama. Chyba lubię prywatność.
Szlag!
Co?
- Mogę… - Co jest?
- Mogę się tu schować? - No dobra.
Ten gość z rowerem… Spotykaliśmy się pół roku.
Jasne.
Jest niebezpieczny czy co?
Chyba cię zauważył.
Zatrzymał się.
- Cześć. - Cześć.
Powiesz tej kobiecie, żeby oddała mi album Prince'a?
Cześć, Jeppe.
Jasne. Przepraszam za album. Wyślę ci go.
I tyle?
A co mam powiedzieć?
„Wybacz, że zniknęłam?”
- Powodzenia. - Przestań, Jeppe!
- Dzięki. - Powiedziałam, że oddam ci album.
Zapomnij.
- Mam Spotify. - Ale…
O nie.
Przepraszam za to.
Nie, to był wspaniały moment.
Wciąż wybieram idiotów.
- Mam go pobić? - Tak!
- Dobra. To idę. - Nie…
Chciałem ci powiedzieć, że twoja książka jest zabawna.
Tak. Uwielbiam sposób, w jaki kwestionujesz struktury.
Za pomocą humoru.
Powtórz to.
- Co? - Struktury.
Struktury.
Masz seksowne usta, gdy to mówisz.
Często to słyszę.
Dlatego wtrącam to do rozmowy.
Struktury.
Był słodki, inteligentny i dojrzały, ale i tak zamierzałam go rzucić.
- Ma dzieci! - Jasne.
Jest ustatkowany. Czy to coś fajnego?
Ale pogadałam z bratem i jego facetem, którzy mają prawdziwy związek.
- Co z tego, że ma dzieci? - Właśnie.
- Ludzie mają dzieci. - Tak.
My nie, ale inni je mają, Mia.
- Po prostu bardzo się różnimy. - My też.
Trzy lata próbowałem zrozumieć jego humor.
„O, to była ironia, nie bezduszność”.
Cieszę się, że tak myślisz.
Ale choć raz masz faceta, z którym chcielibyśmy wypić wino.
Pamiętasz tego z internatu?
- Nie, to było liceum ludowe! - O nie!
- Grał w zespole i miał problemy z ojcem. - I zwymiotował mi na dywan.
I wypił moje drogie Barolo od ministerstwa.
Przestań!
I pieprzyliście się w łazience!
- Co? - Wybacz!
- Nie mów mu! Oszaleje! - Co? Chcę wiedzieć.
Wyparzyłem wszystkie ręczniki.
- Super. - Nie martw się.
- To miał być sekret. - Spokojnie.
- Znajdę młodszego. - Nie.
- Za młodszego. - Nie!
- To była ironia. - Dobrze. Zdrowie.
A potem skończyłam trzydziestkę
i postanowiłam dać „dziwnemu i staremu” szansę.
Co robisz?
Nie widzisz?
To kwiat z serwetki.
Ładny.
- Dzięki. - Gdzie się nauczyłeś?
Byłem na kursie origami. Trzy miesiące w Kioto.
Co?
Żartuję. Z YouTube'a.
- Jesteś głupi. - Nie sądzę.
Masz miły śmiech.
Dzięki.
Dla ciebie.
- Dziękuję. - Proszę.
Racja!
Nie!
O rety! Nie! Jesteś niesamowita!
Nie przestawaj.
Wybacz, muszę odebrać. To dzwonek Katrine.
To może być ważne. Po prostu…
Co tam?
Teraz?
Dobra, pa.
Idą na górę.
- Co? Kto? - Felix i Selma.
Szaleję za tobą,
ale chyba za wcześnie, żeby cię poznali.
- Myślę, że… - Oczywiście.
- Możemy… Tak! - Dobra.
- Co jeszcze? - Spodnie.
Tu są! Chyba…
- Auć. - Niech to.
Dobra. Nie! Schodami do kuchni.
Tato!
Tato?
Dobra!
- Jak wam minął dzień? - Mam gila.
Na palcu? Świetnie!
Umyjcie ręce. Przyniosę lemoniadę.
- Ale tato? - Tak?
„Brat” to nie imię, prawda?
- To idiotyczne. - Nie. Uważaj na słowa.
„Siostra” też nie.
To tylko nazwy.
- Tak… - To dla was.
Dziwne.
Tato, czyja to szczoteczka?
Tak, czyja?
Dobre pytanie.
Więc…
To szczoteczka kobiety o imieniu Mia.
Dlaczego nie wzięła jej ze sobą?
Dobre pytanie.
- Tato, uśmiechasz się. - Tak!
- Jesteś dziwny. - Trochę tak.
To dlatego, że Mia mnie uszczęśliwia.
A mama pamiętała, żeby was wyściskać?
Czy zawsze ja muszę to robić?
Nie…
Nie denerwuj się. To najlepszy gadżet w swojej klasie.
- Czytałem… - Cześć!
Cześć.
- Halo? - Jak miło.
- Weszłaś tyłem? - Cześć.
Cześć.
- Tak… - Dzień dobry.
Dobry. Przyszłaś z góry, szmato?
- Tak. - Chcesz kawy?
- Poproszę. - Dzięki.
- To mów. - Robi się coraz słodszy.
- Mówiłam ci. - No i seks jest naprawdę świetny.
- Alleluja, siostro. - Nie jestem zaskoczony.
Wszyscy tu jesteśmy ogierami.
- Nie mów tak przy dziecku. - Czemu?
Jest taki jak my.
Prawda?
- Jesteś ogierem? - Przestań!
- Powiesz „ogier”? - Nie!
- Ogier. - Tak!
Przestań.
Będziesz dodatkową mamą.
- „Gratisową”? - Zwolnij.
„Zapasową”? Jak to się mówi?
- Nie wiem. - Dobra.
Muszę ich najpierw poznać. Potem zobaczymy.
Boże!
To szaleństwo!
Możesz być złą macochą albo kochaną nianią.
To twój wybór.
Ciężkie stereotypy.
Tak. Ale ja wybiorę tę miłą opcję.
Taką, którą śpiewa z dziećmi.
- Z tego filmu. - Dźwięk muzyki?
- Nie, z parasolką i torbą. - Tak!
- Mary Poppins. - Tak! Mary Poppins! To ja.
Wszyscy ją lubią.
Może będzie z tego książka?
Dodatkowa mama, którą wszyscy lubią?
To soczysty temat.
W końcu wielu ludzi tak żyje. „Twoje, moje, nasze dzieci”.
- To wielu czytelników. - Rikke!
Nawet ich nie poznałam, a ty już kręcisz interes!
- Przesadziłam? - Nie.
Denerwujesz się?
- Wejdźmy. - Chcę już.
Ja też.
Niestety się chowają, więc nie wiem, gdzie są.
O rety.
- Jaka szkoda. - Tak.
Bo mam te gigantyczne czekoladki.
Felix, wielkie czekoladki! Otwieraj!
Cześć.
To jest Mia.
Bardzo chciałam was poznać.
To dla was.
A wy w ogóle lubicie czekoladę?
Tak, tato.
To może pokażecie mi swój pokój?
Umiem żonglować piłeczkami.
- Serio? - Tak.
- Ojej. - Jak klaun.
- Tak? - Mogę przymierzyć twoje buty?
Jasne. Myślę, że będą ci pasować.
Nasz pokój jest tutaj. Tata kazał nam posprzątać.
Pasują ci.
Pa, Mia.
Pa, pa.
- Pa. - Poczekajcie na mamę.
Było świetnie.
Zaraz wracam.
Mogę cię o coś spytać?
Nie chcesz mieć więcej dzieci czy…?
Chcę…
- Dobra. - Chyba.
Czemu?
Bo ja chciałabym mieć kiedyś dziecko.
Z tobą.
Cieszę się.
Zrobimy dziecko?
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Zapleść ci warkocz? - Rajstopy mnie swędzą!
Nie myśl o tym.
Felix! Spakowałeś się? Musimy iść.
- Jaki dziś dzień? - Środa.
- Środa? - Tak.
Szlag! A jego strój do gimnastyki? Chyba jest w praniu.
Felix, daj mi telefon.
Dzięki. Spakuj plecak.
Czemu „do gimnastyki”? To strój na WF.
Bo jesteśmy starzy.
Kiedyś była gimnastyka.
Tato!
- Znalazłaś go, skarbie? - Tak.
- To przynieś. - Dobrze.
Kurwa!
- Tato! - Idę. Wezmę tylko…
To co…
Chyba potrzebujemy pomocy.
Tak. Zróbmy to.
- Wszystko dobrze? - Boję się, że to ze mną jest problem.
Emil ma już dwoje dzieci, więc to jego wina.
Cieszymy się, że nas przyjęliście. W publicznych gabinetach są kolejki.
Wie pani co?
Wszystko wygląda normalnie.
- Naprawdę? - Tak.
Może pani wstać i się ubrać.
Dziękuję.
Jasne.
O rety!
To duży budynek.
- Przepraszam za brak krzesła. - Nie szkodzi.
Już skończyliśmy.
Dobra.
- I co? - Wszystko wygląda normalnie.
- Tak. Dobrze i normalnie. - To świetnie!
Wrzuciłam dla pani kilka recept na nasz serwer.
Te leki pomogą jajeczkom dojrzeć.
Zrobimy badanie USG,
a potem zdecydujemy,
kiedy podać Ovitrelle i wywołać owulację.
A 36 godzin później zapłodnimy panią nasieniem Emila.
- Tak. - A potem…
Podamy czopki, by wzmocnić śluzówkę pochwy.
- Tak? I tyle. - Świetnie!
- Będzie dobrze. - Tak.
- Cieszymy się. - Tak.
Tak.
Jest wielkim słońcem, które świeci dla całej rodziny.
Jebanym Mesjaszem przynoszącym światło i radość wszystkim wokół.
Jest Zbawicielką. Dodatkową mamą zesłaną z nieba.
Opiekuje się dwójką dzieci.
Dwójką dzieci, których nie urodziłam…
Kocham je. Ale ich nie urodziłam…
DODATKOWA MAMA – KOMEDIA
KOCHAM JE, ALE ICH NIE URODZIŁAM
Skarbie?
Emil?
Emil.
Emil, skarbie. Zasnąłeś.
Chodź.
Tak. Wybacz.
Nie rozumiem, czemu usypianie ich zajmuje ci tyle czasu.
Nie.
Powiedzieli: „36 godzin wcześniej”.
Kochanie, 35 czy 36…
- To chyba nie problem? - Nie wiem.
Racja.
Więc to powinno być… Czekaj.
W tę stronę.
- Tak. - Do…
250.
Ups.
Niedobrze.
Pęcherzyk powietrza. To niebezpieczne?
Pielęgniarka o tym mówiła, pamiętasz?
- Powinien tam być? - Nie wiem.
Mały chyba może być.
Jest mały.
- Tak. Zrób to. - Jasne. Dobra.
Dobra.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
I już!
Nie bolało?
Nie. Nie było tak źle.
Super!
Mam pomysł.
To będzie wystarczająco duże?
Może pani usiąść.
- Tak, ale… - Proszę.
Nie wyleje się?
- Nie, spokojnie. - Dobrze.
Dzięki.
Proszę.
Dobry.
Musiałem iść na drugie piętro.
Przeprowadziliśmy już inseminację.
Tak?
Tak.
Świetnie. Więc już zrobione.
- Jak poszło? - Trudno powiedzieć.
Miejmy nadzieję, że to wystarczy.
Próbka nasienia nie była zła.
To znaczy?
Zawierała dziewięć milionów plemników.
- Dobra! - Świetnie.
Średnia to 15 milionów.
Dobra.
Mam już dwoje dzieci.
Ale jakość nasienia może pogarszać się z wiekiem.
- Niewielu o tym wie. - Więc to…
Dam pani nową receptę.
Skarbie!
- Powiedział, że to wystarczy. - Wcale nie.
Emil, zaczekaj.
Muszę odstawić to krzesło.
Drzwi!
Skarbie…
- To jakiś cholerny labirynt! - Hej.
To tylko dziewięć milionów, ale kocham je wszystkie.
Dobrze? I zostały wystrzelone we właściwym momencie.
Będzie dobrze.
Ładnie tu.
Wszystko tam dobrze?
Tak…
Wszystko za zgodą?
Tak! Pewnie!
- Dzięki. - To dobrze.
- Miłej zabawy! - Dzięki!
- To była Anne Marie Helger? - Chyba tak.
- Szybciej! - Czekaj!
Uważajcie. Zwłaszcza ty, Felix.
- Zwłaszcza ty, Felix. - Viggo!
Skarbie?
Mam mdłości.
- To niedobrze. - Nie! Mam mdłości!
- Naprawdę? - I obolałe cycki.
- Tak? - Auć!
- Wracajmy do domu. - Nie!
Tak! Nienawidzę tych spotkań.
- Chcę poznać innych rodziców. - Czemu? To dziwne!
Chodźcie! Zaraz zaczynamy.
- Idziemy. - Tak.
To mama Oscara. Zwerbuje cię do różnych głupich komitetów.
Chodź.
Kim jesteś?
Jestem dodatkową mamą Selmy i Felixa.
- Jestem Oscar. - Tak?
Cześć! Zacznę od tego, że to ważne, żebyśmy usiedli z nowymi osobami.
I dodam, że potrzebuję wolontariuszy do komitetu na bal Halloweenowy.
A teraz zapraszam do bufetu!
Cześć.
Cześć!
- Chcesz piankę w czekoladzie? - Tak!
- Stop. - Nie!
Mówiłam już, że to ważne, by rozmawiać ze wszystkimi rodzicami w grupie.
Dzięki temu dzieci też będą pamiętały o tym,
żeby nikogo nie wykluczać.
- Zorganizujemy coś? - Tak.
Arkusz kalkulacyjny?
Biegał bez swetra.
- Napijesz się? - Nie, dzięki.
Jasne.
Spodziewasz się dziecka?
To dopiero początek…
- Cudownie! Gratuluję. - Dzięki.
- Mamo Oscara? - Tak?
Chcę pomóc przy imprezie.
Świetnie! Dziękuję!
Bardzo mi się chce!
Już.
Proszę.
Dobra…
Proszę.
- Dobrze spałaś? - Cicho.
- Podłoga nie grzeje. - Kochanie. Możesz…?
Wybacz.
Cóż.
To nic.
Na pewno?
Tak. Po prostu…
- Tak. - Chodź tu.
Teraz dodajemy lawendę.
Wdech.
Ponoć liczba plemników Duńczyków zmniejszyła się o połowę w ciągu 40 lat.
Wdech…
Co z nimi? Co robią nie tak?
Piją piwo i trzymają laptopy na jajach.
Nie, jakość nasienia pogarsza się już w łonie matki.
- Więc to wina matek. No jasne! - Cicho!
Przepraszam.
Sosna.
Dobra dla płuc. I na trawienie.
Idzie ciepło. Proszę.
To jakaś epidemia.
Zagrożenie dla ludzkości.
Lub rozwiązanie zmian klimatu. Zależy, jaką masz…
Zapomniałyśmy. Wybaczcie.
Proszę wszystkich o ciszę.
- Tak… - Idzie ciepło.
To popierdolone.
To ja dostaję hormony i zastrzyki.
A problem tkwi w Emilu.
- Wy tak na poważnie? - Przepraszam!
Według moich obliczeń uprawialiśmy seks 12 godzin temu.
W klinice zalecali, żeby nasienie było cały czas w macicy.
- Cały czas. - Wciąż się pieprzymy.
Boli mnie fiut. Od wczoraj robiliśmy to trzy razy.
Dużo się pieprzymy.
I dziś też musimy, tak dla pewności.
Dla pewności? No to mnie kręci.
- Uwielbiam taką sprośną gadkę. - To nie jest śmieszne.
Ty nic nie inicjujesz.
Już późno. A jeśli mam teraz owulację?
Nie jest późno. Dochodzi druga!
- Zrobimy to w domu. - Mówili „w ciągu dnia”!
- Nie po południu! - Nie, przestań.
Histeryzujesz.
Mia?
Mia. Skarbie?
Stój! Co ty robisz?
Idziesz sobie?
Jeśli histeryzuję, to czemu jesteśmy razem?
Skarbie!
Głupio wyszło.
Przepraszam.
Ja nie histeryzuję.
Martwię się, że ten cały wysiłek,
te wszystkie zastrzyki i inne bzdury,
pójdą na marne.
Że przegapimy owulację, bo jesteśmy zmęczeni seksem.
Liczba plemników spadła do czterech milionów.
Tak, pamiętam o tym.
To rujnuje nasze życie łóżkowe.
A ja je uwielbiam.
I teraz się boję, że już cię nie podniecam.
Chodź.
Jestem obolały.
Mogę jakoś pomóc?
Tak. Chodź.
Pocałuj mnie.
Chcesz włączyć porno?
- Porno? Nie. - Jasne.
Mogłoby pomóc.
Dobra. Czy…?
Chyba możemy spróbować.
- Tak? - Czy…
Chcesz…?
- Jasne. - Tak?
Dobra.
„Napalona macocha”.
Bum.
Dobra!
Gdybym tylko mogła zdjąć tę pończochę…
Przewiniesz?
- Tak. - Przejdźmy do rzeczy.
- Dobra! - Ojej!
- Znajdę inny. - Proszę.
- Dobra. - O tak.
Oglądasz porno?
Raczej nie. Czasem się na nie natknę.
Natykasz się na PornTube?
Powtórz to.
Co? PornTube?
Masz seksowne usta, kiedy mówisz „PornTube”.
Tak?
Zaczekaj.
Dobra.
Auć!
Kurwa.
Jesteś taka seksowna.
- Już prawie. Teraz! - Tak!
Jesteś cudowna! Boże, to boli!
Do góry. Pomóż mi.
Proszę.
Potrzebny nam nowy plan.
Musimy pić mniej wina i jeść więcej ryb.
A ty przestań nosić te ciasne szorty.
Pójdziesz ze mną na akupunkturę.
Jasne. Ale czy możemy…
Możemy usiąść i po prostu…
Założę nowy worek.
Dobra.
- Pomóc ci? - Nie! I dość palenia na imprezach.
- Przestałem. - Bzdura.
- Tak. Kiedy… - A w zeszły weekend?
Racja. Powoli, kochanie.
Możesz zwiększyć liczbę plemników.
- Wystarczą trzy miesiące. - Skarbie…
- Co jest z tym workiem? - Wybacz.
Myślałem, że to te duże. Pasują, ale musisz zrobić to powoli.
Muszę się odprężyć i nie stresować!
Moje ciało nie może… Stres zagnieździł się w moim ciele…
Rozrywasz go.
Dasz mi to zrobić? Mogę?
Idź zmienić te szorty!
Dobra, już idę.
Ta jest posępna. Siedzi na pustej grzędzie.
Ale myśli, że wysiaduje jaja, więc żadnych nie znosi.
Zostanie tak na zawsze, jeśli nie pomożesz jej się otrząsnąć.
Czasami pomaga im założenie wiadra na głowę.
Wiadro? Brzmi wrednie.
Nie. Po dobie są zupełnie wyleczone.
„Posępna” to dziwne słowo.
To jak Simon. Powiedział Vesterowi, że będzie miał siostrzyczkę.
- Serio? - Tak. Ale ja nie wiem, czy chcę.
Może weźmiecie odpowiedzialność za własne dzieci?
Jasne. Weźmy patyki i zróbmy chleb w ognisku.
- Tak. - Tak!
Tak! Surowe ciasto i ubrania cuchnące ogniskiem.
Gro, macie tu białe wino?
Nie, Rikke! To rodzinny plac zabaw.
Właśnie! Dlatego potrzebny wam barek.
Zaprosili cię na targi w Göteborgu.
- Na odczyt i wywiad na scenie. - Świetnie!
Idealnie!
Potrzebuję pieniędzy. In vitro jest bardzo drogie.
- Dzięki za skrypt. - Podoba ci się?
- Nie podoba ci się. - A tobie się podoba?
To irytujące pytanie, Rikke.
- Męczę się z nim. - Jesteś w fazie gówna.
To nic nowego. Po prostu cuchniesz!
Brak kontroli jest do bani, ale musisz jakoś to przetrwać.
- Więc cuchnę? - Tak!
Masz rację.
Nie mogę tego ogarnąć. Nie mam inspiracji i…
Komedia o dodatkowej mamie…
Czemu uznałyśmy, że to dobry pomysł?
To niezły pomysł!
Ale kiepska komedia.
A musi być śmieszne, skoro nie jest?
Czuję, że brak tu autentyczności.
Jesteś irytująca, gdy masz rację!
A czy teraz moja mądra redaktorka może się odczepić,
żebym mogła pobyć z Rikke?
Dobra.
Zaraz moje urodziny! Co włożysz?
Nie, czekaj!
Ja włożę piękną sukienkę.
Jest bajeczna.
DODATKOWA MAMA – DRAMAT!
Jest wdzięczna, że od razu polubiła dzieciaki.
Bardzo je lubiła. A one lubiły ją.
Tak! To jest to!
Tato, chcę tacę do jajek.
Bycie z nimi przychodziło jej naturalnie.
Było ciepłe i miłe.
- …zielona farba? - Co?
- Zielona farba. - Wykorzystaliśmy już całą.
Ciemny zielony? Nie chcesz różowego?
Chcę ten.
Bu!
Selma, na litość boską!
- Potrzebuję ciszy i spokoju. - Ale chciałam ci pokazać moją maskę.
Dobrze, ale nie teraz.
Tak, jest świetny!
- Co tam? - Nie chciała jej zobaczyć.
- Co się dzieje? - Staram się pracować.
- Wciąż mi coś przeszkadza. - Jasne.
Nie mogę się skupić. Stresuję się.
Postaram się ich uciszyć, ale to też ich dom.
Czy jeśli nie masz dziecka, to sama jesteś dzieckiem?
Może zaczekamy z testem do urodzin Rikke w sobotę?
- To nie problem? - Nie.
Nacieszmy się nadzieją.
I będziemy się lepiej bawić. Potrzebujemy tego.
Pozytywny test też nas ucieszy.
Nie staracie się o dziecko?
- Tak. Cały czas. - Dobra. Jasne.
Zrobiliśmy dziś test.
- Negatywny. - O rety! Przykro mi.
Do bani.
- A co tam u was? - My? Pieprzymy się jak króliki.
Szukamy namiotu na cztery osoby. Dla naszej nowej Tesli.
Kiedy już zaczniesz szukać akcesoriów do Tesli…
Przepraszam.
Co mam zrobić, by zaznać odrobiny prywatności?
Tylko sprawdzam, co u ciebie.
Nawet nie mogę sama się wysikać.
Nie mogę spędzić normalnego dnia w domu,
przytulając się i oglądając telewizję bez obecności dzieciaków,
bo wszyscy musimy siedzieć na jednej pieprzonej kanapie!
Możemy kupić większą kanapę?
Nie, bo to będzie się zderzać z wyrafinowaną estetyką Emila.
- Nie mamy miejsca na dużą kanapę. - Nie mamy miejsca?
Nie mamy.
A co ze mną?
- Co z tobą? - Czy w twoim domu jest dla mnie miejsce?
Chodźmy już do domu, dobrze?
„Chodźmy już do domu, dobrze?”
Łał.
To był „nudny policjant Emil”.
Serowy Emil. Fuj.
Nie chcę do domu.
- Dobra. - Jest super.
- Może chociaż opłucz twarz wodą? - Nie ma mowy!
Dobra!
Idziesz sobie?
- Jesteś taki niedojrzały! - Wezwę taksówkę.
Hej!
To niesprawiedliwe, że zapłodniłeś Katrine, a mnie nie!
Skarbie, nie teraz. Jesteś pijana. Wracajmy.
- Nie! - Przestań.
- Nawet nie chcesz rozmawiać! - Chcę. Chodź.
Co ty robisz? Weź się w garść!
Nie każ mi wziąć się w garść!
To nie.
- Wracamy do domu. Chodź. - Nie!
- Dobra… - Nie chcę!
- Dlaczego nie chcesz? - Wal się!
Skarbie!
Jesteś po prostu nieznośna!
Kurwa!
Kurwa.
Dzień dobry.
Nawaliłam się wczoraj, co?
- Pójdę i… - Możesz usiąść?
Jest mi strasznie głupio.
I głodno.
Jadłeś coś? Mogę zrobić tosty.
- Albo… - Możemy pogadać o…?
Oczywiście.
Czasem czuję się tak, jakbym był statystą w twoim życiu.
- A też tu jestem. - Oczywiście…
Nawet jeśli nie okazuję uczuć.
- Wiem. Przepraszam, że… - Pozwól mi powiedzieć.
Twój gniew nas od siebie oddala.
Pielęgnujesz w sobie tylko złe uczucia,
zamiast rozmawiać o tych rzeczach, zanim wymkną się spod kontroli.
- Może chodzić o dzieci… - Odbierz.
Cześć, Katrine.
Dzień Matki?
To najlepszego.
Jasne. Zgadza się.
Dałem na głośnik. Jesteśmy razem.
- Cześć. - Cześć.
Wczoraj zrobiłam coś okropnego z przypadkowym facetem.
- Co takiego? - Pokłóciliśmy się z Emilem.
Byłam pijana i prawie się z kimś przespałam.
No dobra, Mia.
Mówisz „prawie”. Była penetracja?
Jak masz na imię?
Chodzi o to, że się powstrzymałam. Nie zrobiłam tego.
Dawna Mia by to zrobiła.
- Ale tylko się całowaliśmy. - To wspaniale, Mia.
- Powinnam powiedzieć Emilowi? - Będzie zachwycony…
Nie. Cicho, Andreas.
Mia, Mia, Mia…
Głęboki oddech. Nie rób nic drastycznego.
Z tym przypadkowym gościem to był po prostu pijacki błąd, tak?
Tak! Kocham Emila. Chcę mieć z nim dziecko.
Dlatego jestem mu winna szczerość.
Nie, kochana! Nie mów prawdy. Nigdy!
- Słuchaj, my to znamy. - Pomyłki się zdarzają.
Musisz z tym żyć. Z poczuciem winy, wstydu, żalu i…
Powinnam mu powiedzieć.
Chcesz tylko oczyścić własne sumienie.
Posłuchaj mnie.
Zastanów się, dlaczego rzuciłaś się na innego.
Właśnie!
Przed czym uciekasz?
- Skąd jesteście tacy mądrzy? - Z doświadczenia.
I przeleciałem Christiana z Cyfryzacji.
Ale przegadaliśmy to na terapii, bo rzecz w tym, że…
Czas na tandetny cytat.
„Miłość to czasownik”.
„Nie stały stan entuzjazmu”.
To Esther Perel. Czyli…
„Zakochaj się w głupim facecie”. Thomas Helmig.
- Będzie dobrze. - Wszystko się ułoży.
Tak. A mówiliśmy ci, znaleźliśmy inną agencję?
Też z Kolumbii, ale ma większy wybór surogatek.
- Świetnie. - Prawda?
Super.
Ale musieliśmy zastawić dom.
Opowiecie mi później. Trzymam kciuki. Muszę lecieć.
- Cieszy się naszym szczęściem. - Tak.
Przepraszam.
Co mówisz?
- Przepraszam! - Nie…
Nie słyszę cię.
Powtórz.
Co mówiłaś?
Wybacz, byłam głupia.
- Też byłem głupi. - Ja bardziej.
Tak.
To prawda.
Nie złość się.
Ale…
Wczoraj, gdy od ciebie uciekłam…
Tak. Możemy się umówić, że więcej tego nie zrobisz?
Więcej tak nie zrobię.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Jak szalony.
Ja kocham cię bardziej.
To co, nudziarz zrobi śniadanie?
Możemy usiąść na sofie i zjeść śniadanie.
Albo możemy iść spać.
- Byłaś nieznośna! - Cicho!
- Nigdy czegoś takiego nie widziałem! - Cicho!
Dobrze, Mia…
Możemy zaczekać na Emila?
Oczywiście.
Dobra.
Żadna z trzech prób inseminacji nie zakończyła się sukcesem,
więc następny krok to in vitro.
Zapłodnimy jajeczko poza ciałem i umieścimy je w macicy.
Czeka panią kolejna terapia hormonalna.
Dostanie pani zastrzyk, który powstrzyma owulację.
Może pani odczuwać dyskomfort. Większość kobiet tak ma.
Tu są informacje.
Znów pan to robi.
- Co? - Mówi tylko do mnie.
Emil też tu jest.
Tak jest zawsze.
Wiem, że moje ciało jest tu główną areną,
ale możemy podzielić się resztą.
- To nic takiego. - Wcale nie.
Nie można traktować mężczyzny jak drugorzędnego rodzica.
Równość płci zaczyna się już tutaj, w systemie!
Patrzycie i mówicie tylko do mnie,
a Emil tylko stoi z tyłu z kubkiem na spermę.
Mówcie do niego! Dajcie mu obowiązki!
Dajcie mu prawo głosu i jebane krzesło do siedzenia!
Co w tym trudnego?
Dajcie mu krzesło! Czemu nie ma krzesła?
Przydałoby się.
To powiem panu,
że nowa terapia nie złagodzi wahań nastroju.
TARGI KSIĄŻKI W GÖTEBORGU
Auć!
Kurwa!
Dlaczego Rebecca tak desperacko upiera się, że jest przedmiotem?
Bo nie zna innego życia.
W końcu cały świat patrzy na młodą kobietę z pożądaniem.
Jest ceniona za piękno, młodość i płodność.
A gdy to spojrzenie znika, upokorzenie może być bardzo bolesne.
Bo kim wtedy jesteś?
Mężczyźni brną przez życie niezauważeni.
To jak różnica pomiędzy oglądaniem a byciem oglądaną.
To dwa bardzo różne punkty wyjścia dla ludzi.
Wielu z nas chciałoby wiedzieć, co będzie dalej.
Nowe przygody Rebekki?
Niestety nie.
W tej chwili piszę powieść o byciu dodatkową mamą.
Chociaż szczerze mówiąc, ostatnio cierpię na brak weny, więc…
Ciekawe. Właśnie pytałam Knausgårda, jak radzi sobie z brakiem weny.
Tak właściwie to nie jest brak weny.
Cały czas piszę,
ale mogę pisać tylko bardzo prywatne obserwacje.
To coś w rodzaju pamiętnika o…
O…
O…?
O różnych takich…
O nienawiści do siebie i wstydzie.
Tak, bo jesteśmy…
Albo ja jestem…
Wiele z nas…
To prawie epidemia.
Wiele z nas odkrywa, że nasze ciała nie mogą…
Więc…
Piszę o mojej terapii in vitro.
Powiedziałam to na głos.
Kiedy piszę, staram się przetrawić wstręt do samej siebie
i mroczne myśli o tym…
że jestem gorsza, bo nie mogę zajść w ciążę.
To bardzo ciekawe.
I ważne.
Jak mówiłam, to pamiętnik osobistych przemyśleń.
Miejsce dla nich.
Trochę zbyt mroczny w porównaniu do tego, o czym zwykle piszę.
Chyba chciałabym go przeczytać, gdy doświadczyłam tego pięć lat temu.
Też powiedziałam to na głos.
Czy ktoś jeszcze miał podobne problemy?
Tak.
Proszę.
Wiele z nas
chciałoby przeczytać coś, z czym mogłybyśmy się utożsamić.
Knausgård raczej by o tym nie napisał.
Nie, to ty musisz napisać tę książkę.
Przedstawiam wam bezpłodną kobietę.
Oto ona,
w całej swej panicznej chwale i tęsknocie.
To ja.
Przyjmę całą winę, jaką mogę dźwignąć.
Będę paradować nago, wyśmiewana przez innych.
Wezmę na siebie brzemię wszystkich bezpłodnych kobiet.
Chodźcie i usiądźcie ze mną, bezpłodne kobiety i dodatkowe mamy.
Płaczcie ze mną, jeśli chcecie.
Nie wiadomo, jak długo będziemy w tym piekle bezpłodności
ani ile rozumu stracę, zanim z niego wyjdziemy lub nie.
ZAPISZ PLIK NAZWA PLIKU
GŁÓD
- Cześć! - Wszystko dobrze?
Tak! Wybacz, że nie dzwoniłam.
Byłam zajęta pisaniem.
Mam coś dobrego.
Tak? Powiedz.
Leczenie bezpłodności jest takie pochłaniające.
- Tak. - Więc…
Po prostu chcę napisać o tym…
jak bardzo to pochłania…
I o tym, jakie to szalone,
że niszczysz swoje ciało, żeby stworzyć nowe życie.
- Dobra. - Tak.
Chcę, żeby to było surowe i bez filtra.
Ciekawe.
Ale to nie o nas, prawda?
Nie.
Dobrze. Nie chcę zobaczyć mojej liczby plemników w księgarni.
Gro i Simon robią kolację w sobotę.
Jak miło.
Tak. Simon pewnie kupił jakiś nowy gadżet.
Ciekawe co.
Frytownica Gastronoma. Osiem litrów.
- Ale super! - Tak.
To co, możemy jeść?
- Tak! - Dzieci, kolacja gotowa!
To nasza ostatnia runda w prywatnej klinice.
Jeśli się nie uda, będziemy czekać na miejsce w publicznej.
Ale kolejki są długie…
Liczymy na szpital Hvidovre.
- Nie wiemy, czy w ogóle możemy… - Nie.
Liczba plemników Emila wciąż spada.
- Ostatnio był tylko milion, więc… - Jasne.
- Tak! - To niezbyt dużo?
- Bardzo mało. - Nie.
- To bardzo mało. - Skarbie, to nie twoja wina.
Tak po prostu jest.
Tak.
Na szczęście wystarczy jedna sprawna kijanka.
- Tak… - Która…
- Gro i ja… - Nie! Albo…
Chcecie deser?
- Tak. - Zrobiliśmy…
- Lody. - Domowe.
W nowym gadżecie.
- Jest świetny. - Super.
Robiły się, kiedy tu siedzieliśmy.
- Ale wciąż są domowe. - Kawy?
- Tak, proszę. - Chcecie też brandy?
- Ja dziękuję. - Tylko do kawy.
Mam bardzo drogą. Jest fantastyczna i bardzo droga.
Cena i jakość idą w parze. Droga i dobra.
- Ta taka jest. - Skarbie.
Spróbujmy.
- Dobrze się bawicie? - Tak.
Ile obejrzeliście?
- Połowę. - Dobra.
Chwileczkę.
Ty i ja możemy się napić, prawda?
A Gro?
No cóż…
Powiem im, skarbie.
Nie przy dzieciach.
Oczywiście. Więc…
Będziemy mieli młodszą siostrzyczkę. Albo braciszka.
To cudownie.
- Gratuluję. - Super.
Tak.
- Fantastycznie! Naprawdę? - Tak! Naprawdę.
Ale najpierw zjedzmy deser.
Tak?
- Ojej! Super! To… - To wspaniale. Cudownie.
Strasznie się cieszymy.
Na pewno.
- Musimy to uczcić. - Tak!
To może wycieczka na Kubę?
Gro.
Czemu nic nie mówiłaś?
To wspaniałe wieści.
Nie chowaj radości z mojego powodu.
- Nie musisz. - Nie chodzi o ciebie.
Sama nie wiem, czy się cieszę. Ciąża z Vesterem była ciężka.
Moje ciało zaczyna sobie o tym przypominać.
Gro, przestań!
Powinnaś się cieszyć.
To wspaniałe!
Też bym tak chciała.
Jesteś pewna?
Może jeszcze chwilę zaczekaj albo…
- Cześć. - Cześć, Mia.
Co tam?
Daj sobie trochę czasu.
Albo…
Tak.
Tak mówi Simon.
Że…
powinnam dać sobie czas i…
Ale…
Ale ja…
Każdego dnia budzę się w panice!
Serce mi wali jak szalone.
I naprawdę czuję się tak, jakby moje ciało było więzieniem,
z którego nie mogę uciec.
Nie wiem, jak to…
jak to wyjaśnić, ale…
Nie mogę przejść przez ciążę i to wszystko inne…
Nie z małym dzieckiem. Nie mogę!
Ale Gro, masz nas. Przecież…
Nie jesteś sama. Pomożemy ci.
- I masz Simona. Jest was dwoje. - Posłuchajcie mnie!
Nikt mnie nie słucha!
Nie dam rady!
- Nie mogę. - Jasne.
- Słyszymy cię. - Nie możesz.
Kochana…
Już dobrze.
Przepraszam!
Już dobrze. Oddychaj.
Już dobrze.
Nie mogę.
Nie.
Witamy w naszej placówce. Mamy tu zapis tego…
co zrobiliście prywatnie.
Mogę zaproponować państwu leczenie długoterminowe.
Będzie to wymagało wywołania sztucznej menopauzy.
- Czego? - Menopauzy?
Tak. Pani naturalny cykl będzie zaburzać naszą stymulację,
więc tak będzie najlepiej.
Wiąże się to z efektami ubocznymi.
Palpitacje, bóle głowy, uderzenia gorąca, swędzenie,
suchość błon śluzowych i wahania nastroju.
Przystanek przy szpitalu Hvidovre. Emil i ja czekamy w ciszy na autobus.
Przetwarzamy informacje.
Niedaleko nas starsza kobieta podnosi psią kupę.
Czuję zbierające się łzy.
Wtedy Emil mówi: „Po prostu musimy przez to przebrnąć”.
Chciałam powiedzieć „pierdol się”.
Ale nie zrobiłam tego. Pierdol się!
Mia! To chyba już.
Tak. Już idę!
Wiem, że krzywdzę Emila, ale teraz właśnie tego chcę.
- Zrobić ci masaż? - Nic nie rób.
Kurwa!
Auć!
- Mam nieświeży oddech? - Tak, ale to nic.
- Ser? - I cebula.
- Cholera! Muszę iść… - Jasne.
- Auć. - Co teraz?
Cholera jasna!
Auć. To boli.
- Spokojnie. - Jeszcze.
Chcesz usiąść?
- Tak. - Chodź.
Co mam z tym zrobić?
Chcę włożyć sobie ten wydalony płód.
Sprawdzić, czy tam przetrwa.
Przepraszam, Mia.
Zmusiłam cię do czegoś niewyobrażalnego.
Nie zmusiłaś mnie.
Przyjaźnimy się.
Cześć.
W porządku?
Niezupełnie.
Dzięki, Mia.
Nie ma za co.
Też bym się napiła.
Szlag!
Oby to przetrwali.
Piszesz o nas?
Co?
Przeczytałem na twoim laptopie.
Zapisałaś to, co mówiłem.
Cytaty.
Chciałam ci powiedzieć.
No dobra.
Chciałaś?
Tak, to…
Muszę pisać o wszystkim, co się dzieje.
Bo to narasta.
Miałaś o nas nie pisać.
- Wiem. - Pytałem o to.
Zaprzeczyłaś.
Chcę być częścią twojego życia, ale nie książki.
Rozumiem.
- Ale… - Ale?
- Nie wiem, co powiedzieć. - Napisałaś prawdę?
- Zabolało mnie to. - Nie wolno ci tego czytać.
To część procesu. Próbuję pisać bez cenzury.
- O to chodzi. - Nie rozumiem, czemu…
- Wciąż pielęgnujesz to, co negatywne. - Wcale nie!
- Robisz to! - Chcę pisać o tym, co czuję.
Żeby nie zrobił się z tego wielki, paskudny wrzód.
Chciałbym to przeczytać. Wszystko.
I powinieneś.
- Tak. - Ale nie teraz.
Jeśli przeczytasz taką surową wersję, zacznę wątpić w swój talent.
- Dbasz tylko o siebie. - Przepraszam!
O tym też napiszesz?
„Emil jest zły, że o nim pisałam”.
- Przestań! - „Walić go. On nie jest artystą”.
- Nie. - Nie pozwolę ci na to, rozumiesz?
- „Nie pozwolisz”? - Czuję się osaczony.
- Opisujesz wszystko. - Kurwa! Gotuję się!
- Czemu to się nie otwiera? - Jest zabezpieczone.
Możesz ze mną porozmawiać?
Właśnie pomogłam przyjaciółce w aborcji.
Głowa mi pęka od migreny.
Mam uderzenia gorąca przez tę jebaną menopauzę.
A teraz mam znosić twoje fochy o książkę, która nie powstała.
Fochy?
Wiedziałam, że tak zareagujesz! Że rozmowa nic nie da.
To normalna reakcja!
- Jak długo to potrwa? - Czemu?
- Idziesz gdzieś? - Tak. Będą dziś drinki.
W pracy.
Fajnie.
- Możemy tego nie robić? - Czego?
Obwiniać się nawzajem. Nie mogę sobie odpuścić na jeden wieczór?
Też chciałabym móc sobie odpuścić.
Dlaczego go odpycham?
Nieważne.
- Lepiej już idź. - Nie.
- Odpuść i idź się zabawić. - Przestań.
Przeleć asystentkę.
Jesteś niedorzeczna.
Mia i Emil?
- Tak. - Zapraszam.
- Świetnie. - Dziś idę sama.
Proszę.
Jestem w ciąży ze złem.
Rośnie we mnie.
Wyje w mojej macicy jak chory pies.
To nowa partia. Są znacznie mniejsze.
Nie da się ich założyć.
Nadzieja to podła oszustka.
Podamy morfinę.
Na odprężenie.
I już.
Włączmy muzykę.
Zaczynamy.
Jajniki są dość wysoko, więc muszę przejść przez pęcherz.
Może pani poczuć ukłucie.
I już.
Tak.
Kapie.
Te fletnie doprowadzają mnie do szału! Nie ma nic innego?
Na nocnej zmianie grali to przez 12 godzin.
Morfina zaraz przestanie działać, więc skończy się pani faza.
- Choć to piątek. - Co?
Skończy się pani faza.
Udało nam się pobrać sześć jajeczek.
Jeśli nie zostaną zapłodnione, zadzwonimy pojutrze między 8.30 a 9.30.
- Czyli pojutrze. - Jeśli nie będą zapłodnione.
- Więc brak telefonu to dobre wieści? - Tak, bo będą zapłodnione.
Brak wieści to dobre wieści. Niech pani nie czeka.
Jesteście gotowi.
- Masz mokrą chusteczkę? - Tak. Zaczekaj.
Ale ładnie wyglądacie!
Nie. Wyglądamy strasznie.
Masz rację.
- Idziemy, szkielety i zombie. - Tato!
- Bawcie się dobrze. - Pa, Mia.
- Nie będzie mnie, kiedy zadzwonią. - Lub nie zadzwonią.
O to mi chodziło.
Jasne.
NUMER ZASTRZEŻONY
Halo?
Dzień dobry, tu Signe ze szpitala Hvidovre.
Chyba wie pani, dlaczego dzwonię.
Przykro mi to mówić, ale żadne z sześciu jajeczek nie zostało…
Cześć, Mia.
Szkoda tego ciasta. Emil mówił, że się narobiłaś.
Poprowadzisz zabawę w limbo?
Tam jest miotła.
Czemu tam poszłaś?
Dzieciaki się przeraziły, kiedy zaczęłaś krzyczeć.
Też powinieneś krzyczeć.
W ogóle mnie nie wspierasz.
Dzieci chcą, żebym je utulił.
Emil, nie idź. Zostań.
Posłuchaj.
Dzieciaki są wystraszone.
Tu nie chodzi o ciebie.
Nie kochasz mnie.
Muszę postawić ich na pierwszym miejscu. Zrobiłabyś to samo, gdybyś miała dzieci.
Chodź.
- Kto jest grzeczny? - Ty.
Dość tych smakołyków.
- Robi się pulchny. - Nie rób mu wyrzutów.
Masz rację.
- Tak. - Cześć.
Oto i ona. Księżniczka zmartwychwstała.
Jesteś głodna, Mia?
Nie, dzięki.
Emil wydzwania od czterech dni.
Chyba powinniście pogadać.
Tak, ale nie mam energii.
Mia, na litość boską.
Moja lokatorka zgodziła się wyprowadzić.
Zamieszka ze swoim partnerem.
- Więc super. - Tak, to super.
- Idę pod prysznic. - Jasne.
Bylibyśmy wdzięczni.
- Co? - Pogadaj z nią.
I co mam powiedzieć?
- Dziwnie znów tu być. - Tak.
Może pomaluję ściany na ładne kolory i…
Rośliny są martwe, więc muszę kupić nowe.
Może palmy albo coś ciekawego.
Jak się masz?
Dobrze.
Zjedzmy chipsy.
Tęsknią za tobą. Emil i dzieciaki.
Jest zdruzgotany. Po prostu odeszłaś.
Zostawił mnie.
Ty się wyniosłaś.
Po prostu byłam szybsza.
- Myślisz, że chciał odejść? - To było jasne.
Nie wytrzymywał presji.
Simon i ja odnieśliśmy inne wrażenie.
Felix i Selma nie rozumieją, czemu się nie odzywasz, Mia.
Nie, ale…
Mają dobrą mamę, więc…
Słuchaj.
Pomożesz mi odświeżyć konto na Tinderze?
- Poważnie? - Tak!
Rebecca ma na sobie bajeczną sukienkę z kwiatami i złotą nicią.
Wszyscy ją komplementują. Pije dużo i szybko.
Chce tańczyć, szaleć, słuchać muzyki i głośno śpiewać.
Kurwa!
Czego chcesz?
Czego chcę?
- Mogę wejść na górę? - To zły pomysł.
To chore, że nie umiemy rozmawiać.
Nie rozumiem, co się dzieje!
Wiem, że było ciężko. Rozumiem to.
Ale nie można uciekać! Trzeba walczyć.
Nie chciałeś.
- O czym ty mówisz? - Oszczędziłam ci wysiłku, tak?
O co ci chodzi?
- Nie musimy tego pogarszać. - Nie możemy pogadać?
Powiedz, co czujesz. Jestem tu!
Nie ma już o czym gadać.
To nie był związek na jedną noc.
- Wracam na górę. - Zostań.
- Zimno mi! - Nigdzie nie idziesz!
Kochamy się, Mia.
Chcieliśmy mieć dziecko.
Co się dzieje? Co z tobą?
To nie ty. Wiem, że gdzieś tam jesteś.
Przestań.
Przestań, skarbie. Proszę.
Nie rób mi tego.
„Umiała znaleźć sobie miejsce w pokoju, w odpowiedniej odległości”.
„Wiedziała, jak być marzeniem, fantazją,
ale nie wiedziała, jak być czyjąś dziewczyną”.
„Czemu zawsze się tak poświęcała?”
„Nikt by tego nie zniósł”.
„Znów zakochała się w facecie, który nie chciał zobowiązań”.
„Nie musiał nic mówić. Słyszała jego myśli”.
„»Muszę uciec jak najdalej od tej desperatki«”.
„Więc wracaj na koń, Rebecco”.
„Swipe, swipe, swipe”.
Studiuje socjologię na uniwersytecie i…
- Zgodziła się. - Cudownie!
- Gratulacje! - Dzięki.
To będzie mądre i piękne dziecko.
Tak. Z zakolami.
- Oby. - Tak.
Więc zaczynamy od nowa i…
Oby ta też się nie rozmyśliła.
Mehmet by chyba tego nie przeżył.
- Trzymam kciuki. - Dzięki.
- Dziękuję. - Ja też.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Wspaniale jest znów pić.
I już nie czuć się jak sześćdziesiątka po menopauzie.
To było absurdalne.
Jak niekończący się koszmar. Nie mogłam myśleć o niczym innym.
Jak jakaś ćpunka.
Jasne.
A jak długo próbowaliście?
Na własną rękę przez dziewięć miesięcy.
A leczenie zaczęliśmy w lutym.
Więc z półtora roku?
My próbujemy od pięciu lat.
- O rety! - Tak.
Musieliśmy objechać kawał świata
i kosztowało nas to prawie milion koron.
Nikt nie pomoże dwóm Duńczykom, którzy się kochają i chcą mieć dziecko.
Wielka, szczęśliwa rodzina.
Myślisz, że za szybko się poddałam?
Tak to zinterpretowałaś?
- Było nam zbyt ciężko, Andreas. - O rety.
- Daj spokój. - Co znowu?
Pewnie, że było ciężko! Staraliście się o dziecko.
Ale nie powinnaś była tak zostawiać Emila.
To było głupie.
- To sam za niego wyjdź. - Nie!
Musiałam z tym skończyć.
- I mi z tym dobrze. - Dobra.
- Jasne? - Tak.
Tak, a jutro idę na randkę.
- Bzdura! Wcale nie. - Spójrz.
- Uroczy, co? - Nie, to brzydal.
- Przyjrzyj się. - Mogę powiedzieć, co myślę?
Czego mam dość?
Ciężko mi patrzeć, jak niszczysz każdą dobrą rzecz w swoim życiu.
Przez tę nienawiść do siebie myślisz, że nie zasługujesz na szczęście
i związek z facetem, który do ciebie pasuje.
Potrzebujemy pomocy. Ty i ja, Mia.
Od innych ludzi.
Nie wiem, co bym zrobił bez Mehmeta.
A Emil to twój Mehmet.
Dobra.
- Pa, Mehmet. Dzięki. - Jasne.
Pa.
Pogadamy później.
A ty?
Miałaś wiele długich związków?
Miałam jeden, który skończył się dość nagle.
Nagle? No dobra. To musiał być jakiś drań.
Tak. Cóż…
Musiał być kretynem, skoro odszedł.
Nie był ci pisany.
Tylko głupiec porzuciłby taką kobietę.
To ważne, żeby umieć komunikować się z szacunkiem.
Wszyscy szukamy partnera,
który skonfrontuje nas z tym, czego próbujemy unikać.
To dość zabawne i trochę paradoksalne.
Chodzi o zrozumienie doświadczeń, które każde z was wnosi do związku.
Miłość nie kosztuje, ale w końcu przeszłość…
Na pewno nie wzięli pod uwagę, że nasze przyszłe dzieci, to znaczy…
Dzieci, które będziemy mieć…
- Tak… - One są po prostu…
Muszę już iść. Bardzo cię przepraszam.
- Tak? - To nie twoja wina.
- Jesteś bardzo miły, ale… - Może mógłbym…
Mia?
- Cześć. - Cześć.
- Co tam? - Co tu robisz?
- Emila nie ma w domu? - Dziś otwierają jego wystawę.
- Faktycznie! - Jedziemy tam.
- Jedziesz z nami? - Tak!
- Podwieziemy cię. Pójdę po auto. - A rowery?
- Pojedziemy autem. - Rowerami. To 500 metrów stąd.
- Auto. - Rowery.
- To dalej. - Nie.
- Nie chcę się spocić. - Ale będziemy tam pić.
- Weźmiemy rowery… - Apka pokazuje w linii prostej.
Nie chcę…
- Weźmy rowery. - Nie!
- Na zdrowie. - Gratuluję.
- Gratulacje! - Dzięki.
Co tam u ciebie? Dobrze?
Cześć!
Jak tam?
Idźcie do mamy, a ja pogadam z Mią.
Emil!
- Tak? - Wybacz to najście.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Muszę zadbać o siebie.
I o moje dzieci.
- Nie masz zaproszenia. Idź. - Emil…
Daj mi dwie minuty.
Potem sobie pójdę.
Dobra.
- Dwie minuty. - Dobra.
Chciałam przeprosić za to, że odeszłam.
I że nie dałam ci szansy.
Uciekłam, tak jak zawsze.
Bardzo mi przykro.
Dobra. Jasne.
Przytłoczyło mnie to stare uczucie, że nikt mnie nigdy nie pokocha.
W każdym sercu jest takie miejsce
Bezpieczne i trwałe sanktuarium
Które leczy rany po dawnych miłościach
Dopóki nie pojawi się nowa
I za każdym razem, gdy trzymałem różę
Miałem wrażenie, że czuję tylko ciernie
I tak to jakoś idzie
I ty pewnie też odejdziesz
Przykro mi, że czułaś się niekochana.
LODOWISKO BROENS
Zwolnij, skarbie. Daj mi to.
Mój mały cukrowy elf.
Święta są tylko raz w roku.
Mia?
Myślałem, że jesteś brzydka.
- Ach tak? - Tak, na początku byłaś brzydka.
Nie wiem dlaczego.
- Ale już nie jesteś. - Miło mi.
- Ale na początku byłaś. - Jasne.
Jasne.
- Też myślałeś, że jestem brzydka? - Trochę. Odrobinkę. Na początku.
Ale wiesz…
Patrz, skarbie.
- Zrobiłem cię z marcepanu. - Nie!
- Przesadziłem? - Tylko trochę.
No cóż.
Cześć, Rikke!
Szczęśliwego Nowego Roku.
Cześć. Wzajemnie.
Naprawdę?
Gratulacje!
Który miesiąc?
To cudownie! Cieszę się twoim szczęściem.
O rety. To ekscytujące wieści.
Pewnie.
Dobra. Pa.
Co tam?
Rikke jest w ciąży.
Jasne.
To…
To cudownie.
Wszystko gra?
Tak.
Po prostu…
Muszę przez chwilę przeboleć, że sama nie jestem w ciąży…
Że nie będę mieć dziecka.
Ale to nic.
Naprawdę.
Skarbie, może po prostu…
spróbujemy od nowa?
Nie. Prawie nas to zniszczyło.
- Nie chcę cię stracić. - Nie stracisz.
Zrobimy to razem.
To będzie katastrofa.
I będę nieznośna.
Ale wciąż będę cię kochał.
A kiedy będzie źle…
Będziemy krzyczeć.
Razem.
GŁÓD
Postanowiłam opublikować książkę w środku tego wszystkiego.
Pogrążona w chaosie.
I głodzie.
Mogę dotknąć brzuszka?
Nie chcę tego opisywać, gdy będę w ciąży.
Jako szczęśliwa matka tuląca dziecko.
Chcę opisać to od środka.
Teraz.
Gdy tego doświadczam.
Poszło świetnie. Pobraliśmy dziesięć jajeczek.
Wiecie, co dalej.
Jeśli żadne nie zostanie zapłodnione, zadzwonimy między 8.30 a 9.30.
- Tak. - Świetnie.
- Najlepszego. - Dzięki.
Cześć.
Dzwonili?
To Andreas. Pewnie chce zapytać, czy jedziemy do Hven.
Jasne.
Nie mogę…
Nie mogę tak po prostu tu siedzieć.
Kurwa!
Skarbie…
Jest 9.31.
- Co? - Jest 9.31.
Czas minął. Nie zadzwonili.
A jeśli linia była zajęta?
Dzień dobry. Moja dziewczyna, Mia Berg, miała pobrane jajeczka dwa dni temu.
Mia Berg.
Chcieliśmy zapytać, czy ktoś do nas dzwonił.
Zaczekam. Jasne.
Tak! Jestem.
Cieszymy się. Dzięki.
Tak. Miłego dnia.
GŁÓD
Nie powiedziałem tego.
- Co? - To nie moje słowa.
Ale to zabawne.
KOPENHAGA – HVEN
Emil?
Tak?
Będziesz mnie kochać mimo wszystko?
Tak.
I nie masz wątpliwości?
Nigdy.
Więc chodź, podaj mi rękę
Daj mi swoje serce Zabiorę je wszędzie
Uwierz, że miłość wciąż istnieje
Wiem, że próbuję Nie utonąć we własnej rozpaczy
Skąd mam wiedzieć
Czy te wszystkie wypłakane łzy
Mogą być rzeką, która mnie uniesie?
Jak uda mi się znaleźć
Tę ciepłą, bijącą pierś
Która błaga, by ją rozerwać?
Nie jestem idealną kochanką
Trudno mi zaufać komuś w ten sposób
Ale jeśli nie oddam całej siebie
To jak mogę oczekiwać tego od ciebie
A tego potrzebuję
Jak usłyszę to bicie
Które nigdy nie ustaje
A w którym nie mogę zamieszkać
Jak zobaczę ten horyzont
Ten ciągły blask
Twojego kręgosłupa
Napisy: Marta Racka