Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
BOHATEROWIE POTRZEBNI OD ZARAZ
Wszystko gra, chłopaki?
- Tak. - Ruchy.
Wszystko na czas. Spójrz.
A jak furgonetka?
Zajebista fura.
Jechała gładziutko przy 110 na godzinę.
A to?
- Proszę. - Wymienisz ją na pełną?
Poniekąd.
I nikt się nie kapnie?
Mam nadzieję.
- Dalej. - „Nadzieję”.
Montero!
Chodź tutaj.
Dobry wieczór. Możemy?
Siadajcie.
- Dzięki. - Jedliście coś?
Tak, po drodze.
Po załadunku?
Tak, ale bez obaw.
Mieliśmy ją cały czas na oku.
- Czyli wszystko gra? - Jasne.
Nawet nasze żony nie wiedzą.
Ściemniliśmy im, że jedziemy się pomodlić do Judy Tadeusza.
Czyli nikt stąd ani z elektrowni nie dowie się o tym?
Ależ skąd. O wszystko zadbaliśmy. Mieliśmy sporo czasu.
Casasola przeniósł się miesiąc temu.
Przyjechał z Bajío. Miał dorobione klucze. Wszystko sprawnie – tak jak pan lubi.
- Czyli wszystko gra. - Tak jest.
No dobrze.
Płatność w przyszłym tygodniu.
Dziękujemy.
A ty?
Mówiłeś komuś?
Siedzisz tak cicho.
Nikomu.
Na pewno?
Tak.
Nie pochwaliłeś się nikomu takim zarobkiem?
- Nie. - Żadnemu koledze albo współpracownikowi?
Albo dziewczynie?
Nie.
No to świetnie.
Spokojnie.
Wyluzuj. Wszystko gra.
Weź głęboki oddech.
Oddychaj.
I powiedz, czy ktoś jeszcze o tym wie.
Nikt, panie Solares.
- No powiedz, że ktoś wie. - Nikt nie wie!
Chcę, żebyś skłamał.
No dalej.
Spójrz na kolegę.
Mówił, że nikt nie wie. I jak skończył?
Martwy.
Naprawdę nikt nie wie. Przysięgam na własne dzieci.
Na własne dzieci!
Błagam! Mówię prawdę!
Chcę, żebyś zrozumiał, że jeśli mówisz, że nikt nie wie,
zabicie cię domyka temat.
Ale gdybyś komuś powiedział, nie mógłbym cię zabić.
Rozumiesz, prawda?
Tak.
Tak, powiedziałem komuś.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wierzę ci.
Nie… Błagam, niech pan tego nie robi!
Błagam! Nie!
Proszę.
Dzień dobry, komisarzu.
- Był dobry do tej chwili. - Niezły mecz wczoraj, co?
Bez podlizywania się, Montijo. Jakie mamy nowe sprawy?
Cóż, niewiele ich.
Trzy skradzione auta.
- Takie pomiń. - Jasne.
Jakiś gość włamał się do babki i obrabował jej mieszkanie.
Babka ranna?
- Nie. - Niech Gómez to weźmie.
W klubie na Starym Mieście dwóch zbirów pobiło nieletniego.
Zmarł zeszłej nocy z powodu krwotoku wewnętrznego.
Boże.
Właściciel klubu płaci nam co miesiąc. Chce z panem pogadać.
Do Jiméneza. Ale niech najpierw tu wpadnie.
Żona pracownika wojskowego zgłosiła jego zaginięcie.
Pojechał ze znajomym pomodlić się do świątyni świętego Judy Tadeusza.
I już nie wrócił.
Ugarte to weźmie. Ugarte!
- Szefie. - Montijo przekaże ci raport.
Zaginięcie dwóch pracowników wojskowych.
Przepraszam, szefie.
A Díaz coś dostanie?
- A co? - Nie słyszał pan?
O czym?
Díaz jest w rozsypce.
Wczoraj przyłapał żonę z kochankiem.
Zdradzała go od pół roku.
Może warto mu coś dać?
Taka terapia zajęciowa.
Jasne. Ale jest w stanie pracować?
Bierze tabletki nasenne.
Ale możemy zrobić jak z Gómezem, gdy zmarł mu dzieciak.
Przydzielimy mu psychologa.
Pogadam z sędzią. Może mają kogoś wolnego.
Umowa była inna, panie sędzio. Tak, wiem.
Ale nie miałem mieć wykładów w Colegio de Bachilleres?
Albo popracować z niepełnosprawnymi dziećmi?
Dzięki.
Komisariaty to niebezpieczne miejsca. Ludzie są stamtąd porywani.
Naprawdę tak się dzieje. To prawdziwa dżungla.
Jasne.
Prace społeczne pomagają mi w sprawie wstrzymania procesu.
A ja w ramach swojego zawodu mogę wspierać społeczność.
Dzięki temu oddalą sprawę.
- A czemu policja? - Nie wiem.
- To spory stres. Czego chcą? - Nie wiem.
Mam pomóc jakiemuś detektywowi. Ale nie martw się.
Jakoś się z tego wykręcę.
Twoja mama pytała, czy na pewno dziś się wybieramy.
- Dokąd? - Na Paschę.
To już?
- Ale ten czas leci, Diano. Daj mi chwilę. - Mogę też nam coś zamówić.
- Jasne. - Ale jeśli nie chcesz, to też w porządku.
- Chcę. - Widzę, że nie.
- Czuć to w twoim głosie. - Mówię, że chcę.
- Ale tak nie czujesz. - Skarbie.
Chcę, żebyś zamówiła jedzenie i żebyśmy miło spędzili czas.
Wszystko będzie dobrze.
Doktorze Silverstein, został pan skazany za…
Potrącenie kobiety.
Tak naprawdę to sama rzuciła się pod samochód.
Jej dzieci mnie pozwały, choć wyszła z tego bez szwanku.
Odebrano mi samochód, prawo jazdy i licencję.
Katastrofa.
Tak czy siak, sędzia wyznaczył panu prace społeczne.
Tak. Ale chciałem dopytać, co dokładnie miałbym tu robić.
Jeden z naszych ludzi przechodzi ciężkie chwile.
Parę dni temu dowiedział się, że jego żona prowadziła podwójne życie.
- Z innym mężczyzną? - Nie, nocami walczyła ze złem.
Tak, z innym mężczyzną. Jej kolegą z pracy.
- Przyłapał ich razem. - Rozumiem.
Chcemy, by pomógł mu pan w powrocie do pracy.
- Taka… - Terapia zajęciowa.
Proszę posłuchać.
Moja znajoma jest specjalistką, jeśli chodzi o terapię par.
- Idealnie by się nadała… - Nie, ograniczamy się do niego i do pana.
A może moglibyśmy… jakoś inaczej załatwić tę sprawę?
Proponuje mi pan łapówkę?
Nie.
Bo możemy dodać trochę godzin do tych prac społecznych.
Słyszał pan o wysypisku w Xochiaca? Sporo tam roboty.
Ależ skąd. W życiu nie proponowałbym łapówki.
Po prostu zapytałem o inne opcje.
Sęk w tym, że Díaz to syn jednego z moich najlepszych przyjaciół.
Był moim największym druhem. Dlatego to dla mnie sprawa osobista.
A czy ten Díaz wie o mnie?
Coś tam mu wspomniałem. Díaz!
Co tam, mistrzu?
Dzień dobry.
- Co u pana? - Świetnie, bo zawitałeś.
- Montijo. - Cześć. W porządku?
Chyba tak.
Díaz, poznaj doktora Liebermana.
Silversteina.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
- Silverman… - Silverstein.
No tak. Doktor jest stąd.
I jest psychologiem.
Będzie ci towarzyszył w pracy.
- Montijo przekaże ci szczegóły sprawy… - Chwila. Towarzyszył w pracy?
Mam jeździć z nim w radiowozie?
To niebezpieczne.
Nie zawsze.
To rutynowa praca.
- Díaz to jeden z naszych asów. - Szefie?
Ma rację. To nie będzie konieczne.
- To w sumie absurd. - W rzeczy samej.
Nic mi nie jest.
Wygląda dobrze.
Spokojnie.
Znajdziemy rozwiązanie, dobrze?
Popatrz na mnie.
Nie ma mowy o tragedii, jeśli dostrzegamy z niej wyjście.
W chwili, w której dostrzeżemy drogę ku przyszłości,
teraźniejszość przestaje być taka zła.
Już wyczuwam, że się zgracie.
No dobrze.
Możemy zacząć? Opowiesz mi, co się stało?
Chodzi o moją żonę. Byliśmy razem od prawie czterech lat.
Zaczęła spotykać się z innym facetem.
I w czym problem?
Ty jej nigdy nie zdradziłeś?
Kilka razy.
Powiedziałeś jej?
- Nie. - Dlaczego?
- Bo to trudne. - Oczywiście.
I dlatego chcę wiedzieć, jak się z tym wszystkim czujesz.
Jestem trochę niespokojny.
Czerwone.
Pierdol się, skurwielu!
A zjechałeś ją chociaż?
- Nie. - Dlaczego nie?
A po co?
Uznałeś, że to nie ma sensu? A może bałeś się?
- Niby czego? Najgorsze już się stało. - Gdyby tak było, mógłbyś spać.
Bez tabletek. No bo najgorsze już się stało.
Bez urazy, ale wyglądasz, jakby trawiła cię panika.
- Wiesz, czym jest panika? - Co?
Panika jest wtedy, gdy czujesz, że to, czego lękasz się najbardziej,
za chwilę się wydarzy.
Tak? I niby czego lękam się najbardziej?
To właśnie musimy wspólnie ustalić.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Czołem. - Dzień dobry.
Tutaj.
Dzień dobry.
- Dziękujemy za spotkanie. - Detektywie.
Mam trzy pytania.
- Na pewno pojechali sami? - Tak.
I nie z innymi kobietami? Koleżankami albo kochankami?
Montero to spokojny gość.
Casasolę ledwo znam. Trafił tu niedawno z Bajío.
- Masz kontakt z fabrykami? - Oczywiście.
- Ze względu na pracę. - Każda wskazówka będzie pomocna.
- Jasne. - Info o zleceniach na boku.
Albo o zaginionej broni czy ładunkach wybuchowych.
Oczywiście.
Na wszelki wypadek zostawię swój numer.
Kurde. Masz może jakąś kartkę?
- Jasne. - Cokolwiek.
- Trzymaj. - Dzięki.
Wykreśl mój numer.
Słucham?
Co mówiłeś?
Że jest tam mój numer.
- Do kontaktu. - Dzięki.
Powinno wystarczyć.
Przepraszam. Generał Valdés czeka na panów.
Świetnie.
- Dzięki za wszystko… - Santos.
Casasola powiedział żonie, że jadą autem Montera.
A Montero powiedział żonie, że jadą autem Casasoli.
Oba stoją pod domami.
Mieli dostęp do jakichś pojazdów wojskowych?
Nie.
Jestem pewny, że nie mieli.
W porządku?
Przepraszam.
DEPARTAMENT ZAOPATRZENIA WOJSKOWEGO
Może to mieć jakiś związek z handlem bronią?
Słucham?
Kilka dni temu przeczytałem w La Jornada, że w Meksyku wojskowi często…
parają się tym procederem.
Oczywiście nie wszyscy.
Tylko niektórzy.
Nie. Nie ma żadnych takich powiązań.
Ja pierdolę! Skup się!
Nie zachowywali się dziwnie? Nie było żadnych dziwnych telefonów?
Nie było.
W porządku.
Pieprzony nazista gapił się i oceniał mnie,
a ty mnie zostawiłeś, przez co wyszedłem na idiotę.
Miałeś rację.
- Z czym? - Za mało jej nawrzucałem.
Nie pocisnąłem jej wystarczająco mocno.
Teraz czuję się lepiej.
Dlaczego uważasz, że za mało jej nawrzucałeś?
Dlaczego ustaliliśmy, że najgorsze jeszcze przed nami?
- Zdradziła mnie, ale nie rzuciła. - A wyzwiska mogłyby ją do tego popchnąć.
A zatem panika związana jest ze strachem przed byciem porzuconym.
Z jakim wspomnieniem z dzieciństwa może się to łączyć?
Z tym, że matka odeszła od ojca, gdy ten stracił pracę?
No i proszę. Mamy to.
To kluczowy wniosek. Zrobiliśmy spore postępy.
Co zrobił twój ojciec?
- Też był gliniarzem. - I za co go zwolniono?
Próbował opchnąć skonfiskowane sprzęty AGD.
Czyli oskarżono go o korupcję.
Ile miałeś wtedy lat?
Jakieś 13 albo 14.
No to nieźle.
Wkraczasz w wiek dojrzewania.
I tuż przed tym, jak masz zostać mężczyzną,
postać ojca jako uosobienia mężczyzny upada pod czyim zawiedzionym spojrzeniem?
- Mojej mamy? - Kobiety, Díaz!
„Żadna kobieta mnie pokocha”.
„Żaden ze mnie facet”.
Możemy dodać do tego standardowe męskie lęki.
„Odeszła, bo ten drugi jest lepszy w łóżku”.
„Odeszła, bo on może dłużej niż ja”.
„Odeszła, bo ma twardszego”.
Ty skurwielu!
Rozwaliłeś mu furę, dupku!
Zatrzymaj się, zjebie!
Staranowałeś czyjś samochód.
- A gdzie tam, tylko przetarłem. - Nie, wjechałeś w niego.
Nic się nie stało. Luzik.
Jak chcesz. Jesteś gliną.
No dobrze.
Dzięki za podwózkę, Díaz.
To ja dziękuję. W końcu odpocznę.
Chciałem dać ci moją wizytówkę.
Zobacz. Tu masz mój numer.
W razie czego dzwoń. Zazwyczaj nie śpię do późna.
- Mam nadzieję, że nie byłem nachalny. - Nie.
To twój tata?
- Tak. - Wzruszające.
No dobra.
Pamiętam, że wstydziłem się go.
Po zwolnieniu przesiadywał w domu. W dresach, nieogolony.
Ciągle się z nim kłóciłem.
Rozumiem.
- Bo chciałem, by się zmienił. - Jasne.
A powinienem był wykorzystywać czas, jaki był mi z nim dany.
Niestety na tym musimy skończyć.
Ale nie porzucaj tematu.
W sumie nie spytałem. Gdzie mieszkasz?
W Satélite.
Ale dziś ram nie wracam. Zatrzymałem się w hotelu w Tlalpan.
Nie chcę wracać do domu.
- No jasne. - Nie po tym, co nagadałem Mónice.
No tak.
- To do jutra. - Jasne. Odpocznij.
Gdzie jesz kolację?
Czołem!
- Hejka! - Cześć, kochanie.
- Cześć. - To moja partnerka Diana.
To detektyw Díaz.
Nie podałeś swojego imienia.
- Cameron. - Cameron Díaz.
Złapałem się.
Taki żarcik.
Trochę suchy.
- Alfredo. - Chodź.
- Miło cię poznać. - Czuj się jak u siebie.
To XIX-wieczny dom. Mam tu też gabinet. Rozgość się. Śmiało.
Musiałem zaprosić go na kolację. Ma ciężki okres.
- Przenieśmy nasze plany. - Dlaczego to robisz, Mariano?
Nie bądź zła.
I nie bądź wobec mnie za czuła, bo jest z nim źle w tej kwestii.
Nie chcę, by się zdołował.
Kocham cię.
Lubisz muzykę klasyczną? Czy puścić coś innego?
- Zapuść to, co lubisz. - W porządku. Chodź.
Zapraszam.
- Wybacz. - Jasne.
A to co?
Peña de Bernal.
Zrobiłam je na naszym ostatnim wypadzie. Kiedy to było? Trzy lata temu?
Tak. Uwielbiam wspinaczkę skałkową.
Wygląda to na wyczyn, ale był półtora metra nad ziemią.
Udaje odważnego, ale to mój kochany misio.
To co, jemy?
Ostrzegam – ma gorzki smak.
- Faktycznie. - To przypomnienie, że byliśmy zniewoleni.
- Podczas II wojny światowej? - Też, ale tutaj chodzi o niewolę egipską.
Jakieś 4000–5000 lat temu, gdy zbudowaliśmy piramidy.
- Nie my je zbudowaliśmy. - My.
- Nie ma na to dowodów. - To fakt.
- Nie zanudzaj go historią. - Jest fascynująca.
- Prawda, Díaz? - Zjesz macę?
Co? Tak, jasne. Dzięki.
Dziękuję.
- Pycha. Dzięki. - Cieszę się.
Dzięki.
Kto by się spodziewał takiego spotkania?
Ja mam policyjnego znajomego, a ty – żydowskiego.
Jest sporo uprzedzeń co do policjantów, prawda?
- Tak. - Mnóstwo.
Ale to nie do końca uprzedzenia, bo korupcja to nie fikcja.
Diana.
W tej branży są różni ludzie, ale zarabiamy mało, więc…
Lekarze i nauczyciele też, a nie są przeżarci korupcją.
- Diana. - Nie noszą broni.
Gdybym rządził, podniósłbym pensje.
Lepiej, by uzbrojeni ludzie jednak byli zadowoleni, prawda?
- Tak. - Tak.
- Niebo w gębie. - Co nie?
Dzięki.
Sama zamawiałam.
Co dziś robiłaś?
Nic.
Poszłam do dentysty.
- I jak było? - Potrzebne będzie leczenie kanałowe.
- O rany. Bolesna sprawa. - No i rozglądałam się za pracą.
Jej poprzednia firma splajtowała parę miesięcy temu.
- Jest księgową i szuka pracy. - No cóż…
W porządku, Díaz?
Tak.
Umówiłam nas na padla w czwartek z Sandrą i Alexisem.
Na pewno wszystko gra? Wydajesz się zestresowany.
Nie.
Twoja żona cię zdradza.
Co? Co masz na myśli?
- No właśnie to. Zdradza cię, doktorku. - Że co?
O czym ty mówisz? Nic z tych rzeczy.
- Zdradzasz go? Tak czy nie? - O czym ty…
- Co ty gadasz? - Odpowiedz.
Spokojnie.
Co ty wyprawiasz, Díaz? Odbiło ci? Uspokój się.
Zdradzasz go?
Uspokój się.
Díaz, ochłońmy trochę.
Spójrz na mnie.
To projekcja.
Nie mówisz do niej, tylko do swojej żony.
- Schowaj broń. - Zdradzasz go?
Odpowiadaj!
- Schowaj broń! - To proste pytanie.
Zdradzasz go? Tak czy nie?
- Schowaj broń! - Tak!
- Co?
Tak!
Jak to?
To prawda. Ale przysięgam, że nadal cię kocham.
- O czym ty mówisz, Diana? - No tak wyszło.
- Nie chciałam. Wybacz mi. - Dlaczego mnie zdradzasz?!
Mów wyraźnie, bo ledwo cię rozumiem!
Myślałam, że masz kogoś na boku.
Kiedy miałbym mieć na to czas przy takiej ilości pacjentów?
Na warsztatach literackich omawialiśmy Panią Bovary.
Profesor powiedział, że była odważną kobietą.
Była odważna, bo żyła w innym wieku!
Kobiety były wtedy tłamszone i nie zdradzały mężów.
Dziś wszystkie zdradzają. Jesteś jak każda inna!
- Wcale nie… - Owszem.
Jak mogłeś odwalić coś takiego?
Co to za gość?
Nauczyciel z warsztatów literackich, na które chodzi ta głupia baba.
Jak się domyśliłeś?
Za długo zwlekała z odpowiedzią na proste pytanie.
I nie miała obrączki.
Zawsze tak robią.
My nie mamy obrączek, bo nie jesteśmy małżeństwem.
Błagam, zabierz mnie stąd.
- Mariano… - Nie odzywaj się do mnie.
Co za pinda.
Nie rozumiem.
- Też byłem idiotą. - Dlaczego?
Przez ostatnie lata zaniedbywałem nasz związek.
Za bardzo oddałem się pracy.
Byłem na bodajże 20 konferencjach. Ona ma rację.
- Ma rację. - Naprawdę tak myślisz?
Przecież cię zdradziła.
Co z tego? Też mam na koncie parę wyskoków.
Nie uważam, by była to aż taka katastrofa.
Po co udawać jakiegoś macho?
Jasne, ale dla niej twoje wyskoki pewnie byłyby czymś strasznym.
No tak.
Skoro jestem dojrzały i potrafię spojrzeć na to z dystansu,
to nie musi to być wielka tragedia.
Mówisz o tym, co myślisz, a nie czujesz.
Tak, ale liczy się to, co myślisz, a nie to, co czujesz.
A prawda jest taka, że…
Nie wiem, co czuję.
No i proszę.
Wyrzuć to z siebie.
Tak jest. Rycz, ile wlezie!
Płacz jak facet!
- A to pinda. - Pinda nad pindami.
Bezlitosna sucz.
- Díaz, jesteś tam? - Suka.
- Tu Díaz, zgłaszam się. - Co za pinda…
Mamy dwa ciała w furgonetce w Tláhuac. Możliwe, że to twoi zaginieni.
Przyjąłem. Już tam jadę.
ZAKŁAD MEDYCYNY SĄDOWEJ
Proszę tędy.
Tutaj.
To twoi zaginieni, Díaz!
Trzeba powiedzieć żonom, że skończyli z piciem.
Szefie.
Auto zatopiono w najgłębszym miejscu. Dranie znali się na rzeczy.
Gdyby nie zlecono uprzątnięcia tych… Co to takiego?
- Hiacynty. - Co?
- Hiacynty. - Tak ich znaleźliśmy.
- Uważaj. - Przepraszam.
I co myślisz?
Może próbowali przejąć furgonetkę i coś nie wyszło.
Albo opychali broń na czarnym rynku.
Kto wie?
A jak z lekarzem?
Dobrze. Pomaga mi.
A chcesz nadal prowadzić to śledztwo?
- Pewnie. - Szefie!
Co jeszcze wiemy o samochodzie?
Brak blach, ale mamy numer seryjny silnika.
Sprawdzamy go.
A zamek jest wymieniony.
Czyli kradziony.
Niech doktor Apolonio Ramírez wyśle jutro raport.
Chcę dostać każdą informację i poszlakę.
Tak jest.
LUKSUSOWE APARTAMENTY
No dobra.
Czyste łóżko i świeża pościel.
Do tego prysznic i tak dalej.
Dobry wieczór.
- Klucze. - Dzięki.
- Kto to? - Znajomy.
Pieprzeni gliniarze.
Trzymaj.
Weź jedną.
Albo w sumie dwie.
Chodź.
Będziesz spał jak zabity.
Dobranoc.
Dobranoc, Díaz.
Za pół godziny będą wyniki sekcji. Chcesz się zabrać?
A to już nie przesada?
Gdzie tam. Spodoba ci się.
Pocisk wszedł przez płat potyliczny i wyszedł przez przednią część szyi,
a następnie zadrasnął lewą łydkę od wewnętrznej strony.
Casasola miał na dłoniach pozostałości po żelazie albo ołowiu.
Jakby przez długi czas nosił ciężkie przedmioty.
Montero został postrzelony pod ścianą albo na podłodze.
Nabój wszedł przez prawy płat skroniowy i utknął w drugim zębie trzonowym.
Uszkodzony nabój wysłałem do balistyki. Raport będzie do dziesiątej.
Jesteś nowy?
Nie, to kumpel z lekką depresją. Zaprosiliśmy go na spacer, co nie?
Na pewno nie masz takich problemów jak oni.
Następne ciało!
Dzień dobry.
Wpadłem po raport balistyczny w sprawie Casasoli i Montera.
ZAGINĘŁA LOLA
Dostaliśmy to pół godziny temu. To nie wywoływanie zdjęć. Zaraz.
Jasne.
Na zewnątrz?
CISZA – SZANUJ STRZELCA
Powinienem być z pacjentami.
Ale nie w takim nastroju.
Może zadzwonię do nich i poodwołuję wizyty, co?
Albo nie zadzwonię i kij z tym.
Zawsze oni są w rozsypce, a dzisiaj moja kolej.
Chcesz spróbować?
Ja?
W życiu. Pogięło cię?
Czuję się jak w Zabójczej broni.
- Co nie? - Ano!
Dobra. To czterdziestka.
Osiem nabojów, automatyczny.
Precyzyjne strzały do 35 metrów i zasięg do 120.
- Świetnie. - Wkładam magazynek.
- Tak jest. - Odbezpieczam.
Nabój w komorze.
Prawa ręka na chwycie.
Druga ją podpiera. Łokcie zgięte.
Palec na razie poza spustem. Gotowość do strzału.
W razie upadku nie zastrzelę się.
- Jasne. - Dobra.
- Celujesz we wroga. - Nie mam wro…
- Nieźle. - Co nie?
Pomogę ci.
Dobra. Twoja kolej.
Spoko.
Wkładam magazynek.
Odbezpieczam.
Pocisk w worze.
- Komorze. - Komorze.
Ręka na chwycie. Zginam łokcie i kolana na wypadek upadku.
I strzelam.
- Trzy trafienia w tablicę. - I raz w cel.
- Dobrze. - Nie tak źle.
Ściąga cię w lewo. Widzisz?
Łatwo to poprawić.
A ciebie jak ściąga?
- Co? - Przy strzale.
Brakuje jednego trafienia.
Nie, jest tutaj. Trafiłem dwa razy w to samo miejsce.
- Chcecie ten raport? - Tak! Przepraszam.
Idziemy?
Rewolwer Smith & Wesson, kaliber 38.
- Nabój .38 Special. Ma to sens. - Dlaczego?
Przy wystrzale wypada łuska. A czym jest łuska?
Dowodem. A tych nie chcesz zostawić.
W rewolwerze łuski zostają w środku. Trudniej je zdobyć.
Ale macie dobry trop, tak?
Tak, tego rodzaju broń posiada tylko jakieś 750 tysięcy osób.
Na czarnym rynku chodzi za mniej niż 3000 peso.
- Díaz, jesteś tam? - No już.
- Jestem, Montijo. - To faktycznie kradziony wóz.
Zniknął spod Chabacano dwa tygodnie temu.
Z której strony?
- Od drogi Eje 3. - Prowadzącej do Starego Miasta.
Zawinięto go, gdy był zaparkowany, czy był to napad?
- Jak jest w raporcie? - Gdy był zaparkowany.
Za dnia czy w nocy?
- Za dnia. O 15.00. - Dzięki, Montijo.
Nie ma za co.
- Dokąd jedziemy? - Do Tepito.
Odwiedzimy mojego znajomka.
Czujesz się lepiej?
- To się okaże. - No to czekamy dalej.
- Palisz? - Nie, dzięki.
Co robisz?
No palę.
Ale to marihuana.
- No i? - Jesteś policjantem, Díaz.
No i?
Marihuana jest nielegalna.
- Czyli nigdy nie paliłeś trawki. - To nie ma znaczenia. Nie w tym rzecz.
Jestem w radiowozie z policjantem. Należy dawać przykład innym.
No i ty go dajesz. Gitara.
I skąd pewność, że nie paliłem? Nie znasz mnie.
Wtedy byś nie był taki krytyczny.
Dobra, dawaj to. I tak już upadłem na dno.
To jakiś obłęd. Jest środek dnia.
Zaciągnij się i przetrzymaj trochę.
Przejeżdżasz na czerwonym i popalasz sobie trawkę.
- Ile mam trzymać? - Ile dasz radę.
I powoli wypuszczaj.
SKURCZYBRZUSZKA
Chyba mają nas za idiotów.
„Skurczybrzuszka”.
Że niby herbata, która kurczy brzuszek.
Niesamowite, ile ściemy jest w tych reklamach, co nie?
Przeanalizujmy to.
Twoja żona robi cię w konia, a ty masz problem z reklamami.
Spotkało to nas obu.
Chyba nic nie czuję.
Natomiast bardzo zgłodniałem.
Siema! Co tam?
Cześć. Nadal musimy tu coś załatwić.
- Kopę lat! - Czołem, chudzielcu.
Ananasy za półdarmo!
- Naprawdę zgłodniałem, Díaz. - Wpadniemy do niego i potem coś zjemy.
- Kim on w ogóle jest? - Złodziejem samochodów.
Serio?
Skoro o tym wiesz, to dlaczego nie trafił za kratki?
Wtedy nie podrzucałby nam cynków. No i nie wyślę kumpla do pierdla.
To tutaj?
Co jest? Zaufaj mi, stary.
Rozwalisz sobie łapę.
Garda wysoko. Cios prosty.
I wykończenie sierpowym.
Łapiesz? Dawaj.
Dobrze.
- Tak? - Ja do Księgowego.
- Żadnych księgowych tu nie ma. - Wazowski, daruj sobie i otwieraj.
- Co za typ. - Kto tam przywiało?
- Cześć. - O nie!
- Nie ma mowy! - Chodź tu, łajzo!
Co tu się odpierdala?
- Wracaj tu, chujku! - Przestań!
Spokojnie.
- Idziemy. - Szefie!
Spokojnie, kurwa! To mój kumpel. Opuśćcie broń.
- Uspokojony? - Idziemy.
Chciałem tylko pogadać.
Spoko. Chodźmy tutaj.
No nie wierzę. Debil poprzestawiał nam bile.
Spokojnie. Już odkładam na miejsce.
Pamiętałem, gdzie były.
I już.
Napijesz się czegoś?
Może browara?
Mogę wodę mineralną?
Może być woda.
Co to za typ?
- Mój psycholog. - Uszanowanko.
Dobra, słuchaj.
Dwa tygodnie temu na Eje 3 przy Chabacano skradziono Renault Kangoo.
Od dwóch lat siedzę tylko w imporcie.
Nic poza tym.
No, ściemniaj tak dalej, a wylądujesz w kiciu.
Nie ściemniam.
Wiesz, ile złomowiska płacą za takie wozy?
Zarabiają na tym dużo więcej niż ja. A ja do tego muszę opłacać gliniarzy.
Wiem.
To kto zakosił tę furgonetkę i to za dnia?
Ci pierdoleni Kolumbijczycy.
Trzy razy ich stąd pogoniliśmy, ale ciągle wracają.
Poczekaj. Chucky!
Ustal, kto zawinął kangura z Eje 3 przy Chabacano.
Ruszaj się!
Kogo mam zapytać?
Skąd mam wiedzieć?
Robisz przekręty od 15. roku życia, a nie wiesz, kogo zapytać o furgonetkę?
Litości!
Ej, przystojniaczku.
A wsadź sobie palce w dupę.
- Dziękuję, ale nie. - Co?
A, to twoje? Przepraszam, nie zauważyłem.
Nie zauważyłeś?
- Jestem z Díazem. - A kogo to obchodzi?
Skąd ta wszechobecna wrogość, kiedy moglibyśmy być kumplami?
Siema, tu Marcos. No wiesz, Chucky.
Co tam?
Księgowy chce ustalić, kto zajumał piaskowego kangura.
- Gdzie? - Spod Chabacano przy Eje 3.
Jasne. Poczekaj.
Kiedy?
A skąd wiesz, że był piaskowy?
No on tak mówił. Piaskowy, tak?
- Tak, ale nie powiedziałem tego. - Nie wspomniał nic o kolorze.
To skąd miałbym o tym wiedzieć?
- Chcesz, żebym wyszedł na idiotę? - Szefie, no weź.
Od trzech lat ta ręka cię karmi, łajzo.
A ty kręcisz biznesy na boku? Ty niewdzięczny złodziejaszku.
Twoja ręka mnie karmi?
Za taki wóz idzie zarobić 50 koła, a u ciebie dostaję dychę, sknero jebana.
Nie jestem żadnym cudotwórcą i to ja biorę na siebie ryzyko.
Kogo nazywasz sknerą?
Nie chciałem kłamać.
Współpracowałem z typem, zanim pojawił się Księgowy.
To była szybka robótka.
- Płacił gotówką. - Opowiedz o nim.
Ma na imię Óscar.
Robimy biznesy przez telefon. I to on dzwoni.
Nie wiem, czym się zajmuje. Nie jestem wścibski.
- Gdzie porzuciłeś furę? - Wymieniłem tylko zamek i zapłon.
Kazał mi ją zostawić na rogu República del Salvador i Bolívar.
Naprzeciwko budynku wojskowego?
Nie wiem. Na rogu tych dwóch ulic.
I co dalej? Zapłacił ci?
Tak, gdy mnie wynajął. Potem już go nie widziałem.
Gdzie go widziałeś, Chucky?
Nigdzie. Przecież mówię.
Powiedziałeś: „Potem już go nie widziałem”.
Czyli widziałeś go wcześniej. Gdzie to było?
Co? Nie rozumiem.
- Ty chuju jebany! - Przestań ściemniać.
Nie znamy się, ale widzę, żeś głupi cep.
Gdzie się spotkaliście, zanim wykonałeś robotę?
W knajpie z owocami morza.
- Zapewne parę razy? - Co? Skąd taki…
- Nie! - Starczy!
Przestań!
Aresztujcie mnie, a potem go szukajcie. Ja tam nic nie wiem.
- Ruszaj się, Chuchy. - „Ruszaj się, Chucky”.
W innych krajach trafiłbym do ochrony świadków.
Dostałbym fajne warunki. Dupeczka, dom, cała rodzina.
Jest tutaj?
- Nie ma go. - No to sobie poczekamy.
Co jest?
- A nic… - Wszystko gra?
Pewnie.
Dziękuję.
Co?
Dzień dobry.
- Tak? - Możemy porozmawiać?
Pewnie.
Dzięki.
- Witamy. - Dzień dobry.
Jestem z policji federalnej. Badam sprawę kradzionej furgonetki.
Znalazła się w Tláhuac. I były w niej dwa ciała.
A to doprowadziło nas do pana.
O rety.
Ale dlaczego?
- To chcemy ustalić. - Nie mam z tym nic wspólnego.
- Nie śpieszy nam się, nie? - Ależ skąd.
Na pewno to jakoś wyjaśnimy.
Czym się pan zajmuje?
Teraz? Piję kawę.
No tak. Mają tu dobrą kawę, co nie?
A czym się pan zajmuje zawodowo?
- Jestem bezrobotny. - Niemożliwe.
- A z kim mamy przyjemność? - Carlos.
Poproszę o dowód tożsamości.
Nie wziąłem portfela.
Czyli nic pan nie ma? No to pojedzie pan z nami.
O rety. Dlaczego?
- Nie współpracuje pan. - Wręcz przeciwnie.
To panowie powinni potwierdzić swoją tożsamość.
Ależ oczywiście.
Proszę bardzo. Tu ma pan wszystko.
„Alfredo Díaz”.
- A pan to kto? - To my zadajemy tu pytania.
Co pana łączy z tamtym chłopakiem?
- Którym? - Tym przy barze.
- Nic. - Dziwne.
To złodziej samochodów. Zeznał, że pan kupił tę furgonetkę.
No tak. A co tu mamy?
Boże.
O kurczę. To jak to załatwimy?
Lisandro Prada.
A Camarasa to co? Podobno jest pan bezrobotny.
Nie będzie z nami gadał.
Naprawdę nie?
Zgadza się.
Zajmij się swoją robotą.
I daj mi się napić kawy w spokoju.
Słucham?
- Jesteś gliną? - Chodźmy.
Czym się zajmujesz? Dragi? Broń?
- Czym jest Camarasa? - Spadaj. To przysługa.
- Co to takiego? - Jeszcze jedno pytanie i cię zastrzelę.
Mógłbym bez problemu to uzasadnić.
- Chodźmy już. - Chcę wiedzieć.
Kim jesteś?
Jeszcze jedno słowo i wyniosą cię stąd w worku.
Aresztuję cię za znieważenie policjanta.
I znieważenie mnie.
Dalej, wstawaj. Tylko powoli.
Idziemy.
Niczego nie próbuj. Rączki na widoku.
Nie odwal niczego głupiego. Dalej.
Nogi szeroko.
Zobaczmy, co jeszcze chowasz.
Co tu mamy?
No proszę – .38 Special.
Z takiej broni zabito tamtą dwójkę.
O kurczę!
- Policja! - Policja!
Policja!
- Aresztujcie go! - Jestem policjantem!
- Funkcjonariusz Díaz! - Na ziemię!
Narodowa Agencja Wywiadowcza!
- Nie wstawaj! - A ty dokąd, draniu?
Ręce za plecy!
Puśćcie go! Nie ma z tym nic wspólnego!
- Zabieram całą trójkę! - Jestem gliną!
- Tu macie odznakę. - Przestańcie!
To stało się szybko. Istna masakra.
Ale gość ani razu nie powiedział nam, że jest z agencji wywiadowczej.
Nie chciał pokazać żadnego dokumentu. Zachowywał się jak bandyta.
Groził Díazowi, wiedząc, że jest gliną.
„Pytaj tak dalej, a twoja żona skończy w bagażniku”.
Tego typu rzeczy.
Agent Sosa pracował pod przykrywką.
Oczywiście nie możemy ujawnić szczegółów.
Niemal na pewno ma związek z tymi dwoma zabitymi.
A Díaz…
jest częścią siatki, którą objęliśmy śledztwem.
Policja jest przeżarta korupcją.
Rząd naciska, żebyśmy oczyścili ją przed wyborami.
Od dłuższego czasu przyglądamy się Díazowi.
To nie jedyny umoczony glina od pana.
Proszę zerknąć.
Korupcja, wymuszenia, porwania, prostytucja.
Dziuple.
A informator Díaza działa w zorganizowanej grupie przestępczej.
Ale proszę się nie martwić. Przesłuchamy go i wypuścimy.
Lepiej poczekać i sprawdzić, do czego nas doprowadzi.
Natomiast proszę o przekazywanie mi kopii każdej prowadzonej przez Díaza sprawy.
- Raporty techników i balistyczne… - Podeślę je jutro rano.
Dzisiaj.
- Żaden problem. - W porządku.
A pana doktora zwolnijmy z tych prac społecznych.
- Pogadam z sędzią. - Nie trzeba. Załatwię to.
No to świetnie.
Odprowadź moich gości do wyjścia.
- Dzięki. - Już idę.
Doktorze, jutro zezna pan,
co pan widział i słyszał przez te ostatnie dni, dobrze?
Jasne.
Świetnie.
Panowie.
Panie komisarzu. Doktorze.
Miło było pogadać.
Komisarz nie będzie problemem, ale przyjrzyjmy się psychologowi.
Załóż mu podsłuch i miej go na oku.
Widać, że gość zupełnie nie ogarnia, ale jeśli zaczniesz coś podejrzewać…
upozoruj wypadek.
STREFA ZAMKNIĘTA
Dostęp przyznany.
Jeśli są jeszcze pytania w sprawie bramek zraszających…
Dobry wieczór, Díaz.
Jestem Gerardo Solares.
To zamknięta strefa jednostki specjalnej, której jestem szefem.
Nikt nam tu nie będzie przeszkadzał.
Nie chcę marnować nam czasu. Mam sporo rzeczy na głowie.
Przejdźmy do sedna.
Od dawna szykowałem się do operacji, którą przeprowadzamy dziś wieczorem.
Muszę wiedzieć,
czy powiedziałeś albo zrobiłeś coś, co mogłoby ją narazić.
Ja tam o niczym nie wiem.
- Zajumałem tylko furę. - Nie odzywaj się.
- Serio! - Ucisz go.
- Błagam! - Zostaw go!
Zabijesz go!
Cholera.
Díaz.
Powinienem się czymś martwić?
Diana! Wystraszyłaś mnie.
Gdzie byłeś?
- Dlaczego nie odpisywałeś? - Bo byłem wściekły. I padł mi telefon.
Byłeś z kimś?
- Camarasa… - Byłeś z inną kobietą?
Nie, nie byłem.
To skąd ta malinka?
To nie malinka, tylko siniak.
Policjant mnie sponiewierał.
Wzbogacony uran jest zanurzony w basenie zgodnie z wymogami bezpieczeństwa…
- A gdzie spałeś zeszłej nocy? - W hotelu.
CAMARASA ZBIERA ODPADY Z LAGUNA VERDE
Już mnie nie kochasz?
- Nic z tych rzeczy. - Nadal jesteś zły.
Owszem.
- Spójrz na mnie, gdy rozmawiamy! - Przecież patrzę.
- Nie zlewaj mnie. - Nic z tych rzeczy.
Zawsze to robisz!
- Wcale nie. - Dosłownie zawsze.
Spójrz na mnie i powiedz, co myślisz.
Nie wiem.
Nie wiem, co mam myśleć. Chyba w ogóle nie chcę myśleć.
Chcę czuć.
W porządku.
No to powiedz, co czujesz.
W sumie nie wiem.
Nic poważnego, ale może…
Wydaje mi się, że…
nie pasujemy do siebie.
Może po prostu nie jesteśmy dwiema połówkami tego samego owocu.
Może ty jesteś połówką pitai, a ja połówką kiwi.
Nie wiem.
To pewnie ten Santos. Wydzwania cały dzień.
- Kto? - Santos.
- Tak? - Silverstein?
- Tak. - Tu Santos.
Rozmawialiśmy wczoraj o sprawie zapasów.
- Tak. - Gadałem ze znajomym.
Robi w fabryce w Bajío.
Podpytałem go.
Ktoś zabrał beczkę R-22.
Robi się je wyłącznie dla elektrowni atomowej Laguna Verde.
- „Beczka R-22”. - Są z ołowiu.
Produkuje je się zgodnie z międzynarodowymi wymogami.
Transportuje się w nich uran.
- Zadarliście z niewłaściwymi ludźmi. - Uran?
Wiesz, ile jest wart na czarnym rynku?
Mając pół kilo, można zrobić bombę atomową.
Bombę atom…
Jak to bombę atomową?
Ode mnie tego nie wiesz.
Znajdźcie drani, którzy zabili naszych chłopaków.
No spoko.
Co to za gość?
- Kto? - Ten na zewnątrz.
Poczekaj tu.
Mogę w czymś pomóc?
O co chodzi?
Nie ruszaj się stąd.
- Tak? - Dobry wieczór, panie doktorze.
Agent Barrera z Narodowej Agencji Wywiadowczej.
O co chodzi?
Możemy porozmawiać?
No to słucham.
- Mogę wejść? To nie potrwa długo. - Rozumiem.
Ale siadaliśmy właśnie do kolacji.
No i mam jutro złożyć oficjalne zeznania.
Tak, wiem. Ale dziś przydzielono mi tę sprawę.
Proszę posłuchać. Zajmę panu tylko dwie minuty.
Przykro mi, ale nie ma takiej możliwości. Proszę zadzwonić jutro i się umówić.
Dobrze?
Jasne.
Oczywiście. Proszę wybaczyć najście.
Dobranoc.
Diana, uspokój się i znajdź coś do związania go.
Kim ty jesteś?
Co? Celuj w niego.
- O czym ty mówisz? - Powiedz prawdę.
- Od jak dawna mnie okłamujesz? - Co?
- Od jak dawna jesteś szpiegiem? - Nie kłamię.
To ty to robisz od dwóch miesięcy.
Diana, co jest z tobą?!
Dlatego mnie zlewałeś.
Że co?
Nie wiem już, co jest prawdziwe, a co nie.
Powiedz mi, z kim ja żyję!
Wszystko jest prawdziwe. Proszę, uspokój się.
Spójrz na mnie. Oddychaj.
Oddaj mi broń.
Powoli.
Barrera!
Jesteś tam?
Barrera, słyszysz mnie?
Proszę dać mi odpowiedzieć.
Pogadam z nim.
Doktorze, zjawią się tu kolejni agenci. Proszę mnie wysłuchać.
Powtórzysz dokładnie to, co ci powiem.
Pomyl choć jedno słowo albo zawahaj się, a wyniosą cię stąd w worku.
Zamknij się, do kurwy nędzy!
Barrera, jesteś tam?
Przepraszam.
„Jestem”.
Jestem.
Były jakieś problemy?
„Nie”.
Nie.
A co z lekarzem?
„Je kolację z żoną. Wszystko gra”.
Je kolację z żoną. Wszystko gra.
A jak u was?
Kto mówi?
Kto to powiedział?
Napraw to.
To ja, Barrera.
Chucky został wycofany.
„A gliniarz?”
A gliniarz?
Do rana się to rozwiąże.
„Przyjąłem”.
Przyjąłem.
Co to za wojskowe teksty?
To nie wojna.
Informuj mnie na bieżąco.
Idziemy.
No dalej.
- Szybciej. - Nie dam rady.
Zamknij się i idź.
Nie zatrzymuj się.
Idź.
Milcz.
Mamy kawalerski. Wiecie, jak to jest.
Kluczyki. Otwórz bagażnik.
- Otwieraj. - Który to?
- Ten z przodu. - Gdzie masz portfel?
W kieszeni.
NARODOWA AGENCJA WYWIADOWCZA
Wskakuj. Szybko.
- Jest pan cały? - Bez obaw.
Oto plan.
Zamów Ubera i jedź do rodziców.
Nie korzystaj z telefonu i z nikim nie gadaj.
Nie próbuj się ze mną kontaktować. Wszystko gra.
To szczyt stresu, ale to minie.
Rozumiesz, co masz zrobić? Powtórz.
- Zamawiam Ubera. - A potem?
- Jadę do rodziców. - Tak.
- Idź już. - Nie!
Co z tobą? Nie jesteś kimś takim.
Cóż, co mogę powiedzieć, skarbie? Nie jestem już tym samym człowiekiem.
Nie jestem taki jak dawniej.
Muszę jechać.
Nie ma być żadnej reakcji, jasne?
Díaz jest przesłuchiwany. Nie wtrącacie się i nie zadajecie pytań.
Przejął to wywiad.
Próbowałem go powstrzymać.
- Odpuść, López! - Ratujmy Díaza.
Zabiją go. Musimy tam wkroczyć.
- Spokojnie. Díaz jest dobrze strzeżony. - Wcale nie.
Mam tego gościa w bagażniku. Próbował mnie zabić w moim domu.
Likwidują świadków. Zabili Chucky’ego i zabiją Díaza.
- Słyszałem ich rozmowę. - Dwie rzeczy, doktorze.
- Jasne. - Sprawę prowadzi wywiad.
- I nie potrzebujemy już pańskich usług. - Wywiad?
To przestępcy, na litość boską.
Działają w ukryciu.
Chcą wykraść uran z elektrowni jądrowej.
Montero i Casasola ukradli beczkę do transportu.
R-22. Służy właśnie do tego.
Do transportu uranu! Produkuje się je w fabrykach wojskowych.
Dlatego zostali zabici. Bo wiedzieli, co to oznacza!
Jeszcze słowo i aresztuję pana.
Bo ostrzegam, że zabiją Díaza?
Aresztować go.
A podobno to sprawa osobista, bo to syn pańskiego przyjaciela?
Mówię wam, że zabiją wam kolegę, a ty pozostajecie bezczynni?
Aresztować go!
Każdy, kto się postawi, zostanie natychmiast zwolniony!
Jasne?
Prywatne sprawy się tu nie liczą!
PROSIMY PAMIĘTAĆ O ZAMYKANIU SZAFEK
Operacja ruszyła.
Czekają mnie jakieś niespodzianki?
Ty uparty sukinsynu.
Mów, a skrócę ci cierpienia.
Czekasz na księcia z bajki, który cię uratuje?
To zły pomysł.
To zły pomysł…
- Czołem. - O co chodzi?
Funkcjonariusz… Vargas.
Przysłało mnie biuro burmistrza. Ktoś podrzucił nam to na komisariat.
Ktoś znalazł ten identyfikator na ulicy. Sądzimy, że ta osoba tu pracuje.
- Nie wiem. Pracuje tu sporo osób. - Rozumiem.
- Zaniosę go na recepcję. - Niestety nie ma takiej możliwości.
Muszę dostarczyć go osobiście.
Polecono mi także, żebym wrócił z pokwitowaniem odbioru.
- Chwileczkę. - Jasne, dzięki.
- Centrala? - Tak?
Jestem tu z funkcjonariuszem…
Przeżyłem wspaniałe 42 lata.
Za mną wiele szczęśliwych chwil.
Zrealizowałem sporo celów zawodowych. Odnalazłem miłość.
- Tak sądziłem. - Możesz wejść.
Dziękuję.
To zły pomysł…
RECEPCJA
Dobry wieczór.
Już patrzę.
Tak, pracuje tutaj.
- Kolega jutro mu go podrzuci. - Dobrze.
- Podpiszę je. - Słucham?
- Potrzebujesz pokwitowania, tak? - Tak.
W porządku.
Masz je?
Wystarczy na kartce.
„Otrzymałem identyfikator numer X od funkcjonariusza Vargasa”.
Do tego data i miasto.
Proszę.
- Jak tam mecz? - To powtórka. Był w zeszłym roku.
Oglądasz go na YouTubie?
Kto gra?
- To klasyk. - No tak, Chivas.
To wszystko?
Mógłbym szybko skoczyć do łazienki?
Nie.
- Nie? - Nie.
Ale dlaczego?
Nawet jeśli zażądam tego jako funkcjonariusz policji?
A my to wywiad. Nie twoja jurysdykcja.
Już jest późno. Wszystko jest zamknięte.
Naprawdę muszę, więc okaż trochę empatii, co?
- Proszę wyjść. - Jak możesz mi tego odmawiać?
Pozwól mu, chamie.
- Nie mogę. Tylko upoważnione osoby. - Nie bądź dupkiem.
Skoro musi, to niech idzie.
Dobrze. Ale na twoją odpowiedzialność.
- Dzięki. - Ale zostaw spluwę.
Jasne.
Śmiało.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Pracujesz po nocy, ryzykując życiem za słabą wypłatę,
a ten śmieć tak cię traktuje.
Tak czy siak – to miłe z twojej strony.
Nie chciałbym narobić ci problemów.
- Spokojnie, to drobnostka. - W porządku.
To bardzo miłe.
Fajna łazienka.
Ale nie ma papieru.
- Spoko, przyniosę. - Dziękuję.
O niczym nie wie. Inaczej zacząłby już gadać.
Ja się tym zajmę.
Dobry wieczór.
Widziałeś tu może coś podejrzanego?
Nie. A co się stało?
To ja pytam ciebie. Co tu się stało?
Nie wiem.
Nie wiesz, co się stało?
Nie. A co?
Zatrzymany nadal tu jest?
W sensie gdzie?
A gdzie miałby być?
Nie wiem.
- W strefie zamkniętej? - Właśnie.
- W strefie zamkniętej. - Nie wiedziałem, że ktoś tam jest.
- No i nie mam tam dostępu. - A dlaczego miałbyś mieć?
- Racja. - No właśnie.
W normalnym kraju nie wiedziałbyś nawet, gdzie ona jest.
Przecież jest tabliczka.
- Ta na trzecim piętrze? - Nie, na ósmym.
Czyli mówimy o dwóch różnych sprawach. Dobra, wracaj do pracy.
Halo?
González, mów.
González?
González, słyszysz mnie?
- González? - Jestem.
- Spotkajmy się w umówionym miejscu. - Już jadę.
STREFA ZAMKNIĘTA
Młody, masz klucze?
Które?
- Do łazienek. - Nie, gdzieś się zapodziały.
- Jak to? - No nie ma ich.
Odmowa dostępu.
„Prace społeczne pozwolą ci zaoszczędzić wielu kłopotów”.
Głupi prawnik.
Dobra, koniec.
Zwierzę?
- Foka. - Foka.
- Pięć. Kolor? - Alarm: intruz.
- Jaki intruz? - Ślepi jesteście?
Gdzie gliniarz, który był w kiblu?
Kolor szałwiowy, czyli 20 punktów.
Baruch ata, Adonaj.
O kurwa.
Baruch ata, Adonaj.
Szacun za wielkie jaja.
- Tak? - Panie Solares? Tu Morales z recepcji.
Mamy w budynku intruza.
Przebrał się za policjanta. U pana wszystko gra?
Jak najbardziej.
Ale informuj mnie na bieżąco.
Tak jest.
Czołem.
Jak leci?
Pracuję w wywiadzie od 35 lat i muszę przyznać,
że pierwszy raz widzę coś takiego.
- Mogę wejść? - Ależ zapraszam.
Przepraszam.
- Zamknąć? - Poproszę.
Proszę posłuchać.
Jestem pacyfistą.
Chcę tylko poprosić o uwolnienie Díaza.
- Barrera? - No tak.
Zapomniałem wspomnieć, że ja mam Barrerę.
Jest w bezpiecznym miejscu.
TYLKO UPOWAŻNIONE POJAZDY
Oddam wam Barrerę,
jeśli wypuścicie Díaza, dobrze?
Przejdźmy do negocjacji.
Dobrze.
Gdzie jest Barrera?
Jednak wolałbym, żebyście najpierw wypuścili Díaza,
bo nie za bardzo wam ufam.
Mądra decyzja.
Dobrze kalkulujesz.
- Dobry wieczór. - Poproszę dokumenty tożsamości.
Sektory F2, F6 i F8.
- Tam są odpady toksyczne. - Dzięki.
Nie no, co ty wyprawiasz?
Proszę, wypuść go.
Zostanę tu, ile trzeba. To ze mną masz problem.
On o niczym nie wie. Jest nieszkodliwy, do cholery!
Nieszkodliwy?
Uciekł pilnującemu go strażnikowi, pokonał zabezpieczenia w budynku
i wszedł tu przez gzyms i jebane okno, ale jest nieszkodliwy?
Jeśli coś nam się stanie, będziesz w srogich tarapatach!
Nie odzyskasz agenta.
A ja znam wpływowych ludzi.
Jestem członkiem Rotary,
więc ciężko ci będzie zatuszować coś takiego.
Obsadzałem i usuwałem prezydentów. Nie masz pojęcia, jak łatwe to będzie.
OBSŁUGA NIEBEZPIECZNYCH MATERIAŁÓW
POŁĄCZONO!
UWAGA MATERIAŁY RADIOAKTYWNE
KOD UZYSKANY
ODBLOKOWANO
Díaz, musimy uciekać.
Wiesz, co się stanie z tym uranem.
- Zabiją nas i tyle. - Wcale nie.
Nie zaczynaj.
Po prostu pomyślmy razem i obmyślmy plan.
Myślę już od sześciu godzin.
Musi być jakaś droga ucieczki!
Gdzie kanał wentylacyjny?
Nie ma.
No to uwolnimy się z tych kajdanek i zaatakujemy ich.
Nie da się!
- Dlaczego? - Są produkowane tak, by się nie dało.
Czyli…
Czyli nas zabiją.
Totalny ze mnie zjeb.
- Spierdolę wszystko, czego dotknę. - Wcale nie.
- Jesteś dobrym człowiekiem. - Że niby ja?
- Wszystko psuję. - Nie.
Zdradzę ci coś. Biorę 3000 peso za sesję.
Całymi dniami słucham, jak ludzie mówią, że wszystko psują i niszczą.
I obiecuję ci, że jeśli stąd uciekniemy, dopilnuję, by zajął się tobą doktor Moya.
To naprawdę świetny psycholog. Na pewno ci pomoże.
A co z tobą?
Pozostaniemy kumplami. Możemy spotykać się na żarciu.
Nie, błagam!
- Proszę, nie! - Zostaw go!
- Nie! - Nie zabijaj go!
- Tak? - Tu Morales.
Mam dla pana ciasto.
- Ciasto? - Tak.
Bo mam dziś urodziny.
Właź.
Co tam?
Właź.
I morda w kubeł.
Panowie.
Dobry wieczór.
Naprzód!
- Wkraczamy! - Wy z prawej!
- Idź. - Co powiecie na emeryturę już jutro?
- Wasze dzieci nie będą musiały pracować. - Mój syn i tak od 19 lat zbija bąki.
Poczekajcie! To on mnie wpuścił.
Teraz do windy.
O cholera. Idziemy.
Dawajcie schodami.
PIĘTRO 8
Nie. Tędy.
To słowo przeciw słowu.
Nawet jeśli uciekniecie, nie dotrzecie do elektrowni przed nami.
Díaz.
LĄDOWISKO
Szybko! Ruchy!
Doktorze.
Sorki za hałas.
Szybko!
Ruchy!
Zbliżają się.
Doktorku, na tyły.
O Boże.
Wsiadaj.
Dobra, startujmy.
Díaz. Na pewno wiesz, jak wystartować?
W akademii policyjnej można poznać podstawy.
Pedały są do śmigła ogonowego. Dźwignia jest do głównego.
Tak jest.
- Szybko! - Wkraczamy!
O kurwa, patrz, co znalazłem.
Wiesz, za ile takie chodzą?
My musimy sami kupować amunicję.
A zabezpieczenie?
- Tutaj. - Jak go odpalić?
Przycisk jest…
A nie, to amerykański model. To tutaj.
Gitara.
Turbiny mogą osiągnąć maksymalnie 600 stopni.
A nie 800?
- A ty nie uczyłeś się tego? - Nie, wybrałem informatykę.
Wolałem programowanie.
- Szybko! - Ruchy!
Wkręciłem się w deep web.
Kupiłem bardzo wcześnie dziesięć tysięcy bitcoinów,
ale zgubiłem hasło do portfela.
Ciekawe. Díaz! Może oddajmy go w ręce policji?
- Spokojnie. - Nadchodzą!
Dobra, mam!
- Doktorku! - Tak?
Robisz tak.
Odbezpieczasz i strzelasz.
Łapiesz? To 24 naboje na sekundę. Spójrz na to cacko.
Nawet jeśli nie trafisz, możesz korygować w trakcie strzelania.
- Rozumiesz? - Tak!
- Na pewno? - Tak!
No to git.
A ty co się lampisz, złamasie?
Powoli.
Przejdź do dekontaminacji.
Mam tu jeszcze jednego!
Ilu was tu jest!
Sosa!
Nie ruszaj się.
Słucham?
Takie mam rozkazy. Jeśli czegoś spróbujesz, mam cię zabić.
Znam niebezpiecznych ludzi w całym kraju.
Bardzo niebezpiecznych.
Pewnego dnia potrąci cię ciężarówka.
Albo w metrze ktoś zepchnie cię na tory.
Co jest z tobą?
Dlaczego wygadujesz takie rzeczy?
Płacę podatki na czas.
Dostajesz z nich wypłatę.
A ty atakujesz mnie tymi pasywno-agresywnymi tekstami.
Robiąc minę zbira.
Weź parę oddechów i wyluzuj się.
Nie możecie tego tak zostawić. To niebezpieczne.
To frustrujące, gdy dzień w dzień wiadomości trąbią o tym samym.
Korupcja tu, korupcja tam.
Myślisz sobie: „Dlaczego ludzie tacy są?
To niemożliwe, że na świecie jest aż tylu dupków”.
A potem poznajesz ich i faktycznie tak jest.
Zmień się!
Pomyśl, jak rozwinąłby się ten kraj, gdybyś uczciwie pracował.
- Możesz mnie wypuścić i… - Nie! Zamknij się, kurwa!
Zamknij ryja albo dostaniesz kulkę w łeb!
A potem skończysz w ziemi.
Mam wielu kumpli w policji. Nikt cię nie znajdzie.
- Jasne? - Tak.
- W nogi! - Uwaga!
- Stój! - Zatrzymaj się, chujku!
NIEBEZPIECZNE SKRZYŻOWANIE
Stój, skurwielu!
Strzelaj!
- Co? - Strzelaj!
- Że co? - No strzelaj!
- To do telewizji. - Ciekawe, co na to moi rodzice.
Komisarzu.
Dopiero się dowiedziałem. To była samowolka z ich strony.
Zignorowali rozkazy.
Ukarzemy ich przykładnie.
Zapraszam pana.
Proszę wsiąść.
Dzięki tym ludziom powstrzymano szeroko zakrojone działania przestępcze.
Zawsze mówię im, by słuchali instynktu. Dobry gliniarz musi tak robić.
Nie, wszystko w porządku.
Ustalmy któryś dzień. Jasne.
- Díaz, tak? - Zgadza się.
- Wszystko gra? - Tak, choć dziwnie się czuję.
- Dlaczego? - Słuchaj tego.
Tamten gość robi w wywiadzie od dziesięciu lat.
I teraz zbiera międzynarodową ekipę do spraw bezpieczeństwa.
Opowiedziałem mu o wszystkim, a on nie mógł w to uwierzyć.
Zasugerował współpracę.
W jakim sensie?
Rekrutuje specjalistów z różnych dziedzin,
by tworzyć niezależne komórki złożone z dwóch albo trzech osób.
I tu wkraczamy my.
Najpierw od sześciu do ośmiu miesięcy szkolenia.
Bylibyśmy agentami?
Tak.
Gratuluję, Díaz.
To dla ciebie ogromna szansa w karierze.
Ale ja mam swoje życie.
I jasne, panuje w nim teraz bałagan.
Ale to nie moja bajka.
A co to za szkolenie? Za strzelania?
Pewnie. I z wielu innych rzeczy.
Sztuki walki, języki, nurkowanie, skok ze spadochronem.
Takie międzynarodowe organizacje zawsze odpowiadają za straszne rzeczy.
Ale jakoś nadal istnieją. Ktoś musi robić tę robotę.
Fajnie by było, gdyby mieli kogoś takiego jak my.
Wiesz, że nigdy nie nauczyłem się puszczać kaczek?
Kluczem jest odpowiedni chwyt.
Między kciukiem a palcem wskazującym.
Co?
Nic. Gość zapytał mnie, czy jesteś z CIA albo Mosadu.
No wiesz, gdy usłyszał, jak wszedłeś po gzymsie i przez okno.
I jak strzelałeś.
Coś mu nie pasowało.
I co dalej po szkoleniu? Zlecają ci misję czy jak?
Ale nie jesteś nim?
- Kim? - Szpiegiem.
Daj spokój.
Jeśli cały czas udawałeś, by ich dopaść, to szacun.
- Ale muszę znać prawdę. - O czym ty mówisz?
Jesteś agentem wywiadu? Tak czy nie?
Tak czy nie? No powiedz.
Tak czy nie?
Jeszcze nie.
- Jak mam go trzymać? - Między kciukiem a wskazującym.
Napisy: Krzysiek Igielski