Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Każdy ma prawo do uczciwego procesu i do adwokata,
bez względu na okoliczności.
Jakie są według pana te okoliczności?
O tym decyduje prawo.
Bo są to czynniki wpływające na jednostkę w chwili przestępstwa.
Pytam o ten przypadek.
Definicję mogę znaleźć w słowniku.
Proszę odpowiedzieć.
Niestety, nie mogę.
Jesteśmy w kluczowym momencie procesu.
To delikatna sytuacja.
Nie wyobrażam sobie nawet, co...
Zadam więc prostsze pytanie.
Proszę się nie wykręcać.
Czy pańskim zdaniem okoliczności zmieniają wagę czynu?
Tak.
Usprawiedliwiamy seryjnego gwałciciela,
bo jako dziecko był ofiarą molestowania?
Trzeba by się temu przyjrzeć, znaleźć dowody...
Ani przez chwilę nie pomyślał pan o ofiarach.
Nie zastanawia się pan, co czują.
Nic pani o mnie nie wie.
Unika pan odpowiedzi.
MA CÓRKĘ W SZPITALU, A POUCZA INNYCH
JA NIE MOGŁABYM CHODZIĆ DO PRACY
OD DWÓCH TYGODNI NIE BYŁA U DZIECKA
TWARZĄ W TWARZ
Przepraszam za bałagan.
Późno wróciłem z pracy.
Nie zdążyłem posprzątać.
To ten pokój.
Bardzo słoneczny.
Okna wychodzą na południe.
Jasno jest tu niemal przez cały dzień.
Nowy materac.
Zejdzie pan trochę z tych 400 euro?
Nie, przykro mi.
Do tego rachunki.
Myślałem o czymś tańszym.
Rozumiem.
Spróbuj.
Patrz przed siebie, choć wiem, że piłka kusi.
Stopy bliżej, na szerokość ramion.
- Śluby to sama radość. - Dla mnie to koszty.
W tym miesiącu idę na trzy.
A każdy kosztuje mnie 200 euro.
Doliczcie pociąg i hotel.
- Ja jadę na jeden. W Maracay. - Gdzie to?
- W Kolumbii. - W Wenezueli.
- Mój to zwykły ślub cywilny w kraju. - I super.
Ja jadę 500 kilometrów dla XII-wiecznej kaplicy.
Dziecinada.
Wystarczy podpisać papier i z głowy.
- Masz garnitur? - Jasne. Z kamizelką.
Marina Ochoa nadal przebywa w szpitalu.
Wczoraj odwiedziła ją matka, nasza redakcyjna koleżanka,
Lina Gallego.
Podobno między Liną a jej mężem doszło do awantury
w obecności personelu medycznego i pacjentów.
Skomentuje pani to, co się stało?
Jak się pani czuje?
Wróci tu pani jutro?
Sam wybrałem. Czcionkę też.
Rodzina Vero ma inne.
Jasnobeżowe.
Przepraszam cię, ale nie przyjdę.
Nie wygłupiaj się, musisz być.
Chodzi o Sarę i jej córkę?
Właściwie nie jesteśmy już rodziną.
Nic mnie nie łączy ani z tobą, ani z Vero.
Wiedzą, że cię zaprosiłem.
To bez sensu.
Dlaczego?
Rozumiem, że nie chcesz widzieć mojej siostry,
ale co z innymi?
- Nie obchodzi cię własne dziecko? - Nie o to chodzi.
Na to wygląda. I tak mówi moja siostra.
Myli się.
Wpadły na ciebie w sklepie.
Mogłeś się chociaż przywitać.
- Ulica dalej odcięta? - Tak. Wysadź mnie tutaj.
Do jutra.
Tak?
Rozmawialiśmy przez telefon.
Przyszłam obejrzeć pokój.
Mogę wejść?
Nie gryzie.
Uciekaj. Już cię nie ma.
Chcę obejrzeć dom.
Pokój matki, zmarła rok temu.
Lubisz łodzie?
Zbieram. Należały do ojca.
Jak masz na imię?
Tak naprawdę.
Pedro.
A więc to tutaj?
Tutaj spędzasz całe dnie, wylewając z siebie jad?
- Nie tylko ja. - Wiem.
Ale tylko ty byłeś na tyle głupi, żeby wspomnieć o wynajmie.
Nic mi nie powiesz?
Na profilu jesteś rozmowniejszy.
Powiedz to.
Powtórz, co napisałeś.
Tutaj. Patrząc mi w oczy.
Mogę tylko przeprosić.
Mam gdzieś twoje przeprosiny.
Nie wyjdę, póki tego nie powtórzysz.
Usiądź.
Siadaj.
Śmiało.
Mów.
Na tym się skończy, pójdę sobie.
Tylko tego chcę.
Nie pamiętam, co napisałem.
- Nie pamiętasz? - Nie.
Usunę komentarz.
Więcej pani o mnie nie usłyszy. Obiecuję.
Alge68. To ty. Zgadza się, Pedro?
Wcale tak nie myślę. Naprawdę.
Nie wiem, dlaczego to napisałem. Ot, głupota.
Głupota?
Nie wstyd ci tego tak nazywać?
Może dla takich jak ty to normalne?
Nie zna mnie pani.
A ty mnie znasz?
Wiesz tylko, że mam program w telewizji.
Wiem więcej niż pani o mnie.
- Tak? - Wszyscy to wiedzą.
Dlatego masz prawo mnie oceniać?
Obrażać mnie? Grozić mi?
Czym się zajmujesz?
Dbam o pole golfowe.
A twoja żona? Jesteś żonaty?
W separacji.
Masz dzieci?
Córkę. Dlaczego pani pyta?
Jak słusznie zauważyłeś, wiesz o mnie więcej niż ja o tobie.
Czytają tylko okrutne komentarze.
Kto?
Ludzie w Internecie.
Mów. Powtórz, co napisałeś.
Po co?
Bo taki mam kaprys.
Mów.
Albo złożę skargę. Mam świetnych adwokatów.
Mów.
Zasłużyłaś na to, co cię spotkało.
Mam nadzieję....
- Nie mogę, proszę. - Czytaj. Dalej.
Zasłużyłaś na to, co cię spotkało.
Mam nadzieję, że i ty popełnisz samobójstwo,
pieprzona zdziro.
Chętnie pomogę.
Pomógłbyś?
Słucham?
Pomógłbyś mi?
ZASŁUŻYŁAŚ NA TO, CO CIĘ SPOTKAŁO
MAM NADZIEJĘ...
USUNĄĆ WIADOMOŚĆ? TAK
Oki!
Nie może pani prowadzić w takim stanie.
Odwiozę panią do domu.
Albo proszę podać numer do kogoś, kto panią odbierze.
Nie trzeba, nic mi nie jest.
Mogę wziąć prysznic?
Jasne.
Ręcznik. Tu są żel i szampon.
Przeciwłupieżowy. Może być?
Okej.
Lino. Dzwoniłem setki razy.
Do domu też. Nati twierdzi, że cię nie ma.
Dajmy...
Wrzuciłam ręcznik do prania.
Super. Lepiej pani?
Tak.
Mamy tu plagę papug.
Strzelają do nich.
Muszę iść do pracy.
Już jestem spóźniony.
Rodzice też mieli taką meblościankę.
Identyczną.
Mnóstwo drobiazgów przypomina te z ich mieszkania.
Ile za pokój?
Czterysta euro, a co?
Okej. Biorę.
Zapłacę od ręki.
Nie wiem, o co pani chodzi.
Jeśli o post, już go usunąłem.
Proszę sprawdzić.
Mam to gdzieś.
Pokój jest do wzięcia?
- Tak, ale... - Wobec tego biorę.
Zaraz puszczę przelew.
Powiem tak...
Jeśli nie chce pani wracać do domu, proszę iść do hotelu.
Dam dwa tysiące.
Nikt inny nie zapłaci tyle za takie warunki.
Mniejsza o pieniądze, to kwestia...
- Przecież to bez sensu. - Co?
Wszystko. To, co pani robi.
Nie powinna pani tu być.
A gdzie powinnam?
W domu. Z rodziną.
Wygłupiłem się, pisząc, że pani pomogę.
Wyluzuj, nie o to chodzi.
Potrzebuję pokoju, na parę dni.
Przelałam pieniądze.
Będą dzisiaj, najpóźniej jutro.
- Pomogę... - Nie trzeba.
Poradzę sobie, dzięki.
Pies czasem otwiera łapą drzwi.
Trzeba je domykać.
Oki!
Mąż Liny Gallego, Alberto Ochoa, przyjechał właśnie do szpitala,
w którym przebywa ich szesnastoletnia córka Marina.
Odmówił komentarzy, prosząc,
żebyśmy uszanowali prywatność jego dziecka.
Nie wypowiedział się także na temat stanu żony.
Wnuk katolickiego króla stał się najpotężniejszym monarchą...
PROSZĘ SIĘ CZĘSTOWAĆ
Odradzam, stoi tu od wieków.
Za późno.
Twoja córka?
Nie odpowiada mi to.
- Co? - Grzebie pani w moich rzeczach.
Pani samochód odholowano.
Mów mi na ty.
Jak ja tobie.
GDZIE JEST MOJA ŻONA?
PORWALI JĄ KOSMICI
SPOKOJNIE, ODDADZĄ
Oki!
Jest tu pani mąż.
Kto to?
Fan.
Jak mnie znalazłeś?
Zadzwonili z pomocy drogowej.
Masz papierosa?
- Mogę? - Jasne.
Daj drugiego.
Dlaczego się tu ukryłaś?
Pogadajmy, Lino.
Chociaż raz.
Zostanę tu na kilka dni.
Nie teraz.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
Nie znoszę twoich łez.
Nie będę płakał.
Rozmawiałem z lekarką.
W tym tygodniu musimy ustalić datę.
Nie.
Nie ustalimy daty.
Wyraziłam się jasno.
Zostawiając ją w zawieszeniu?
Nie zabiję córki, bo lekarce się tak podoba.
Od dwóch miesięcy ona i jej zespół robią, co w ich mocy.
- Nie zaczynaj. - Nie zaczynam.
Chcę ją stamtąd zabrać. To wszystko.
To raport i moja zgoda. Podpisałem.
Śmiejesz się?
Nic nie podpiszę.
Kiedy ostatnio u niej byłaś?
Sugerujesz, że jej nie odwiedzam?
Nie widziałaś jej od tygodnia.
Wchodzisz do szpitala, ukrywasz się i patrzysz w okno.
Co z tego?
Marina zasługuje, żebyś chociaż przy niej postała.
Jest tam sama.
Dlatego chcę ją zabrać. Szpital ją wykańcza.
Nie żyje od kilku tygodni. Nie widzisz?
Wiem, że oddycha.
Ma zaróżowione policzki.
Trup tak nie wygląda.
Oddycha za nią maszyna.
Maszyna.
Jedź do szpitala, popatrz na nią.
Nie bądź egoistką.
Bo nie chcę jej zabić?
Ona nie żyje!
Spędziłem przy jej łóżku dwa miesiące.
Liczysz na nagrodę dla wzorowego ojca?
- Znowu to samo. - Co?
Serio nie widzisz? Traktujesz wszystkich jak kretynów.
Ale tym razem nie chodzi o spięcie między nami ani o jakieś głupoty.
Obwiniasz mnie.
- Co ty mówisz? - Masz do mnie żal.
- Nie myślę tak. - Przecież widzę.
Lino...
Wiesz...
- Oczywiście, już się mażesz. - Posłuchaj.
Tylko tyle możemy dla niej zrobić.
Proszę.
Cześć.
SĄSIADKA SFILMOWAŁA JĄ DZIŚ RANO
CÓRKA W ŚPIĄCZCE, A ONA SIĘ UKRYWA
Muszę ci zabrać telefon. Doniósł na ciebie.
Też korzysta, jak wszyscy.
Płacą mi za mówienie tego.
Cały dzień się w niego gapiłeś.
Omal nie wjechałeś w krzaki.
Idziemy, gdzie zawsze?
Skoczymy na jednego?
Nie mogę, bawcie się dobrze.
Czy Lina u pana mieszka?
To jej zdjęcia, przy pańskim basenie.
Czy wszystko u niej w porządku?
Co pana łączy z rodziną?
Oskarżenia wobec pana, panie Martinez,
poparte są mocnymi dowodami.
Jakimi? Nic na mnie nie macie.
Wystarczy waszych kłamstw i manipulacji.
W tym programie nie kłamiemy.
Popatrz, jaki zadowolony z siebie.
Palant.
Dwa lata czekał, żeby zająć moje miejsce.
Przepraszam.
Nie patrzy na niego, widzisz?
Odwraca wzrok.
A takich jak ten gnojek trzeba przewiercić spojrzeniem.
Wtedy tracą rezon.
Zdradzę ci trik.
Nigdy nie witam się z gośćmi przed programem.
Udaję, że ich nie ma.
Gdy pada pierwsze pytanie, przechodzą do obrony.
Nie wiem, jak zniosłabym starcie z samą sobą.
Oddam pani pieniądze, jeśli się pani wyniesie.
Kto mówi, że się wyniosę?
Dobrze mi tutaj.
Nie pamiętam dobrego wywiadu ze mną.
Chodź.
Usiądź tu.
- Ale... - Tutaj.
Naprzeciwko mnie. Siadaj.
Usiądź.
Powiedz: "Dzień dobry"
albo: "Dobry wieczór".
Już późno.
"Dobry wieczór".
Dobry wieczór. Dzięki za zaproszenie do programu.
Patrz mi w oczy.
Właśnie tak.
Pytaj, o co chcesz.
Ty tu jesteś gospodarzem.
Dlaczego została pani dziennikarką?
Co to za durne pytanie?
I nie mów do mnie na pani. Nie znoszę tego.
Jeszcze raz.
Dlaczego tu ze mną siedzisz?
Dlaczego się nie wyniesiesz?
To dobre.
Nie chcę być tam.
Gdzie?
Tam, gdzie ona. W szpitalu.
Przecież to bez sensu.
Nie rozumiesz. Tak jak Alberto.
To moja wina.
Trafiła tam przeze mnie.
A teraz czeka tylko, żebym podpisała dokumenty.
I odejdzie. Jak zawsze marzyła.
A ja nawet tego nie potrafię jej dać.
Nie poradzę sobie, nie podpiszę.
Oki!
Gdzie jesteś, piesku?
Zobacz, co ci przyniosłam.
Jakie fajne.
Halo?
Wiem, że tu jesteś.
Niech to szlag.
Czyli to prawda, że jesteś z ojcem?
W sieci aż huczy.
Ludziom odpieprzyło.
Piszą, że staruszek podaje ci prochy.
Ukrywasz się tutaj?
Nie.
Nosisz podomkę babci.
Pewnie masz garderobę wielką jak ten pokój.
Torebki i buty we wszystkich kolorach.
Ile tego będzie?
Nie wiem. Dużo.
Na pewno się ukrywasz. Dlatego znosisz ojca.
Fajne włosy. Kręcone.
Wyglądasz młodziej niż na ekranie.
Czeszą cię na starą babę.
Współczuję sprawy z córką.
W twoim programie podgrzewają atmosferę.
Mówią, że jej nie odwiedzasz.
- Palisz? - Tak.
- Masz fajki? - Tytoń i bletki.
Zobacz.
Podbiorę ci.
- Masz filtr? - Nie.
Wieki tego nie robiłam.
Nie wiem, czy pamiętam.
Nic prostszego. Jeśli za młodu paliłaś jointy.
Zdarzało się.
Dzięki. Masz zapalniczkę?
W kieszonce.
Chodzisz do liceum?
Nie. Robię kurs online.
Chcę zostać tatuażystką.
Ćwiczę na świńskiej skórze od rzeźnika.
Na ludzkiej zrobiłam tylko te dwa.
Ekstra, co?
Zostaniesz na dłużej?
Nie wiem. Chyba nie.
Nie mów mu, że tu byłam
Przy szopie jest dziura w żywopłocie.
Gdybyś chciała zwiać.
Zapamiętam. Dzięki.
Daj dychę, to kupię ci majtki.
Po babci nie zostały.
Przyniesiesz też spinkę?
Jasne.
Nie nadaję się na bankiety.
Tyle gadam, że wychodzę głodny.
Gadaj tam, gdzie kręcą się kelnerzy.
Do jedzenia będą kanapki?
Marzyły mi się steki.
Nie martw się, z głodu nie umrzesz.
Pomyśl o homarach.
Na weselu będzie gwiazda.
Przyjdziesz z przyjaciółką, Pedro?
Czy Lina odwiedza Marinę?
Co pana z nią łaczy?
Jak ona się czuje? Mieszkacie razem? Powie pan coś?
Wyda pan oświadczenie?
Zna pan jej męża?
Dlaczego wyłączyła telefon?
Zaparkowała na środku ulicy.
Czekałam kilka godzin, nie odjechała.
Musiałam coś zrobić.
Przygotowałem więcej.
Bierz z lodówki, na co masz ochotę.
Zapłaciłaś z górką.
Jest skryty.
Z nikim tu nie rozmawia.
Przyjaźni się pan z Pedrem Rico?
Nie, chodziliśmy do jednej szkoły,
ale tylko się pozdrawialiśmy.
Jako dzieci nie bawiliśmy się razem.
Ale wszyscy go tu znają.
Kiedyś wjechał w ciężarówkę.
W samochodzie siedziała jego córka.
Pewnie był zalany w pestkę.
Sukinsyn.
Wcale tak nie było.
Zaliczyłem stłuczkę i tyle.
Córka wyszła bez szwanku.
Nie musisz się tłumaczyć.
Wiem, mówię tylko, że córce nic się nie stało.
To wszystko.
Wierzysz w to?
W świętych patronów, w Boga?
Nie, ale matka wierzyła, żarliwie.
Módl się za mnie, święty patronie,
abym dostąpiła pocieszenia i łaski u Boga.
Niech mnie pobłogosławi
i ulży mi w cierpieniu.
W nawiasie "odmów modlitwę".
Wdzięczna po wsze czasy. Amen.
Zazdroszczę wierzącym.
Są pewni, że Bóg zawsze ich wysłucha
i pomoże im rozwiązać problemy.
Matki nie wysłuchał.
Albo dobrze się z tym ukrył.
I na pewno jej nie pomógł.
Pozwolił jej wyjść za ojca.
A kiedy modliła się, żeby odmienił starego,
udawał, że nie słyszy.
I tak ojciec pił przez 30 lat, aż w końcu wykitował.
Potem modliła się do Wszechmocnego w mojej intencji.
Nie zwracał na nią uwagi.
Czasem... kiedy naprawdę dałem jej w kość...
albo wpakowałem się w kłopoty,
mawiała, że jestem taki jak on.
Nie ten z góry, jak ojciec.
Facet z wąsami z fotki w salonie?
Tak.
Genu nie wydłubiesz.
Mówię to, co wszyscy myślą.
Ty też, Gonzalo, choć siedzisz cicho.
Wujek Emilio będzie miał niespodziankę.
Powiedziałam, że coś szykuję, ale nie podałam szczegółów.
Cyknę gościom śmieszne fotki. Na pamiątkę.
Może zrobię z nich album?
To ten?
Szukam polaroidu, na pewno tu jest.
Ojciec nic nie wyrzuca. Popatrz na to.
Po cholerę to trzyma?
- Stary syfon. - Pewnie dziadka.
- Kolejny śmieć. - Pełny.
- Nie wiem, co w nim jest. - Nie potrząsaj.
Pełno gratów, jak to u zbieraczy.
Kiedy przejmę dom, wszystko powyrzucam.
Nie planuję dzieci. Nikt tego nie odziedziczy.
Będę ostatnia z rodu.
Taka jesteś pewna?
Na mur-beton.
Martwię się jedynie, kto znajdzie zwłoki.
Dzieci tylko do tego się przydają.
Ja pewnie natknę się na szkielet ojca na kanapie.
Wykituje przed telewizorem albo laptopem.
Nic tu nie ma.
Chciałaś dzieci?
Nie.
Ile lat ma twoja córka?
Szesnaście.
Raz ją widziałam.
W gazecie.
Ojciec trzymał ją za rękę w jakimś parku.
Zobacz! To jest to.
Tego szukałam. Uśmiech.
Nie działa.
Ma baterie?
Pewnie się zestarzał, leży tu od lat.
Posypał się film albo negatyw, nie wiem co to.
Daj, spróbuję to coś wymienić.
Dla mnie polaroidy są za duże.
- Tak? - I za ciężkie.
Kiedy byłam mała, ojciec się z nim nie rozstawał.
Nie wiem, jak mógł tak o tobie napisać.
To trudny typ.
Kiedyś nie był takim gnojkiem.
Albo lepiej się maskował.
Nie idzie na wesele wujka, jedynego, który nadal go znosi,
żeby mnie nie spotkać.
Nie chce być moim ojcem.
Zresztą...
Byłabym zapomniała.
Majtki, rozmiar M, sześciopak...
- i spinka. - Super.
Kosztowała jedno euro, a to 12, po dwa euro za parę.
Torebkę mam na górzę.
Spokojnie. Zdążymy.
I...
- Ekstra. - Prezent.
Podebrałam matce.
Ukradłaś? Masz tupet.
Specjalnie dla ciebie.
Dzięki.
WIEMY, GDZIE MIESZKASZ, PEDRO WPADNIEMY DO CIEBIE
PIEPRZONY OPÓJ, WYKORZYSTUJE JĄ
GDZIE POLICJA?
BĘDZIE ZGRYWAŁ OFIARĘ PEWNIE JEST FANEM PROGRAMU
NA PEWNO CHCESZ USUNĄĆ KONTO?
TAK
Nie ruszaj lewą nogą.
Weź zamach...
- I zakończ. - To ten gość?
Nie myśl o nim, skup się.
Chyba nie zrobisz mu zdjęcia?
Zostaw. I tak mamy teraz mnóstwo kłopotów.
Jeszcze trochę, a zarząd się wtrąci.
Szlag by to. Zaczekajcie.
Hej, celebryto! Co tam?
Patrzą na ciebie częściej niż na mnie.
Co jest?
Co ty wyprawiasz?
Odbiło ci?
Nic mi nie powiesz?
Przez ciebie wystawiłem Vero.
Nie powinno mnie tu być.
Jutro się żenię.
Bardzo ci tego, do cholery, życzę.
Żebyś wreszcie przestał pieprzyć
o zaproszeniach, garniturze, kamizelce,
o 33 kanapkach, które zjemy.
Jakbyś... tylko ty jeden na świecie się żenił.
Przepraszam.
Jedź do domu.
Weź kilka dni wolnego, na pewno masz coś w zapasie.
Wróć, kiedy wszystko sobie ułożysz.
Widziałem córkę, była tutaj.
Wpadła po polaroid. Na ślub.
Mogłaś jej nie otwierać.
Nie otworzyłam, ma klucze.
Przychodzi do psa, kiedy ciebie nie ma.
Odkąd się zjawiłaś, nic nie ma sensu.
Nie mam z tym nic wspólnego. To twój problem.
Jaki problem?
Twoja córka uważa, że jej nie kochasz.
Tak ci powiedziała?
Nie tego chciałeś?
Nie masz pojęcia.
O co chodzi?
Nie chcesz, żeby widziała, jaki jesteś żałosny?
Wie, ale ma to gdzieś.
Woli dennego ojca niż żadnego.
I co? Skończyły się wymówki?
Wymówki? Tak ci się zdaje?
A to?
Co to jest?
Twoja córka umiera w szpitalu, a ty się tu chowasz
i masz czelność udzielać mi rad?
Jaka jest twoja wymówka?
Oboje jesteśmy...
egoistami.
Z jedną różnicą.
Ja jestem sławna, ty nie.
Dlatego nie przejmuj się.
Kiedy odejdę, ci ludzie znikną razem ze mną.
Mamy dziś dla państwa szczególny materiał.
Jak wiecie, nasza koleżanka, Lina,
prowadziła ten program przez wiele lat,
a ja miałam zaszczyt pracować z nią popołudniami.
Zanim siedem lat temu wymyśliła nowy program,
przygotowaliśmy niespodziankę na jej urodziny.
Odnaleźliśmy nagrania.
O rany! Co tu robicie?
- Poznajesz ich? - Jasne!
Czułam, że coś kombinujecie. O co tu chodzi?
- Masz urodziny. - Dzięki.
Cześć, Marino. Wszystko okej?
Podoba ci się u mamy w pracy?
Tak.
W jej garderobie jest mnóstwo twoich zdjęć.
Ptaszek podpowiedział mi, że lubisz rysować.
- Tak. - Powiedz, co najbardziej.
Zwierzęta i domy.
Dlaczego domy?
Bo je lubię.
Chce zostać architektem.
Nie dziennikarką, jak mama?
Nie, chcę budować domy i inne rzeczy.
Zapytaj, dlaczego to moja wina.
Dlaczego się obwiniasz?
Zadzwoniła do mnie...
Na chwilę przed.
Chciała pogadać.
Dzwoniła kilka razy.
Domykałam coś, nie pamiętam nawet co.
Ale chyba było ważne.
Tak mi się wtedy zdawało.
Zobaczyłam jej imię.
Ale nie odebrałam.
Dzwoniła do końca.
Telefon leżał na stole.
Wiedziałam, że to ona.
I nie odebrałam.
Chciała pogadać.
A ja nie odebrałam.
Bo nie miałam na to ochoty.
Szlag by to.
Wychodzi. Nagrywaj. Szybciej.
Chodź tu.
Jak się pani czuje?
Jedzie pani do szpitala?
Jakieś wieści w sprawie córki?
Co panią łączy z Pedrem?
Przeprosił za to, co napisał?
Dlaczego była tu pani tak długo?
Kiedy wraca pani na plan?
Co u pani córki?
Co na to mąż?
Skomentuje pani wypowiedzi widzów?
Czekamy na powrót.
Jak się pani czuje?
Rozmawiała pani z Albertem?
- Chwila. Ucieka. - Powie pan coś?
Jesteście parą?
Dzięki za rozmowę.
Nagrałeś?
Wersja polska na zlecenie HBO Iyuno Polska
Tekst: Ola Ostrowska