Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TRASA KONCERTOWA JONAS BROTHERS
Dobra.
W drogę.
Przylecieliśmy aż do Londynu.
Musimy zdążyć na stoisko z gadżetami.
Chcesz kupić kolejne?
Mają tu kubek z limitowanej edycji.
Bracia świecą w ciemności.
Magnus, nie. Odłóż je. To kolekcjonerskie czekoladki.
- Czemu nie jesteś gotowy? - Ogarniam włosy.
Kogo one obchodzą? Nie jesteś Joem.
- Gdzie moje rękawiczki? - Nie pasują ci.
A mój dezodorant?
Od kiedy cię on obchodzi?
To nie wasz wieczór.
Will, wiem, że to ważny dzień...
Mało powiedziane, Viveco.
To jest mój Super Bowl.
Gdy mam zły dzień i ludzie pytają:
„Kiedy Legenda Telewizji 3? Będzie Elf 2? A Vaiana 6?”...
Nawet nie grałem w Vaianie.
- Wiesz, o czym myślę, żeby to przetrwać? - O mnie i dzieciach.
Co? Nie.
O dzisiejszej nocy,
moich trzech królach i ich darach.
Rozumiecie mnie?
Dobra. Jedziemy. W drogę.
TRASA UNBREAKABLE BOND
Cieszę się, że dotarliśmy tu tak wcześnie.
- Każda chwila... - Każdy brat...
Każde uczucie się liczy.
Witaj, Londynie. Wesołych Świąt.
JONAS BROTHERS: ZDĄŻYĆ NA ŚWIĘTA
Dalej!
To nas do siebie zbliża.
Dzięki, Londynie.
Kocham was, Jonas Brothers!
TRASA KONCERTOWA
Co za koncert! Zabójczy!
Świetna trasa, chłopaki.
Dzięki. Baw się dobrze w Cabo.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
- Pa. - Wesołych Świąt.
Will Ferrell znów przyjechał.
Powodzenia z naprawą tego przeszczepu włosów.
Dzięki, Joe.
A to co?
Impreza z okazji końca trasy. Chcemy podziękować ekipie.
- Dziękuję. - Kocham was.
- Dzięki. - Ten koncert był mega.
Zmiana piosenek na liście pomogła.
Zmiana?
Mówiliście, że drugi akt się dłuży,
więc spędziłem ze cztery godziny, by to zmienić.
Uwielbiam memy. Są...
Zauważyłeś różnicę, prawda?
Tak. To bardzo ważne. Jesteśmy wdzięczni.
Hej, słońce. Zszedłem ze sceny. Co było na kolację?
Świetny koniec trasy.
- Kebab? - Ta harmonia w S.O.S.
jest jak dobry szampan dla uszu.
Merci pour le komplement, Brad.
- Burgery? - Uczę się z Priyanką francuskiego.
- Fajnie. - To co jadłaś?
Wrapa. Fajnie. A Alena?
Burgera, fajnie. Co piłyście?
Nikogo to nie obchodzi.
Oddzwonię do ciebie. Nick znowu ma humory.
- Co? - Nic.
To tutaj.
Dobra. Jesteście pewni, że dacie radę sami wsiąść do samolotu?
Mogę zostać, aby wam pomóc.
Marie na pewno zrozumie.
Odnawiamy przysięgę, a ona już jest w Atlantic City.
Ale jest wyrozumiała. Wspominam o tym w nowej przysiędze.
Jesteś super, ale to jedna noc. Damy radę.
Martwi mnie, że moi chłopcy będą sami w Londynie.
Nie nazywaj nas tak.
Jesteśmy dorośli.
Dobra. Wy tu rządzicie.
A to na wypadek, gdyby wasi stalkerzy zrobili coś głupiego.
Ilu ich mamy?
Nick – 34.
Joe – 48. Kevin – 175.
Gdy ktoś pisze do mnie z więzienia, odpisuję.
Każdy fan się liczy.
Co dla nas masz? Gaz pieprzowy, paralizator?
- Gwizdki? - Nie.
Gwizdki ratunkowe.
Są jak zwykłe gwizdki, tyle że podpisane.
Gdy ktoś was zaatakuje w drodze powrotnej, gwiżdżcie.
Czuję się taki bezpieczny.
Na wszelki wypadek załatwiłem też luksusową,
całodobową agencję podróży.
Nie potrzebujemy twojej agencji, Bradford.
Na imię mam Bradley.
Dobrze.
Będę pamiętać.
Obczaiłem kilka miejsc i myślę...
Nigdzie dzisiaj nie idę.
Wybacz. Nie wrócę do domu na kacu.
Że co? To ostatni wieczór trasy.
Zawsze to świętujemy.
Jesteśmy w Londynie.
Gdy tylko wrócimy do domu, nasze drogi się rozejdą.
- Przykro mi. - Ok. Jasne.
Co ty na to, Kev? Co?
Tylko my dwaj. Bez najmłodszego nudziarza.
Nie widziałem dzieci od miesiąca. Muszę być w formie.
Ja też widzę się jutro z dziećmi.
Ale to może być najwspanialsza noc w naszym życiu.
Jesteśmy trzema wykończonymi ojcami po trzydziestce.
Damy radę balować?
No to patrz.
Często to słyszymy.
EJ zaprasza na imprezę. Zapowiada się mad fuego.
Idziecie z nami, pseudoJonasi?
Nie mów tak. Masz 36 lat.
Moja piosenka, moje zasady.
Nie załatwili Eltona?
To moja wyobraźnia. Masz się dobrze bawić.
Do pałacu!
Wchodzicie w to?
Cześć, Gaga.
Jak tam nasz dom? Jest tak ładnie jak na zdjęciach?
Jest pięknie. Jesteśmy zachwycone. Malti, przywitaj się z Gagą.
Hej. Jutro wracam do domu i, tak jak obiecałem,
zabiorę cię na narty.
Ma to gdzieś.
Nie masz szans z prezentami przedświątecznymi.
Otworzyłyście je?
Miałam ją powstrzymać? Patrz, ile ich jest.
Wiem. Nie ma sprawy.
- Tęsknię. - Wyglądasz na zmęczonego.
Spędziłem pół roku w trasie.
Nie wspominając o sześciu miesiącach
planowania albumu, kolejnej trasy i ogarniania wszystkiego za braci.
Skończył mi się też krem pod oczy.
- Wiedziałam. - Tak. Widać po mnie.
Widać, że nie wklepywałeś.
- Musisz dbać o skórę pod oczami. - Wiem.
Głowa do góry. Wkrótce będziesz w domu.
- Kochamy cię. - Ja was też.
Pa, Gaga.
Dobranoc.
Śliczny, prawda? Miś w szytej na miarę jedwabnej marynarce.
Rany. Cudowny. Zaraz, w szytej na miarę?
Ten jeleń ma prawdziwą diamentową broszkę.
Rany. Wygląda świetnie.
Ma nawet szpilki ze skóry krokodyla.
- Ile z naszych ozdób ma takie ubrania? - Nie martw się. Wszystkie.
- Okej. - Kochanie,
rozmawiałeś z braćmi?
Nie. Nie wiem, jak to przyjmą.
Proszę. To cię rozweseli.
Pingwin w kaszmirowym kapeluszu.
Wygląda jak Jeremy Strong na Złotych Globach.
Uroczy.
OSTATNI KONCERT EUROPEJSKIEJ TRASY
SOBOTA 22 GRUDNIA
- Wszystko w porządku? - Tak.
To mój zespół.
Wiem, kim jesteś.
Mikołaj ma Spotify.
- Co? - Mam Spotify.
Co zdołowało taką gwiazdę rocka?
Bo widzisz...
Jako Jonas Brothers jesteśmy super.
Ale my jako bracia, tak prywatnie...
Magia, która nas łączyła,
umarła.
Święta są od tego, żeby przywrócić rodzinną magię.
Racja.
Ale w Święta mamy od siebie odpocząć, więc...
To niedobrze.
Bardzo źle.
Dzięki, że mogłem ci się wygadać.
- Wesołych Świąt. - Nawzajem.
Zdrowie.
48 GODZIN Do Świąt
Podobno w samolot trafił piorun. Wysadziło zbiornik paliwa.
Może polecimy innym samolotem?
Jasne.
Wrócę do remizy, gdzie pracuję jako strażak,
i podrzucę wam nasz prywatny samolot.
To było niemiłe.
Nie mogę przegapić Gwiazdki.
Cóż za oryginalna myśl.
- Tak już mam. - Nikt tego nie chce.
Widziałeś jakikolwiek film świąteczny? Każdy ma taką fabułę.
Mam zabrać córkę na narty. Wiecie, jaki to słodki widok?
Przesłodki.
Miało być fondue.
Cały wieczór pełen fondue.
Topiony ser, czekolada. Priyanka to uwielbia.
Nie mogę tego zepsuć.
Wiem, czego ci trzeba.
Uspokajającej rumiankowej świecy z mojej nowej kolekcji.
Proszę. Weź.
Jesteś zazdrosny, bo moja kolekcja świec się sprzedaje.
Na moją świat nie był gotowy.
Może nigdy nie będzie.
Mamy czas. Jest 23.
- Zarezerwujmy inny lot. - Dzwonię do Brada.
Nie. Odnawia przysięgę. Powinniśmy go w tym wspierać
i dać sobie radę sami.
Byłoby miło, ale od dziecka jesteśmy sławni.
Nie mamy wyjścia.
Cześć, tu Brad.
Do wtorku będę niedostępny. Ponownie poślubię cudowną kobietę.
Jeśli to moi dorośli, sprawdźcie portfele.
- Myślałem, że to podarłem. - Dobry jest.
Co? Dzwonisz, żeby złamać to, co zostało z mojego serca?
Bo już zostało roztrzaskane na milion kawałków.
NIE DZWOŃ DO NIEGO!
To chyba pomyłka.
Tu Kevin Jonas. Dzwonię do firmy Odyssey Travel.
O Boże.
O Boże. Dobra.
Halo?
Dziękujemy za telefon.
Mówi Cassidy. Zaczynamy rozmowę od wyjątkowego profesjonalizmu Odyssey.
Proszę zignorować tamto powitanie. Przeżywam rozstanie i myślałam,
że dzwoni mój były z innego numeru.
Łatwo się pomylić.
- Moje biedactwo. Co się stało? - Dzięki.
- Nic ci nie jest? - Hej.
Spalił się nasz samolot,
a muszę być w Vermont, by zobaczyć żonę i córkę.
A ja muszę być w New Jersey.
Możesz nam załatwić nowy samolot albo lot z Heathrow?
Jasne. Tak.
Trzeba było zagrać w reklamie Delty.
- Odrzuciłeś reklamę? - O co ci chodzi?
- Zgadzasz się na wszystko. - Bzdura.
- Jesteś twarzą męskiego botoksu. - To nie botoks.
To Brotox. Alternatywa dla mężczyzn.
Botoks go nie chciał.
Hej, Jonas Brothers.
Nadchodzi burza i Heathrow jest odcięte od świata.
Ale mogę załatwić wam lot o 15.00 z lotniska wParyżu.
Musicie wsiąść w pociąg do Paryża, który odjeżdża...
Za 30 minut.
Ale jesteście szybcy.
- Dobra. - Już biegniemy. Dzięki.
Tak słyszałam. Że jesteście szybcy.
- Zamówiłem Ubera. - Dzięki, Cassidy.
- Pa. - To prawda?
Wygraliśmy coś?
Nick, siądziesz z przodu? Dużo gadasz.
- Cześć. Witajcie. - Hej.
Naprawdę lubi pani Święta.
Tak. Przejrzałeś mnie.
Kto chce cukrową laskę?
- Kuszące. Ale nie. - Raczej nie.
Oj, nie. Proszę na stację St. Pancras.
- Tak. - Jasne. Dobrze.
Muszę sprawdzić, gdzie to jest, na „Wahzay”.
- Co to? - Nie znam Londynu.
- Taka apka. - Byłam recepcjonistką
u specjalisty od nosów i gardeł w Ronkonkomie
- przez 37 lat. - To...
W końcu uznałam, że czas na kolejny rozdział.
- Reszta jest historią. - Tak.
Dokładnie. Uszy, nosy i gardła to nie wszystko.
- Oj tak. - Zawsze byłam anglofilką.
- A ty? - Ja też.
- No proszę. - Owszem.
Powiedziałam sobie:
- „masz zdrowie i bystry umysł. - Zdrowie?
- Czas na przygodę”. - I w drogę.
- Tak. - O Boże.
Jestem taka głupia.
- Wpisałam w nawigację: „przygoda”. - Zabawne.
- Napisałam... - Pozwolisz, że...
- Pomogę ci. Przepraszam. - Miły z ciebie chłopak.
- To prawda. - Jejku.
- Oj tak. - Że też mój wnuk nie ma takich manier.
Musimy być na stacji za pół godziny.
- Możemy ruszać? - Za ile?
- Mało czasu. - Szybko.
- Damy radę. - Czas nas goni.
Postaram się.
- Super. - Zaczynamy.
Szybko poszło.
Obyśmy nie wpadli na policję.
Nie wyglądam jak na zdjęciu w swoim prawie jazdy.
- Co? - Wiecie czemu?
Bo nie ja na nim jestem.
Ups.
Zły pas.
Jedź!
Wciąż próbuję zrozumieć, że tu się jeździ na odwrót.
Deb, zwolnij, proszę.
Dobrze. Nie unoś się.
- Chcesz zdążyć na pociąg? - Tak, ale żywy.
Ups!
Wszyscy razem.
Co to jest świąteczny pudding?
- Chyba są w nim figi. - Ciężarówka!
O Boże.
Wiecie, jaki pudding lubię?
- Ryżowy. Ma tyle składników. - Tak. Ale...
- Tędy. Tak. - Dziękuję za pomoc.
Pocałował mnie w policzek.
Zadzwonił po taksówkę.
I więcej nie widziałam Buzza Aldrina.
- Co za historia. - No proszę.
- Udało się. I to z zapasem. - O rany. Dzięki.
Dacie mi pięć gwiazdek?
- Jasne. Dziękuję. - Wesołych Świąt.
- Wracajmy do domu. - Nie wierzę, że się udało.
- Mamy czas na piosenkę? - Tak.
POŁUDNIOWE WEJŚCIE
PARYŻ
Joe?
- Lucy? - Tak.
- Cześć. - Hej!
O Boże. Nie widziałam cię, od kiedy...
- Przeniosłaś się do Portland. - Tak.
Rany. Pamiętasz, dokąd się przeprowadziliśmy.
Oczywiście, że tak. Od tamtej pory nienawidzę Portland.
Serio?
Ludzie mówili: „Portland jest super, musisz tam wpaść”.
A ja na to: „Portland jest do bani”. To miejsce odebrało mi Lucy Chen.
Ciągle trzymaliśmy się razem. Czemu urwał nam się kontakt?
Byliśmy dziećmi i nie mieliśmy telefonów.
- A potem stałeś się sławny. - Tak.
I nawet...
- To się wystawiłem. - ...napisałam do ciebie.
- Nie odpisałeś... - To nie tak...
Jesteś teraz wziętą lekarką.
Tak. Jestem kardiotorakochirurżką.
- Właśnie. - Tak.
- Skąd to wiesz, Joe? - Miałaś zadatki na lekarkę.
- Obczajałeś mój Instagram? - Nie.
Spojrzałem raz.
- Super. - Tak.
Czułem, że będziesz lekarką.
Wciąż pamiętam sekcję świni na biologii.
Wszyscy spanikowali, a ty pocięłaś ją jak zawodowiec.
Tak. Pamiętam to. Zrzygałeś mi się do plecaka.
- Nie. - Na środku klasy.
Oj tak. Trzymałam ci włosy. Byłeś moim jedynym partnerem, więc...
Co robisz w tym pociągu?
Jedziesz na sympozjum
serc... kardio?
- Nomia? - Kardiochirurgii.
- Właśnie - W porządku. Tak.
Nie, tak właściwie to...
właśnie...
przeżywam rozstanie.
Więc uznałam, że czas na podróż po Europie.
- Podróżujesz sama? - To żałosne?
Raczej odważne.
Dzięki.
Za dziesięć minut ostatnia stacja.
Dobrze.
- Muszę iść. Mój... - Dobra.
- Miło było cię widzieć. - Ciebie też.
Pani doktor.
- Tak. Ale... - Tak.
Dobrze. Do zoba... Cześć.
Pa.
- Nick... - Nie uwierzycie, kogo spotkałem.
- Kogo? - Lucy Chen!
- Z podstawówki? - Tak.
Nawiązaliśmy więź.
- Tak to się teraz nazywa? Więź. - Ile więzi zawarłeś w tym miesiącu?
Nie potrafi do tylu liczyć.
Dobre.
Zabawne.
Skoro tu utknęliśmy, chcę z wami o czymś pogadać.
Zapomniałeś majonezu.
Dobra. Poczekam.
- Cześć, Stacy. - Nicky J, co tam?
Sonya! Mówiłam, żebyś uważała z kremem wokół ust.
Stacy! Więc dzwonisz, bo...
Tak. Świetne wieści!
Po świętach promotorzy chcą przedłużyć trasę o pół roku.
Nie ma za co.
- Rany. - Hej, Nick!
Hej! Tutaj!
Pamiętasz, jak pracowałeś nad listą utworów,
a my nie zauważyliśmy?
Czeka cię kolejne pół roku ogarniania, w czasie gdy my się obijamy i bawimy!
Kocham siebie!
Nicky J.? Jesteś tam?
Tak. Ale nie zgadzam się na przedłużenie trasy.
I proszę, nie mów o tym braciom, dobrze?
Co? Czemu?
Życie w trasie ich przeorało. A wiesz, jak nie lubią zawodzić fanów.
Nie odmówią, ale potrzebują przerwy.
Dobrze.
Soniu. Możesz mi posmarować serce kremem znieczulającym?
Nick Jonas właśnie mi je złamał.
Nie. To taki żart.
Dobra. Rozłączam się. Dojeżdżamy do Paryża.
Zbliżamy się do końcowej stacji.
- Do Amsterdamu. - Co?
39 GODZIN Do Świąt
Kto wsiada do złego pociągu?
Pewnie był zajęty wypytywaniem mamy, co jadła na śniadanie.
Bądź miła albo nie zapłacę za studia.
Dzięki za pomoc, mamo. Jest mi ciepło. Mam szalik. Rozłączam się. Kocham cię.
Teraz musicie znaleźć lot z Amsterdamu?
Tak. W porządku. Po prostu...
Coś wymyślę. Oddzwonię za chwilę.
- Malti, kocham cię. - Po prostu wróć na Święta.
Kochamy cię.
Nie. Nie masz prawa jęczeć.
- Czemu? - To twoja wina.
- Moja? Wszyscy do niego wsiedliśmy. - Ale ty miałeś to sprawdzić.
Ty jesteś ten drętwy i odpowiedzialny.
Zgadza się. A ty jesteś uroczym lowelasem.
- A ja... - To człowiek-karton?
- Przeciętniak z lokami? - Beżowa gwiazda rocka?
Ten trzeci.
- Ten, który dalej mieszka w New Jersey. - Dobre, lowelasie.
Raczej przystojny i sympatyczny. Ale co tam.
Rany. Cassidy!
Cassidy. Powiedz, że załatwiłaś nam lot z Amsterdamu.
Jeszcze nie. Zbliżają się Święta.
A Holendrzy dużo podróżują.
Pewnie dlatego, że mają zapewnione cztery tygodnie płatnych wakacji.
O Boże.
Czy Cassidy powinna się przeprowadzić?
Tak.
Cassidy! Możemy się na chwilę skupić?
Sorki. Wszędzie jesteście na liście rezerwowej.
Na pewno rano coś się pojawi.
W porządku. Jeśli ruszymy rano, zdążymy do domu
- na kolację wigilijną. - Nie jest tak źle.
Gdzie się dzisiaj zatrzymamy?
Jakim cudem to jedyny pokój w całym mieście?
Tripadvisor mówi „nie”.
- Zamknij drzwi. - Tak.
- Zamek to tylko dwa sznurki. - Zawiąż mocno.
- Mocniej. - Mam to zrobić?
Nie, zrobię węzeł żeglarski.
Ja na pewno śpię
- z nerką przy sobie. - Nie musisz.
Jak na sztywniaka, masz luźne podejście do paszportów.
Środkowe moje.
Nie możesz zaklepać miejsca w trakcie rozmowy.
- Mogę. Jestem starszy i wyższy. - Mam szersze ramiona.
Co? Wcale nie.
Są strony poświęcone moim ramionom.
- Nie ma szans. - Sprawdźmy to.
- Plecami do siebie. - Nick, sprawdź.
Zamknijcie się. Zastanawiam się, jak wrócić do domu.
Cassidy nie da rady.
Joe!
Sorki. Ktoś przysłał mi filmik z ośmiornicą oglądającą reality show.
O Boże. To jest dobre. Ups, nie to.
Jadę do Amsterdamu!
- Co tam, rodzinko? - To kumpel Nicka z Broadwayu.
Nadaję na żywo z Air Ethan. Lecimy do Amsterdamu.
- Że co? - Wesołych Świąt.
Ma swój samolot.
To będzie kameralny występ świąteczny.
Ajerkoniak z EGOT-em.
A potem z ekipą wracamy do Nowego Jorku na Święta.
No dobrze. Idealnie się składa.
Ethan nie wpuści nas do samolotu.
- Czemu? - Nienawidzi mnie.
Pierwszego dnia prób do musicalu Kevin sam w domu
rzuciłem: „Nieźle ci idzie, dzieciaku”.
On na to: „Uważaj na słowa, staruszku”.
Powiedziałem: „Wyluzuj. Gram twojego ojca, jesteś moim dzieckiem”.
Dziwny dobór aktorów, wiem. Ale no, on mnie nienawidzi.
- To było dawno temu. - Tak.
Chłopaki. Nie ma szans. Odpuśćcie.
Dobra, Nick.
Myślisz, że Malti nabawi się traumy przez to, że Nick porzuci ją w Święta?
Może nie na całe życie. Ale czekają ją
- lata terapii. - O Boże. Chodźmy do Ethana.
- Tak. - Spróbujmy.
Nieźle.
AJERKONIAK Z EGOT-EM
Powiedziałem: „Kristin Chenoweth,
to najlepsza świąteczna szynka, jaką jadłem”.
Tak powiedziałem.
Pokręcone czasy Broadwayu.
Czarujący jest.
Czy to...
Jonas Brothers?
- Hej. - Cześć.
We własnej osobie. Cześć.
- Nick! - Hej.
Fajnie, że przyszedłeś na mój występ.
To miłe z twojej strony.
Wiesz co, Nick? Podejdź tutaj.
O tak!
- Wiesz... - Myśl o samolocie.
- Super. - Chętnie.
Dalej. Sprowadź nas do domu.
Idź tam.
Nick Jonas.
Cóż za zaszczyt.
- Ethan! - Ciebie też miło widzieć.
- No dalej. - Daj nam powód do dumy.
Poproszę dwa takie. Dziękuję.
Większość z was pewnie to wie.
Zagrałem z Nickiem w musicalu Kevin sam w domu.
Ja grałem Kevina McCallistera, a Nick oczywiście grał mojego tatę.
Wiecie, to Broadway.
Trzeba trochę poudawać. Ethan grał młodszego od siebie,
a ja oczywiście starszego.
Musieli domalować siwiznę, abym wyglądał starzej.
Czyżby? Naprawdę?
Tak.
Wiesz, że tak.
Ale zmarszczek nie musieli malować.
No weź.
Tylko żartuję.
- Zabawne. - Hej, Nick. Wyluzuj.
- Zaśpiewamy naszą piosenkę? - Lepiej nie.
Ludzie tego chcą. To tytułowa piosenka.
Tak! Brawa!
Jak nie znasz tekstu, mogę ci go powiększyć na telefonie.
Nie. Mam dobry wzrok. Dam radę.
- Spoko. - Ale wiesz,
może chcesz obniżyć tonacje? Wiele razy zdarzało się,
że nie dociągałeś.
Tylko nie to.
- Luzik. Dam radę. - Ok, to zaczynajmy.
- Dobra. - Graj.
Boże.
Dobra, jedziemy.
Ból nauczył mnie
- Że też zdjęto ich z afisza tak szybko. - Mnie to nie dziwi.
- Nie przestawaj. - O nie.
- Robi to. - O nie.
Wyżej się nie da.
Co robisz? Dość.
Dość. Przestań.
Doskonale wiedziałeś, co robisz.
Wiesz czemu? Bo jesteś chory.
- Dobra... - Żeby mnie namierzyć, w Amsterdamie,
- i przyjść tu, aby... - Jest źle.
...mnie upokorzyć przed ludźmi, którzy mnie kochają.
I to dlatego, że nie umiesz się pogodzić, że twój czas minął.
- To podłe. - A ja będę miał
podwójnego EGOT-a.
Emmy, Emmy, Grammy, Grammy, Oscar, Oscar, Tony, Tony. E-E, G-G, O-O, T-T.
To jest najgorsze miasto. A ty jesteś najgorszym z braci.
Justinie!
- Mój bohaterze! - Dziękuję.
Teatr na żywo. Wszystko się może zdarzyć.
- Nici z samolotu? - Tak.
29 GODZIN Do Świąt
Śledzisz mnie?
Lucy. Co tu robisz?
Chciałam obejrzeć występ Ethana Lloyda Monroe,
ale wiemy, co się wydarzyło.
- Tak. - No.
- Myślisz, że mogę dostać zwrot pieniędzy? - Poproś Nicka.
- Tak? - Wystaw mu rachunek.
- Dobry pomysł. - Pasuje ci?
Fajnie, że już skończyli, bo jest parę rzeczy, które chcę tu zrobić.
Myślałam, że mogę nie mieć czasu,
ale chyba jednak mam.
Więc spadam stąd.
Potrzebujesz towarzystwa?
Nie masz pojęcia, co będę robić.
- W porządku. - Myślę, że...
- Będzie mi miło. - Świetnie.
Napiszę do braci.
Dobrze. A ja do mamy.
Żartuję.
- Tylko wezmę kurtkę. - Spoko.
Znów wpadłem na Lucy! Odbudujemy więź.
Tak to się teraz nazywa?
Z iloma dziewczynami nawiązałeś już więź?
Jesteś imprezowiczem, który nie zasługuje na miłość.
Zgadzam się.
Wpadłem na znajomą. Spotkamy się w hotelu
Pamiętasz jeszcze taniec do Oops, I Did It Again?
Oczywiście. Nie jestem frajerką.
- Czyli... - Nie znasz.
Głowa pamięta.
- Ale ciało nie. - Jasne.
Twój były też jest lekarzem?
No to zaczynamy.
Tak.
Przyjaźniliśmy się. Było miło.
I najtrudniej było przyznać się przed sobą,
że go nie kocham.
Czyli to ty zerwałaś?
Tak.
Jeśli już nie jest ci mnie żal, rozumiem.
Ależ jest.
Też mam za sobą kilka rozstań.
Tak.
Nie wiem, co robić.
Czy ludzie udają, że nie wiedzą wszystkiego
o twoim życiu osobistym?
A ty udajesz, że nie wiesz, że oni udają, że nie wiedzą?
Tak to mniej więcej wygląda.
To dziwne.
- Przykro mi. - Tak, to dziwne.
Ale przynajmniej dotarliśmy na miejsce.
Co chcesz tu robić?
Pływać.
Jasne.
Lucy się nie zmieniła. Tylko zwariowała.
To Nieuwjaarsduik.
Holenderska tradycja noworoczna. Nowy początek.
Nie będzie mnie tu w Nowy Rok, więc zróbmy to teraz.
No dalej, pięknisiu. Zimna woda oczyści pory.
Dobrze. W porządku.
Nie wierzę, że to robię. Tylko położę tu swoją nerkę z paszportami.
Zarezerwuj nowy lot.
Możesz powtórzyć?
W porządku. Zarezerwuj nowy lot.
Jeszcze raz.
Zarezerwuj nowy lot.
Mam wypożyczyć samochód?
Nie. Chcę zarezerwować nowy lot.
Cześć, Nick, mój ziomku.
Chciałem pogadać o czymś, vis-à-vis la música.
Vis-à-vis la música? O czym ja mówię?
Po prostu to zrób, Kevin.
Chcę być głównym wokalistą w piosence.
W porządku?
Człowiek-karton.
- Przeciętniak z lokami. - Beżowa gwiazda rocka.
To, co ci mówimy, jest tak wredne, że nawet nie musisz wyolbrzymiać.
Dasz radę.
Zarezerwuj nowy lot.
Jeśli znów chcesz usłyszeć pozycje z menu,
- wciśnij dziewięć. - Nick, możemy pogadać?
Słuchaj, durny lotniczy robocie!
Chcesz nas zastąpić? Nic z tego.
Chcę, by prawdziwy człowiek zarezerwował mi lot.
Muszę być z rodziną na Święta.
Co?
Nic.
Wybacz, nie zrozumiałam. Proszę czekać.
25 GODZIN Do Świąt
Dobra. Gotowy?
Jasne.
- Ale zimno. - Okropnie.
To był twój pomysł.
Płyń!
- Joe, chodź. - Czekaj.
Szybciej. Jest na rowerze.
- Dziękuję. - Dam radę. Biegnij.
Ale zimno.
- Udało się. - Nie wiem.
Zgubiliśmy go?
Chyba nikt nas nie gonił.
Dzień prania.
Turyści.
- Dziękuję. - Dzięki.
Nieźle. Cóż, nie miałem w planach na dziś łamania prawa.
- Co? - Nic.
Dziwnie tu z tobą być.
Czuję, jakbyśmy dopiero co wślizgiwali się na American Pie 2.
Ale tyle lat się nie widzieliśmy i mam mnóstwo pytań.
Co robiłeś, myślałeś, czułeś i takie tam.
Jesteś jak mój stary, ulubiony sweter.
Ale też jak nowa para butów, którą bardzo chcę rozchodzić.
To nie ma sensu.
- Wymsknęło mi się. - Nie.
Wiem dokładnie, co czujesz.
Nick ogarnął bilety na samolot.
Muszę lecieć.
To wspaniale.
- Gdzie spędzasz Święta? - W Brooklynie.
Wyjeżdżam jutro.
Rodzice wybierają się w rejs z Johnem Stamosem.
Będę tylko ja i mój kot.
Ja też będę w mieście.
Naprawdę?
Tak.
Mam nadzieję, że kot kupił ci prezent świąteczny.
Tak.
Dobrze. Muszę iść.
Tak. Pa, Joe.
Pa.
To mój koszmar.
Nie mam czystych ubrań.
Wysłałem wszystko do domu, poza rzeczami na jedną noc i jeden dzień podróży.
Ale wciąż tu jestem, więc muszę założyć wczorajsze ciuchy.
- Dobrze, że mam mój awaryjny szlafrok. - Dzwoniła J.Lo, masz jej oddać kieckę.
Czuję wczorajsze zapachy. Czy to nie okropne?
Czuję samochód tej świątecznej pani.
I pociąg.
I frytki z pociągu. I majonez z frytek.
Priyanka musi wiele znosić, co?
Tak. To bardzo cierpliwa kobieta.
- Hej. - To je zabezpieczyłeś.
Kiedy ty się włóczyłeś po Amsterdamie,
ja rozmawiałem z uroczą agentką, która załatwiła nam bilety na jutro.
- Świetnie. - Tak.
Jak ma na imię?
- To zabawna historia. - Jakby pamiętał.
- Dostanę paszport? Chcę się odprawić. - Tak, paszporty. Kto je ma?
Ja w swojej nerce.
Jest lekka, ale...
Nie ma ich!
Nie ma, więc...
Świetnie.
23 GODZINY Do Świąt
Zgubiliście swoje paszporty?
- Żartujecie sobie? - Nie zgubiliśmy ich.
- Joe to zrobił. - Ktoś je ukradł.
Spokojnie. To dla mnie norma.
Zaczekajcie chwilę.
Siri, co zrobić, gdy zgubię paszport za granicą?
- O Boże. - Wciąż cię słyszymy.
Rozmawiałam z Siri,
koleżanką, która specjalizuje się w prawie paszportowym.
Wybacz, nie zrozumiałam.
- Cassidy! - Dobra!
Nie rozmawiałam z koleżanką, bo jestem sama na Święta.
O Boże.
To jest to.
Co? Cassidy.
Mój były jest pilotem. Zostawił mnie, żeby latać
z Angelą Merkel do jej ulubionego spa w Hamburgu.
Dlatego zerwaliśmy.
Ale jeśli dowiozę was do Niemiec, zabierze was do domu.
Czemu nie powiedziałaś nam wcześniej?
Nie wpadłam na to. On jest dla mnie martwy.
Nie słuchałeś mnie?
Przepraszam. Teraz muszę dostarczyć was do Niemiec.
Większość kierowców ma wolne,
ale sprawdzę na Craigslist Amsterdam.
Znalazłam kogoś.
Chyba ma fetysz stóp.
- Nie. - Nie.
Jaki fetysz?
Wesołych Świąt.
Teraz nic nas nie powstrzyma!
- W drogę. - Jesteśmy dorośli.
Sami pojedziemy do Hamburga.
Magia!
Trzeba było jechać ze stópkarzem z Craiglist.
14 GODZIN Do Świąt
Dziewczyny pewnie prażą teraz kasztany.
Jestem strasznie głodny.
O Boże. Myślicie, że umrę tu z głodu?
Raczej zamarzniesz na śmierć.
A my będziemy musieli cię zjeść, aby przeżyć.
O mój Boże, ciężarówka.
- Ciężarówka. Złapiemy stopa? - Oszalałeś?
Czytałem gdzieś, że autostopowicze są często mordowani.
I że ludzie chętnie by nam przyłożyli.
Wynika z tego, że kierowca tej fury
- zatłucze nas na śmierć. - Nie.
- Przestań! - Nie.
Nick, co robisz?
- Zabieram nas do domu. - Nie patrz na niego.
Uczę się z Duolingo od 48 dni.
Mówię po angielsku. Cześć.
I tak się składa, że jadę przez Hamburg.
Czy my się znamy?
Oczywiście, że nie. Nigdy cię nie zaczarowałem.
- Co? - Nie znamy się.
Dobrze? Dwóch z tyłu i jeden ze mną.
Okej. Więc...
Oczywiście muszę siedzieć z mordercą.
- Pachnie wspaniale. Co to? - Sześćset choinek.
Spokojnie, wlałem tylko trochę whiskey.
Spokojnie, żartuję.
To tylko herbata miętowa.
Jak wylądowaliście w Niemczech w Wigilię Bożego Narodzenia?
Dobre pytanie. Byliśmy w trasie po Europie.
Jesteśmy razem w zespole.
Kompania braci. Jak Bee Gees.
Brzmi fajnie.
Być może.
Nie zrozum mnie źle.
Naprawdę się cieszę, że ludzie kochają naszą muzykę.
I że nadal możemy koncertować.
Ale to moi bracia.
Przebywanie cały czas z rodziną
jest trudne.
Nasza szansa nadeszła, kiedy byliśmy dziećmi.
I od razu przypisaliśmy sobie konkretne role.
Jesteśmy w tym świetni, dlatego to działa.
Moja rola to planowanie, zamartwianie się, obsesyjne dbanie o każdy szczegół.
I wygląda na to, że próbując utrzymać nas w ryzach,
stałem się irytujący.
Doprowadza mnie to do szału.
Czy to ma sens?
Niezbyt.
Ja nie mam nikogo, kto doprowadza mnie do szału.
- Zazdro. - Po prostu...
Prowadzę bardzo samotne życie.
Mój dom jest daleko stąd
i jestem pochłonięty pracą.
Staram się przynosić radość podczas corocznych dostaw
tych, no, choinek.
- To miłe. - Niby tak.
Ale zwykle patrzę na wszystko z zewnątrz. Z oddali.
Ten samotny wilk zawsze marzył o byciu z watahą.
Możemy się zatrzymać? Chcę sprawdzić, co u braci.
Czemu stajemy?
Nie wiem.
Zaklęcie nigdy nie zastąpi człowieka.
W porządku?
Tak. Chciałem się przewietrzyć.
Wiecie, co mi to przypomina?
Tak. To, jak tata woził nas na koncerty.
Minivanem.
Było ciasno i od jazdy taty chciało mi się rzygać.
Czy tata nie ściął kiedyś choinki na Święta?
- Chyba tak. - Oblazły ją pająki.
Były wszędzie.
- Pamiętam to. - Tak.
Pamiętam jak tata, jeszcze w Dallas...
Wyciągał bombki po kolei. Opowiadał coś o nich.
- Strasznie zmyślał. - Tak.
„Ta jest z Nowej Zelandii”. On tam nigdy nie był.
- Święta na Antypodach. - Tak.
W co my wtedy graliśmy...
Zapomniałem o tych wszystkich grach.
Zdecydowanie. Proszę.
Dodzwoniłeś się do Stacy. Zostaw wiadomość po sygnale.
Stacy, tu Nick.
Zastanawiałem się, czy jednak nie przedłużyć trasy.
Uwielbiamy występować razem,
a kiedy jest dobrze, to jest świetnie.
Po prostu...
muszę się zastanowić, czy to się uda.
Nie odmawiaj im jeszcze. Na razie.
Mamy świeże ubrania.
OPADNIE CI KOPARÓWKA PY-SZNYCEL
LASKA Z DÜSSELDORFU
„Laska z Düsseldorfu”.
- Nie śmierdzi wczorajszym dniem. - Rozumiesz mój? Jest zabawny.
- Rany. - Piękny.
Oby ten gość nie był wariatem.
Cześć, panowie!
Jasny gwint.
Teraz rozumiem Cassidy.
Jestem Gene. To zaszczyt zabrać was do domu na Święta.
Cześć, Gene.
Mam to, co zwykle.
Pozwoliłem sobie wygooglować, co jecie.
Pringlesy dla Nicka. Orzeszki dla Kevina. Kwaśne żelki dla Joego.
Też je lubię.
Słodko-kwaśne, jak wasza muzyka.
Kumasz nas.
Kevin McCallister, mały geniusz.
Turbulencje.
To pewnie zmiana ciśnienia. Gene to ogarnia.
Dobra. Zobaczę, co się dzieje.
Gene.
Co robisz?
Moja była wrzuciła zdjęcie jakiegoś Deana. Spójrz.
Na plaży z kociakiem.
On jest wklejony.
Doceniam, że chcesz mnie chronić. Ale mogę to naprawić.
Wrzucę tylko jakąś gorącą fotkę. Te zdjęcia są do bani. Za ciasno tu.
Nie widać moich mięśni.
- Nie masz drugiego pilota. - Więc się ruszaj.
Gene, nie powinieneś pilotować samolotu?
Mam autopilota, a to jest ważniejsze.
- Pomożecie? - Co się dzieje?
Nie wiem. To wariat.
Wcale nie. Robimy seksowne zdjęcia, żebym odzyskał dziewczynę.
Pokaż, muszę zobaczyć.
Oświetlenie jest tu okropne. Wyglądam blado.
Mam coś dla ciebie.
To ma pomóc?
Cudowne. Co to jest?
Moja świeczka. Cynamonowo-goździkowa. Najseksowniejsza świeca magazynu People.
Joe, nie folguj mu. Ma pilotować.
Im szybciej zrobi zdjęcia, tym szybciej do tego wróci.
Nick.
Kiedy wylądujemy, możesz zadzwonić do Cassidy...
- Jak światło? - ...i przeprosić.
Muszę wiedzieć. Keto? Post?
Opuść rękę.
- Jakieś rady? - Tak jest mega.
Czemu Stacy pisze:
„Fajnie, że zmieniłeś zdanie i jesteś gotów przedłużyć trasę”?
Dobre wieści. Chcą przedłużyć trasę. Gratulacje.
- Skup się. Ręce mnie już bolą. - Omówimy to później.
- Serio? - Dlaczego napisała,
że zmieniłeś zdanie? W jakiej sprawie?
Dobra. Gadaliśmy wczoraj o przedłużeniu trasy.
Skłamałem, że tego nie chcecie.
- A to ja nie chciałem. - Nie.
Podjąłeś tę decyzję bez rozmowy z nami?
Tak, ale cofnąłem to.
- Nie. - Nie wierzę.
- Wyglądam, jakbym miał wzdęcia! - Wcale nie.
To przez tamtą żelkę.
- Co? - Jeszcze raz.
- Może ujęcia od pasa w dół. - Co? Dobra, zrobię je.
Gene.
- Nie żyje? - Nie.
- Jeśli on nie żyje, to my też. - Trzeba go obudzić.
- Gene? - Stary, obudź się.
Nie umarł. Dobrze.
- Żyje. - Podnieście go.
Pomóżcie mi.
- Dalej. Jezu. Jest taki ciężki. - Ostrożnie.
Uważajcie.
- Dobrze. Łap za nogi. - Nogi.
Uważaj na nogę. Nie uderz w nic.
AUTOPILOT WYŁĄCZONY
- Obudźcie go. - Autopilot nie działa.
- Tak? - Tak.
- Uruchom go! - Nie wiem jak.
Nic nie działa. Tracimy wysokość. Włącz go.
Mnie pokona nawet ręczna skrzynia biegów.
Gene, obudź się. No dalej. Wstawaj! Dalej!
Poradzę sobie.
Znam Glena Powella z Top Gun.
Trzymajcie się.
KOREKTA WYSOKOŚCI
Wrócimy do domu na Święta.
Nie dam rady.
- Gene, obudź się i pilotuj! - W górę.
- Gene, potrzebujemy cię! - W górę.
Czekajcie.
W górę.
Wciąż je masz?
Ten jest mój.
Nieważne, dmuchaj.
Nie. Raz, dwa, trzy.
To działa. Dmuchajcie.
Kocham cię, Cassidy!
- Gene. Pilotuj! - Obudził się!
Dalej!
Dobrze.
Och, nie.
Dasz radę.
Uważajcie!
Trzymajcie się!
Udało ci się, Gene. Żyjemy.
Co to za zapach?
Cynamon.
I goździki.
I sosna. Zdecydowanie sosna.
O nie.
Nie!
Uciekajmy.
Dwa samoloty w dwa dni.
- Powiedzcie, że ktoś ma telefon. - Może się nie zepsują?
Och, nie.
Czemu nigdy nie zgadzam się na AppleCare?
5 GODZIN Do Świąt
Przepraszam za tamto. Serce nie jest dobrym doradcą.
Rozpalę ogień, zbuduję schronienie.
Świetnie.
Rozbijemy obóz na noc, dobrze?
- Do roboty. - Nie.
Nie. Nie rozbijemy z tobą obozu.
Nie spędzimy Wigilii z dziećmi, bo robiłeś fotki
dla najdziwniejszej kobiety na świecie.
Pozwól, że ci przerwę. Nie wymawiaj imienia mojej byłej.
- Nie zrobiłem tego. - Dobrze.
- Nick, nie. - Teraz je wypowiem.
- Cassidy! - Nie!
- Cassidy, Cassidy. - Chłopaki...
- Cassidy. - Wiesz co? Chrzanić to.
I wal się, Nick.
Joe ma lepsze kawałki solowe niż ty.
Jesteście skończeni.
- Nie. - Radźcie sobie sami.
- Przykro mi. Ale... - Gene!
Wracam do Cassidy.
- Stary, daj spokój. Proszę. - Idę do swojej kobiety.
Stary.
Rany. Brawo, Nick.
Powiedziałeś facetowi, który wie, jak przetrwać,
że nie chcemy z nim biwakować. Kolejna świetna jednostronna decyzja.
Dobra. Nie możesz nagle być zły, że podjąłem decyzję,
skoro dosłownie wszystko zawsze zależy ode mnie.
Myślisz, że to w sobie lubię?
Otóż nie. Ale robię to, żeby zatroszczyć się o was.
Bzdura.
Uwielbiasz mieć kontrolę.
Kochasz czuć się lepszy od nas.
Dlatego tak się naśmiewasz z mojego życia osobistego.
- Co? - Robisz to.
Chciałem z tobą o tym porozmawiać.
Nie jesteś lepszy. Wciąż żartujesz, jaki ze mnie kobieciarz.
Przez to czuję, że już nigdy nie będę w prawdziwym związku.
Dlatego nie powiedziałem wam, że spotkałem Lucy w Amsterdamie.
Czuję, że coś między nami jest, ale boję się w to iść.
Bo może jestem płytkim idiotą, jak mówią bracia.
Chcę zaśpiewać.
- Teraz? - Nie.
Chcę mieć solo w piosence. Od dawna chcę wam to powiedzieć,
ale jesteście takimi narcyzami, że mnie nie widzicie.
Nie wiń nas za to, że nie umiesz powiedzieć, czego chcesz.
Chcesz zaśpiewać piosenkę? Nie ma problemu.
Super. Kolejna jednostronna decyzja Nicka.
- Ma nie śpiewać? - Chcę, by ktoś to ze mną skonsultował.
Myślałem, że wytrzymam z wami jeszcze pół roku.
Nie wytrzymam ani chwili dłużej.
Ja też nie. Trafię do domu sam.
- Ja też. - I ja.
Sam znajdę drogę do domu.
Żaden z nas nie ma synów.
Myślicie, że to genetyczne?
Pewnie tak.
Ze strony ojca.
Chodzimy w kółko, prawda?
Tak.
Co to było?
Gene?
To ty?
Przyszedłeś napalić w kominku i ugotować obiad?
Nick przeprasza.
To nie Gene.
Dobra. On jeden, my trzej. Tak?
Bear Grylls radzi, by być głośno.
Właśnie że cicho.
- Głośno. - Cicho.
Cicho to przy misiach.
Pewnie jest ich więcej. Wilki chodzą stadami.
Bo dlaczego miałbyś podróżować sam, kiedy możesz z wilczymi braćmi?
Co?
- Głośno czy cicho? - Chyba głośno.
- Przepraszam. - Głośno.
- Jak w końcu? - Głośno.
Przepraszam, że byłem taki spięty. I że nie wspomniałem o przedłużeniu trasy.
My też przepraszamy, że tak się poczułeś. I ciebie też, Joe.
- Lucy byłaby szczęściarą. - Głośniej.
Przykro mi, że nie słyszeliśmy, jak śpiewasz.
Na pewno masz ładny głos.
- Dzięki. - Chodźcie bliżej.
Zacznijcie krzyczeć.
- Wynocha! - Wracajcie do domu!
To nie działa.
Chyba nam się nie uda.
Ostatnia narada.
Liczy się każda chwila.
Każde uczucie.
Każdy brat.
Kocham was.
- Ja was też. - I ja.
Co się stało?
- Zniknęły. - To świąteczny cud.
Dzięki, Mikołaju!
Dziękujemy!
O Boże.
- Wilki wróciły. O nie. - O Boże.
Chryste.
- Jezu. - Brad!
- Tak się cieszę! - Uff, nic wam nie jest.
- Dobrze. - Jak nas znalazłeś?
Usłyszałem o wypadku w wiadomościach. Szukałem was po okolicy, ale było ciemno.
A potem coś rozświetliło las.
I oto są moi dorośli.
Nie, miałeś rację, Brad.
Jesteśmy twoimi chłopcami.
A przysięga? Ominąłeś ją?
Zdążyłem ją odnowić.
A Marie to rozumie. Jest najlepsza.
Powiedziałem jej też, że zapłacicie za cudowny miesiąc miodowy na Bali.
- Oczywiście. - Pewnie.
Jak cudowny?
- Śmigłowiec już leci. - Niesamowite.
Powinniście zadzwonić do rodzin. Myślą, że zginęliście.
- Tak. - Proszę.
Nieźle.
Mam nadzieję, że Priyanka się ucieszy i machnie ręką na zmianę planów.
Jaką zmianę?
Spędzimy Święta wszyscy razem u Kevina.
To powinna być decyzja trójstronna.
Tak.
- Dani będzie zachwycona. - Okej.
Wrócimy do domu na Święta.
- Przestań to powtarzać. - Cicho.
Brad, po co te psy?
Dowodzę półzawodowym psim zaprzęgiem. Zaliczyłem Iditarod.
Mówiłem wam to milion razy.
- Tak. Oczywiście. No ba. - Tak.
0 GODZIN Do świąt
- Mówiłem, że zdążymy do domu na Święta. - Chodźmy.
Wesołych Świąt.
- Jesteście! - Boże.
Udało się wam.
- Cześć, tato. - Przeżyliście.
Martwiłam się o ciebie.
- Hej. - Cześć, piękna.
- Wesołych Świąt. - Dobrze was widzieć.
- Dotarłeś. - Oczywiście.
Za nic bym tego nie przegapił. To Gwiazdka.
- Düsseldorf? - Tak.
Myślałam, że wolisz Berlin.
- Serio? - Tak.
Tak?
Mikołaj się spisał?
Tak?
A Nick na to: „Czuję samochód tej pani”.
A do tego majonez i frytki!
- On... - Już wystarczy.
Wcale tak nie było.
Było.
Otworzę.
Kto to?
Napisaliśmy do kogoś w twoim imieniu.
Hej.
- Witaj. - Dzięki.
Co tu robi moja była opiekunka?
Cześć.
Hej.
No to słucham.
Czego?
Twoi bracia powiedzieli, że chciałeś mi coś powiedzieć.
Ponoć było ci głupio po tym wszystkim, ale chyba jednak...
Dzięki. Za Ubera premium też.
- Elegancko. - Luzik.
Faktycznie będzie przemowa.
- Tak? - Lucy...
Gdy wpadłem na ciebie w pociągu,
to był jasny punkt mojego roku.
A było w nim dużo punktów.
Grałem setki koncertów na stadionach.
Przeżyłem atak wilków. Chyba spotkaliśmy Mikołaja.
A potem...
- Tak... - Mów dalej.
Mój samolot się rozbił.
- Co? - Z powodu pięknego pilota.
Zdjął koszulę. Przystojniak.
- Posłuchaj... - Co robisz?
Dzwonię po samochód.
Chciałem powiedzieć, że Amsterdam był z tobą niesamowity.
Jesteś cudowna i odważna...
I zabawna.
Wskoczyłaś do lodowatej wody, co jest bardzo odważne.
I... ciągle mówię o odwadze.
Boże.
Prawie jak w To właśnie miłość. Tylko gorzej.
Posłuchaj...
powinienem ci powiedzieć,
że chcę się z tobą umówić,
ale mnie zatkało.
Szczerze mówiąc, bałem się, że się w tobie zakocham,
i wszystko zepsułem.
Ale jestem gotowy spróbować.
Możemy być swoimi starymi swetrami i nowymi butami.
- Co to ma znaczyć? - Nie wiem, ale to ckliwe.
Może nie.
To dość duży krok,
ale chcesz spędzić Święta z całą moją rodziną?
- Tak. Cześć wszystkim. - Hej.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Otwórz.
Cassidy, kocham cię!
Gene?
Raz, dwa, trzy!
- Podobało się? - Tak.
A więc trasa Jonas Brothers zostaje... Oasis mnie potrzebuje.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Gdybyście wypadali z łodzi w tym samym czasie, co moje dzieci,
uratowałabym was, a nie je. Musicie to wiedzieć!
O nie!
Razem!
Wybaczcie, że mam zaczerwienione oczy. Płakałem.
Ethan Monroe przeprasza
Pewnie już widzieliście mnie i mojego przyjaciela, Nicka Jonasa.
Rozumiem was.
Wygląda to tak, jakbym był dla niego niemiły.
Chciałem powiedzieć het spijt me.
Czyli: „Żałuje mnie”.
Aby to udowodnić,
przekażę Amsterdamowi 5000 euro.
Wrócę do was.
Nicku Jonas...
Razem!
Kevin, teraz ty!
Napisy: Martyna Pustelnik