Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ngayon ay Huwebes, August 6, 2015.
Iinterbiyuhin ko si Sarah Corbett.
Sarah, alam mo kung bakit nandito ka ngayon?
Oo.
Sabihin mo kung bakit.
- Kasi namatay si Papa. - Sige.
Sige, maupo ka.
Jack, ako si Brandy. Trabaho kong kausapin ka ngayon.
Namatay ang papa mo? Ano'ng pangalan niya?
Jason Paul Corbett. C-O-R-B-E-T-T.
- Ano'ng pangalan ng mama mo? - Molly Martens.
Ano'ng pangalan ng lolo mo?
- Si Tom Martens. - Ano'ng tawag mo sa kanya?
Lolo Tom ang tawag ko.
Lolo Tom. Sige.
WALONG TAONG NAKALIPAS
Davidson County 911. Ano'ng address ng emergency mo?
Ako si Tom Martens.
Nasa Panther Creek Court ako,
at... kailangan namin ng tulong.
Okay, ano'ng nangyayari riyan?
Ang asawa ng anak ko, ang manugang ko,
ay nakipag-away sa anak ko.
Namagitan ako, at... Hinampas ko siya sa ulo.
- Ng ano? - Ng baseball bat.
Ng baseball bat?
Oo, mam.
Tulong!
- May malay ba siya? - Wala.
Humihinga ba siya?
Di ko masabi.
Mahimbing ako sa kama nang nag-ring ang phone.
Bilang detective, pag nag-ring ang phone ng alas-tres ng umaga,
masama ito.
Bumangon ako sa kama at lumabas na ako,
papunta na ako sa Meadowlands sa North Carolina.
Pumasok ako sa bahay at tumingin sa loob ng master bedroom.
Nakakakilabot doon.
Isa ito sa pinakamadugong pinangyarihan ng krimeng nakita ko.
Sabi ng babaeng residente, ang pangalan niya ay Molly Corbett,
at asawa niya ang biktima, si Jason Corbett.
Malamig sa mga opisinang ito.
Sige. Pakikuwento ang nangyari ngayong gabi.
Nag-aaway kami.
- Sino'ng nag-aaway? - Ang asawa ko.
Binangungot ang anak ko.
Nagising namin siya kaya nagalit siya.
Sinakal niya ako.
Paano ka sinakal?
Una, diniinan niya ako rito ng kamay niya.
Bumitaw siya saglit kaya sumigaw ako nang napakalakas.
Di ko maalala ang sumunod hanggang dumating ang tatay ko.
Okay.
Nakarinig ako ng pagtatalo at kalabog sa may itaas ko sa bahay.
Malalang pakinggan.
Kinuha ko ang bat at tumakbo ako sa taas.
Pagbukas ko sa pinto ng kuwarto,
hawak niya si Molly sa leeg nang ganito.
Nakita niya ako
tapos inikot niya nang ganito sa leeg.
Sabi ko, "Bitawan mo siya."
- "Papatayin ko siya." - "Bitawan mo siya."
Kinaladkad niya si Molly sa kuwarto, papasok sa banyo.
Hinampas ko siya.
Hinampas ko ng baseball bat.
Inabot niya at inagaw ang bat.
Naagaw ni Jason ang baseball bat.
At... sinubukan niyang hampasin ang tatay ko.
Di niya yata tinamaan, at...
Ano...
Hinampas ko siya sa ulo.
Hinampas sa ulo ng ano?
Ng brick sa mesa sa tabi ng kama ko.
Okay.
Ewan ko. Basta hinampas ko siya sa ulo o balikat.
Ilang beses mo siyang hinampas?
Ewan ko.
Okay, di mo maalala.
Ewan ko.
Ewan kung ilang beses kong hinampas.
Ewan kung ilang beses akong tinulak.
Di ko masabi. Ano...
Labanan kasi 'yon.
Sabi nilang dalawa, nakipaglaban lang sila para sa buhay nila.
Sobrang lala ng mga sugat ng asawa niya.
Pero sila, parang walang sugat.
Sa North Carolina, may karapatan silang ipagtanggol ang sarili.
Pero sila ba ang biktima o si Jason ba ang biktima?
Alam mong di kinaya ng asawa mo ang mga sugat niya, 'no?
Hindi ko... Hindi yata.
Hindi niya kinaya ang mga sugat niya.
Gaano kayo katagal na nagsama?
Pitong taon.
Di ko talaga anak ang mga anak ko.
Anak sila ng una niyang asawa, 'yong namatay.
May kailangan ba kaming tawagan mula sa pamilya ng asawa mo?
Diyos ko.
Paano kung takot ako sa pamilya niya?
Takot akong baka kunin nila ang mga bata.
- Legal ba kayong kasal? - Oo.
- Inampon mo ba'ng mga bata? - Hindi.
Okay, posibilidad nga 'yon.
Naku!
1 ARAW PAGKAMATAY NI JASON
May tumawag sa kapatid ko. Patay na raw si Jason.
Nag-away daw sila ni Molly.
Tinulak siya ni Molly, natumba, tumama ang ulo, at namatay.
Kaya tinawagan ko agad si Molly.
Pero wala akong nakuhang sagot noon.
Di ko maintindihan. Di ko maproseso.
Alam mo, di ako makapaniwala.
Sobrang malapit kami ni Jason.
Napakalaki ng pamilya namin.
Lumaki kami sa Janesboro sa Limerick.
Si Jason at Wayne at ako ang tatlong pinakabata.
Si Jason ay nanatiling matalik na kaibigan.
Nang nabalitaan ko ito,
ang una kong naisip ay ang kapakanan nina Jack at Sarah.
Kaya sa loob ng ilang oras, nag-impake ako at umalis
para lumipad sa Amerika nang malaman ang nangyari kay Jason
at tiyaking ligtas sina Jack at Sarah.
Alam naming dapat kaming magmadaling pumunta sa North Carolina.
Kami ni Tracey ang nakalagay na guardian sa will ni Jason.
Dumiretso ako sa opisina ng abogado ni Jason.
Kinuha ko ang will at lumipad sa Amerika makalipas ang ilang oras.
Nakipag-ugnayan kami sa opisina ng district attorney
kung saan na dapat tumungo ang imbestigasyon.
Ang naisip ko agad
ay labas sa normal naming inaasikaso ang kasong ito.
Retirado akong FBI agent.
Ano'ng ginawa mo sa FBI?
Unang kalahati ng karera ko ay sa Criminal.
Pangalawang bahagi ay sa Counterintelligence.
Si Tom Martens ay retiradong FBI agent.
Aral siya at tinuruan niya ang ibang mga opisyal
sa proseso ng interogasyon.
Magiging pabaya kami sa tungkulin kung basta naming tatanggapin
nang di kikilatisin ang sasabihin ng isang pumatay ng tao.
Baka mas makatulong kung didiretsuhin ko ang pagkuwento.
Sige.
- Mas makakatulong ito sa pag-iisip ko. - Sige.
Nakita kong gustong kontrolin ni Tom ang kuwento
para ipakita ang mga bagay sa paraang gusto niya.
Di umamin si Tom na nakita niyang hinampas ni Molly si Jason.
Sumali ba si Molly sa paghampas?
Nang nawalan ako ng kontrol sa bat at nakalusot siya,
nilito niya yata si Jason, pero ewan ko.
Naguluhan ako. Ewan ko.
Mahirap paniwalaan 'yon.
Noong gabi ng insidente, nasa bahay ako.
Nalaman kong nasa basement ang nanay ni Molly.
Kaya kinunan namin siya ng pahayag.
Sabi ni Sharon Martens,
nagising sila sa disoras ng gabi dahil sa ingay
at sumigaw daw ang anak niya.
Bumangon ang asawa niya,
umakyat para alamin kung ano 'yong ingay,
at tumalikod siya at natulog ulit.
NAKATULOG YATA AKO ULIT
Sobra akong... nagulat.
Kasi, may ganyan bang lola? May ganyan bang nanay?
Sabi ni Sharon Martens, ni wala siyang anumang tugon
sa kakila-kilabot, marahas, at grabeng kaganapang
nangyayari sa taas ng bahay niyang puno ng mga taong mahal niya.
Parang may mali.
Sinuri rin namin ang tawag sa 911.
...three, four.
- One, two, three, four. Sige. - One, two, three, four.
One, two, three, four. One...
Pinakinggan ito ng mga nagtatrabaho sa emergency at sabi nila,
"Parang hindi CPR ang ginagawa nila."
Sobrang tigas.
Di pwedeng ganoon kalakas ang pagbilang nang eksakto, may ritmo.
One... bibilangin ko. One, two, three, four.
Sabi rin ng mga taga-emergency,
malamig na ang bangkay ni Jason nang hawakan nila.
Nagkatinginan pa nga sila at sabi,
"Kailan daw siya bumagsak?"
Di ito siyentipikong ebidensiya,
at maraming kadahilanan sa bilis ng paglamig ng katawan,
pero mahalagang impormasyon ito sa amin.
May posibilidad na naisip ng mga Martens,
"Dapat akong umupo at ayusin ang kuwento ko
bago tumawag ng pulis."
Nalaman naming ilang oras matapos mamatay ni Jason,
umuwi sina Molly at Thomas Martens.
At sa puntong ito,
ang mga bata ay nasa pangangalaga at kontrol ni Molly at ng pamilya niya.
Sa loob ng 48 oras, nag-file ng guardianship ang mga Martens,
pag-ampon, at kustodiya nina Jack at Sarah.
Hiniling kong makausap sila sa phone,
mabisitang may bantay, kahit ano.
Gusto ko lang silang yakapin.
Nawalan sila ng tatay.
Pero... di pumayag si Molly.
Maraming mga bagay ang nangyayari, sabay-sabay, nagbabanggaan,
at gusto kong makita ang kapatid ko.
Kinausap namin ang direktor ng punerarya para makita si Jason.
Nagpaumanhin siya kasi binigyan siya ng malinaw na utos
na bawal naming makita si Jason.
Sa tingin ko, gusto ni Molly na ma-cremate ang katawan ni Jason
bago ako makarating.
Naisip ko, "Ano'ng ginawa mo?"
Nakuha na namin ang resulta ng awtopsiya.
At ang resulta ng awtopsiya...
ay nakakakilabot.
May mga galos si Jason sa noo,
sa ilalim ng mata,
sa may balikat,
tapos... dito naman sa ulo niya.
At sa... 30 taon kong pag-uusig...
di pa 'ko nakakita ng ganitong litrato.
Meron siyang...
napakaraming hampas sa ulo
na di na mabilang ng pathologist kung ilan
kasi patong-patong na,
at ang isang piraso ng bungo ni Jason
ay nahulog sa mesa.
Kailangan nito ng napakatinding puwersa
para magdulot ng ganitong pinsala.
Apat na araw kong inasikaso para makita ang katawan ni Jason.
Nakakakilabot makita
ang pwedeng gawin ng isang tao sa kapwa.
Nakahiga ang mga anak niya sa kuwartong ilang hakbang ang lapit sa kanya,
at alam kong sila ang huli niyang naiisip.
Hinawakan ko ang kamay niya at nangakong magiging maayos ang mga anak niya.
Nangako akong kukuha ako ang hustisya sa nangyari sa kanya.
4 NA ARAW PAGKAMATAY NI JASON
Nasa bahay sina Jack at Sarah, natutulog sa kama,
nang nangyari ito.
Dapat namin silang ipakausap
sa mga may training na mag-interbiyu ng mga bata.
Kaya dinala sila sa Dragonfly Child Advocacy Center.
Simulan natin sa pinakaunang sinabi mo, na namatay ang papa mo.
Paano siya namatay?
Binangungot kasi ang kapatid ko...
EDAD 10
tungkol sa insektong gumagapang.
May mga fairy siyang kumot at mga insekto sa kama niya.
Nagalit si Papa,
sinisigawan niya si Mama, tapos sumigaw si Mama,
tapos dumating si Lolo at pinalo siya ng bat.
Tapos inagaw ni Papa ang bat at hinampas ng bat si Lolo.
Tapos si Mama... nilagay ang kanyang...
Magpipinta kasi kami ng brick na nando'n, parang hollow block.
Tinamaan siya rito sa gilid ng ulo.
- Kaya namatay siya. - Sige.
Binangungot ang kapatid mo. Paano mo ito nalaman?
Sabi nila... Sabi ni Mama.
Sige.
Nag-away na ba dati ang mama at papa mo?
Nagagalit si Papa kay Mama pag naiiwang bukas ang isang ilaw.
- Ano'ng gagawin ng papa mo? - Ano... Sisigawan niya si Mama.
Nakita mo bang sinaktan niya ang mama mo?
Isang beses.
Nagagalit siya sa mga simpleng bagay.
- Kanino siya magagalit? - Kay Mama.
- Nakita mong nagalit siya sa mama mo? - Oo.
Pag nagagalit siya, ano'ng ginagawa niya?
Sinasaktan niya si Mama nang pisikal at verbal.
Nakita mong pisikal niyang sinaktan?
- Isa o dalawang beses. - Ano'ng nakita mo?
Sinuntok, hinampas, tinulak.
Parehong may pahayag ang mga bata tungkol kay Jason.
Dapat naming bigyang-pansin 'yon.
Pero marami silang salitang ginamit
na di karaniwang ginagamit ng walo at sampung taong bata.
Sinasaktan niya si Mama nang pisikal at verbal.
Kakaiba 'yon, kapansin-pansin.
Paano mo alam na takot ang mama mo sa kanya?
Sabi niya sa 'min.
Hindi. Sabi sa 'kin ni Mama.
Sino'ng nagsabi sa 'yo?
Mama ko.
Sabi ng mama ko.
Sinabi niya.
Sinabi ng mama mo.
May posibilidad na baka tinuruan ang mga bata.
Maraming, "Sabi ito ng mama ko tungkol sa gabing 'yon
at tungkol sa mga nangyari sa nakaraan."
Sabi ni Mama sa 'kin,
hindi noong apat o limang taon ako, sinabi niya noong anim na taon ako.
"Di gano'n kabait ang papa mo."
Bakit niya sinabi ito kay Sarah?
Ano ang totoo at ano ang hindi?
Binalikan namin ang mga interbiyu kay Molly at Tom.
Alam kong lamang siya sa akin. Marunong siya ng martial arts.
Alam kong boksingero siya.
Sinubukan kong dumistansiya sa lalaking ito.
Sige.
Takot ako para sa buhay ko.
Inaalam namin kung may training nga si Jason
sa karate o martial arts,
o anumang training sa boksing.
Sa loob ng isang linggo matapos mapatay si Jason,
tinawagan ako ng Davidson County Sheriff's Department.
May mga tanong na, "MMA fighter ba si Jason?
Propesyonal siyang boksingero?
Nasa Irish Republican Army ba ang pamilya namin?"
Walang kuwentang mga tanong.
Ginagawa nila ang lahat para sirain ang pagkatao niya.
Gusto kong malaman ng mundo ang katotohanan tungkol kay Jason.
Siya ang pinakamabait na taong makikilala mo.
Lagi siyang makikitang nakangiti.
Mahal siya ng lahat. Mahal nila si Jason.
Kaibigan siya ng lahat.
May karisma siya, at malakas din ang boses niya.
Alam mo kung nasa paligid si Jason.
Mahalaga sa kanya ang pamilya.
Di ko alam na romantic pala siyang tao
hanggang makilala ang unang asawa, si Mags.
Lumabas lang kami isang gabi, at ipinakilala ko si Mags kay Jason.
Mula umpisa, talagang bagay na sila.
Sobrang saya nila.
Tinatanggap kita, Jason,
bilang asawa ko,
sa ikabubuti, sa masama, sa yaman, sa hirap,
sa sakit at kalusugan, sa lahat ng araw ng buhay natin.
Nagtayo sila ng bahay.
May bagong nursery si Mags, na-promote sa trabaho si Jason.
Ang ganda ng buhay. Parang fairy tale.
Napakahalaga kay Jason ng mga anak niya.
Nang ipinanganak sila, 'yon ang pinakamasaya niya.
Ayan. Bait na bata. Mahal ko si Sarah.
BOSES NI JASON
- Galing mo. - Sino 'yan, Jack?
Jack, alam mo'ng sabi sa 'kin ni Sarah?
Sabi niya, reregaluhan niya si Jack ng isang traktora at trailer
kasi kuya ka niya, kasi mahal niya si Jack.
Alis ka sa silya ko.
Ito ang simula ng buong buhay niya.
Ano'ng ginagawa mo?
Nagsasayaw?
Biglang nagbago 'yong lahat nang may tumawag sa akin
sa bahay isang gabi. Hinika raw si Mags.
Nagpunta kami ng asawa ko sa ospital.
Kasama ni Jason si Mags. Naririnig namin siya...
nagmamakaawang 'wag siyang umalis
at iwanan siya.
Si Jason,
sa sandaling 'yon, ay...
sobrang bagsak lang.
SOBRA KA NAMING NAMI-MISS SA BAWA'T ARAW NA LUMIPAS.
Susulatan niya si Mags at iiwan niya sa puntod.
IKAW ANG TANGING MAHAL NG BUHAY KO AT BABAE NG PANGARAP KO.
Tumulong ang buong pamilya namin
pero halatang di siya gaanong nakapagluksa.
Nag-iisa siyang magulang ng dalawang bata.
Kailangan niyang magtrabaho araw-araw.
Kaya naghanap siya ng yaya
at doon dumating sa buhay namin si Molly Martens.
Mga bata-batang bente anyos ako no'n, ilang buwan akong may karelasyon
at aksidenteng nabuntis, at...
agaran din akong nakunan.
At tingin ko, kahit sinong nakunan
ay makakaintinding napakagrabeng pangyayari ito.
May... karelasyon ako noon,
at napagtanto kong ayoko siyang makasama habambuhay
at pakiramdam ko, mas madali kung lalayo muna ako
para ma-enjoy ang mundo.
Sa akin, natural ang magtrabaho kasama ang mga bata.
Kaya sumali ako sa ahensiya ng mga yaya.
Nang kinontak ako ni Jason,
sabi sa profile niya, nawalan siya ng asawa.
Naantig ang puso ko ro'n.
May dalawang batang walang nanay.
Parang ramdam kong punan 'yon.
Natural lang na magkaroon siya ng talento
sa pag-aalaga ng mga bata.
May dalawa kasi siyang nakababatang kapatid
noong nasa edad na siya kung saan matutulungan niya ang mama niya.
Magaling siyang kumonekta sa mga bata.
Dumating ako sa Ireland sa tradisyonal na maulang araw.
Nang nakilala ko si Jason, pinakampante niya ako.
Simpatiko siya, nakakatawa.
Pinaramdam niyang espesyal ako.
Saglit pa lang sa bansa si Molly nang may mga nahalata na 'ko,
konting senyales lang sa pagitan nina Jason at Molly.
Naglalakad kami sa beach, magpapahuli sila.
Nabanggit nga yata ni Tracey
na naisip niyang may higit pa sa relasyon
kaysa amo at empleyado.
Pakiramdam ko, napapasaya ko
ang buhay nina Jack, Sarah, at Jason.
Kunin mo'ng sandals mo.
Ipatong mo sa tights mo.
Hello.
Pinakamainit na araw ngayon pero mag-tights pa rin.
Sarah, ilang taon ka na?
Two.
Magti-three.
Oo.
Ilang taon ka na?
- Magpa-five. Hindi. - Siguradong hindi magtu-two?
Sigurado ka?
Pero 'yong ginagawa mong ingay na ganito...
Parang tunog ng magtu-two.
Noong bago-bago pa lang ako, tinawag na ako ni Sarah na "Mama".
Nagiging nanay na talaga ako sa mga batang 'yon
bago ako naging nanay sa mga batang 'yon.
Napakaganda lang.
Napapangiti ni Molly si Jason.
Matagal na siyang di napapangiti.
Pero malinaw sa mga email ni Jason kay Molly
na gustong maghinay-hinay ni Jason sa relasyon nila.
"Ang inaalala ko ay sina Jack at Sarah.
Sapat na ang trahedyang dinanas nila bilang bata.
Kahit alam kong matatag sila,
kabado akong iparanas pa sila nang gano'n.
Natatakot talaga ako, Molly.
Ayokong mawala ka,
pero higit do'n, ayokong pagdaanan nina Jack at Sarah
na mawalan ulit ng nanay pag di tayo nagkatuluyan."
Pero ang laging gusto ni Molly, gawing legal ang relasyon.
Sobra siyang mapilit.
DI AKO LAGING MAGHIHINTAY
O MAKIKISAKAY LANG HANGGA'T DI KA NAGDEDESISYON.
Kalaunan, binabanggit na ni Jason ang pagsisimula ng bagong buhay
para kina Jack at Sarah
para magkaroon sila ng matatag na pamilyang
may nanay at tatay.
Nasa labas kami ng mga kaibigan ko.
Unang pumasok si Jason, sumunod si Molly,
ipinapakita ang singsing sa daliri.
Sabi ko, "Nagagalak ako. Gusto kong sumaya ka.
Ayaw ni Mags na miserable ka."
Nagpasya na rin kaming lumipat sa US.
Mas para sa pamumuhay,
at sa pamumuhay pagdating sa pagpapalaki ng mga anak.
Excited ako sa bagong simula ng pamilya namin.
EDAD 15
Nang una kong makita ang bahay, akala ko mansiyon.
Sobrang astig.
Mas malaki sa Ireland ang lahat, na gusto ko.
Tanda ko 'yong unang pagpasok ko,
pumasok ako sa kuwarto ko at nagtatatakbong paikot.
Nagustuhan ko ang laki ng hardin kasi sabi ni Papa,
magkakatrampolin at aso kami.
Sobrang saya lang. Excited ang lahat sa bagong adventure.
Kakalipat lang namin sa Amerika.
EDAD 17
Pakiramdam ko, bumagay kami agad
noong lumipat kami sa Meadowlands sa North Carolina.
Nakisali agad kami sa mga aktibidad gaya ng swimming,
pagsali sa mga team.
Sobrang bait nilang lahat, palakaibigan.
Napakagandang salihang komunidad.
Pagkalipat nina Molly, Jason, Jack, at Sarah sa North Carolina,
biglang may kasalan na sa dalawang linggo
at masayang okasyon itong inaabangan namin.
Gusto lang naming sumaya si Jason. Nagbiyahe kami para suportahan siya.
Pagdating namin, excited lahat.
Daming plano nina Jason at Molly para sa amin.
Pumunta kaming NASCAR,
nag-barbecue,
masasayang laro.
Nandito si Molly mula Knoxville, Tennessee.
BISPERAS NG KASAL
At si Jason mula pa sa Limerick, Ireland!
Tungkulin ko bilang best man na ipakilala lahat.
Nagkasundo kami agad.
Kumanta kami, uminom, at sumayaw.
Ang ganda lang ng samahan.
Mukha siyang masaya.
Kinabukasan, sa kasal,
nagiging malinaw na sa akin
na parang may mali
nang nakausap ko ang maid of honor, si Susie.
May nakahanda akong speech.
Bago ako dapat magsalita, nakausap ko si Tracey,
sinabi kong parang fairy tale lang ito.
Kuwento niya, nakakamangha raw lahat at ang romantic.
Pumunta si Molly doon
para maging ninang ng mga anak ni Jason
kasi magkaibigan sila ni Mags noong bata sila.
Ha?
Tapos ngayon, magiging madrasta na nila si Molly.
Di ko alam ang sinasabi mo.
Naging yaya siya.
Sabi ko, "Ha? Nagbibiro ka."
Di kami makapaniwalang
ito ang pinaniniwalaan ng mga taga-Amerika.
Bakit naman mag-iimbento ng ganitong kuwento?
Sa takbo ng imbestigasyon,
nag-interbiyu kami ng mga kakilala si Molly.
Mga kaibigan niya, kapamilya, mga kapitbahay.
At ang nalalaman namin ay sobrang kakaiba.
Sabi ng isang kapitbahay, kasama siya sa isang book club.
May isang babaeng pumasok
na excited kasi nalaman niyang buntis siya.
Diumano, biglang nagbahagi si Molly ng napakadetalyadong kuwento
kung paano niya pinanganak si Sarah.
Pero alam na ng ilang nasa club na di totoo 'yon.
Pero patuloy pa rin siya sa pagkukuwento nito sa iba.
Sinabi rin niya sa roommate niya sa kolehiyo
na may kapatid siyang babae na namatay sa kanser.
Nalaman naming di rin totoo 'yon.
Nagkukuwento siya tungkol sa kapatid na gawa-gawa lang.
Bakit mahalaga ito,
na sa napakaraming pagkakataon, maraming sinabi si Molly
na malinaw na di pala totoo?
Mahalaga ito kasi tatlo lang ang nasa kuwartong 'yon sa gabing 'yon.
Di makakapagkuwento si Jason.
Ang dalawang natira ay sina Tom at Molly.
At dumating kami sa kongklusyong hindi kapani-paniwala si Molly.
Ang isa pang bagay na lumitaw
ay ang laging pamimilit ni Molly
na ampunin ang mga anak ni Jason.
Ilang buwan matapos ang kasal,
kumausap siya ng abogado ng diborsiyo, inaalam ang karapatan niya sa mga bata.
Gusto ko silang ampunin kasi mga anak ko sila.
Kasi mama nila 'ko. Nanay nila 'ko. Mga anak ko sila.
Napag-usapan namin dati ni Jason ang seremonya ng pag-ampon
bilang bahagi ng kasal namin.
Maraming pangakong di natupad, pero malaki 'yon.
Ilang beses kong binanggit at sinabing, "Nasaan na tayo sa pag-aampon?
May maitutulong ba 'ko?"
Inaasikaso na raw niya pero wala namang nangyayari.
Kung babalikan ang pagsusulatang nakita namin pagkamatay ni Jason,
sinusubukan palang tuparin ni Jason ang pangakong
maampon ni Molly ang mga bata.
Nakakita kami ng email ni Jason sa abogado.
May isang linyang namukod-tangi sa email ng mga abogado.
SAKALING MAY HIWALAYAN, PWEDENG MAGDESISYON ANG HUWES
NA PARA SA IKABUBUTI NG MGA BATA,
KAY MOLLY IBIBIGAY ANG BUONG KUSTODIYA.
Hindi isusugal ni Jason 'yon.
13 ARAW PAGKAMATAY NI JASON
Sa likod ng saradong pinto sa Davidson,
nagsimula kahapon ang laban sa kustodiya.
Tampok dito ang edad sampung si Jack Corbett
at ang edad walo niyang kapatid na si Sarah.
Nasa pangangalaga sila ng babaeng ito,
ang pangalawang asawa niya, si Molly Paige Martens.
Tanda kong sabi ni Molly, balak kaming kunin nina Tracey at David,
at pupunta raw siya sa korte, at nananalo raw siya.
Sinabihan kami ni Molly tungkol sa magiging bagong buhay namin.
Naghahanap na siya ng apartment,
bagong kotse, bagong eskuwela namin.
Di na nga dapat umabot sa ganito.
Irish ang mga batang ito. Irish ang tatay nila.
Wala namang ampunan. Wala namang dual citizenship.
Irish citizen talaga sila.
Nagpakita kami ng ebidensiyang nanay ako at malinaw na nanay nila 'ko.
Dinala ko sila sa mga appointment, inasikaso ko ang pagkain nila
at ang mga aktibidad nila sa araw-araw.
Pakiramdam ko, walang duda naming napatunayan ito,
na ako ang kasama nila sa bahay, ligtas sila sa akin at maaasahan ako.
Nandito tayo dahil sa isyu ng guardianship
ng mga menor de edad, sina Sarah at Jack Corbett.
Ang magulang nina Sarah at Jack, siguradong
gugustuhing palakihin ang anak nila sa lupang pinagmulan nila
kung saan ang kultura, relihiyon, mga kaugalian,
at kapamilya nila sa parehong panig ay handang alagaan sila sa paraang
ikabubuti ng bata.
Ang mga batang ito ay babalik sa Ireland.
Sabi nilang lahat,
"Gusto ni Jason na nasa pamilya niya sa Ireland ang mga anak niya." Ha?
Ang gusto ni Jason, mabuhay.
Di naisip ni Jason na mamamatay siya. Di ko naisip na mamamatay siya.
At ewan lang kung may baliw na mundong inakala niyang mamamatay siya,
alam kong gusto niyang makasama ng mga anak niya ang nanay nila.
Pinaniniwalaan ko 'yon.
Tanda ko nang kunin ako kay Molly.
May kotse ng pulis sa labas ng bahay.
Lumabas ang dalawang pulis, at may van sa likod nila
na may dalawang tao.
Sabi nila, may utos ang korteng kunin ang mga bata.
Nagsisisipa at nagsisisigaw si Jack,
"Di ako aalis nang di ka kasama. Ayokong umalis,"
at, "Di mo 'ko makukuha." Umiiyak si Sarah.
Tanda kong hawak ko ang kamay ni Jack. Tinanong ko sila, "Saan tayo pupunta?
Sino ka? Ibalik n'yo kami. Saan n'yo kami dadalhin?"
At ano... sobrang sama ng loob ko, nag-iiiyak ako.
Pero sinusubukan kong magpigil.
Sinusubukan kong intindihin 'yon, at sinusubukan kong... ewan.
Ba't nangyayari ito?
Mahal na mahal ko kayo.
Tanda kong nagpaalam ako. Sabi ko, mahal ko siya.
Sabi niya, mahal niya 'ko.
Edad sampu akong bata,
at siya lang ang tanging naroon kada araw.
Nagpapaalam ako sa kinikilala kong mama mula noon pa.
Minahal ko si Molly.
Sa akin, di 'yon pagpapaalam. Bisita lang,
at malapit ko na silang makikita ulit, pero huling beses na pala 'yon.
Ang edad 11 na si Jack at edad walong si Sarah
ay bumalik na sa Ireland kahapon.
Si Molly Martens at ang ama niyang edad 65 na si Thomas Martens
ay inilarawan ng pulis bilang may kinalaman
sa pagkamatay ng edad 39 na si Jason.
Pagbalik ko sa Ireland,
may malaking interes ang media sa pamilya namin at sa papa ko.
INIILAWAN ANG DAAN PAUWI NINA JACK AT SARAH
Nakakabiglang makitang marami ang interesado
at malaki palang kaso ito ro'n.
Nangako ako kay Jason na...
titiyaking ililibing siyang kasama ni Mags.
Napakaraming tao roong nagmahal at sumuporta sa papa ko
at sumuporta sa 'ming lahat.
At sa huling 200 metro, naglakad kami sa likod ng kabaong.
DADDY
Mahirap tanggaping di ko na siya makikita kailanman.
KAHANGA-HANGANG ASAWA AT NANAY
MAHAL NA ASAWANG LALAKI
Tanda kong yakap ko si Sarah sa kama sa gabi. Tinanong niya ako,
paano raw siya nawalan ng tatlong magulang.
Gusto ko talagang magtiwala kina Tracey at David.
Tanda kong naisip ko 'yon.
Ang naisip ko no'n,
"Magtiwala ka sa kanila. Alam mong mahal ka nila."
Pero nahirapan kasi akong gawin 'yon
kasi ayoko nang masaktan ulit.
Ang kinakaharap namin, dalawang batang sobrang na-trauma.
Kinailangan nila ako bilang nanay, at ito ang ginawa ko.
Buti may training kami bilang ama-amahan at ina-inahan.
Alam namin ang dapat mangyari para makaabante sila,
at mahalagang bahagi ng paghilom nila ang counseling.
Binawalan ng pamilya ang pagkontak.
Ayaw nilang sagutin ang mga tawag ko.
Kaya ginamit ko ang social media
para padalhan ng mensahe
ang mga anak ko.
TATLONG LINGGO MULA NANG KUNIN KAYO SA AKIN.
Di ko pa sila nakausap...
nakausap mula noong huling bisita ko sa kanila...
BOSES NI MOLLY
kung saan lahat kami ay naniwalang
pagbisita 'yon, hindi pagpapaalam.
Gusto kong may magsabi sa kanilang mahal ko sila.
At happy birthday, mga bata, nang buong pagmamahal.
Nagpalipad sila ng eroplano sa may eskuwela.
Hinihiling ni Molly sa mga tao sa social media
na sabihin sa aming mahal niya kami.
TAWAG KAYO SA BAHAY.
MISS KONG MAKITA ANG PAGLAKI N'YO.
DI AKO TITIGIL NA IPAGLABAN KAYO. MISS KO KAYO.
Paulit-ulit ang pangungulit.
Ginagawan namin sila ng ligtas na kapaligiran,
pero sinusubukan nilang sirain lahat.
Ayaw naming kumontak sila sa mga bata.
Pinatay nila ang kanilang tatay.
Hinihintay namin ang resulta ng toxicology report
kasi sinabihan kami sa unang bahagi ng imbestigasyon
na lasing daw si Jason.
Alam kong nakainom siya.
Kasi naman, nagwawala siya.
Masasabi mo bang inakala mong lasing siya?
Oo, lasing nga siya.
Hindi lang burarang lasing.
Ngayon, may tiyak nang ebidensiyang di ito totoo.
TOXICOLOGY REPORT
Ang numero ay .02.
Legal magmaneho sa North Carolina ng .08.
Noong namatay siya, hindi siya lasing.
Bukod sa konting alak,
nakainom si Jason ng pampatulog na gamot ni Molly
sa sistema niya.
Kusa ba niyang ininom
o pinainom nang di niya nalalaman?
Tanong itong di na natin kailanman masasagot.
Pero nakakaalarma ito sa akin kung ano talaga ang nangyari.
Sa pagrebyu ng interbiyu kay Tom
tungkol sa saan at paano naganap ang away,
walang saysay ito.
Naging depensa pala 'yong nasa harapan siya,
napagitnaan niya kami.
Nasa harapan niya si Molly. Takot akong matamaan siya.
Sinubukan kong umikot para lituhin siya
at mapakawalan si Molly.
Karamihan ng tama ni Jason ay sa likod at gilid ng ulo.
Paano mo ihahampas ang baseball bat
na likod ng ulo ang tatamaan kung nakatayo ka sa harap niya?
Mas may katuturan na tumatakbo siya palayo sa 'yo
o sumimple ka sa likod niya.
Sa lugar ng krimen, may talsik ng dugo sa higit isang kuwarto.
Sa master bedroom.
Sa may pasilyo.
Sa may banyo.
May tama sa mga pader mula sa paghampas ng armas.
Ayon sa eksperto sa pagtalsik ng dugo,
may mga lugar na mukhang tumutugma
sa ideyang hinahampas si Jason habang natutumba siya.
May partikular na lugar
kung saan tinira si Jason na ilang pulgada ang layo ng ulo niya sa sahig.
Malinaw na tinitira pa rin sa ulo si Jason kahit natumba na siya.
Itinuro rin niya ang dugo sa likod ng pinto ng kuwarto.
Ibig sabihin, posibleng may karahasan nang nagaganap sa kuwarto
bago dumating si Tom at isinara ang pinto.
May sinimulan kaya si Molly na nadamay si Tom?
Kahit pagtanggol sa sarili ang umpisa nito,
sa puntong hindi na agresibo si Jason sa kanila,
dapat itinigil na'ng pagtira sa kanya.
Pero hindi. Hinampas nila hanggang mamatay.
Bilang resulta ng lahat ng pagsusuri,
nagpasya kaming nararapat magkaso ng second-degree murder.
Hindi lang ito sobrang lakas. Pagpatay itong may malisya.
Sa kaso ng dating modelo at tatay niyang dating FBI agent,
pareho silang kinasuhan ng pagpatay sa asawa niya.
Babalik sila sa korte sa katapusan
na baka "not guilty" ang sabihin.
Pwedeng habambuhay ang hatol sa kanila.
Dapat silang magbayad ng tig-$200,000 seguridad.
Dapat isuko ang mga pasaporte nila,
at dapat pumayag silang tigilan ang pagkontak sa pamilya Corbett,
lalo na sa dalawang batang anak ni Jason Corbett.
5 BUWAN PAGKAMATAY NI JASON
Sa mga unang buwang pagbalik ko sa Ireland,
ramdam kong di ako bagay do'n.
Parang nag-iisa lang ako.
Wala 'kong pinagkatiwalaan.
Wala 'kong masyadong kaibigan no'n.
Nami-miss ko'ng mga kaibigan ko sa Amerika.
Miss na namin lahat sa Meadowlands.
At pakisabi nami-miss namin silang lahat.
Babay. Love you.
Magkaiba ang karanasan namin ni Sarah kahit mula kami sa parehong sitwasyon.
Mas bumagay siya. Mas madaldal siya kaysa sa 'kin.
Mas palalabas siya.
Tara, tingnan natin ang ginagawa ni Sarah.
Hi, guys. Ang tawag ko rito ay baby swing.
Okay, subukan ko nga ulit.
Mas mabilis siyang makipagkaibigan kaysa sa akin.
Saka mas madali sa kanyang magbukas ng loob.
Kita mo'ng mga kuko niya. Di pa pintado, 'no?
Matagal nang hindi.
Di talaga maganda ang kinalabasan.
Nami-miss ko'ng buhay ko. Nami-miss ko lahat ng sports ko.
Nami-miss ko'ng eskuwela. Na-miss ko rin si Molly.
VOICEMAIL NI JACK
Hi, Mama, si Jack 'to. Bawal 'tong ilabas.
Miss na kita, at mahal kita.
Laban ka nang matindi. Gusto kong kumustahin ang lagay mo.
Mahal na mahal kita. Tawagan mo 'ko, ha?
Tapos inilabas 'yon sa media,
na isang malaking pagtraydor.
Parang doon na nagbago ang pananaw ko.
Nagbasa-basa na 'ko,
at nalaman ko ang talagang nangyari
at nagkaroon ng opinyon ko at nakita kung ano talaga ang totoo.
9 NA BUWAN PAGKAMATAY NI JASON
Habang naghahanda kami sa paglilitis,
may balita mula Ireland na magsasabi na si Jack ng katotohanan.
Kaya nag-set up kami ng interbiyung live video conference
para sa opisina namin at kay Jack sa Ireland.
Pinagsinungaling ako ni Molly sa mga taong nag-interbiyu sa 'kin.
Paano ka pinagsinungaling ni Molly?
Nag-imbento siya ng mga kuwento tungkol sa papa ko.
Na ano siya... Abusado raw si Papa at di nagsisinungaling si Molly.
Tapos umiyak siya at sabi, "Di na kita makikita ulit."
Di ko alam ang nangyayari.
Sobrang tagal kong dinadala itong bigat ng pagiging guilty.
Sabi ni Molly sa 'kin,
"Sabihin mong sinaktan ako ng papa mo. Kundi, kukunin ka. Di mo na 'ko makikita."
Sabihin mo kung bakit ka nandito.
Ang tita at tito ko sa panig ni papa ko ay sinusubukan akong ilayo sa mama ko.
Narinig ng huwes ang recording sa Dragonfly House.
Binigyan din siya ng impormasyon sa pagbawi ng pahayag ni Jack.
At sa puntong ito, kumampi ang huwes sa amin
na ang pahayag nina Jack at Sarah sa Dragonfly House
ay di tanggap bilang sabi-sabi lang ito, at di na pakikinggan ng hurado.
Sinabi ko ang dinikta ni Molly.
Kakamatay lang ni Papa.
Nawala ang mama ko. Ayokong may mawalang iba
kaya nagsinungaling ako.
Kailanman sa buhay ko, di ko nakitang sinaktan ni Papa si Molly.
Takot at nangangamba 'ko, at napakabata ko pa.
Wala akong kadamay sa mundo, at takot akong mawala si Molly.
Sobrang guilty ako
kasi parang ramdam kong nabigo ko si Papa.
Inilarawan ko ang kabaligtaran ng papa ko.
Gusto kong malaman nila ang totoo at ipakita ang papa ko bilang tao.
Napakabuting tao ng papa ko.
Ang nangyari sa kanya ay di dapat nangyari.
Pinatay si Papa. Walang dapat patayin nang gano'n.
Hinampas siya ng brick at baseball bat hanggang mamatay siya.
Walang dapat makaranas ng gano'ng klase ng sakit.
Kita mo sa ebidensiyang sinubukan niyang lumayo sa kanila.
Pero pinaghahahampas pa rin. Di sila tumigil.
Ang hirap lang isipin nito.
Inaalam ko kung bakit pinatay si Jason.
Maraming palitan ng email sina Jason at Molly
na nakakabahala.
ANO'NG MAGAGAWA KO PARA SUMAYA KA...
GINAWA KO LAHAT... GALIT KA PA RIN SA SARILI, SINASAKTAN ANG SARILI,
UMIIYAK SA BANYO, NAGMUMURA, NANINIGAW...
PARANG WALA AKONG KUWENTA, MOLLS...
BINIGAY KO SA 'YO LAHAT PATI PUSO NAMIN NG MGA ANAK KO
MULA KAY MOLLY MARTENS PARA KAY JASON CORBETT
TALAGA BA? GANO'N ANG TINGIN MO.
PAKIRAMDAM KO, LAGI NA LANG AKONG MALI SA PANINGIN MO.
Mukhang may mga nakakaalarma sa relasyon.
May nagmensahe rin sa akin mula sa komunidad ng Meadowlands.
Itong isa, nasa Facebook Messenger.
Sabi, "Nasa party si Jason at Molly noong Biyernes bago siya namatay.
Minamaliit niya si Jason, tinatawag na mataba,
nakuha raw niya lahat ng nutrisyon ng kakambal
kasi mukhang pangdalawa ang kinain niya."
Maagang umalis si Jason sa party. Para siyang malungkot at wala sa sarili.
Kinausap niya ako tungkol sa pagbalik sa Ireland
kasi pangit ang lagay ng samahan nilang mag-asawa.
At nag-text siya sa kaibigan niya.
MINSAN GUSTO KO RITO, MINSAN GUSTO KONG LAYASAN.
OK ANG TRABAHO, ANG MGA BATA. BALIW PA RIN SI MOLLS.
GUSTO MO PA RING UMUWI?
OO, SANA.
NAKAUSAP MO NA SI MOLLY TUNGKOL DITO?
SINUSUBUKAN PERO LAGING NAUUWI SA AWAY.
Pag pinagsasama-sama lahat,
tingin ko, tapos na ang relasyon at gusto na niyang umuwi
at mabilis itong mangyayari.
Pero ayaw ni Molly na umalis si Jason at ang mga bata
kasi mawawala na sa kanya ang lahat.
2 TAON PAGKAMATAY NI JASON
Isang misteryo ng pagpatay ang pinag-uusapan sa bansa.
Isang dating modelo at tatay niyang dating FBI agent
ay baka makulong habambuhay sa pagkamatay ng asawa ng babae.
SIMULA NG PAGLILITIS
Wala akong ginawang krimen.
Saglit akong nasingit sa alitang ito para protektahan ang tatay ko.
Kung di ko ginawa 'yon, naniniwala akong mapapatay ang tatay ko
at pagkatapos ay mapapatay din ako.
Ewan kung may mas malala pang makikita ang ama
sa makitang mamatay ang anak niya sa harap niya.
Ililigtas ko ang buhay niya o mamamatay akong sumusubok,
at wala akong pinagsisisihan.
Ang unang priyoridad ni Tom
ay protektahan si Molly.
Gusto niyang iligtas si Molly kaya inako niya ang pagpatay.
Pero di niya dinamay si Molly.
Si Molly ay nagkasala rin ng pagpatay, giit ng estado.
Galit siyang di siya pinaampon ng mga bata.
Inilarawan na ang sitwasyong bumili si Jason ng bahay.
Siya ang kumikita ng pera.
Ipit si Molly.
Ganito ang malisya pag mula sa bat ni Tom Martens,
"Kinamumuhian ko siya!"
Ganyan ang malisya.
Alam n'yo kung ano ang malisya
mula sa brick na meron si Molly?
Ganito, "Kinamumuhian ko siya! Gusto kong kunin ang mga bata!"
Ganyan ang malisya.
Alam n'yo ang itsura ng malisya?
Malisya ang nasa litratong pinakita ang ginawa nila sa bungo niya.
Ang asawa at biyenan ng taga-Limerick na si Jason Corbett
ay nasentensiyahan ng 20 hanggang 25 taon sa kulungan
matapos mapatunayang nagkasala ng second-degree murder.
Sobra talaga akong nagulat.
Naniwala ako sa sistema,
at naniwala akong may saysay ang katotohanan.
Pakiramdam ko, kung di ako sumigaw noong gabing 'yon, kung...
Kung sinakal lang niya 'ko, baka magiging okay lang ako.
Naramdaman kong...
matapos pagsilbihan ng tatay ko ang bansa niya,
at bilang mabuting tatay,
ngayon, ang natitirang bahagi ng buhay niya ay... tapos na,
at kasalanan ko 'yon.
Nag-alala kaming baka pawalang-sala ng hurado ang dalawa
pero di naman pala, at nagpapasalamat kami.
Para sa amin, simula ito ng paghilom, ng muling pagbuo ng buhay namin.
May posibilidad muli ang buhay namin.
Unang beses itong nakaramdam ako ng kalayaan
at parang ubos pero sa magandang paraan.
Aba, tutol ka?
Ayan. Talo ka pa rin.
Naging kampante na 'ko sa pamilya ko.
Happy birthday, mahal naming Sarah at Lolo
Ito ang mama ko, ito ang papa ko, at ito ang mga kuya ko.
Ipakita mo kung paano!
- Galawin lang ang braso. - Sige na, ipakita mo.
Sarah!
Tanda ko 'yong una akong tinawag na "Papa" ni Jack.
Paakyat siya ng hagdan at sumagot ng, "Okay, Papa."
At alam mo, sobrang...
Emosyonal sa akin 'yon.
Pagsasama-sama ito ng munting tribo namin, ng pinaghalong pamilya.
Maayos na ang lahat pero biglang lumala ito
tapos mali na naman lahat.
Alam natin kung paano namatay si Jason.
Sasabihin naman namin kung bakit.
Ikukuwento namin.
Hindi ito nasabi sa unang paglilitis.
Naku, isisiwalat na ito ngayon.
Nilapitan ako ng pamilya ni Molly Corbett at humiling na suriin ko ang record
para makumbinsi ang North Carolina Court of Appeals na maglitis ulit.
Isa sa mga una kong nakita ay ang interbiyu
kay Molly noong umagang nangyari ito.
Ilang beses na kayong nagkapisikalan ng away bago ang gabing ito?
Di ko alam.
Di mabilang sa dami?
Marami.
Ang sunod kong nakita
ay ang interbiyu ng mga awtoridad sa mga bata
kinabukasan agad nang bumisita ang Department of Social Services,
at pareho nilang sinabing dominante at abusado ang tatay nila.
Makalipas ang tatlong araw, sa Dragonfly House,
inulit nila ang una nilang pahayag.
Nagagalit siya sa mga simpleng bagay.
Lumala nitong nakaraang dalawang buwan.
Mas madalas siyang magmura at sumigaw, mas galit.
Ang di alam ng lahat,
dumalaw si Jason sa doktor niya dalawang linggo bago 'yon,
nagrereklamong siya raw kasi
ay mas nagagalit
nang walang kadahilanan.
Halos pareho ng sinabi ni Jack.
Kaya ngayon, naisip ko, "Wow, baka may kinalaman ito."
May naisip akong keyword.
Pakikuwento 'yan.
"Galaxy," akin 'yan, at sa kapatid ko ay "peacock".
Sino'ng nagsabing gumawa kayo ng keyword?
Lola ko.
Pag sinabi kong "peacock," ibababa ang phone,
pupunta siya sa 'min.
- Mula Tennessee? - Oo.
Kailan niya naisip 'yon?
Ilang linggo bago namatay si Papa, nangyari 'yong peacock.
Eh 'yong phone number? Sinulat n'yo ba?
Merong isa sa ilalim ng manika.
Nag-aalala ang lola nilang si Sharon Martens
dahil sa mga alam niyang nangyayari sa bahay
kaya pinagawa niya ng code ang mga bata,
ibinigay sa mga bata ang phone number niya pero nilihim kay Jason
kasi alam nila ang magiging reaksiyon niya.
Pakikuwento itong hollow block na nabanggit mo
o brick na ginamit ng mama mo.
May bulaklak kaming itatanim
sa harapan o sa likod-bahay.
Pipintahan namin ito para gumanda.
Nasa kuwarto ito ni Mama kasi umulan kanina.
May brick sa mesa sa tabi ng kama mo?
Magpipinta kami ng mga bata...
magpipinta ng mga brick at bulaklak sa paligid ng mailbox.
Di lang nagkataong
lahat ng ebidensiyang pisikal at sirkumstansiyal
ay nagpatunay sa sinabi nina Tom at Molly sa mga pulis noong umpisa pa lang.
Nagulat ako nang mabasang ang estado
ay tagumpay na nakumbinsi ang huwes na isantabi
ang lahat ng sinabi ng mga bata.
Paano magkakaroon ng patas na paglilitis
kung di narinig ng hurado ang ebidensiyang sumusuporta
sa nangyari na sinabi ni Molly?
Isa sa mga argumento ng estado
ay binawi na ng mga bata ang orihinal nilang pahayag.
Totoo ba o mali na abusado ang tatay mo?
Mali.
Naniniwala akong malaking kawalan ito ng hustisya.
Nang pinanood ko ang interbiyu ni Jack, mukhang praktisado.
Mukhang na-brainwash sila.
Alam ko ang totoo.
Alam kong di totoo ang sinabi nila.
Ano'ng nasa isip nila? Di ko alam.
Ginawa ang isa ng may training sa pag-interbiyu ng bata
sa ligtas na lugar.
Ang isa ay hindi.
Sabi niya, gano'n namatay si Papa. Sabihin ko raw sa abogado...
Nawala ka.
Ayos lang. Meron na?
Tatawagin ko lang si David.
Kung napakahalaga nitong interbiyu,
ba't di nagpalipad ng tao sa Ireland ang Davidson County
para mas mainam ang interbiyu?
- Hi. - Okay. Mas maayos na?
Lalabas na 'ko. Ituloy n'yo lang.
Nasa kulungan ng mga babae si Molly Corbett
na may sentensiyang 20 hanggang 25 taon.
Sa tingin ko, di niya ito ginawa.
3 TAON PAGKAMATAY NI JASON
Magandang umaga,
at welcome sa North Carolina Court of Appeals.
Dapat makumbinsi ko ang tatlong huwes na may kawalang-katarungan.
Your Honor, gusto kong tukuyin ang desisyong
isantabi ang pahayag ng mga bata.
Sa tingin ko, malinaw na mali ang mga kongklusyon ng unang korte.
Ang desisyon sa Court of Appeals ay nanalo kami.
Ang hatol ng huwes, si Jason Corbett ang nagsimula ng away sa gabing 'yon.
Pero inaapela ng estado ang desisyon
sa Supreme Court ng North Carolina.
Kaya magsisimula ulit ako.
Tanging ang mga bata ang makakaalam ng katotohanan
kung may problemang magagalitin ang tatay nila.
Naroon ang problema sa pagsasantabi ng pahayag ng mga bata.
Naka-recess ang Supreme Court ng North Carolina.
Nawa'y iligtas ng Diyos ang estado at korte.
Nagdesisyon ang Supreme Court at nanalo kami.
Payag sila sa bagong paglilitis.
At ngayon, ang pahayag ng mga bata ay pakikinggan ng hurado.
Ang hatol sa pagpatay ni Molly Corbett at Thomas Martens
ay nabawi sa pag-apela.
Kinatigan ng Supreme Court ng North Carolina ang Court of Appeals
na bigyan ng bagong paglilitis si Tom at Molly.
May mga seryosong problema sa paglilitis,
at maitutuwid na 'yon.
Sobrang nakakatuwa. Uuwi na 'ko.
Ngayong gabi, si Molly Corbett at ama niyang si Tom Martens
ay nakalaya dahil sa piyansa.
Ano'ng pakiramdam ng nakalabas?
Masaya akong makasama ang pamilya ko.
Ang mag-ama ay umalis sa Davidson County Jail
isang oras lang ang pagitan.
Sa unang pagkakataon, makalipas ang tatlo't kalahating taon,
malayang lumabas si Molly sa kulungan.
Ang daya
na sila ay
nakalabas lang.
Di ako maka-focus.
Wala pang petsa ng paglilitis.
Walang...
Walang magsasabing, "Okay, dito na 'to magtatapos."
Uupo lang ako rito
at hahayaang lumipas ulit ang buhay ko dahil sa kanila.
Mahirap makitang ang mga taong kinunan ka at kinuha ang buhay ng papa mo
ay malayang naglalakad at nayayakap ang mga magulang nila
habang lapida sa damuhan ang dinadalaw namin para makita si Papa.
Paghahandaan namin ang bagong paglilitis na may bagong hurado.
Ipapakita lahat ng ebidensiya at mailalahad na rin ang buong kuwento.
Lilitaw na ang karahasan sa tahanan.
Karahasan sa akin,
ang pang-aabusong dinanas at tiniis ko, lilitaw na.
Mukha yata kaming isang perpektong pamilya.
Pero di kami maayos dahil sa trato sa akin ni Jason.
Araw-araw, parang laging may interogasyon
sa ginawa ko, sino'ng nakausap ko, at ano'ng suot ko.
Pag iniba ko ang ayos ng buhok ko, merong,
"Ba't ganyan ang buhok mo? May balak ka bang kausapin?"
Lahat na lang ay mapanganib.
Minsan, para bang nagngingitngit siya sa galit
kasi may di ako sinunod
o dapat may di ako pinuntahan.
At minsan, hahantong 'yon
sa marahas na sitwasyon.
Parang nauupos na ang pagkatao ni Molly.
Tiyak na hindi na siya masaya.
Bawas na ang kumpiyansa niya.
Mukha siyang talunan.
Hindi ko naisip ang lawak o bigat ng karahasan sa tahanan
na alam ko na ngayon.
Pagkontrol ang di ko pag-ampon sa mga bata.
Di ko agad ito nakita noong simula.
Lagi niyang sinasabi, "Mahalaga ba 'yon? Isang pirasong papel lang 'yon."
Alam niyang ang diborsiyo at kustodiya
ay posible kung inampon ko ang mga bata.
Kaya gusto niyang tiyaking di ito mangyayari.
Kung umalis ako noon,
wala pang masasabi ang mga bata sa korte
at... malamang mawawala sila sa akin.
Ayokong mawala ang mga bata, at alam niya 'yon.
Alam niyang di ko sila maiiwan.
May kaibigan akong kapitbahay na abogado ng pamilya,
nirekomenda niyang irekord ko di lang ang pang-aabuso
pero ang kabuuang danas ng pagiging ina.
Alam mo na, sakaling may diborsiyo
paglaki ng mga bata, magkakaroon ng record
na ako ang nanay nila.
Nirekomenda niyang gawin ko ang mga recording.
Nakikipag-usap ako kay Jack.
Pwedeng kausapin ko'ng mga anak ko tutal lagi ka nilang kasama?
RECORDING NI MOLLY
- Pwede ba? - Oo, sorry na.
Dapat lang.
Maliliit na pang-record 'yon na aandar pag may nagsalita,
inilagay ko sa buong bahay.
Sa ilalim ng mesa sa sala.
Sa ilalim ng patungan.
May isa sa mesa sa tabi ng kama.
Plano kong kontrolin ang sitwasyon
hanggang nasa edad na sila para magsalita sa korte.
Minsan, naiisip kong
mamamatay ako bago mangyari 'yon.
Pero walang panahong
inakala kong baka mamatay si Jason bago mangyari 'yon.
SAKSING EKSPERTO NG DEPENSA SA KARAHASAN SA TAHANAN
Tumawag si Doug Kingsbery.
May kaso raw siyang baka makatulong ako.
May lalaking matagumpay na negosyante.
Magaling makisama.
Wala siyang galit sa katawan.
Kaya lang, iba ang dating ng nang-aabuso sa publiko at sa pribado.
Pinadalhan ako ng audio recording ng pamilya habang naghahapunan.
Pwedeng maghapunan kami ng mga bata? Di mo 'yon pinansin
pero pinakain pa rin sila.
Kakakausap ko lang sa 'yo sa phone
at sabi ko, "Magluluto ako ng sopas. Gusto mo?" Ayaw mo.
Ayoko kasi akala ko, kakain tayong pamilya.
Pero inisnab mo kasi ganyan ka kasi ayaw mo lang gawin.
Sabi ko, "Magluluto ako ng sopas para sa mga bata.
Gusto mo?"
Umayaw ako kasi di mo pinansin ang sinabi ko.
Hindi naman, eh.
Nakalimutan mo'ng tanong ko. Wala kang paki.
Isang katangian ng nang-aabuso ay umaasta silang biktima.
Kahit ano'ng gawin ni Molly na mapanatag si Jason
na may gagawin si Molly para sa kanya,
ayaw niyang matuwa. Ayaw niya ng solusyon sa problema.
Gusto niyang nagrereklamo.
Sabi ko, "Gusto kong kumain kasama ang pamilya ko."
Sabi ko 'to sa 'yo. Nagpasya kang...
Jack, baba riyan. Akyat na sa kuwarto.
Wag kang umakyat. Baba rito.
Sige na, wag kang umakyat.
Wag mong paalisin...
- Magbabanyo 'ko. - Diyan ka lang, pwede?
Tingin ka, respeto naman. Sabi ko, kumain tayong pamilya.
Sabi mo, pinapakain mo'ng mga bata. Humindi ako.
Inisnab mo kasi ang una kong tanong.
- Ubusin mo'ng pagkain. - Ano'ng paki niya?
Wag mong paalisin. Nagsasalita ako. Wala kang karapatan.
"Wala kang karapatan."
Oo nga, di siya ang nag-ampong madrasta.
Ayon kay Jason, dagdag na bala ito
para alam ni Molly ang lugar niya.
Pancake Tuesday ngayon. Magpa-pancake ako.
Wala 'kong gusto mula sa 'yo.
Tinanong ulit kita.
Nilinaw mong nilalayo mo 'ko sa mga anak ko.
Hindi.
- Gagayahin ko. - Sino'ng magpa-pancake?
Ang pagkakaiba, magagawa ko 'yon.
Malinaw itong banta ni Jason.
"Kung ilalayo mo'ng mga bata sa akin, ilalayo ko sila sa 'yo."
Di na dapat ako paulit-ulit...
Pakikuha 'yong pang-pancake.
Ayan ka na naman!
Iniiba mo'ng usapan!
- Wag hampasin ang silya! - Wag mag-away!
Tulog na.
Tulog na. Bilis.
Natakot lang siya, J.
- Tulog na. - Oo nga, Papa. Natakot siya.
Tulog na.
Pag narinig ng hurado itong ebidensiya ng karahasan sa tahanan,
maiisip nilang inosente sina Tom at Molly.
Nagkuwento lang si Molly limang taon ang nakalipas, o dalawang kuwento,
ibig bang sabihin, di na siya inabuso ni Jason?
Hindi kami sinungaling ng anak ko.
Kung ito'ng akala mo, sige lang.
Patunayan mo.
Nalaman naming may mga sikretong recording ni Jason na ginawa ni Molly.
Si Molly lang ang tanging nakakaalam na may recording.
Ang labas nito, gusto niyang makontrol ang kuwento.
Naghahanda si Molly para sa diborsiyo at paglilitis sa kustodiya.
Magagawa ko ang gusto mong gawin.
- Wala akong sinusubukang gawin, J. - Meron.
Malinaw na may gustong gawin si Molly.
Sinumang pasikretong nagrerekord sa personal na relasyon
ay kayang manipulahin ang konteksto para palabasing masama si Jason.
Sa mga huling buwan bago pinatay ang papa ko,
iba na'ng mood sa bahay.
Wala kaming masyadong aktibidad bilang pamilya.
Mas napansin ko talaga 'yon
nang nakita ko ang pangrekord sa kotse ni Papa. Pinakita ko sa kanya.
Talagang nagulat siyang meron do'n.
Sabi niya, "Ano'ng masasabi n'yo kung bumalik tayong Ireland?"
Sabi ni Sarah, "Kasama si Mama?" Hindi raw.
Alam kong ayaw ni Molly 'yon.
Alam niyang wala siyang magagawa pag nilayo kami ni Papa.
Lumalabas sa lahat ng alam namin kay Molly
na dapat na siyang umaksiyon
kasi apektado ang relasyon at, mas mahalaga,
ang kustodiya niya sa mga bata.
Binalikan namin ang pahayag ni Tom noong gabing pinatay si Jason
at ang dahilan ng pagbisita nina Tom at Sharon.
Nakikihalubilo naman kami.
Wala kaming anumang plano ngayong weekend.
Noong Sabado ng umaga, naisip naming dalawin sina Molly.
Apat na oras ang biyahe, at maganda ang panahon.
Pero nalaman namin sa mga taga-Tennessee
kung saan nakatira si Tom at Sharon,
na may plano sina Tom kasama ang boss niya sa gabing 'yon,
na biglaan nilang kinansela.
Di kami naniniwalang pumunta si Tom sa North Carolina
para patayin ng baseball bat si Jason.
Ang teorya namin, may ginawang parang pasabog si Molly.
Pag napagalit ni Molly si Jason
habang saksi ang mga magulang niya,
makakakuha siya ng proteksiyon sa karahasan sa tahanan,
na magpapaalis kay Jason sa bahay.
Tapos makakapag-file na siya ng kustodiyang emergency ng mga bata
nang makuha niya ang mga anak kay Jason.
Pero nang nasira ang plano, at naging marahas,
mukhang wala na siyang pakialam kung mabuhay o mamatay si Jason.
7 TAON PAGKAMATAY NI JASON
Pinag-uusapan ng lahat si Tom at Molly Martens.
Kawalan ng pagkakaisa ang dulot ng kaso
sa pagitan ng US at Ireland nang matagal.
Ang sitwasyon ngayon, inaasahang maglilitis ulit sila
sa parehong kaso sa 2022.
Gaano kahirap marinig ang lahat
ng mga sabi-sabi
sa namatay mong kapatid para ipamukhang dapat siyang namatay?
Isa 'yon sa dahilan kaya sinulat ko ang libro,
kasi di namin naipagtanggol si Jason.
Pitong taon ko nang ipinaglalaban ang hustisya para kay Jason.
Ngayong may paglilitis ulit,
inaasahan kong tatawagin ako ng depensa.
Naniniwala akong sasabihin nilang na-brainwash ko sina Jack at Sarah,
na di naman... di totoo.
Ang diktahan ang bata o sabihing magsinungaling siya
ay labag sa buong pagkatao ko.
Hindi mangyayari 'yon.
Nag-iimpake lang ako, naghahanda, kasi aalis kami sa umaga
para sa pagdinig bago maglitis.
Unang beses itong makikita namin ulit ang mga Martens mula 2015.
Kaya... magiging napakahirap nito.
Kaya sila may paglilitis ulit ay dahil sa interbiyu ko sa Dragonfly
na sinabi kong sinaktan ni Papa si Molly.
Lagi itong nasa isip ko.
Sana maitakda na agad ang bagong paglilitis.
Higit isang taon na silang nakalaya.
Sa tingin ko, panahon nang
isara ang kabanatang 'to at magkaroon na ng hustisya.
Gusto ko lang suportahan si Papa at pamilya ko.
Ang pamilya ni Jason Corbett, ang Irish na natagpuang patay
sa bahay niya sa North Carolina noong 2015,
ay umaasang ang petsa ng muling paglilitis nina Molly at Tom Martens
ay maitakda sa pagdinig ngayon.
Papasok sila sa korte. Nakita ko sina Molly at Tom.
Nakayuko sila. Ayaw tumingin sa 'kin.
Naisip ko, "Di na 'ko takot."
Hindi ako ang dapat matakot. Wala akong ginawang mali.
Oo, nagsinungaling ako.
Pero edad walo 'ko.
Naniniwala akong makakakuha ng hustisya ang papa ko.
May kakapasok lang na balita.
May bagong paglilitis ang mga pumatay sa negosyanteng Irish na si Jason Corbett
sa kasong pagpatay sa susunod na summer.
Umaasa ang pamilyang
magaganap ito bago ang Pasko.
Sa kasamaang-palad, di ito mangyayari.
Ngayon, hintayan na lang talaga.
Nakaka-stress harapin itong nakabinbin lang sa 'min.
Pero kung tetestigo ako, na sana maganap,
may kumpiyansa akong masasabi ko ang tunay na naganap sa bahay
at sabihin sa mga tao at sa hurado
kung ano talaga si Molly, at ang totoong bersiyon ng mga pangyayari.
Matagal akong naghintay na sabihin lahat, at...
di ko maipaliwanag ang nangyari sa 'kin, sa kapatid ko, at sa papa ko noon.
Sa labas ng bahay,
mukhang masaya lang at maaliwalas ang bahay.
Pero sa loob, madilim at mabigat.
Mas lumala ang relasyon ko kay Molly
sa paglipat namin sa Amerika.
May litrato kami ni Sarah dati ng tunay naming mama sa kuwarto.
Inalis at itinago ni Molly ang litrato.
Parang gusto ni Molly na siya lang ang naging nanay,
na walang ibang nauna sa kanya.
Mas malapit ang relasyon ni Sarah kay Molly kaysa sa akin.
Magkasama sila sa lahat.
Para siyang bidang bata.
Mas malapit ako kay Papa.
Tanda ko noong nagbiyahe siya para sa trabaho,
sabi ko, "Babay, love you."
Hinabol ako ni Molly hanggang kuwarto.
Sinira niya ang kuwarto ko, kinalat lahat ng damit, binaligtad ang kama,
tinumba ang tokador ko.
Kasama ko si Molly sa kotse at tinanong ko siya,
"Pwede akong mag-tee-ball? Coach si Papa, maisasama niya 'ko."
Sabi ni Molly, "Di mo ba 'ko mahal?
Wala ka bang paki sa 'kin? Ayaw mo 'kong makasama.
Ba't gusto mong makasama ang papa mo?"
Ang sama sa pakiramdam kasi akala ko, nasaktan ko siya.
Di ko man lang masabi ang mga ito kay Papa
kaya nahirapan akong malaman kung ano ang tama at mali
kasi iisa lang ang kasama kong bumubulong sa tenga ko.
Lagi kong ipinaglalabang mahalin niya 'ko.
Ginawa ko lahat ng kaya ko
para lang mapansin niya, kahit hindi mahalin. At minahal ko siya.
Minahal namin siya ni Jack.
Pero parang pinagsasabong niya kami para sa pagmamahal niya.
Tingin ko, kung umabot sa kasong
hinarap kami sa huwes sa edad na 13,
pipiliin ko lagi ang papa ko anumang araw.
Pero pipiliin ni Sarah si Molly.
Laging nilalayo ni Molly si Sarah kay Papa.
Hindi siya...
Hindi sila nagkaroon ng relasyong gusto niya.
Kasalanan 'yon ni Molly. Sa opinyon ko, kasalanan ni Molly.
Habang pinaghahandaan namin ang bagong paglilitis,
nalaman kong may ilang malalapit na kaibigan si Molly
na narinig ang galit ni Jason,
binabalaan siya,
o saksi sa ugaling dominante ni Jason,
na sumusuporta sa kuwento sa akin ni Molly.
Sabi ng isa sa mga babae,
"Sabi sa akin ni Molly, sinakal siya dati ni Jason sa kuwarto."
At sabi niya, "Natakot si Molly
na sinakal ni Jason ang una niyang asawa,
at lalo siyang nag-aalalang baka mangyari ito sa kanya."
At naisip ko, "Ano?"
Nandiyan ito noon pa,
mula sa unang interbiyu ng pulis.
Namatay ang una niyang asawa sa di malamang kadahilanan.
Ang natuklasan, hinika raw.
Di ito basta lumabas.
Nag-alala si Tom nang nakausap niya si Mikey Fitzpatrick.
INTERBIYU KAY TOM 20 ARAW PAGKAMATAY NI JASON
Nandoon ang lolo't lola nila sa ina. Nasa bahay namin.
May pagkakataong nakausap ko
ang ama ng namatay na unang asawa.
Siya si Mikey Fitzpatrick.
Hindi siya gaanong edukado. Mahirap siyang maintindihan.
Makapal ang puntong Irish. Tinanong ko ang opinyon niya kay Jason.
Sabi niya, "Tingin ko, pinatay niya ang anak ko."
Ikinagulat ko 'yon.
Di ko alam kung galit lang siya
at naghahanap ng masisisi sa pagkamatay ng anak niya,
o kung may basehan siya nito.
Napakaseryoso niya.
Hindi siya nagbibiro.
Walang nag-imbestiga sa pagkamatay ni Mags
at sa mga kaganapang konektado rito.
Tinanggap ng lahat ang resulta ng awtopsiya
hanggang nag-imbestiga si Doug.
Nakakuha ako ng kopya ng opisyal na report ng awtopsiya
ng unang asawa ni Jason.
NAMATAY DAHIL SA ACUTE CARDIORESPIRATORY ARREST
KASUNOD NG BRONCHOSPASM SA MGA MAY HIKA.
Pinakita ko sa medikal na eksperto.
Sabi niya, "Ang unang asawa ni Jason ay di namatay sa hika.
Pinapakita sa akin ng ebidensiyang
namatay siya dahil sa pinsala ng pananakal."
Nalaman naming nandoon sa gabing 'yon ang kapatid ni Mags.
Sabi niya, "Paulit-ulit sinasabi ni Mags, 'Mamamatay ako.'"
Ito ang nangyayari sa mga biktima ng pananakal
na naligtasan ito
pero ikinamatay din ang mga pinsala.
Pero ayon sa report ng awtopsiya ni Mags Corbett,
walang nakitang marka sa leeg niya.
WALANG EBIDENSIYA NG PISIKAL NA MARKA
Sabi ng eksperto ko, "Hindi ikinamamatay ang nasa labas ng leeg.
Ikinamamatay ang mga pinsalang di nakikita
sa loob ng leeg."
Importante ito.
Nagpepresenta ang estado
na baka di nasakal si Molly sa gabing 'yon
kasi walang makita sa labas ng leeg niya.
Sabi niya sa akin, "Tingnan mo ang litrato ni Molly Corbett
na kinunan ng pulis noong madaling araw sa labas ng bahay.
Nakikita mo ang pahabang marka
sa kaliwang bahagi ng leeg sa baba ng tenga?"
Di ko napansin noon.
Sabi niya, "Diin ng kuko 'yan."
Nangyayari ito habang sinasakal
kapag ang alinman sa kuko ng salarin
ang napapadiin sa gilid ng leeg
o minsan pilit inaalis ng biktima ang kamay.
At sabi niya sa akin,
"Nasuri mo ba ang padyama niya noong gabing 'yon?"
"Hindi. Ano'ng hahanapin ko?"
"Kung nawalan ng malay ang biktima,
nawawalan sila ng kontrol sa pantog.
Pupusta ako,
makakahanap ka ng mantsa ng pag-ihi
sa pundiya ng padyama niya."
At ayan nga.
Naniniwala akong
ang tanging dahilan kung bakit di pangalawang biktima si Molly
ay dahil ang 65 taong gulang niyang ama
ay naroon para makialam at pigilan ito.
Maraming ekspertong saksi para sa estado at sa depensa.
Bawat ekspertong tumingin sa awtopsiya ni Mags
ang sang-ayong hindi siya namatay sa hika.
Pero sabi ng mga eksperto namin, hindi mo maiisip mula ro'n
na pinatay siya ni Jason o sinuman.
Iresponsableng kongklusyon ito at di suportado ng ebidensiya.
Mahaba ang listahan ng posibleng kondisyon sa kalusugang
pwedeng magmukhang hinika ang isang hikain.
Gayunpaman, ang bintang na sinakal siya ni Jason
ay testimonyang ayaw naming maiharap sa hurado.
Baka pag narinig ito ng hurado, di na sila makikinig pa.
EDAD 17
Kumbinsido sina Jack at Sarah
na maaayos ng testimonya nila ang lahat.
EDAD 19
Pero kahit mahusay silang tumestigo
at madala nila ang parte ng kargahin
at higit pa,
pwede pa ring sumablay.
Kaya payag kaming ikonsidera ang aregluhang negosasyon.
8 TAON PAGKAMATAY NI JASON
Sina Molly Corbett at Thomas Martens ay humarap sa korte ng Davidson County
para makiusap ng pagbawas sa kasong boluntaryong pagpatay.
Tanggap ni Molly Corbett ang kinasong boluntaryong pagpatay.
Umamin si Thomas Martens na nagkasala sa kasong boluntaryong pagpatay.
Sabi rin nila, ang huwarang karera niya sa FBI sa pagtataguyod ng batas
ay dapat magpagaan ng sentensiya.
Ayoko ng pakikipag-areglo.
Handa akong humarap sa paglilitis.
Handa akong manaig ang katotohanan, at handa akong lumaban.
Pero ang posibilidad na matalo kami sa paglilitis
at makukulong ang tatay ko sa natitirang buhay niya,
di ko kaya ang responsibilidad na 'yon.
Susuyurin ng team ng estado at depensa
ang lahat ng ebidensiya ng kasong pamilyar na rito
at ipapakita sa huwes.
At masasabi niya kung gaano dapat kahaba ang mga sentensiya nila.
Nabaligtad ulit ang buong mundo ko.
Di ko na alam kung ilang beses nitong huling walong taon.
Pwede silang makalaya pagkatapos nito dahil sa panahong nakulong na sila.
Grabeng kawalan ng hustisya.
Di ito ang nararapat sa papa ko o sa akin.
Mali ito. Madaya.
Narinig ng korte ang testimonya ng mga kaibigan at kapitbahay
ni Molly Martens Corbett na nagsabing alam nila ang mga argumento,
pisikal na karahasan, at dominanteng ugali
sa relasyon ng mga Corbett.
May mga tanong sa pagkamatay ng dati niyang asawa,
si Margaret Corbett.
May pathologist ang depensa na nagsabing posibleng
may pumatay sa kanya.
Parang si Papa ang nililitis.
At ramdam kong tutok sila sa karakter ni Papa.
Sabi ng mga abogado ni Molly, may iisang pagkakapareho
sa pagkamatay ng totoo kong mama at sa papa ko.
Pinapakain daw ako ng mama ko
kasi nagising akong umiiyak sa gabing namatay siya.
At sa gabing namatay ang papa ko, nagising ako at bumaba.
Ba't ako ang sinisising dahilan ng pagkamatay ng mga magulang ko?
Doon ko napagtantong
kaso lang ito para sa depensa.
Di nila kilala si Papa, at ayaw nilang kilalanin siya.
Masakit man sa kanilang marinig itong balitang
hindi namatay sa hika si Mags,
ang kuwentong pinapaniwala sa kanila sa buong buhay nila,
medyo umasa rin akong sana ay mabasag nito
ang... pag-brainwash sa kanila.
Pero...
'yon pa rin ang pinaniniwalaan nila.
Baka 'yon ang kailangan nilang paniwalaan.
Galit ako
kasi alam kong di pinatay ni Papa si Mama.
Ang Tita Catherine ko ay nasa bahay sa gabing 'yon.
Sana nga pinatestigo nila ako
kasi ako lang ang nandoon sa gabing namatay si Mags.
Pasado alas-dos ng madaling-araw,
may kumatok sa pinto ng kuwarto, si Jason.
Sabi niya, "May sakit si Mags. Malala ang hika niya."
Nasa kusina si Mags, hawak ang dibdib.
Hawak niya ang inhaler niya.
Pinanood ko si Jason na gawin ang lahat para iligtas siya.
Sabi ni Tom Martens, nag-usap sila ni Mike
kung paano namatay si Mags sa kamay ni Jason.
Nang narinig namin ito, nagalit ang pamilya, lalo ang tatay ko.
Sabi niya, "Walang ganoong nangyari.
Hanggang sa araw na mamatay ako, paano ako maniniwalang
pinatay ni Jason ang anak ko?"
Napakaganda ng relasyon nila. Mapagmahal silang mag-asawa.
At mahal ni Michael si Jason.
Anak namin siya.
Nagpasya kaming gagawa ng pahayag si Michael sa abogado.
Namatay ang tatay ko dahil sa kanser,
kaya magsasalita kami para sa kanya.
Pahayag ni Michael Fitzpatrick.
"Gusto kong maitalang isang beses ko lang nakilala si Thomas Martens.
Masasabi ko ring
hindi namin napag-usapan ang anak kong si Margaret,
at hindi ko sinabi kay Thomas Martens
na pinatay ni Jason ang anak kong si Margaret.
Ang mga pahayag ni Thomas Martens ay lubos at ganap na hindi totoo."
Didinggin ng huwes ang panghuling argumento
mula sa estado at depensa
na pwedeng humantong sa pinal na desisyon sa pagsentensiya.
Ang huling mangyayari bago sabihin ng huwes ang sentensiya niya
ay magpapahayag ng epekto ang biktima mula sa pamilya ni Jason,
at sina Jack at Sarah ang pinakamahalagang magsasalita.
Isinulat ko ito di lang para sa papa ko pero para sa sarili ko.
Ako ay 19 na taong gulang.
Matagal akong di nakapagsalita,
at kinailangan kong makinig sa kasinungalingan sa loob ng walong taon,
at pagkakataon ko itong masabi ang totoo.
Matanda na 'ko, at matapang na 'ko ngayon.
Laging iba ang nagkukuwento para sa 'kin
kaya mahalaga sa aking ako mismo ang magkukuwento ng kuwento ko.
Pakikinggan ko ang "Chicken Fried."
Oo ba. Patugtugin natin?
- Patugtugin natin? - Sige.
Lagi naming pinapatugtog dati.
Parang katabi ko si Papa.
Tayo ang pinakamalakas, magkasamang nagkakaisa.
- Tama. - Di ba?
- Magkasama nating gagawin 'to. - Tama.
- Iyo ang huling salita. - Tingin kayo. Magiging maayos lahat.
Tapos na'ng iyakan. Oras na para magalit. Sa loob, taas-noo, tuwid ang tindig.
- Lintik sila. Wala silang kuwenta. - Tama.
Sige nga, Sarah. Ano'ng gagawin natin?
Gawin natin 'to!
Oo, sige.
Noong bata ako, ipinagdarasal kong magising
at sana masamang panaginip lang ito.
MGA PAHAYAG NG BIKTIMA
Naranasan ko ang kabataan, pagbibinata,
at simula ng pagtandang walang gumagabay na tatay.
Your Honor, wag kang papaloko sa sibilisadong maskara ni Molly Martens.
Sistematiko ang pagyurak niya sa akin at pagsubo ng kasinungalingan.
Lilinawin ko. Di ko nasaksihang sinaktan ng papa ko si Molly Martens.
Sino ang biktima rito?
Pinalala ng mga Martens ang sakit ko
sa pagsulsol sa mundong masamang tao ang tatay ko.
Di na maibabalik ang kinuha sa akin nina Molly at Tom Martens.
Nakita ko ang madugong bakas ng kamay ng papa ko sa pinto ng kuwarto niya.
Walang boluntaryo sa pagkamatay niya.
Hindi niya piniling iwan kami. Kinuha siya sa amin.
Siya ang biktima.
Buti pumili siya ng mabubuting magulang na gagabayan ako sa buhay.
Hindi naging madali, pero napapadali kasi nandiyan sila.
Sa pagtira ko lang sa Ireland kasama sina Tracey at David
nalaman ang tunay na kahulugan ng pamilya.
Babalik sa kulungan sina Molly Corbett at Thomas Martens
para sa pagkamatay ni Jason Corbett.
Ngayong hapon, hinatulan sila ng huwes ng 51 hanggang 74 na buwan.
Pag sinama ang panahon nila sa kulungan
nang una silang napatunayang nagkasala sa second-degree murder,
aabot lang sa pito o walong buwan.
Nilinaw ng huwes na nahirapan siyang
hanapin ang katotohanan sa kasong ito.
Pero nilinaw niyang di dapat sisihin ang mga bata.
Si Jack at Sarah 'yon.
Ginawa ni Molly ang lahat sa pagpapalaki sa mga bata.
Napakahirap para sa kanyang marinig
ang sinabi nilang nasaktan niya ang mga bata
na para sa akin ay di totoo.
Di ko inabuso sa anumang paraan, emosyonal o pisikal, ang mga anak ko.
Naging kasangkapan ng kasamaan ang mga bata.
Ginawa silang armas laban sa 'kin.
At... gusto nila 'kong saktan. Nasaktan nga ako.
Alam kaya ng mga bata ang totoo?
Ewan. Natatandaan ba nila ang mga panahon sa beach?
Natatandaan ba nilang eskuwelang nanay si Molly?
Natatandaan ba nila ang mga luto niya?
Natatandaan ba nila ang mga birthday party?
Natatandaan ba nilang tinuruan silang lumangoy?
Paano nila matatandaan?
Paano mo matatandaan ito
at magagalit ka kay Molly?
Sina Molly Corbett at Thomas Martens ay malayang makakalabas sa kulungan.
Bawal akong sumubok na kumontak sa mga bata.
Utos ng korte 'yon.
Pagdating sa nararamdaman ko kung ituturing kong nanay nila 'ko,
masasaktan lang sila nito nang matindi.
Tingin ko, galit sila sa inaakala nilang kung sino ako.
Tingin nila, demonyo akong nang-aabuso at kahanga-hanga ang tatay nila.
Hindi na nila ako nanay ngayon.
Lagi ko bang maiisip na naging nanay nila 'ko?
Oo. Naging nanay nila 'ko.
Nanay ako nina Jack at Sarah na nabuhay sa ibang panahon.
Sarah, ilang taon ka na?
Two.
Magti-three.
- Oo. - Ilang taon ka na?
- Magpa-five. - Sigurado ka?
Totoong minahal ko si Molly.
Pero di dahil minahal ko si Molly ay mabuti na siyang nanay.
- Sabihin mo, "Babay, camera." - Babay, camera.
Wala akong nararamdaman para sa kanya. Hindi ako... galit sa kanya.
Ayoko na siyang bigyan ng kapangyarihang makontrol ako.
Salamat.
Naiintindihan ko ang sinasabi ng tao
na kasama niya ang mga nagmahal sa papa niya,
pamilya at mga kaibigan ng papa niya, sa loob ng walong taon.
Kaya gano'n ang mga sinabi niya.
Pero lagi akong nakakagawa ng sarili kong desisyon at opinyon.
Bayani ko ang papa ko. Hinahangaan ko siya.
Matalik kong kaibigan.
Ang guwapong bata.
BOSES NI JASON
Jack, flying kiss kay Papa.
Bait naman. Uy, isa pa.
Ano'ng gawa mo, Papa?
Kinuha si Sarah at Mama.
Uuwi sila sa bahay ni Jack.
Hi, Bubba! Halik kay Papa?
- Na-miss mo si Papa? - Hi!
- Tingnan mo'ng bili ni Papa sa 'yo. - Aba, may regalo ka?
Mahusay na tao ang papa ko. Mabuti siyang tatay.
Pinakamasigasig ko siyang cheerleader.
Sige, Sarah!
Alam kong ayaw nina Papa at Mama na paupo-upo akong nagagalit.
Kaya dapat magpatuloy lang nang maipagmalaki nila 'ko
at mabuhay sa paraang gusto nilang maging buhay mo.
Minahal kami ni Papa.
Kami ang mundo niya. Alam ko 'yon.
Ipinagmamalaki kong anak ako ni Jason Corbett.
Nagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor